พิมพ์

[l3ALL_l3@$T€R]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาอิกเรื่องแล้ว อ่าคับ พอดี อ่านแล้วชอบ น่ารักดี

ชอบไม่ชอบ บอกได้ น้า ถ้าไม่ชอบ จะได้หยุดโพส


เครดิตทั้งหมด ยกให้ คุณSEXYMAN ก้าบบบ

[l3ALL_l3@$T€R]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

สวัสดีครับ  ผมขอรายงานตัวก่อนเลยนะครับ
ผมชื่อ ตั้ม อายุปัจจุบัน 21ปี 8 เดือน กับ xx วัน
   เรื่องราวที่ผมจะเล่านี้ก็ไม่รู้ว่าจะสนุกหรือเปล่า  ยังงัยก็ติชมบ้างนะครับเพราะผมเองก็เพิ่งจะเขียนที่นี้เป็นครั้งแรก 5555+  เอาเป็นว่าไปอ่านกันเลยดีกว่านะครับ

ตอนที่ 1 ...จุดเริ่มต้น
   
             แต่ว่าจะเริ่มต้นที่ตรงไหนดีอ่า................เอาเป็นว่าย้อนไปตอน พ.ศ.2543 ก่อนดีกว่า  (นานไปป่าวว่ะไอตั้ม) ทุกคนจะได้รู้จักตัวตนผมจริงๆๆๆ  ว่าผมมันเลวยังงัย 55555+


พ.ศ.2545

“เอก  กูรักมึงแบบคนรักไม่ได้จริงๆว่ะ”

“ทำไม บอกเรามาดิ ว่าทำไม  แล้วตลอดเวลาที่ผ่านมามันหมายความว่างัย ทำไมต้องทำดีด้วย ทำไมต้องไม่พอใจเวลาคนเข้ามาจีบ ทำไมต้องคอยดูแลเวลาไม่สบาย ทำไมถึงบอกให้รอ แล้วตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้น  บอกให้เราฟังหน่อย”  เอกมันพูดไปร้องไห้ไป เห็นแล้วน่าสงสาร อยากเข้าไปกอดไปปลอบมัน แต่ถ้าทำอย่านั้นเหมือนกับว่าผมเองยังให้ความหวังมันอยู่ ผมไม่อยากให้มันเจ็บเพราะผม  ผมเลยต้องทำแบบนี้เพื่อตัวมันเอง  ใช่ว่าผมไม่รักมันนะ  ผมรักมันมาก  มากจนกลัวว่าต่อไปจะทำให้มันเจ็บอีก

“ตลอดเวลาที่ผ่านมามึงยังไม่รู้ตัวอีกหรอว่า กูไม่เคยรักมึงเลย  ไม่คิดจะรักด้วย และกูก็ไม่อยากมีปัญหากับแฟนกูเพราะมึงอีก  ต่อไปมึงอยู่ห่างๆๆกูไว้นะดีแล้ว”  จากนั้นผมก็เดินออกมาจากตรงนั้น  เดินออกมาด้วยใจที่เจ็บ  พยายามไม่หันไปมองมัน แต่ก็ได้ยินเสียงคนร้องไห้ดังออกมาเรื่อยๆ  “อย่ารักกรูเลย กรูมันไม่มีหัวใจ” ผมได้แต่พูดในใจ ไม่กล้าที่จะพูดกับมัน เพราะอะไรผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน

.............................................................

............................................................

............................................................

3 ปี ก่อนหน้านั้น (พ.ศ.2543)


“แม่  แล้วตกลงอยากให้ลูกเรียนต่อไหนอะคับ” 

“แล้ว ตั้มไปสอบที่ไหนไว้บ้างละ”

“ก็หลายที่อ่ะ”  แบบว่าได้หลายที่เลยไม่รู้จะเรียนไหนดี

“แล้วทำไมไม่เรียนที่.... ละ มันใกล้บ้านดีด้วย” 

“ไม่เอาอ่ะแม่ เรียนที่นี้มาตั้งแต่ บริบาลแล้ว  เบื่อบรรยากาศเดิมๆอ่ะ”  ก็มันเรียนมานานแล้ว  เรียนมาตั้ง 10 ปี ตั้งแต่บริบาลเลย  “แล้วอีกอย่าง  อยากนั่งรถไปเรียนบ้าง  เบื่อเดินไปเรียนอ่ะ”  ตอนนั้นมันยังเด็กอ่ะครับ  เห็นเพื่อนนั่งรถประจำทางไปเรียนเลยคิดว่า เท่ 5555+  งี่เง่าแต่เด็กเลย

“เอ้า!!! ไอนี่ เรียนใกล้ๆๆ  ไม่ชอบ   อยากไปเรียนไกลๆ  แล้วจะตื่นไปเรียนทันหรอ  ขนาดอยู่ใกล้บ้านยังไปสายเกือบทุกวันเลย”  ใช่แล้วครับ   รร.มันอยู่หน้าบ้าน  เดินออกจากบ้านก็เห็นเสาธงแล้ว แต่ก็ยังไปเรียนสาย 5555+ 

“ก็....บลาๆๆๆๆ  “ ผมก็ยกเหตุผลร้อยแปด มาให้แม่ฟัง เหอๆๆๆๆจำไม่ได้แล้วว่าพูดอะไรไปบ้าง

“เฮ้อ...คุยกะแกแล้วปวดหัว  ไว้คุยกะพ่อก็แล้วกัน  แม่นะได้ทั้งนั้น”

“อือ งั้นขอตังค์หน่อยดิ หิวแล้ว”

“แล้วทำไมไม่กินข้าวบ้านละ ผัดพริกไก่ที่ชอบก็มีนะ”

“ไม่เอาอ่ะ ไม่ได้จ่ายตังค์กินไม่อร่อย”  เหอๆๆๆๆ  เหตุผลมึงนิดีจริงๆๆเลยไอตั้ม

“เฮ้อ เหนื่อยใจ   เอาไป” แม่ผมก็ยังเงี๊ยแหละ  บ่นได้ทุกเรื่อง  แต่ก็ตามใจลูก

“รักแม่จังเลย จุ๊บ   ไปก่อนนะแม่ แล้วตอนเย็นเจอกัน” ได้เงินแล้วก็เอาใจแม่นิดนึง

“เออ  ดี  ตกลงฉันเป็นแม่ หรือว่าเพื่อนมันกันแน่นะ  เอ้า...แล้วจะออกไปไหนอ่า”

“ตากแอร์ในห้างหน่อย  เอารัยป่ะ  จะซื้อมาฝาก “

   หลังจากนั้นผมก็ไปเดินเล่นที่ห้างกะเพื่อนๆ  ตกเย็นมาก็ไปคุยกะพ่อเรื่องเรียนต่อ  สรุปผมต้องเรียนที่เดิม เพราะเหตุผลผมมันฟังไม่ขึ้น 555+  แถมโดนมะแหงกพ่อไปทีหนึง 

“เออ แม่เดี่ยวอาทิตย์นี้พ่อต้องไปดูงานที่สมุยนะ”

“พ่อคร๊าบบบ”  พูดไปก็นวดขาพ่อไป

“อะไร  มาอ้อนจะเอาไรอีก”

“ไปด้วยจิ” อยากไปเที่ยว  เพราะผมเป็นคนชอบเที่ยวทะเล 

“อือ  เตรียมตัวแล้วกัน  พ่อไป 2-3 วันเองนะ  ไม่มีเวลาพาเที่ยวด้วย”

“ สอ บอ มอ ยอ หอ “

   พอถึงวันกำหนดผมก็ได้ไปเที่ยวสมุย เหอๆๆ  แต่พอวันกลับเราก็กลับไม่ได้  เพราะพายุเข้าพอดี เรือเฟอร์รี่ก็ไม่เดิน ตอนนั้นผมตกใจมากเลย  เพราะว่า  พรุ่งนี้ผมต้องไปมอบตัว ที่ รร. ที่จะเข้าด้วย  เซ็งเลยครับตอนนั้น   บอกอารมณ์ไม่ถูก  กลัวไม่มีที่เรียนด้วย พ่อเลยไปถามเค้าว่า  เรือจะออกอีกครั้งเมื่อไหร่  แล้วคำตอบที่ได้มาคือ ต้องรอให้พายุผ่านไปก่อนครับ แป่ว เลยครับตอนนั้น   สรุปแล้วสุดท้ายผมก็กลับไม่ทันวันรายงานตัว  ตอนนี้ก็เลยกลายเป็นผีไม่มีหลุม  555+

“พ่อ แล้วตกลงเอางัยอ่า  ไม่มีที่เรียน” ตอนนั้นกลัวจริงๆนะครับ  พูดไปร้องไป ขี้แงจิงเลย

“เดี๊ยวพ่อถามเพื่อนให้” จากนั้นพ่อก็ออกไปโทรศัพท์หาเพื่อน แล้วเดินเข้ามาคุยกับผมต่อ

“พรุ่งนี้ ก็ไปรายงานตัวที่.... ไปกับแม่เค้านะ” ตอนนั้น ยิ้มออกเลยครับ 5555+ เป็นเด็กฝากก็ยังดีกว่าไม่มีที่เรียนใช่ไหมครับ

[l3ALL_l3@$T€R]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตอนที่ 2 ... ก้าวแรก
   
           วันนี้เป็นวันรับน้องอะครับ  ตอนแรกว่าจะไม่ไปสักหน่อย ขี้เกลียดตื่น แต่โดนคุณนายมาปลุกแต่เช้า ไหนๆ ก็ตื่นแล้วเลยไปมันสักหน่อย  ว่าจะไปดูหน้าตาสาวๆด้วย ว่ามีตรงสเป็คบ้างป่าว  เพราะว่ามันเพิ่งมาเรียนที่นี้ใหม่กันทั้งนั้นคงยังไม่มีใครโดนจอง  เราต้องไปจองก่อวันแรกๆๆ เพราะเดี่ยวปล่อยไปเรื่อยๆๆ  โดนหมาคาบไปแด๊ชหมด  อดเลย
   
          ลงรถมาได้ก็กำลังจะเดินเข้า รร. ก็เห็นสาวคนหนึ่งหน้าตาหน้ารักดี ก็เลยยืนมองมันอย่านั้น 5555+
   
           ปรี๊น!!!! เสียงรถแมร่งรบกวนจริงๆ  กูรู้แล้วว่ามีรถ  แต่ไปบีบแตรไกลๆ หน่อยได้ป่าวว่ะ  กรูจะมองสาวหน่อย รบกวนสมาธิกูหมด
   
           ปรี๊น!!!  ปรี๊น !!!  เห้ย อะไรว่ะ  กูบอกว่ากูแล้ว อะไรว่ะ อยากมีปัญหากะกรูใช่ม่ะ  ได้  เดี่ยวพ่อจัดให้กำลังจะไปหาเรื่อง 
   
“เห้ย นี่เธอ อยากตายหรือไง ถึงมายืนกลางถนนแบบนี้ หลบไป”  เหอๆๆๆ  ตอนนี้คนหันมาดูผมเป็นจุดเดียวเลยครับ อายคร๊าบบบ  วิ่งเข้า รร.เกือบไม่ทันแนะ
   หลังจากนั้น ผมก็เข้ามาใน รร. ก็ต้องเดินไปดูประกาศว่าตัวผมนะอยู่ห้องไหน  ทั้งหมดมันมี 14 ห้อง  ซึ่งก่อนหน้านี้เราได้สอบเพื่อแบกห้องกันแล้ว  ที่ รร.นี้เค้าจะสอบแยกเกรดเด็กอะครับ   เพื่อจะได้ง่ายต่อการสอนของอาจารย์   ตอนนี้ก็มีเด็กเยอะพอสมควรครับผมก็เดินเข้าไปอยากมุ่งมั่น  ตอนนั้น ก็ได้แต่ภาวนาว่า  อย่าได้อยู่ห้องบวยเลย  รู้ถึงไหน  อายถึงนั้น ลุ้นเหมือนตอนไปฟังผลสอบยังงัยไม่รู้ 555+ ผมก็หาไปชื่อผมไปเรื่อย ห้องหนึ่งไม่มี  เออกูก็เรียนไม่เก่งไม่แปลกหรอกที่ไม่มีชื่อ

ห้องสอง ก็ไม่มี

ห้องสาม ก็ไม่มี

ห้องสี่ ห้า หก เจ็ด ....สิบสอง  ก็ยังไม่มี  เวงๆๆๆๆ ตอนนี้เหลืออยู่ 2 ห้องแล้ว  ทำไงดีว่ะ  กลัวชิบหาย  ไปดูห้องสุดท้ายก่อนดีกว่า  อย่าให้มีเลย สาธุ!!!!   ตอนนั้นคิดว่า  อยู่ห้องรองบวย  ยังงัยก็ยังดีกว่า อยู่ห้องบวย 
   
          ตอนนี้ผมอยู่หน้าบอร์ดห้อง 14 แล้ว ไล่รายชื่อมาเรื่อยๆๆ 
10.นาย XXX  YYY
11.นาย VVV CCC
12.นาย.......    .........   เย้ !!!!  เจอแล้ว    แต่  เห้ย กูอยู่ห้อง 14 หรอ  แล้วจะไปบอกพ่อแม่ว่างัยดีว่ะ  กำ   ระหว่างที่กำลังยืนคิดอยู่ก็ได้ยินเสียงมาจากข้างหลัง

“เหย ไอตั้ม  อ่อนว่ะ 555+  ห้อง 14  บ้วยเลยหรือมึง” ไอเคนครับ  เพื่อนจาก รร.เดิมครับ  แมร่งมาข่มกูหรอ

“เออ แล้วมึงอ่า อยู่ห้องไหนว่ะ  มาแซวกรู” แมร่งตอน รร เดิมกรูเรียนเก่งกว่ามึงอีก แต่สงสัยมันอยู่ห้อง 15 แน่เลย 5555+  แต่มันมีแค่ 14 ห้อง  เวงเอ้ย  กรู โง่กว่ามันได้ไงว่ะ

“ห้อง 2 ว่ะ ไออ่อน”  มันยังว่าผม ไม่เลิก  มีปัญหามากหรอมึง  เอากันซักหมัดป่าวว่ะ ย้ำอยู่ได้

“เห้ย จริงดิ แต่กูสงสัยจังว่า ไอเด็ก รร.นี้ไมมันเรียนเก่งกันทั้งนั้น กูได้ ตั้ง 420 กว่า  แต่กูยังอยู่ห้องสุดท้าย” ใช่ครับ  ไม่สงสัยได้ไงครับ ก็มันเต็ม 500 ผมได้ 400 กว่า  แต่อยู่ห้อง สุดท้าย  แมร่งสงสัย ห้องหนึ่งนี้ มันต้องได้เต็มยกห้องแน่เลย  มันจะเก่งเวอร์ไปป่าววะ  รร. ก็ไม่ได้ดังอะไร

“เห้ย จริงดิ กูได้ 370 น้องกว่ามึงอีก ทำไมกูได้อยู่ห้องดีกว่ามึงว่ะ”  ตอนนี้ผมงงแล้วครับ คิดไรไม่ออกเลย  เลยบอกมันวไปว่า

“เห้ย เดี่ยวกูไปถามห้อง วิชาการก่อนนะ  แล้วเจอกันที่ห้องประชุม”

   หลังจากได้ความแล้ว ก็ทำให้ผมยิ้มได้ 555+  เพราะที่นี่เค้าเอาเด็กที่คะแนนดีๆ  ไว้ห้อง 1 กับ ห้อง 14 โล่งไปเปราะหนึ่ง จากนั้นผมก็เดินไปห้องประชุม  ก็เจอไปเคนรออยู่แล้ว การประชุมก็ไม่มีอะไรมาก จำรายละเอียดไม่ได้เพราะมัวแต่เมาท์กะไอเคนมากไปหน่อย  ทำไงได้ ตอนนี้เหลือผมกับมัน 2 คนนี้แหละที่หลงมาเรียนที่นี้ นอกนั้นไม่ไป รร.ประจำจังหวัด ก็เรียนที่เดิม เมื่อประชุมเสร็จ ก็เป็นช่วงพักเที่ยงครับ ผมกับมันก็ไปกินข้าวด้วยกัน แล้วช่วงบ่ายก็เป็น ช่วงรับน้อง ซึ่งพวกรุ่นพี่ ม.6 มันก็จัดไว้ให้ ซึ่งตอนนี้ก็แบ่งเป็นห้อง  ห้องใครห้องมัน ผมเลยไม่ได้อยู่กับไอเคน เพราะเราอยู่กันคนละห้อง

   รายละเอียดรับน้องก็ไม่มีไรมากมายหรอกคระบ  มันจะมีทั้งหมด 14 ฐาน ก็เปลี่ยนฐานไปเรื่อยๆๆ  ตอนนี้ผมเริ่มสังเกตุแล้วว่าทำไมห้องผม  ผู้หญิงเยอะชิบหาย เด็ก 50 คน มีผู้ชายแค่ 10 คน ที่เหลือ ผู้หญิงหมดเลย  สวรรค์ เหมือนอยู่ในฮาเล็มเลย 5555+  นั่งมองสาวๆ ไปเรื่อยๆๆ ก็มีเสียงมารมาขัดจังหวะ

“นายชื่อไรอ่ะ” ใครว่ะผู้ชายกูไม่ออยากคุยด้วยไปไกลๆๆเลยไป

“........”

“นาย เราถามว่าชื่อไร”

“......”  สมาธิยังอยู่ที่สาวๆ ครับ  เลยไม่สนใจเสียงนกเสียงกา

“เฮ้ย นาย เราถามว่าชื่อไร “ มันยังไม่หยุด  เอาซักหมัดมั้ยว่ะ

“เฮ้ย ไรว่ะ หาเรื่องหรือไง”  เอาแล้วครับ  ตอนนี้สายตาทั้งหมดมาอยู่ที่ผมกะมันแล้วครับ

“เออ..เราขอโทษ พอดีพี่เค้าให้ถามประวัติคนใกล้ๆนะ  เราเลยถามนาย  เดี่ยวพี่เค้าจะซุ้ม เลือกคน แล้วจะถาม ใครตอบคำถามผิด โดนทำโทษ”  อ้อ  เล่นเกมแบบเด็กๆๆ  ปัญญาอ่อนว่ะ

“เออ  แล้วก็ไม่บอก” 

“นายชื่อไรอ่ะ” มันถามผมใหม่

“เราชื่อ โต้ง” โกหกมันครับ  จะแกล้งมันให้โดนทำโทษ

   หลังจากนั้น ผมกะมันก็นั่งแลกคำถามกัน  โดยทุกอย่างที่ผมตอบไป  ล้วนแต่ไม่ใช่เรื่องจริงทั้งนั้น 555+  มึงโดนแน่  อยากมารบกวนเวลาความสุขกู 5555+  ซึ่งเป็นไปตามคาดครับ  คู่ผมโดนออกไปข้างหน้า รุ่นพี่เค้าก็เริ่มถามผมก่อน  ผมก็ตอบถูกทุกข้อ  คราวนี้ก็ถึงเวลาชำระแค้น

“เอ้า แล้วเพื่อน้องชื่อเล่นว่าไร” คำถามง่ายไปป่าวว่ะ  แต่เอ้าเหอะ คำถามนี้มันก็ต้องผิดอยู่แล้ว

“เค้า ชื่อ ตั้ม ครับ”

“เห้ย” ผมอุทาน ออกไปดังมากครับ  มันรู้ได้ไง  ในเมื่อผมบอกว่าผม ชื่อโต้ง

“เรา ได้ยินสาวๆ  เค้าคุยกันนะ” มันกระซิบ บอกผม  แล้วทำลอยหน้า ลอยตา  หน้าถีบจริงนะมึง   ซึ่งคำถามต่อมามันก็ตอบได้หมด  มันบอกผมว่า  มันเป็นคนถือ ใบประวัติของนักเรียนในห้องทั้งหมดอ่ะครับ  มันเลยรู้ว่าผมโกหกมัน  แล้วไมมึงไม่บอกกูจั้งแต่ตอนแรกว่ะ  แล้วก็มาถึงคำถามสุดท้าย

“Kมันขนาดเท่าไรว่ะ” อร้ายยยยย  ถามไรว่ะ  ถามแบบนี้ เด่วเอาจุกปากเลย

“กรี๊ด  ว้าย  5555+”  ตอนนี้ทั้งห้องเลยครับ  ทั้งหัวเราะ ทั้งโห่  สาวๆๆก็กรี๊ดเอา  ส่วนไอเอกเองยืนหน้าแดงเลย แล้วมึงจะอายไปทำไมว่ะ  กูนี้ต้องอาย  เวรเอ๊ย 

“......”  มันเงียบไปเลยครับ แต่ตานะ  จ้องที่เป้าผม  เวงกำ

   สรุปแล้วมันก็ไม่ตอบ เลยโดนทำโทษ  แต่ผมก็โดนหางเลขไปด้วยครับ  เวรกำ  สรุปการรับน้องก็ไม่มีไรมากหรอกครับ ก็มันคงเหมือนๆ รร.ทั่วไปครับ  ร้อง เล่น เต้น ไปตามเรื่องตามราว  แต่ก็เพลินดีครับ  ได้นั่งดูสาวๆๆ  น่ารักๆทั้งนั้น  โหยติองจีบมาให้ได้  เด็กห้องเดียวกันก็เหอะ  หลังจากรับน้องเสร็จพี่ๆ ก็แยกย้ายให้กลับบ้าน   บ้านใครบ้านมัน  แล้วอยู่ดีๆ  ไอเอกก็เข้ามาหาผม

“นายกลับทางไหน”  แล้วเกี่ยวกับมึงไหมเนี๊ย

“ทำไม”

“ป่าว ถ้ากลับทางเดียวกัน จะได้กลับพร้อมกัน”

“เรากลับไปทางในเมืองอ่ะ อ๊ะ  รถมาแล้ว”

“เราไปคนละทางกัน งั้นนายไปเหอะ”

“เออ ไปละ”  เริ่มรำคาญมันแล้วครับตอนนี้

“เออ เดี๊ยว ขอเบอร์โทรได้ป่ะ” อะไรอีกว่ะ ตกลงกรูจะได้กลับบ้านไหมเนี๊ย

“087X-XXXXXX ไปละ”  ใจง่ายไปป่าวว่ะ  แจกเบอร์  ทั้งๆที่ยังไม่สนิทเลย แต่ยังงัยก็เรียนก้องเดียวกัน ให้ๆไปเหอะ ตัดความรำคาญใจด้วย

“แล้ว ว่างๆ จะโทรไป  เราไปก่อนนะ  แล้ววันจันทร์ เจอกัน”  ตอนนี้ผมหันกลับไปจะไปขึ้นรถ  แต่....รถมันออกไปแล้ว  สุดท้าย ผมต้องมานั่งรอรถคนเดียว  ไอเอกนะไอเอก ฝากไว้ก่อนเหอะมึง กว่ารถจะมา  แมร่งเอ๊ย รอเกือบครึ่งชั่วโมง
 
 
 
 

[l3ALL_l3@$T€R]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตอนที่ 3 วันแรก ก็ยุ่งแล้ว

   วันนี้เป็นวันแรกของการเริ่มเรียน  ผมมาถึง รร. ก็ได้เวลาเข้าแถวพอดี  เกือบสายตั้งแต่วันแรกแล้วครับ  หลังจากเข้าแถวแล้วก็แยกเข้าห้องเรียน  ซึ่งพอผมมาถึง โต๊ะก็เต็มแล้ว  ตอนนี้เหลืออยู่ ประมาณ 5-6 คน ที่ยังมีมีที่นั่ง ซึ่งหนึ่งในนั้นก็มีไอเอกด้วย  เราเลยแยกย้ายไปหาโต๊ะกับเก้าอี้  เดินไปหลายที่มากเลย สุดท้ายก็หาไม่เจอ  เลยเดินไปถามลุกภารโรง  แกก็บอกว่าลองไปดูที่ห้องเก็บของ  ซึ่งก็มีเยอะมาก  แต่มันจะซ้อนๆๆ  กันไม่เป็นระเบียบ  ไอเอก มันก็เดินไปดึงๆๆ  แต่ถึงอีท่าไหนไม่รู้ ไอเก้าอีกตัวที่หน้าตรงหน้าผมมันตกลงมา ผมก็กระโดดหลบ   แต่ไม่พ้น เก้าอี้มันกลิ้งมาชนหน้าแข้งผม

“โอ้ย!!! ไอเชี่ยเอกกกกก”  ตะโกนด่ามันซะงั้น  โครตเจ็บเลยครับ  มันก็วิ่งมาดูผมทันที  ดูหน้าตามันตกใจมากเลย

“เห้ยโทดที  เจ็บป่าว  ไหนดูหน่อยดิ”  มันไม่ดูป่าว  มันยังเอามือมาจิ้มที่หน้าแข็งของผม

“ไอเชี่ย  เจ็บนะโว้ย  มาจิ้มอยู่ไหน หน้าแข็งกูนะ ไม่ใช่อุนจิ”

“เออๆ  โทดที  ลุกไหวป่าว  ไปห้องพยาบาลก่อนป่ะ” แล้วมันก็พยุงผมไป ห้องพยาบาล  ระหว่างทางเดินผมก็เหลือบมองหน้ามันบ่อยๆๆ  มันก็หน้ารักดีนะครับ  มองเพลิอนไปหน่อย  มันหันมาเห็นพอดี

“มองรัยอ่ะ”

“ป่าว มองหน้ามึง ทำไมไม่มีสิวเลยว่ะ  ใช่ไรอ่ะ”

“น้ำว่าว” 

“เห้ย....”

“ล้อเล่น  กูไม่ได้ใช้ไรหรอก” จากนั้นก็ไม่ได้คุยไรกันอีก จนถึงห้องพยาบาล  ผมก็ให้เจ้าหน้าที่ทำแผลให้  ส่วนมันหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้  แมร่งแล้วเดี่ยวกูจะเดินไหวไหมเนี๊ย   เมื่อทำแผลเสร็จผมก็เดินกะเผกๆ  มาที่ห้อง  มองไปในห้อง  ก็เจออาจารย์เริ่มสอนแล้ว  เหลือบไปเห็นโต๊ะว่างอยู่โต๊ะหนึ่งเลยเดินเข้าไปนั่งก่อน  แล้วมองไปรอบๆห้อง  ก็มองหาไอเอกไม่เจอ ระหว่างที่จดรายละเอียดที่กระดานอยู่ก็เกิดเหตุร้ายกับผมอีกแล้ว

“โอ๊ย!!!!”  ตอนนี้มึนครับ  ทั้งห้องหันมามองที่ผมเป็นจุดเดียวเลยครับ  ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนโดนวัตถุแข็งๆ  ตีเข้าที่หน้าผาก แล้วสักพักก็มีเลือดไหลออกมาเต็มโต๊ะเลย  อารมณ์ตอนนั้นตกใจมากเลยครับ  หันไปดูว่าใครเอาไรมาตีกูว่ะ

“ไอเชี่ยเอกกกก  มึงอีกแล้วหรอว่ะ”  คือตอนนี้มันยืนอึ้งอยู่ครับ  ในมือมันตอนนี้กำลังแบกโต๊ะอยู่ตัวหนึ่ง  ผมไม่สงสัยเลยครับ  ว่าใครเป็นคนทำ

“เห้ย  โทดทีเจ็บป่าวว่ะ” มันเดินมาหาผม

“โอ๊ย!!! ก่อนมึงเดินมาหากู ช่วยเอาโต๊ะลงก่อนได้ไหมว่ะ” ใช่แล้วครับ  มันเดินเข้ามาดูผม  แล้วมันยังไม่ได้วางโต๊ะลง  ขาโต๊ะ  ที่มันแบกอยู่เลยแทงเข้าที่ซี่โครงผม 

   จากนั้นอาจารย์ก็ให้เพื่อนๆ  พาผมไปห้องพยาบาลอีกครั้ง  ซึ่งเจ้าหน้าที่ห้องพยาบาลบอกว่า  แผลมันกว้างเลยส่งไป รพ. ดีกว่า สรุปเย็บไป 5 เข็ม เวรเอ๊ยวันอะไรของกูว่ะเนี๊ย ไอเอกมึงทำกูอีกแล้วนะ 
   
   เช้าวันต่อมาผมก็ไปเรียนตามปกติอ่าครับ  แต่ไม่ปรกติตรงที่ไอเอก  มันมาอีกแล้ว  คราวนี้จะหาเรื่องไรมาให้กูอีกป่าวเนี๊ย มันเดินตรงมาที่ผมเลยครับ  แล้วมันก็นั่งโต๊ะที่ติดกับผม

“เห้ย ตั้ม เราขอโทษนะ เรื่องเมื่อวานนะ”  เออ แต่ว่าเปลี่ยนจากคำขอโทษเป็นเบอร์สาวๆ ได้ป่าวว่ะ  เพราะไอเอกเนี๊ย มีสาวๆ  มาชอบมันหลายคนครับ  ตั้งแต่วันรับน้องแล้ว  ผมเห็นสาวๆ เรียกแต่ เอก เอก เอก อิจฉาโว้ย

“เออ ไม่ป็นรัย  แล้วนี้นายจะทำไรอ่ะ” คือผมเห็นมันเอาหนังสือออกจากกระเป๋า แล้วเอาไว้ใต้โต๊ะ

“เอ้า เก็บหนังสือดิ ถามโง่ๆ”  เออ เห้ย  เพิ่งขอโทษกู แล้วมาด่ากูเลยเนี๊ยนะ

“รู้แล้ว แต่ที่ถามเนี๊ย  แปลว่านายนั่งโต๊ะนี้หรอ”  พอดีผมอยากนั่งกับสาวๆๆอ่ะครับ

“อืม ก็เมื่อวานเราเห็นนายยังไม่มีที่นั่งนะ  เราเลยยกเก้าอี้ กับโต๊ะมานั่งเป็นเพื่อนนาย กลัวนายเหงาถ้านั่งคนเดียว”  เออ แบบว่าคุณเอกครับ  ทีหลังทำไรช่วยปรึกษากันบ้างได้ป่าว  แล้วผมต้องนั่งกับมันทุกวันเนี๊ย  ไม่รู้ว่าจะโดนรัยบ้างป่าวเนี๊ย

“เห้ย ไอตี๋”  ใครชื่อตี๋ว่ะ  ผมเลยหันไปทางไอเอก พร้อมพูดว่า “เค้าเรียกมึงป่าวว่ะ”

“เราไม่ได้ชื่อตี๋ เราชื่อเอก”   เออ สงสัยมันเรียกคนอื่น  ผมเลยไม่สนใจ ฟุบลงไปโต๊ะ

“เห้ย ไอตี๋ หยิ่งจริงนะมึง เรียกแล้วทำไม่สนใจ”  เสียงมันดังอยู่ตรงหน้าผม เลยเงยหน้าขึ้นไปดู

“นายเรียกใครว่าตี๋”  ผมถามมัน  เพราะตอนนี้ก็เริ่มสงสัยครับ  ว่าใครชื่อตี๋  เพราะตอนแนะนำตัว  ก็ไม่ได้ยินชื่อนี้นะ

“เราเรียกนายเองแหละ”  มันตอบกลับมา

“แล้วมีรัยป่าวว่ะ”  ผมอยากรู้ว่ามันมีธุระรัยป่าว

“มี สาวให้เบอร์มา” มันก็ส่งกระดาษมาให้ผม  ผมก็ครี่กระดาษดู
      07X-XXXXXX
            บุ้ง

อ่านเสร็จผมก็หันซ้าย หันขวา  ก็เจอครับ ผู้หญิงกลุ่มหนึ่งหันมาทางผมแล้วมีอยู่คนหนึ่งกำลังนั่งยิ้ม  ผมก็ยิ้มตอบครับ  ผมก็กำลังจะกะเผกไปทางกลุ่มนั้น โครตแมนเลยกะเผกไปหาสาวๆ  จังหวะนั้นเอง  ไอเอกมันก็ลุกขึ้นยื่น พร้อมเลยเก้าอี้ที่มันนั่ง มาชนผม ผมก็ล้มดิครับ ลองนึกภาพคนยืนขาเดียวนะครับ แล้วมีอะไรมาชนกะทันหันโดยไม่ตั้งตัว  ผมก็อยู่ในสภาพนั้นแหละครับ

“โอ๊ย !!!  อีกแล้วนะ ไอเอกกกก”  ตอนนี้สาวๆ ในห้องหันมาหัวเราะผมเป็นจุดเดียวเลยครับ

“เหย โทดทีว่ะ ไม่ได้ตั้งใจ”

“เห้ย ไม่ได้ตั้งใจของมึง แต่ละครั้ง ต้องทำกูเจ็บตัวตลอดเลยให้ตายดิ”  แล้วมันก็มาพยุงผมครับ  ได้ทีเลยให้มันช่วยพยังไปทางโต๊ะสาวๆ ครับ ก็นั่งคุยไปเรื่อยๆๆ  จนอาจารย์มานะแหละครับ  เลยแยกย้ายกันไปโต๊ะใครโต๊ะมัน



*********************
*********************

วันนี้จะลงให้คนอ่า ตาลายไปเลย คอยดู 55555+

[l3ALL_l3@$T€R]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตอนที่ 4  ไอเอก วีนแตก  !!!

   หลังจากเรียนช่วงเช้าเสร็จผมก็ไปพักเที่ยงครับ  ตอนนี้ผมเริ่มมีเพื่อนเพิ่มมาแล้วครับ ก็มี คือ ไออาร์ม ไอหนุ่ม ไอเจษ และไอเบียร์ พวกเรา 6 คน (รวมผม กะ ไอเอกด้วยนะครับ) ก็เดินมาที่โรงอาหาร รร. 

“นั่งไหนว่ะ”  ไอเอกถาม

“ตรงไหนก็ได้” ไอเจษตอบกลับมา

“งั้นมึงก็นั่งพื้นไปนะ ไปไออาร์ม ไปหาข้าวกระแทกปากกัน  โอ๊ย !!!  “  อีกแล้วครับ  คราวนี้ใครมันเอาศอกมากระแทกปากกูว่ะ  พอเงยหน้าดู

“อ้าว  น้องตั้มเป็นไรป่าวครับ  โทดทีพี่ไม่ทันดู”  ครับไอพี่ประธาน  กูไม่เป็นไร  แค่ปากแตกเองครับ

“ไม่เป็นรัยครับ พี่บาส”  คือไอพี่บาสเนี๊ย  มันเป็นประธานนักเรียน  แต่ Hot มากครับ  แบบว่าถอดแบบ  เจอาร์  มาเลย  ตอนนั้นผมก็สงสัยมากนะครับ  ไอที่ สาวๆๆ  เรียกแกว่า เจอาร์ เจอาร์  เนี๊ย   มันคือใคร  พอมรู้ทีหลัง  เออว่ะ  เหมือนจริงๆ  แต่ไม่ได้พิสวาสอะไรแกนะครับ เหอๆๆ  แฟนแกแบบว่า   สวยมาก  อยากได้แฟนแกมากกว่า

“เออ  แล้วน้องตั้มกินรัยยัง  เดี่ยวพี่ไปซื้อให้เอาไหมครับ”

“ไม่เป็นไรครับ เดี่ยวให้เพื่อนไปซื้อให้”  อ้าว หันไปอีกที  ไอเพื่อนเวรหายไปไหนหมดแล้ว  ไม่ห่วงกูเลยนะ  โดยเฉพาะมึงเลยไอเอก  แมร่งทำกูเจ็บ แล้วไม่รับผิดชอบ

“เอาเป็นว่าน้องตั้ม อยากกินรัยครับ  เดี่ยวพี่ไปซื้อให้  กะเผกไปแบบนี้  พรุ่งนีก็ไม่ได้กินหรอก”

“ก็ได้ครับ  ขอบคุณมากนะครับ”  จากนั้นพี่แกก็ไปซื้อข้าวให้ผม  ส่วนตัวผมก็กะเผกไปที่โต๊ะ  ไปถึงเห็นไอเอกนั่งอยู่แล้ว  เลยตบหัวมันไปทีหนึง



เปรี๊ยะ !!!!

“โอ๊ย รัยของนายว่ะ”  มันพูดไปพร้อมลูบหัวมันไป

“แมร่งทิ้งกู” 

“อ้าว ก็เห็นมีคนคอยเอาใจแล้วนิ  เราเลยไม่อยากไปขัดจังหวะ”   เป็นรัยของมันว่ะ  พูดประชดเหมือนผูหญิงเลย

“เป็นเชี่ยรัยของมึงว่ะ    หึงกูหรอ”   แกล้งมันหน่อยครับ  เห็นหน้ามันแล้วอยากแกล้ง

“.......”  ตอนนี้มันหน้าแดงครับ  ไม่รู้แดงเพราะโกรธผม  หรือแดงเพราะอาย

“แล้วไม มึงต้องหน้าแดงด้วยเนี๊ย”  ยังอยากแกล้งมันอีก

“บ้าดิ  แกงมันเผ็ด”  พูดเสร็จแล้วมันก็ลุกเดินไปเลย

“เห้ยไปไหนว่ะ  พูดแค่นี้ต้องโกรธกันด้วย  ไม่ง้อนะโว้ย”  โกรธ ก็โกรธดิว่ะ  คนอย่างไอตั้มไม่ง้อหรอกโว้ย

   หลังจากกินข้าวกันเสร็จ ผมกับเพื่อนๆก็เดินไปสหกรณ์กัน  เพื่อหารัยกินอีกเพราะข้าวอย่างเดี่ยวมันไม่อิ่ม  ผมก็เลยซื้อขนมปังไปให้ไอเอกมัน 2 ถุง กับ นม 1 กล่อง  สงสารมัน ได้กินข้าวไม่กี่คำก็เดินหนีขึ้นห้องซะงั้น

   ช่วงแรกๆๆ  ของการเรียนก็ไม่มีอะไรมากมายครับ  ก็เรียน เล่น กิน เที่ยวเหมือนวัยรุ่นทั่วๆไป  แต่มาช่วงหลังๆ ผมเริ่มรู้สึกว่าตลอดเวลาที่ผมจะไปไหนมาไหน  ต้องมีไอเอกตามไปด้วย แบบว่าจะเจอกันแบบแพคคู่ครับ  แต่ใช่ว่าผมจะไม่ชอบนะครับ  เพราะผมได้อนิสงจากมันเยอะ  สาวๆ  เข้ามาคุยกับมันเยอะมาก  ทำให้ผมได้มีโอกาสคุยกับสาวๆ ของมันไปในตัวด้วย 

   ไอเอกนี้นะครับ มันเป็นคนเงียบๆ แต่กับสาวๆ  เนี๊ยป้อไม่หยุดเลยครับ  แล้ววันนี้ก็เช่นกัน  หลังจากกินข้าวที่ยงกันเสร็จกลุ่มผมก็เดินมาที่ใต้อาคารเรียน ก็มีสาวๆเรียกไปคุยด้วยครับ  เป็นรุ่นพี่ ม.2 ครับ กลุ่มผมก็ค่อนข้างจะสนิทกับพี่เค้ามากนะครับ  เพราะเราอยู่ห้อง 14 เหมือนกัน  พอมีกิจกรรมอะไร  รุ่นพี่  รุ่นน้อง  ก็จะประกบห้องกัน แล้วทำกิจกรรมรวมกัน  เราคุยกันได้ซักพัก  ก็มีสาวๆ โต๊ะใกล้ๆ เรียกไอเอกไป  มันก็เดินฉีกยิ้มออกไป  แล้วคุยกันไรไม่รู้  มันเดินกลับมา  หน้าเนี๊ย เหมือนกับจะกินเลือดกินเนื้อเอาเสียเลย

“ไอตั้มมม  มึงเนี๊ยนะ ไปหว่านสเน่ห์ไว้ทั่ว ตกลงมึงจะเลือกใคร”  แล้วมึงจะเสียงดังทำเตี๋ยไรเนี๊ย  นั่งกันอยู่แค่นี้  เป็นครั้งแรกเลยนะครับ  ที่มันขึ้นไอ ขึ้นมึงกับผม 

“ไร ของมึงเนี๊ย  โกรธรัยกู  กูยังไม่ได้ทำรัยเลยนะ”

“กูถามว่า ตกลง มึงจะเลือกใคร”  ตอนนี้ผมพอจะเดาออกแล้วละครับ   ว่ามันไปคุยรัยกับผู้หญิงกลุ่มนั้น  ก็ในกลุ่มนั้นมันมี เปิ้ลเด็ก ห้อง 1 เพื่อนไอเอกที่ผมไปจีบทิ้งไว้ 555+

“เลือกรัย เลือกใคร กูไม่เลือก กูมีพี่เดียวร์อยู่ในใจแล้ว  ใช่ไหมครับพี่เดียร์”  ตอนนี้พี่เค้านั่งหน้าแดงเลยครับ

“ไอเชี่ยตั้ม !!!  พี่เดียวร์ครับ อย่าไปฟังมัน ไอเนี๊ย มันโครตเจ้าชู้ ในคอลเล็คชั่นมันมีกี่คนแล้วกูไม่รู้  หนักใจแทนคนที่จะมาเป็นแฟนมันจริงๆ”   อ้าวเพื่อนเวร มึงโกรธไรกูเนี๊ย  ว่าจะจีบพี่เดียร์หน่อย  อดแน่เลยงานนี้

 “มึงว่าใครเชี่ย  มึงพูดแบบนี้อยากมีเรื่องหรอว่ะ เอาดิ  เข้าเลย”  เลือดขึ้นหน้าแล้วครับตอนนี้ 

“เห้ยๆๆๆ  พูดกันดีๆ ดิว่ะ  เพื่อนกันทั้งนั้น”  ไอหนุ่มครับ  ไอคนรักเพื่อน  ถ้าไม่ได้มันห้ามป่านนี้ผมว่า ผมตั๊นหน้าไอเอกไปแล้ว

“มึงก็ตอบมาดิ  ว่ามึงจะเลือกใคร  เอามันซักคน  กูเริ่มรำคาญแล้วนะโว้ย  แมร่งกี่คนแล้วว่ะ   ที่กูต้องคอยตอบคำถามแทนมึง  ต้องเอาหน้าออกรับแทนมึง  กูไม่สนุกนะโว้ย”  มันพูดเสร็จผมก็กำลังคิดว่าจะเลือกใครดี 555+  บุ้ง เพื่อนในห้อง  มันก็น่ารักดี  เปิ้ลเพื่อนไอเอก  ก็สเป็คครับ  แล้วยังมีพี่แนน ม.6  พี่ส้ม  ม.4   พี่เดียร์ ที่นั่งอยู่ที่โต๊ะนี้อีก  โอ้ยเลือกไม่ถูกโว้ย (แล้วมึงเคยถามเค้าป่าวว่ะ  ว่าเค้าจะเลือกมึงอ่ะป่าว)

“กูไม่เลือก มีไรม่ะ  กูพอใจที่จะอยู่แบบนี้  แล้วทีหลังมึงไม่อยากตอบรัยแทนกูมึงก็ไม่ต้องตอบ กูไม่เคยขอให้มึงทำ”  พูดเสร็จผมก็เดินออกมาเลยครับ

   หลังจากเหตุการณ์นั้น  มันไม่พูดกับผมเลยซักคำ  มันแลกที่นั่งกับไอเจษ  สงสัยมันคงโกรธผมมากจนไม่อยากอยู่ใกล้ๆ เออ  ก็ดีเหมือนกันผมเองก็ยังไม่อยากคุยกับมันตอนนี้  เพราะผมเองก็ไม่พอใจมันมากเหมือนกัน  ที่มันมายื่นชี้หน้า  ด่าผมซะดังลั่น

   จากวันเป็นสัปดาห์  จากสัปดาห์เป็นเดือน  นับตั้งแต่วันนั้นถึงวันนี้ก็เป็นเวลา 2 เดือนกว่าแล้ว  แม้แต่หน้าผมมันยังไม่มองเลย  ผมเองก็รู้สึกหวิวๆ เหมือนกันที่ไปไหนมาไหนแล้วไม่มีมันอยู่ข้างๆ  ถึงแม้ระยะเวลาที่เรารู้จักกันยังไม่นาน  แต่ผมก็รู้สึกว่าเหมือนขาดหายอะไรไปบ้างอย่าง  ไอเอกมันเข้ามาในชีวิตผมเมื่อไหร่น๊า  อ้อตั้งแต่วันนั้นแล้ว  วันรับน้องหลังจากวันมาผมกับมันก็เหมือนปาท่องโก๋ ไปไหนมาไหนด้วยกัน  แต่วันนี้ไม่มีมัน คนที่คอยนั่งฉีกยิ้มตามิดรอผมเล่นบาส  ไม่มีคนคอยซื้อน้ำดื่มตอนกินข้าวด้วย ไม่มีคนที่คอยเล่าเรื่องทะลึ่งให้ผมหัวเราะยามที่อารมณ์บ่จอย  ถึงตอนนี้รอบกายผมจะมีเพื่อนเพิ่มมากขึ้นแต่ผมก็ยังรู้สึกเหงาอยู่ดี  ความรู้สึกนี้คืออะไรว่ะ
 
 
 
 
ตอนที่ 5 บานปลาย

   ตอนนี้ก็ผ่านมาจะ 3 เดือนแล้วครับที่ไอเอกไม่คุยกับผมเลย  หน้าก็ไม่มอง  แมร่งจะโกรธไรมากมายว่ะมันจะรู้ไหมเนี๊ยะว่าผมนะอยากจะคุยกับมันแถบขาดใจ  ผมต้องนั่งเฝ้ามองมันทุกวัน  มันยิ้ม มันหัวเราะ  คุยเล่นกับคนอื่นได้  ตอนนั้นผมเกิดอิจฉาคนที่ได้อยู่ใกล้มันทุกคน  ตัวผมเองยังงงเลยว่าผมจะไปอิจฉาคนพวกนั้นทำไม 555+ 

   เย็นวันนี้ก็เหมือนวันที่ผ่านๆมา  แต่ต่างตรงที่ผมต้องซ้อมกีฬาเพราะใกล้จะถึงกีฬาภายในแล้ว  ผมกับไอเอกอยู่สีเดียวกันครับ  ตอนแรกแอบดีใจนะครับ ผมจะได้หาโอกาสคุยกับมัน ผมนะลงเล่น 2 ประเภทคือ  บาสเกตบอล กับ  วอลเล่ห์บอล  จริงๆผมลงแค่  วอลเล่ห์อ่ะครับ  แต่เห็นไอเอกมันลงบาส  ผมเลยไปลงด้วย  งงตัวเองอีกแล้ว  ทำไมผมต้องทำตัวป็นไอพวกโรคจิตคอยตามมันด้วยก็ไม่รู้ 555+

“นั่งด้วยได้ป่าว” ผมเห็นไอเอกมันนั่งรอที่จะซ้อมบาสเลยเดินไปหามัน

“...........”

“พี่เค้านัดซ้อมกี่โมง”  พยายามหาเรื่องคุยด้วยครับ

“..........” มันยังเงียบอยู่ครับ  แล้วอยู่ๆมันก็ฟุบหน้าไปกับโต๊ะเลย

“เป็นอะรัย  ไม่สบายป่าว”  พูดแล้วผมก็เอาหลังมือไปแตะที่แก้มมัน  แล้วมันก็ปัดมือผม  เลือดขึ้นหน้าเลยครับตอนนี้

“มึงเป็นเหี้ยรัยเนี๊ย ไม่พอใจรัยกูมึงก็บอกมาดิ มึงเงียบแบบนี้แล้วกูจะรู้ไหมเนี๊ย” อ้าวววว  เวรแล้วกูจะมาขอโทด  แต่เสือกไปย้ำแค้นซะงั้น

“เออ...กูมันเหี้ย งั้นคนดีๆอย่างมึง  ก็อย่ามายุ่งกับคนเหี้ยๆอย่างกู อยู่ห่างๆกูไว้  เดี่ยวมึงจะติดโรคเหี้ยจากกู”  มันพูดแล้วมีสแตรสด้วยครับ  เน้นหนักมากกับคำว่า “เหี้ย”  ตอนนี้ผมกำหมัดแน่นมากกำลังจะชกมันแต่มีคนมาจับมือผมไว้

“อะไรครับน้องตั้ม  ถึงขั้นลงไม้ลงมือเลยหรอครับ  มีอะไรก็พูดกันดีๆนะครับ”  พี่บาสครับ  พี่ประธานขวัญใจสาวๆ

“พี่ก็ดูมันดื  ผมเข้ามาคุยดีๆ  มันก็ไม่พูดรัยกับผมสักคำ ถามรัยก็ไม่ตอบ” ผมพูดไปปชี้หน้ามันไป

“แล้วน้องเอกมีรัยครับ  ทำไมไม่พูดกับเพื่อนดีๆ”  พี่เอกหันไปถามไอเอก

“ผมว่าพี่ถามมันเองเหอะครับว่ามันทำอะไรไว้แล้วไม่รับผิดชอบ”  อ้าวพูดยังกะกูไปทำใครท้องแล้วกูไม่รับผิดชอบงั้นแหละ

“กูทำอะไรว่ะ กูไม่ได้ทำรัยผิด  ทำไมกูต้องยอมรับผิดด้วย”

“เออ  กูลืมไปมึงมันเทวดา ทำไรก็ไม่ผิด แบบนี้แหละน๊า  คนมันถูกตามใจจนเสียคน  จะทำอะไรก็ได้  ใครจะเป็นจะตายไม่เคยสนใจ”

“ไอเอกกกก “  ผมพูดไปพร้อมกับกระโจนจะเข้าไปอักมัน  แต่โดนพี่บาสตะครุบไว้ทัน

“พี่ว่าน้องเอก ไปก่อนนะครับ  แล้วเดี่ยวตรงนี้พี่จะคุยกับตั้มมันเอง”  พี่บาสพูดเสร็จ ไอเอกก็เดินออกไปเลยครับ   หลังจากนั้นผมก็นั่งคุยกับพี่เอก  เล่าเหตุการณ์วันนั้นให้พี่แกฟัง 

“น้องตั้มครับ  พี่ว่าน้องตั้มเองก็ทำไม่ถูกนะครับ  ถ้าไม่คิดจริงใจกับใครก็อย่าไปหึความหวังกับคนอื่นนะครับ”  ผมฟังแล้วก็พยักหน้ารับ แต่ยังมีอีกเรื่องที่ผมสงสัย

“แล้วเรื่องนี้มันเกี่ยวรัยกับไอเอกตรงไหน  มันถึงได้โกรธจนไม่อยากพูดกับผม” 

“เรื่องนี้พี่ว่าเอาไว้เราไปคุยกับเอกเองดีกว่านะ  พี่ก็ตอบอะไรได้ไม่มากหรอก”  พี่แกพูดไป  ยิ้มไป  ดูๆแล้วหน้าตาเจ้าเล่ห์เหมือนกันแหะ

“แล้วผมต้องทำงัยอะครับ”  ด้วยความสัตย์จริงนะครับ  ตั้งแต่เกิดมาจนถึงบัดนั้น  ผมไม่เคยง้อหรือขอโทษใครเลยครับ  อาจจะจริงอย่างที่ไอเอกพูดก็ได้

“แค่พูดว่าขอโทษ  แค่เนี๊ยพูดเป็งม่ะ”  ผมก็พยักหน้ารับอีก

“แต่ไม่ใช่แค่คำพูดนะ  ตัวเราเองต้องรู้สึกด้วยว่าเราขอโทษเพราะอะไร” ผมก็พยักหน้ารับอีก  หลังจากนั้นผมก็คุยกับแค่ไปเรื่อยๆครับ  จนเย็นมากแล้วผมเลยขอตัวกลับบ้านก่อน

   เช้าวันนี้ผมเดินเข้ามาในห้องเห็นไอเอกนั่งอยู่ที่นั่งมันอยู่แล้ว  มันหันมาเห็นผมแล้วมันก็หันกลับ  เฮ้อ !!! ถอนหายใจไปหนึ่งเฮือก  แล้วกูจะขอโทษมันยังงัยดีว่ะ  แล้วจะเริ่มยังงัย  กูกลัวว่าไปคุยกับมันแล้วมันไม่ยอมคุยดีๆด้วย  แล้วผมเกิดโมโหไปตั๊นหน้ามัน  ผมกลัวจริงๆครับ  ผมมันพวกการกระทำไปก่อนสมอง  555+

“ไอตี๋ !!!!!”  มาแล้วครับเสียงมาร  เสียงมาก่อนเห็นตัวอีก  ไม่ต้องบอกกูรู้ว่าเป็นไออาร์ม  มันเรียกผมว่าไอตี๋  จนคนอื่นคิดว่าผมชื่อตี๋หมดแล้ว

“มีรัยว่ะ”  ถามอย่างเซ็งๆ  หิวข้าวด้วยครับ  ปรกติผมจะมาทายข้าวเช้าที่ รร. แบบว่ากินข้าวบ้านแล้วไม่อร่อย  เพราะไม่ได้จ่ายตังค์

“กูได้ข่าวว่าเมื่อวานมึงมีเรื่องกับไอเอกอีกแล้วหรอ”  ถ้าผมซื้อหวยป่านนี้คงถูกซักรางวัลแล้วละครับ
“ใครบอกมึงว่ะ”

“เชื่ย...คนเค้ารู้ไปทั่วแล้ว  แมร่งบางข่าวก็ว่ามึงทะเลาะแย่งหญิงกัน  บางข่าวก็ว่ามึงทะเลาะกันเพราะมึงนอกใจไอเอก”

“เห้ย !!!  กูกะมันไม่ได้เป็นรัยกันซะหน่อย” 

“เออ  ช่างมันเหอะ  ข่าวก็คือข่าว  แต่ว่ามึงทะเลาะกันเรื่องรัยว่ะ”

“เรื่องเดิม....ไปกินข้าวดีกว่าป่ะ  กูหิวแล้ว”  ต้องรีบเปลี่ยนเรื่องครับ  เพราะผมกับเพื่อนๆในกลุ่มคุยกันถึงเรื่องนี้ทุกวัน 

   ตอนนี้กลุ่มผม ไออาร์ม ไอเจษ ไอเบียร์ ไอหนุ่ม ขาดไอเอกคนเดียว ยกขบวนกันไปกินข้าวที่โรงอาหารระหว่างทางก็ได้ยินสัยงซุบซิบตลอดทางเดิน  ผมพยายามนับหนึ่งถึงสิบ  เพราะไม่อยากมีเรื่องกับเด็กทั้งโรงเรียน  เด่วจะเขม่นกันป่าวๆ  อีกอย่างผมอยู่แค่ ม.1 เอง  ถึงกลุ่มผมคนตัวยังกะความทั้งนั้น  แต่ยังไม่อยากซ่าตอนนี้  กลัวพวกรุ่นพี่มันรวมตัวกันมากระทืบ 555+

“เห้ย มีไรก็เข้ามาถามดีๆ  ซุบซิบกันอยู่ได้  น่ารำคาญ”  ไม่ใช่ผมนะครับ  ไอเบียร์ครับ  ไอเลือดร้อน แล้วไอที่มึงตะโกนด่าข้ามโต๊ะนะ  มันผู้หญิงนะโว้ย  แมนโครตเลยครับเพื่อนผม  ผู้หญิงกลุ่มนั้นก็นั่งหน้าซีดเลยครับ  ผมเองก็ตกใจเหมือนกัน เพราะไอเบียร์ตอนนี้หน้ามันยังกับยักษ์ยังงัยไม่รู้  น่ากลัว  ถ้าผมเลือกได้ที่จะไม่อยากมีเรื่องด้วย  ผมเลือกไอเบียร์นี้แหละครับ  เป็นอันดับหนึ่งเลย

“แล้วที่ว่าน้องตั้ม ทะเลาะกับน้องเอก  เพราะน้องตั้มไปนอกใจนอกเอกเนี๊ย จริงรึเปล่า”  อยู่ดีๆ ก็มีเสียงตะโกนออกมาผมได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้นไปดู  ก็ไม่ทันเห็นว่าใครเป็นคนพูด

“เปล่าครับพี่  ผมกับมันไม่ได้เป็นรัยกันซักหน่อย  แล้วอีกอย่างผมเองยังไม่มีแฟนด้วย“  ผมพูดไปยิ้มไป  แต่หารู้ไม่  ถ้ามันเป็นผู้ชายป่านนี้กูเล่นมันเละแน่

“งั้นแปลว่าน้องตั้ม ยังไม่มีแฟนซิ  แบบนี้เพื่อนพี่ยังมี ความหวังอ่ะดิ” 

“ไม่ได้รังเกลียดนิครับ”  แล้วก็ฉีกยิ้มตาปิดมิดให้ไปหนึ่งฉึก”

“ชิห์”  เสียงใครมาจิ๊จ๊ะแถวนี้ว่ะ  หันไปเห็นเป็นไอเอก  กำลังจะเรียกมัน  แต่มันก็เดินออกไปแล้ว 

   ตอนนี้ผมงงตัวเองอีกแล้วว่าทำไมผมต้องรู้สึกแย่  ทำไมผมถึงอยากอธิบายเรื่องนี้ให้มันฟัง  ทำไมผมถึงไม่อยากให้มันทำเฉยชากับผม  ผมรู้แต่ว่าตอนนี้ผมกลัว  กลัวไปทุกอย่าง  กลัวว่าต่อไปมันจะไม่คุยกับผมอีกเลย  กลัวว่ามันจะไม่รับคำขอโทษจากผม  แต่ผมก็ตอบตัวเองไม่ได้ว่าทำไมถึงกลัว

   หลังจากนั้นผมและเพื่อนๆก็ยกขบวนกันไปเคารพธงชาติแล้วก็ขึ้นห้องเรียน  พักเที่ยงลงไปกินข้าว  แล้วกลับขึ้นมาเรียน    ตลอดเวลาผมต้องคอยมองหาไอเอกว่ามันจะเป็นยังงัย  มันมีกลุ่มทำรายงานไหม  มันมีเพื่อนคุยไหม  นี้ก็เป็นอีกหนึ่งเรื่องครับที่ผมสงสัยตัวเองว่าทำไมผมต้องคอยหวงมันด้วย

   เย็นวันนี้ผมต้องลงซ้อมวอลเล่ห์ครับ  เพราะผมไปขอพี่เค้าว่า  บาสผมขอลงสำรอง  เพราะตอนนี้ทีมวอลเล่ห์เรายังมีตัวหลักไม่ครบ  และผมเล็กเห็นแล้วว่า ตอนนี้ทีมบาสของผมมีตัวนักกีฬา รร.อยู่เกือบค่อนทีม  ผมเลยมาจริงจังกับวอลเล่ห์ดีกว่า  หลังจากคุยกับพี่คุมทีมเสร็จแล้ว  ผมก็เดินตรงไปหาไอเอก

“เอก  หลังซ้อมรอด้วย  มีเรื่องจะคุย”  แล้วผมก็เดินออกไปเลย  ไม่รอฟังคำตอบใดๆทั้งสิ้น

   หลังจากที่ซ้อมเสร็จแล้ว  ตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว ผมก็รีบวิ่งไปหาไอเอกครับ  แต่พอไปถึงผมกวาดสายตาไปรอบๆ  ก็ไม่เจอไอเอก  ผมเลยวิ่งไปหาพี่ที่คุมทีม

“พี่เอ็มครับ ไอเอกไปไหนแล้ว”

“มันขอกลับก่อนนะ  มันบอกว่ารถกลับบ้านมันจะหมด 5 โมง เลยให้มันกลับไปก่อน”  เออ  ผมก็ลืมไปเลยครับว่าไอเอกมันอยู่ต่างอำเภอ แล้วรถมันจะหมดตอน 5 โมง 

   ซึ่งผมเองก็เคยแกล้งให้มันตกรถบ่อยมากครับ  ครั้งแรกที่ผมแกล้งมัน ดูหน้าตามันตกใจมากเลยครับ  ผมถามมันว่าเป็นรัย   มันบอกว่า กลัวพ่อดุเอาว่ามันแต่เถลไถลจนตกรถ  ผมเลยบอกว่าไม่เป็นรัยเดี่ยวจัดการให้  แล้วผมก็โทรไปหาพ่อแม่มัน  โดยบอกว่ามันมีรายงานด่วนทำเป็นกลุ่มเลยขออนุญาติให้เอกมันนอนที่บ้านผม  พ่อแม่มันก็ไม่ได้ว่ารัย มันเลยได้นอนบ้านผม

   คืนนั้นผมเลยพาตะเวนซะทั่วเมืองเลย  พาไปกินข้าว  ไปร้องเพลง  กินน้ำชา  ดูมันมีความสุขยังงัยไม่รู้  มันบอกว่านี้เป็นครั้งแรกเลยที่ได้ออกมาเที่ยวกลางคืนแบบนี้  โหย  อย่างว่าละครับ  พ่อแม่มันเลี้ยงมันแบบไข่ในหิน  ซึ่งต่างกับผมแทบทุกด้าน  พ่อแม่ผมจะเลี้ยงผมแบบให้อิสระทางความคิด  แต่ต้องคิดอย่างมีเหตุผล  จะทำไห้ต้องทำอย่างมีเหตุผล  กำลังนั่งคิดเรื่องนี้เพลินๆ  ก็มีมารมาพจญอีกแล้ว  เป็นพี่บาสครับ  รู้สึกว่าช่วงนี้จะได้คุยกับแกบ่อยมาก  ซึ่งแกบอกว่าเห็นผมนั่งเหม่ออยู่คนเดียวเลยเข้ามาคุยด้วย  หลัวจากนั้นพี่แกก็ชวนผมกลับบ้าน  โดยแกอาสาขับรถมาส่งถึงบ้านเลย  ตลอดทางผมก็คุยกับแกเรื่องไอเอก  แกก็แนะนำมาว่าควรทำยังงัย  พี่แกเป็นคนเก่งครับพูดอย่างมีหลักการสมแล้วกับตำแหน่งประธานนักเรียน
~~**~~**~~**~~**~~**~~**~~**~~**~~**~~**~~

~~**~~**~~**~~**~~**~~**~~**~~**~~**~~**~~

[l3ALL_l3@$T€R]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตอนที่ 6 วันกีฬาสี

   นับจากวันที่ผมบอกไอเอกว่าผมมีเรื่องจะคุยด้วย  มันก็เหมือนพยายามหลบหน้าผมตลอด หรือผมคิดไปเองก็ไม่รู้  ผมก็หาโอกาสมาเรื่อยๆ ที่จะให้ได้คุยกับไอเอก  แต่จนแล้วจนลอดก็ไม่มี จนถึงวันแข่งกีฬาภายใน

   ตอนนี้ผมมายื่นดูข้างสนามบาส  สีของผมกำลังแข่งกับสีแดงอยู่ครับ  (ผมอยู่สีเขียวนะครับ)  ซึ่งตอนนี้ในสนามมี ไอเอกอยู่ด้วย  ไอเอกนี้มันเล่นบาสเก่ง  ไม่มันไม่ค่อยเล่นครับ  มันบอกว่าเวลาเหงื่อออกแล้วไม่ได้อาบน้ำ  จะรู้สึกไม่สบายตัว เพราะฉะนั้นเวลาอยู่ที่ รร. มันจะไม่เล่นกีฬาใดๆเลย   และผมก็เคยถามมันว่าทำไมมันไม่เล่นให้ รร.  มันตอบกลับมาว่า ขี้เกลียดซ้อม  มันก็แบบนี้แหละครับ ไม่ชอบทำตามคำสั่งใคร  ไม่อยากให้ใครมาตั้งกฏเกณฑ์ให้ตัวมัน

   ขณะที่ในสนามก็ผลัดกันรุกผลัดกันรับ  ซึ่งคะแนนก็สลับกันขึ้นนำ  เสียงกองเชียร์ทั้งสองฝ่ายเองก็ตะโกนใส่กันอย่างไม่ลดลาวาศอกให้กันเลย  ดูแล้วผมว่ากองเชียร์เนี๊ยไม่สนใจเกมส์ที่อยู่ข้างหน้าเลยครับ  สงสัยเชียร์เอามันส์อย่างเดียว  ประมาณว่าทีมกูแพ้ไม่เป็นไร ขอให้กูได้มันส์ก็พอแล้ว  ซึ่งหนึ่งในนั้นก็มีผมและพวกเพื่อนๆๆในทีมครับ

   ตอนนี้จบครึ่งแรกแล้ว  สีผมนำอยู่ 26 – 20  ซึ่งถือว่าไม่ห่างมากมายครับ  ผมน่ะยังอยากดูต่อครับ  แต่ว่าอีก 20 นาที วอลเล่ห์ก็จะแข่งแล้ว ผมจึงต้องแปลงกลายจากนักบาสไปเป็นสตรีเหล็กแล้วลงวอร์มร่างกายครับ  ทีมคู่แข่งผมเป็นสีเหลืองครับ  ตอนนี้เป็นรอบรองครับ ซึ่งทีมผมไม่ต้องแข่งรอกแรก  เพราะโชคดีจับฉลากได้ บาย  ซึ่งผลเป็นไปตามคาดครับ ทีมผมชนะ 3 เซ็ทรวด  เพราะทีมผมพี่ ม.3  ที่เป็นนักวอลเล่ห์ รร.  ยอมมาลงเล่นให้สีด้วย  เลยชนะได้ใสๆ  แล้วการแข่งขันในช่วงเช้าก็จบกลัง  ตอนนี้ทั้งกองเชียร์ทั้งนักกีฬา กำลังเติมพลัง กันเต็มที่  เตรียมพร้อมที่จะลุยในช่วงบ่าย

   ตอนนี้บาสรอบชิงชนะเลิศเริ่มแล้วครับ  เป็นการพบกันระหว่างสีเขียวของผม กับทีมสีเหลือง แต่ผมไม่ดูหรอกครับ  เพราะผมเองก็ต้องแข่ง  ใจหนึ่งก็อยากไปเชียร์ไอเอก  แต่อีกใจหนึ่งก็อยากให้ทีมของผมเองชนะ  เลยต้องมาเต็มที่กับเกมส์นี้ก่อน สีที่เจอรอบชิงกับผมนี้เป็นสีน้ำเงินครับ  การแข่งสูสีกันมากครับ ตอนนี้จบไปแล้ว 3 เซ็ท ทีมสีน้ำเงินนำอยู 2-1 เซ็ท  ผมเห็นทีมบาสกำลังเดินมา  ผมเลยตะโกนถาม

“พี่เอ็ม เป็นงัยบ้าง แพ้ชนะ”  แต่ระหว่างที่ผมถามสายตาผมจ้องไปที่ไอเอก  ที่ตอนนี้ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

“ไอคุณตั้ม  มึงคุยกะกู  หรือคุยกะใครว่ะ”  พี่แกคงเห็นละครับ  ว่าผมไม่ได้มองหน้าแก

“แหะๆๆ” ได้แต่หัวเราะแห้งๆไป

“ชนะวะ” พี่แกบอก  แล้วยักคิ้วให้ทีหนึง “แล้วของมึงละ  เป็นงัยบ้าง”

“ตามอยู่ 2-1 ฝ่ายโน้นมันโครตเหนียวเลย  เอามันไม่ลง  แก้เกมส์ก้อไม่ได้  จนปัญญาแล้ว”   

   ปรี๊ด !!!  เสียงนกหวีดดังขึ้น  เกมส์  เซ็ทที่ 4 เริ่มขึ้นแล้ว ตลอดเกมส์ก็ผลัดกันทำคะแนน แต่แล้วก็เกิดเรื่องจนได้ จังหวะที่ผมลงจากการกระโดดตบลูกหน้าเน็ต  ขาของทีมตรงข้ามได้มาเกี่ยวกับขาผมทำให้ผมเสียหลัก

“โอ๊ย !!!“

   ตอนนั้นผมว่าผมร้องเสียงหลงเลยก็ว่าได้  เสียงรอบตัวผมตอนนี้เงียบสนิทเหมือนไม่มีใครอยู่แถวนั้นเลย สักพักก็ได้ยินเสียงร้องดังออกมา มีหลายเสียงมากทั้ง  “เห้ย !!!”  “น้องตั้ม”  “ไอตั้ม”  จากนั้นก็มีคนมามุงดูผมเต็มเลย  ผมหันมองรอบๆ  คงจะเดาออกนะครับว่าผมมองหาใคร  ใช่แล้วครับผมมองหาไอเอก  แต่ก็ไม่เจอ  ตอนนั้นผมเกิดอาการน้อยใจขึ้นมาเลยครับ   ขนาดผมเจ็บแบบนี้  มันยังใจดำไม่มาดูดำดูดีผมเลย  แล้วไอเจษมาจากไหนก็ไม่รู้ครับเข้ามาพยุงผมให้ลุกขึ้น  พอลุกขึ้นได้ผมก็กวาดสายตามองไปที่เดิม  ผมก็เจอครับ  เห็นมันยืนดูมาทางผม  มันเห็นว่าผมเจ็บแต่มันก็ไม่ลงมาดู น้อยใจชิบ   

   หลังจากลุกขึ้นได้ไอเจษก็พาผมไปห้องพยาบาล  เจ้าหน้าที่เค้าก็บอกว่าไม่เป็นอะไรมากแค่ข้อเท้าพลิก  แต่ตอนนั้นผมจำไม่ได้ครับว่าเค้าประคบร้อนหรือประคบเย็นเพราะผมมัวแต่เหม่ออยู่  คงเดาออกอีกนะครับว่าผมเหม่อถึงเรื่องอะไร  ผมกำลังนั่งคิดว่าทำไมมันไม่สนใจผม   เลยทำให้ผมไม่ได้สนใจว่าเค้าจะทำไรกับข้อเท้าผม  แล้วไอเจษมันก็ขอตัวไปก่อนเพราะว่ามันมีแข่งบอล แล้วเดี่ยวมันไปเรียกไอหนุ่มให้มารับครับ

   หลังจากไอเจษออกไปได้สักพัก  เจ้าหน้าที่ก็พันข้อเท้าผมเพื่อล็อกไม่ให้ผมใช้ข้อเท้ามากเดี่ยวข้อเท้าจะอักเสบเสร็จ เค้าก็บอกว่านั่งรอตรงนี้ก่อนก็ได้  ผมก็นั่งรอไปเรื่อยๆ  จากนั่งก็เปลี่ยนเป็นนอน  สักพักก็ได้ยินเสียงประตูเปิด  แล้วได้ยินเสียงเจ้าหน้าที่บอกว่าอยู่ข้างใน  สักพักก็รู้สึกว่ามีคนมานั่งที่เก้าอี้ข้างๆ  ผมคิดว่าเป็นไอหนุ่มเลยพูดไปว่า

“หนุ่มมาแล้วหรอ  เดี่ยวแปปนะ  กำลังสบายเลย”  ตอนนี้ผมกำลังหลับตมนอนอยู่บนที่นอน 

“.........”   ทำไมมันเงียบว่ะ  แต่ไม่แปลกหรอก  ไอหนุ่มมันเป็นคนไม่ค่อยพูดอยู่แล้วด้วย

“เห้ยหนุ่ม  กูว่าไอเอกโครตใจดำเลย  ขนาดกูเจ็บมันยังไม่สนใจกูเลย  แมร่ง ไม่รู้จะโกรธกูไปถึงไหน” 

“........”  มันยังเงียบอยู่

“มึงเป็นรัยว่ะ  อมเหรียญบาทอยู่หรอ  ถึงไม่พูดนะ”  เริ่มรำคาญครับ  พูดด้วยก็ไม่พูด  เลยกัดมันไปหนึ่งแผล

“เรา ขอโทษ”  เออ  ผิดแล้วขอโทษดีมากเพื่อน  แต่เสียงนี้ไม่ใช่ไอหนุ่ม

“เห้ย !!! ไอเอกกกก   โอ๊ยยยยย”  ตกใจมากจนลืมสังขาร

“เห้ย  เจ็บมากป่าว”  มันทำท่าจะมาดูที่ข้อเท้าผม  แต่ผมชักเท้ากลับ  มึงไม่ยอมคุยกับกูตั้งนาน  กูขอแกล้งหน่อยเหอะ

“เป็นห่วงกูด้วยหรอ  ยังสนใจอยู่อีกหรอ  ว่ากูจะเป็นจะตายยังงัย”  นั้น ขอมารยานี๊สนึง

“เราขอโทษ  ให้เราทำไรก็ยอม”  555+  ง่ายชิบ

“............” ผมนั่งหันหลังให้มันครับ

“เราขอโทษ ที่เราไม่ยอมคุยกับนายดีๆ”  เสียงมันเริ่มสั่น  ผมเองก็ใจคอไม่ดีแล้วครับกลัวมันจะร้อง ยิ่งเป็นโรคกลัวน้ำตาอยู่ด้วย

“หิวแล้ว ไปหารัยกินกัน”  ผมไม่อยากคุยเรื่องนี้แล้วเลยตัดบทพูดมันซะเลย  อีกอย่างแค่ไอเอกมันยอมคุยกับผมแค่นี้ก็พอแล้ว  เรื่องที่แล้วมาก็ปล่อยให้เป็นอดีตไปดีกว่า

“อือป่ะ  เดี่ยวมื้อนี้เราเลี้ยงเอง” ไอเอกตอบกลับมาทั้งๆที่ยัง งงๆอยู่

“อืม”  ตอนนี้มันยิ้มแล้วครับ  ฉีกยิ้มตาปิด  เหมือนผมเลย  ตอนนี้ถ้าใครมาเห็นคงนึกสงสัยว่าเราสองคนมองเห็นอะไรบ้างป่าว  เพราะต่างคนก็ต่างตี๋แล้วพอยิ้มทีตาเนี๊ยมันจะเหมือนเป็นเส้นตรงเลย  พอนึกออกนะครับ

   จากนั้นมันก็พยุงผมไปที่โรงอาหาร  ผมก็สั่งโน้นสั่งนี้  มันก็วิ่งไปซื้อให้ผมทุกอย่าง  เหอๆๆ  น่ารักจริงไอเอกใครได้มึงเป็นแฟนนะโครตโชคดีเลย   ระหว่างทานไปผมก็ถามมันว่าทำไมมันไม่ยอมคุยกับผม  มันบอกว่าตอนแรกนึกว่าผมโกรธ แล้วไม่อยากคุยกับมัน  มันเลยขอออกไปอยู่นอกวงโคจรผม  ไม่อยากให้ผมรำคาญใจ  แต่ตอนที่ผมทะเลาะกับมันที่สนามบาสนะ  มันโกรธผมมาก  เพราะมันไม่เคยคิดมาก่อนว่าผมจะไปทำร้ายมัน  ถึงจะยังไม่ได้ลงมือจริงๆก็เหอะ ผมก็บอกมันไปว่า  ที่ผมทำแบบนั้นมันเกิดจากความน้อยใจที่มันไม่ยอมคุยกับผม  หลังจากนั้นเราก็คุยไปเรื่อยๆๆ ครับ   จนพี่ๆ สตาร์ฟ เดินมาบอกว่าวันนี้มีเลี้ยงหมูกระทะที่ร้าน...........

   ตอนแรกไอเอกมันจะไม่ไป  ผมเลยบอกว่าเดี่ยวโทรไปบอกพ่อให้  ซึ่งพ่อมันก็ไม่ได้ว่าอะไร  แต่ก็มิวายสั่งเสียว่าอย่าพามันไปเถลถไลที่ไหนกินเสร็จก็ให้เข้าบ้านนอนเลย  จากนั้นพวกผมก็ยกโขยงกันไปถล่มร้านหมูกระทะ  สรุปวันนั้นสีเขียวผมได้ถ้วยมาแค่  3 ถ้วยครับ จาก 14 รายการ  คือ  ชนะเลิศบาส ม.ตั้นชาย   รองชนะเลิศวอลเล่ห์บอลชาย ม.ต้น  และ ชนะเลิศกองเชียร์ประเภทดุเดือด 555+ 

[l3ALL_l3@$T€R]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตอนที่ 7 

   หลังจากที่ผมกับไอเอกปรับความเข้าใจกันเสร็จ  พี่เอ็มก็เดินเข้ามาบอกว่าจะมีเลี้ยงที่ร้านหมูกระทะ  ผมเลยถามว่าชวนเพื่อนนอกสีไปด้วยได้ป่าว  แกถามว่ากี่คน 2 คน  แกเลยโอเคครับ  สรุปกลุ่มผม 6 คนก็เลยยกโขยงไปกันที่ร้าน ซึ่งตอนนี้ภายในร้านเกือบทั้งร้านเป็นเด็ก รร.ผมทั้งนั้น   มีเกือบครบทุกสีเลยครับ  แต่ส่วยใหญ่จะเป็นพวกสตาร์ปกับนักกีฬาซะส่วนใหญ่   พวกผมเลยออกมานั่งข้างนอกกันครับ  เพราะข้างในขวัญมันจะฟุ้ง  รู้สึกอึดอัด

   ระหว่างกินไปเราก็สนุกสนานตามเรื่องตามราวครับ  คุยกันเสียงดังเลยครับ  จะว่าไปนี้ก็เป็นครั้งแรกนะครับที่กลุ่มเพื่อนผมทั้ง 6 คนจะได้อยู่กันครบถ้าไม่นับตอนอยู่ที่ รร.  สักพักไอเอกขอไปห้องน้พ  แล้วลุกขึ้นไปเลย

“สวัสดีครับ  วันนี้ผมขอเป็นนักร้องจำเป็นสักวันนะครับ  ผมขอมอบเพลงนี้ให้กับคนที่คนที่ผมแอบชอบ  และมอบให้เพื่อนๆ พี่ชาวสีเขียวทุกคนนะครับ” 

   หลังจากที่มันพูดจบก็มีทั้งเสียงตบมือ  เสียงแซว  เสียงเชียร์ดังทั้งร้าน  ตอนนี้ที่โต๊ะผมเงียบเลยครับ  คงไม่มีใครคิดว่าไอเอกจะกล้าออกไปร้องแบบนั้น  แล้วอีกประเด็น  มันไปแอบชอบใครว่ะ  ทำไมไม่บอกเพื่อนฝูง  เดี่ยวลงมาต้องจัดการหน่อยแล้ว

ตลอดเวลา มีเธอเพียงคนเดียวอยู่ในใจ
จะอยู่ที่ไหน รู้ไหมฉันนั้นห่วงหา
ขาดเธอไปฉันเหงาและเดียวดายตลอดมา ได้แต่หวังซักวันหนึ่ง
เราจะกลับมาเหมือนเดิม

ตลอดเวลา ถึงแม้เวลานอนยังหลับฝัน
ภาพในวันนั้น ยังจำไม่เคยจางหาย
และหนึ่งคำ ที่ย้ำและฉันบอกกับเธอไว้
ฉันรักเธอ ไม่มีวันลืมเลือน

เพราะเธอคือคนแรก ที่ฉันให้ความรัก และยังปักใจไม่คิดมีคนอื่น
คนแรกที่ฉันไม่อาจลืม และเพียงคนเดียวคือเธอเท่านั้น
เพราะเธอคือคนแรก ที่ฉันให้ความรัก และยังปักใจไม่คิดมีคนอื่น
คนแรกที่ฉันไม่อาจลืม และเพียงคนเดียวที่ฉันคิดถึง

ตลอดเวลา ถึงแม้เวลานอนยังหลับฝัน
ภาพในวันนั้น ยังจำไม่เคยจางหาย
และหนึ่งคำ ที่ย้ำและฉันบอกกับเธอไว้
ฉันรักเธอ ไม่มีวันลืมเลือน

เพราะเธอคือคนแรก ที่ฉันให้ความรัก และยังปักใจไม่คิดมีคนอื่น
คนแรกที่ฉันไม่อาจลืม และเพียงคนเดียวคือเธอเท่านั้น
เพราะเธอคือคนแรก ที่ฉันให้ความรัก และยังปักใจไม่คิดมีคนอื่น
คนแรกที่ฉันไม่อาจลืม และเพียงคนเดียวที่ฉันคิดถึง

เธอคือคนเดียว ที่ฉันคิดถึง

เธอคือคนเดียวที่อยู่ในใจ
ฉันคิดถึงเธอทุกลมหายใจ
ฉันฝันถึงเธอทุกวันทุกคืน
ฉันคิดถึงเธอน้าน้านานา
ไม่เคยมีใครไม่มีคนอื่น
ฉันคิดถึงเธอทุกลมหายใจ
ฉันฝันถึงเธอทุกวันทุกคืน

   ตลอดเวลาที่มันร้องเพลงดูมันมีความสุขมาก  ร้องไปยิ้มไป  มึงจะหว่านเสน่ห์ไปถึงไหนว่ะไอเอก    สายตามันจะมองมาทางโต๊ะผม  หรือผมคิดไปเองว๊า  มันอาจจะมองโต๊ะที่ถัดจากโต๊ะผม  หรือโต๊ะที่อยู่หน้าโต๊ะผมก็ได้   ช่างมันเหอะเรื่องของมัน  หลังจากที่มันร้องจบ  ก็มีเสียงแซวมันครับ เช่น

“ใคร คือคนโชคดีคนนั้นคะน้องเอก”   หรือ
“อย่างนี้พี่ก็อกหักซิคะ”   อย่างหนักๆ  ก็
“ไม่เป็นรัยคะน้องเอก  พี่ยอมเป็นสองรองจากคนนั้นเอง” 

   มันก็ไม่ได้ตอบไรเท่าแต่ยิ้มตอบไปตามแบบของมันครับ  หลังจากนั้นมันก็หันมาเล่นงานผมครับ 
“ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับ  เพื่อนผมคนนี้มันอยากร้องเพลงมาก  เมื่อกี้มันยังแย่งจะขึ้นมาร้องกับผมแต่มันยังเจ็บขาอยู่เลยขึ้นมาไม่ทันผม  ยังงัยก็เสียงตบมือให้เพื่อนผมหน่อยนะครับ   ขอเชิญไอคุณเป๋  ขึ้นข้างบนด้วยครับ ” 

   หลังจากมันพูดเสร็จ  ก็มีเสียงตบมือเกรียวกราว  ผสมเสียงกรี๊ดกร๊าดออกมาแบบว่าดังมาก  แล้วจะให้ผมทำไงได้ครับ ต้องเล่นไปตามบทที่มันเขียนอ่ะดิ  ไอเจษมันก็ช่วยพยุงผมขึ้นเวลาที  เหอๆ  ตอนสวนทางกับไอเอกมันหันมายักคิ้วให้ผม  เห็นแล้วอยากจะเตะมันสักที  ถ้าติดตรงที่ผมเจ็บเท้านะ

ฝากหัวใจ ให้กัน เอาไว้ก่อน
ที่เราจะต้องห่างเหินไป

เผื่อว่าเรา ลำบาก อยู่หนใด
หัวใจก็ยังมีคน ดูแล
 
อาจจะมี บางคราว เราพบใครใหม่
เกิดหวั่นไหว ไปตามประสาคนไกลกัน
แต่เรายังมีใจกันไว้ไม่หวาดหวั่น
จะไม่เหลือดวงใจ ที่คิดเผื่อใคร

สิ่งที่ฉันต้องการก็คือ ให้เราคอยดูเสมอ
หากเราเผลอลืมไป แล้วดวงใจจะหาย
หมั่นคอยดูแล และรักษาดวงใจ และรักษาดวงใจ
เก็บเอาไว้จนวันที่ฉันเคียงคู่เธอ ฉันเคียงคู่เธอ


   เหตุผลที่ผมเลือกเพลงนี้หรอครับ   เพราะผมชอบเพลงนี้อ่าครับ  ความหมายดีด้วย  แล้วจังหวะก็ไม่ช้า ไม่เร็ว   ความรู้สึกตอนนั้นบอกได้ครับเดียวครับว่าตอนนั้นอายมากกกก  ก็ไม่อายได้ไง  เคยมีคนบอกผมว่า  ผมนะร้องเพลง แล้วเสียงเหมือนควายออกลูก   ทำให้ผมไม่กล้าที่จะร้องเพลงต่อหน้าสาธารณะชนไปเลย  เมื่อร้องจบผมบอกขอบคุณเสร็จ  แล้วลงเวทีไปเลย  ใครบอกว่าเอาอีกได้แต่ยิ้มให้อย่างเดียว  ไม่ร้องแล้วละครับ  อยากไปจัดการไอเอกก่อน  พอไปถึงเห็นมันนั่งตบมือชอบใจอยู่ที่โต๊ะ  แล้วหน้าทะเล้นใส่  ผมตรงไปหามันแล้วตบเข้าตรงกลางกะบาลทันเลยครับ

“โอ๊ย  ตบมั้ยเนี๊ย”  มันทำหน้าบูด  แก้มป่อง  แล้วลูบหัวมันนอยๆ

“อยากจะตบมีรัยม่ะ  อ่ะไก่หมดแล้วไปตักให้หน่อยดิ” 

“เรื่องรัย  อยากกินก็ไปตักเองดิ”  มีงอนครับ  มีงอน

“ได้  เดี่ยวกูเดินกะเผกๆ ไปตักเองก็ได้”  ประชดทันครับ  ผมทำท่าจะลุก

“เออ  เอามาเดี่ยวไปตักให้ก็ได้ “   มันก็ลุกไปตักให้สักพักมันก็มาครับ  แต่มันหยุดยืนคุยกับใครไม่รู้ข้างหลังผมขี้เกลียดหันไปดู  ก็กินไปเรื่อยๆครับ  กำลังกินเพลินๆ

“โอ๊ย !!!  เห้ยยยย  ไอเอกกกกก”  ไอโอ๊ยเนี๊ยร้องเพราะมีวัตถุมากระทบเข้ากับศรีษะผม  แล้วไอเห้ยเนี๊ยมากจากชิ้นปลาหมึก  กุ้ง  ไก่  ไม่ไหลย้อยจากบ่าลงมาที่หน้าตัก  แล้วทำไมถึงรู้ว่าไอเอกเพราะผมหันไปเห็นมันยืนยิ้มเจื่อนๆอยู่  เพื่อนๆ ผมตอนนี้มันหัวเราะกันท้องแข็งแล้วครับ  โต๊ะอื่นๆก็หันมาดูกันแล้วหัวเราะกันอย่างมันส์ปากมาก  ถ้าให้ผมสันนิฐานนะครับ  น่าจะเกิดตอนที่ผมหันหลังกลับจากการคุยของมันเมื่อครู่  แล้วมือมันก็ถือจานเนื้ออยู่  ระดับจานมันคงอยู่ตรงกับหัวมัน  พอมันหันมาจากเลยกระแทกเข้ากับหัวผม

“เห้ย  โทดที  ไม่ได้ตั้งใจ  ไปๆๆเดี่ยวพาไปล้าง”  มันก็พาผมไปล้างที่ห้องน้ำ  แล้วก็เดินกลับมาที่โต๊ะ  ผมกินอีกได้ไม่นานก็ขอตัวกลับก่อนครับ  เพราะทนกลิ่นไม่ได้  แล้วเริ่มรู้สึกคันด้วย  เลยให้ไอเบียร์มาส่งผมกับไอเอกที่บ้านผม  จากนั้นมันก็ไปที่ร้านต่อ

[l3ALL_l3@$T€R]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

อะๆ พอหล่ะ

เดวมาต่ออิกนะครับบบ

ลืมไป ต้อง อ่านหนังสือสอบ พรุ่งนี้อิก

<><>,.<><><><><><<>,>.,,,.><,>,.,..,,..,,.<><><> ถ้าอยากเห็นรูป พี่ตั้ม

ลองขอมาเยอะๆนะคับบบ

เดวเอามาลงหั้ยนะ

[l3ALL_l3@$T€R]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ว้า ไม่เหนมีคนเม้นเลย อ่า ช่วงนี้ ติดสอบเกบคะแนน

ยังอาจจะมาต่อ ช่วงดึกๆ ทุกวันนครับบบบ





ป.ล <ไม่อยากได้อะไรมาก นอกจาก คำ ว่า ขอบ คุ ณ>

[avio]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

รออ่านอยู่นะคราฟ


รอจิง ๆ เมื่อไรจะเข้าได้เข้าเข็มอ่ะ

[@^^---show&dook---^^@]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

รออ่านอยู่นะคับบ

แต่คงจาต้องหลังวานที่ 10 อ่า

ติดสอบบ

เปงกามรางจายให้นะคับบ

[l3ALL_l3@$T€R]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตอนที่ 8 

   หลังจากเราเข้าบ้าน นั่งคุยกับพ่อแม่เล็กน้อย  แถมยังโดนดุอีก  ก็ไอเรื่องที่เท้าเจ็บนะแหละครับ  ท่านบอกว่าที่หลังทำอะไรก็ให้ระมัดระวังตัวหน่อยดีนะแค่แพลง  ถ้าเกิดขาหักขึ้นมาจะทำไง  เมื่อรับพรเสร็จผมกับไอเอกก็ขอตัวเข้าห้องเพราะเพลียง่วงนอนแล้วด้วย

“ตกลงมึงร้องเพลงให้ใคร  บอกกูมาเลยอย่าช้า  ไอนี้ซุ่มไว้นิหว่า”  อ้าว  ไอเอกกูถามแค่นี้มึงจะอายหน้าแดงทำไมว่ะ

“ป่าว  เราแค่อยากจะร้อง”

“แล้วมึงป่าวประกาศไมว่ะ  ว่ามึงมอบเพลงนั้นให้คนที่มึงแอบชอบ  แล้วอีกอย่างคนอย่างมึงถ้าไม่มีไรเป็นพิเศษ คงไม่ขึ้นไปทำอะไรแบบนั้นหรอก”  มันจะเดินหนีผม  ผมเลยดึงข้อมือมันเอาไว้  แล้วจ้องหน้ามัน

“สักวันเราจะบอกนาย  แล้ววันนั้นนายจะได้รู้” มันเป็นคนรักษาสัญญา  ถ้ามันพูดว่าจะบอก  เดี่ยวมันก็บอกเอง  ผมเลยไม่ได้เซ้าซี้มัน  ผมก็เดินไปเก็บโน้น  หยิบนี้  ให้มันเข้าที่ เพราะตอนนี้ในห้องรกมาก  ตลอดเวลาผมก็ร้องเพลงที่ไอเอกมันร้องที่ร้าน ล้อเลียนมันไปเรื่อยๆ 

“อ่ะ  มึงไปอาบก่อนนะ  เด่วกูเก็บของแล้วจะจัดที่นอนให้”  ผมยื่นผ้าเช็ดตัวให้มัน มันก็เดินเข้าห้องน้ำไป  ผมก็จัดการลากเบาะนอนที่อยู่ใต้เตียง ออกมาปูที่พื้นห้อง  ปกติถ้ามันมาค้างที่บ้านผม  ผมก็ให้มันนอนที่เบาะข้างล่างเนี๊ยแหละ  เพราะเตียงในห้องผมมันจะเป็นเตียงสำหรับนอนคนเดียว  ซึ่งผมนอนคนเดียวก็เกือบเต็มแล้ว   หลังจากจัดที่นอนเสร็จไอเอกก็ออกมาจากห้องน้ำ

“เสร็จแล้ว  ไปอาบดิ” ผมกำลังเดินไปอาบน้ำแต่ไอเอกมันเข้ามาประคองผม

“ไม่ต้องเดินเองได้”

“อวดเก่ง ถ้าเกิดล้มขึ้นมาทำไง  แม่นายฝากให้เราดูแล  เดี่ยวนายเป็นรัยขึ้นมา  เราก็ซวยดิ”  มันก็ประคองผมเข้าห้องน้ำครับ แล้วมันก็ยืนอยู่ที่หน้าประตู  ผมก็งงว่ามันจะยืนอยู่ตรงนั้น  ทำไมไม่ไปแต่งตัว

“เอาออกไปดิ คนจะอาบน้ำ” 

“ไม่เป็นรัย  จะอยู่เป็นเพื่อนเดี่ยวเกิดลื่นให้ห้องน้ำมาจะทำไง”

“ไม่เป็นรัย  กูโตแล้ว กูดูแลตัวเองได้”

“อวดเก่งอีกแล้ว  เป็นห่วงนะเนี๊ย  ถ้าไม่ห่วงคงไม่มาเฝ้าหรอก” 

“บอกว่าไม่เป็นรัยก็ไม่เป็นรัยดิ”  ผมบอกมันพร้อมกับผลักมันให้ออกจากประตูห้องน้ำ  “โอ๊ย !!!”  เวรกำ  เสือกลงน้ำหนักลงที่เท้าข้างที่เจ็บ

“เห้ย  เป็นรัย  เจ็บป่าว  เป็นงัยละ  อวดเก่งจนได้เรื่อง  หยุด !!!!   ไม่ต้องพูดเลย  อาบไป  ถ้าอายก็อาบทั้งกางเกงในนั้นแหละ  อ่ะโด่ด้วงกวางของนายนะ  ต้องใช่กล้องจุลทรรศน์ถึงจะมองเห็น  ได้มาไม่เยอะแล้วยังจะมาทำอาย” อร้ายยย  ไอเอก  ไอปากหมากล้าว่ากู เดี่ยวสวยๆ

“เชี่ย ถ้าของกูด้วงกวาง   ของมึงก็หนอนชาเขียวซิว่ะ 555+  แล้วก็ต้องใช้กล้องส่องทางไกลถึงจะมองเห็นใช้ป่ะ”  เออ  เอาดิ 

“เออ  ไม่เถียงด้วยแล้ว  อาบไปเลยไม่ต้องพูดมาก”  ตอนนั้นผมไม่ได้คิดอะไรหรอกครับ  มันสั่งให้อาบผมก็อาบไปแต่อาบทั้งกางเกงในนะครับ  ยังมียางอายอยู่บ้างเล็กน้อย  ก็ทั้งลวงทั้งควักโดยไม่ได้สนใจไอเอกเลยครับ   พออาบเสร็จผมก็หันกลับเห็นมันยืนหน้าแดงอยู่

“เป็นรัยหน้าแดงเลย  ไม่สบายป่าว”  สงสัยต้องมีไข้แน่เลย  เพราะวันนี้มันแข่งบาสกลางแดดอ่ะครับ

“ป่าวไม่ได้เป็นรัยหรอก”  แล้วมันก็หันไปแต่งตัวของมันจนเสร็จ  มันก็เดินออกจากห้องไปเลย  ผมก็ได้แต่บ่นตามหลังมันไป  “อ้าวว  โกรธรัยกูอีกว่ะ”  แต่มันไม่ตอบไรแต่เดินออกไปเลย   ผมก็นั่งรอมันอยู่ในห้องแบบนั้นแหละ สักพักมันก็มาพร้อมถือถุงมาหนึ่งถุง

“ไปไหนมาหรอ  โกรธรัยเราหรือเปล่า”  ผมถามเสียงอ่อยๆ  กลัวมันโกรธผมอีก  แต่ตอนนั้นผมก็ยังนึกไม่ออกว่าผมไปทำอะไรให้มันโกรธ  ถ้าเป็นเรื่องแซวกันก็ไม่น่าจะใช่  เพราะอยู่ที่ รร.  เราก็แซวกันบ่อย

“เปล่า  ไปซื้อยามา” มันพูดพร้อมชูถุงยาง  เอ้ย  ถุงยาให้ผมดู 

“ทำไม  เดี่ยวนี้แคร์ความรู้สึกคนอื่นเป็นแล้วหรอ”  อ้าวววว   มึงเอาให้แน่จะโกรธหรือไม่โกรธ  แต่ผมเห็นมันพูดไปอมยิ้มไป ก็เลยรู้ว่ามันไม่ได้โกรธอะไรผมหรอก

“เออ  ทำไมเมื่อก่อนกูเป็นคนแบบนั้นจริงหรอ”

“แบบไหน”

“แบบที่มึงเคยด่ากูไง  ว่ากูจะทำอะไรก็ทำ  ใครจะเป็นจะตายไม่เคยสนใจอ่ะ” 

“อือ  เมื่อก่อนนายเป็นคนแบบนั้น  นายไม่สนใจความรู้สึกของคนรอบข้างเลยว่าเค้าจะเป็นยังงัย  รู้สึกยังงัยกับการกระทำของนาย”  ผมไม่รู้ตัวเลยจริงๆนะครับตอนนั้น  เพราะผมคิดว่าผมอยากทำอะไรผมก็ทำ  ก็มันชีวิตของผม  แต่ผมอาจจะลืมไปว่าผมไม่ได้อยู่คนเดียวในโลกนี้

“แล้วต่อไปกูต้องทำตัวยังงัย”

“นายก็ต้องคิดก่อนจะทำอะไร  ง่ายๆนะ  นายลองนึกว่านายอยากให้คนนั้นปฏิบัติกับนายยังงัย  นายก็ทำแบบนั้นกับคนนั้น  ปรับเปลี่ยนความคิดตัวเองซะใหม่ เลิกเอาแต่ใจ  เลิกใช้ตัวเองเป็นที่ตั้ง  และสุดท้ายเลิกใช้อารมณ์ตัดสินปัญหา”

“อืม  จะพยายามนะ  ขอบใจมาก”  แล้วผมก็ยิ้มให้มันหนึ่งจึ๊ก

“อ่ะมา เดี่ยวนวดข้อเท้าให้”  พูดเสร็จมันก็ดึงเท้าผมไปตั้งบนตักมัน  แล้วก็บีบยาลงมาแล้วก็เริ่มนวด  ระหว่างนั้นเราก็คุยกันไป

“แล้วไปซื้อยาที่ไหนมาหรอ” 

“ร้านขายยา  หน้า รพ.”

“แล้วไปถูกหรอ”  ผมสงสัยดิครับ  เพราะไอเอกเป็นเด็กต่างอำเภอ  มันไม่เคยไปไหนมาไหนในเมืองคนเดียว แล้วมันไปถูกได้ไง

“เมื่อกี้เราถามแม่นะ  ว่าจะไปซื้อยาต้องไปซื้อที่ไหน  แล้วไปยังงัย” 

   หลังจากมันนวดเสร็จผมก็ถามมันว่าดูหนังป่าว  เพิ่งไปเช่ามาเมื่อวาน  ยังไม่ได้ดูเลย  มันเป็นเรื่องรัยแล้วผมก็จำไม่ได้ครับ  แต่ไอเอกมันบอกว่ามันก็ยังไม่ได้ดู  เราเลยนอนดูหนังกันจนจบ  มันก็ดึกมากแล้ว  ผมเลยบอกว่าให้มันนอนได้แล้ว

“อ้าว  แล้วทำไมนายไม่ลุกขึ้นไปนอนข้างบนอ่า”

“เราอยากนอนคุยกับนายอ่ะ  ไม่ได้คุยหลายวัน  มันมีเรื่องที่อยากคุยมากมายเลย”

“อืม  คุยมาดิ  เราก็ยังไม่ง่วงเลย”

   เราก็นอนคุยกันไปเรื่อยๆๆ  นึกเรื่องไหนออกก็คุยเรื่องนั้น  คุยกันเหมือนไม่ได้คุยกันมาเป็นชาติ  คุยไปคุยมาเราก็หลับไปตอนไหนก็ไม่รู้  แต่ผมคิดว่าคืนนั้นผมมีความสุขมาก  มันเป็นวันที่ผมรอคอยมานานเหลือเกิน  มันเหมือนกับผมได้เจอของรักของหวงของผม  หลังจากที่ผมทำมันตกลงไปในแม่น้ำ  แล้วคิดว่าผมคงไม่ได้สิ่งนั้นกลับคืนมาอีกแล้ว 

[l3ALL_l3@$T€R]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตอนที่ 9 

   เช้าวันนั้นผมตื่นขึ้นมากำลังจะลุกขึ้นก็รู้สึกเหมือนโดนกอดอยู่  เลยมองไปที่ลำตัวเห็นไอเอกกำลังนอนหลับแล้วกอดผมอยู่  ผมก็ไม่ได้ง่าอะไรมันหรอกครับ  คิดว่ามันคงหนาวเลยต้องมาอะไรกอดเพื่อให้ตัวเองอุ่นขึ้น  เห็นมันนอนหลับสบายผมเลยไม่อยากปลุกมัน  ก็ล้มตัวลงนอนต่อ  ผมก็นอนมองหน้ามันไป  มองดูใกล้ๆก็พบว่า  มันนอนน้ำลายไหล  เฮ้ย  ไม่ใช่แล้ว  มองหน้ามันใกล้ๆแบบนี้เลยให้ผมได้สำรวจหน้ามัน  คิ้วหน้า  สมูกเป็นสัน  ปากสีชมพูใส  ดูๆไปหน้ามันสวยกว่าผู้หญิงบางคนอีกนะครับผมว่า  ผมคงจ้องมองมันมันไปมันเลยลืมตาตื่นมา  มันคงเห็นผมจ้องหน้ามันอยู่  มันเลยจ้องหน้าผมตอบ  ผมคงรู้สึกตัวช้าไปมั้งว่ามันตื่นเขินเลยครับตอนนั้น  เลยชวนมันคุยแก้เก้อ
“หวัดดี  หลับสบายเลยนะ”

“แล้วไมต้องหวัดดีด้วยอ่ะ”  เอ้อ  แล้วทำไมผมต้องหวัดดีมันด้วยอ่า

“หิวยัง  ลงไปกินรัยข้างล่างดีกว่า”  ตอนนี้ผมเริ่มหิวแล้วครับ  อีกอย่างไม่รู้จะชวนมันคุยเรื่องรัยดี  ตอนนั้นนึกไม่ออก

“อือ  ขอล้างหน้าก่อน“  แล้วมันก็ลุกไปเข้าห้องน้ำ 

   หลังจากมันออกมาแล้ว  ผมก็เข้าไปต่อ  แล้วพบว่ามันลืมกดชักโคลก  ไม่ช่ายยยย  พบว่ามันบีบยาสีฟันใส่แปรงไว้ให้ผม  ผมเห็นแล้วก็ยิ้มครับ  ทำไมมันน่ารักแบบนี้ว่ะ  ถ้ามันเป็นผู้หญิงป่านนี้ผมจีบไปนานแล้ว  แต่ว่าไปมันน่ารักกว่าผู้หญิงอีกนะครับ  เหอๆๆๆ  เมื่อทำธุระส่วนตัวเสร็จเราก็ลงไปข้างล่างกัน  ก็ได้ไอเอกนี้แหละครับที่ช่วยพยุง

“แม่จ๊า.....มีรัยกินบ้างหิวแล้ว”  ผมเดินเข้าไปหาแม่  แล้วกอดทางด้านหลัง  แล้วก้มหน้าไปหอมแก้มหนึ่งฟอด  ซึ่งผมจะทำกับแม่ผมแบบนี้ทุกเช้าละครับ

“ลูกเอกดูมัน  โตจนหมาเลียก้นไม่ถึง  ยังทำตัวอ้อนแม่เหมือนเด็กๆ  แล้วว่างัยละเรานะ  เท้าหายยัง ”

“ก็ยังเจ็บอยู่อ่ะ  แต่มันไม่ค่อยบวมเท่าไหร่  แล้วพ่อไปไหนอ่ะ  ไม่เห็นเลย”

“พ่อแกไปดูงานที่กระบี่โน้น  เด่วเย็นๆกลับ”  อ้อแล้วทำไมเมื่อคืนไม่บอกกันเลยน๊า  จะได้ไปเที่ยวด้วย  เพราะปกติถ้าพ่อผมไปดูงานต่างจังหวัดในวันเสาร์ อาทิตย์ผมจะตามพ่อไปด้วย  เพราะจะได้เที่ยวด้วย

“ว๊า  เสียดายจังไม่ได้ไปด้วย  กำลังอยากไปอยู่เลย แล้วมีรัยกินบ้างละครับ คุณนาย”

“ก็มีผัดขิงไก่  กับ  แกงส้มปลากระพงกับยอดมะพร้าวคะ  คุณชาย  ไปรอข้างนอกไปเดี่ยวจะยกไปให้” 

“เร็วๆ ด้วยนะครับ  ป้า  หิวแล้ว”  ปรกติผมกับแม่ก็จะคุยกันแบบนี้เป็นประจำละครับ

“เดี่ยวเหอะ  ไอนี้  เล่นด้วยแล้ว  ลามปามใหญ่แล้ว  ไปเลยไป  ไปไกลๆ  ก่อนที่ตะหลิวจะไปจอดลงบนกบาล”  แล้วไอเอกมันก็มาพยุงผม
ไปนั่งรอข้างน้อง ส่วนตัวมันเข้าไปช่วยแม่ผมในครัวคุยกันกระนุงกระนิงเห็นแล้วหมั่นไส้  ผมนั่งรอสักพักกับข้าวก็ถูกทยอยมาวางบนโต๊ะ

“อ้าว  แม่แล้วไอฝ้ายไปไหนอ่า  ไม่เห็นหัวตั้งแต่เช้าแล้ว”

“ไปกับพ่อแกโน่น”

   ระหว่างนั่งกินข้าวกันอยู่ไอเอกกับผม่ผมนี้จ้อกันไม่หยุดเลยครับ   ลูกเอกอย่างนั้น ลูกเอกอย่างนี้เห็นแล้วเซ็งครับ  ส่วนไอเอกก็ใช่ย่อย  อะไรๆก็ครับแม่  โหยยยย  บาดตา  (ไอคุณตั้ม  ได้ข่าวว่าเวลามึงไปบ้านมึง  มึงก็อ้อนแม่มันเหมือนกันนะครับ)

“แล้วลูกเอกจะกลับบ้านวันนี้เลยรึเปล่าจ๊ะ”

“ครับ  ผมบอกพ่อไว้ว่าจะกลับวันนี้”

“อ้าว  เสียดายจัง  วันนี้แม่จะพาไอคุณชายไปเลี้ยงส่งหน่อยนะ “

“แล้ว  แล้วนายจะไปไหน  ทำไมต้องเลี้ยงส่ง”  มันหันมาคุยกับผมหลังจากที่มันไม่ได้คุยกับผมเลยระหว่างทานข้าว  เพราะคุยกับมาผมอย่างเดียว

“ก็จะไปเข้าค่ายนะ  มันเป็นค่ายลูกเสือแห่งชาติ”  ผมก็เพิ่งนึกออกว่าผมยังไม่ได้บอกไอเอกเลยว่าผมจะไปเข้าค่าย”

“อ้าวแล้วทำไมนายไม่บอกเราเลยอ่ะ  จะไปวันไหน  แล้วไปกี่วันอ่ะ”  ถามเป็นชุดเลยครับ

“ไปวันจันทร์นี้  กลับวันศุกร์ มาถึงก็เย็นๆมั้ง”

“แล้วในห้องใครไปบ้างอ่า” 

“ก็มีเรา ผู้ชายคนเดียว  ผู้หญิง ก็มีไอโม กะไอนุ่น  แล้วก็เด็กห้องหนึ่งอีก 2 คน  ที่เหลือก็ ม.2 กับ ม.3 ”

“อืม.....”  เหมือนมันอยากจะพูดไรต่อ  แต่อยู่ๆมันก็ไม่พูดตักข้าวเข้าต่อเลย

“อย่าเพิ่งกลับเลยนะ  นอนนี้เหอะ  เดี่ยวได้ไปกินข้าวข้างนอกกัน  ค่อยกลับวันจันทร์เดี่ยวเราให้แม่โทรไปขอพ่อให้”

   หลังจากทานข้าวเสร็จ  แม่ผมก็โทรไปคุยกับที่บ้านไอเอก แค่ขอให้มันค้างที่นี้อีก 2 คืน แต่ทำไมคุณนายของผมนั่งคุยนานอย่างนั้นก็ไม่รู้  สงสัยเป็นแม่ไอเอกแน่เลยที่รับสายถึงได้คุยนานแบบนั้น  สักพักแม่ก็วางสายแล้วเดินมาบอกว่าแม่ไอเอกอนุญาติ 

     ตกเย็นพ่อก็กลับมาจากกระบี่  เราเลยยกขบวนกันไปนั่งร้านอาหารกันกัน  โดยพ่อเป็นคนขับนั่งคู่กับแม่  ด้าวหลังก็เป็นผม ไอเอก  แล้วก็ไอฝ้าย  น้องสาวของผมเอง  ซึ่งไอฝ้ายเนี๊ยมันจะติดไอเอกมากครับ  สงสัยเบื่อพี่ชายมันแล้ว  ไม่ให้ติดได้ไงครับ  ไอเอกมาบ้านผมทีไรมันต้องได้ขนมทุกที  มันบอกว่าไม่เหมือนผมเห็นหน้ากันทุกวัน  ขอตังค์แค่ 5 บาทก็ไม่ไห้  เหอๆๆๆ  พ่อกับแม่ผมเองก็รักไอเอกเหมือนลูกแท้ๆเลยครับ  ก็ไอเอกมันนิสัยดีนิครับ  พูดเพราะเข้าหาผู้ใหญ่เก่ง  ซึ่งต่างกับผมโดยสิ้นเชิง 

   ผมยังจำครั้งแรกที่มันมาบ้านผมได้  มันมาถึงมันก็ตะลึงเลยครับ  เพราะมันไม่เคยเห็นผมในด้านเรียบร้อยครับ  เพราะอยู่บ้านเนี๊ยะ ผมจะเป็นลูกแหง่  ขี้อ่อน  แล้วพูดเพราะ  ซึ่งต่างกับที่ รร.  โดยสิ้นเชิง 555+  มันบอกว่าถ้าผมทำตัวแบบนี้ที่  รร.  นะ  ต้องมีสาวๆติดตรึมแน่  เพราะมันว่าผมน่ารักมาก  เวลาอยู่ที่บ้าน  ผมเลยบอกมันว่ายังไม่อยากโดนตบปากแตกนะ เพราะแม่ผมไม่ชอบคนพูดหยาบ  555+  หารู้ไม่ว่าลูกชายแม่นะ  อยู่  รร. นะมันแสบแค่ไหน

[AoF^^]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

happy!!!^^

[<---*"l3LACK l3UTL3R"*--->]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

สนุกจังนะครับ อยากอ่านต่อเร็วๆ จังครับ


 ^^ มีความสุขจาง นะ

 

         จาก l3lackl3utler แห่งบอร์ด STORY