พิมพ์

[shayshay]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

รักนะ.....นายเด็กดื้อ

ตอนที่ 9

"วันนี้พอแค่นี้ค่ะ..."
อาจารย์บอกให้เลิกเรียนได้
ทุกคนก็เริ่มเก็บของเพื่อที่จะแยกย้ายกันกลับ
"วันนี้ไปไหนป่ะ..."
แก้มถามเชย์
"ป่าวนิ...ทำไหมหรอ???"
เชย์ถาม
"ก็เราหว่าจะดูข้อมูลการรับสมัคนักแสดงละครเวทีไง"
แก้มยิ้มให้เชย์
"จะให้เราไปด้วยหรอ"
เชย์ถาม
"อื่ม....เพราะเรื่องนี้เป็นละครสร้างสรรค์ที่นักศึกษาเขียนขึ้นมาเองแล้วก็โหลตเลือกที่ดีที่สุด"
"เรื่องที่คนชอบที่สุดนะ"
แก้มอธิบาย
"แนวไหนอ่ะ...แนวกะ....."
"แอ๊ด...................."
แก้มกำลังจะพูดเสีงประตูด้าหน้าดังขึ้นอย่างดัง
มีการ์ดเข้ามาสีคน
ตรงมาหาเชย์โดยเพาะ
คนในห้องต่างมองเป็นตาว่าจะมาหาใคร
"คุณเชย์ครับ...คุณชายส่งผมมารับคุณไปพบครับ"
การ์ดนายหนึ่งบอกเชย์
"หะ.......ห่ะ"
เชย์งง
"กรุณาตามผมมาด้วยครับ"
การ์ดอีกนายเดินมาหยิบกระเป๋าของเชย์
เชย์ก็เลยลุกตามแบบ งง
เพราะภัทไม่เคยให้ใครมารับแบบนี้
"ระ.....เราไปก่อนนะ"
เชย์บอกแก้ม
"อะ.....อ่าว"
แก้มอ้าปากค้าง
การ์ดยืนรอมตัวเชย์ไว้แล้วก็เดินออกไป
คนก็มองตามเชย์ไป
แล้วก็ซุบซิบแต่ก็คงเป็นเรื่องปกติไปแล้ว
เพราะโดนเม้าจนชินชาไปแล้ว
"จะพาผมไปไหนหรอครับ"
เชย์ถาม
คนด้านนอกมองมาที่เชย์
"ห้องเสื้อ........คุณชายรออยู่ที่นั้นครับ"
การ์ดบอกแล้วก็รีบเดินนำไปที่รถ
ขณะเดินอยู่เสียงโทรดังขึ้น
"ขาดเธอวันไหนฉันคงขาดใจ...และไม่รู้จะมีชีวิตยังไง...อยากให้รู้ว่าเธอเป็นเหมือนลบหายใจ...ต่อชีวิตให้อยู่นานๆ...ตื่นมาวันไหนไม่เจอกับเธอ...คนๆนี้ก็คงอยากหายตัวไปจากโลกใบนี้...รักเธอเหลือเกินได้ยินไหมรักเธอ...เหลือเกิน"(เสียงโทรศัพท์)
"ฮ่ะโหลครับพี่ภัท..."
เชย์รับสาย
"ตัวเล็กอยู่ไหนครับ..."
ภัทถามเสียงหวาน
"ครับ....แล้วทำไหมต้องให้มารับด้วย"
"ตัวเล็กไปเองก็ได้...พี่ภัทไม่เห็นต้องส่งคนมารับเลย"
"คนมองเต็มไปหมดเลย"
เชย์พูดแกมบ่น
"ก็พี่เป็นห่วงตัวเล็กนิ..."
ภัทบอกเสียงหวาน
"ก็ไม่เห้นต้องส่งมาเยอะขนาดนี้"
"อายคนเข้ามอง"
เชย์ต่อว่าภัท
"ครับพี่ขอโทษ...ไว้เจอกันนะเด็กน้อย"
"ครับ..."
สนทนาจบเชย์ก้รีบขึ้นรถทันที
และก็ไม่นานเท่าไหร่นักเชย์ก็มาถึงร้าน
เชย์ลงจากรถมายืนด้านในห้องเสื้อ
"คุณชายอยู่ด้านบนครับ"
การ์ดบอกเชย์
แล้วเชย์ก็รีบเดินขึ้นไป
"พี่ภัท....."
"พี่ภัท....."
เชย์เรียกภัท
แต่ไม่มีเสียงตอบรับใดๆเลย
"ไปไหนของเค้านะ..."
เชย์มองหาภัท
"พรึ่บ...................."
ภัทเข้ามากอดเชย์จากด้านหลัง
"คิดถึงจังเลย...ไม่ได้กอดแบบนั้นกี่วันแล้วน่า..."
ภัทบ่นข้างหูเบาๆ
มือก็กอดแน่นเข้าไปอีก
"ไม่เอา......เดียวคนไม่เห็น"
"มันไม่ดี"
เชย์บอกภัท
แต่ในใจก็ชอบแต่ปากดีไปงั้นแหละ
(ตอแหลเก่งจริงนะเชย์555)
"สนใจทำไหม...ก็พี่คิดถึงอ่ะ...ใครจะทำไหม"
"ฟอด......................"
"ฟอด......................"
ภัทไม่พูดพร่ำทำเพลงจับเชย์หันมา
แล้วก็หอมแก้มทั้งสองข้าง
"คนบ้า.........."
"อุ้ย.......!!!"
เชย์เอามือตีหน้าอกของภัทอย่างแรง
"แล้วให้มาที่นี้ทำไม"
เชยืถามภัท
"ไว้เดียวบอก...ไปใส่ลองเสื้อกันพี่เลือกไว้ให้ละ"
ภัทดูกระดือรือล้นในการเลือกเสื้อผ้าให้เชย์มาก
ดูภัทจะมีความสุขจริงๆ
"เป็นไงครับพี่ภัท..."
เชย์เดินออกมาจากห้องลองเสื้อ
และเชย์ก็อึ้งๆไป
เพราะเห็นภัทใส่สูทอย่างดี
ดูแล้วหล่อเกิยบรรยาย
"น่ารักมากเลยครับ...พี่ชอบชุดนี้"
"งั้นรีบไปกันเถอะ...เดียวทานรอ"
"พี่แหม่มจัดการด้วยนะ...ผมไปละ"
ภัทสั่งคนดูแล
แล้วก็เดินมาจับมือเชย์
เชย์ก็ยังอึ่งๆกับความหล่ออยู่ดี
แล้วเราก็ขึ้นรถรีมูซีนใครหรูไม่รู้จุดหมายปรายทาง
"ตัวเล็ก.......เป็นอะไรไป"
"ไม่พูดไม่จาเอาแต่จ้องพี่...เป็นอะไรหรอครับ"
ภัทเปลี่ยนมานั่งข้างๆ
เชย์หน้าแดงแล้วก็เอามือจับให้ภัทหยุดอยู่นิ่งๆ
"พี่ภัทอยู่นิ่งๆแปบนะครับ"
"เชย์อยากเห้นชัดๆ...ตอนนี้พี่รู้ไมว่าพี่หล่อมาก"
"หล่อจนไม่อยากหยุดมองเลย"
เชย์บอกภัทพร้อมกับจ้องหน้าภัท
"ชมกันแบบนี้ก็พี่ก็เขิลแย่"
ภัทยิ้มหน้าแดง
"เชย์ไม่เคยรู้เลยเวลาพี่แต่งตัวแบบนี้...มันชั่งดูดีมากกว่าปกติ"
เชย์พูดแบบสดใส
"55555555"
"ดูทำหน้าแบบนั้นน่ารักเชียว...ไอตัวเล็กของพี่"
"ยิ่งดูก็ยิ่งน่ารัก"
ภัทหัวเราะแล้วทำตาหวานใส่เชย์
หน้าก็เลือนเข้าไปใกล้เชย์
เชย์ได้แต่ยิ้ม
"มานี้ม่ะ...ขยับมาใก้ลๆกว่านี้หน่อย"
"จ๊วบๆ............จ๊วบๆ"
ภับไม่รีรอคว้าปากเชย์มาดู
มือก้ปรดกระดุมแล้วรูบไล้หัวนมของเชย์
จูบก็เรื่งแรงมากขึ้น
"พ..........พอแล้วครับ"
เชย์ตั้งสติได้ก็ละออกจากภัท
"อีกหน่อยนะ.........ขออีกแปบ"
ภัทพูดเสียงหื่นกาม
กามอีกหน่อยน้ำคงแดก555
"จ๊วบๆ............."
ภัทดูดปากเชย์อีกรอบ
มือก็ยังทำเหมือนเดิม
"จ๊วบๆ............."
"จ๊วบๆ............."
เสียงจูบเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ
เชย์เกรงไปทั้งตัว
"รู้สึกดีจัง...ไม่ได้จูบดูดดื่มแบบนี้มานานแล้วอย่าพึ่งนะอย่าพึ่งอีกหน่อยขออีก  พี่ภัทเชย์ชอบแบบนี้ครับ เอาอีกซิครับ  อ่า.....................อย่าพึ่งหยุดนะครับอย่าพึ่ง"
เชย์คิดอยู่ในหัวตลอดเวลา
และภัทกำลังจะก้มลงมาจะดูดหัวนมเชย์
จิตใต้สำนึกมันบอกว่าหยุดๆๆๆๆๆๆ
ก่อนที่มันจะกระเจิงไปกว่านี้
"พะ....พอเถอะครับเขย์ของร้อง"
เชย์รีบละออกจากภัท
ภัทก็หยุด
แล้วยิ้มให้เชย์
แล้วก็ก้มลงไปหอมแก้มเชย์เบาๆ
"เหอะ........................( เสียดายจัง - -" )"
เชย์ถอดหาใจ
"คุณชายครับ...ถึงแล้วครับ"
การ์ดบอกผ่านกระจกที่ถูกเลื่อนลง
"อื่ม........"
ภัทตอบรับ
"ไม่ต้องกลัวนะตัวเล็ก...พี่จะอยู่ข้างๆ"
"จ๊วบ........."
ภัทบอกเชย์
แล้วก็ก้มลงไอดูดปากอีกครั้ง
เชย์ได้แต่พงกหัวอย่างเดียว

"เอ้า.......มาแล้วหรอลูก"
หญิงสูงวัยที่ดูดีมากลุกขึ้น
"คิดถึงแม่จังเลยครับ..."
"มะ.......แม่หรอ"
ภัทเดินไปกอดแม่
แต่ใจตกใจทำอะไรไม่ถูง
งงว่าภัทจะพามาหาแม่ทำไหม
"แม่ครับ...นี้เชย์ครับที่ผมเล่าให้แม่ฟังไงครับ"
ภัทแนะนำให้แม่รู้จักกับเชย์
เชย์ก็ยังอึ้งๆ
"น่ารักกว่าที่คิดไว้...ไม่น่าละ"
แม่ยิ้มแล้วสบตาภัทเหมือนมีอะไรสักอย่าง
"สะ......สวัสดีครับคุณน้า"
เชย์รีบสวัสดดีแม่ของภัท
"ไม่เห็นต้องเรียกน้าเลย...เรียกแม่นี้แหละลูก"
แม่เดินมาเขย่าตัวเชย์เบ่าๆ
"น่ารักจริงๆ...ไม่น่าตะภัทถึงเหล่าให้ฟังทุกครั้งที่โทรหาแม่"
แม่พูด
"เหล่าให้ฟังหรอครับ"
เชย์ทำหน้างง
"ดูทำหน้าเข้า...หึหึหึหึ"
แม่ภัทเห็นเชย์ทำหน้างง
"ลูกไม่ต้องกลัวแม่หรอกนะ...ทำตัวตามสบาย"
"เอ่า.......นั่งๆๆ"
แม่จับมือเชย์แล้วก็สั่งให้หนั่ง
"วันนี้มีอาหารเยอะแยะเลย...มีแต่ของชอบลูกๆทั้งนั้นเลย"
แม่เพ็ญบอกเราสองคน
"สบายดีไหมน้องเชย์..."
แม่เพ็ญถาม
"สบายดีครับ"
เชย์ตอบแบบสงบเสงี่ยม
"แล้วภัทละลูก..."
"สบายดีครับ"
"ดูแลน้องเค้าดีไหม"
แม่ยิ้ม
"นี้ก็ต้องถามตัวน้องเอง...พามาให้ถามแล้วนิครับ"
ภัทมองหน้าเชย์
"ว่าไงลูก...พี่เค้าแกล้งอะไรเรารึเปล่า"
"ก็มีบ้างครับ..."
เชย์หน้ายิ้ม
"ใครแก้ง...ไม่ได้แกล้งเลยนะ"
"ดูและดีจะตาย"
ภัททำหน้าน่อมแน้ม
"หึหึหึ..."
"ทานกันเถอะ"
มีขำ
แล้วก็ชี้ให้ทานอาหารที่สั่งมาเต็มโต๊ะ
"แล้วเป็นคนที่ไหนจ๊ะ..."
แม่ถามเชย์
"เชย์เป็นคนเชียงใหม่ครับ"
"แล้วที่เชียงใหม่ใครอยู่..."
"คุณแม่ครับ...ส่วนคุณพอเสียแล้วครับ"
"น่าสงสาจังเลย..."
แม่พูดเสียงอ่อน
"แม่ก็คงเหนื่อยมากเลยนะสิ...ใช่ไหมลูก"
"ครับ..."
"เพราะคุยแม่ต้องเป็นทั้งแม่และพ่อพร้อมๆกันแถมยังต้องดูแลไร่อีก"
"อื่ม.................."
แม่ลากเสียง
"แล้วทำไรอะไรหรอลูก..."
"ส่วนมากก็องุ่นครับ...รองลงมาก็เป็นส้มแล้วผลไม้อื่นๆปนๆกันไปครับ"
เชย์ด้วยแล้วก็ยิ้ม
"แล้วขายที่ไหนละลูก"
"คือเมื่อปีแล้วเชย์ทำโครงการส่งส้มออกต่างประเทศครับ"
"เป็นไง"
"ก็ดีครับ...แต่ก็ไม่มาก"
"แต่ปีนี้ดีมากเลยครับออร์เดอร์เยอะมากผลผลิตแทบจะไม่พอ"
"อื๊ม..........."
แม่ยิ้มประทับใจ
"แล้วใครช่วยแม่ที่นู้น"
"คุณลุงกับคุณป้าครับ"
"อ๊อ....................."
แม่ลากเสียง
"เหนื่อยไหมอยู่กับภัท"
แม่ถามตรงๆ
เชย์ตกใจ
"ก็ไม่ครับพี่เค้าก็ค่อยช่วยค่อยดูแล"
"ก็ดีครับ"
เชย์ตอบเป็นยิ้มเล็กหน้อย
"ตอนแรกแม่ก็ไม่ค่อยชอบเมท่าไหร่...หรอกนะ"
เชย์ได้ยินถึงกับ งง
"อะไรหรอครับ???"
เชย์ถามเพราะอยากรู้
"แต่พอแม่ได้เห็นเจ้าภัท...เค้าเปลี่ยนไปจากเดินที่เคยเป็น"
"แม่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไม...เพราะเมื่อก่อนก็จะมีคนหลายๆมาชอบมาคุยก็ไม่เห็นเค้ามีความสุข"
"ออกจะดูเย็นชาย...น่ากลัวซะด้วยซ้ำ...บ้างทีแม่ก็ยังกลัวตัวภัทเลย"
"แล้วอยู่ดีดีเค้าก็สดใสร่าเริ่งหัวเราะ  และก็เป็นคนชั่งพูดขึ้นมาซะยังนั้นออกจะพูดมากซะด้วยซ้ำ"
"หึหึ"
แม่ยิ้ม
"เค้าไม่เคยโทรหาแม่สักครั้งตั้งแต่เข้าขึ้นมัธยมปราย"
"แต่อยู่ดีดีก็โทรมาถาม...เรื่องตะ..."
"แม่ครับ"
ภัทจับมือแม่แล้วมองหน้า
"อ๋อ......"
แม่เข้าใจ
แต่เชย์งง
"มีแปลกใจมากที่เค้าเปลี่ยนไปจากเดิม"
"มีเลยอยากรู้ว่าใครกันนะที่ทำให้ลูกแม่คนเดิมกลับมา"
แม่เอามือของภัทกับเชย์มากุ่มไว้
เชย์ก็ตกใจ
"เชย์ลูกแม่อยากให้เชย์ดูแลภัทอยากให้เชย์อญุ่เขียงข้างภัทช่วยกันฝ่าฟันอุปสรรคไปด้วยกัน"
เชย์ตกใจสุดขีดที่แม่พูดแบบนั้น
แต่น้ำตาอยู่ดีดีก็ไหลออกมา
"ถึงแม่ว่าอีกไม่นานก็คงมีอุปสรรคถาโถมถึงมันจะหนักแค่ไหนลูกก็อย่าทิ่งกัน"
"แม่ไม่แปลกใจเลยที่ภัทเลือกเชย์เป็นแฟน"
"แม่เห็นแม่ก็รู้ว่าเชย์เป็นคนดี..."
"เชย์ต้องแข้มแงไว้นะลูกภัทก็ด้วย"
เชย์กับภัทพงกหน้า
น้ำตาแม่เริ่มไหลออกมา
"มีดีใจนะลูกที่ได้เชย์มาเป็นลูกแม่อีกคน"
"ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น...ไม่ว่าอะไรก็ตามที่กำลังจะเข้ามาแม่จะอยู่ข้างๆลูกทั้งสองนะลูก"
"ภัทต้องดูแลเชย์ให้ดีที่สุกเพราะเค้าคืดคนรักของลูก"
"ครับแม่ผมจะดูแลน้องเค้าให้ดีที่สุด"
"ผมจะดูแลเค้าให้ดีที่สุด"
ภัทน้ำตาไหลออกมาอีกคน
เชย์มองเห็นแบบนั้นก็ยิ่งร้อง
แต่มือก็ยืนไปเช็ยน้ำตาให้ภัท
"เชย์ลูกเป็นแฟนภัทเป็นคนรักของภัทมันอาจจะยากมันอาจจมีอุปสรรคเยอะแยะมากมาย"
"แต่แม่เชื้อว่าลูกทั้งสองต้องผ่านมันเป็นได้"
แม่ปล่อยมือแล้วก็เช็ดน้ำตา
ภัทมองหน้ายืที่แดงไปทั้งหน้า
"คนดีของพี่อย่าร้องไห้สิครับ...คนเก่ง"
"ร้องไห้แบบนี้พี่รู้สึกปวดใจจังเลย"
"อย่าร้องนะ"
"พรึบ.............."
ไม่ทันพูดจบเชย์ก็โผ่เข้าไปกอดภัทอยากแน่น
"พี่ภัทเค้า...เชย์รักพี่ครับ"
"เชย์รักพี่ครับ...รักมากเลือเกินอย่าทิ้งเชย์ไปไหนนะครับ"
"อย่าจากเชย์ไปไหนนะครับ"
เชย์ร้องไห้หนักขึ้น
"ครับ...พี่เคยสัญญาแล้วไงจำไม่ได้ไง"
ภัทยิ้มด้วยน้ำตา
"โถ่คนดีของพี่...หยุดร้องได้แล้ว"
"ไม่อายแม่หรือไง"
ภัทเช็ดน้ำตาให้เชย์
แต่ก็ยิ้มกว้าง
"ครับ.....ครับ.....เชย์จะไม่ร้อง"
เชย์พยายามหยุดร้องไห้


การเห็นใจและเข้าใจของคนในครอบครับเป็ยกำลังที่ดีที่สุดของชาวสีม่วง
เพราะสีม่วงเป็นสีกของการต้องการกำลังใจ


****************************************************************

[elutionmiss]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

อ่าว จบแล้วหรอ กำลังมันเลย

ถ้ายังมีอีกก็ช่วยเอามาลงด้วยนะครับ

กำลังซึ้งเลย ขาดตอนๆๆๆๆๆๆๆ

[forwardplus]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

อ่านจบแล้วน้า

หนุกมากเลย

มาต่อไวๆน้า

 

[shayshay]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

รักนะ.....นายเด็กดื้อ

ตอนที่ 10

"จริงหรอค่ะ......ค่ะๆได้ค่ะ"
เปคุยโทรศัพท์เสียงดังลั่นห้อง
"พี่เป...มีอะไรหรอครับ"
เชย์วิ่งเขามาถามด้วยความตกใจ
"คือๆ........คือ"
เป อึ้งๆหน้ามึนงงทำอะไรไม่ถูก
"มีอะไรครับ.....มีอะไร"
เชย์ถามด้วยสีหน้าไม่สู้ดี
"คือแม่พี่...ถูกรถชนตอนออกไปส่งองุ่น"
เปน้ำตาเริ่มไหลนองทั่วหน้า
"ฮะ......................"
เชย์ตกใจมาก
รีบคว้าโทรศัพท์มือถือมาโทรหาแม่ของเชย์
"แม่ครับ...ป้าเป็นอะไรมากไหม"
เชย์เสียงตื่น
"ไม่เป็นอะไรมากหรอกลูก...ก็แค่มีแผลเล็กน้องแล้วก็...กระดูกข้อเท้าร้าวเท่านั้นเอง"
"อย่ากังวลไปเลย...บอกพี่เราด้วยนะ...แม่ฝากดูแลพี่เราด้วย"
แม่นิ่มสั่งเชย์
"พี่เป.......ป้าไม่เป็นอะไรแล้วอย่ากังวลไปเลย"
เชย์เดินเข้าไปปลอบ
"หื่อ.........................ไม่ได้หรอกพี่ดังกลับไปหาแม่"
"เชย์กลับเป็นเพื่อนพี่หน่อยนะ....นะ....นะ....พี่ขอร้อง"
เปร้องไห้อย่างหนักสติไม่อยู่กะตัว
"ผมก็อยากไปแต่ผมมีสอบเก็บคะแน"
"ผมกลับไม่ได้"
เชย์อธิบาย
"แล้วพี่จะทำยังไงดี....ทำยังไง............."
เป ปล่อยโฮรอบสอง
เชย์ชุกคิดไปสักพัก
"รอแปบนึ่งนะครับ"
"เดียวผมโทรจองตัวเครื่องบินให้"
แต่สายก็ไม่ว้าง
เชย์โทรหน้ารอบแต่ก็ไม่ติดสักที
"โฮ๊ย..........................."
เชย์เริ่มอารมณ์เสีย
แต่ก็เริ่งหาวิธีที่จะให้พี่เปกลับให้ได้แล้วก็คิดขึ้นมาได้
เชย์กดโทศัพท์โทรหาใครสักคน
"ฮ่ะโหล....พี่ภัทหรอครับ"
เชย์เสียงตื่นเล็กน้อย
"มีอะไรหรอครับตัวเล็ก...ทำไมเสียดูตกใจอะไร"
ภัทเป็นห่วง
"คือตอนนี้ป้าของเชย์ถูกรถชน...อยู่โรงพยาบาลตอนนี้พี่เปเค้าเป็นห่วงแม่มาก"
"แต่เชย์พยายยามโทรจองตัวเครื่องบินแล้วแต่ก็ไม่ได้"
"เชย์จะทำยังไงดี"
เชย์ดูเหมือนเครียดจนจะร้องไห้
"ตัวเล็กใจเย็นๆนะครับ"
"พี่จะโทรให้คนรถไปรับแต่ตัวเล็กต้องโทรหาพี่แหม่มให้พี่เค้าจัดการเรื่องตัวเครื่องบิน"
"พี่แล้วโทรมาบอกพี่นะว่าขึ้นเครื่องกี่โมงเดียวพี่จะการเรื่องคนรถให้"
"โอเคไหมครับคนดีของพี่...อย่าร้องนะใจเย็นๆ"
ภัทพูดแบบเป็นห่วง
"ครับ......เดียวเชย์โทรหาพี่แหม่มก่อนนะครับ"
เชย์กดวางสายภัทไป
แล้วก็กดโทรหาพี่แหม่ม
"ฮะโหลค่ะ...คุณหนู่"
พี่แหม่มตอบรับ
"พี่แหม่มครับตอนนี้เชย์มีเรื่องจะให้พี่แหม่มช่วยด่วนมาก"
เชย์บอกคนดูแล
"อะไรหรอค่ะ...บอกแหม่มมาได้เลย"
"แหม่มยินดีเป็นอย่างยิ่ง"
แห่มมพูดแบบเต็มใจ
"พี่แหม่มช่วยหาตัวเครื่องบินไปเชียงใหม่ไฟด์ที่เร็วที่สุด...เชย์อยากได้ด่วนมาก"
"ด่วนจริงๆนะครับ"
เชย์พูดเป็นการเป็นงานมาก
"ได้ค่ะ...ขอเวลาแหม่10นาทีรับรองได้แน่นอน"
แหม่มผู้เป็นผู้ดูแลกดวางสาย
แล้วก็รีบติดต่อสายการบิน
แล้วไม่นานทันครบ10นาทีแหม่มก็โทรกลับมาบอกเชย์
"คุณหนูค่ะ...เรียบร้อยแล้วค่ะ"
"อีก45นาทีออกเดินทาง"
แหม่มพูโอย่างยินดี
"ครับขอบคุณครับ...ขอบคุณมากๆ"
เชย์กำลังจะวางหูแต่ก็
"ดะ.......เดียวครับพี่แหม่ม"
เชย์เรียกผู้ดูแลอีกครั้ง
"คะ......ค่ะมีอะไรให้แหม่มรับใช้อีกค่ะ"
แหม่มถาม
"ช่วยโทรไปบอกภัทเรื่องเที่ยวบิน...แล้วก็บอกให้คนรถมารับด้วยนะครับ"
"เชย์คงไม่ว่างโทรไปหาพี่ภัทเพราะจะเตรียมของ"
เชย์สั่งแหม่ม
"ค่ะ...เดียวแหม่มจัดการให้"
แหม่มตอบรับ
แต่ไม่ทีนที่แหม่มจะโทรหาภัท
"ติ้งต๊อง..........ติ้งต๊อง........."
เสียงออดดังขึ้น
เชย์เดินไปเปิดประตูอย่างรวดเร็ว
เชย์เปิดประตูไปเห็นภัทชายผู้เป็นที่รัก
"พี่ภัทครับ..........."
เชย์กระโดดกอดภัทน้ำตาลวงโดยไม่ทันตั้งตัว
เป็นเพราะความเครียดนะเวลานั้น
"ไม่เป็นไรนะ....ไม่เป็นไรพี่อยู่นี้แล้วไง"
"ร้องไห้แบบนี้...ดูไม่เข้มแข็งเลย"
"อย่างอแงสิครับ...เข้าใจไหม"
ภัทพูดพรางเอามีไปเช็ดนั้นตาให้เชย์
"ครับ........"
เชย์ตอบแล้วก็หยุดร้องไห้
ภัทก็เดินเข้าไปในห้อง
แล้วก็มองหาเปพอดีเปเดินถือกระเป๋าใบกลางๆออกมาจากห้องของเธอ
"สวัสดีครับ"
"ผมภัทครับ..."
ภัทยิ่มแต่ก็พลอยเป็นห่วงไปด้วย
"ค่ะ.....ทราบค่ะ"
เปตอบแบบเฉยๆ
"ขอบคุณนะค่ะที่ช่วยเรื่องตัว แล้วก็รถเดินทาง"
เป ยิ้มขอบคุณแต่หน้าตาของเปดูไม่ได้เลย
ตาปวมแดงหน้าดูโทรมไปถนัดตา
หัวก็ยุ่งเยิงดูไม่ได้
"ครับ.....ไม่เป็นไหร่"
"เดียวผมถือให้"
ภัทตอบพร้อมแสดงความมีน้ำใจ
"คะ.......ขอบคุณมาก"
เป ยื้นกระเป๋าให้ภัท
"พี่ภัทครับรถมาหรือยังครับ???"
เชย์ถามภัท
"อื่ม...มาแล้วรออยู่ข้างล้างไปกันเถอะ"
ภัทเดินดันตัวเชย์ให้เดินออกไป
แต่เชย์ก็เดินไปยิบกุญแจ
แล้วก็ให้ เป เดินออกไปก่อน
แล้วเชย์ก้ล็อคให้เรียบร้อย
แล้วเรา3คนก็ลงลิฟต์เพื่อจะไปขึ้นรถ
"พร้อมแล้วใช้ไหม..."
ภัทถามการ์ดที่ยืนรออยู่
"ครับ.....พร้อมแล้ว"
การ์ดตอบ
แล้วเราก็พี่กันรีบขึ้นรถแล้วบึงไปสุวรรณภูมิอย่างรวดเร็ว
รถที่ขับเร็วยังกับจรวดภายใน15นาทีก็ถึงสนามบิน
"คุณชายครับ...ถึงแล้วครับ"
การ์ดนาหนึ่งเดินมาเปิดประตู
"ระหวังครับคุณหนู.....!!!"
การ์ดอีกนายที่มาเปิดประตูคว้าตัวเชย์ไหว้
ภัทตกใจมากรีบวิ้งมาดูเชย์
"เป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ...."
ภัทถามด้วยสีหน้ากังวล
"เป็นอะไรไปเชย์"
เปเดินมาถามเชย์
"ปะ.......ป่าวครับแค่ลุกขึ้นเร็วไปหน่อยเลยหน้ามึด"
เชย์พยายามทรงตัว
"คุณชาย...คุณหนุค่ะ...เครื่องกำลังจะออกแล้วค่ะ"
"รีบหน่อยค่ะ"
พี่แหม่มผู้ดูและรีบเดินมาบอก
"พี่แหม่มครับพาพี่สาวของเชย์เข้าไปเช็คอินรอก่อนนะ..."
"เดียวผมสองคนตามเข้าไป"
ภัทกล่าว
"ค่ะ...ได้ค่ะ"
แหม่นรีบพาตัวเปเข้าไปเชดอินรอ
"ตัวเล็ก...สีหน้าดูไม่ดีเลย"
"เป็นอะไรมากไหม..."
ภัทถามเชย์ด้วยเสียงที่เป็นห่วง
สีหน้าก็ดูจะเป็นห่วงเช่นเดียวกัน
"ไม่เป็นไรหรอกครับ..."
เชย์ปฎิเสธไป
"เห้ย.........................ทำไมชอบทำให้พี่เป็นห่วงน่าไอเด็กดื้นคนนี้"
ภัทบ่นแล้วดึงตัวเชย์เข้าไปกอดแน่น
แล้วเอามือลูบหัวเชย์
เชย์ก็ซบที่หน้าอก
"ขออยู่แบบนี้สักแปบนะครับ"
เชย์บอกกับภัท
ภัทก็ได้แต่ยิ้มมือก็ลูบที่หัวเชย์เบาๆไปมา
แล้วสักพักภัทกับเชย์ก็เดินเข้าไปหาเปที่กำลังจะขึ้นเครื่อง

"พี่เปครับ...ถึงแล้วโทรมาหาเลยนะครับ"
เชย์เอามือทั้ง2ข้างจะแขนทั้ง2ของเป
"จ๊ะ....เดียวพี่โทรหา"
เปรับปากก่อนจะเข้าไปทางผู้โดยสารขาเข้าจนหาลับไป
เชย์ยืนดูพี่สาวลับตาไปก้หันหลังกลับ
แต่............"
"ตัวเล็ก....ตัวเล็ก..........ตั้วเล็ก................."
ภัทเขย่าเรียกเชย์อย่างดังแต่ไม่มีคำตอบ
จึงรีบอุ้นเชย์ไปขึ้นรถไปโรงพยาบาล

//////////////////////////////////////////////////////////

"อะ........โอ๊ยปวดหัวจัง"
เชย์ลือตาปริ้บๆขึ้นมามอง
เห็นภัทนอนกุมมืออยู่ข้างเตียง
เชย์ก็อดจะยิ้มไว้ไม่ได้แต่
ตาก็มองไปรอบๆ
ที่นี้มันดูคุ้นๆจัง
"ตัวเล็ก...ตัวเล็กตื่นแล้วหริครับ......รู้สึกยังไงบ้างเวียนหัวอยู่ไหม....หรือปวดหัว........ตัวก็ไม่ร้อนแล้วนิ"
"พอได้แล้วเชย์ไม่เป็นอะไรแล้วครับ"
"รู้สึกดีขึ้นมากแล้ว"
เชย์ยิ้มแล้วก้รีบบอกภัทที่ตาเหลือกเป็นห่วงอยู่
เชย์ได้แต่ยิ้มอย่างเดียว
"เคบบอกแล้วใช่ไหม...บอกว่าก่อนจะไปเรียนหรือทำอะไรก็ให้ทานข้าวแล้วก็ทานเยอะ"
"บอกให้รักษสุขภาพ...ก็ไม่เคยจะสนใจที่พี่พูดหรอก"
"รู้ไหมว่าพี่เป็นห่วยแค่ไหน...ถ้าเชย์ตายไปพี่จะทำยังไง"
"พี่จะอยู่ยังไง"
ภัทต่อว่าเชย์
เชย์หน้าจ๋อยไปขนัด
แต่อยู่ดีดีภัทก็รีบโผ่ตัวเข้าไปก่อนเชย์
"ต่อไปอย่าเป็นแบบนี้อีกนะ...ถ้าไม่มีเชย์พี่ก็ไมใร้จะอยู่ยังไง"
ภัทบอกเชย์
"ครับ........เชย์รู้แล้ว"
"ว่าแต่ที่นี้มันที่ไหน"
"คอนโดเราไง"
"พี่พาเราไปหาหมอมา...มองบอกเราไม่ได้เป็นอะไรมากแค่ท้องอ่อนๆ"
ภัทพูดแล้วยิ้มหน้าบานแฉ่ง
"จริงดิ........................บ้า"
เชย์ทำหน้าเล่นด้วย
แต่อยู่ก็เอามือเขกหัวภัทเบาๆ
ภัทก็ยิ้มหวาน
"แล้วมองบอกว่าไง"
เชย์ถาม
"หมอบอกว่าเชย์เครียดหนักเกินไป"
"แล้วก็ร่างกายออ่นเพลียเลยเป็นลบไปแค่นั้นแล้วหมอก็ให้พี่พากลับบ้านได้"
ภัทอธิบายพรางมือก็ลืมมือเชย์เบา
แล้วภัทก็อุ้มเชย์มานั่งบนตัก
ทั้งคู่หันหน้าเข้าหากันตาก็สบตา
"พี่ไม่เข้าใจตัวเองเลย...ว่าทำไมถึงรู้สึกกลัวได้มากขนาดนนี้"
"ตัวเล็กรู้ไหมว่าพี่ตกใจแค่ไหนที่เห็นตัวเล็กเป็นลบล้มพับเป็นนั้น"
"พี่แทบจะไม่ทำอะไรไม่ถูก....ตอนนั้นตกใตจริงๆ"
"พี่งงไปหมด...ทั้งๆที่ไม่เคยเป็นแบบนั้น"
"มือพี่สั่นไปหมด"
"พี่กลัวมากกลัวว่าจะไม่ได้อยู่กับตัวเล็ก"
"พี่รู้สึกห่วงตัวเล็กมากนะ....รู้ไหมครับ"
ภัทพูดพร้อมมองหน้าตาเชย์
เชย์ก็มองตาภัท
"ครับ........"
"จ๊วบ............................."
การประกบดูดลิ้นทั้งสองคนก็เริ่มพันกันจะไม่ยอมหลุดออกจากกัน


ความรู้สึกที่บุคคลอื่นไม่อาจล่วงรู้ถึงมันได้นอกจากคนสองคนเท่านั้น
แสดงว่าเค้าทั้งสองกำลังมี "ความรัก"


************************************************

[NACK_06]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ข อ บ คุ ณ ค รั บ

ที่ ม า ต่ อ ใ ห้

ส นุ ก ม า ก เ ล ย

งั ย ก็ รี บ ๆ ม า ต่ อ อี ก น ร้ า

[shayshay]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

รักนะ.....นายเด็กดื้อ

ตอนที่ 11

"ไว้เจอกันตอนเย็นนะตัวเล็ก"
ภัทโบกมือให้เชย์พร้อมกับรอยยิ้มที่สุดแสนจะหวาน
"ครับ........"
เชย์ลงจะรถที่นั่งมาด้วยกัน
แล้วก็ยิ้มให้ภัท

"ไมเคิ้ลดูนู้นดิ"
เพื่อนไมเคิ้ลชี้มาทางเชย์
"อื่มเห็นละ"
หน้านิ่ง

"เชย์หวัดดี"
แก้มทักทายเชย์
"อื่ม.................."
เชย์ยิ้มให้แก้ม
"แล้วมาร์คกับอาร์ทไปไหน"
เชย์ถามแก้ม
"ไปซื้อของกิน...มั่งเห็นเดินไปไหมไม่รู้สองคน"
แก้มบอกเชย์
"เออนี้ๆ.......ลืมบอกไปเลย"
แก้มรีบเปิดประเด่น
"อ้าว.....มาแล้วหรอเชย์"
อาร์ททักมาแต่ไกล
"หวีดดี"
มาร์คทักทาย
"อื่มๆ......"
เชย์ยิ้ม
"ว่าแต่แก้มมีอะไรจะบอกเรา"
เชย์ถามแก้ม
"อ๋อ..........เรื่องละครเวทีมหาลัยไง"
แก้มทำหน้าตื่นเต้น
"ทำไหมหรอ"
เชย์ทำหน้าสงสัย
"ถ้าบอกไปอย่าว่าเรานะ......เราก็แค่อยากช่วยพี่เรา"
แก้มพูดแปลกๆ
"ว่ามาดิ"
"สัญญาก่อนดิว่าจะไม่โกรธเรา....."
แก้มทำเสียงอ้อนวอน
"อื่ม......ได้ๆ"
เชย์ตอบรับ
"คือว่าเราแอบเอารูปพวกนายทั้ง3คนไปส่งที่กองคัดเลือกนักแสดง"
"แต่เค้าเค้าสนแค่นายคงเดียวเชย์"
"จริงๆแล้วคือพวกเค้าก็ถูกใจนายมาก"
"เพราะรูปร่างนายตาหุ่นนายเหมาะกับบทนี้มาก"
"มากซะจน.....เหมือนเอาเรื่องจริงๆของนายมาเขียน"
"เค้าเลยอยากใหเราพานายไปแคสติ้งวันนี้ตอนเย็น"
"ฮ่า..........."
แก้มพูดจบเชย์ก็ตกใจตาโต
"อย่าโกรธเราเลยนะ"
"เราไม่ได้ตั้งใจจริงๆ...เราแค่ลองส่งไปงั้นแต่ก็ไม่นึกว่าจะได้"
"อะ............................เอ่อ"
"นะนะนะ"
"อื่มๆ....."
เชย์ตอบแบบไม่คิดอะไร
"แล้วนายจะช่วยเราไหม"
แก้มถามแล้วมองหน้าของเชย์
"ไม่แน่ใจ......เราไม่กล้าหว่ะ"
เชย์ตอบแบบไม่มั่นใจ
ไม่เห็นต้องกลัวเลย"
"นายก็เคยแสดงละเวทีมาไม่ใช่หรือไง"
"อื่ม......แต่"
"อย่าปฎิตเสธเลยเราของร้องเราอยากช่วยพี่เราจริงๆ"
"เราขอร้อง"
"เห้ย.........................."
เชย์ถอนหายใจ
"อื่มก็ได้....."
เชย์ยอมแก้ม
"เย่......................."
แก้มดีใจสุดขีด
"เชย์...หวัดดี"
ไมเคิ้ลเดียวมานั่งข้างๆเชย์
"หวัดดีทุกคน"
ทุกก็ยิ้มให้เป็นคำทักทาย
"ทำอะไรอยู่หรอ"
ไมเคิ้ลหันมาถามเชย์
"อ๋อ....เปล่าหรอกคุยเรื่องละครเวทีนะ"
เชย์ตอบแบบยิ้มๆ
"น่ารักจัง.......เวลาเชย์ยิ้ม"
อยู่ดีๆไอ้แค้ลมันก็ชมเชย์ซะยัง
"บะ.........บ้ามาชบกันตรงๆแบบนี้ก็อายแย่"
เชย์หน้าแดง
"น้องไมเคิ้ลใช่ไหมค่ะ"
หญิงรุ่นพี่เดินมาสะกิดไอ้เคิ้ล
"ใช่ครับ"
มันยิ้ม"
"ถ่ายรูปหน่อยได้ไหมค่ะคือเพื่อนพี่ปลื้มน้องมากเลยอะค่ะ"
หญิงคงนั้นพูด
"อ๋อได้ครับได้"
ไมเคิ้ลลุกขึ้นยืนแล้วพี่เค้าก็กดชัตเตอร์อย่างรอดเร็ว
"ขอบคุณค่ะ"
หญิงสาวเดินออกไป
"ไปเรียนเถอะได้เวลาแล้ว"
มาร์คพูดแล้วยิ้มๆ
"เราก็ว่างงั้น"
"กอ่นที่จะมีคนมาขอถ่ายรูปเยอะกว่านี้"
"เราขอไปด้วยนะ"
มันเดินหลบๆ
"ฮ่าๆๆๆๆๆๆ"
เสียงของเราะของพวกเราดังขึ้นเพราะตลกที่มันทำหน้าลิง
ดูแล้วมันก็ทั้งหล่อทั้งน่ารักเลยนะเนี่ย
สูงขาวหน้าหล่อปากแดงหุ่นดี
คงมีชะนีมาขอเป็นเมีบบึม
"วันนี้เราของนั่งด้วยนะ"
ไมเคิ้ลขอนั่งข้างๆเชย์
"อื่มแล้วแต่"
เชย์ตอบแล้วก็ยิ้มให้
ไม่นานนักอาจารย์ก็เดินเข้ามสอน
วิชานี้เชย์เกลียดมากเพราะน่าเบื่อสุด
ฟังอาจารย์สอบไปได้ครู่ใหญ่ก็เริ่งง่วงขึ้นมา
ก็เลยก้มหน้าลงไปนอน
นอนกำลังเคลิมๆแอร์ก็แลดูแรงขึ้น
ข่นลุกไปทั้งตัวเลย
แต่ก็ลมตาไม่ขึ้น
แต่อยู่ดีดีก็รู้สึกอุ่นขึ้นมาแปลกจังแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร
สักพักใหญ่อาจารย์ก็เลิกสอน
มาร์คสะกิดเชย์ให้ตื่น
"อะ.........อะไรหรอ......................"
เชย์ลากเสียงเบาๆ
"อาจารย์ปล่อยแล้ว"
มาร์คบอก
เชย์ลืมตาขึ้นหันหน้าไปยิ้มให้มาร์ค
แต่ก็แปลกใจที่เห็นเสื้อแขนยาวคลุมตัวเชย์อยู่
"ของใครหรอ"
เชย์ถามมาร์ค
มาร์คไม่ตอบแต่ชี้ไปอีกทาง
เชย์มองตามมือไป
เห็นไมเคิ้ลถูมือแล้วปากก็เป่ามือที่ซีสเหมือนมือคนตาย
เชย์ตกใตเลยพูดขึ้นมา
"นายบ้าไปแล้วหรือไง.....ทำไมต้องเอามาให้เราด้วย"
"ดูนายดิ"
เชย์รีบเอาเสื้อไปคลุมให้กับไมเคิ้ล
ที่หนาวสั่นงึกๆอยู่ข้างๆ
"กะ.....กะ......ก็เราเห็นนายนอนหนาวเราเป็นห่วงเราก็เลย"
"จังจะปากเก่งอีก.......เดียวก็ตายก่อนได้เมียหรอก"
ไมเคิ้ลจะอธิบายแต่เชย์ก็ด่ามันซะก่อน
มือหนึ่งก็หยิบผ้าพันคอที่อยู่ในกระเป่าออกมาพัรอบคอของไมเคิ้ล
ไมเคอ้ลก็ได้แต่มองหน้าของเชย์แล้วก็ยิ้ม
"มองหาพระแสงเณรแอร์หรึไง"
เชยยังไม่วายด่ามันอีก
"ถ้ามีแฟนที่เป็นห่วงเราแบบนี้ก็ดีนะสิ"
มันพูดเสียงหวาน
เชย์มองหน้ามัน
แล้วมันก็จองตาของเชย์ไม่ยอมละสายตา
จน....
"เชย์......ไปเถอะ"
"เดียวสายนะ"
แก้มเรียกเชย์
ทำให้เชย์ละสายตาออกมาจนได้
"อื่ม......."
เชย์ลุกขึ้นเดินตามแก้มไป
แล้วก็หันมา
"จะนั่งให้พระแสงเณรแอร์ปรากฎตรงก่อนหรือไงถึงจะไป"
"จะไปด้วยไหม"
เชย์ว่าไมเคิ้ล
แต่มันก็ยิ้มแล้วพงกหัว
แล้วก็ยิ้มหน้าบานเดินตามไป

     @ กองคัดเลือกนักแสดงเรื่อง..เพียงเธอ.. @
ป้ายตัวใหญ่ที่ถูกติดไว้
"มาถึงแล้ว"
"นี้พี่เราเอง...พี่ก๊อล์ฟเป็นคนเขียนบทแล้วก็กำกับเรื่องนี้"
แก้มแนะนำ
"สวีสดีครับ......"
ทุกคนรีบสวัสดีพี่ชายแก้ม
ที่หน้าตาเหมือนกันยังกะแกะ
"น้องเชย์ใช่ไหมครับ"
พี่ก๊อล์ฟหันมาทางเชย์
"ชะ.......ใช่ครับ"
เชย์ยิ้มแบบอายๆ
"โห่............ตัวจริงน่ารักกว่าในรูปอีกพี่นึกว่าเราเป็นทอมซะอีก"
"รูปร่างหน้าตายังกะผู้หญิง"
พี่ก๊อล์ฟพูดเว่อๆ
"ไม่หรอกครับ...................ชมเกินไป"
เชย์ถอมตัว
"เข้าไปกันเถอะ....."
พี่ก๊อล์ฟชวนแล้วก็คนก็เดินตามเข้ามา
"เหลืออีกกี่คนหว่ะเตอร์"
พี่ก๊อล์ฟถามเพื่อน
"อีก3คน"
ตอบสั้นๆ
"มาเพิ่มอีกคน......."
ก๊อล์ฟบอกเตอร์
"ใครอีกละ...ทั้งวันก็ไม่เห็นใครได้เรื่งเลย"
เตอร์พูดแบบเบื่อๆ
"หันไปดูดิ"
เตอร์รีบหับกลับไปดู
"ฮะ........เฮ้นน้องแม่งมาด้วยหรอหว่ะ"
เตอร์ตกใจ
"เออดิ.....มึงเห็นเป็นใคร"
"เดียวกูมานะ"
ก๊อล์ฟเดินไปที่กลุ่มน้องสาวที่นั่งรออยู่
"เหลืออีก3คน...สักพักคงเสร็จ"
"นี้ครับบท......ยากหน่อยนะ"
พี่ก๊อล์ฟบอก
"อย่าบอกนะว่าเป็นฉากร้องไห้"
แก้มถามแต่สี่หนุ่มพากันจ้องดูบทที่ให้มา
"เออ.......จะได้รู้ไปเลยว่าเก่งจริงรึเปล่า"
ก๊อล์ฟพูด
"ไม่มีปัญญาใช่ไหม"
ก๊อล์ฟถามเพื่อความแน่ใจ
"ครับไม่มี"
เชย์ตอบสั้นๆ
"นายจะทำได้แน่หรอ...ไม่ไหวบยอกเรานะ"
แก้มเป็นห่วง
"ไม่ร้องก็ไม่รู้"
"ไม่ต้องตามมานะอยากอยู่คนเดียว"
แล้วเชย์ถือบทออกไปไหนไม่ทราบ
คงไปซ้อมบท
ไม่นานสักเท่าไหร่ก็เดินกลับมา
แล้วก็ถามว่า
"อ่าวแล้วไมเคลิ้ละ"
เชย์ถามหน้าสงสัย
"นั่งอยู่นู้นไง......"
อาร์ทพูด
เชย์ก็มองตามไป
เห้นมันกำลังนั่งดูเค้าแคสติ้งอยู่
ต่อมา

"น้องเชย์ครับขึ้นมาเลยครับ"
เชย์ก็รีบเดินขึ้นไปบนเวลา
"เชย์.................."
ไมเคิ้ลเรียก
เชย์เลยหันกลับมา
"เข้าให้ถึงอารมณ์...ขึ้นไปแสดงแล้วเวลทีเป็นของเราจะทำอะไรก็ได้"
"สู้ๆ"
ไมเคิ้ลเตื่อนและให้คำกังใจ


********************************************************

[shayshay]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

รักนะ.....นายเด็กดื้อ

ตอนที่12

บทที่เค้าให้มาคือเป็นตัวละครตัวนึ่งที่กำลังลังเลว่าควนไปจากคนๆหนึ่งหรือรักคนๆนั้นต่อไปอีกความสับสนทำให้ทุกอย่างมันสั่นคอน

เชย์สูดหายใจเต็มปอดแล้วก็เริ่มบิ้วอารมณ์สักพัก

"คุณไม่รู้หรอก...ว่าฉันเจ็บปวดแค่ไหน"
พอพูดประโยคแรกเท่านั้นแหละ
มาร์คอาร์ทแก้มและทุกคนในห้องประชุมก็หันมามองกันทั้งหมด
"ฉันเจ็บทุกครั้งที่คุณอยู่กับใครอื่น"
"มันเจ็บตรงที่ใจมันเจ็บมากเหมือนถูกใครเอามีดมากลีดที่กลางใจ"
"มันเจ็บมันเจ็บมารู้ไหม"
น้ำเชย์ไหลพรากแต่อารมณเริ่มจะไม่ไปเพราะเล่นคนเดียว
ทันใดนั้น
"ตอนนี้คุณจะไปจากผมก็ได้"
เสียงของไมเคิ้ลดังขึ้นมาแล้วก็เดิมมาหยุดที่หน้า
เชย์ก็ตกใจแต่สติก็ไม่ได้กระเจิงอารมณก็ยังมีอยู่
แต่พี่ๆดูตกใจมากคงแปลกใจ
"แต่ผมแค่อยากให้รู้ว่าผมไม่ได้เป็นอยากที่ผมคิด"
"ผมไม่เคยเป็นอย่างที่คุณคิด"
"แล้วที่ฉันเห็นมันคืออะไร"
เชย์เดินไปทุบหน้าอกของไมเคิ้ล
ทุกคนอึ้งไปกันใหญ่เพราะเห็นเชย์ร้องไห้หนักกว่าเดิม
"แล้วจะยังให้ฉันอยู่กับคุณอีกหรอ"
เชย์ตะโกน
"ผมไม่รู้ผมจะทำยังไงให้คุณเชื้อใจผม"
"คุณมัน....คุณมันเลวคุณมันเห็นแกตัว"
"พอเถอะ...จบเสียทีให้มันจบสักที"
เชย์ตะโกนใส่หน้าไมเคิ้ล
"คุณจะไปจากผมก็ได้ผมไม่ห้า"
"แต่ให้คุณรู้ไว้นะว่าผมขาดคุณไม่ได้"
"หัวใจผมอยู่ในมือของคุณคุณจะบีบก็ตายจะคลายมันก็รอด"
"ผมไม่เหลือที่วางในหัวใจไว้ให้ใครได้อีกน้องจากคุณ"
"ให้คุณรู้นะว่าใจของผมมันเป็นของ"
"หื่อ...................."
เชย์ยังคงร้องไห้
"แต่ผมขอสักอย่างได้ไหมก่อนคุณจะไปจากผม"
"ผมขอกอดคุณเป็นครั้งสุดท้าย"
"ก่อนที่เราจะต้องจากกันตลอดไป"
"ผมขอกอดคุณสักครั้งได้ไหม
ไมเคิ้ลน้ำตาไหลออกมาเช่นเดียวกัน
"ผมอยากจะจนจำคุณไว้ในใจผมตลอดไป"
"ผมอยากบอกคุณว่าคุณเป็นเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างของผม"
"คนเป็นเหมือนลมหายใจของ"
"คุณจากผมไปก็เหมือนผมตายทั้งเป็น"
"แต่ผมก็ยินดีเพื่อที่จะให้สิ่งที่คุณต้องการ"
ไมเคิ้ลดึกเชย์เข้าไปก่อน
เชย์ก็เอาแต่ร้องไห้
ขณะนี้ทุกคนกำลังร้องไห้
"ผมขอบคุณนะที่ครั้งหนึ่งคุณยังทำให้ผมมีวันที่สดใส"
"ทำให้ผมรู้จักกับความสุข"
"ลาก่อน"
ไมเคิ้ลปล่อยละออกจากเชย์
"ผมจะจดใจคุณตลอดไป"
ไมเคิ้ลหันหลังกำลังจะเดินหนี้เชย์ไป
"ฉัฉชนรักคุณ.........."
เชย์ตะโกนออกไป
ไมเคิ้ลหันกลับมา
เชย์วิ้งตรงเข้าไปหาไมเคิ้ล
แล้วโผ่กอดอยากแนบแน่
"ฉันรักคุณ"
"ฉันทำไม่ได้...แค่ฉันคิดว่าพรุ่งนี้จะไม่มีคุณ"
"ฉันก็เจ็บปวดไปทั้งใจ"
"ฉันขาดคุณวันไหนฉันก็คงขาดใจ"
"ฉันรักคุณ......ฉันรักคุณ"
เชย์ร้องไห้หนักอีกครั้ง
"ผมก็รักคุณรักมากที่สุกดวงใจของผม"
"อย่าไปจากผมอีกนะ"
"วันไหนที่ไม่มีมันก็ไม่มีผทเช่นเดียวกัน"
"ผมรักคุณ"
"ฉันก็รักคุณ"

ทันใดเสียงปรบมือดังก้องไปทั้งห้องประชุม

"สุดยอด................................"
"สุดยอมมาก................................"
เสียงตะโกนจากใครสักคนในห้อง
แล้วแก้มก็เอาแก้วน้ำกับผ้าเย็นขึ้นไปให้เชย์กับไมเคิ้ล
อย่างรวดเร็ว
"ขอบคุณนะ......."
เชย์ขอบคุณ
"ไอ้บ้า................เล่นละครเวทีเก่งขั้นเทพยังทำเป็นไม่อยากมา"
แก้มตีเชย์เบาๆ
"ต้องขอบคุณไมเคิ้ลมากกว่าถ้าไม่ได้เค้าเราก็คงเล่นไม่ได้"
เชย์หันไปชี้ทางไมเคิ้ล
"นายก็เหมือนกัน......ไม่เห็นบอกเลยว่าเล่นละครเวทีเป็นด้วย"
แก้มเดินไปว่าไมเคิ้ลที่กำลัวยื่นกิน้ำอยู่
"ก็ไม่ได้ถามนี้"
ไมเคิ้ลตอบกวนตีน
"เออ......ว่าแต่ทำไมจำบทได้ละ"
"เราเห้นนายดูเฉยๆไม่ยักรู้ว้าจำได้หมดเลย"
เชย์ทำหน้าตั้งคำถาม
"ก็เราเป็น..........."
"เป็นอะไรหรอ???"
เชย์ทำหน้างง ที่มันพูด
"เออะ........เออะ.........ก็เราเป็นคนความจำดี"
"อ๋อหรอ...อื่ม"
"แต่ยังไงก็ขอบคุณนายมากนะ"
เชย์ขอบคุณไมเคิ้ล
"ไม่เป็นไรหรอก..."
มันยิ้มให้เชย์
แล้วทั้งสามคนก็เดินลงมาจากเวลที
"มึงสองคนโคตรพ่อโคตรแม่เก่งเลยหว่ะ"
อาร์ทชื่นชมเชย์กับเคิ้ล
"เอ๊ะ........มึงร้องไห้ด้วยหรอมาร์ค"
เชย์ถามมาร์ค
"ก็คงไม่มั่งหน้าปวมฉ่งซะขนาดนี้"
มาร์คกวน
"แต่พวกมึงเล่นเก่งจริงๆ"
"ได้อารมณ์เศร้าจริงๆ"
"ดูเหมือนเป็นคู้รักกันจริงๆด้วยฎ
มาร์คชื่นชมเพื่อนมัน
"น้องเชย์ครับ...เตรียมตัวมาซ้อมด้วยนะครับ"
พี่เตอร์เดินมาบอกเชย์
ตาพี่เค้าบวกแฉ่งเลย
"มาซ้อมหรอครับ"
เชย์งงตะลึง
"ใช่ครับ....แสดงดีขนาดนี้...พี่คงไม่เอาคนอื่นหรอก"
พี่เตอร์พูดชม
"เมื่อไรหรอครับ"
เชย์ถาม
"เริ่มอาทิตย์หน้า"
"ตั้งแต่ 3 โมงเย็น"
พี่เตอร์บอก
"อ่าวแล้วไม่ต้องซ้อมเชยร์หรอครับ"
เชย์ถาม
"ไม่ต้องครับกรณีพิเศษครับ"
เตอร์บอก
"55555555สบายหมา"
เชย์หัวเราะ
"แสดงว่าตกลงแล้วใช่ไหมครับ"
เตอร์ถาม
"ครับ....."
เชย์ตอบหนักแน่น
"อย่าผิดคำพูดละกันครับ"
เตอร์เตือน
"ครับ..........."
เชย์ตอบ
"ไว้เจอกันอาทิตย์หน้านะครับ"
แล้วพี่เตอร์ก็รีบเดินไป
"เอ๊ะนั้นใครนะ........"
เชย์พูด
"ใครหรอ...."
ไมเคิ้ลถาม
"ไม่รู้...แต่เห็นมาถ่ายอะไรสักอย่าง"
"ท่าทางแปลกๆ"
เชย์พยายามมองหา
"ชั่งมันเถอะ"
แก้มพูด"
"ไปหาไรกินกัน"
อาร์ทชวน
"เออๆเอาดิ....."
ไมเคิ้ลตงลง
"อ่อเราไปไม่ได้อ่ะ.......เรามีนัดแล้ว"
กลับใครหรอแก้มถามต่อ
"มีละกัน...ไปก่อนนะ"
เชย์รีบหวิ้งมาที่หน้าตึก
เห็นการ์ดยืนรอแล้วก็มาการ์ดนายหนึ่งเดิมาบอกว่า
"ผมช่วยครับคุณหนู"
การ์ดก็เอากระเป่าจากมือเชย์ไปเก็บ
เชย์ก็ขึ้นรถทันที
ภัทที่หนังอีกข้างหนึ่งขอเบาะ
หน้าบึ่งน่ากลัวมาก
เชย์มันแทบจะไม่พูดอะไรเลยเพราะกลัวจะถูกดุ
จนมาถึงคอนโด


*************************************************

[jolzasd]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

รัก สาม เศร้า -*-

[virusbadboy]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ต่อเลยค๊าบบบ

[forwardplus]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาต่อไวๆนะคับ

แล้วจารอน้า

 

[shayshay]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

รักนะ.....นายเด็กดื้อ

ตอนที่ 13

"พี่ภัท...เป็นอะไรหรือเปล่าครับ"
เชย์เดินเข้าไปกอดภัทจากด้านหลัง
"เปล่านิ...พี่แค่..."
ภัทพูดไม่จบและไม่มีปฏิกิริยาใดๆ
"ไม่เป็รอะไรทำไมทำหน้าแบบนั้นละ"
"ไม่หล่อเลยนะ"
เชย์เดินมาด้านหน้า
แล้วก็ยืนมือไปยิ้มแก้มภัท
"พี่แค่......"
ภัทมองหน้าเชย์
เหมือนรู้สุกอะไรสักอย่าง
แต่พูดไม่ออก
"แค่อะไรหรอ...."
เชย์จ้องตาภัท
"ป่าวป่าว......ไม่มีอะไรหรอก"
ภัทตอบแล้วกอดเชยืแน่น
"ขอพี่กอดหน่อยนะ..."
ภัทพูด
เชย์พงกหน้าแล้วก็ยิ้ม
"วันนี้ทำไมดูพี่ภัทแปลกจัง...เค้าเป็นอะไรของเค้าน่า"
"หรือว่ามีอะไรเกิดขึ้น"
เชย์คิดแล้วก็สะคุ้งเหือก
"อึ้บ............."
ภัทอุ้มเชย์
เดินไปที่ห้องนอน
แล้วก็ว่างเชย์ลงพร้อมก็ลงมานอนข้างๆ
หัวก็ซบเชย์
"เป็นอะไรไป.........ทำไมวันนี้ดูแปลกไป"
เชย์ถามมือก็ลูบแก้มภัท
ภัทซ่ายหัวไปมา
"ไม่เชื้อหรอก...มีอะไรก็บอกมา...ไหนเคยบอกว่ามีอะไรก็จะบอกยังไงละ"
เชย์ถ่วงคำสัญญา
"ก็ไม่มีจริงๆ"
ภัทลุกขคึ้นมามองหน้าเชย์
"พี่แค่หวงตัวเล็ก...พี่ไม่อยากให้ตัวเล็กไปอยู่ใกล้ผู้ชายคนอื่น"
"แล้วก็ไม่อยากให้ใครมาใกล้"
ภัทพูดแล้วก็มองหน้าภัท
แต่เชย์งง
"สัญญากับพี่ได้ไหมว่าตัวเล็กของพี่...จะไม่ไปยุ่งกลับใคร"
ภัทเริ่มมีรอยยิ้ม
พอเชย์เห้นภัทยมก้ยิ้มตอบ
"ครับ.....ได้เชย์สัญญา"
เชย์ยิ้ม
ภัทยิ้มให้เชย์
"ขอพี่นอนกอดตัวเล็กสักแปบได้ไหม..."
"ได้สิครับ"
ภัทยิ้มขอบคุณ
แล้วทั้งสองก็นอนหลับไปได้สักพักก้เดินขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัว
แล้วออกไปทานข่าวแล้วเดินเที่ยวตามปกติ

"พี่ภัท..."
เชย์เรียกภัท
"ฮึ่ม....."
ภัทหันมา
"เชย์รู้สึกว่าเหมือนมีคนเดินตามเรามา"
เชยืทำหน้าระแวง
"คิดไปเองหรือเปล่า"
"อีกอย่างที่นี้คนก็เยอะ"
"คิดไปเองละมั่ง"
ภัทบอกเชย์
"ไม่รู้สิครับ...แต่รู้สึกจริงๆ"
เชย์ยังคงระแวง
"ไม่มีอะหรอกครับ..อย่าระแวงไปเลย"
ภัทบอกแบบยิ้มแล้วเอามือมายิกแก้มเบาๆ
"ไปเถอะ...เดินดุของกัน"
ภัทบอกเชย์
"คะ......ครับ"
เชย์เดินตาม
แล้วการเดินเที่ยวก็เป้นไปตามปกติ
ทั้งสองเดินดูของอย่างมีความสุข
แลดูมีความสุขมาก
ทุกอย่างดำเนินต่อไปเรื่อยๆ


/////////////////////////////////////////////////////////////

"ท่านครับเรื่องที่ท่านให้ผมไปสืบได้แล้วครับ"
ชายคนหนึ่งบอกชายมีอายุผู้เป็นหัวหน้า
"ดีมาก...."
ชายผู้มีอายุบอกผู้ช่วย
ผู้ช่วยจริงยืนซองสีน้ำตาลให้
ชายผู้เป็นนาย
ผู้เป้นนายก็ดึงเอกสารด้านในออกมาดู
แล้วก็ให้ผู้ช่วยออกไป
พอมองดูเอกสารชายผู้มีอายุก้ถึงกับตกใจที่เห็นเช่นนั้น
ในหัวก้คิดที่จะทำยังไงดี
ไม่นานนักก็กดโทรศัพท์
"ช่วยต่อสายประทานตุ้ยให้ผมหน่อย"
ชายผู้นั้นสั่ง
"ค่ะ...ทาน"
ผู้ช่วยหญิงตอบรับ
ไม่นานเท่าไหร่เค้าก็ยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาคุย
กับประทานตุ้ยสักพักก็วางโทรศัพท์ไป

///////////////////////////////////////////////////////

"อะไรนะ............................."
เสียงเชย์ตะโกนลั่น
แก้มนั่งนิ่ง
"ทำไมไม่บอกละว่ามันเป็นละครเกย์"
เชย์โมโหใส่แก้ม
"เราก็ว่าจะบอก...แต่ว่าพี่เค้ากลัวนายไม่ยอมไปคัดตัว"
"เลยบอกว่าอย่าพึ่งบอก..."
แก้มก้มหน้า
"อะไรนะ..........."
"แกบ้าไปแล้วหรือไง...ห่ะแก้ม........."
เชย์ตะโกนอีก
"เห้ย....มึงใจเย็ดดิหว่ะ"
มาร์คดึงแขนเชย์
"จะให้กูใจเย็นได้ไงแล้ว........."
"มึงรู้ไหมว่าฉากสุดท้ายมันต้องจูบกัน......"
"แล้วมึงจะให้กูจูบผู้ชายด้วยหรือไง"(มึงก็จูบอยู่ทุกวันอยู่แล้วเชย์อย่ามาติดละคร)
เชย์บ่นเสียงดัง
"ห่า....................."
อาร์คกับอาร์ทอุทาน
"ก็ไม่เอาแล้ว.....กูจะเล่นเล่น"
เชย์บอก
"ห่ะ........"
ไม่ได้นะนายรับปากเค้าไว้แล้ว"
"เดียวก็มีปัญหาหรอก"
แก้มรีบบอกทันที
"เออ...ใช่เรารับปากเค้าไว้แล้ว"
มาร์คพูด
เชย์ชุกคิด
แล้วก็ทรุดตัวลงไปนั่ง
"มึงจะทำยังไงดีเชย์..."
เชย์บ่นเบาๆ
"คิดไรมากหว่ะ"
"การแสดงก็คือการแสดง"
ไมเคิ้ลเดียวมาบอกเชย์
"แต่.........."
เชย์เหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง
แต่ก็พูดไม่ออก
เคิ้ลมองหน้า
"เชย์...นายอย่าคิดมากเลย"
"ไม่มีอะไรหรอก"
เคิ้ลบอกเชย์
"อื่มๆ......"
เชย์ก้มหน้า
"ไปเถอะเดียวพวกพี่เค้ารอกัน"
เคิ้ลบอกเชย์
แล้วทุกคนพากันไปโรงละครของมหาลัย
เพื่อเริ่มซ้อมการแสดงวันแรก
ไม่นานนักพวกเราก็มาถึง
"มาแล้วครับ"
เชย์ยิ้มเล็กแต่สีหน้าไม่ค่อยดีหนัก
"มาพอดีเลย"
"พอดีกำลังจะแนะนำตตัวละครนำ"
ก๊อลฟกล่าว
แล้วดันเชย์ขึ้นบนเวที
"เอาละนะครับ...ไรยกชื่อใครกว้าออกมาข้างหน้านะครับ"
"แล้วก็จำกันไว้ดีดีละ"
เตอร์บอกทุกคน
"คนแรกรับบท....."
เตอร์กล่าวไปเรื่อย
คนบนเวลทีก็ยิ้มแล้วทักท้ายกัน
อาการเชย์เริ่มดีขึ้นเป็นเพราะทุกคนน่ารัก
เลยรู้สึกดีขึ้นมา
"น้องเชย์...เราบทเป็นน้ำ นางเองของเรื่อง"
"แล้วคนสุดท้าก็คือ..ไมเคิ้ลรับเป็นไมเคิ้ล พระเองครับ"
เชย์ตกใจตาโตแล้วรีบหันมาดู
เคิ้มเห็นเลยเดินมายืนข้างแล้วก็กระซิบ
"ได้จูบกันหลายยกแน่"
เคิ้มมันยิ้มหน้าบาน
แต่เชย์อึ้งไปขนัดตา
ไม่ใช่แค่เชย์หรอกเพื่อนๆสามคนอยู่ข้างล้าง
ก็ทำหน้างงเช่นเดียวกัน
"เอาละครับ"
"ทุกคนจะเริ่มซ้อมวันพรุ่งนี้เป็นต้นไป"
"ตั้งแต่เวลาบ่าย3ให้เอาชุดอยู่บ้ามาเปลี่ยนด้วย"
"พี่หวังว่าทุกคนคงมาตรงเวลากันนะครับ"
"แล้วก็ตั้งใจซ้อมกันให้เยอะๆนะครับ"
"วันนี้พอแค่นี้ครับ"
ก๊อฟลกล่าว
"เชย์...เป็นอะไรแปลกใจขนาดนั้นเลยหรอ"
เคิ้มเดินมาทุบหัวเบาๆ
"ที่นายจำบทได้เพราะนายเป็นพระเอกนี่เองหรอ"
เชย์มองหน้าเคิ้ล
"อื่ม"
เคิ้ลยิ้ม
"ละ.......แล้วทำไมไม่บอกละ"
เชย์ถาม
"ก็ไม่ได้ถามเรานิ"
เคิ้ลยังไม่วาวยกวนสนตีน
เชย์หน้าเครียด
"เห้ย........ทำหน้ายังงั้นทำไม"
"ไม่น่ารักเลย"
"ยิ้มหน่อยเด่..............."
เคิ้ลยิกแก้มเชย์
"ตลกป่ะ........"
เชย์ตีเคิ้ล
"อะ........เอ้าก็เราพูดจริงนิ"
เคิ้มยิ้มเต็มที่เลย
"เอางี้เดียววันนี้เราเลี้ยงข่าว"
"เพื่อเป้นการขอโทษที่ไม่ได้บอก"
เคิ้มบอก
เชย์มองหน้า
"ไปเถอะ...."
เคิ้มจับมือเชย์แล้วดึงลงจากเวที
เชย์เลยตามไป
แล้วก็ลงไปชวนเพื่อนๆให้ไปหาอะไรกินกัน


*************************************************

[shayshay]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

รักนะ.....นายเด็กดื้อ

ตอนที่14

"แกร่กๆ......."
เชย์เปิดประตูคอนโด
"กลับมาแล้วครับ"
เชย์บอกเป
"จ้า..........."
เสียงขานรับของ เป ดังออกมาจากห้องครัว
"เออนิเชย์...ภัทหานะ"
เป ตะโกนออกมา
"หะ.......พี่ภัทมาหรอ"
เชย์อุทาน
"ใช่ๆ.............."
เป บอกเสียงดัง
"มารอนานแล้วด้วย...นานจนเผลอหลับไปเลย"
เป บอกเชย์
เชย์รีบเดินเข้าไปในห้องนอนตัวเอง
เปิดเข้าไปก็เห้นภัทดูทีวีอยู่
เชยืตกใจเล็กน้อยนึกว่าหลับอยู่
"ไปไหนมา...."
เสียงภัทดฟังดุดัน
หน้าภัทตอนนี้ยังกับกินรังแตนมา
"ไปทานข่าวกับเพื่อนมา"
เชย์บอกหน้ารับผิด
"แล้วทำไมต้องปิดมือถือ"
ภัทเสียงแข็งน่ากลัว
"ก็แบตมันหมด"
เชย์ตอบเสียงสั่น
ภัทลุกขึ้นมาจากเตียง
เดินมาหาเชย์คว้าแขนเชย์อย่างแรง
"พี่เคยบอกแล้วใช่ไหม...ไม่อยากให้ไปยุ่งกับใครแล้วก็อย่าให้ใครมายุ่ง"
ภัทยกมือบีบแขนเชย์อย่างแน่น
เชย์มองหน้าภัทในตอนนี้
"พี่ภัทตอนนี้ชั่งน่ากลัวเหลือเกิน"
"ไม่เหมือนภัทที่เรารู้จักเลย"
เชย์คิดในใจ
"พี่ถามว่าใช่ไหม"
ภัทกำแขนเชย์แน่นขึ้น
"คะ...........ครับ"
เชย์สั่น
"พะ.....พี่ภัทครับเชย์เจ็บ"
เชย์เอามือดึงมือออก
ดูเหมือนน้ำตาจะไหล
"แค่นี้ทำเป็นเจ็บ...ที่ไปดี้ด้ากบัลไอ้นั้น"
ภัทหน้าโหด
เชย์รู้ทันทีว่าหมายถึงใคร
แต่หัวก็คิดว่านั้นเพื่อนแต่ทำไมพี่ภัทถึงต้องโกรธที่ไปไกลเค้า
"พี่เตื่อนครั้งนี้เป็นครั้งแรกและก็ครั้งสุดท้ายนะ...อย่าให้พี่รู้อีกไว้ไปยุ่งกับไอ้หมอนั้นหรือกับใคร"
"เดียวจะหาว่าพี่ไม่เตือน"
ภัทบอกเชย์เยงแข็งน่ากลัว
"โอ๊ย.......พี่ภัทเชย์เจ็บนะ"
ตาของเชย์มีน้ำใส่ๆคลอแล้วก็ร่วงลงมา
เชย์ดิ้นภัทก็เริ่มคลายมืออกจนหลุด
ภัทท่าทีอ่อนลง
"พี่ขอโทษ..."
ภัทคนเดิมเริ่มกลับมา
"พี่แค่หวงตัวเล็กไปหน่อย"
"อย่าโกรธพี่นะ"
ภัทเช็ดน้ำตาให้เชย์
ด้วยความอ่อนโยน
ภัทคนเดืนกลับมา
"ครับ...."
เชย์มองหน้าภัท
"อย่าโกรธพี่นะ"
ภัทขอร้องอีก
"ครับเชย์ไม่โกรธพี่หรอก"
"เชย์แค่กลัวพี่ภัทที่เป็นแบบนี้..."
เชย์บอกภัทด้วยสีหน้าเศร้าๆ
ภัทอุ้มเชย์มานอนที่เตียง
"ตัวเล็ก...พี่หวงตัวเล็กมากเลยนะ"
"เวลาที่พี่เห็นตัวเล็กดี้ด้ากับคนอื่น"
"พี่แทบจะทนไม่ไหว...พี่รู้สึกร้อนไปทั้งตัว"
"สัญญานะว่าจะไม่ทำแบบนั้นกับไอ้หมอนั้นอีก"
ภัทเอามือลูกหัวเชย์เบา
"แต่เค้าเป็นเพื่อนเชย์นะ...แล้วอีกอย่างก็ไปกันหลายคน"
เชย์อธิบาย
"พี่รู้ว่าไปกับอาร์ทมาร์คแล้วก็แก้ม...มันไม่ได้สำคัญตรงนั้น"
"มันสำคัญตรงที่ไอ้ไมเคิ้ลมันเข้าจับมือเข้ามาเกาะเอวตัวเล็กตะหากละ"
"ที่พี่รับไม่ได้...พี่เห็นแล้วพี่อยากจะต่อยมันให้ตายๆไปซะ"
"ข้อหามายุ่งกับแฟนพี่"
ภัททำหน้าทำตา
เชย์เห็นก็ได้แต่ยิ้ม
"ว่าแต่พี่ภัทแอบตามเชย์ไปใช่ไหม"
เชย์ถาม
ภัทถึงกับอึ้งพูดอะไรไม่ออก
"กะ......ก้อ"
ภัทพูดไม่ออก
"อะแน่............คิดถึงเชย์อะเด่"
เชย์ยิ้มแล้วพูดแหย่ภัท
ภัทก้ยิ้มจนหน้าแดง
"คิดถึงก้บอกมาเถอะ........"
เชย์ยังไม่หนุดแหย่ภัท
"ไอตัวเล็กนิ............เดียวเถอะ"
ภัทขู่แล้วก็เอามือขยี้หัวเชย์
"ทำไม.......คิดว่ากลัวไง"
เชย์ท้าภัท
"ได้.........ท้าดีหนักใช่ไหม"
"จ๊วบ............"
ภัทประกบจูบเชย์
"อึ............................"
เชย์ดิ้นแต่ภัทก็จบไว้
"อ่า......................"
ภัทถอดจูบออก
"คนบ้า..........แกล้วเชย์หรอ"
"นี้แน่.................นี้แน่"
เชย์เอาหมอนมาตีหัวภัท
"โอ๊ย................."
ภัทเอามือตั้งกาดป้อง
"หยุด.........พอแล้ว"
ภัทบอกเชย์
"ไม่หยุด.........คิดว่าจะกลัวหรือไง"
เชยืหัวเราะเสียงดัง
"ได้...........โดนแน่ไอ้ตัวเล็ก"
ภัทดึงเชญืมากอดไว้จากทางด้านลัง
แล้วก็เอามือหนึ่งดึงหมอนออก
แล้วก็จักจี่ที่เอวเชย์
"อะ....ฮ่า..........ฮ่า..........พอแล้วไม่เอาแล้ว"
เชย์หัวเราะ
แต่ภัทก็ไม่หยุด
"ยอมแล้ว.......ฮ่า.............ยอมแล้วจริงๆ"
เชย์พยายามดึงมือภัทออก
ภัทได้ยิ้นภัทหยุดแล้วก็กอดเชย์
"ยอมจริงๆหรอ...."
ภัทกระซิบเสียงหื่นๆข้างหูเชย์
"อื่ม...."
เชย์ตอบ
แล้วภัทก็จับเชย์หันมา
"งั้นพี่ของให้เชย์เป็นของพี่ได้ไหม"
"เป็นเมียพี่ได้ไหม"
ภัทพูดแล้วก็เลือนหน้าไปดมซอกคอของเชญ์
"พี่ภัท.....พูดบ้าอะไรเนี่ย"
"ลามก...ทะลึ่ง"
เชย์ตีภัทเบาๆ
"จริง.......พี่ภัทไม่อยากเป็นแฟนกับตัวเล็กแล้ว"
"อยากเป็นสามีตัวเล็กมากว่า"
"เป็นเมียพี่นะ"
ภัทพูดเสียงกระเส่า
แล้วก็เลื่นหน้าขึ้นมาแล้วก้จูบเชย์
"จ๊วบ........."
ทั้งคู่ยืนแลกลิ้นกัน
ภัทก็เริ่มมีอารมณ์
ภัทเลยดึงตัวเชย์มานั่งลงบนตียง
"เป็นเมียพี่นะ"
ภัทถามอีกครั้งแต่เชย์ไม่ตอบ
ภัทก็เลยจูบต่อเพราะรู้คำตอบของเชย์
"จ๊วบ................"
"จ๊วบ..............."
เสียงดูดปากของทั้งสองคน
"เชย์ภัท.......ทะทาน...ข้าว"
เป เปิดประตูเข้ามา


******************************************************

[virusbadboy]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ต่อด่วนเลยนะค๊าบบอยากอ่านต่ออคับ

[petzhyyy]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

กำลังสนุกเลยอ๊ะ

[shayshay]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

รักนะ.....นายเด็กดื้อ

ตอนที่15

"พี่เป....."
เชย์อุทานเบาๆ

////////////////////////////////////////

"พี่เป...อย่าบอกแม่เรื่องนี้นะ"
เชย์เดินตามเปออกมา
เปเดินมานั้งที่โซฟา
แต่ก็ไม่ตอบเชย์
"นะพี่เป......"
เชย์นั่งข้างๆเป
ภัทออกมายืนแล้วก็มองทั้งสองคน
"แล้วทำไมฉันต้องบอกด้วย"
เปตอบเชย์
"ขอบคุณครับ...."
เชย์ขอบคุณเป
"ไม่ต้องขอบคุณฉีหรอก"
เปบอกเชย์
"ทำไมละ...เชย์ก็ต้องขอบคุรซิ"
เชย์บอก
"ขอบคุณฉันทำไม"
เปถามหน้าตาย
"ก็ที่ไม่บอกแม่ไง..."
เชย์ยิ้ม
"เฮอะ........"
"ฉันไม่จำเป็นต้องบอกหริก...เพราะแม่แก่รู้แล้ว"
เป บอก
"ห่ะ..........................."
"แม่รู้แล้ว...................."
เชย์อุทานออกมาอย่างดัง
"เออ......"
เปตอบทำหน้าเบื่อๆ
"แล้วมีรู้ได้ไง..."
เชย์ถาม
"อยากรู้ใช่ไหม...ถ้าอยากรู้ก้ถามภัทเอาเอง"
เป บอก
"พี่ภัทเกี่ยวอะไรด้วย"
เชย์ทำหน้างง
"ก็ถามเอาเอง...."
เปบอกต่อ
"ว่าไงพี่ภัท"
เชย์หันไปถาม
แล้วภัทก็เดินมาข้างๆ
แล้วก็นั่งลง
"เออะ..........ตัวเล็กจำวันที่เราไปหาแม่พี่ภัทได้ไหม"
"ครับ...แล้วมันยังไงมันเกี่ยวอะไรด้วย"
"คือวันนั้นหลังจากที่เราทั้งสามคนคุยกัน...แม่ก็โทรมาหาพี่แล้วบอกว่า"
"แม่ชอบตัวเล็กมาก...ทานอยากให้เราอยู่ด้วยกัน"
"แม่พี่ภัทเลยให้คนสืบหาขอมูลทั้งหมดเกี่ยวกับไร้ของตัวเล็ก"
"จริงๆแล้วพี่ภัทก็พึ่งรู้เมื่อไม่นานมานี้เอง....ว่าแม่พี่ไปพบแม่ตัวเล็กที่เหนือ"
"อะไรนะ..........แม่พี่ภัทไปหาแม่เชย์หรอ"
"ใช่ครับ"
"แล้วไปทำไม...แล้วเพราะอะไร"
"แม่พี่ไปขอตัวเล็กให้พี่ภัทครับ...."
"ขอเชย์ให้พี่ภัท"
เชย์ตกใจมาก
"ใช่ครับ"
"แล้วขอทำไม...เชย์ไม่เข้าใจ"
"พี่ภัทก็ไม่เข้าใจเหตุผลเหมือนกัน...แม่พี่คงอยากให้คงอยากให้เราอยู่ด้วยกัน"
"อีกอย่างพี่ภัทได้คุยกับแม่ตัวเล็กแล้ว...แม่บอกว่าไม่ได้ว่าอะไรที่เราคบกัน"
"เพราะแม่ตัวเล็กทราบทุกอย่างแล้ว"
"แล้วแม่ตัวเล็กบอกกับพี่ภัทอีกว่าอยากให้พี่ภัทดูแลตัวเล็กให้ดีที่สุด"
"แล้วพี่ภัทก็สัญญากับท่านไว้แล้ว"
"ตัวเล็กไม่ต้องกลัวนะ"
"พี่ภัทจะดูแลตัวเล็กให้ดีที่สุด"
ภัทหวานใส่เชย์
"แล้วทำไมถึงไม่ยอมบอกเรื่องนี้กับเชย์เลย"
เชย์ทำหน้ามุ้ย
"รู้แล้วก้สบายใจได้แล้ว"
เปบอกกับเชย์
"พี่ก็เหมือนกัน...ทำไมไม่ยอมบอก"
เชยืตีที่ขาเป
"ก็แม่ไม่ให้ฉันบอกแก่นิ...."
เปบอก
"ยิ้มหน่อยสิครับตัวเล็ก...ทำหน้าแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะ"
ภัทลูบแก้ทเชย์เบาๆ
"ไปหวานที่อื่นได้ป่ะ........อิจฉาหว่ะ"
เป ลุกเดินหนี้ไป
"5555555555"
ทั้งสองหัวเราะ


***************************************************


"ภัท......แก่รู้เรื่องหรือยัง"
เหมียวถามภัท
"เรื่องอะไรหรอ"
ภัทหันมาถามกลับ
"ก็เรื่องที่น้องรหัสแกได้เป็นนางเอกละครเวทีมหาลัยไง"
เหมียวบอกภัท
"อะไรนะ......."
ภัทคิดว่าหูฟาด
"นางเองหรอ"
ภัทถามย้ำ
"ใช่......คู่กับไมเคิ้มที่อยู่ปีเดียวกัน"
เหมียวบอก
"มะไมเคิ้ล...แล้วไง......"
ภัทหน้าเปลี่ยน
"ก็ไม่แล้วไงหรอก...เราก็นึกว่านายรู้แล้ว"
เหมียวบอก
"ทำไม....มีอะไรก็พูดมา"
ภัทเริ่มทนไม่ไหว
"ทำไมนะหรอ...ก็ละครเวทีเรื่องนี้ฉากสุดท้ายจะต้องจูบกันด้วยนะด้วย"
"นายยังจะไม่รู้สึกอีกหรอ"
เหมียวพูดแบบนิ่งๆ
ภัทเรื่มจะไม่นิ่ง
แต่ไม่พูดอะไร
"งานนี้น้องคงดังเป้นพลุแตกแน่เชื้อดิ"
"ระดับพี่กอล์ฟกำกับละก็ไม่เหลือ"
เหมียวพูดให้ภัทฟัง
"พูดจบแล้วใช่ไหม"
ภัทถาม
แต่ก็ไม่ได้รอคำตอบรีบลุกหนี้ไปทันที
"เป็นอะไรของมันหว่ะ"
เหมียวบ่น

/////////////////////////////////////////////

"พี่มีเรื่องจะประกาศให้น้องทราบนะครับ"
ก๊อล์ฟบอก
แล้วทุกคนก็เดินมานั่งฟัง
"คือว่าเราได้วันและเวลามาแล้ว"
"ก็คือวันที่20กันยาที่จะถึงนี้"
"นั้นก็แสดงว่าเรามีเวลาซ้อมแค่เดือนกว่าๆ"
"อ๋อพี่ลืมบอกไป..."
"เรื่องนี้เป็นเรื่องความรักระหว่างชายกับชาย"
"เลยเป็นที่จับตามองแล้วก็วิพากวิจารณ์ในด้านลบเยอะ"
"พี่อยากให้ทุกคนนำเสนอแต่ในแง่ดีที่สุดเท่านั้น"
"เช่น...เรื่องนี้เป็นเรื่องที่น่าประทับใจมากถึงจะเป็นเรื่องความรักของชายกับชายก็เถอะแต่ว่ามันสวยงามจริงๆ"
"เรื่องนี้ให้แง่มุมของความรักจริงๆโดยไม่มีเส้นกั้นใด"
"อะไรประมาณนี้"
ก๊อล์ฟสั่ง
ทุกคนตั้งใจฟัง
"แล้วก็พระเอกนางเอกฟังให้ดี"
"พวกน้องเป็นที่จับตามากในคณะนี้...มันอาจจะมีคนนินทาด้านเสียๆหายๆ"
"พี่อยากให้เราทำใจอย่าไปสนใจอะไรใคร"
"เพราะถ้าเก็บมาคิดเล็กๆน้อยมันจะทำให้เครียดกับวงาน"
"ฉะนั้นการวางตัวตอนนี้ต้องวางตัวให้ดีที่สุดอย่าทำอะไรที่เสียหายหรือทำให้ถูกนินทาได้"
เชย์กับเคิ้ลพยักหน้า
"ส่วนคนอื่นๆฏ้อย่าลืมส่งเสริมพระเอกนางเอกด้วยละ"
"ครับ..........ค่ะ............"
เสียงตอบรับ
"ไมเคิ้ลเชย์...พี่ฝากความหวังไว้กับเราแล้วนะ"
ก๊อล์ฟกล่าว
"ครับ....."
ทั้งสองตอบพร้อมกัน
"ถ้าเข้าใจแล้วก็เริ่มซ้อมได้"
ก๊อล์ฟประกาศ
"น้องค่ะ....วันนี้ซ้อมฉาก16ค่ะ"
พี่สตาฟร์ตะโกนบอก
ทุกคนก็เริ่มอ่านบทของตัวเอง
แล้วก็มาซ็อมคิว
เสียงโทรศัพท์เชย์ดังขึ้น
"ขาดเธอวันไหนฉันคงขาดใจ...และไม่รู้จะมีชีวิตยังไง...อยากให้รู้ว่าเธอเป็นเหมือนลบหายใจ...ต่อชีวิตให้อยู่นานๆ...ตื่นมาวันไหนไม่เจอกับเธอ...คนๆนี้ก็คงอยากหายตัวไปจากโลกใบนี้...รักเธอเหลือเกินได้ยินไหมรักเธอ...เหลือเกิน"(เสียงโทรศัพท์)
เชย์รับเดินไปรับโทรศัพท์
"ว่าไงครับพี่ภัท"
เชย์ยิ้ม
"ตัวเล็กอยู่ไหน"
ภัทถามเชย์เสียงแข็ง
"เออ........อยู่โรงละครครับ"
เชย์ตอบ
"รอที่นั้นนะ...เดียวพี่ไปหา"
ภัทพูดจบก็วางสาย
"ดะ........"
เชย์อ้าปากค้าง
ไม่นานเท่าไหร่นักภัทก็มาที่โรงละคร
ทั้งที่เข้าห้ามคนอื่นเข้าแต่ภัทก็เข้ามาจนได้
"ว้าย.............พี่ภัท"
เสียงผู้หญิงในโรงละครเกรียวกราว
ภัทเดินตรงดิ่งมาที่เชย์
แล้วก็ว่าแขนเชย์เดินออกไปข้างหนังดรงละครที่เงียบ
แล้วก็เริ่มมืด
"พี่ภัทเป็นอะไร...ทำไมต้องทำแบบนี้"
เชย์ถาม
ภัทมองหน้าเชย์
"ไหนลองบอกเหตุผลที่ไมใยอมบอกเรื่องได้รับเลือกให้เล่นละครมา"
"เอาเหตุผลที่คิดว่าดีที่สุด"
ภัทเริ่มหงุดหงิด
"อะ.........เออคือว่า"
เชย์อ่ำๆอึ่งๆ
"ตอบมาซิครับ......"
ภัทย้ำ
"เชย์รู้ว่าพี่ต้องโมโหแน่...ตอนนี้พี่คงรู้เรื่องฉากสุดท้ายใช่ไหม"
เชย์ถามไหม
"ใช่........พี่ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องมาเล่นบทนี้หรือว่าเพราะไอ้หมอนั้น"
ภัทถามเชย์ต่อ
"เชย์ไม่รู้จริงๆว่าจะได้เล่นเรื่องละครเรื่องนี้"
"เพราะอยู่ดีดีแก้มก็พาเชย์มาคัดตัว"
"แต่ไม่ได้บอกว่าบทอะไร...พอมาคัดตัวพี่เค้าก็เอาบทมาให้และก็ไม่ได้บอกว่าเป็นบทของใคร"
"เชย์ก็เล่นไปตามนั้น"
"เชย์ไม่รุ้จริงๆ...เชย์ก้พึ่งรู้ไม่นานมานี้เองครับ"
เชย์อธิบาย
"รู้แล้วทำไมไม่ขอถอนตัวละ"
ภัทถาม
"พี่ภัทครับ...เราก็โตกันหมดแล้วรับปากแล้วก็ต้องทำ"
"อีกอย่างพี่เค้าก็โปรโมท์ชื่อเรื่องกับนักแสดงนำไปแล้ว"
"และเรื่องฉากจูบสุดท้ายไม่ต้องหวงหรอกครับ"
"เพราะว่าไม่ได้จูบจริง"
"เชย์บอกให้เหตุผลว่ามันคงดูไม่ดี"
"เค้าเลยให้จูบหลอก...พี่ภัทสบายใจได้ครับ"
เชย์ยิ้มให้ภัท
"เห่ย................"
ภัทถอนหายใจ
"คนบ้า...........วันๆเอาแต่หึง"
เชย์ยิกแก้มภัท
"ก็ทำไงได้ละก็คนมัน........"
"มันอะไรไร...."
"เออะ......เอ่อมันหวงไง"
"ไม่อยากให้ว่าที่เมียไปจูบกับคนอื่นถึงจะเป็นการแสดงก็ถาม"
ภัทยิ้ม
"บ้า......"
เชย์ตีภัทเบาๆ
"ขอหอมทีนะ...คิดถึงใจจะขาดแล้วเนี่ย"
"บ้า................เดียวคนก็มาเห็นหรอก"
เชย์ว่าภัท
"ไม่กลัวหรอกเห็นก็เห็นไปดิ"
"ไม่แคร์อยู่แล้ว"
ภัทพูดจบก้ไม่รีรอที่หอมแก้มเชย์เป็นหนึ่งฟอดใหญ่ๆ
เชย์ยิ้ม
"เชย์ไปซ้อมละครก่อนนะ"
"วันนี้ไม่ต้องรอ...เดียวกลับเอง"
เชย์บอกภัท
"อื่มได้....อะนี้กุญแจรถคันใหม่ด้วยนะ"
"ดูแลตัวเองด้วยนะ...คนดีของพี่อย่าให่ใครมายุ่งแล้วก็อย่าให่ท่าใครละ"
"ไอ้บ้านิ................."
เชย์ตีภัท
"เออๆ.....ว่าแต่รถคันไหน"
"อยู่ที่ลาดจอกเดิม เลขทะเบียบ ชช 1 สีดำ"
ภัทบอกเชย์
เชย์พงกหัวเข้าใจ
"ปะ......เดียวพี่ภัทไปส่ง"
ภัทเดินไปส่งเซย์
แล้วเชย์ก็ไปซ้อมละครเวที

"เพี้ย...................."
เชย์ตบหน้าไมเคิ้ล(ตบจริงเพราะมันสั่ง)
"คุณมันคนเลวคนเห็นแกตัว"
"ฟังผมก่อนซิ"
"ฉันไม่ฟัง...ฉันเกลียดคุณ"
"ฉันเกลียดคุณได้ยินไหม"
"แต่ผมรักคุณ"(นอกบทเล็กน้อย)
เชย์หยุดชะงัก(ตามบท)
"ผมรักคุณ คุณได้ยินไหม"
"ผมรักคุณตั้งแต่แรกเจอจนถึงวินาทีนี้"
"แล้วผมจะจะรักคุณ..."
"เยี่ยมมาก......................."
พี่ก๊อล์ฟตะโกนบอก
"วันนี้พอแค่นี้ครับ"
ก๊อล์ฟสั่งเลิก
"น้องเชย์ค่ะ......เก่งมากเลยค่ะ"
"นี้ค่ะทิ้ดชู่....."
"ขอบคุณครับ"
เชย์ยิบกระดาษที่พี่ค่อยดูแลเชย์ยื้ยให้
ไปเช็ดน้ำหน้าแล้วเอาน้ำมาดื่ม
"วันนี้กลับยังไง"
เคิ้ลถามเชย์
"อ๋อเอารถมานะ"
เชย์ตอบยิ้มๆ
"เคิ้ลกลับด้วยดิ...วันนี้เคิ้ลไม่ได้เอารถมา"(มันตอแหล)
เคิ้ลขอร้องแต่เชย์ทำหน้าลังเล
"นะนะ...."
เคิ้ลอ้อนวอล
"อื่มก็ได้...."
แล้วทั้งสองก็เดินมาที่รถ
เชย์มองเห็นออร์ดี้สีดำคันหนึ่งก็แทบจะไม่เชื้อสายตาตัวเอง
เพราะเลขทะเบียน ชช 1 คันที่ภัทให้ขับกลับ
แต่ก็ต้องรีบทำหน้าปกติ
"ถึงละ..."
เชย์กดรีโมท์รถ
"รถสวยดีนิ....เคิ้ลชอบ"
เคิ้มยิ้มให้เชย์
แล้วก็ขึ้นรถอย่างเร็ว
แล้วเชย์ก็ถามทางที่พักของเคิ้ม
เคิ้ลก็ชี้ๆ
แต่อยู่ดีดีเคิ้มก็
"เชย์นายมีคนที่ชอบแล้วหรือยัง"
เคิ้มถาม
"นายถามอะไรของนาย"
เชย์มองหน้าเคิ้ล
"ไม่เป็นไรไม่ตอบก็ไม่เป็นอะไร"
"แต่เรานะ...แอบคนๆหนึ่งที่เค้าอยู่ใกล้เรามากตอนนี้"
"แต่เราไม่กล้าบอกเค้า..."
เคิ้ลพูด
"ไม่เห็นต้องกลัวเลย....บอกไปเลยเดียวว่ายเกินไปไม่รู้ด้วยนะ"
เชย์แนะนำ
"เราไม่รู้เราจะบอกเค้ายังไง...เรากลัวเราผิดหวัง"
"แต่ยิ่งอยู่ใกล้เราก็ยิ่งชอบเค้ามาขึ้นเรื่อยๆ"
เคิ้ลยังคงพูดต่อ
"ก็บอกแล้วไงว่าให้บอกไปเลยเพราะถ้าไม่บอกยิ่งเสียใจ"
"ที่ต้องเก็บมันเอาไว้"
เชย์บอกเคิ้ล
"แต่เราคิดว่าเค้าคงมีคนที่เค้าชอบอยู่แล้วละ"
"เพราะเราเห็นคนที่เราชอบกับอีกคนดูท่าทางรักกันเกินกว่าพี่น้อง"
เคิ้ลอธิบาย
"แต่ถ้าไม่ใช่อย่างที่นายคิดละ...มารู้ทีหลังเสียใจกว่านะ"
"ถ้าบอกแล้วผิดหวังมันเสียใจจริงแต่การที่รู้ว่ามันส่ายไปเสียใจยิ่งกว่า"
เชย์บอกเคิ้ล
"ชะ.....เชยเรา.................."
"ถึงแล้ว......"
เคิ้ลยังไม่ทันพูด
เชย์ก็พูดตัดหน้าซะก่อน
"อื่ม..............."
"ขอบใจนะ"
เคิ้ลลงจะรถ
"ไว้เจอกันนะ"
เชย์ยิ้มให้เคิ้ล
เคิ้ลก็ยิ้มตอบ
แล้วเชย์ก็ขับรถกับคอนโดที่อยู่ไม่ไกลจากคอนโดไมเคิ้ล



********************************************