หัวข้อ: นิยายไม่มีชื่อมีเค้าดรงมาจากเรื่องจริงๆ (อ่าน 8746 ครั้ง)

put_2523

จามาต่อเมื่อไหร่อะอยากอ่านต่อ และต้องขอขอบคุนมากที่ได้สำผัสประการที่หลากหลายที่ชิเอามาแป่งปั้นกันขอบคุนจริงๆๆแปงกาลังจัยหัยนะคับ

’Witchiz๊…

thank
สนุกดี

*t*a*m*

ขอบคุณครับ

8050

ระยะนี้ความรักทำให้ทุกอย่างดีขึ้น

> ToPKunG <

อยากให้มาต่อให้อีกจังเลยคับ

> ToPKunG <

ขออนุญาตเจ้าของกระทู้ด้วยนะคับ

นัทไปอ่านเจอมา เห็นเพื่อนๆอยากอ่านต่อ เลยเอามาลงให้นะคับ

ตอนที่ 34 : พักผ่อนนิรันดร์

หลัง สอบเสร็จพอถึงวันที่จะไปหัวหิน ผมไปถึงที่สถานีรถไฟพร้อมกับไอ้ดา สิ่งที่ผมเห็นทำให้ผมตัดสินใจหันหลังจะเดินกลับ แต่ไอ้เดียร์หันมาเห็นผมก่อนเลยวิ่งมาดึงไว้

“มึงจะไปไหน”

“กูจะกลับบ้าน กูบอกแล้วไง ถ้ามันไป กูก็ไม่ไป”

“ไปเหอะนะ ถือว่ากูขอ”

“มึงรู้ว่ากูเจ็บ มึงยังจะให้กูทำอีกหรอ เดียร์”

“แล้วมึงจะหนีมันไปได้ตลอดหรอ มึงมั่นใจหรือว่าทำได้”

“ได้ ถ้ามึงอยากให้กูทำ กูจะทำ”

ทำไมจะต้องมาทนเห็นหน้ามันด้วยนะ ไม่อยากเห็น ไม่อยากเจอ ไม่อยากได้ยินเสียง
เวลาที่ได้ยินเสียงหัวเราะของมัน รู้สึกมันบาดลงไปในใจ
พอขึ้นไปบนรถไฟเลยเลือกที่นั่งที่ห่างจากมันมากที่สุด คงจะดีถ้าไม่ต้องเห็นหน้ามัน
แค่อยู่ใกล้แค่นี้ก็ทรมานเจียนตายแล้ว

ช่วงนั้นผมเริ่มติดยาแล้ว เพราะเป้มันจะหามาให้เล่นทุกวัน ขนาดไปเที่ยวยังมีติดตัวไปด้วย
นั่งคิดอะไรเพลินๆ นึกขึ้นได้ว่ามีติดตัวมา เลยเข้าไปเล่นในห้องน้ำ ดีเหมือนกันทำให้ลืมมันไปได้ชั่วคราว

พอรถไฟถึงหัวหินแล้ว พวกผมไปบ้านเอ๊ดเอาของไปเก็บ ปีที่แล้วมาอย่างมีความสุข
แต่ปีนี้มาพร้อมกับความทุกข์ ชีวิตคนเรามีอะไรบ้างมั้ยที่มันแน่นอน
ตอนนั้นตกลงกันว่าจะไปกินเหล้าที่ริมหาดหัวหินกันก่อน พรุ่งนี้ค่อยไปน้ำตกป่าละอูกัน
ตอนที่ไปซื้อของ ผมซื้อเหล้ามา 2 ขวดกลม ความรู้สึกตอนนั้นคืออยากเมา ให้ลืมมันลงให้ได้

ชายหาดหัวหินวันนั้นลมเย็นดี เอาเสื่อมาปูนั่งกินเหล้ากัน ทีแรกกินกันปกติ
ถ้าไม่เพราะเกิดเรื่องนั้นขึ้นมาก่อน

“กานต์ ขอคุยด้วยได้มั๊ย”

“.....”

“กานต์ ตั้มขอโทษนะ”

“จะโกหกอะไรอีกดีล่ะ ว่ามาสิ รอฟังอยู่”

“เป็นบ้าอะไร ฟังบ้างดิ จะพูดกันดีๆได้มั้ย”

“ก็บ้าไง กูบ้า กูโง่ ที่ไปเชื่อคำพูดของมึงนั่นแหละ”

“ทำไมมึงไม่เคยฟังกูบ้าง” ตอนนั้นไอ้ตั้มมันเอามือมาจับไหล่ทั้งสองข้างของผมเขย่า

“กูเกลียดมึงไง ได้ยินชัดมั้ย กูเกลียดมึง”

“แล้วที่ผ่านมาล่ะ ที่มึงเคยบอกกูล่ะ”

“หรอ กูเคยพูดอะไรไป กูจำไม่ได้หรอก กูแค่เห็นว่ามึงหน้าตาดี กูอยากมีอะไรด้วยก็แค่นั้น
คนอย่างกูไม่เคยมีหัวใจหรอก”

“กูไม่เชื่อ กูรู้ว่ามึงคิดยังไง กูขอร้อง ฟังกูบ้างได้มั้ย”

“ปล่อยกู ถ้ามึงไม่ปล่อย กูหลุดได้เมื่อไหร่ กูจะกลับบ้านทันที”

ในที่สุดมันต้องยอมปล่อยผม ทำไมมันต้องทำอย่างนี้ด้วย มันจะให้เรารัก
ให้เรารอมัน ทั้งที่มันเองไม่ได้มีแค่เรางั้นหรอ ทั้งที่มันโกหกเราตลอดงั้นหรอ
ตอนนั้นเครียดมากเลยซัดออนเดอะร็อคตลอด พอเมาได้ที่ก็นอนกลิ้งร้องไห้อยู่ตรงนั้น
นึกแล้วยังทุเรศตัวเองไม่หาย เพื่อนๆชวนกลับไปนอนบ้านเอ๊ด แต่ผมบอกว่าไม่กลับ
ใครอยากกลับ ให้กลับไปก่อน จะนอนที่ริมหาด สรุปเลยต้องนอนกันกลางแจ้ง

ช่วงประมาณตี2 มันยังไม่ยอมเลิกวุ่นวายอีก พยายามจะเข้ามาคุย
แต่ตอนนั้นมีไอ้เดียร์กันไว้ให้เพราะเดียร์มันรู้ว่าผมจะไม่ไหวแล้ว พอทุกคนหลับหมดแล้ว
ตอนนั้นผมนั่งกอดเข่ามองทะเลอยู่ ทะเลตอนกลางคืนนี่สวยดีนะ ดูแล้วมีความรู้สึกว่ามันลึก
มันสงบ มันเย็น ถ้าได้อยู่ที่นั่นคงจะดี คงไม่ต้องมาเจ็บปวดแบบนี้

ผมลุกขึ้น แล้วค่อยเดินลงไปในทะเล ความรู้สึกแรกตอนที่เท้าสัมผัสกับน้ำทะเลคือ
น้ำเย็นจัง สบายดีจังเลย อยากหลับในที่ที่มันเย็นอย่างนี้จัง ระหว่างที่ผมเดินลงไปเรื่อยๆ
ตอนนั้นถึงจะโดนเปลือกหอยบาดเท้า แต่ไม่มีความรู้สึกอะไรเลย ทำมัยน้ำตามันถึงไหลออกมานะ
เดินลงไปเรื่อยๆ สิ อยากพักไม่ใช่หรอ เดี๋ยวก็จะได้พักแล้ว ผมเดินลงไปจนน้ำเริ่มถึงระดับมิดคาง

surasak tanghom

มาต่อไวไวนะคับ

~~๏JoeKung๏~~

มาต่อไวๆน่ะคับ รอๆๆๆๆแล้วก็รอ

> ToPKunG <

ตอนที่ 35 : แค่ก้อนหิน

หูผมได้ยินเสียงพวกที่อยู่บนฝั่งโวยวายกัน แต่ไม่ได้สนใจอะไรแล้ว รู้อย่างเดียว อยากไปให้พ้นๆ
ความรู้สึกที่มันเจ็บปวดนี้เหลือเกิน ก่อนที่ผมจะเดินลงไปลึกมากกว่านั้น
มีมือมาล็อกคอผมจากด้านหลัง เป็นไอ้เดียร์ที่ลงมา แล้วพยายามลากผมกลับเข้าฝั่ง
ผมดิ้นขัดขืน พอเข้ามาใกล้ฝั่งอีกหน่อยไอ้พวกข้างบนมันเลยมาช่วยกันลากผมไปบนฝั่ง
เลยยิ่งโวยวายพยายามจะลงไปอีก ไอ้เดียร์เลยชกหน้าผมไปทีนึง

“มึงเป็นบ้าอะไร ทำไมทำโง่ๆอย่างนี้”

“ปล่อยกู กูไม่อยากอยู่แล้ว”

“มึงไม่รักตัวเองเลยรึไง มึงถึงคิดบ้าๆอย่างนี้น่ะ”

“รักดิ กูรักตัวกู รักมากจนกูไม่อยากเจ็บอีกต่อไปแล้ว มึงได้ยินมั้ย กูทรมานแค่ไหน มีใครเข้าใจกูมั้ย”

“แล้วกูล่ะ มึงเคยคิดมั้ย กูรู้สึกยังไงกับมึง มึงรู้ใช่มั้ย มึงคิดว่าถ้ามึงทำอย่างนี้แล้วมีความสุข
กูล่ะมึงเคยคิดถึงบ้างมั้ย”

มีคำมากมายที่อยากจะพูดออกมา แต่ว่าสิ่งที่ออกมาในเวลานั้นมีแต่น้ำตากับเสียงสะอื้น
ทำไมคนที่รักเรา ดีกับเราขนาดนี้ ทำไมเราถึงรักมันไม่ได้ ทำไมใจที่มีถึงต้องให้มัน
คนที่ไม่เคยรักษาสัญญากับเราเลยเพียงคนเดียว

บางคนอาจจะมองว่างี่เง่าที่ไม่ยอมฟังเหตุผลมันก่อน แต่ลองคิดดูเอาเถอะนะ ถ้าคนที่เรารัก
เราเคยบอกเขาขอให้พูดความจริงกับเราทุกอย่างเรารับได้ทั้งนั้น และเขารับปากตกลงสัญญา
แต่มาวันนึงกลับได้รู้ว่าเขาผิดสัญญา ถ้าคำสัญญาที่ให้กัน มันไม่มีค่า
ไม่มีความหมายพอที่จะทำให้เขาระลึกถึงเลย

ผิดด้วยหรือที่จะโกรธ ผิดด้วยหรือที่จะน้อยใจ ผิดด้วยหรือที่จะรู้สึกว่า
เมื่อมันมีการโกหกครั้งที่หนึ่งได้ ใครจะกล้ารับประกัน ว่ามันจะไม่มีครั้งที่สอง
ครั้งที่สามตามมาไม่รู้จบ ความรักที่มีให้มันไม่เคยหมดไป แต่ขณะเดียวกันแค่ไม่อยากเป็นคนโง่
ที่ไม่รู้อะไรเลย

ถ้าวันนั้นไม่เปิดกระเป๋าไปเจอรูปแนน อีกกี่วันล่ะ ที่จะต้องเป็นคนโง่ ถูกปิดบังอยู่อย่างนั้น
คำสัญญาสำหรับคนบางคน มันคงเป็นแค่ลมปาก ที่พัดมาและพร้อมจะผ่านไป
ประโยชน์อะไรกับการยึดถือ คนเราเจ็บครั้งที่หนึ่งเรียกว่าพลาด
แต่ถ้าหากเจ็บซ้ำๆบ่อยมากเกินไป สมควรเรียกว่าโง่

ไม่มีใครอยากจะโง่ เราเองเป็นคนคนหนึ่ง หากจะต้องเลือก ขอทรมานใจดีว่าที่จะยอมโง่
การที่รักใครสักคนจนหมดใจ แต่ถึงจะอยู่ใกล้ เราก็ไม่อยากจะให้มันเหมือนเดิมมันผิดด้วยหรือ
เมื่อครั้งแรกเขาเองให้สัญญาว่าจะไม่โกหกปิดบังกัน แต่เขาเองเป็นคนที่ทำลายความไว้ใจนั้นลงไปแล้ว
เมื่อหมดก็คือหมด ขาดแล้วใครจะต่อ ใครจะประสานอย่างไร มันก็คงจะเหมือนเดิมไปไม่ได้

เวลานั้นได้แต่ร้องไห้กอดเดียร์เอาไว้ เดียร์เองไม่ได้สนใจแล้วว่าเพื่อนจะมองด้วยความแปลกใจยังไง
เพราะไม่มีใครรู้เรื่องที่เดียร์ชอบผมเลยสักคน แม้แต่ไอ้ดาเอง

“กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วนอนเหอะนะ”

“ไม่ไปได้มั้ยเดียร์ ตอนนี้กูไม่อยากไปไหนทั้งนั้น”

“อืมม์ นอนตรงนี้ก็ได้ เดี๋ยวให้เอ็ดมันไปหาผ้ามาให้ห่มนะ”

“ชอบใจนะ กู...รักมึงนะเพื่อน”

“ถ้ารักกูจริง ห้ามทำอะไรแบบเมื่อกี้อีกนะ”

“มึงบอกให้มันเลิกยุ่งกะกูดิ ถ้ามันเลิกมาวุ่นวายกะชีวิตกู กูคงจะทำใจได้”

“เออ เดี๋ยวกูจะบอกเอง”

รู้สึกไม่ดีเหมือนกัน ที่ทำให้บรรยากาศในการมาเที่ยวครั้งนั้นมันต้องเสียไป
พอวันรุ่งขึ้นไปเที่ยวกันที่น้ำตกป่าละอู ชอบมากเลย มีผีเสื้อเยอะมาก เวลาที่เล่นน้ำนะ
พอได้กระโดดน้ำแล้วแหกปากตะโกน รู้สึกว่าดีเหมือนกัน
หายเครียดดีพยายามร่าเริงเหมือนเมื่อวานนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ทีแรกเพื่อนมันก็เกร็งกัน เดาอารมณ์เราไม่ถูก แต่พอมันเห็นเราบ้าปลดปล่อยอารมณ์เต็มที่
เลยสนุกสนานตามกันไป โดยที่ผมต้องทำเหมือนไอ้ตั้มไม่มีตัวตน เจ็บนะคนที่รัก อยู่ห่างแค่นี้
แต่ไม่สามารถคุยได้ ต้องคิดว่ามันเป็นเหมือนก้อนหินที่มีตัวตนอยู่
แต่เราไม่มีสาเหตุที่จะต้องไปใส่ใจ เท่านั้นเอง

> ToPKunG <

sincere_heart

มาต่ออีกนะครับเฮิร์ทดี ผมชอบแนวนี้เลยเศร้าๆ

bobby_bas

Thx krub

> ToPKunG <

ตอนที่ 36 : บูม [1]

หัวใจเปราะบางเท่าไร ยิ่งไขว่คว้าความรักมากเท่านั้น
ตอนบ่ายๆวันเสาร์อาทิตย์ถัดมาปุ๊กโทรมาหาผมที่บ้าน
“กานต์ เย็นนี้มารับเรากับบูมหน่อยดิ”
“จะไปไหนกันล่ะ ถึงต้องให้ไปรับ”
“นัดเที่ยวกับอั้มไว้ นายพาบูมไปนั่งเล่นบ้านดาก่อนก็ได้นะ”
“แล้วจะต้องเอาบูมออกมาทำไมล่ะ”
“พี่บุ๋มสั่ง เข้าใจใช่ป่ะ”
แค่นั้นเป็นอันรู้กันครับ
ว่าเป็นคำสั่งจากเบื้องบนให้ตามคุม
ถึงบูมจะกลัวป้าแค่ไหนแต่เด็กก็คือเด็ก
พอปุ๊กตะล่อมหน่อย
บูมก็ยอมที่จะอยู่กับผมที่บ้านของดา
โดยมีข้อแลกเปลี่ยนเป็นไอติม
และการ์ตูนที่ปุ๊กจะต้องจ่ายเป็นค่าตอบแทนในความร่วมมือครั้งนี้
ตอนที่ไปถึงบ้านดานั้น ดากำลังนั่งแกะคอร์ดกีต้าร์อยู่ พอผมเดินเข้าไปดาก็ทักเสียงดัง
“เฮ้ย ไปลากน้องเขามาทำไม เดี๋ยวน้ามันมาแหกอกเอาหรอก”
“บ้าดิ น้ามันแหละให้พามานี่”
หลังจากนั่งคุยกันสักพักไอ้ดาก็แกะคอร์ดกีต้าร์เสร็จ
มันนึกอะไรไม่รู้ชวนผมดูหนังโป๊
ไม่ใช่ว่าไม่เคยดูกับมันนะ ดูกันบ่อย แต่ครั้งนี้มันมีน้องบูมอยู่ด้วย รู้สึกอายเล็กน้อย
“น้องมันอยู่ด้วยนะ มึงบ้าเปล่า”
“เออน่า ไม่เป็นไร บูมมันก็โตแล้ว”
“ใช่ๆ พี่กานต์ผมไม่เด็กแล้วนะ”
“ตามใจ แล้วแต่ละกัน”
ดามันสั่งให้น้องบูมไปปิดม่านที่หน่าต่างและประตูหน้าบ้าน
บ้านดามันเป็นทาวน์เฮาส์นะ
ถ้าเดินผ่านมองเข้ามาก็จะสามารถเห็นข้างในได้
เลยต้องปิดม่านนิดนึง
วีดีโอที่เปิดวันนั้นเป็นหนังญี่ปุ่น ที่พ่อไอ้ดาพึ่งได้มาใหม่
เวลาดูก็ตามธรรมชาติแหละนะครับ
ในเมื่อเป็นเกย์จะไปสนใจนางเอกก็ใช่ที่ มองแต่พระเอกครับตอนนั้น
นั่งดูกันไปได้สักพัก
โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
ดามันรับโทรศัพท์แล้วหันมาบอก
ว่าจะต้องไปรับพิมพ์ไปซื้อของ
ให้ผมอยู่กับบูมสองคนไปก่อน
“กานต์ มึงจะทำไรน้องเขาก็รีบทำนะ กูจะแกล้งไปนานๆ ฮ่า ฮ่า”
“ไอ้สาดนี่ พูดไปนะมึง”
จริงๆในใจก็แอบคิดเหมือนกัน
เด็กมัธยมน่ารักมานั่งใกล้แค่นี้
มองอย่างเดียวก็ละลายแล้ว
พอไอ้ดาออกไปผมเดินไปปิดประตู แล้วเดินกลับมานั่งข้างหลังน้องบูมทันที
“บูม พี่กานต์กอดหน่อยได้มั้ยครับ”
“กอดทำไมอ่ะพี่”
“พี่อยากกอด ขอกอดได้มั้ยครับ”
ไม่รอคำตอบผมกอดเอวบูมทันที ไม่เห็นบูมจะว่าอะไร ผมแกล้งซนเอามือพยายามล้วงลงไป
“อย่าซนสิพี่กานต์ จะกอดก็กอดเฉยๆ”
ในเมื่อยอมให้กอดแล้วคนอย่างผมมีรึจะยอมอยู่เฉย
ตอนนั้นผมก้มหน้าลงไป
ไซร้คอบูมด้านหลัง ทีแรกบูมสะดุ้งเล็กน้อย
แต่ก็ไม่ว่าอะไรสักพักผมค่อยๆไล่ไปไซร้ที่ใบหู
ขณะเดียวกันมือที่กอดเองล้วงเข้าไปในเสื้อคลึงที่หัวนมของเด็กน้อยเล่น
ในตอนนั้นอารมณ์ของบูมคงเตลิดไปแล้ว
เพราะเมื่อผมเอามือล้วงลงไปในกางเกงขาสั้นของบูม
บูมไม่มีท่าทางที่จะขัดขืนผมเลยแม้แต่น้อย

มาต่ออีกนะชอบมากครับ

Love Is Not Everything

เท่าทีเคยคุยกะคนที่โพสเรื่องนี้เขาโพสเขาบอกว่า เขาโพสจบไปแล้วครับที่เวบแห่งหนึ่ง
เขางงครับว่าเขาเล่นที่เกย์จังนะไม่เคยเล่นที่เกย์คุง แล้วทำไมมีชื่อมาโผล่ที่นี่ แล้วบอกเขาว่า
ข้อมูลส่วนตัวน่ะเป็นของเขาหมดผมก็งง ใครงงที่ผมบอกมั่ง สรุปคือเขาโพสเรื่องนี้ที่เกย์จัง
ที่เดียวเเล้วได้โพสจนจบเเล้ว แต่เขาเคยเข้ามาเว็บนี้นะโดยใช้ไอดีเเละพาสของเขาที่
ใช้ในเกย์จังปรากฏว่าเข้าได้เเต่ต้องสมัครและส่งsmsก่อนถึงเข้าได้

ผู้เขียน หัวข้อ: นิยายไม่มีชื่อมีเค้าดรงมาจากเรื่องจริงๆ (อ่าน 8746 ครั้ง)

put_2523

Re: นิยายไม่มีชื่อมีเค้าดรงมาจากเรื่องจริงๆ

’Witchiz๊…

Re: นิยายไม่มีชื่อมีเค้าดรงมาจากเรื่องจริงๆ

tam

Re: นิยายไม่มีชื่อมีเค้าดรงมาจากเรื่องจริงๆ

8050

Re: นิยายไม่มีชื่อมีเค้าดรงมาจากเรื่องจริงๆ

> ToPKunG <

Re: นิยายไม่มีชื่อมีเค้าดรงมาจากเรื่องจริงๆ

> ToPKunG <

Re: นิยายไม่มีชื่อมีเค้าดรงมาจากเรื่องจริงๆ

surasak tanghom

Re: นิยายไม่มีชื่อมีเค้าดรงมาจากเรื่องจริงๆ

๏JoeKung๏

Re: นิยายไม่มีชื่อมีเค้าดรงมาจากเรื่องจริงๆ

> ToPKunG <

Re: นิยายไม่มีชื่อมีเค้าดรงมาจากเรื่องจริงๆ

> ToPKunG <

Re: นิยายไม่มีชื่อมีเค้าดรงมาจากเรื่องจริงๆ

sincere_heart

Re: นิยายไม่มีชื่อมีเค้าดรงมาจากเรื่องจริงๆ

bobby_bas

Re: นิยายไม่มีชื่อมีเค้าดรงมาจากเรื่องจริงๆ

> ToPKunG <

Re: นิยายไม่มีชื่อมีเค้าดรงมาจากเรื่องจริงๆ

พรุ่งนี้จะได้ยินคำว่ารักอีกไหม

Re: นิยายไม่มีชื่อมีเค้าดรงมาจากเรื่องจริงๆ

Love Is Not Everything

Re: นิยายไม่มีชื่อมีเค้าดรงมาจากเรื่องจริงๆ