พิมพ์

[patiharn]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

1
พบเจอ

ประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้น ๑๐ ผู้คนต่างออกจากลิฟต์ด้วยความเร่งรีบ แต่โดยส่วนมากแล้วผมมักจะออกจากลิฟต์เป็นคนเกือบสุดท้ายเสมอ ผมรีบเดินตรงไปเข้าห้องเรียนวิชาชีววิทยา ซึ่งเป็นวิชาที่ผมชอบและถนัดมากวิชาหนึ่ง วันนี้ผมเข้าเรียนเกือบไม่ทันอาจารย์ผู้สอนทั้งๆที่เป็นวันแรกของการเปิดเทอม ชั้นปี๓ ในชีวิตการเรียนในระดับมหาวิยาลัยของผม สำหรับบรรยากาศของห้องเรียนในเวลาที่อาจารย์ใกล้จะเข้าห้องเรียน ตอนนี้มีคนนั่งอยู่เกือบเต็ม ผมพยายามมองหาเพื่อน หรือคนรู้จักที่ลงทะเบียนเรียนวิชานี้เหมือนกัน แต่เมื่อพบ ที่นั่งแถวนั่นก็เต็มไปหมดแล้ว ผมจึงจำใจต้องไปนั่งโต๊ะตัวที่อยู่แถวหลังสุดเพียงลำพัง ซึ่งเป็นที่นั่งที่ผมจะเลือกเป็นที่นั่งสุดท้ายหากสามารถเลือกได้ เพื่อนๆหลายคนทักทายและโบกมือให้ หลังจากนั้นอีกไม่เกินสามนาที อาจารย์ผู้สอนก็เข้ามาในห้องและทำหน้าที่เปิดการเรียนการสอนในวันเปิดเทอมวันแรก ผมมองไปรอบๆตัวก็พบว่าตัวเองได้หลงเข้ามานั่งอยู่ในกลุ่มคนที่ผมไม่เคยเห็น หรือรู้จักมาก่อน “คงเป็นเด็กคณะอื่น” ผมคิดในใจ หลังจากอาจารย์เริ่มสอนไปได้สักพัก ที่นั่งอีกที่ข้างๆผมก็ถูกเติมเต็มด้วย นิสิตชายคนหนึ่งที่วันนี้เข้าเรียนสาย และไม่มีสิทธิ์เลือกที่นั่งเหมือนกับผม เขาเป็นคนผิวขาว สูง หน้าตาหล่อเหลาเอาการทีเดียว เรียกได้ว่าตั้งแต่เขาเดินเข้าห้องจนเดินมาถึงที่นั่งที่อยู่หลังห้องที่ผมนั่งอยู่ ทำเอาสาวๆหันมองตามกันเป็นคลื่นสายตานับไม่ถ้วน เมื่อมีโอกาสได้นั่งใกล้กัน เราจึงเริ่มรู้จักกันตั้งแต่ครั้งแรกที่พบเจอ
“ ที่นั่งข้างๆว่างไหมครับ  ขอนั่งด้วยคนได้ไหม” เขาพูดอย่างสุภาพ และยิ้มให้ผม
“ อ่อ ว่างครับ” ผมตอบรับ พร้อมกับพยักหน้า
“ ผมชื่อ พล ครับ อยู่คณะวิศวะ ปีสี่ แล้วนายหละ?”  เขาแนะนำตัวพร้อม ทิ้งประโยคคำถามไว้ให้ผมตอบ
“ ผม กร ครับ วิทยาศาสตร์ ปีสาม งั้นสงสัยต้องเรียกนายว่าพี่พลแล้วมั้ง” ผมตอบกลับแบบเขินๆ ในใจคิดว่าวิศวะ มาเรียนไบโอเนี่ยนะ เขายิ้มให้เหมือนรู้ทันถึงความคิดของผม
“ ไม่ต้องถึงขั้นเรียกพี่หรอก ยังไม่แก่ขนาดนั้น” เขาตัดบท ก่อนที่จะได้ยินเสียงอาจารย์บอกว่าให้จับคู่กันทำแลบของคาบปฏิบัติการในวันพรุ่งนี้ด้วย ดังนั้นเราสองคนจึงต้องส่งชื่อว่าเป็นคู่แลบกันไปโดยปริยายเพราะไม่มีใครจะมาเป็นคู่แลบด้วย ทั้งๆที่เราเพิ่งจะเจอกันวันนี้เป็นวันแรก เมื่อส่งรายชื่อกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว อาจารย์ก็เริ่มสอน เวลาผ่านไปประมาณ ๒๐ นาทีเห็นจะได้ ผมก็จำลังใจจดใจจ่ออยู่กับการฟังบรรยายหัวข้อแรกของวิชาที่ว่าด้วยการกำเนิดของโลกและสิ่งมีชีวิต สมาธิก็เป็นอันแตกกระเจิงไป เมื่อรู้สึกตัวว่า มีมือมาสัมผัสที่ต้นขา พลนั่นเอง ผมตกใจจึงหันไปมอง ก็พบกับรอยยิ้ม และใบหน้าหล่อเหลาของพลที่แดงก่ำ ผมตีสีหน้าไม่ถูก จนได้ยินพลบอกว่า
“กร อย่าตกใจนะครับ กรรู้ไหมว่า ผมมาลงวิชานี้ เพราะกรนะ” เขาพูดพลางลูบมือบนหน้าขา ไปมา
ผมขนลุก ใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ อารมณ์ปะปนกัน ความรู้สึกเหมือนสีน้ำที่ถูกผสมแต่ยังไม่คนให้เข้ากัน ทั้งความตกใจ ตื่นเต้น และงง กับคำพูดของคนที่เพิ่งรู้จักเมื่อไม่เกินหนึ่งชั่วโมง 
“ผมแอบชอบกรมาตั้งแต่ตอนผมเรียนอยู่ปีสอง แล้วกรอยู่ปีหนึ่ง ” เขายิ้มและยอมรับสีหน้าที่น่าจะดูงุนงงของผมได้เป็นอย่างดี
 “ หรอครับ ” ผมคิดอะไรไม่ออก นี่ดีนะที่ได้นั่งโต๊ะหลังห้อง ผมกังวลว่าคนอื่น จะมาได้ยินหรือเห็นเข้า
อีกมือของพลจับมือของผม แล้วหลังจากนั้นผมรู้สึกว่าพลยัดอะไรคล้ายกระดาษที่พับไว้ใส่มือของผม
              “นี่ครับ แล้วกรจะเข้าใจ”
เมื่อผมมองหน้าที่ดูแสนสุภาพ หล่อเหลาของเขาอีกครั้ง ผมก็ไม่อาจฝืนใจตัวเองต่อไปได้ ว่าตลอดเวลาที่ผมได้นั่งข้างๆเขา ผมเริ่มมีความรู้สึกแปลกๆเกิดขึ้น ทั้งๆที่ความรู้สึกแบบนี้มันเคยเกิดขึ้นกับผู้หญิงมาก่อน  ตอนนั้นผมไม่ค่อยเข้าใจตัวเองว่ากำลังคิดอะไรอยู่ จนเมื่อเสียงอาจารย์บอกว่า
“วันนี้พอแค่นี้ แล้วพรุ่งนี้ส่งงานที่ให้ไปค้นคว้าก่อนเข้าคาบแลบด้วยนะทุกคน”
เสียงโห่ โอดครวญดังกระหึ่มห้องเรียน เพราะว่าเข้าเรียนชั่วโมงแรกก็มีงานซะแล้วนี่ ตอนนี้มือของพลกลับไปอยู่ที่เดิมแล้ว
“แล้วไว้คุยกัน  กร” พลพูด พร้อมกับเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ผมนั่ง งง อยู่อย่างนั้น จนเมื่อเพื่อนๆเดินเข้าทักหาผมนั่นแหละ ผมจึงกลับมาเป็นคนเดิม ผมเดินออกจากห้องเพื่อไปเรียนวิชาต่อไปพร้อมๆกับเพื่อนๆ จะได้ไม่พลาดที่นั่ง แบบเกาะกลุ่มอีก ชีวิตของผมนี่ จะอยู่คนเดียวไม่ได้เลยจริงๆ
ก่อนเข้าเรียนวิชาต่อไปซึ่งเป็นวิชาเทคนิคทางวิทยาศาสตร์ ใช้เวลาเรียนต่อกัน สองชั่วโมง ผมจึงตัดสินใจเข้าห้องน้ำให้เรียบร้อยก่อนเข้าห้อง เพราะยังพอมีเวลาเหลืออยู่บ้างก่อนที่อาจารย์จะเข้าห้อง แล้วหัวใจผมก็ทำงานหนักอีกครั้งเมื่อพบกับคนที่อยู่ในห้องน้ำ พลนั่นเอง ผมอ้ำอึงทำอะไรไม่ถูก ความรู้สึกอยากทักทาย หรืออยากวิ่งหนีเกิดขึ้นพร้อมๆกัน  จะเดินออกจากห้องน้ำก็ไม่เดิน เดินเข้าไปก็ไม่เดิน จนพลพูดว่า
“ผมทำให้กร กลัวขนาดนี้เลยหรอ” เขาพูดทั้งๆที่ตาไม่ได้มองมาที่ผม แต่มองไปที่มือผม ซึ่งยังกำกระดาษแผ่นนั้นเอาไว้แน่น
“ไม่ใช่หรอก ผมเป็นอย่างนี้เสมอเวลาตื่นเต้นน่ะ” ผมสารภาพ รู้สึกถึงหัวใจที่เต้นแรงขึ้น ยัดกระดาษลงกระเป๋าเสื้อ
“งั้น ไปก่อนนะ จะเข้าเรียนสายอีกแล้ว  อืมม  อย่าลืมดูที่ให้ไปหละ” เขาเดินออกไปทิ้งกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆเอาไว้ ผมเก็บกระดาษที่เขาให้ใส่กระเป๋าเสื้อ แล้วรีบกลับไปเข้าเรียน
เป็นวิชาที่แสนวุ่นวายเพราะเราต้องทำโน่น ทำนี่ เครื่องไม้เครื่องมือ เครื่องแก้ว สารต่างๆที่ผมไม่เคยมีโอกาสได้ใช้ตอนอยู่ปีสอง ตอนนี้ถูกนำออกมาใช้ ผมทำงานเพลินจนลืมว่าใกล้หมดเวลาแล้ว จนเพื่อนข้างๆเตือนให้ไปล้างอุปกรณ์นั่นและ จึงรู้ว่าอีกสามนาทีหมดเวลา ผมรีบล้างอุปกรณ์ ดีที่ได้เพื่อนช่วย จึงเก็บอุปกรณ์ได้ทันอาจารย์มาตรวจตราความเรียบร้อย วันนี้ทั้งวันผ่านไปเร็วมาก เร็วจนผมแทบจะลืมเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้านี้ แต่ในทางกลับกันผมคิดว่า เหมือนมีอะไรบ้างอย่างคอยเตือนถึงเรื่องพลทุก ครึ่งชั่วโมง
   ผมกลับมาที่ห้องอันแสนรกแต่เป็นระเบียบของผม ถอดเสื้อ เตรียมอาบน้ำแล้วกระดาษก็หล่นมาจากกระเป๋าเสื้อ  ผมหยิบสิ่งที่พลให้ขึ้นมาเปิดดู มันเป็นรูปถ่าย รูปถ่ายของผมกับ  พล เรายืนคู่กัน พลจับแก้มผมทำหน้าทะเล้น  เป็นไปได้ยังไง ผมพยายามนึกว่ารูปนี้เคยไปถ่ายไว้ตอนไหน ปวดหัว ปวดหัวมาก มีภาพเต็มไปหมดเกิดขึ้นในความคิด แต่เป็นภาพที่ไม่ชัดเหมือนโทรทัศน์ใกล้พัง  แล้วก็มีเสียงประตูเปิด และผมก็หลับไปโดยไม่รู้ตัว

[patiharn]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

2
จุดเริ่มต้น

   ผมตกใจตื่นขึ้นมากลางดึก ความรู้สึกปวดหัวและมึนงงยังคงอยู่ เสื้อไม่ได้ใส่ น้ำยังไม่ได้อาบ และโดยไม่ทันตั้งตัวความรู้สึกแปลกใจ และตกใจก็วิ่งเข้าใส่ผมอีกครั้ง
            “ผม.....ทำให้กรตื่นรึเปล่า”
            เสียงคุ้นหูดังขึ้น เป็นเสียงที่คุ้น เหมือนเคยได้ยินมาก่อนแต่นานมากแล้ว ช่วงเวลาดึกขนาดนี้ใครเข้ามาอยู่ในห้อง ผมตกใจ พยายามจะลุกขึ้น แต่เมื่อพยายามลุก ตาผมก็พร่าเลือน มึนงงไปหมด ใครบางคนถอดแว่นผมออก
            “กรครับ ไม่ต้องตกใจ ผมพล พลเองครับ นอนพักผ่อนต่อเถอะ ผมจะดูแลคุณเอง” มืออบอุ่นลูบไล้บนตัวของผมอย่างแผ่วเบา และแล้วกลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยก็ลอยมาแตะจมูก ยืนยันว่าเป็นเขาจริงๆ
            “พล พลหรอ  เข้ามาในห้องผมได้ยังไง” ผมพยายามถาม พยายามเก็บความรู้สึกงงเอาไว้ให้ได้มากที่สุด  มีเพียงเสียงหัวเราะแผ่วเบาเป็นคำตอบ
            “ก็คุณ เป็นคนให้กุญแจห้องไว้เองนี่ครับ” พลตอบเสียงใส
            “แต่ตอนนี้ไม่ต้องพยายามนึกอะไรทั้งนั้น  กรนอนพักเถอะ แล้วพรุ่งนี้ผมจะพยายามเล่าและอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นทุกอย่างให้คุณฟัง ตอนแรกนึกว่ารูปถ่ายนั้นจะช่วยคุณได้ แต่กลับทำให้คุณอาการกำเริบซะนี่” น้ำเสียงของเขามีแววขอโทษ พลจูบเบาที่หน้าผากของผม แล้วผมก็หลับไป
              ผมตื่นขึ้นมาอีกทีก็เกือบสิบโมง นึกขึ้นมาได้ว่าวันนี้มีเรียนตอนสิบโมงครึ่ง จึงรีบอาบน้ำ แต่งตัว ก่อนออกจากห้องเหลือบไปเห็นโน้ตแปะไว้หน้าประตูห้อง
                         “ผมทำงานวิชาชีวฯ ที่ต้องส่งวันนี้ ให้เรียบร้อยแล้วนะครับ แล้วเจอกัน”
                                                                                                             .......พล
              ผมลืมงานที่ต้องส่งวันนี้ไปเสียสนิท ก็เรื่องเมื่อวานนี้ทำผมปวดหัว วันนี้ผมเข้าเรียนวิชาแรกสายไปสิบห้านาที เนื่องจากรถติดประกอบกับตื่นสาย เดินสะดุดบันได ไปชนคนข้างหน้า ลืมโทรศัพท์ไว้ที่ห้อง และเรื่องราวเซ่อๆอีกสองสามเรื่อง หลังจากพักกลางวัน ได้สังสรรค์เสวนากับเพื่อนๆ เป็นที่เรียบร้อยแล้ว วิชาที่ผมใจจดใจจ่อรอ ก็มาถึง  แลบชีววิทยา วันนี้ผมยังไม่เจอหน้าเขาเลย ผมกดลิฟต์ไปที่ชั้น๑๐ เดินตรงเพื่อไปเข้าห้องแลบพร้อมๆกับเพื่อน  เดี๋ยวก็คงได้เจอแล้ว ในใจสับสนตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก แต่ไม่พยายามคิดหรือนึกอะไรให้ปวดหัวขึ้นมาอีก  และแล้วก็นั่นไงผมเห็นเขาแล้ว นั่งหน้าตาโดดเด่นนั่งอยู่แถวหลังสุดอีกตามเคย ผมแยกจากกลุ่มเพื่อนเดินตรงเข้าไปหา รู้สึกขอบคุณที่เมื่อวานเข้าเรียนช้า เราจึงได้เป็นคู่แลบกัน ผมเห็นเขายิ้มให้ตั้งแต่ผมยังเดินไปไม่ถึงโต๊ะ ผมยิ้มตอบ
          “ขอบคุณมากนะพล ที่ช่วยทำงานให้ผม”
          “ยินดีครับ ผมเอาไปส่งไว้ให้หน้าห้องแล้ว เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงเลย ผมว่าคุณห่วงตัวเองก่อนดีกว่า เมื่อคืนคุณดูแย่ ปวดหัวมากเลยหรอครับ” เขายิ้ม น่ารัก
          “วันนี้ คุณบอกว่าจะเล่าเรื่องราวให้ผมฟัง อย่าปล่อยให้ผมงง อยู่อย่างนี้เลยนะ” ผมรีบเข้าประเด็น
          “แต่ผมชอบเวลาตอนคุณ งง งง แบบนี้ ผมว่าน่ารักจะตาย” เขาพูดแบบอมยิ้มแต่ไม่ได้หันมามองผม
          “ก็อยู่ดีดี เจอกันวันแรก พลก็เล่นมาบอกว่าชอบผมมานานแล้ว แล้วเมื่อคืนก็เข้าไปอยู่ในห้องนอนอีก แล้วเพิ่งบอกว่าชอบที่ผม งง งง  น่ารักดี  แบบนี้ไม่ให้ผมงง ผมก็คงสติเสื่อมไปแล้ว”
           “แล้วใครที่ไหนบอกคุณหละ ว่าเราเพิ่งเจอกันวันแรก คุณยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจุดเริ่มต้นของเรื่องนี้มันอยู่ตรงไหน”
            “ ผมนึกไม่ออก เพราะว่า.....”
            “นิสิตทุกคน วันนี้เป็นวันแรกของวิชาชีววิทยาปฏิบัติการ เมื่อวานเราเจอกันไปครั้งหนึ่งแล้วในคาบเลคเชอร์ วันนี้เราจะเริ่มเรียนบทที่ ๑ เลย”  เสียงอาจารย์กล่าวเปิดรายวิชา เข้าสู่ช่วงการเรียนการสอน โดยที่ผมไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าอาจารย์เข้าห้องมาตั้งแต่เมื่อไหร่
             “เอาเป็นว่าหลังจบแลบ คุณมีเวลาว่างไหมครับ” พลถาม
             “ว่างซิครับ ยังไงวันนี้คุณต้องเล่าเรื่องทั้งหมดให้ผมฟัง”
             “แล้วถ้าผมไม่เล่า คุณจะชอบผมไหม เมื่อก่อนเราเคยเกือบเป็นแฟนกันแล้วนะ แบบว่าถ้าวันนี้เพิ่งเป็นวันที่สองของการที่เรารู้จักกัน คุณยังอยากจะคบผมอยู่ไหม ในเมื่อคุณก็รู้แล้วว่าผมชอบคุณ ชอบมากด้วย”
               พลพูดอายๆ แต่ก็มีบางอย่างทำให้ผมเชื่อว่าเขาพูดเรื่องจริง ผมได้แต่ยิ้ม ไม่สามารถหาคำตอบที่เหมาะสมได้ คงต้องรอจนกว่าผมได้รับรู้เรื่องราวทั้งหมดเสียก่อนว่า เรื่องที่เกิดขึ้นมาก่อนหน้านี้ที่ผมไม่สามารถจำได้ มีอะไรเกิดขึ้นบ้างและผมไปรู้จักกับเขาได้ยังไง
               เราสองคนช่วยกันทำแลบ ผมคิดในใจว่าพลน่าจะย้ายมาเรียนคณะวิทยาศาสตร์เลยจะดีกว่า เพราะว่าเขาทำแลบเก่งกว่าผมอีก เครื่องมือบางอย่างผมต้องให้เขาสอนถึงจะใช้เป็น  นึกแล้วขำตัวเอง ตลอดเวลาที่เราได้อยู่ใกล้กัน พลทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองมีค่ามากขึ้นเยอะ ความรู้สึกแบบนี้เหมือนจะเกิดขึ้นจากแค่เพียงว่า ได้มองหน้าของเขา มองตาของเขา ผมไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเกิดความรู้สึกแบบนี้กับผู้ชาย แต่ทำไงได้  อย่างที่พลบอก ว่าถ้าวันนี้เป็นวันที่สองที่เรารู้จักกัน ผมก็คงชอบพลไปแล้ว
              ไม่นานนักก็หมดเวลาคาบแลบชีววิทยา เวลาที่เราไม่นั่งนับ รอคอยเวลา ดูเหมือนว่าเวลาก็ไม่รอเราเหมือนกัน ตอนนี้ผมนั่งอยู่บนรถกับพล พลบอกว่าจะพาไปทานข้าวเย็นที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง พลวนรถเพื่อหาที่จอด ใช้เวลานานกว่าจะหาที่จอดได้ นานพอจนเริ่มทำให้ผมรับรู้ได้ว่าเขาเริ่มหงุดหงิด เมื่อหาที่จอดได้แล้ว ผมเตรียมตัวจะลงจากรถ แต่แล้วพลก็ดึงมือผมไว้                                                                                                                           “กร อย่าเพิ่งลงได้ไหม”  เขาพูด หน้าตาอ้อนวอน
                  ผมยังไม่ทันตอบ แล้วสิ่งที่ผมไม่คิดว่าจะเกิดเร็วขนาดนี้ก็มาถึง พลชะโงกตัวข้ามเบาะมา  ตอนนี้ครึ่งตัวของเขาอยู่บนตัวผม มีเพียงแขนของเขาเท่านั้นที่เคลื่อนไหว เราสบตากันนิ่ง  ใจผมเต้นโครมครามพูดอะไรไม่ออก ตอนนี้มือของเขาสอดเข้าไปใต้เสื้อเชิ้ตของผมแล้ว พลโน้มตัวมาใกล้หน้าผมยิ่งขึ้น เขายิ้มสลัดความเครียดเมื่อครู่หายไป กลิ่นน้ำหอมของเขา ผมชอบมาก แล้วก็รู้สึกถึงหนวดและจอนที่เหมือนเพิ่งโกนไปทิ่มแทง ไปตามใบหน้าของผม 
“พล ......อย่..อย่า.......ไม่...เ..อ.....” ก่อนที่ผมจะพูดได้จบประโยค จูบแรก จุดเริ่มต้นของผมกับพลก็ได้เกิดขึ้นแล้ว

[55!~6~เจ็บ]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ชอบคาบ
สนุกดี
รีบมาต่อนะ
รออ่านอยู่
---tHank yOu---
 

[patiharn]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ขอบคุณครับสำหรับคำชม อย่างนี้มีกำลังใจเขียนแล้วครับ
ต่อบทที่สามเลยนะครับ

3
ลืม ความทรงจำและความบังเอิญ

   ผมไม่เคยคิดมาก่อนว่าตัวเองจะต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ สถานการณ์ที่เราไม่มีทางเลือกอื่นใด ให้เลือก พลทำในสิ่งที่ผมไม่เคยคิดมาก่อนว่าเขาจะกล้าทำ สถานการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้ผมรู้สึกหวาดกลัว ผมเปิดประตูแล้ววิ่งออกจากรถทันที ที่ตั้งสติได้ก่อนที่อะไรจะเกินเลยไปมากกว่านี้ ผมวิ่ง วิ่งไปให้ไกลในใจคิดแต่เพียงว่า ไม่มีอีกแล้วเราจะไม่ยอมให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีก อะไรกันที่พลอยากบอกกับเรา ความทรงจำที่ผมลืมไปแล้ว หลังจากอุบัติเหตุที่เกิดเมื่อปีที่ผ่านมาอย่างนั้นหรือ แต่สำหรับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดในวันนี้ทำให้ผมวิ่งหนีเขามา ผมรู้สึกอยากลืมเหตุการณ์นี้ อยากให้พลเป็นแค่เพียงเพื่อนสนิท อะไรอะไรคงจะง่ายและดีกว่านี้ รู้สึกแปลกใจและไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าขณะที่วิ่งทำไมถึงนึกถึงหน้าพลตลอดเวลา ความรักมันเกิดขึ้นง่ายถึงเพียงนี้เลยหรือ
             “กร...ที่คุณจำผมไม่ได้ เพราะคุณถูกรถชน ” พลตะโกนมา ทำให้ผมหยุดวิ่ง
             “ผมรู้ว่าเมื่อปีที่แล้วผมเคยถูกรถชน แต่มันเกี่ยวอะไรกัน ผมยังจำทุกอย่างได้ แล้วอีกอย่างถึงผมจะถูกรถชนต์แล้วคุณมาเกี่ยวอะไรด้วย” ผมตอบกลับไปด้วยความโมโห
   “เรื่องนั้นผมรู้กร ผมรู้ดีว่าคุณจำทุกอย่างได้ แต่มีเพียงเรื่องเดียวที่คุณจำไม่ได้ ” พลพูดเร็วจนผมแทบฟังไม่ทัน
   “แล้วมันเรื่องอะไรพล มันเรื่องอะไร บอกผม มันจะได้จบๆ ไป” ผมตอบในใจคิดว่าเราพูดแรงไปไหม แต่ทำยังไงได้หละ ก็พูดออกไปแล้ว
พลเปิดประตูรถ เขาลงมาจากรถแล้วเดินมาหาผม จับมือผมแล้วพลก็พูดกับผมว่า
   “เรื่องของเราไง กร เรื่องของเราที่กรลืมไปจากความทรงจำ” พลพูดพร้อมกับมองตาผม
ผมตกใจจึงกระชากมือออก กังวลว่าจะมีคนมาเห็นเข้า .....พลพยักหน้าช้า น้ำตาคลอ
   “ไม่เป็นไรครับกร ไม่เป็นไรคุณจำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร มันคงไม่มีประโยชน์ที่จะมานั่งรื้อฟื้นความทรงจำ พรุ่งนี้ผมจะออกไปจากชีวิตกร แต่ขอกรให้รู้ไว้อย่างหนึ่ง ว่ารถที่ชนกร คือรถคันนั้น คันที่ผมขับนั่นแหละ เรื่องที่กรอยากรู้คงมีเพียงแค่นี้ เอาเป็นว่าผมขอโทษกร” พลพูดจบก็เดินกลับไปที่รถ ในขณะที่ผมอ้ำอึ้งกับสิ่งที่เพิ่งได้ยิน รถของพลก็หายไปแล้ว
ผมเดินเข้าไปในห้างเพื่อหาร้านไอศกรีมเพื่อนั่งตั้งสติ แล้วค่อยกลับบ้าน ตอนนี้ผมสับสนกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น กับสิ่งที่เพิ่งรับรู้ เรื่องระหว่างของผมกับพล พลหรอที่เป็นคนขับรถชนผม แต่เท่าที่ผมรู้หลังจากรักษาตัวหาย หมอบอกว่าร่างกายของผมทุกอย่างยังปกติ แต่อาจจะมีอาการปวดหัวแทรกซ้อนบ้างในช่วงสองสามปีให้หลัง ผมลองย้อนนึกกลับไปถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ เมื่อคืนนี้ การที่พลเข้ามาในชีวิตผม แสดงว่าต้องมีอะไรบางอย่างแน่ที่ผมกับพลเกี่ยวข้องกันมา แต่ทำไมผมถึงนึกอะไรไม่ออกจำอะไรไม่ได้เลย ผมเดินไปเรื่อยๆ คิดไปเรื่อยๆ แล้วก็ไปชนกับผู้ชายคนหนึ่งเข้าให้อย่างจัง
   “ขอโทษครับ” ผมรีบกล่าวขอโทษทันที ในใจคิดว่าเซ่ออีกแล้วเราวันนี้
“เฮ้ย... กรมาทำอะไรที่นี่ ดูเสื้อซิ! เลอะไอติมหมดเลย” 
เป็นความบังเอิญหรือโชคดีก็ไม่รู้ เพราะว่าคนที่ผมเดินเซ่อซ่าไปชน คือพี่คิมห์ พี่ชายของเพื่อนผมเอง พี่คิมห์เพิ่งเรียนจบเมื่อปีที่แล้ว ผมรู้สึกเย็นยะเยือกบริเวณหน้าอก จึงก้มมองเสื้อเชิ้ตสีขาวของตัวเอง พบว่าตอนนี้มันเปลี่ยนเป็นสีชอคโกแลตไปแล้ว เพราะเลอะไอศกรีมที่พี่คิมห์ถืออยู่
“เอา...นี่เช็ดซะ” พี่คิมห์ยิ้มพลางยื่นผ้าเช็ดหน้ามาให้ผม
“ขอบคุณครับ โชคดีจังที่คนที่ผมเดินไปชน เป็นพี่คิมห์ ถ้าเป็นคนอื่นผมคงโดนเขาว่าแน่เลย”
“พี่ก็ว่างั้นแหละ แล้วนี่เรามาทำอะไรที่นี่หละ” พี่คิมห์ถาม แล้วก็อมยิ้มนิดๆ สงสัยจะตลกท่าเช็ดเสื้อของผม
“ว่าจะมาหาไอติมทานอะครับ” ผมตอบเลี่ยงๆไป
“ถึงขนาดต้องมาที่ห้างนี่เลยหรอ สงสัยจะมีร้านประจำ ลองนี่ไหมกร ไอติมร้านนี้พี่ว่าก็รสชาติใช้ได้นะ” พี่คิมห์ยื่นถ้วยไอติมมาให้ผม
“พี่คิมห์ครับ มันหกไปหมดแล้วครับ” ผมตอบพลางหัวเราะด้วยความตลกพี่คิมห์
“งั้นเดี๋ยวเราไปซื้อใหม่ก็ได้ ว่าแต่ว่ากรนัดเพื่อนไว้รึเปล่า ถ้าว่างจะไปด้วยกันก็ได้นะ เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง”
“อ่อ มาคนเดียวครับพี่คิมห์ ไม่ได้นัดกับใคร” ผมตอบไป ในใจก็ยังคิดถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นระหว่างผมกับพล
เมื่อเราเดินมาถึงร้านก็พบว่าเป็นร้านเดียวกันกับร้านที่ผมตั้งใจจะมา แต่ว่าตอนนี้ทั้งร้านแทบไม่เหลือที่นั่งเลย มีคนมานั่งเต็มไปหมด พี่คิมห์เลยบอกให้ผมรอข้างหน้าร้าน แล้วจะเข้าไปซื้อมาให้
“คนเยอะมากเลย รอนานไหมกร” พี่คิมห์ถามหลังจากออกมาจากร้าน พร้อมส่งถ้วยไอศกรีมรสวนิลาให้ผม
“ไม่นานครับพี่คิมห์ ขอบคุณมากครับ” ผมรับถ้วยไอศกรีมมาจากพี่คิมห์
“เราเดินไป กินไปก็ได้ พี่ว่าจะไปร้านหนังสือแล้วก็จะกลับบ้านเลย กรหละจะกลับด้วยกันไหม เดี๋ยวพี่วนรถไปส่ง” พี่คิมห์ถาม
“สงสัยต้องรบกวนพี่คิมห์ด้วยครับ ขอกลับด้วยคน”
“อีกสองอาทิตย์พี่ก็ต้องไปเรียนต่อที่ญี่ปุ่นแล้ว ตื่นเต้นจัง แล้วกรหละเรียนเป็นยังไงบ้าง เห็นเพื่อนเรา เจ้าวิน มันบ่นมาว่างานเยอะ” พี่คิมห์ชวนคุยขณะที่เรากำลังเดินตรงไปที่ร้านหนังสือ วินเป็นน้องชายของพี่คิมห์ ซึ่งก็คือเพื่อนผมนั่นเอง
“ครับ เพิ่งเปิดเทอมวันแรก ทุกวิชาก็มีงานแล้ว เห็นวินบอกผมเหมือนกันครับว่าพี่คิมห์ได้ทุนไปเรียนต่อที่ประเทศญี่ปุ่น ดีจังเลยครับ” ตอนนี้ไอติมของผมหมดเกลี้ยงแล้ว การคุยกับคนอื่นก็ดีเหมือนกัน ทำให้ผมไม่ต้องนึกถึงเรื่องพล
“ใจหนึ่งก็ไม่อยากไปหรอกกร คิดถึงบ้านน่ะ ที่โน่นพี่ไม่รู้จักใครเลย แต่ทำไงได้หละ ได้มาแล้วก็ต้องไป ใช่ป่ะ”
“เกรียตินิยมอย่างพี่คิมห์อ่ะ สู้ไหวอยู่แล้วครับ” ผมพูดให้กำลังใจพี่คิมห์ เพราะดูจากสีหน้าดูท่าทางว่าคงกังวลอยู่ไม่น้อย
หลังจากซั้อหนังสือกันไปคนละเล่มสองเล่ม พี่คิมห์ก็ชวนผมกลับบ้านเพราะว่า ผมเป็นคนประเภทที่สามารถอยู่ร้านหนังสือได้ทั้งวัน เมื่อเราเดินมาถึงรถพี่คิมห์ ผมก็ต้องแปลกใจ ที่เห็นว่าบนรถของพี่คิมห์มีรูปวางอยู่ที่เบาะหลัง ซึ่งเป็นรูปถ่ายของพี่คิมห์ตอนรับปริญญากับพล!

[jojojob]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

กำลังหนุกเลยคับ

มีต่อเร็วๆนะคับ

[55!~6~เจ็บ]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

รีบมานะ
รออ่านอยู่
หนุกๆ มาก

[patiharn]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตอนที่สี่มาแล้วครับ แต่ตอนที่ห้าถ้าทันอาจจะมาลงให้วันศุกร์นะครับ ขอบคุณทุกคนที่อ่านครับ สนุกไม่สนุกยังไง อยากให้เรื่องเป็นยังไงเสนอได้นะครับ เพราะตอนนี้ยังไม่ได้แต่งตอนจบของเรื่องครับ (แต่คงมีให้อ่านอีกหลายตอนครับ ฆิฆิ )

4
เรื่องไม่คาดฝัน

   ผ่านไปแล้วห้าวัน ชีวิตการเรียนของผมเริ่มวุ่นวายมากขึ้นเรื่อยๆ ส่วนเรื่องพล ผมกับพลเราไม่ได้เจอกันอีกเลย อีกทั้งพลยังดรอปวิชาชีววิทยาไปแล้ว นั่นยิ่งทำให้เราไม่มีโอกาสได้เจอกกันอีกตั้งแต่วันนั้น แต่สำหรับพี่คิมห์ เป็นเรื่องน่าแปลกใจอยู่ไม่น้อย ที่พี่คิมห์โทรศัพท์มาหาผมแทบทุกวัน ซึ่งในขณะเดียวกันผมก็ไม่อยากบอกเลยว่าผมก็รอโทรศัพท์จากพี่คิมห์ทุกวันเหมือนกัน หรือว่าผมไม่เคยชอบผู้หญิงมาก่อน ผมสับสนตัวเอง ได้แต่เพียงคิดว่าอะไรจะเกิดมันก็เกิดเราไม่ควรพยายามห้ามหรือฝืนในสิ่งที่มันเกิดขึ้นจริง แต่ที่ผมแน่ใจคือความสัมพันธ์ระหว่างผมกับพี่คิมห์มากขึ้นเรื่อยๆ และแล้ววันนี้ก็เหมือนกันกับทุกวันที่ผ่านมา ผมรอโทรศัพท์จากพี่คิมห์ รอโดยไม่หวังว่าพี่เค้าจะต้องโทรมา และที่สำคัญแต่ละครั้งที่เราคุยกัน ผมไม่เคยถามพี่คิมห์ถึงเรื่องรูปถ่ายที่ผมเคยเห็นหลังรถของพี่คิมห์ รูปที่พี่คิมห์ถ่ายกับพลตอนรับปริญญา เพราะกลัวว่าจะมีเรื่องอะไรให้ต้องมานั่งปวดหัวอีก แต่ที่แน่สองคนนี้ต้องรู้จักกัน
   วันนี้ผมมีเรียนแค่ช่วงเช้า ซึ่งผ่านไปแบบค่อนข้างน่าเบื่อ วิชาที่เรียนวันนี้เป็นวิชาที่ผมไม่ค่อยถนัดเอาเสียเลย วิชาฟิสิกส์ อาจารย์ที่สอนวิชานี้ก็สอนได้น่าเบื่อสุดๆ ยังดีที่วิชานี้มีอาจารย์สอนด้วยกันสองท่าน ซึ่งอีกท่านหนึ่งจะเข้าสอนในสัปดาห์หน้า หวังว่าสัปดาห์หน้าผมคงเรียนอะไรได้รู้เรื่องกว่าสัปดาห์นี้ผมนึกในใจ แล้วทันใดนั้นผมก็ได้รับข้อความฉบับหนึ่ง ส่งมาทางโทรศัพท์
   “วันนี้พี่ไปหานะ แล้วเจอกัน หน้ามหาวิทยาลัย บ่ายสามนะครับ”
   ผมรู้สึกแปลกใจปนดีใจที่วันนี้จะได้เจอพี่คิมห์ นับว่าเป็นเรื่องไม่คาดฝัน กว่าจะจบคาบฟิสิกส์ก็เที่ยงกว่าๆแล้ว ผมไปกินข้าวกลางวันกับเพื่อน แล้วชวนกันไปทำรายงานวิชาชีวฯ ต่อที่ห้องสมุด กลุ่มของผมที่สนิทกันจริงๆก็มีอยู่ด้วยกันสามคน คือผม วินน้องพี่คิมห์ แล้วก็ชาติ เราเรียนมาด้วยกันตั้งแต่ตอนอยู่ปีหนึ่ง
   “ทำไมเทอมนี้งานเยอะจังวะ เปิดเทอมยังไม่ถึงสองอาทิตย์งานเต็มเลย” ชาติบ่นขณะที่พวกเรากำลังช่วยกันแปลงาน
   “ยังงี้แหละชีวิตเด็กเรียนวิทย์ งานไม่เยอะซิ แปลก เทอมหน้าต้องเรียนหนักกว่านี้ เทอมนี้เดี๋ยวก็เบาลงแล้ว” วินเสริม
   “เฮ้ย วันนี้กรเงียบๆ เป็นอะไรป่าว” เมื่อไม่มีใครพูดอะไรต่อ วินเลยตั้งคำถามผมซะงั้น
   “เปล่าๆ ไม่ได้เป็นอะไร แค่ปวดหัวนิดหน่อย เรียนฟิสิกส์วันนี้ มึนไปเลย” ผมบอกไปตามตรง
   ยังไม่ทันพูดจบ ชาติก็แย่งพูดว่า “ไม่ต้องกังวล เดี๋ยวไปเก็บคะแนนตอนอาจารย์ ชัชวาลย์มาสอน เห็นมีคนบอกว่าแกสอนดีรู้เรื่อง เพิ่งจบเอกมาจากอเมริกาเลยนะ พวกสาวๆมันกรี๊ดอาจารย์คนนี้กันใหญ่”
   “เออ ให้มันรู้เรื่องจริงเหอะ” วินพูดพร้อมกับส่งงานที่แปลเสร็จแล้วมาให้ผม
 เราทำรายงานต่อไปได้อีกไม่เยอะก็เกือบบ่ายสามแล้ว เราจึงแยกย้ายกัน เพราะผมบอกว่ามีธุระต่อ แต่ไม่ได้บอกว่าไปธุระที่ไหนกับใคร เดี๋ยววินรู้เข้ามันจะเป็นเรื่อง เพราะพี่คิมห์เคยบอกผมว่าวินไม่รู้เรื่องที่เรารู้จักกันมากถึงขนาดโทรศัพท์คุยกันแทบทุกวัน ผมคิดว่าถ้าวินรู้เข้าคงแปลกใจไม่น้อย!
เมื่อผมมาถึงหน้าประตูของมหาวิทยาลัย ผมก็เห็นรถคันนั้นจอดรออยู่แล้วผมรีบวิ่งไปที่รถเปิดประตูด้านหลังเตรียมจะเข้าไปนั่ง ทำไงได้มันเขินนี่น่า เลยไม่กล้านั่งข้างหน้าข้างคนขับ
“กร ขนาดนี้แล้วยังไม่กล้ามานั่งข้างหน้ากับพี่อีกหรอครับ” พี่คิมห์พูดก่อนที่ผมจะเข้าไปนั่งด้วยซ้ำ ผมเลยต้องย้ายมานั่งข้างหน้า ทำมให้ผมเห็นพี่คิมห์ชัดขึ้น วันนี้พี่คิมห์ตัดผมใหม่ดูดีขึ้นกว่าครั้งสุดท้ายที่เราได้เจอกัน อีกทั้งเหมือนจะไม่ยอมโกนหนวด เพราะเริ่มเห็นจอนเข้มๆขึ้นแล้ว
“สวัสดีครับ พี่คิมห์” ผมพูดพอเป็นพิธีรุ่นพี่ รุ่นน้อง
“ครับสวัสดีครับ น้องกร ที่หลังยกมือไหว้งามๆด้วยก็ดีนะครับผม” พี่คิมห์ล้อเลียน
“วันนี้มีธุระอะไรหรอครับ พี่คิมห์” ผมถามไป อมยิ้มไป
“มีสองสามเรื่องกร เดี๋ยวไปที่บ้านพี่ก่อนหละกันนะ ไม่อยากไปที่อื่นคนเยอะน่ะ”
“ไปบ้านพี่คิมห์ แล้ววินไม่ตกใจหรอครับ” ผมแกล้งถาม
“ตกใจอะไรกัน ตอนแรกพี่ว่าจะมารับเรากับวินกลับไปพร้อมกันเลย แต่นึกขึ้นมาได้ว่า วินต้องไปเรียนพิเศษต่อถึงหกโมงเย็นโน่น”
“ครับพี่คิมห์ ไปที่บ้านพี่คิมห์ก็ได้ครับ จะได้ไปสวัสดีคุณพ่อ คุณแม่พี่คิมห์ด้วย ตั้งแต่ไปทำรายงานกับ วินตอนปีหนึ่งที่บ้านพี่คิมห์ ก็ยังไม่ได้ไปเจอคุณพ่อคุณแม่อีกเลยครับ”
“วันนี้พ่อไม่อยู่บ้านหรอก ไปต่างจังหวัดน่ะ อยู่แต่แม่” พี่คิมห์บอกตอนที่รถกำลังติดไฟแดง
“อีกอาทิตย์หนึ่งพี่ก็ต้องไปเรียนแล้วนะ ตอนนี้กรก็รู้แล้วใช่ไหมว่าพี่รู้สึกยังไงกับกร” พี่คิมห์พูดโดยตาไม่มองมาที่ผม ผมเลยเกิดอาการเงียบขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว ก็อยู่ดีดีไม่มีปี่มีขลุ่ยเลย
“ว่ายังไงกร กรรู้ไหมว่าพี่รู้สึกยังไงกับกร พี่ชอบกรนะ รู้ใช่ไหม”
“คิดว่ารู้แล้วครับพี่คิมห์” ผมตอบพี่คิมห์ไปตามตรง ผมคิดเอาเองว่าไม่ว่าใคร ถ้าเจอแบบผมก็ต้องรู้ว่าอีกฝ่ายหนึ่งคิดอะไรอยู่ ผมยังไม่ทันได้พูดหรือถามในสิ่งที่ผมคิด อีกคำถามหนึ่งก็ตามมา
“แล้วกรหละ รู้สึกยังไงกับพี่ บอกพี่ได้ไหมครับ” หลังจากพี่คิมห์ถาม แล้วทุกคำพูดก็ออกมาจากปากของผมเมื่อผมกลับมานั่งทบทวนที่สิ่งพูดในไปภายหลังทำให้รู้สึกราวกับว่าสิ่งที่ผมตอบพี่คิมห์ไปเหมือนไม่ได้ผ่านสมองเลย
“ผมรู้สึกดีมากครับ ที่ได้รู้จักกับพี่คิมห์ ได้พูดคุยกับพี่คิมห์ พี่คิมห์ทำให้ผมรู้สึกดีได้เสมอเวลาที่มีเรื่องไม่สบายใจ แต่อีกไม่กี่วันพี่คิมห์ก็จะต้องไปเรียนต่อที่ญี่ปุ่น ไปพบประสบการณ์ใหม่ เพื่อนใหม่ สังคมใหม่ แล้วนะครับ เราเป็นพี่น้องแบบนี้ดีกว่าครับ” ผมเห็นแววตาผิดหวังของพี่คิมห์เกิดขึ้น
“พี่ไม่แคร์หรอกนะ ว่าจะต้องไปไหน ห่างไกลกันเท่าไหร่ เดี๋ยวนี้อยากจะคุยกันตอนไหน ก็คุยได้แม้ว่าจะไม่ได้อยู่ใกล้กันก็ตาม พี่คิดว่าเราอาจจะเจอกันได้น้อยลง แต่เรายังคุยกันได้บ่อยเท่าเดิมนะกร ตอนนี้พี่ว่ามันอยู่ที่กรแล้วหละ ที่จะให้พี่มีความสำคัญอยู่ในระดับไหน” พอพี่คิมห์พูดจบรถก็จอดหน้าบ้านพอดี แต่ก่อนที่ผมจะลงจากรถเรื่องไม่คาดฝันอีกเรื่องหนึ่งก็เกิดขึ้น เมื่อพี่คิมห์เหมือนจะพูดกับตัวเองว่า
“นั่นรถ พลนี่น่า วันนี้มาที่นี้ทำไมนะ”
เมื่อผมมองไปก็พบว่ามีรถคันหนึ่งจอดอยู่จริงๆ และที่สำคัญผมจำได้อย่างไม่ต้องคิดมากเลยว่า รถที่จอดอยู่นั้นใครเป็นเจ้าของ

[55!~6~เจ็บ]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

รับมานะ
รออ่านอยู่
 

[patiharn]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

5
คำตอบ

                   สถานการณ์ในตอนนี้เป็นสถานการณ์ที่ทำตัวลำบากมาก ผมนั่งอยู่ในห้องรับแขก กับคุณแม่ พี่คิมห์ และก็พล ซึ่งคนที่สามนี้หละที่เป็นตัวการที่ทำให้ผมทำตัวไม่ถูก บรรยากาศในขณะนั้นดูเหมือนว่าจะเต็มไปด้วยความอบอุ่น แต่ก็มีอะไรบางอย่างที่บอกไม่ถูกแฝงอยู่ในความอบอุ่นนั้น ผมแอบคิดในใจว่าถ้าเป็นไปได้ ผมกับพลเราน่าจะเพิ่งมารู้จักกันตอนนี้ ไม่ใช่รู้จักกันมาก่อนแล้วทำให้ต่างคนก็ต่างทำตัวไม่ถูกกันอยู่อย่างนี้
“สวัสดีครับคุณแม่ นี่กรครับเพื่อนเจ้าวิน น้องคนนี้แหละครับที่ผมจะไปอยู่ที่บ้านพ่อกับแม่เค้า ตอนไปเรียนที่ญี่ปุ่น” พี่คิมห์เปิดประเด็น ส่วนผมก็ได้แต่ยิ้มและนึกในใจว่า พี่คิมห์ใจร้ายมากที่ไม่ยอมบอกว่าจะไปอยู่ที่บ้านของพ่อผมตอนไปเรียนที่ญี่ปุ่น พ่อผมเป็นคนญี่ปุ่น แต่มาทำงานที่เมืองไทยเลยได้แต่งงานกับแม่ แต่ตอนนี้ทั้งคู่ไปอยู่ที่ญี่ปุ่น ทิ้งให้ผมอยู่คนเดียวเพราะเหตุจำเป็นบางอย่าง น่าจะเป็นเรื่องทางครอบครัวของคุณพ่อครับ คุณปู่ คุณย่าไม่ค่อยชอบหน้าแม่ผม กับผมเท่าไหร่ พ่อกับแม่จะมาหาผมที่เมืองไทยอย่างน้อยสามสี่เดือนครั้ง ส่วนเรื่องที่พี่คิมห์จะไปอยู่ที่บ้านผมตอนไปเรียนที่ญี่ปุ่น สงสัยว่าคงติดต่อกันผ่านทางผู้ใหญ่เรียบร้อยแล้ว โดยที่ผมไม่รู้เรื่องอยู่คนเดียว แต่ผมก็ไม่ลืมที่จะยกมือขึ้นไหว้สวัสดีคุณแม่ของพี่คิมห์
“สวัสดีจ๊ะ กร ไม่เจอกันนานเราผอมลงหรือป่าว” คุณแม่พี่คิมห์ทักทายผมด้วยรอยยิ้ม
“ผมเพิ่งรู้นะครับ ว่าพี่คิมห์จะไปอยู่กับพ่อ แม่ผมตอนไปเรียนที่ญี่ปุ่น”
“พอดีว่ามหาวิทยาลัยของคิมห์ที่ญี่ปุ่น อยู่ห่างจากบ้านของคุณพ่อกรไปนิดดียวเอง วันนั้นแม่มีโอกาสได้คุยกับพ่อของกรทางโทรศัพท์ เลยโชคดีได้ที่พักให้เจ้าคิมห์ คิมห์นี่ก็แปลกแม่ก็นึกว่าเราบอกน้องไปแล้วซะอีก” พอพูดจบคุณแม่ก็มองค้อนไปที่พี่คิมห์
“พอดีผม อยากให้กรเค้ามาได้ยินจากปากแม่เองครับ อืมม ลืมแนะนำ กรนี่พลนะเป็นรุ่นน้องเรียนคณะเดียวกับพี่ เรียนอยู่มหาลัยเดียวกับกรนั่นแหละ รู้สึกว่าพลจะเป็นรุ่นพี่กรปีหนึ่งมั้งใช่ไหมพล ...  งั้นเดี๋ยวผมกับกรขอตัวขึ้นไปข้างบนก่อนนะครับ แม่จะได้คุยธุระต่อกับเจ้าพล” พี่คิมห์พูดพลางพยักหน้าให้ผมตามพี่เค้าเดินขึ้นบันไดไป แต่ก่อนออกจากห้องรับแขก ผมสบตากับพลชั่ววินาทีหนึ่ง
“จ๊ะ ไปเถอะ งั้นเดี๋ยวเย็นนี้ อยู่ทานข้าวด้วยกันก่อนนะกร” เสียงคุณแม่ไล่หลังมา
“ตามสบายนะกร คิดว่าที่นี่เหมือนบ้านกรนะ เพราะอีกไม่กี่วันพี่ก็ต้องไปอยู่บ้านกรที่ญี่ปุ่นบ้างแล้ว” พี่คิมห์พูดขณะเปิดประตูห้องให้ผมเข้าไป
“ห้องพี่คิมห์น่าอยู่จังครับ” เมื่อผมเข้าไปในห้องพี่คิมห์ ผมจึงไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพี่คิมห์ถึงเรียนเก่ง ห้องนอนของพี่คิมห์จะว่าไปแล้วน่าจะเรียกว่าห้องสมุดมากกว่าเพราะว่าผนังห้องทั้งสามด้านมีเพียงชั้นหนังสือ หนังสือหลากหลายประเภท เยอะแยะไปหมด แน่นอนว่าพี่คิมห์เรียนวิศวะมา ก็จะมีหนังสือแปลกๆเกี่ยวกับการออกแบบ การก่อสร้างค่อนข้างเยอะ เด็กคณะวิทยาอย่างผมเห็นจะอ่านไม่รู้เรื่อง ส่วนด้านที่เป็นเตียงนอนก็ถูกวางไว้อยู่ใกล้กับโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ผมจึงเดินไปนั่งที่เก้าอี้โต๊ะทำงาน ส่วนพี่คิมห์ก็นั่งอยู่บนเตียง ชั่วขณะนั่นเองใจผมก็คิดไปถึงพล พลจะรู้สึกยังไงบ้างที่ผมทำเป็นเหมือนไม่รู้จัก ตอนนี้พลคงนั่งคุยธุระอยู่ข้างล่างกับคุณแม่
“กรยังไม่ตอบพี่เลยนะครับ เรื่องที่พี่ถามบนรถ ตอนนี้คำตอบมีแค่เพียงสองคำตอบนะคือ เป็นแฟนกัน หรือไม่เป็น ห้ามตอบแบบคราวก่อนแล้ว” พี่คิมห์พูดดึงผมกลับมาจากความคิดเรื่องพล ซึ่งกว่าผมจะตอบออกไปได้ก็ต้องคิดคำพูดอยู่นานพอสมควร
“ผมขอเวลาได้ไหมครับพี่คิมห์ เราเพิ่งรู้จักกันมาได้ไม่นานเลยนะครับ ไม่แน่นานๆเข้าพี่คิมห์อาจจะเบื่อผมก็ได้ เดี๋ยวเปลี่ยนใจขึ้นมาแล้วมันจะลำบากนะครับ อีกอย่างอีกไม่กี่วันนี้แล้ว พี่คิมห์ต้องไปเรียนต่อที่ญี่ปุ่น ผมอยากให้พี่คิมห์ มุ่งมั่นไปกับเรื่องเรียนก่อนครับ” ผมบอกพี่คิมห์ไปตามความจริง
“ถ้ากรต้องการเวลา พี่ก็จะรอนะ แต่กรต้องให้โอกาสพี่นะ” พี่คิมห์ตอบพร้อมกับยิ้มให้
“ขอบคุณครับพี่คิมห์ที่เข้าใจผม” ผมดีใจที่พี่คิมห์เข้าใจ แต่แล้วผมก็ต้องแปลกใจที่เห็นพี่คิมห์เริ่มถอดเสื้อของตัวเองออก พี่คิมห์ค่อยๆแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน โดยเริ่มจากกระดุมที่ข้อมือก่อน เมื่อแกะออกไปข้างหนึ่งผมก็เจอคำถามที่ ทำให้ตัวเองตอบไม่ถูกอีกข้อหนึ่ง
“กรช่วยพี่แกะกระดุมแขนเสื้อหน่อยได้ไหมครับ กระดุมข้างนี้มันแกะยากจริง” พี่คิมห์พูดพร้อมกับยื่นแขนมาให้ผม ผมจึงแกะกระดุมแขนเสื้อให้พี่เค้า แต่แล้วมือของพี่คิมห์ก็จับมือผมแล้วดึงตัวผมลุกไปนั่งข้างๆ จากนั่นพี่คิมห์ค่อยๆจับมือผมไปไว้ที่หน้าอก
“กระดุมตรงนี้ด้วยนะกร” พี่คิมห์ยิ้มให้ ตอนนั้นผมตื่นเต้นมาก ตื่นเต้นจนบอกไม่ถูก แต่เป็นความตื่นเต้นที่มีเพียงความตื่นเต้นเท่านั้นไม่มีความกลัวแบบตอนที่พลทำกับผมบนรถ ใจผมสั่นทำอะไรไม่ถูก และด้วยเหตุใดก็ไม่รู้ ผมค่อยๆปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตให้พี่คิมห์ออกที่ละเม็ด เมื่อปลดกระดุมไปได้ประมาณสามเม็ดบน เผยให้เห็นหน้าอกขาวของพี่คิมห์ ผมก็หยุด ตอนนั้นรู้ตัวว่าตื่นเต้น มือไม้สั่นไปหมด
“ไม่มีอะไรกร พี่แค่จะเปลี่ยนเสื้อ ไม่ต้องตื่นเต้น ดูซิมือไม้สั่นไปหมดแล้ว” พี่คิมห์พูดพลางถอดเสื้อออก ตอนนี้ท่อนบนของพี่เค้าเปลือยเปล่า พี่คิมห์ก็นอนแผ่ลงบนเตียง ส่วนผมนั่งอยู่ ทำตัวไม่ถูก
และโดยไม่ทันตั้งตัวพี่คิมห์ก็ลุกมาดึงผมลงไปนอนด้วย พี่คิมห์ค่อยๆโอบกอดผม ผมรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ถึงพี่คิมห์จะไม่ใช้น้ำหอมกลิ่นเดียวกับพล แต่ผมก็ได้กลิ่นที่มีความหอมไม่แพ้กัน ตอนนี้พี่เค้าเข้ามาจ่อใกล้ๆหูของผม แล้วผมก็ได้ยินเสียงกระชิบเบาๆว่า “พี่รักกรนะครับ”
แล้วพี่คิมห์ก็หอมแก้มผม ค่อยๆไล้ลงมาที่ซอกคอ มือของพี่คิมห์จับข้อมือผมไว้ทั้งสองข้างแล้ว กดไว้แน่น ผมได้แต่หันหน้าไปมาพี่คิมห์เริ่มซุกไซ้ เร็วขึ้น ตอนนี้ลมหายใจของเราปะทะกันจนผมรู้สึกร้อนวูบวาบไปหมด และพี่คิมห์ก็เริ่มแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตผมออก ผมรู้ตัวแต่ก็ไม่ได้หักห้ามอะไร เพราะอะไรหรือทำไม ผมเองก็ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ ตอนนี้ปากของพี่คิมห์จ่ออยู่ที่ปากของผม... ผมหลับตาลงเตรียมตัวรับกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น
แต่แล้วผมก็เหลือบไปเห็นลูกบิดประตูห้องค่อยๆหมุนออก ผมผลักพี่คิมห์และกระโดดลุกขึ้นยืน แต่ไม่ทันที่จะติดกระดุมเสื้อ และแล้วประตูห้องนอนก็เปิดออก และที่น่าตกใจยิ่งกว่าเพราะว่าคนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือพล!
“พี่คิมห์ครับ ลงไปทานข้าวเย็นได้แล้วครับ กรด้วยนะ” พลพูดเท่านี้ แล้วก็ปิดประตูเดินลงไปแทบจะในทันที ส่วนผมรีบติดกระดุมเสื้อ แล้วออกจากห้องตามลงไป...
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความสนุกสนาน เพราะว่าคุณพ่อพี่คิมห์แล้ววินก็กลับกันมาเรียบร้อยแล้ว แต่สำหรับผมแล้วมีอยู่สามสี่ครั้งที่ได้พูดคุยเรื่องทั่วๆไปกับพล เพราะส่วนมากแล้วเรื่องที่คุยกันมักเป็นเรื่องอขงพี่คิมห์ซะมากกว่า ส่วนหัวข้อที่เกี่ยวกับเรื่องของผมก็คงหนีไม่พ้นเรื่องอุบัติเหตุรถชนเมื่อปีก่อน คุยไปคุยมาทุกคนจึงรู้ว่าคนที่ขับรถชนผมก็คือ พลนั่นเอง ทำเอาทุกคนงงไปตามๆกันที่เราไม่บอกว่าเคยรู้จักกันมาก่อน แล้วท้ายที่สุดก่อนที่ผมจะกลับบ้าน
“อืม ถ้ากรกับพล รู้จักกันมาก่อนแล้วก็ดีพลนายรบกวนช่วยขับรถไปส่งกรด้วยนะ มันดึกแล้วพี่ไม่อยากให้กรกลับเอง ทางผ่านกลับบ้านนายอยู่แล้ว พอดีคืนนี้พี่ต้องเมลล์คุยกับอาจารย์ที่ญี่ปุ่นน่ะ เลยไปส่งกรไม่ได้” พี่คิมห์สั่ง พลางส่งสายตามาที่ผม ซึ่งมันมีความหมายว่าคืนนี้เราคงได้คุยกันทางโทรศัพท์อีก
“ครับพี่พล เดี๋ยวกรกลับกับผมก็ได้” พลตอบ โดยไม่มองมาที่ผมเลย

[55!~6~เจ็บ]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

รับมาจ่อนะ
กำลังหนุกเลย
 

[patiharn]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

อย่าลืมช่วยโหวตชื่อเรื่องภาษาไทยให้ด้วยนะครับ  ขอบคุณครับ

6
ฝนตก ไฟดับ

   เรื่องราวที่เกิดขึ้นวันนี้ฟ้าคงกำหนดไว้ให้ผมกับพลต้องกลับบ้านด้วยกัน ประกอบกับตอนนั้นฝนตกลงมาอย่างหนักตลอดทาง ทำให้รถติดอย่างมาก กว่าผมจะมาถึงบ้าน ก็เกือบๆสองชั่วโมงเห็นจะได้ ดังนั้นตอนนี้เวลาก็ล่วงเลยไปเกือบเที่ยงคืนแล้ว โชคดีอย่างหนึ่งคือพรุ่งนี้เป็นวันเสาร์ ผมจึงไม่ต้องไปเรียน เลยไม่ต้องกังวลเรื่องตื่นสาย แต่สิ่งหนึ่งที่แปลกไปก็คือ ตลอดทางบนรถผมกับพลเราไม่ได้พูดคุยกันเลยสักคำเดียว ส่วนพี่คิมห์ก็โทรมาหาตลอดเวลาระหว่างทาง ซึ่งผมก็ได้แต่บอกพี่คิมห์ไปว่า รถติด ถ้าถึงบ้านแล้วจะโทรกลับ ผมจึงปิดเครื่องโทรศัพท์ และแล้วในที่สุดรถก็มาจอดอยู่ที่หน้าบ้าน ฝนยังคงตกลงมาอย่างไม่ขาดสาย ทำให้สนามหญ้าหน้าบ้านเจิ่งนองไปด้วยน้ำฝน พลดับเครื่องรถ ผมจึงเป็นฝ่ายพูดออกไปก่อนว่า
   “พลขอบคุณนะ ที่มาส่ง” แต่ก็ได้รับเพียงความเงียบเป็นคำตอบกลับมา ผมจึงตัดสินใจเปิดประตูรถแล้ววิ่งฝ่าสายฝนออกไปเพื่อที่จะเข้าบ้าน ตอนนี้ตัวผมจึงเปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝน เมื่อผมเข้าไปในบ้านแล้วกำลังจะปิดประตู พลันก็มีมือหนึ่งมาดันประตูไว้ พลนั่นเองพลลงจากรถวิ่งตามผมมาเปียกฝนไม่ต่างกัน พลใช้แรง พลักประตูแล้วเดินเข้ามาในบ้าน ผมจึงเอื้อมมือไปเปิดไฟ เพื่อที่ห้องจะได้สว่างขึ้น ปรากฎว่าผมกดสวิตท์อยู่สองสามครั้ง ไฟก็ไม่ติด ฝนตกหนักขนาดนี้คงทำให้ไฟดับเป็นแน่ แล้วพลก็พูดขึ้นมาว่า
   “วันนี้คงมีความสุขมากใช่ไหมกร” ผมงง ว่าพลพูดเรื่องอะไร
   “เรื่องอะไรอีก พล” ผมเริ่มอารมณ์เสีย ไหนจะฝนตก ไฟดับ แล้วยังพลอีก
   “กรถามตัวเองดีกว่านะว่าเรื่องอะไร นี่ถ้าผมขึ้นไปเร็วกว่านี้คงมาทันได้เห็นอะไรมากกว่านี้ ใส่เสื้อกันแทบไม่ทันเลยใช่ไหม ทั้งพี่คิมห์แล้วก็กร ทีผมทำเป็นกลัวจน...” เพี้ยะ!!! ด้วยอารมณ์โกรธ โมโห หรือไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ผมจงตบหน้าพลเพื่อให้เขาหยุดพูดเรื่องบ้าๆนี่เสียที
   “กลับบ้านไปได้แล้วพล ผมถึงบ้านแล้ว ขอบคุณ” ผมเดินไปเปิดประตูเพื่อให้เขาออกไป แต่แล้วพลก็เดินมาใช้มือผลักปิดประตูอย่างแรง แล้วกดล๊อค แล้วผลักผมลงไปกองบนโซฟา
   “แบบนี้ใช่ไหมที่คุณต้องการ ผมทำให้คุณได้ดีกว่าที่พี่คิมห์ทำให้คุณซะอีก”
   “พล..บ้าไปแล้วหรือไง ผมกับพี่คิมห์ไม่ได้ทำเรื่องบ้าๆนี่อย่างที่พลคิดนะ” ตอนนี้พลถอดเสื้อออกหมดแล้ว ส่วนผมก็ยังไม่ทันลุกออกจากโซฟา พลก็เข้ามาโถมใส่ตัวผม พลซุกไซ้ซอกคอผม ผมพยายามดิ้นหนีแต่ไม่สำเร็จ ความโกรธนี่ทำให้คนทำได้ทุกอย่างจริงๆ
   “ไม่ชอบหรอกร อยากได้ยังไงบอกผมได้นะ” แล้วพลก็เริ่มถอดเสื้อของผมออก โดยที่ผมขัดขืนไม่ได้เลย
   “พล ผมขอร้องอย่าทำแบบนี้เลยนะ มีสติหน่อยซิ” ผมอ้อนวอน ขณะที่อะไรอะไรเริ่มจะเกินเลยไป เพราะตอนนี้ผมคิดว่าพลคงหน้ามืดตามัวไปหมดแล้ว ผมสัมผัสได้ถึงความจริงในข้อนั้น แต่ผมจะทำอะไรได้ ในเมื่อผมไม่มีรี่ยวแรงพอที่จะต่อสู้
“ทำไมกร ผมมันไม่ดีตรงไหน มันเลยทำให้ผมคิดได้ว่าน่าจะเป็นแบบนี้ที่คุณต้องการ” แล้วพลก็ไม่พูดอะไรอีกเลย ผมเองก็เหมือนกัน มันคงเปล่าประโยชน์ที่จะขัดขืน ผมพยายามที่จะผลักพลออกไปจากการรุกเร้าเข้ามา แต่ยิ่งผลักออกเท่าไรก็เหมือนยิ่งจะทำให้พลมีแรงเพิ่มมากขึ้น ตอนนี้มือผมเกาะแน่นอยู่บนแผ่นหลังของพล ผมหลับตาปิดการรับรู้ ในขณะที่พลยังไม่ยอมหยุดทำร้ายผม และแล้วมันก็เกินเลย ผมไม่มีทางเลือกหรือขัดขืน ข้างนอกฝนยังไม่หยุดตก ผมได้ยินเสียงฟ้าร้องเป็นเสียงสุดท้าย ก่อนที่ความเจ็บปวดจะแล่นโถมเข้าใส่
ӝӝӝӝӝӝӝӝӝӝ

   ผมตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองยังอยู่ในสภาพเดิม ไม่มีเสื้อผ้าเปียกเหลืออยู่เลยสักชิ้นเดียว อยู่ในอ้อมกอดของพลบนโซฟา ฝนหยุดตกแล้ว มันคงเป็นเรื่องยากที่จะอธิบายหรือเข้าใจเหตุผลในเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ฟ้าคงจงใจ มันอาจเป็นเคราะห์กรรมของผมเองก็ได้ และแล้วน้ำตาผมก็เริ่มไหลริน พร้อมๆกับอาการปวดหัวอย่างรุนแรงที่ถาโถมเข้าใส่ ผมเห็นเพียงภาพเลือนรางเป็น ภาพของผมหัวเราะอย่างมีความสุขอยู่กับใครคนหนึ่ง แล้ววิ่งเล่นกันริมชายทะเล และเมื่อเห็นหน้าเพียงลางเลือนผมก็รู้ทันทีว่าใครคนนั้นคือพล คนที่เปลือยกายนอนกอดผมอยู่ตอนนี้ แล้วความปวดหัวก็ทำให้ภาพเหล่านั้นมืดลงและดับไปในที่สุด...
ผมรู้สึกตัวข้นมาอีกที เพราะรู้สึกถึงผ้าชุบน้ำอุ่นๆที่เช็ดบริเวณซอกคอ พอเริ่มลืมตาที่พร่ามัวข้นมาได้ ก็พบเหตุการณ์ที่มันเหมือนกับคืนนั้น ผมพยายามจะลุกขึ้น แต่เมื่อพยายามลุก ตาผมก็พร่าเลือน มึนงงไปหมด ใครบางคนถอดแว่นผมออก ซึ่งคราวนี้ผมคงไม่ต้องเดาแล้วว่าเป็นใครต้องเป็นพลแน่ๆ
“กร คุณรู้สึกดีขึ้นแล้วใช่ไหม” พลพูด
“ตอนนี้ผมอยากอยู่คนเดียว คุณออกไปก่อน” ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย เพราะพยายามควบคุมไม่ให้ร้องไห้ออกมาอีก
“ผมเป็นห่วงคุณนะ” พลยังดื้อดึงที่จะอยู่ต่อ
“ถ้าคุณเป็นห่วงผม คุณคงไม่ทำกับผมแบบนี้ คุณออกไปเถอะ” ผมหันหน้าเบือนไปทางอื่นเพื่อที่จะไม่ต้องเห็นหน้าเขา
“ถ้าคุณต้องการอย่างนั้น ก็ได้ครับ” แล้วพลก็เดินออกจากห้องไปทิ้งไว้ให้ผมอยู่คนเดียว พอตั้งสติได้ผมรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเครื่องแล้วก็พบกับข้อความที่ส่งมาบอกว่า
พี่คิมห์ พยายามติดต่อคุณ 23 ครั้ง เมื่อล่าสุดเวลา 04.28 น.
ผมจึงรีบโทรไปหาพี่คิมห์ ทันที ที่พี่คิมห์รับสาย ผมก็จะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง
“พี่คิมห์ วันนี้ว่างไหมครับ มาหาผมที่บ้านหน่อยครับ ตอนนี้เลยได้ไหมครับ” ผมพูดไปเหมือนจะร้องไห้ไป
“กร เป็นอะไรหรือเปล่า เมื่อคืนพี่โทรไปไม่ติดเลย โทรหาพลก็ไม่รับสาย พี่เป็นห่วงมากเลยนะ” พี่คิมห์ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล
“นิดหน่อยครับ พี่คิมห์มาหาผมหน่อยนะครับ” ผมรบเร้า
“ได้ๆ  ใจเย็นๆนะกร เดี๋ยวค่อยคุยกัน พี่จะรีบไป”
“ขอบคุณมากครับพี่คิมห์” ผมกดสายโทรศัพท์วาง โดยไม่รู้ตัวเลยว่าตลอดเวลาพลยังคงยืนอยู่หน้าประตูห้องนอนของผมและได้ยินเรื่องราวทางโทรศัพท์ที่ผมคุยกับพี่คิมห์ทั้งหมด ผมลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว และลงไปข้างล่าง พยายามทำจิตใจให้สงบ เมื่อลงไปข้างล่างก้ต้องแปลกใจที่พบว่ามีอาหารเช้าวางอยู่บนโต๊ะสองที่ กลิ่หอมน่าทานมาก ผมเดินไปดูก็พบกับลายมือของพลเขียนโน้ตทิ้งเอาไว้ว่า
                         “อาหารเช้าบนโต๊ะ สำหรับคนป่วย และพี่คิมห์นะครับ ผมขอโทษสำหรับเรื่องเมื่อคืนนะ”
                                                                                                                                      .......พล
   เมื่อผมมองออกไปข้างนอกก็พบว่ารถของพลหายไปแล้ว ผมขยำกระดาษโน้ตของพลทิ้ง และ
ก็รีบวิ่งไปเปิดประตูบ้านให้พี่คิมห์

[MINHO1]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

เรื่องนี้
เเค่อ่านตอนแรก
ก็สนุกแล้ว
ถ้าตอนต่อไป
จะสนุกกว่า
นี้แน่เลย

[55!~6~เจ็บ]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

รีบมานะพี่
รออ่านอยู่น้า
ขออเยอะๆหน่อยนะ

[patiharn]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

 
ขอบคุณสำหรับ คำขอบคุณ ที่มีให้ครับ
ยังไงจะพยายามแต่งออกมาให้ได้เร็วและสนุกที่สุดนะครับ
จริงๆแล้วอยากลงให้สองวันต่อหนึ่งบท แต่ตอนนี้ว่างๆเลยลงให้อ่านกันวันละ บทไปก่อนครับ

ยังไงติดตามอ่านกันด้วยนะครับ เรื่องนี้กะว่าจะเขียนประมาณ สามสิบห้าตอนครับ

คอมเม้นต์ได้นะครับ ไม่ว่ากัน

[patiharn]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

7
นาฬิกา

        เมื่อเข้าสู่ฤดูฝนอีกครั้ง ช่วงนี้อากาศจึงค่อนข้างสดชื่น เมื่อคืนนี้ฝนตกหนักมาก แต่ตอนนี้กลับทิ้งไว้เพียงความชุ่มฉ่ำ เย็นสบาย ผมกับพี่คิมห์เดินเล่นกันในสนามหญ้าหน้าบ้าน พี่คิมห์ช่วยผมได้มากทีเดียว เพียงแค่ได้พูดคุยคุยกัน ความเสียใจและไม่เข้าใจระหว่างเรื่องราวของผมกับพล ก็เริ่มเจือจางหายไป ถึงแม้เรื่องที่เราคุยกันจะเป็นเรื่องการไปเรียนต่อของพี่คิมห์ ผมยอมรับว่าผมไม่กล้าที่จะบอกพี่คิมห์ไปว่าเมื่อคืนนี้มีอะไรเกิดขึ้นบ้าง ส่วนพี่คิมห์ก็ไม่พยายามที่จะรื้อฟื้นถาม
“กร เรื่องอะไรที่มันไม่สบายใจนะ ถ้าไม่จำเป็นอย่างไปเก็บมันไว้ให้หนักเลยนะ ทิ้งๆลืมๆ มันไปซะ” พี่คิมห์พูด พลางชวนผมเข้าไปในบ้าน พราะตอนนี้แสงแดดเริ่มร้อนแล้ว
“ครับ พี่คิมห์ผมจะพยายาม” ผมตอบไป แล้วก็พบกับรอยยิ้มของพี่คิมห์ตอบกลับมา
 เมื่อเราทานอาหารเช้าที่พลเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว พี่คิมห์ก็อยู่กับผมอีกประมาณครึ่งชั่วโมง แล้วจึงขอกลับบ้าน เนื่องจากมีธุระช่วงบ่าย เพราะว่าอีกเพียงแค่สองวันพี่คิมห์ก็จะต้องไปญี่ปุ่น แล้วผมจะเป็นอย่างไร เมื่อพี่คิมห์ไม่อยู่แล้ว ผมคิดกังวลในใจ ก่อนกลับบ้านพี่คิมห์ก็มอบของให้ผมอย่างหนึ่ง เป็นนาฬิกาข้อมือ ที่สวยมาก ตัวเรือนทำด้วยโลหะสีเงิน บนหน้าปัดสีฟ้าอ่อน มีอักษรโลหะตัว KK   สีเงินสองตัวอยู่ติดกัน
“นาฬิกาเรือนนี้ พี่สั่งทำให้กร โดยเฉพาะเลยนะ เป็นสัญญาว่า เวลาไม่สามารถทำให้เราไกลกันได้ ตัวK สองตัวคือชื่อของพี่ แล้วก็ชื่อของกรนะ เคยสังเกตไหมว่า   ชื่อเราขึ้นต้นด้วยอักษร K เหมือนกัน ยื่นมือมาซิ พี่จะใส่ให้” พี่คิมห์พูดจบ ผมก็ยื่นมือไปให้พี่คิมห์ใส่นาฬิกาข้อมือให้ผม แต่ในใจทำไมมันยังไม่สามารถลืมเรื่องเมื่อคืนลงได้เลย มันคอยกวนใจผมอยู่ตลอดเวลา
“ขอบคุณมากครับพี่คิมห์ ขอบคุณจริงๆครับ ผมคงคิดถึงพี่คิมห์แย่เลย”
“เดี๋ยวพี่ต้องไปแล้วหละกร เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่มาหาใหม่นะ พรุ่งนี้พี่ให้เวลากรทั้งวันเลย เพราะว่าหลังจากนั้น เราคงเจอกันได้เฉพาะทางโทรศัพท์แล้วหละ ถึงเวลาที่พี่ต้องไปจริงๆแล้ว ที่สำคัญพรุ่งนี้พี่ขอคำตอบที่เคยถามกรไว้ด้วยนะครับ พี่ไปก่อนนะครับ” พี่คิมห์พูด และขณะที่พี่คิมห์กำลังเดินออกจากบ้าน สมองหรือหัวใจของผมก็ไม่รู้ ที่สั่งให้ผมวิ่งไปกอดพี่คิมห์ ผมวิ่งเข้าไปกอดพี่คิมห์ไว้แน่นจากทางด้านหลัง ไม่อยากให้พี่เค้าไปไหน ตอนนี้ผมรู้สึกเดียวดายมากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“พี่คิมห์ ผมรักพี่ครับ” ผมพูดออกไปทั้งๆที่ยังกอดพี่คิมห์ไว้แน่น น้ำตาเริ่มไหล ในสมองมีแต่ภาพของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน
“ขอบคุณกร ขอบคุณที่ให้โอกาสพี่ แล้วพรุ่งนี้เจอกันนะ เด็กขี้แง ไม่ต้องร้องไห้ครับ” พี่คิมห์หันมายื่นผ้าเช็ดหน้าให้ผม เช็ดน้ำตา แล้วก็ขับรถจากไป ผมได้แต่เพียงมองดูรถค่อยๆขับออกไปอย่างช้าๆจากทางหน้าต่าง ทำไมผมถึงเป็นได้ถึงเพียงนี้ ซึ่งผมก็ไม่สามารถหาคำตอบให้กับตัวเอง นี่น่ะหรือที่เขาเรียกกันว่าความรัก ทำไมมันถึงอึดอัดได้ขนาดนี้ แล้วจู่ๆโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
“เฮ้ยกร ทำอะไรอยู่ วันนี้ว่างป่าว จะชวนไปเที่ยว” ชาติโทรมาชวนผมออกไปเที่ยวช่วงวันหยุดอีกตามเคย
“ไปไหนอะ แล้วมีใครไปบ้าง” ผมถามกลับไป
“ไปดูหนัง หาอะไรกินกัน ตอนนี้มีหนังใหม่เพิ่งเข้า น่าดูมากเลย ไปด้วยกันไหม ตอนนี้ยังไม่มีใครไปเลย มีแต่แฟนของวินกับวินอะ ไปด้วยกันเหอะ” ชาติตอบกลับมา
“เออ ไปด้วยก็ได้” ผมตอบกลับไป เพราะคิดว่าถ้าอยู่บ้านทั้งวันคงวุ่นวายใจน่าดู ไปหาอะไรทำให้ลืมๆ อย่างที่พี่คิมห์บอกดีกว่า
“งั้นเดี๋ยวไปรับที่บ้านนะ อีกชั่วโมงหนึ่งเจอกัน” ชาติพูด แล้ววางสาย
ผมรอยังไม่ถึงชั่วโมง ไม่ถึงสิบห้านาทีเลยก็ว่าได้ ก็มีรถมาจอดหน้าบ้าน ผมเลยปิดบ้าน และวิ่งออกไปหน้าประตู เพราะดูเหมือนว่าตอนนี้ฝนตั้งท่าจะตกลงมาอีกแล้ว แต่แล้วรถที่จอดอยู่หน้าบ้านแทนที่จะเป็นรถของเพื่อนผม มันกลับเป็นรถของพล ผมหันหลังเตรียมกลับเข้าไปในบ้าน แต่แล้วพลก็จับข้อมือผมไว้แน่น
“กร ผมขอโทษ อย่าทำอย่างนี้กับผมเลยนะ เรามาคุยกันให้รู้เรื่องดีกว่า” พลพูด
“ทีผมขอร้องคุณเมื่อคืน คุณยังไม่ให้ผมเลย แล้วตอนนี้เรายังมีอะไรต้องคุยกันอีก” ผมตอบและพยายามจะสบัดข้อมือออก แต่ก็ไม่หลุด กลับแน่นเข้าไปอีก
“แล้วที่คุณวิ่งออกมาหาผมหละ ผมนึกว่าคุณจะหายโกรธผมแล้วซะอีก”
“ผมนึกว่าเป็นรถของเพื่อน พอดีเดี๋ยวพื่อนจะมารับ” ผมตอบเพื่อให้พลหายเข้าใจผมผิดเสียที
“งั้นคุณคงนึกว่าเป็นรถพี่คิมห์ซิ ผมว่าคุณไปกับผลดีกว่า เรามีเรื่องต้องคุยกันหลายเรื่อง” ไม่ทันขาดคำพลก็ลากผมเข้าไปอยู่ในรถของเขา ผมพยายามขัดขืนและมันก็ไม่สำเร็จอีกตามเคย ผมนั่งอยู่ในรถพยามที่เปิดประตูหนีลงมา แต่พลเร็วกว่าผม พลออกรถไปขณะที่ประตูข้างๆผมยังเปิดอยู่ ผมจึงต้องจำใจปิดประตู ติดอยู่บนรถกับพล คนที่ทำร้ายผมเมื่อคืน แล้วตอนนี้ผมไม่รู้เลยว่าพลจะพาผมไปที่ไหน
“พล จอดรถ ผมจะลง” ผมสั่งให้เขาจอดรถ แตดูเหมือนว่ารถจะยิ่งวิ่งเร็วขึ้นกว่าเดิมเสียอีก และมีเพียงความเงียบเท่านั้นที่เป็นคำตอบกลับมา
“คุณจะพาผมไปไหน คุณทำแบบนี้กับผมไม่ได้นะ”
“ทำไมผมจะทำแบบนี้กับคุณไม่ได้นะ ตอนนี้เราเป็นอะไรกันคุณน่าจะรู้ดี” พลตอบกลับมาเล่นเอาผมแทบสะอึก
“คุณกล้าดียังไง มาทำกับผมแบบนี้ มันยุติธรรมแล้วหรอ” ผมโต้กลับบ้าง แล้วก็มีเพียงความเงียบเท่านั้นที่ตอบกลับมาอีกตามเคย
รถวิ่งไกลออกไปเรื่อยๆ ดูเหมือนว่าตอนนี้เราออกมานอกตัวเมืองแล้ว ไม่มีการพูดคุยกันอีกตลอดทาง ผมจะทำอะไรได้อีกในเมื่อติดอยู่ในรถอย่างนี้ บางคิดก็คิดว่าโทรไปหาพี่คิมห์ให้รู้แล้วรู้รอดกันไปเลย แต่ก็ทำไมได้เพราะว่าพลคงไม่ยอมให้ผมทำแน่ ไม่รอให้มีโอกาสเหมาะๆ ก่อน ผมก้มมองดูนาฬิกาข้อมือที่พี่คิมห์เพิ่งใส่ให้เมื่อเช้า ก็พบว่าผมอยู่บนรถกับพลมาเกือบหนึ่งชั่วโมงกว่าๆแล้ว
“พล ผมอยากเข้าห้องน้ำ” ผมทำลายความเงียบขึ้น ในใจคิดแผนการหนีเอาตัวรอด ถ้าลงไปผมคงรีบแอบไปโทรหาพี่คิมห์ แต่อีกใจหนึ่งก็พยายามคิดว่าหากโทรหาพี่คิมห์แล้วจะมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นตามมาบ้าง พี่คิมห์คงงงไม่ช่น้อย เพราะผมไม่เคยเล่าเรื่องของพลให้พี่คิมห์ฟังไปมากกว่าว่าพลเป็นคนที่ขับรถชนผม
“ได้” พลตอบห้วนสั้น ทำให้ผมแอบยิ้มอยู่ในใจ
“อีกไม่นานก็ถึงที่หมายแล้วไม่เกินสิบห้านาที กรค่อยไปเข้าที่นั่นละกัน” รอยยิ้มหายไปแทบจะในทันที
ดูท่าทางแผนโทรหาพี่คิมห์ของผมคงจะไม่สำเร็จแน่ เพราะว่าถ้าถึงที่หมายก็แปลว่าผมคงโทรหาพี่คิมห์ได้ลำบากขึ้น ตอนนี้สองข้างทางเปลี่ยนไปแล้ว ดูเหมือนว่าข้างหน้าที่เห็นจะเป็นแนวเส้นสีฟ้า ใช่แล้วพลกำลังพาผมไปทะเล แย่ละ ผมได้แต่นึกในใจ ต้องค้างคืนแน่เลย แล้วพรุ่งนี้ที่นัดกับพี่คิมห์ไว้ จะทำยังไง พูดอะไร อธิบายอะไรก็ไม่ได้ อีกทั้งตอนนี้โทรศัพท์ของผมก็ร้องเตือนอยู่เป็นระยะๆว่า แบตเตอรี่ใกล้จะหมดแล้ว ความตื่นเต้น ความกลัวเริ่มเข้าเกาะกุมผมอีกครั้ง ผมนึกในใจ พลคนที่ผมเจอครั้งแรกหายไปไหน ทำไมเหลืออยู่เพียงแต่คนที่ใจร้ายได้ถึงขนาดนี้
   รถมาจอดหน้าบ้านพักริมทะเลหลังหนึ่ง เป็นบ้านไม่ใหญ่โตอะไร แต่น่าอยู่ สวยงาม เสียงคลืนและลมทะเล ดังแว่วมาเป็นระลอกๆ ผมพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุดไม่แสดงอาการตื่นเต้น ตกใจอะไรทั้งนั้น แล้วเดินตามพลเข้าไปในบ้านอย่างเงียบๆ และแล้วความรู้สึกปวดหัวก็จู่โจมผมอีกครั้ง ผมตาพร่าเลือน แล้วล้มพับลงทันทีที่เข้าไปในบ้าน ในความมือสนิทที่ผมกำลังเผชิญอยู่ตอนนั้น ภาพเหตุการณ์ต่างๆก็เริ่มปรากฏชัดเจนขึ้น ในความฝัน ผมก็กำลังอยู่ในบ้านหลังนี้เหมือนกัน ผมเริ่มแยกไม่ออกวานี้เป็นความฝันหรือเป็นความจริงกันแน่ และภาพเหตุการณ์เหล่านั้นก็เริ่มดำเนินต่อไป ที่สำคัญที่สุดคือในความฝันผมไม่ได้อยู่คนเดียว ผมอยู่กับ พล!