พิมพ์

[shayshay]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

รักนะ.....นายเด็กดื้อ

ตอนที่1

"เชย์...................สายแล้วไปมหาลัยวันแรกจะสายเลยหรือไง"
พี่เปเรียกน้องชาย
ที่กำลังแต่งตัวอยู่ในห้องนอนอีกห้องหนึ่ง
"ครับ..............เสร็จแล้ว"
เชย์ตอบรับพี่สาว
มือก็แต่งตัวไปด้วย
"ทำไมตื่นสายขนาดนี้เนี่ย!!!........"
หวานบ่นพึ่มพำอยู่คนเดียวในห้อง
"พี่เป...เชย์เสร็จแล้วไปกันเถอะ"
"จ้า...................แป๊บนึ่งนะ"
"ครับ"
เชย์ยิบของที่จำเป็น
แล้วก็ใส่รองเท้ารอพี่สาว
ที่กำลังเดินออกมาใส่รองเท้า

จากนั้นไม่นานนักผมกับพี่เปก็ออกจากคอนโด
แล้วก็รีบบึ๋งรถอย่างรวดเร็วไปมหาลัยก่อนจะไม่ทันปถมนิเทศ
ผมกับพี่สาวผมเป็นคนเชียงใหม่พึ่งเข้ามาเรียนในกรุงเทพ
แต่พี่สาวผมเรียนที่เชียงใหม่แต่ซิ้วมาเรียนมหาลัยเดียวกับผม
เป็นการดีที่จะมีคนดูแลผมด้วย

"ไปนะครับพี่เป..."
"จ๊ะ...ไว้ตอนเย็นเดียวพี่มารับนะ"
พี่สาวกล่าวด้วยรอยยิ้ม
"ครับพี่คนสวย....."
เชย์บอกพร้อมกับยิ้มให่พี่สาย
"เห้ย..................ต้องเริ่มชีวิตใหม่ในมหาลัยแล้วหรอเรา"
เชย์ บ่นเบาๆแล้วก้เดินเข้าไปในตึกขณะ

ไม่นานเท่าไหร่นักก้เสร็จ
จากการปถมนิเทศอันแสนน่าเบื่อสุดๆ
ก็มาถึงหน้าที่ของรุ่นพี่
ที่จะนัดน้องๆทุกคนทำกิจกรรม
นัดเสร็จน้องๆใรคณะเสร็จก็ปล่อยไปทานข้าวก่อนทำกิจจะกรรม

"นายๆ..."
เสียงเรียกจากคนแปลกหน้า
เชย์หันหน้าไปมองว่าใคร
"จะไปทานข้าวใช่ไหม"
ชายแปลหน้าถาม
"อื่ม...."
เชย์ตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
"เราขอไปด้วยได้ไหม???"
"ได้ดิ...ไม่มีเพื่อนเหมือนกัน"
เชยืด้วยน้ำเสียงที่ดีใจ
ที่ได้เพื่อนใหม่
"เราชื่อมาร์ค...นี้อาร์ทเพื่อนเรา"
มาร์คแนะนำอาร์ทให้เชย์รู้จัก
"เราเชย์...ยินดีที่ได้รู้จัก"
เชย์ยกมือทักทายอาร์ท
"เหมือนกัน..."
อาร์ทยิ้มให้เล็กน้อย
"ไปเถอะ...เราหิวละ"
เชย์ชวนเพื่อนไปหาข้าวกิน
พร้อมกัยเดินมายังโรงอาหารของมหาลัย

"นายเป็นคนที่ไหนหรอ??"
อาร์ทถามเชย์
"อ๋อ....เว้า....เป็นคนเหวือ.....เป็นคนเชียงใหม่"
เชย์พูดในขณะที่ปากยังเขียวข้าว
"55555......ตลกจริงนายเนี่น"
มาร์คหัวเราะเสียงดังมาก
ขณะที่มองหน้าของเชย์
"นายหัวเราะไรหว่ะ...??"
เชย์งงที่อยู่ดีดีมาร์คก็หัวเราะ
"หัวเราะนายไง....หน้านายตลกมากเลยเมื่อกี้"
มาร์คพูดพร้อมยิ้มหน้าบาน
"ชิ........"
เชยืทำหน้าเจื่อนๆ
"เอาะ.....แล้วพวกนายละ"
เชย์ถามกลับ
"เรา2คนเป็นคนกรุงเทพ"
"อ๋อ.....อื่ม"
"ไปกันได้ยัง...ใกล้เวลาละ"
อาร์ทบอกเชย์กับมาร์ค
"อื่ม....เดียวเราเอาจานไปเก็บแปบนะ...ฝากซื้อไรไหม"
เชย์ลุกขึ้น
"ไม่ละ..."
มาร์คส่ายหน้า
เชย์เลยเดินไปเก็บจาน

"พรึบ................."
"โอ๊ย.........."
เชย์จนกับใครก็ไม่รู้
แต่เค้าก็เดินหนี
โดยที่เชย์รีบลุกขึ้นมา
รีบเดินตามไปอย่างรวดเร็ว
"นี้นาย........หยุดนะ"
เชยืวิ้งไปกระชากแขนของชายคนนั้น
"นาย......ชนแล้วไม่คิดที่จะขอโทษสักคำเลยหรือไง"
เชย์พูดโดยไม่มองหน้า
แต่มือก็บัดเศษขนมที่ติดกางเกงอยู่
มาร์คกับอาร์ทก็มาองมาที่เชย์
"ทำไมต้องขอโทษ.....ในเมื่อคุณเป็นฝ่ายชนผมเอง"
ชายหนุ่มพูดด้วยเสียงก้องกังวานแต่ไม่ดังมาก
"เอ๊ะนายนิ........................"
เชย์ชะงักทันที่ทีมองชายหนุ่ม
หน้าชายหนุ่นคนนั้นยืนเข้ามาใกล้หน้าเชย์มาก
"หรือผมพูดไม่ถูกหรอครับ...."
ชายหนุ่มทำหน้ายียวนกวนประสาท
"นะ......นาย"
เชย์เริ่มโมโหหน้าเขียว
มาร์คกับอาร์ทกำลังเดินตรงเข้ามาหาเชย์
"ทำไมหรอครับ....."
ชายหนุ่มยืนหน้าเข้ามาใกล้กว่าเดิม
"อะ........................"
เชย์ไม่ทันพูดมาร์คก็มาดึงตัวเชย์
แล้วก็รีบเดินไปที่ตึกคณะ
"นี้มาร์ค.....จะมาดึงเราทำไม"
เชย์ถามมาร์คตัวก็ขัดขื่น
แต่อาร์ทก็มาช่วยมาร์ค
ดึงเชย์ให้เดินไปข้างหน้า
"เราว่าอย่ามีเรื่องเลย....."
อาร์ทเตือนเชย์
"ก็มันชนแล้วแล้วไม่ยอมขอโทษนิ....แถมมาหาว่าเราเองที่ไม่ระหวังแล้วไปชนเค้าเอง"
"มันน่าไหมละ"
เชย์พูดแบบเคืองๆ
"เราว่าอย่ามีเรื่องกับเค้าดีที่สุดนะเราว่า..."
มาร์คบอกเชย์ที่กำลังงอล
"ทำไมละ....ก็เค้าผิดเค้าก็ต้องขอโทษ"
เชย์ยังถามด้วยความสงสัย
"ก็เค้าเป็นลูกชายคนเดียวของคนใหญ่คนโต......"
อาร์ทบอกเชย์ที่กำลังสงสัย
"ใหญ่โตแล้วไง....กลัวสะที่ไหนละ"
เชย์ยังคงอวดเก่ง
"เถอะน่า.....เดียวนายก็รู้เองว่าเค้าใหญ่โตแค่ไหน"
อาร์ทบอกเซย์ต่ออีก
"แล้วอีกอย่างนะ...เค้าเป็นรุ่นพี่คณะเราด้วย"
มาร์คบอกเชย์
"ห่ะ............โอ้ไม่นะเราต้องเจอไอ้หมอนี้อีกหรอ"
เชย์หน้าบูดเบี้ยว
"จะอยู่ไหนก็เจอ....เพราะที่นี้เค้าดังที่สุดแล้ว"
มาร์คบอกเชย์ต่อ
"ชิ...ถ้าไม่มีตังจะดังหรอ"
เชย์โบ้ยปาก
"จริงๆก็ใช่...แต่ก็มีคนรู้แค่ไม่กี่คนว่าเค้าเป็นใคร"
"แต่ที่เค้าดัง...เพราะรูปร่างหน้าตาความรู้ความสามารถของเค้าเองตะหาก"
"แต่ไม่นานมานี้คนในมหาลัยพึ่งรู้ว่าเค้าเป็นใคร"
"เค้ายิ่งดังเข้าไปใหญ่เลย"
มาร์คสาทยายให้เชย์ฟังโดยละเอียด(ยิ๊บๆ)
"หึ........................."
"ดีเลย........ยิ่งดังเท่าไหร่ก็ยิ่งอายได้มากเท่านั้น"
เชย์ยิ้มแบบมีแผนการชั่วร้าย
มาร์คกับอาร์ทหร้อมใจกันจ้องที่เชย์


***************************************************

[jolzasd]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตอนแรกรึ หุหุ จะติดตามครับ

[shayshay]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

รักนะ.....นายเด็กดื้อ

ตอนที่2

"เห้ย........เหนื่อยจังเลย"
เชย์เดินมานอนที่เตียง
"เป็นไงบ้างวันนี้....."
เปเปิดประตูถามน้องชายสุดน่ารัก
"ก็เหนื่อยนิดหน่อยครับ"
เชย์ตอบด้วยรอยยิ้ม
"ไม่ได้สร้างเรื่องอะไรใช่ไหม"
เปเดินมานั่งข้างน้องชายบนเตียง
"ไม่นิครับ....พี่เปเห็นเชย์ชนขนาดนั้นเลยรึไง"
เชย์ขยับมาหนุนตักพี่สาว
"ก็ไม่แน่หรอกน้องพี่ยิ่งไม่ยอมใครอยู่ด้วย"
เปเอามือลูบหัวเชย์เบาๆ
"บ้า........"
เชย์ยิ้ม
"พี่ไม่กวนละ....นอนเถอะ"
"เดียวพรุ่งนี้มีกิจกรรมนิ(รับน้องเล็ก)..."
เปลุกขึ้น
"ครับ..................."
เชย์ยิ้มให้พี่สาวอีกครั้ง
ก่อนพี่สาวจะปิดไฟ
แล้วเดินออกไป

///////////////////////////////////////////////////

"หวัดดี....เมื่อคืนหลับสบายไหม"
มาร์คถามเชย์
ที่กำลังเดินมานั่งที่โต๊ะ
"ก็ดี......"
เชย์ยิ้มหวานให้ทุกคน
"เชย์....นี้แก้มเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อของเรา"
อาร์ทแนะนำแก้ม
"สวัสดีครับ"
เชย์ยิ้มให้แก้ม
"น่ารักจัง...น่ารักกว่าผู้หญิงอีก"
"ไหนบอกไม่น่ารักเท่าไหร่ไง...นี้น่ารักโคตรๆตะหาก"
แก้มชมเชย์แล้วก็ยกมือตีอาร์ท
"ไม่ขนาดนั้นหรอก"(หน้าแดง)
เชย์ยิ้มแบบเขิน
"จริงนะ....ถ้าไม่ติดสูงกว่าผู้หญิงแล้วก็ผมยาวหน่อยละก็ใช่เลย"
"หุ่นดีขาวด้วย"
"อิจฉาจัง"
แก้มชบเชย์มากกว่าเดิมอีก
"นิ...น้อยๆหน่อยเถอะแก้ม"
"ทีเรารู้จักมาตั้งนานไม่ชมเลย..."
มาร์คดักคอ
"แม้ๆ.......มาร์คก็ส่องกระจกบ้างอะไรบ้าง"
แก็มทำหน้ากวนสนตีน
"5555555555555"
เชย์หัวเราะออกมาอย่างดัง
อาร์ทจะหัวเราะเลยต้องหยุด
"แต่จริงๆนายก็หล่อนะ...แต่แพ้เชย์เค้า"
แก้มพูดปลอบใจมาร์ค
"เชย์ๆ......."
อาร์ทสะกิดให้ดุอะไรสักอย่าง
"..........................."
เชย์งงแล้วก็มองดู
"ใครหว่ะ....."
เชย์หันมาถามมาร์ค
"เดียวก็รู้ดูไป..."
มาร์คยกมือขึ้นมาบิดหัวให้หันไปดู
รถบีเอ็มคันหนึ่งแล้วก็มีรถการ์ดอีกสองสามคัน
ที่กำลังขับมาจอดที่หน้าตึกคณะ
ภาพที่เห็นคือชายหนุ่มรูปงามก้าวขาลงมาจากรถ
ดูเปล่งปลั่งมีรัศมีออร่าพุ้งออกมา
"ห่ะ..............ไอ้หมอนั้น"
เชย์อุทานออกมาอย่างดัง
สายตาทุกคนใต้ตึกจับจ้องมาที่เชย์
"เชย์......เสียงดังไปได้คนมองมาที่เราหมดแล้ว"
มาร์คบอกเชย์
"แล้วไง...ไม่เห็นต้องกลัวเลย"
เชย์พูดแบบไม่แกรงกลัวอะไรเลย
"เชย์ๆๆๆๆๆๆๆ"
อาร์ทเรียกเชย์
"อะ..........ไร O_O"
เชย์ตะลึงที่เห็นชายคนนั้น
มายืนตรงห้าตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
แล้วเค้าก็ก้มหน้าลงมา
"เดียวก็ว่าควรกลัวหรือเปล่า......"
ชายหนุ่มพูดเบาๆแล้วก็เดินหนีไปหาเพื่อนๆ
"..............................."
เชย์ยังคง งง
"เป็นไงละน่ากลัวไหมละที่นี้"
มาร์คตอกย้ำ

"น้องครับ...............มาร่วมได้แล้วนะครับ"
เสียงประกาศจากรุ่นพี่
ให้น้องๆไปรวมเพื่อทำกิจกรรม
"เอาละนะค่ะน้องพี่จะแบ่งกลุ่มให้น้องๆไปเข้าฐานต่างๆ...พอเสร็จแล้วก็มาร่วมที่นี้"
"พีขอตัวแทน12คนมารับสีกับป้ายเขียนชื่อ"
"เอาละ...เริ่มแบ่งกลุ่มเลยครับ"
หลังจากนั้นพวกเราก้พากันแบ่งกลุ่มแล้วก็แยกย้ายกันไปเข้าฐานจนครบ
แล้วพวกเราก็มารวมกันเป็นกลุ่มเป็นแถวหน้าตึกคณะ

"น้องคงสงสัยแล้วใช่ไหมว่าทำไหมพวกพี่เหลือแค่12คน"
"คือตอนนี้เป็นเวลา 17.12นาทีพวกพี่ๆจะไปซ้อนตัวตามที่ต่างๆ"
"แล้วต่อไปพี่ก็จะให้เบอร์พี่รหัสแล้วก๋ให้น้องๆออกตามหา"
"ดีไหม.........................."
"ดีครับ+ค่ะ..............................."
เสียงตอบรับด้วยความดีใจและตื่นเต้น
"เอาละ....ขอให้แต่ละสีลุกขึ้นแล้วรับกระดาษจากพี่ๆไปแต่อย่าพึ่งเปิดนะรอเปิดพร้อมกัน"
"ค่ะ+ครับ......................."
"งั้นก็มารับกระดาษได้เลย"
แล้วทุกคนก้ลุกขึ้นแล้วก็รีบไปรับกระดาที่มีเบอร์โทษอยู่
แต่ในขณะที่รับกระดาษอยู่นี้พวกผู้หญิงก็ซุบซิบกัน
ว่าอะไรสักอย่างความประมารว่า
อยากได้เบอร์พี่...จังขอให้ได้เบอร์พี่...คงเป็นชายหนุ่มรูปงาม
เป็นกันอยู่ร้ายคนมากที่พูดแบบนี้แทบจะทั้งหมด
(ยกเว้นทอม)
"นี้สำหรับน้องเชย์ค่ะ....."
เชย์ยิ้มให้รุ่นพี่
"ทุกคนได้ครบแล้วใช่ไหม"
"พี่ให้เวลา5นาทีจะเปลี่ยนกันก็ได้นะ555แต่อย่าให้พี่เห็นละกัน"

"นี้มาร์คมึงได้ใครหว่ะ"
เชย์ถาม
"ได้พี่หมิว...น่ารักด้วยนะพี่คนนี้"
มาร์คยิ้มหน้าบาน
"แล้วอาร์มกับแก้มละ"
เชย์หันไปถามมอีกคู่
"เราได้พี่ศร"
แก้มบอกเชย์
"เราได้พี่อ๋อง...เกย์หว่ะ"
อารืททำหน้าผิดหวัง"
"55555สมน้ำหน้า"
แก้มสมน้ำหน้าอาร์ท
"แล้วนายละเชย์"
อาร์ทถาม
"ได้พี่ภัท"
ไม่เคยเห็นหน้าเลยวันนี้ก็ไม่เห็น
อาร์ทแก้มมองหน้ากัน
แต่มารืคแอบหัวเราะเยสะเย้ย
"อะไรของพวกมึงหว่ะ"
เชย์บ่นและก็งง
"เอาละครับ........แยกย้ายได้เลยครับ"
พอรุ่นพี่พูดจบทุกคนก็วิ้งแตกกระจายออกไปกันจนหมด


****************************************************

[shayshay]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาต่อตอนที่ 3 ละนะครับ

รักนะ.....นายเด็กดื้อ

ตอนที่3

"ฮ่ะโหล.....เชย์นะครับตอนนี้พี่อยู่ไหนหรอครับ"
เชย์โทรหารุ่นพี่
"ไม่บอกแล้วจะทำไหม"
รุ่นพี่ตอบแบบกวนตีน
แล้วก็กดสายทิ้งสะยังนั้น
"อะ............เอา"
"บ้าปะหว่ะ"
เชย์ไม่พอใจเล็กน้อย
แต่ในใจก็คิดว่ารุ่นพี่คงพิสูธความอดทน
แล้วก็โทรหารุ่นพี่อีก
"ฮ่ะโหลครับ........พี่อยู่ที่ไหนรหอครับ"
เชย์ถามด้วยเสียงที่นุ่มนวล
"อยากรู้ทำไหม...ไม่กลัวหรือไง"
เสียงตอบรับที่เย็นยะเยือก
แล้วก็กดวางสายไปอีกครั้ง
"อะไรนักหนาหว่ะ...บ้าเอ้ย"
เชย์เริ่มไม่พอใจอีกครั้ง
"พี่ครับพี่จะเอายังไง...จะให้ไปหาไหมถ้าไม่ผมจะได้กลับรำคาญละ"
เชย์พูดเสียงแข็งและดังมาก
"ถ้าอยากรู้ก็ต้องพูดดีดีสิ...แล้วผมจะบอกคุณ"
รุ่นพี่บอกเชย์
"พี่ครับ...พี่อยู่ที่ไหนครับ"
เชย์ทำเสียงนุ่มอีกครั้งแต่หน้าตาหมาไม่แดกแล้ว
"น้องเดีนหารถสีดำเลขทะเบียย ภภ 8 แล้วโทรมา"
"ระ.....รุ่น"
ไม่ทันได้ถามสายก็ถูกตัดไป
"บ้าเอ้ย.......รถรุ่นเหี้ยไรก็ไม่บอกกูจะเจอไหมเนี่ย"
เชย์บ่นแล้วก็เดินออกไปที่ลานจอดรถ
"โห่..................................รถเยอะเป็นบ้าเลยเหี้ย"
"แล้วกุจะหาเจอไหมหว่ะ"
เชย์เริ่มอารมณ์เสีย
แล้วก้เริ่มเดินหานานพอสมควร

"ภร 126 ไม่ใช่ รก 2222 ไม่ใช่อีก ภภ 8 นี้ไงเจอแล้ว555"
เชย์เริ่มยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง
แล้วก็รีบโทรหารุ่นพี่
"ฮ่ะโหลครับ...ผมเจอรถพี่แล้วครับ"
เชย์โทรบอกรุ่นพี่
"เก่งจังนะ...คิดว่าคงสัก 2 ชั่วคงหาเจอนี้แค่ 45 นาทีเก่งนับถือ"
รุ่นพี่บอกเชย์
"แล้วไงต่อ...ครับพี่??"
เชย์ถาม
"ล้อหน้าด้านซ้ายมีกระดาษติดอยู่...เห็นไหม"
รุ่นพี่ถาม
"ครับเห็นแล้ว..."
เชย์บอก
"อ่านข้อความดังๆ......"
เชย์ถูกสั่ง
"ห่ะ........."
เชย์อุทานเพราะงง
"เร็ว......"
รุ่นพี่ย้ำเสียงแข็ง
"ตัวแทนของมหาลัย สูงค่าและยิ่งใหญ่มากที่สุด ณ ที่นี้"
เชย์อ่าน
"คำตอบคืออะไร..."
รุ่นพี่ถามเชย์
"ตัวแทน สูงค่า ยิ่งใหญ่"
เชย์ฉุดคิดครู่นึ่ง
"อะไร........."
รุ่นพี่ถามสียงแข็ง
"......................"
เชย์เงียบ
"รูปปันผู้ก่อตั้งมหาลัย"
เชย์บอกคำตอบที่คิดว่าใช่ที่สุด
"เก่งมากเด็กน้อย...ของพี่"
รุ่นพี่พูดเสียงหวาน
"อะ......บ้า"
เชย์กำลังจะด่าแต่รุ่นพี่ก็วางสายไปก่อน
"บ้าเอ้ย........................"
"ใครเป็นเด็กน้อยของมันหว่ะเหี้ย"
เชย์ตะโกนด้วยอารมณืเสีย
แต่ก็รีบเดินไปรูปปันผู้ก็ตั้ง

"ฮ่ะโหล....ถึงละเอาไงต่อ"
เชย์ถามเสียงโกรธแค้นมาก
"อยากรู้หรอ...ทำไหทต้องบอกด้วยละครับเด็กน้อย"
รุ่นพี่กวนสนตีน
"พี่ครับผมถามหน่อยเถอะเป็นบ้าเป็นบ่ออะไรของพี่อีก"
"จะเอาไงก็ว่ามาจะได้จบๆเรื่องสักที...ผมเริ่มรำคาญมากละ"
เชย์พูดด้วยเสียงที่โกรธมาก
"อะอ่าว......พูดแบบนี้ไม่ดีนครับเพราะถ้าหาพี่ไม่เจอน้องคงคาดไม่ถึงหรอกว่าเรื่องที่จะเกิดขึ้นกับน้องมันจะเป็นยังไง"
รุ่นพี่ขู่
"เคยกลัวใครซะที่ไหนละ..."
"แน่จริงมาเจอดิ"
เชย์เริ่มมีอาการโกรธมากขึ้น
"แน่ใจนะว่าไม่กลัว"
รุ่นพี่ถาม
"เออดิ...ถ้ากลัวจะพูดหา พระแสงเณรแอร์ ทำไมหว่ะ"
เชย์เริ่มพูดกสรสนตีน
"ก็ดี...เดียวก็รู้ว่าควรกลัวหรือไม่"
"เดินมาด้านหลังตึกพี่จะรอนะ...เด็กน้อย"
รุ่นพี่พูดเสร็จก็วางสายใส่เชยืทันที
"ไอ้บ้าเอ้ย...กวนประสาทกูเกินไปแล้ว"
"เดียวก็รู้ว่ากูจะกลัวมึงหรือมึงกลัวกู"
เชย์บ่นเสร็จก็รีบวิ้งไปหลังตึก

"อยู่นี้เองหรอ..."
เชย์พูดเสียงดังกะว่าจะให้รุ่นพี่ตกใจ
แต่ไม่เป็นผล
"ใช่...แล้วก็รอเด็กน้อยของพี่มาหานานมากด้วย"
แล้วพี่ภัทของเชย์ก็หันหน้ามา
"อะ.........."
เชย์ตะลึงพูดอะไรไม่ออก
"นี้นายเองหรอกหรอ......."
เชย์หลุดถามออกมา
"ใช่...แล้วจะทำไหมหรอครับน้องเชย์"
ภัททำหน้าสะใจแกมกวนสนตีน
"ไอ้คนเสียมารยาท...กวนประสาท...คนบ้า...ปัญญาอ่อน"
เชย์ด่าภัทเพราะนึกขึ้นได้สมควรด่าได้แล้ว
"แล้วจะทำไมพี่หรอเด็กน้อยของพี่"
ภัทเดินตรงเข้ามาหาเชย์
"ใครเป็นเด็กน้อยของนายหว่ะ.............."
เชย์ตะโกน
"ก็น้องเชย์ไงเด็กน้อยของพี่"
ภัทพูดกวนเชย์
แล้วก็ขยับเข้ามาใกล้เชยเรื่อย
"นายมันไอ้........."
เชย์จะด่าแต่ก็พูดไม่ออก
แล้วก็ถ่อยหลังหนี
"ไหนบอกไม่กลัวไง...หนีทำไหม"
"มะ.......ไม่ได้กลัว"
คำพูดที่ไม่ตรงกับใจเพราะจริงๆก็กลัวกลัวมากซะด้วย
"ทำไงดีหว่ะ...พี่เค้าสูงตัวก็ใหญ่กว่าเราตั้งเยอะ...สู้ไม่ไหวแน่เลยทำไงดีเชย์มึงจะทำยังไง"
เชย์คิดในใจหาทางเอาตัวรอด
"เวลานายกลัว...น่ารักดีแหะ"
ภัทพูดใส่เชย์
"อะ......อะไรนะ"
"นายนี้มันคนเจ้าเล่ห์...หวยแตก...นิสัยเสียเลว"
เชย์ภัทอีกครั้ง
"ไหนบอกไม่กลัว...ตัวสันทำไหม???"
ภัทถามต่อ
พอเชย์ได้ยินถึงกับเราไม่ได้
"ไอ้เลว...นิสัยแย้...พ่อแม่ไม่สั่งสอน"
เชย์ตะโกนใส่หน้าภัท
ภัทตาโตแล้วก้ผลักเชย์ชดกับผนังตึก
และก็จะแขนสองข้างของเชย์
"อะ.........โอ้ย.....................มันเจ็บนะ"
"ปล่อย......................"
เชย์ขัดขืนแต่ภัทก็ไม่ยอมปล่อย
"นายว่าอะไรนะ...พ่อแม่ไม่สั่งสอนหรอ"
ภัทเริ่มโมโหหน้าของภัทตอนนี้ดูดูร้ายมาก
จนเชยืไม่กล้าสบตา
"ปล่อยสิหว่ะ............."
"ใช่.........แล้วจะทำไมนายจะทำไม"
เชย์ตะโกนแล้วพูดท้าเสียงดัง
"นายถอนคำพูดเดียวนี้...ไม่งั้นนายเจอดีแน่"
ภัทขู่เชย์เสียงแข็ง
มือก็ก็กำแขนเชย์แน่นขึ้น
"มันเจ็บนะ.........."
"ไม่.....แล้วจะทำไม"
"ไม่เป็นเรื่องจริงนิ..."
เชย์ยังคงขัดขือแล้วก็ไม่ยอมภัท
"จะพูดไม่พูด...."
ภัทถามอีกครั้ง
"ไม่......................."
เชย์ตะโกนอย่างดัง
"นับถึง3...ถอนคำพูดเดียวนี้"
ภัทเริ่มโกรธหนักขึ้น
"ไม่........."
เชย์ยังยืนนันคำเดิม
"1-2"
ภัทนับ
"มะ..."
"อุ๊บ........................."
เชย์กำลังจะพูดแต่ไม่ทัน
ภัทก้มหน้าลงมาจูบที่ริมฝีปากของเชย์
เข้าเต็มๆ
"อุ๊บ...................."
ภัทยังคงไม่ถินจูบของเค้า
"อึ..........................."
เชย์ดิ้นสู้แต่ก็ไม่เป็นผม
ภัทดึงตัวเชย์เข้าไปกอดแนบแน่น
"จุ๊บ..........................."
ภัทเอาลิ้นอุ่นๆสอดเข้าไปในปากของเชย์
เชย์ก็ไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด
"ทำไมหัวเราตอนนี้รู้สึกโล้งๆยังไงพิกล...รู้สึกแปลกจังทำไมตัวเราไม่มีแรงนะทำไมกัน...เวียนหัวยังไงชอบกนเชย์มึงหายไปไหนแล้วทำไมตัวเราไม่เป็นตัวเรา"(เชย์คิดในหัว)
"อ่า..............................."
ภัทถอดจูบออก
"รู้หรือยังว่าควรกลัวพี่หรือเปล่า"
ภัทกระชิบข้างหูของเชย์เบาๆ
"...................................."
เชย์เงียบเงยหน้ามองหน้าภัท
"ทำไมหล่อัง...หล่อจริงๆ"(เชย์คิด)
"ตัวเล็ก........ตัวเล็ก..........ตัวเล็ก"
เสียงภัทเรียกเชย์ที่อยู่ดีดีก้เป็นลมหมดสติไป


********************************************************

[forwardplus]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ไม่กี่ตอนก้อมันส์และ

จะติดตามนะคับ

เรื่องแต่งหรอ 

[shayshay]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

รักนะ.....นายเด็กดื้อ

ตอนที่ 4

แสงอ่อนๆของพระอาทิตย์ยามเช้าเริ่มสาดส่องลงมาผ่านผ้าม่านสีครีม
อากาสอุ่นกำลังดีหม่อนนุ่มๆที่กำลังหนุ่นนอนกลิ่นหอมอ่อนๆของผ้าหุ่มที่ทำให้รู้สึกสดชื่น
ที่นี้คือที่ไหนสวรรณหรือเปล่าหรือที่ไหน

"อือ......................"
เชยืกำลังลืมตาขึ้นมา
มองไปรอบๆเป็นห้องที่ดูแปลตา
ไปจากเดิมรู้สุกไม่คุ้นเคย
"ที่นี้ที่ไหน......."
เชย์ถามเสียงเบาๆ
"คอนโดพี่ภัทเอง...ทำไมหรอ???"
ภัทที่กำลังจ้องมองเชย์ไม่ขาด
"ห๋ะ..............................."
"อะไรนะ..................."
เชย์อุทานออกมาอย่างดัง
"ตกใจทำไมเด็กน้อย"
ภัทถามเชย์
"พี่มาอยู่ที่นี้ได้ยังไง"
เชย์ถามแบบงงๆ
"เอ้า......ก็ที่นี้มันคอนโดพี่พี่พูดไม่ได้ยินหรอ"
ภัทยิ้ม
"อ๋อ.......เมื่อคืนยังแกล้งกันไม่พอใช่ไหม"
เชย์ด่าภัท
"ยังไม่สะใจละซิเลยพามาแกล้งอีก"
เชย์เดินไปตีภัท
"ป่าว.....พี่ไม่ได้คิดแบบนั้น"
ภัทพยายามจับมือของเชย์ไว้
ให้หยุดตี
"ยังจะมาพูดอีก..."
"พี่มันคนแล้ว"
"นิสัยไม่ดี"
"เอาเปรียบดูถูกคนอื่น"
เชย์ด่าภัทเป็นชุดเลย
ภัทเดินเข้ามา
"ถ้าไม่หยุดแล้วฟังพี่จะ..."
ภัทเดินเข้ามาใกล้กว่าเดิม
"อะ...อะ...อะ...จะทำอะไรอีก"
เชย์รีบยืนตั้งกาด
"หึหึหึหึหึ"
ภัทยิ้มแล้วก็หัวเราะเบาๆ
"พี่ไม่ทำอะไรเราหรอก..."
ภัทพูดยิ้มๆ
"กลัวพี่ขนานั้นเลยหรอ"
"เด็กน้อย"
ภัทพูดยิ้มมือยกขึ้นทั้งสองข้าง
แสดงถึงการมาอย่างสันติ
เชย์ก็หยุดตั้งกาดเพราะเหยื่อย
ก็ทั้งด่าทั้งตีนิครับ
"โอเคนะ.....พี่ไม่ทำอะไรจริงๆ"
ภัทย้ำ
"หรอ...."
"มันก็ไม่แน่หรอก...คนอย่างพี่ทำได้ทุกอย่าง"
"ยังเรื่องเมื่อคืน......."
เชย์ชงัก
แล้วก็นึกถึงเรื่องเมื่อคืน
"ยี่ๆ........................................"
"แวะ......................."
เชย์เอามือถูปากตัวเอง
ขยะแขย่งที่ถูกผู้ชายจูบ
"จะติดโรคอะไรไหมเนี่ย.................."
เชย์โวยวายเสียงดัง
"พี่ขอโทษนะ...พี่ไม่ได้ตั้งใจ...โมโหมากไปหน่อย"
ภัทบอกด้วยสีหน้าที่ยอมรับผิด
"เหอะ..........แค่ขอโทษคงคืนมากหรอกเนอะ"
เชย์พูดตาโตท่าทางโกรธ
แต่ดูมีอะไรแอบแฝง
"พี่ขอโทษจริงๆ.....ขอโทษทุกเรื่องเลยทั้งชนที่โรงอาหารเรื่องกวนประสาทและก็..."
"พอเลยไม่ต้องพูดแล้ว.........................."
เชย์ตะโกนขึ้นมาก่อนที่ภัทจะพูด
"พอนึกถึงแล้วก็จะอ้วก....."
"แวะ"
เชย์ทำหน้าจะอ้วก
"โอเคๆ......."
ภัทยอม
"ว่าแต่"
"อะไรคืนมา...พี่ไม่เข้าใจ"
ภัทงงกับสิ่งที่เชย์พูด
"ก็เชย์เคยจูบกับใครซะที่ไหนละ......."
"บอกแล้วไงว่าอย่าพูด..........จะอ้วก"
เชย์พูดแบบโกรธๆ
"ห่ะ.......จูบแรกหรอ"
ภัทอุทานตาโต
"เออ.........เด่.........."
"จะพูดย้ำหาพระแสงเณรแอร์ทำไมเนี่ย.........."
เชย์ตะโกน
"ไม่น่าละ...ทั้งหอมทั้งหวาน"
ภัทพูดเบาๆ
"อะไรนะ.........พูดว่าอะไร"
เชย์ถาม เหมือนว่าได้ยินอะไรสักอย่าง
"ปะ.......ป่าว"
"ไม่มีอะไรนิ"
ภัททำหน้าไม่รู้ไม่ชี้
"น้องเชย์"
"พี่มันคนนิสัยไม่ดี"
เชย์นั่งลงบนเตียง
เหมือนกับเสียด้ายจูบแรก
เป็นใครก็เสียด้าย
แถมเป็นจูบไม่พึ่งประสงค์อีก
5555+
"พี่ยอมรับผิดทุกอย่าง...พี่จะรับผิดชอบเราทุกอย่างโอเคไหม"
ภัทพูดแล้วยิ้มอย่างมีความสุข
เหมือนพอใจที่ได้จูบแรกจากใครบ้างคน
"อะไรนะรับผิดชอบหรอ"
เชย์พูดแบบ งงๆ
"พูดยังกะ......"
เชย์พูดพึ่มพำ
"ถ้าไม่รับผิดชอบพี่ก็ไม่ใช่ลูกผู้ชายดิ...เอางี้นะออกไปทานข้าวกัน"
"เดียววันนี้พี่พาไปเที่ยว...อยากไปไหนบอกเลยโอเค???เดียวพี่ภัทจัดให้"
"ถือเป็นการขอโทษ"
ภัทยืดอกอาสาด้วยความเต็มใจ
"หึหึ........บ้าดีจัง"
เชย์พูดพร้อมกับยิ้ม
"ไม่ตอบพี่ถือว่าตกลงนะ...."
ภัทโมเม เชย์ก็ยิ้มอย่างเดียว
"แล้วหายโกรธพี่หรือยังครับ"
ภัททำตาขอร้อง
"พอได้มองตอนเค้าทั้งหล่อทั้งดูดี  ก็ไม่แปลกใจเลยว่าทำไหมทั้งผู้หญิงเกย์กระเทยถึงอยากได้เค้าไปครอบครอง  ก็เพราะเค้าทั้งดูดีดูหล่อเหลามากมายขนาดนี้คิ้มเข้มตาโตเป็นประกาย  ปากได้รุปสีแดงสด  มีเคลาทำให้ดูเข้มเป็นผู้ชายมาก  หุ่นดีบึกบึน  สูง  มีชาติตระกูล...เห้ย...............................ได้มองเค้าใกล้ๆแบบนี้ไม่อยากจะละสายตาไปจาเค้าเลย"
(เชย์ในคิดไปเรื่อย)
"น้องเชย์...จะยกโทรให้พี่ได้รึยังครับ"
ภัทมองเชย์ที่ดูเหมือนกำลังคิด
คงคิดว่าจะยกโทดีหรือไม่ดีหว่ะประมาณนั้น
"อะ..........อะไรนะครับ"
เชย์ตื่นจากฝัน
"ก็พี่ถามว่าจะหาโกรธพี่ได้หรือยัง"
ภัทกล่าว
"ไม่รู้สิครับ...ดูก่อนว่าวันนี้นำเที่ยวดีหรือเปล่า"
เชย์ยิ้มๆ
"ร้ายนักนะเราเด็กน้อยของพี่"
ภัทยิ้มหวานให้เชย์
"งั้นไปทานข้าวเถอะเดียวเย็นหมด..."
ภัทยืนมือให้เชย์
"โอเค.............."
เชย์จับมือภัทแล้วก็ลุกขึ้นเดินนำหน้าภัท
"โห่.........................เยอะจัง"
เชย์ตาโตน้ำลายไหลอยากกิน
ก็น่ากินซะขนาดนั้น
"ก็เมื่อคืนเห็นเด็กน้อยของพี่ตัวร้อนกลัวจะไม่สบาย...ก็เลยอยากหาอะไรดีดีให้ทาน"
ภัทพูดพร้อมกับยิ้ม
"นี้ซื้อมาจากไหนหรอ...ครับ"
เชย์ถามภัทด้วยสีหน้าที่อยากรู้อยากเห็น
"ป่าว............"
ภัทตอบ"
"เอ้า.........แล้วเอามาจากไหน"
เชย์งง
"ก็ไม่เอามาจากไหน...ทำเอง"
ภัทพูดแล้วทำหน้าอวดๆ
ว่าตัวเองเกงซะยังงั้น
"ชิ......ดูทำหน้ากินได้ป่าวเหอะ"
เชย์ทำหน้าเบียว
"ก็ต้องรอดูต่อไป......"
ภัททำหน้าไม่รู้ไม่ชี้
แล้วทั้งสองก้นั่งทานข้าวกัน
ก็สนทนานั้นนี้ไปเรื่อยๆ
เชย์ก้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เหมือนความโกรธหายไปแล้ว
นี้แหละข้อดีเชย์ที่โกรธง่ายหายเร็ว
แลดูเหมือนภัทก็รู้สึกดีเหมือนกันที่เห็นเชย์ไม่โกรธ
"นี้ครับทานเยอะๆนะครับ"
ภัทตักกุ้งที่อยู่ในถ้วยต้มยำให้เชย์
"ครับ........ขอบคุณ"
"พอแล้ว.......เชย์ทานไม่ไหวแล้วครับ"
พี่ภัททานเถอะ......"
เชย์ก็ได้แต่ยิ้ม
"อย่าเป็นเด็กดื้อซิครับ...เด็กน้อยของพี่"
ภัทยิ้มให้เชย์ด้วยอารมณ์ร่าเริง
"ทำไมต้องเรียกตัวเล็ก เด็กน้อยของพี่ แล้วก็ยังเด็กดื้ออีก"
"ไม่เห็นชอบเลย....."
เชย์ทำหน้างอล
"55555555น่ารักจัง"
"พี่ชอบจังทำหน้าแบบนั้นนะ  น่ารักมากเลย"
"ดูแล้วน่าถนุถนอม"
"พี่ไม่เคยเจอคนน่ารักขนาดนี้มาก่อนเลย"
ภัทยิ้มจนแก้มจะปริออกจากกัน
"พูดแบบนี้เดียวก้หวั่นไหวหรอก"
เชย์ยังทำหน้าอีก
"55555555555555555555555555555555"
"น่ารักจริงๆนะพี่ชอบ"
ภัทหัวเราะเยอะกว่าเดิมอีก
แต่เชย์ตอนนี้กำลังจ้องดุภัทที่
กำลังทานข้าวและก้หัวเราะไปด้วย
"ดูภัทตอนนี้กับภัทคนเมื่อคืนต่างกันโดยสิ้นเชิงภัทตอนนั้นดูโหดร้ายหน้ากลัวแต่ผิดกับภัทตอนนี้ดูเป็นผู้ชายที่แสนดีอบอุ่นสดใสร่าเริงมีเสน่ห์น่าหลงไหล  ชอบจังเวลาอยู่ไกลๆเค้าแบบนี้ถ้าเค้าดูแลเราแบบตลอดก็ดีซิคงรู้สึกดี  เห้ย...........เราหวั่นไหวเพราะเหรอเนี่ยตัวตนของเราที่ไม่อยากบอกใครกลับถูกเค้าพังประตูหลังเข้ามาอย่างง่ายดาย  ทั้งๆที่ไม่อยากให้ใครเจอตัวตนตอนนี้แต่เค้ากลับเข้าประตูหลังมาค้นจนพบ  เห้ย.............รอบ2แล้วเค้าจะรู้สึกเหมือนเราไหมนะเค้าคงไม่รู้สึกอะไรนอกจากรู้สึกผิดหรอกเพราะคนที่ดีกว่าเราก็มีเยอะแยะแต่ก็ไม่ได้หวังหรอกนะว่าจะได้อยู่แบบนี้นานแค่ได้มาพบเค้าแบบนี้ก็คงมีความสุขแล้วเค้าจะที่ไหนกับใครแค่เห็นเค้ามีความสุขเหมือนตอนนี้ก็คงพอแล้วขอแค่มองก็พอ  ห่งห่งห่งขอเห่าเครื่องบิน3ทีอย่าเป็นภัทคนที่ดูโหดร้านนะ...(เชย์นั่งยิ้มที่เห็นภัทยิ้มอย่างมีความสุข)


***********************************************************

[shayshay]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

เชย์ อยากให้ทุกคนติดตามเรื่องนี้กันเยอะๆครับ จะได้มีกำลังใจเขียน

[solasel]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ชอบจร้า ^^

[NACK_06]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

สนุกมากครับ

ชอบชอบ

รีบๆมาต่อนะครับ

[shayshay]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

รักนะ.....นายเด็กดื้อ

ตอนที่5

"ตัวเล็กเสร็จหรือยังครับ"
"ออกมาลองเสือกผ้าได้แล้ว"
ภัทตะโกนถามเชย์ที่อยู่ในห้องน้ำ
"ครับ............แป๊บนะครับ"
เชย์ตอบรับไม่นานเท่าไหร่หนัก
เชย์ก็เดินใส่เสื้อคลุมเดินออกมา
แต่ก็หยุดชะงักทันที
"เอ้า.........เป็นอะไรไปตัวเล็ก"
ภัทถามด้วยความ งง
"สะ.....เสื้อผ้าใครหรอครับทำไมเยอะแยะเต็มไปหมดเลย"
เชย์ถามภัทด้วยสีหน้าที่งงๆสงใส
ตาก็มองไปที่ลาวที่ถูดแขวนไปด้วยเสื้อผ้าหลายลาว
"อ่ะ.......เอ่าก็ของเชย์ไง"
ภัทตอบด้วยเสียงประหลาดใจ
"ของเชย์หรอ...."
เชย์ถามเพื่อความแน่ใจ
"พี่สั่งเค้ามาเองแหละ..."
"อย่าตกใจไปเลย"
ภัทบอกด้วยสีหน้ายิ้มๆ
พร้อมกับดึงตัวเชย์เข้ามาหาหญิงแปลกหน้า
แล้วก็เดินไปนั่งที่เก้าอีกที่ห่างออกไปนิดหน่อย
"เลือกดูว่าชอบตัวไหน...แล้วไปลองใส่ให้พี่ดูหน่อยนะ"
"ตัวเล็ฏของพี่..."
ภัทพูดหวานใส่เชย์
"........................"
เชย์ได้แต่ยิ้ม
"ยิ้มทำไมละ...ไปลองใส่เสื้อผ้าได้แล้ว"
ภัทสั่ง
"ครับ..."
เชย์ตอบด้วยรอยยิ้มื้เบื้อนไปทั้งหน้า
แล้วหญิงแปลกหน้าก็เลือกเสื้อให้ดู
เชย์เห็นมันสวยดีก็เลยไปลอง
แล้วก็เดินออกมาจากห้อง
"เป็นยังไงบ้างครับ...พี่ถัท"
เชย์เดินออกหยุดอยู่ตรงหน้าภัท
"................."
ภัทยิ้มแต่ไม่ตอบอะไร
แล้วก็เดินไปยิบกางเกงขาสันตัวหนึ่งที่แลดูใส่สบาย
สีเหลืองอ่อน
แล้วก็เดินมายิบเสื้อยืดอีกลาวหนึ่ง
สีขาวมีลายน่ารัก
แล้วยืนให้เชย์
"ไปลองใส่ดู....."
ภัทสั่งเชย์
"หะ........ห่ะสีเหลืองอ๋อยเลยเนี่ยนะ"
เชย์ตกใจเล็กน้อย
แต่ภัทไมใพดอะไรได้ตกยกไหล่สองข้างขึ้น
เหมือนบอกว่าไม่รู้ไม่ชี้
แต่เชย์ก็ยินยอมโดยดี
แล้วก็เดินเข้าไปเปลี่ยนเสือผ้า
แล้วก็เดินออกมาอีกครั้ง
เพื่อให้ภัทดู
"น่ารักจัง......"
ภัทอุทานออกมาอย่างดัง
เชย์เลยได้แต่ยิ้มหน้าแดง
"ว่าไหมครับ....."
ภัทถามหญิงผู้ช่วย
"ค่ะ..น่ารักมากเลย"
"ไม่เห็นคุณชายแต่งตัวให้ใครมาก่อนเลย...ดูมีความสุขมากนะค่ะ"
หญิงแปลกหน้าเริ่มพูดมาก
ภัทยิ้มตาก็จ้องแต่เชย์เป็นมันเลยทีเดียว
"ถ้าพร้อมแล้ว...ก็ไปกันเถอะ"
"ว่าแต่ตัวเล็กของพี่จะไปไหนครับ"
ภัทถามเชย์ด้วยรอยยิ้ม
มือก็ยิบหมวกเสื้อแขนยาว
แล้วก็กลองแว้น
"แล้วแต่พี่ครับ...เชย์พึ่งมาอยู่กรุงเทพไม่ค่อยรู้จักที่ไหน"
เชย์ตอบแล้วก็ตรงเข้ามาหาภัท
"น่ารักจังเลยเด็กน้อยของพี่"
ภัทยกมีข้างหนึ่งมายิกแก้มเชยน์เบาๆ
เชย์ได้แต่ยิ้มแบบเขิลๆ
"คุณชายค่ะ...จะใส่ร้องเท่าคู่ไหนค่ะ"
หญิงแปลกหน้าถาม
"เอาคู่สีดำคู่นั้นกับนั้น"
แล้วภัทก็ดึงมือเชย์เข้าไป
แล้วก็ให้เชย์ใส่รองเท้า
ภัทก็ใส่เช่นกันแล้วก็กระซิบกระซายอะไนไม่รู้กับหญิงแปลกหน้า
หญิงแปลกหน้าได้แต่พยักหน้า
แล้วเราสองคนก็เดินออกมาจากห้อง
"วอ1เรียกวอสอง...เยี่ยวกับลังจะบินข้างล้างพร้อมเปลี่ยน"
เสียการ์ดวอหากัน
เชย์ทำหน้าตกใจ(มากด้วย)
"อะ.......อะไรกันหรอครับ00"
เชย์พูดตะกุกตะกัก
ด้วยสีหน้าที่ตกใจ
"การ์ด........พี่เองไม่มีอะไรหรอก"
"ไปกันเถอะ"
ภัทพูดหน้าตาเฉยพร้อมกับ
รีบค้ามือเชย์ไปจับไว้
"อะ......................"
เชย์ตกใจมากที่อยู่ดีๆ
ภัทก็มาจับมือไว้แน่น
โดยที่ไม่สนใจใครสีหน้าเชย์เริ่มเปลี่ยน
เชย์เริ่มอมยิ้มในใจก็รู้สึกดีที่ถูกจับมือไว้แบบนี้
ภาวะนาว่าอย่าปล่อยนะอย่าปล่อยนะ
หน้าก็เริ่มแดง
แล้วก็เดินมายังลิฟต์
"พะ......พี่ภัทครับเราอยู่ชั้นไหนหรอครับ"
เชย์ถามภัท
"24ครับ"
ภัทตอบสั้นๆ
"โห.............พึ่งรู้ว่าที่นี้ใหญ่กว่าที่คิด"
"ใหญ่ว่าคอนโดเชย์ไม่รู้กี่เท่า"
เชย์พูดแบบเด็กๆ
"หึหึ.......น่ารักจังเลยนะเด็กน้อยของพี่"
ภัทยังไม่หยุดที่จะชมเชย์
"คุณชายครับลิฟต์มาแล้วครับ"
การ์ดบอกภัท
"รู้แล้วตาไม่ได้บอด"
ภัทพูดกวนสนตีน
"แบะ......."
"บ้า...พูดแบบนั้นได้ไง"
เชย์ตีแขนภัทเบาๆ
แต่หน้าก็ยิ้ม
ภัทก็ยิ้มให้เชย์กลับ
ไม่นานเท่าไหร่นักเราสองคนก็มาถึง
ลานจอดรถที่เต็มไปด้วยรถราคาแพงตูดแหก
แล้วก็มีขบวนรถรออยู่
"วันนี้ไม่ต้องตาม...เดียวจะไปกันเอง"
ภัทสั่งการ์ดนายหนึ่ง
ด้วยสีหน้าเรียบๆ
"แต่ว่า......"
"ไม่มีแต่.....ถ้าไม่อยากโดนไหล่ออก"
ภัทพูดเสียงแข็งหน้าดุ
"คะครับ..."
การ์ดรับคำสั่ง
"ไปกันเถอะตัวเล็ก..."
ภัทเดินมาเปิดประตู่ให้เชย์
ที่ยังก้าๆเก็งๆอยู่
"คะ...ครับ"
เชย์ตอบพร้อมเดินมา
แล้วภัทก็รีบขับรถบีเอ็มสีดำคันโตพาเชย์ออกไป
"พี่ภัทครับ...เชย์ขอถามอะหน่อยได้ไหม"
"อย่าหาว่าเชย์ยุ่งเลยนะครับ"
เชย์ทำหน้าอยากรู้อยากเห็น
"ครับ...ถามมาสิไอ้ตัวเล็ก"
ภัทยิ้มอย่างมีความสุข
"เออ..................."
เชย์ยังกล้าๆกลัวๆ
"จะถามว่า...ทำไมพี่หล่อจังหรอ"
ภัททำหน้าเก๊กหล่อ
"แวะ.........คนบ้าชมตัวเองก็เป็น"
เชย์สีหน้าเปลี่ยน
"คือว่า....ทำไมต้องมีคนตามพี่ตลอดเวลา"
เชย์ถามคำถามแรก
"ก็ครอบครัวพี่มีกิจการที่ก้าวหน้าและใหญ่โต"
"ซึ่งมีคู่แข่งเยอะแยะมากมาย...เลยเป็นการไม่ปลอดภัยกับตัวพี่เองและคนรอบข้าง"
"เพราะอาจถูกคู่แข่งรอบทำร้ายเอาได้"
ภัทตอบตามความเป็นจริง
แล้วก็ขับรถไปเรื่อยๆ
"แล้วพี่เคยถูดรอบทำร้ายไหม..."
เชย์ถามต่อ
"เคยครับ...เคยถูกรอบยิงเพราะพ่อพี่ไปได้โครงการใหญ่มาทำตัดหน้าเค้า"
"พี่ก็เลยถูกรอบยิง"
ภัทเอามือข้างหนึ่งดุงเสื้อขึ้น
ให้เชย์ดูรอยแผลจากการถูกยิง
"ให้ดูกล้าทำไหนหรอครับ..."
เชย์ถาม
"ป่าว...ดูดีดีเห็นรอยตรงเอวพี่ไหม"
ภัทบอกพร้อมยิ้มๆ
"อื่มๆ.......เห็นละ"
เชย์เอานิ้วชี้ตรงรอยแผล
"อย่าบอกนะว่ารอยลูกปืน"
เชย์ทำหน้าตกใจ
"อื่มใช่"
ภัทตอบ
"แล้วพี่ไม่กลัวหรือไงที่ออกมาสองคนแบบนี้.."
เชย์ถามด้วยสีหน้าชุกคิด
"ไม่เห็นกลัวเลย"
"มีคนตายด้วยดีออก...มีเพื่อนตาย"
ภัทพูดแบบขำๆ
"บ้า...................ถามเชย์บ้างรึเปล่าว่าอยากตายด้วยไหม"
เชย์พูดตาโต
"5555555555555"
ภัทหัวเราะเสียงดัง
"แล้วๆ..........ทำไหมคนถึงเรียกว่าพี่ว่าเจ้าชายเย็นชาละครับ"
เชย์ถามเรื่องที่เค้าถูกเรียกที่มหาลัย
คนชอบเรียกเค้าว่าแบบนั้น
"พี่ก็ไม่รู้นะ...แต่ก็อาจจะเป้นเพราะพี่ไม่ค่อยได้ยุ่งหรือให้ใครมายุ่งกับพี่"
"แล้วก็ไม่ค่อยมีเพื่อนด้วย...เพราะพี่อาจจะดูเย็นชากับทุกอย่าง"
"พี่เลยได้ฉายานั้นมั้ง"
ภัทตอบเชย์ด้วยรอยยิ้ม
"ตอนแรกเชย์ก็คิดว่าพี่เป็นแบบนั้นนะ"
"ยิ่งพอนึกถึงตอนที่พี่ชนเชย์แล้วไม่ขอโทษยิ่งปี้ดเลย"
"ดูพี่เป็นคนร้ายกาด...อยู่ในร่างชายรูปงานที่ใครๆก็หมายป้อง"
เชย์พูดที่แสดงถึงบ้างสิ่งบ้างอย่าง
"ที่บอกว่าหมายปองรวมทั้งเชย์ด้วยหรึเปล่า"
ภัทหันหน้ามาถามด้วยสีหน้าเคร่งครึม
ที่เหมือนจะอยากได้คำตอบ
"............................"
เชย์เงียบไม่ตอบ
"พี่ภัท...เชย์อยากรู้จริงๆนะว่าที่จริงพี่เป็นคนแบบไหนกันแน่"
"บ้างทีก็ดูเหมือนว่าพี่จะเป็นคนร้ายกาดเหมือนที่ใครๆพูด...แต่บ้างที่พี่ก็ดูแสนดีเหลือเกิน"
"เชย์เริ่มสับสน...ไม่รู้ว่าอันไหนจริงอันไหนแค่แกล้งทำ"
เชย์ทำหน้าชุกคิด
ดูเคร่งเครยีดแฝงด้วยความเศร้า
"พะ.........พี่"
ภัทตอบอะไรไม่ได้
เหมือนจะไม่แน่ใจอะไรสักอย่าง
แล้วทุกอย่างก็เงียบสนิทไม่มี
คำพูดใดๆหลุดออกมาจากปากทั้งคู่
เชย์ก็หนังหน้าชุกคิดจนหลับไปตอนไหนไม่รู้


***************************************

[shayshay]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

รักนะ.....นายเด็กดื้อ

ตอนที่ 6

"ตัวเล็ก...ตัวเล็กตื่นได้แล้วถึงแล้วครับ"
ภัทเปิดประตูรถฝังของเชย์
เขย่าตัวเชย์เบ่าๆ
"อะ..........อื่ม"
เชย์กระพิ้บตาปิ้บๆงัวเงียขึ้นมา
"ที่ไหนหรอครับ"
เชย์ถามภัท
"สวนจตุจักรครับ..."
ภัทบอกเชย์
"ยังง่วงอยู่เลยครับพี่ภัท...ขอนอนต่ออีกหน่อยไม่ได้หรอครับ"
เชย์งัวเงียบเอาหัวไปชบที่อกภัท
ภัทตกใจแต่ก็ยิ้มหน้าแดง
หัวใจก็เริ่มเต้นแรงขึ้น
"ตัวเล็กอย่าดื้อซิครับ..."
ภัทเอามือลูบหัวเชย์เบาๆ
"ก็ได้ครับ...ขอตั้งสติแปบนะ"
เชย์พยายามลุกขึ้น
แล้วก็มองหน้าภัท
ภัทก็ยิ้มตอบกลับ
"แล้วที่นี้มันมีอะไรหรอครับ"
เชย์ถามภัท
"ก็มีของใช้เสื้อผ้าของกินร้องเท้าแล้วก็สัตว์เลี้ยง"
"ไม่รู้ว่ามีอย่างอื่นด้วรึเปล่าพี่เคยเห็นแค่นี้"
ภัทบอกเชย์เหมือนเป็นไกล์เลย
"อื่ม.....ก่อนอื่นขอกินก่อนได้ม่ะ"
เชย์ทำหน้ากลุ้มกลิ่ม
"หึหึหึ........เด็กบ้าเห็นแก่กิน"
ภัมซ่ายหน้าหัวเราะเบ่าๆ
"ไปเถอะ.......ตัวเล็กหิวแล้ว"
เชย์พูดหน้าอ้อนๆ
แต่ภัทที่กำลังเก็บของในรถถึงกับหยุดชะงักเมื่อได้ยิน
"ฮะ...........ฮ่ะตัวเล็กหรอ"
ภัทมองหน้าเชย์ที่กำลังขยี้ตาด้วยรอยยิ้มที่แก้มแทบจะปริ
"มีอะไรหรอครับ....."
เชย์ถามภัท
"ปะ.......เปล่าครับ"
"ไม่มีอะไรหรอก"
"ปะ......ไปทานข้าวกัน"
ภัทตัดบทแล้วก็พาเชย์ไปทานข้าว

"ร้านนี้เลยครับพี่มาทานบ่อยๆ"
"อร่ยมาก..."
ภัทพูดแบบยิ้มๆ
"น่ากินจัง"
เชย์ยิ้มหน้าบาน
"เอาอะไรดีครับ"
หนุ่มน้อยหน้ามนต์เดินมารับอ๋อเดอร์
"เอาเส้นเล็กหมู่น้ำตกพิเศษ2ครับ"
ภัทสั่ง
"แค่นี้ใช่ไหมครับ"
เด็กหนุ่มถาม
"ครับ"
ภัทตอบด้วยรอยยิ้ม
"เอ้าแล้วของตัวเล็กละ"
เชย์ถามภัท
"พี่ส่งพิเสษมา2คิดว่าพี่จะกินคนเดียวไง"
ภัทยิกแก้มเชยืเบาๆ
เชย์ได้แต่ยิ้มหน้าเจื้อนๆ
แล้วก็ตีมือภัท
"พี่ภัทบ้า...อายคนอื่นเค้ามั่ง"
เชย์บ่น
"อายทำไหม"
"ไม่เห็นเป็นไรเลย...ก็คนมันมีความสุขแล้วจะทำไหม"
ภัทตอบไม่หน้าไม่สนใจใคร
แถมจับมือเชย์แล้วดึงมากุมไว้อีก
"อย่านะ.........อายเค้า"
เชย์พยายามดึงมือออก
"อย่าดื้อสิครับตัวเล็ก...เดียวพี่ไม่รักนะ"
ภัทพูดแบบไม่สนใจใคร
"อะ........อะไรนะรัก"
เชย์อุทาน
"ได้แล้วครับ......."
เด็กหนุ่มคนเดิมเดินมาส่งอาหารที่สั่ง
"น่ากินไหมครับ..."
ภัทถามด้วยสีหน้าที่สดใส
"น่ากินมากเลยครับพี่ภัท..........."
เชย์ตอบแบบดีใจสุดขีด
"งั้นเราก็ลงมือกันเลย"
ภัทพูดแบบดีใจเช่นกัน
แล้วต่างคนก็ต่างทาน
"ไม่ยักรู้ว่าพี่ทานของแบบนี้ได้ด้วย"
"นึกว่าต้องทานอาหารหรูๆอย่างเดียว"
เชย์พูดแบบหน้ากวนๆ
"พี่ก็คนธรรมดาทานอะไรก็ได้ครับ...."
ภัทยิ้ม
"รู้ไหมว่าเป็นคนแรกที่พี่พามาทานด้วย"
"พี่รู้สึกสบายใจมากเลย...เวลาที่ได้อยู่ใกล้ๆกับตัวเล็ก"
"ตอนแรกพี่คิดว่าพี่คงไม่ได้คุยกับตัวเล็กซะด้วยซ้ำ"
ภัทพูดแบบนิ้งๆหน้าก็นิ้งๆ
"ทำไมละครับ"
เชย์สงสัย
"ไม่รู้เหมือนกันแต่ใจมันจี้ดยังไม่รู้รู้เลยต้องทำทุกอย่างให้ได้คุยกับตัวเล็ก"
ภัทเริ่มมีความรู้สึกอะไรบ้างอย่าง
"ไม่เห็นเป็นไร...ทำไมต้องคิดถึงมันด้วยตอนนี้เราก็เป้รพี่น้อนที่ดีต่อกันแล้วไง"
"พี่ภัทจะคิดมากทำไหม...ที่ตัวเล็กยังไม่คิดมากเลยที่พี่ภัท.....ตัวเล็ก"
เชย์พูดปลอบแต่ยังมีกวน
ที่บอกว่าพี่ภัทเชย์ก็ทำปากจู่แล้วก็เอามือชี้ที่ปาก
ภัทถึงกับต้องยิ้มหน้าแดงบานเป็นจานตรานกนางนวลเลยที่เดียว
แล้วทั้งสองก็ทานจนแล้ว

พอเชย์ลุกขึ้นไปก็ไปจ่ายเงินแล้วก็รีบเดินมาหาเชย์ที่ยืนรอแล้วก็คว้ามือเชย์จับเอาไว้จนแน่นพอดีแล้วก็พี่เชย์เดินไปดูนั้นดูนี้ไปเรื่อยๆ  สายตาหลายคู่จับจ้องมาที่ทั้งสองคนเพราะดูจะเหมาะกันดี(แบบแปลกหูแปลกตาผิดจากธรรมชาติ)  เดินไปสักพักอากาศก้เริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ  เชย์เห็นภัทเหงือยไหลท้วมตัวเลยยิบพาเช็ดหน้ามาเช็ดให้ภัท  ภัทก็ยอมโดยดีไม่อายใครเลย  ทั้งสองคนแลดูมีความสุขกันมากมายเหลือเกิน  จังหว่ะหนึ่งเชย์สะดุดเชือกรองเท้าของตัวเองภัทก็ตกใจรีบกว่าตัวเชย์มากกอดไว้แน่น  จนผู้หญิง(ทั้งแท้ทั้งเทียม)เกย์มองกันเป็นแถวๆ  ภัทต่อว่าเชย์ว่าทำไมถึงไม่ระวังเลยถ้าล้มไปจะทำยังไง  ไม่ทันพูดจบภัทก้นั่งชันเข่าข้างหนึ่งแล้วก้มลงไปผูกเชื้อร้องเท้าให้กัยเชย์  เสร็จก็ลุกขึ้นมาพูดว่าอย่าทำแบบนี้อีกนะพี่เป็นหัวเรามากนะตัวเล็ก  ภัทจับมือเชย์แน่นกว่าเดิม  พร้อมกับเอาหมวกที่ตัวเค้าใส่อยู่ไปใส่ให้เชย์  แล้วก็เอ๋ยประโยคสั้นๆความว่า  แดดร้อนใส่ไว้นะตัวเล็ดของพี่  มีแค่รอยยิ้มที่เชย์มอบให้ภัทเป็นคำขอบคุณจากใจ

"ทำไมใจเราเต้นแรงขนาดนี้  นี้เราเป็นอะไรรู้สึกว่าไม่อยากจากเค้าไปไหน ยิ่งเวลาคำพูดที่อ่อนโยนที่มันแสดงถึงความเป็นห่วงเราก็เหมือนยิ่งตกอยู่ในพวังแห่งความสุขเกินจะบรรยายเราอยากบอกเค้าเหมือนกันว่าเราก็รู้สึกเป็นห่วงเค้าไม่อยากจากเค้าไปไหนอยากอยู่แบบนี้ตลอดไป นี้เราชอบคนๆคนนี้เข้าแล้วใช่ไหมใช่ไหม"
เชย์คิดในใจอย่างมีความสุขแต่ก็
"หลบหน่อยครับ"
เสียงพ่อค้าบอกให้รบรถของใครไม่ทราบ
"อึ่บ...................................."
หน้าภัทกับเชย์หันเข้าหากันภัทกอดเอวเชย์ไว้ลวมๆแต่หน้าก็ก้มมองเชย์อยู่
เชย์ก็เงยหน้าขึ้นไปมอง

"แสงที่สาดส่องตอนนี้ทำให้เค้าดูเปร่งประกาย เค้าหล่อมากในตอนนี้ แล้วเราก็รู้สึกไม่อยากออกจากอ้อมกอดนี้ รออย่างพึ่งขยับขออีกหน่อยอีกหน่อย กลิ่นอ๋อนๆของตัวเค้ายิ่งดึงเราให้เข้าไปติดกับของนายคนนี้มากยิ่งขึ้น"
เชย์ได้แต่อยู่ในพวังของตัวเอง
แต่มือของเชย์ก็ตอบสนอง
มือสองข้างยกขึ้นโอบเอวภัท
"ตัวเล็กร้อนไหม"
เสียงเรียกของภัทที่ทำให้เชย์ตื่นจากพวัง
"มะ......ไม่เท่าไหร่ครับ"
"แต่ดูพี่ซิ.......เหงือไหลท้วมตัวหมดเลย"
เชย์ไม่ได้แค่พูดแต่มือข้างหนึ่ง
ปาดเหงือที่กำลังไหลออกมาบนหน้าของภัท
"เรากลับบ้านเรากันไหม..."
ภัทพูดแบบอายๆเล็กน้อย
"อื่ม....."
เชย์ยิ้ม
"บ้านเราหรอ คำพูดนี้ทำให้ใจเรายิ่งเตค้นแรงขึ้น ทำไมต้องพูดว่าบ้านเราด้วยแต่มันก็รู้สึกดีรู้สึกดีมากด้วยถ้าอยู่กับเค้าได้แบบนี้ตลอดไปคงดีอยากกอดเข้าอยากได้กลิ้นอ่อนๆของตัวเค้าแบบนี้ตลอด"
เชย์ตื่นจากพวังเพราะภัมหันหลัง
แล้วก็นั่งขุกเข่าแล้วก็ดึงตัวเชย์มาขึ้นหลัง
แล้วก็ลุกขึ้นโดยที่เชย์ไม่ได้ตั้งตัว
"เกาะดีดีนะ...ล่นไม่รู้ด้วยนะ"
ภัทหันมาพูดยิ้มๆ
"พี่ภัท....พี่ไม่อายคนที่มมองเราหรอครับ"
เชย์ถามอายๆ
"ไม่เห็นแคร์เลย.......พี่แคร์ตัวเล็กมากกว่าคนที่กำลังอยู่ตอนนี้"
"พี่ไม่จำเป็นต้องสนใจใคร"
ภัทพูดหน้าตาเฉย
"ครับ.............ตัวเล็กก็แคร์พี่ครับ"
เชย์พูดเบาๆด้วยรอยยิ้ม
ภัทยิ้มดูเพราะดุเหมือนภัทจะได้ยินประโยคนั้น


*****************************************************

[shayshay]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

รักนะ.....นายเด็กดื้อ

ตอนที่ 7

"ขาดเธอวันไหนฉันคงขาดใจ...และไม่รู้จะมีชีวิตยังไง...อยากให้รู้ว่าเธอเป็นเหมือนลบหายใจ...ต่อชีวิตให้อยู่นานๆ...ตื่นมาวันไหนไม่เจอกับเธอ...คนๆนี้ก็คงอยากหายตัวไปจากโลกใบนี้...รักเธอเหลือเกินได้ยินไหมรักเธอ...เหลือเกิน"
เสียงโทรศัพท์ของเชย์ดังขึ้นมา
แต่เชย์ยังคงหลับอยู่
ภัทยิมมันขึ้นมาดู
ขึ้นชื่อว่าพี่สาวภัทจึงกดรับ
"ฮ่ะโหลครับ......"
ภัทกล่าวทักทาย
"ไอ้เชย์........แกอยู่ที่ไหนทำไมไม่กลับคอนโด"
เปตะโกนดังลันจนเสียงหลุดออกมาจากโทรศัพท์
"เออะ........เอ่อเดียวครับ"
"นี้ผมภัทครับ"
ภัทกล่าว
"ภะ........ภัทไหน"
เปชุกคิด
"ใครไม่รู้จัก...แล้วเชย์ไปอยู่ที่นั้นได้ยังไง"
"เอามือถือเชย์มาใช่ได้ยังไง"
เป โวยวาย
"ใจเย็นๆก่อนนะครับ"
"ผมชื่อ ภัทรนนท์ มหาเศษฐี ณ อยุธยา เป็นพี่รหัสของเชย์ครับ"
ภัทบอกชื่อ
แต่แลดู เป จะได้สติกลับคืนมา
"ภัทรนนท์ครับ มหาเศษฐี ณ อยุธยา ใครกันนะคุ้นๆ"
เปพยายามคิด
"หะ.........ห่ะ ภัทรนนท์ครับ มหาเศษฐี ณ อยุธยา"
เปอุทานออกมาอย่างดัง
เพราะรู้ว่าภัทคือใคร
เป็นอย่างไรหน้าตายังไง
คงมีคนเดียวที่ไม่รู้จักก็คือไอ้เชย์มั่ง
"คะ........ค่ะขอโทษนะค่ะ"
"เชย์ไปไหนหรอค่ะ...."
เปพูดแบบอายๆแกมตกใจเล็กน้อย
"ตัวเล็ก...นอนหลับอยู่ครับ"
ภัทบอกด้วยเสียงปกติ
"ตะ....ตัวเล็ก"
เปอุทานอีกครั้ง
"อ๋อหมายถึงเชย์น่ะครับเค้านอนหลับอยู่"
"พี่ไม่ต้องห่วงนะครับ...เค้าอยู่ที่คอนโดผมไม่ต้องเป็นห่วงเดียวผมดูแลเค้าให้"
ภัทพูดเสียงร่าเริง
"อะ..............ห่ะ"
เป ยังงงๆ
"ว่าแต่พี่ของเชย์ชื่ออะไรครับ"
ภัทถาม
"ชื่อเปค่ะ"
เปตอบไป
"ยินดีที่ได้รู้จักครับ เป"
ภัทแสดงน้ำใจ
"คะ..........ค่ะ"
เปตอบ
"งั้นแค่นี้นะครับไว้เดียวผมบอกตัวเล็กให้ว่าเปโทรมา"
ภัทพูดด้วยเสียงอ่อนน้อม
"คะ"
เปตอบรับแล้วภัทก็กดวางสาย
"ตัวเล้กหรอ"
เป บ่นกับตัวเอง

"ตัวเล็ก...ตื่นมาดูนี้เร็ว"
ภัทสะกิดเรียกเชย์
"หึบ.........................."
"ถึงบ้านเราแล้วหรอครับ"
เชย์งัวเงียบิดขี้เกียด
แล้วก็พูดเบาๆตากระพิ้บปิ่บๆ
แต่พอมองออกไปแล้วดูไม่เหมือนที่เดิมเลย
แต่ได้ยินเสียงลมแรงพอสมควรพัดอยู่ตลอดเวลา
"มาดูอะไรนี้เร็ว..."
ภัทเดิมมาอุ้มเชย์แล้วเอามือเชย์มาเกาะที่คอ
เชย์ก็ งง
แต่ก็ตกใจเพราะพอมองออกไปด้าหน้า
เห็นชายหาดกับน้ำทะเล
"ที่นี้มันที่ไหนครับ...พี่ภัท"
เชย์ถามด้วยความแปลกใจ
"ก็บ้านของเราสองคนไง"
ภัททำตาหวานใส่พร้อมกับรอยยิ้มที่ตราตรึงใจ
ให้กัยเชย์
"บ......บ้านของเรา"
เชย์ตกใจ
ภัทนั่งลงที่เก้าอีกเอนแล้วเอานั่งซ้อนด้านหน้า
"อื่ม........"
"ดูนั้นซิ"
ภัทชี้ออกไปที่พระอาทิตย์ดวงใหญ่สีส้มสด
ที่กำลังจะลอยลับฟ้าไป
ลมก็เริ่มพัดเบาลงแต่ก็เย็นสบาย
ภัทจับมือของเชย์ทั้งสองข้าง
ภัทเริ่มโอบตัวของเชย์ไว้จดหมด
เชย์ก็ยิ้มเพราะรู้สึกมาก มากจริงๆ
"สวยจัง.......สวยมากเลยครับ"
เชย์มองออกไปด้านหน้า
"ตัวเล็กต่อไปพี่ไม่รู้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง"
"แต่พี่จะดูแลเราตลอดไปต่อจากนี้...พี่สัญญา"
"จำคำสัญญาพี่ไว้นะ...และก็จำที่นี้ไว้เพราะที่นี้คือบ้านของเรา บ้านของเราสองคน"
ภัทพูดแบบหนักแน่นเป็นลูกผู้ชาย
ส่วนเชย์น้ำตาคลอ
"ครับ...ตัวเล็กสํญญาว่าจะจำคำสัญญาและบ้านของเราไว้ในใจตลอดไป"
เชย์น้ำตาไหลออกมาเบื้อแก้มทั้งสองข้า
"อย่าร้องไห้นะครับคนดีของพี่"
ภัทดึงตัวเชย์ให้หัมมาหาตัวเค้า
"เชย์ไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครและก็ไม่อยากรู้สึกแบบนี้"
"เชย์กลัวการที่ต้องลาจากคนที่รักไป"
"เชย์พยายามไม่รู้สึกแบบนี้แต่สิ่งที่พี่ทำเป็นเวลาแค่2วันแต่พี่กับพังประตูนั้นเข้ามาจนได้"
"ตอนนี้เชย์ไม่สนใจอะไรอีกแล้ว เชย์อยากอยู่กับพี่แบบนี้ตลอด"
"แค่เพีบงเท่านี้เชย์ก็คงไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว"
เชย์ร้องไห้หนักกว่าเดิม
ภัทดึงตัวเชย์เข้ามากอดไว้แน่น
"พี่ภัทครับอยากไปไหนจากเชย์นะ"
เชยน์ร้องไห้ในอ้อมกอดของภัท
"ครับพี่สัญญา พี่สัญญา"
ภัทกอดเชย์แน่น
"พี่ดีใจที่สุดเลยที่พี่ได้รู้ว่าคนที่พี่แคร์ที่สุดตอนนี้เค้าก็แคร์พี่ไม่ต่างจากเค้า"
"พี่ไม่เคยทำแบบนี้กับใคร"
"พี่ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไหมถึงทำแบบนี้"
"ทำไมพี่ถึงแคร์เชย์ได้มากขนาดนี้"
"ตอนนี้พี่รู้แค่ว่าพี่ต้องการเชย์ ต้องการมาก"
"ที่เชย์บอกว่ากลัวการลาจากพี่ก็กลัวเหมือนกันแค่พี่เห็นเชย์เป็นอะไรพี่ก็แทบจะทนไม่ได้"
"พี่ไม่เคยเป็นแบบนี้จริงๆ"
ภัทบอกกับเชย์ด้วยเสียงที่จริงใจ
"พี่ภัทครับ"
อ้อมกอดที่เชย์กอดภัทแน่นขึ้น
เชย์ร้องไห้หนักตาก็เริ่มแดง
ภัทดึงตัวของเชย์ออกห่างเล็กน้อย
มือก็เช็ดน้ำตาที่เบื้อแก้มทั้งสองข้าง
"ตัวเล็ก...พี่ไม่ขออะไรจากตัวเล็กพี่ของแค่สิ่งเดียวคืออยู่กับพี่ตลอดไปได้ไหม"
ภัทน้ำตาคลอเหมือนจะร้องไห้
"ครับเชย์จะอยู่กับพี่ตลอดไป ตลอดไป"
เชย์ยังคงร้องไห้
พอภัทได้ยินคำตอบที่เชย์ตอบ
ภัทก็กดปากของตัวเองประกบปากเชย์อยากอ้อนโยนที่สุด
เชย์ก็ตอบสนองอย่างอ้อยโยนเช่นกัน

จูบที่เต็มเปียบไปด้วยความห่วงใยและความหวังดีที่มีต่องคน คนหนึ่งมันจะหาอะไรเปียบได้เท่ากับจูบจูบนั้นนอกจาก จูบที่จริงใจเช่นเดียวกัน


**********************************************************

[NACK_06]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ข อ บ คุ ณ ค รั บ ที่ ม า ต่ อ ใ ห้

ส นุ ก ม า ก เ ล ย

ผ ม อ่ า น จ บ แ ล้ ว

งั ย ก็ รี บ ๆ ม า ต่ อ อี ก น ะ ค รั บ

[shayshay]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

รักนะ.....นายเด็กดื้อ

ตอนที่ 8

"มาร์ค........................"
"รอเราด้วย..............."
เชย์ตะโกนเรียกมาร์คที่กำลังเดินเข้าไปในลิฟต์
มาร์คก้เลยกดลิฟต์รอ
"แหก.........แหก......."
เชย์วิ้งหอมมาแต่ไกล
"เป็นไรหว่ะ...มองหน้ากูแปลกๆ"
เชย์มองหน้ามาร์ค
"รู้ไหมเพื่อนๆรอคำตอบจากมึงกันทั้งคณะ"
"ไม่ใช่แค่กูนะ"
"ทั้งคณะ"
มาร์คพูดหน้าเว่อ
"อะไร.....รอคำตอบอะไรจากกู"
เชย์ยังคงงงๆ
"เดียวมึงก็รู้"
มาร์คพูดเบบมีเลศนัย
แล้วเชย์กับมาร์คก็เดินเข้ามาในห้องบนนยาย
อาจารย์ยังไม่มา
แต่ที่แปลก็คือสายตาทุกคู่ของทุกคนต่างมอง
มาที่เชย์เป็นตาเดียว
แล้วก็มีบ้างกลุ่มซุบซิบอะไรสักอย่าง
"มาร์คๆ....เค้ามองกูทำไหมหว่ะ"
เชย์ถามแบบอยอยากรู้อยากเห็น
"อย่าพูดมากรีบเดินขึ้นไปนั่งกับเพื่อนกันเถอะก่อนจะเป็นจุดสนใจกว่านี้"
มาร์คให่เชย์ยิ่ง งง เข้าไปใหญ่
"มานี้เลยไอ้เพื่อนเชย์"
อาร์ทรีบดึงตัวให้นั่งลงทันที
"มีอะไร.................."
เชย์พูดลากเสียงเบาๆ
"มึงรู้ตัวไมว่ามึง...ว่ามึงดังไปทั้งมหาลัยแล้วโดนฌฉพาะคณะเรา"
"แถมพวกกูถูกตั้งความหวังว่ามห่เค้นเอาความจริงจากมึงให้ได้"
อาร์ทพูดด้วยความตื่นเต้นและอยากรู้อยากเห็น
"อะไร......."
เชย์ถามอาร์มมาร์คแก้มและเพื่อนใหม่อีก1คน
"ก็จะอะไรอีกละ...."
"มานี้เดียวเราบอกเองชักช้าอยู่นั้นแหละ"
มาร์คอ้าปากที่จะพูดแต่แก้มก็ชิงพูดก่อนด้วยความใจร้อน
"เรื่องเกิดไม่นานมานี้เอง"
"มีคนตาดีเห็นพี่ภัทอุ้มชายร่างผอมขาวขึ้นรถของเค้าเมื่อวันที่มีกิจกรรมรับน้องเล็ก"
"แล้วหลังจากนั้นก็มีคนมาปล่อยข่าวเมื่อเช้านี้เอง"
"ต่างก็พากันอยากรู้ว่าเป็นใครทำไหมต้องอุ้มกันขึ้นรถด้วย"
"ซึ่งตอนนี้คนนอกคณะยังไม่รู้ว่าเป็นนาย"
"แต่คณะเราเค้ารู้กันหมดแล้วเพราะเพื่อนคงคิดว่าเป็นใครไม่ได้นอกจากนาย"
"เพราะจากรูปร่างผอมขาวก็ตรงกับนายเด๊ะ"
"ซึ่งบ่ายนี้ทั้งมหาลือกันให้แซดว่าเค้าคนนี้เป็นใครมีความสัมพันธ์แบบไหนกับพี่ภัทผู้เป็นที่ต้องการของคนแทบจะพูดได้เลยว่าทั้งหมดที่ต้องการเค้า"
"แต่ว่าดีที่พี่หวานรองประทานรุ่นมาขอร้องให้พวกเราเก็บเงียบ"
"หากบุคคลภายนอกลวงรู้จะถือว่าทุกคนมีความผิด"
"และก็ไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นซึ่งก็ไม่มีผู้ได้กล้าปริปากพูดเลยสักคน"
แก้มเล่าทุกอย่างที่เกิดอย่างน่าตื่นเต้นและน่าสนใจ
"แถมมิหนำซึ้มเมื่อเช้านายก็มามหาลัยพร้อมกับเค้าด้วย"
"ฉันเห็นพอดี"
แก้มพูดเป็นทางการแล้วเอามือชี้หน้าจับผิดเชย์
แต่เชย์ยังคงเงีบไม่มีอะหลุดออกมาจากปาก
แต่สักพักโทรศัพท์เชย์ก็ดังขึ้น
"ขาดเธอวันไหนฉันคงขาดใจ...และไม่รู้จะมีชีวิตยังไง...อยากให้รู้ว่าเธอเป็นเหมือนลบหายใจ...ต่อชีวิตให้อยู่นานๆ...ตื่นมาวันไหนไม่เจอกับเธอ...คนๆนี้ก็คงอยากหายตัวไปจากโลกใบนี้...รักเธอเหลือเกินได้ยินไหมรักเธอ...เหลือเกิน"(เสียงโทรศัพท์)
"ฮะโหล...ตัวเล็ก"
"ตัวเล็กอยู่ไหน"
ภัทถามด้วยเสียงกังวลมาก
"ตะ....ตัวเออะเชย์อยู่ในห้องบรรยาย"
เชย์ตอบตะกุกตะกัก
แบบตกใจที่ได้ฟังเรื่องเมื่อสักครู่
"ตัวเล็กรู้เรื่งแล้วใช่ไหม"
ภัทถามเชย์
"ค......ครับเชย์ทราบแล้วครับ"
เชย์ตอบแบบก็อึ้งๆ
"ตัวเล็กไม่ต้องกลัวนะครับ..."
"เดียวพี่จัดการเอง...ไม่ต้องพูดหรือไม่ต้องตอบคำถามใคร"
"เดียวพี่ไปจัดการ"
ภัทเตือนเชย์ด้วยเสียงที่เป็นห่วงเชย์สุดๆ
"ครับ...."
เชย์ตอบสั้น"
แล้วภัทก็วางสายไป

"ใครโทรมาหรอเชย์"
อาร์ทถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"หรือว่าจะเป็น......."
"หยุดนะ......."
อาร์จจะพูดถึงใครสักคน
แต่แก้มก็รีบเอามือปิดปากอาร์ททันที
"อื่มใช่พี่ภัทโทรมา....."
เชย์นั่งก้มหน้า
"เชย์ไม่ต้องห่วงหรอกกูรู้ว่ามันกดดัน"
"แต่พี่เค้าคงให้คำตอบกับทุกคนได้"
มาร์คพูดปลอบใจ
"กูแค่กลัว...กลัวที่ไม่รู้ว่าอะไรมันจะเกิดต่อจากนี้"
"กูไม่น่าทำให้เค้าเดือดร้องเลย"
เชย์ก้มหน้าพูดเหมือนจะร้องไห้
"เชย์...อะนี้เราให้"
หนุ่มหล่อคนหนึ่งเดินเข้ามา
ยืนผ้าเช็ดหน้าให้เชย์
"น......นาย"
"อ๋อเราไมเคิ้ล"
เชย์จะถามแต่ไมเคิ้มก็พูดขึ้นมาสะก่อน
"เราเข้าใจนะว่าเชย์กดดัน"
"อะนี้...เราเป็นกำลังใจให้นะ"
ไมเคิ้ลยื้นผ้าเช็ดหน้าให้
เชย์รับไว้แล้วพงกหัวเป็นการขอบคุณ
แล้วเค้าก็เดินกลับไปที่นั่ง
เป็นจังหวะที่ภัทเห็นพอดี
"เชย์พี่ภัทมาแล้ว"
แก้มสะกิดให้มองดู
ภัทก็มองมาตรงที่เชย์นั่งอยู่
"น้องครับ......"
"ที่พี่มาวันนี้น้องทุกคนคงรู้เรื่องทุกอย่างดีอยู่แล้ว"
"ซึ่งมันอาจจะบานปายถ้าพี่ไม่มาพูดกับพวกน้องวันนี้"
"ที่น้องรู้ๆว่าใครเป็นคนๆนั้น...พี่บอกอีกที่ก็ได้เพื่อยังไม่มีคนรู้"
"เค้าคือน้องเชย์...ที่นั่งอยู่ด้านนู้น"
พอจบประโยคเท่านั้นแหละเสียงซุบซิบกระดังกระหึ่มขึ้นทันที
แต่
"ฟังก่อนครับน้อง.............ก่อนที่พวกน้องจะเข้าใจผิดเรื่องที่เกิดขึ้นหรือเอาเรื่องนี้ไปใส่สีตีไข่พี่ขอเคลียร์ที่พี่อุ้นน้องเค้าขึ้นรถเพราะวันนั้นเค้าตามหาพี่จนเหนื่อยหอบ"
"พอเจอพี่...พี่เห็นเค้าสีหน้าไม่ค่อยดีดูเหมือนจะเป็นลบแล้วอยู่ดีดีน้องเค้าก็เป็นลบไปพี่เลยต้องอุ้มน้องเค้าไปส่งโรงพยาบาล(โกหก)ก็เท่านั้นไม่มีอะไร"
"พี่ขอเคลียร์แค่นี้พี่หวังว่าพวกน้องๆคงไม่เอาเรื่องนี้ไปใส่สีตีไข่ถ้าพี่รู้ว่าใครพูดถึงพี่และน้องเค้าในทางที่ไม่ดีพี่ไม่รับรองว่าจะเกิดอะไรขึ้น"
"พี่อยากเป็นพี่รหัสที่ดีของน้องเค้าอย่าทำให้ความสัมพันธ์ของพวกพี่สองคนถูกบั่นทอนเพราะคำพูดเสียๆหายของพวกน้องหรือใครอีกเลย...ขอบคุณครับ"
ภัทอธิบายทุกเรื่องให้ทุกคนเข้าใจ
แต่ส่วนเชย์คงไม่เป็นอันฟังเพราะรู้สึกผิดที่ตัวเองทำอะไรไม่ได้เรื่อง
โทษตัวว่าทำให้พี่เค้าเดือดร้อน
และก็ไม่ได้มองรอบๆข้างซึ่งภัทกำลังเดินตรงเข้ามา
"ตัวเล็ก...รีบจนลืมกระเป่าเลยนะเรา"
"ไม่ต้องคิดมาก...มันไม่มีอะไรมากหรอก"
"อย่าซนนะ...ตั้งใจเรียนละ"
ภัทเดินมาพูดเบาๆพอที่เชย์จะได้ยิน
มือก็ยืนกระเป่าบร่าด้าที่ภัทซื้อให้กับเชย์
ทุกคนก็มองมาที่ภัทและเชย์
"พี่ไปก่อนนะ....."
ภัทบอกเชย์
"ครับ....."
เชย์ตอบสั้นๆ
หลังจากนั้นก็ทุกคนก็ไม่พูดถึงเรื่องนั้นอีก
แต่ก็ยังมีบ้างคนที่พูดถึง
การเรียนก็ผ่านไปด้วยดี
จนเวลามันผ่านไปเรื่อยๆ


*********************************************

[jolzasd]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

 สนุกดีครับ จะติดตามต่อไป