พิมพ์

[คาปูชิโน่]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

        อ่านให้ได้นะ    เม้นให้ด้วยคับ  ขอกำลังใจ
ตอนที่ 2 อารมณ์ที่ 2 เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากตอนแรก 3 ปี
        หลังจากที่ผมกับวี เรียนจบชั้น ม.6 แล้ว ก็ได้แยกย้ายกันไปตามวิถีทางของชีวิตของแต่ละคน ตัวผมนั้นได้เข้ามาเรียนต่อ ที่มหาวิทยาลัยรัฐแห่งหนึ่งที่กรุงเทพฯ ส่วนวีนั้น ต้องหางานทำ เนื่องจากไม่มีเงินเรียนต่อ ซึ่งวีได้ไปทำงานที่โรงเพาะเห็ดในหมู่บ้านใกล้ๆ หมู่บ้านเรา
        ผมมาเรียนที่กรุงเทพได้ 1 ปีเต็ม ถึงช่วงปิดเทอม ผมก็เดินทางกลับบ้านเพื่อพักผ่อน  และอีกทั้งอยากเจอวีด้วย เพราะในช่วง 1 ปีที่ผมเรียนที่กรุงเทพฯ ผมไม่ค่อยได้คุยกับวีเลยเนื่องจากวีไม่มีโทรศัพท์ ผมต้องรอให้วีโทรตู้มาหาผมถึงจะได้คุยกัน แต่ก็นานๆครั้งวีถึงจะโทรหาผม แต่ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะเข้าใจว่าที่บ้านวีนั้นเป็นยังไง 
วันแรกที่ผมกลับถึงบ้านผมขี่มอไซต์ไปหาวีก่อนเลย เรานั่งกินเหล้ากันจนถึงเช้า พูดคุยถึงเรื่องต่างๆที่ผ่านมา 1 ปี ดูวีผอมและคล้ำลงไปมาก เพราะต้องทำงานหนัก ไม่ได้เที่ยวเล่นเหมือนสมัยเรียน แต่สีหน้า แววตา รอยยิ้มจริงใจที่มาจากข้างใน ก็ยังคงเป็นวีคนเดิมไม่เคยเปลี่ยนแปลง
จนถึงวันเกิดผม วีมาหาผมที่บ้านแต่เช้า วันนี้วีลางาน 1 วัน เพื่อที่จะอยู่ฉลองกับผม เรานั่งกินกันอยู่ที่บ้านผม นั่งกินด้วยกันจนดึก จนเพื่อนๆเริ่มขอตัวทยอยกลับกันจนหมด เหลือแค่ผมกับวี
“วี มึงจำของขวัญวันเกิดที่มึงเคยให้กูวันนั้นได้ป่าววะ” ผมถามขึ้นมา วีมองหน้าผมแล้วทำหน้าอายๆ
“จำได้ แต่กูให้มึงได้แค่ครั้งนั้นครั้งเดียวนะว้อย” วีตอบพร้อมอมยิ้มน้อยๆ
“เออ กูรู้แล้ว กูแค่อยากถามมึงว่าที่มึงทำไปเพราะอะไรวะ”
“ไม่รู้ดิ กูอยากให้มึงมีความสุขมั้ง มึงทำอะไรให้กูตั้งเยอะ กูก็อยากตอบแทนให้มึงบ้าง”
“ตอบทง ตอบแทนไรกัน เพื่อนกัน ทำให้ได้ทุกอย่างอยู่แล้ว”
“ขอบใจมากเพื่อน มึงนี่ดีกับกูจริงๆ ” วีพูดแล้วแหงนหน้ามองดาวบนท้องฟ้า ผมนั่งมองหน้าวี ใบหน้าเรียวเล็ก คางแหลม ตาโต แต่แววตาดูเหมือนมีอะไรในใจ  ปกติเวลาวีไม่ยิ้ม ใบหน้าจะมองดูเศร้าๆ  แต่จริงๆแล้ววีเป็นคนมีนิสัยร่าเริง  พูดเก่ง เข้ากับคนได้ง่าย เรียกว่าใครเข้ามาวีคุยได้หมด  เพราาะนิสัยนี้เองที่ทำให้วีได้พบกับเรื่องร้าย
“ยอด กูขออะไรมึงซักอย่างได้ป่าววะ” วีถามผมขึ้นมา
“แหม ได้ทีอ่ะขอเลยนะ ขอไร เดี๋ยวกูจัดให้” ผมย้อนถาม
“ถ้าวันนึงกูไม่อยู่ ฝากมึงดูแลแม่กูด้วยนะ แม่กูแก่แล้ว” วีบอกผมพร้อมทำหน้าเศร้าๆ
“มึงไม่อยู่แล้วมึงจะไปไหนวะ” ผมย้อนถามอีก
“กูก็ไม่ได้ไปไหน กูพูดไว้เฉยๆ  เผื่อกูเป็นอะไรขึ้นมา จะไม่มีใครดูแลแม่กู”
“มึงนี่นะ พูดจาไร...... เออ แม่มึงก็แม่กูเหมือนกัน กูไม่ทิ้งหรอก” ผมรับปาก
“ขอบใจมากนะ ยอดเพื่อนรัก”
“โห กูเพิ่งเคยได้ยินคำนี้นะเนี่ย ไอ้วีเพื่อนรัก ฮ่าๆๆ ไปๆ นอนดีกว่า ดึกแล้ว นอนกะกูที่นี่แหละ”  ผมพูดพร้อมกับลุกขึ้นดึงวีขึ้นมาด้วย
“ห้ามทำไรกูนะเว้ย” วีพูดพร้อมกับยิ้ม
“สั..........” ผมจะด่ามัน มันเลยรีบดันหลังผมเข้าบ้าน
พอใกล้ถึงวันสงกรานต์ ผมต้องกลับกรุงเทพฯ เนื่องจากหลังวันสงกรานต์ ผมต้องไปเข้าแคมป์  ผมเลยไม่อยากกลับช่วงหลังสงกรานต์เพราะคนจะเยอะ จะไม่มีรถเข้ากรุงเทพฯ เลยตัดสินใจกลับก่อน  วีมาส่งผมที่บขส.ในตัวจังหวัด
“โทษทีนะเพื่อนที่ไม่ได้อยู่เล่นสงกรานต์ กะฉลองวันเกิดมึง ไว้ปีหน้ากูเลี้ยงคืนสองเท่าเลย” ผมบอก
“เออ ไม่เป็นไรหรอก  ฉลง ฉลองกูคงไม่ได้จัดหรอก”
“เออ ๆ รถจะออกแล้ว กูไปก่อน โทรหากูบ้างนะ” ผมบอกแล้วรีบขึ้นรถทันที วีโบกมือให้ผมทีนึงแล้วเดินหันหลังกลับ
จนถึงวันที่ 13 เมษา วีโทรมาหาผมช่วงบ่ายๆ
“อวยพรวันเกิดให้กูหน่อยดิ”
“เออ ขอให้อยู่ดีมีแฮงละกันนะไอ้เพื่อนยาก คิดหวังอะไรก็ให้มึงสมปรารถนา” ผมอวยพรให้มัน
“ขอบใจนะเว้ย  เออ วันนี้ที่หมู่บ้าน.......(ที่วีทำงานอยู่)มีวงดนตรีหมอลำมาเล่นด้วย อยากให้มึงอยู่จัง จะได้มาเที่ยวด้วยกัน”
“เออ ไม่เป็นไรหรอก เที่ยวเผื่อกูด้วยละกัน”
“เออๆ งั้นแค่นี้ก่อนนะ เหรียญกูหมดแล้ว”
“ได้ๆ เพื่อน หวัดดีนะ” แล้ววีก็วางสายไป
จนรุ่งเช้าวันที่ 14 วันนี้ผมตื่นมาด้วยความรู้สึกกระวนกระวายใจ มีความรู้สึกไม่ค่อยจะดี เหมือนมีเรื่องไรกังวลใจชอบกล แล้วก็เกิดความรู้สึกคิดถึงบ้าน คิดถึงวีขึ้นมาอย่างหนัก จนไม่เป็นอันทำอะไร ผมจึงตัดสินใจกลับบ้าน โทรไปบอกเพื่อนที่จะไปแคมป์ด้วยกันให้ขอลาให้ แล้วก็ขึ้นรถไปหมอชิตทันที โชคดีที่เป็นช่วงหลังสงกรานต์ จึงมีที่ว่าง ผมกะว่าไปถึงเย็นๆ คงทันรถเข้าหมู่บ้านเที่ยวสุดท้าย  พอไปถึงบขส. จังหวัด ผมก็ต่อรถสองแถวเข้าตัวอำเภอ ที่นั่นจะมีท่ารถต่อเข้าหมู่บ้านต่างๆ แต่เมื่อพอไปถึงท่ารถที่ตัวอำเภอ ปรากฏว่าวันนี้รถเข้าหมู่บ้านเที่ยวสุดท้ายไม่วิ่ง เนื่องจากมีคนเหมาไปเที่ยวสงกรานต์ โทรไปให้ที่บ้านมารับรถก็ไม่อยู่อีก จึงได้แต่นั่งรอ เผื่อมีคนรู้จักผ่านมาจะได้ขอติดรถไปด้วย แต่นั่งรอจนสองทุ่มก็ยังไม่เจอใคร จนกระทั่งมีเพื่อนที่เรียนด้วยกัน แต่อยู่คนละหมู่บ้านผ่านมาพอดี จึงขอติดรถไปด้วย พอถึงทางเข้าหมู่บ้านของผม ผมจึงขอลง เพราะเกรงใจ เนื่องจากตอนนี้ก็ดึกแล้ว ประมาณสี่ทุ่ม ถ้าให้เค้าเข้าไปส่ง กว่าเค้าจะถึงบ้านก็ดึกไปใหญ่  เลยบอกว่าจะเดินเอา  ระยะทางจากปากทางเข้าไปบ้านผมประมาณ 6 กม. เป็นทางเดียวที่ต้องเข้าหมู่บ้าน ผ่านทุ่งนาและป่ายูคา แต่ผมไม่กลัวเนื่องจากเป็นทางที่ผมเดินทางเข้าออกตั้งแต่เกิดจนโต คุ้นชินกันทางนี้ดี พอเดินไปได้ไม่ไกล ก็ได้ยินเสียงคนเดินเร็วๆตามมา ผมก็คิดว่าเป็นคนในหมู่บ้านที่ไม่มีรถกลับเหมือนกัน จึงหันไปดู ปรากฏว่าเป็นวี เพื่อนผมเอง ผมจึงร้องทักขึ้น
“อ้าว วี มาจากไหนล่ะเนี่ย ไม่มีรถกลับเหมือนกันเหรอ”
“ป่าว กูเมานอนอยู่ศาลาปากทาง เห็นมึงลงรถกูเลยวิ่งตามมา” วีตอบ เสียงของวีนั้นฟังดูแหบๆพร่าๆยังไงไม่รู้
“ดีๆ จะได้เดินเป็นเพื่อนกัน คิดว่าต้องเดินคนเดียวซะแล้ว”
จากนั้นเราจึงเดินคุยกันมาเรื่อยๆ ตลอดทางที่เราเดินคุยกันมานั้น ผมรู้สึกมีความสุขเป็นอย่างมาก เราคุยเรื่องราวต่างๆ ของเราตั้งแต่เด็กจนโต ทั้งเรื่องตลก เรื่องเศร้า วีรกรรมต่างๆที่เราเคยก่อ เราคุยกันสมกับที่ไม่ได้คุยกันมานาน หนึ่งในเรื่องที่เราคุยกัน ผมยังจำได้เป็นอย่างดี
“มึงยังจำที่มึงบอกจะดูแลแม่กูได้ป่าววะ” วีถามขึ้นมา
“จำได้ ทำไมวะ มึงนี่ แม่มึง มึงก็ดูแลดิ มึงก็ยังอยู่บ้านนี่ ไม่ได้ไปไหนซะหน่อย” ผมบอก วีก้มหน้าลงทันที ผมคิดว่ามันคงโกรธเลยรีบบอก “เฮ้ยๆกูล้อเล่น กูบอกแล้วไง แม่มึงก็คือแม่กู กูไม่ทิ้งอยู่แล้ว มึงไม่ต้องห่วงเลย” มันหันมายิ้มทันที ถึงแม้จะอยู่ในความมืด แต่ผมก็สัมผัสได้ถึงยิ้มอันจริงใจนั้น ยิ้มที่จะตราตรึงในใจผมตลอดไป  พอถึงบ้าน มันยืนส่งผมหน้าบ้าน พอผมเข้าบ้านแล้วก็หันมาถามมัน “มึงนอนกะกูมั้ย”
“ไม่หรอก กูต้องไปแล้ว”
“เออๆ เดินดีๆนะ” ผมโบกมือให้ แล้ววีก็เดินลับไปในความมืด แล้วผมก็เดินอ้อมไปข้างบ้าน เรียกน้องชายให้มาเปิดประตูให้
“รอด ๆ เปิดประตูให้พี่หน่อย” ผมร้องเรียกน้องชาย น้องคงตื่นแล้วเพราะผมได้ยินเสียงกุกกักในห้อง แต่น้องไม่ยักกะขานตอบ “รอด รอดเว้ย พี่เอง พี่ยอด เปิดประตูให้หน่อย”
“เออ ๆ รอเดี๋ยว” น้องชายขานตอบ สักพักมันก็เปิดประตู
“เรียกตั้งนานแล้วทำไมไม่ขานวะ” ผมดุน้องชาย
“ก็ฟังว่าใช่พี่จริงรึเปล่าไง”
“ไอ้นี่ ปอดแหกจริงเว้ย ไปๆ ไปนอนซะ” ผมบอกน้อง แล้วผมก็เดินเข้าห้อง
รุ่งเช้า แม่ปลุกผมแต่เช้า  บอกให้รีบอาบน้ำแต่งตัวไปวัด ผมนึกในใจ ‘ไรเนี่ย ปลุกไรแต่เช้า’ แต่ก็รีบลุก ‘ดีเหมือนกัน จะได้ทำบุญซะหน่อย แล้วจะได้แวะไปบ้านวี’
หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ผมก็ออกมาหน้าบ้าน ทั้งพ่อ แม่ ย่า น้องชาย อยู่กันพร้อมหน้า
“ใครโทรไปบอกยอด ลูก” แม่ถามผมทันทีที่เห็นหน้า
“โทรบอกอะไรแม่” ผมย้อนถามแล้วทำหน้างงๆ
“เออ แล้วเมื่อคืนมารถอะไรล่ะ” พ่อตัดบท
“เพื่อนที่บ้าน.....มาส่งครับ แต่เค้าส่งแค่ปากทาง แล้วผมเดินเข้ามาเอง”
“ไม่กลัวเหรอลูก” ย่าถามขึ้นมาบ้าง
“ไม่หรอกย่า ผมเข้าออกมาตั้งแต่เล็ก ไม่กลัวหรอก แล้วอีกอย่าง วีมันเดินมาเป็นเพื่อน” ผมบอก
ทันทีที่ผมพูดจบ ทุกคนก็หน้าซีดเผือด ย่านั้นถึงกับปล่อยโฮออกมาทันที พ่อกับแม่รีบเข้าไปประคอง ผมตกใจ คิดในใจว่าเกิดอะไรขึ้น
“พี่ยอด พี่วีตายแล้ว” น้องผมพูดขึ้นมา
“เฮ้ย ทำไมมึงพูดงี๊วะ ปากหมาจริงเลยมึง” ผมด่าน้อง
“ยอด วีตายแล้วจริงๆ ตายเมื่อวานตอนเช้า ตอนนี้ศพอยู่ที่วัด” แม่ยืนยัน
ผมนิ่ง อึ้งขึ้นมาทันที สับสนในหัวไปหมด วีตายแล้วจริงเหรอ แล้วที่เดินคุยมากับผมตลอดทางนั่นล่ะ ภาพที่ผมเห็น เสียงที่ผมได้ยิน ผมรับรู้ด้วยตัวเอง มันไม่ใช่ความฝันหรือภาพหลอนแน่นอน วีเดินคุยกับผมมาตลอดทาง แล้วยังยืนส่งผมหน้าบ้าน  นี่ทุกคนในบ้านหลอกผมเหรอ  ผมรีบวิ่งไปที่วัดทันที ทันทีที่ถึงศาลาวัด ก็เห็นโลงตั้งอยู่กลางศาลา ผมรีบวิ่งเข้าไป  เจอแม่ของวียืนอยู่ใกล้ๆ ทันทีที่เห็นผมแม่ก็วิ่งเข้ามากอด แล้วร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างแรง  ผมได้แต่ตะโกนโวยวาย
“อะไร อะไร มันเกิดอะไรขึ้น” เพื่อนหลายคนเข้ามาปลอบทั้งแม่วีและตัวผมเอง ซึ่งยังอยู่ในอาการช็อค เพื่อนหลายคนถามว่าจะดูศพวีหรือเปล่า เพราะเค้าเตรียมตัวจะตอกฝาโลงแล้ว ผมพยักหน้า  สัปเหร่อจึงเปิดฝาโลงออก ทันทีที่ได้เห็นร่างไร้วิญญาณของเพื่อนที่ผมรักมากที่สุด ผมก็ไม่สามารถกลั้นน้ำตาแห่งความเสียใจเอาไว้ได้ มันพรั่งพรูออกมาอย่างมากมาย ผมทรุดลงข้างโลง เพื่อนๆรีบเข้ามาพยุงจะพาผมออกมา ผมสะบัดแขนออก ยืนขึ้นข้างโลง มองดูร่างของคนที่ผมรัก  ใบหน้าขาวซีด มีรอยช้ำ ตาเหมือนคนนอนหลับตาไม่สนิท ผมเอื้อมมือไปลูบใบหน้านั้น
ตานี้หรือคือตาที่เคยมองผมอย่างห่วงใย ปากนี้ที่เคยยิ้มให้ผมอย่างจริงใจ ปากที่เคยพูดคุยเรื่องราวต่างๆมากมาย แม้กระทั่งเคยจูบผมอย่างดูดดื่ม  ผมลูบไปที่หน้าอก หน้าอกแกร่งที่เคยทาบทับบนตัวผม บัดนี้มันแหลกเหลว แขนที่เคยกอดผมหักไม่มีชิ้นดี
ผมทราบเรื่องราวจากคำบอกเล่าของเพื่อนว่า เมื่อวันที่ 13 วันเกิดของวี วันที่มีดนตรีแสดง วีได้ไปเที่ยวงาน แล้วมีผู้หญิงคนหนึ่งมาพูดคุยด้วย วีเองซึ่งเป็นคนคุยเก่ง เข้ากับคนง่าย ก็พูดคุยไปตามประสา  แต่นักเลงเจ้าถิ่น ซึ่งหมายปองผู้หญิงคนนั้นไม่พอใจ จึงพาพรรคพวกมาดักทำร้ายวีในตอนใกล้สาง กว่าจะมีคนมาพบศพก็ช่วงสายแล้ว ตำรวจชันสูตรแล้วบอกว่า วีนั้นโดนตีทั่วทั้งตัว ทั้งรอยไม้ รอยเท้า ทั่วไปหมด ผมได้ฟังแล้วก็กลั้นความโศกเศร้าไว้ไม่ได้ วีคงจะเจ็บปวดมากกว่าที่จะสิ้นลม  ทำไมแค่ผู้หญิงคนเดียวต้องทำกันถึงขนาดนี้ด้วย ผมก็ได้แต่ขอให้เวรกรรมจงคืนสนองคนที่ทำกับวี ทำไมฟ้าดินต้องมาเอาชีวิตคนดีๆอย่างวีไป  คนที่ผมรักที่สุดต้องมาจบชีวิตในเช้าวันเดียวกันกับเช้าวันที่ให้ความสุขผมเมื่อ 3 ปีก่อน
ศพของวีตั้งสวด 3 วัน แล้วเผาเลย ส่วนผมนั้นได้บวชหน้าไฟให้กับวี ในช่วง 3 วันที่สวดศพ ผมช่วยงานอย่างเต็มที่ เนื่องจากแม่ของวียังช็อคกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ได้แต่นั่งร้องไห้ ข้าวปลาไม่ค่อยกิน  ตัวผมนั้นถึงแม้จะเศร้าโศกเพียงใด ก็ต้องพยายามกลั้นเอาไว้ เพื่อที่จะเป็นพี่พึ่งให้กับแม่ของวี ตามที่ให้สัญญากับวีไว้ แต่ในวันเผา ผมได้เห็นหน้าวีเป็นครั้งสุดท้าย ผมก็ไม่สามารถกลั้นได้อีกต่อไป น้ำตาไหลพรั่งพรูออกมาอย่างชนิดที่เรียกว่าสติแตก เพื่อนๆต้องรีบพาผมลงมานั่งพัก  หลังจากที่เผาวีแล้วผมก็มาทำพิธีสึก  แล้วก็กลับบ้าน ผมหันกลับไปมองควันไฟที่ลอยออกมาจากปล่อง
“วี กูขอให้มึงจงไปสู่ภพที่ดี คำสัญญาที่เคยให้ไว้ กูไม่มีวันลืมเลือน มึงจะอยู่ในใจกูตลอดไป หลับให้สบายนะ
วีเพื่อนรัก”

(หลังจากที่งานศพวีผ่านไป วีก็ไม่ได้มาปรากฏให้เห็นอีกเลย มีเพียงหลังจากนั้นประมาณ 2 อาทิตย์ ผมก็ฝันว่าวีมาหาผมที่บ้าน แล้วบอกผมว่าตอนนี้มันได้ที่อยู่แล้ว  สบายแล้ว ไม่ให้ผมต้องห่วงอะไรอีก ให้ผมดูแลตัวเอง และดูแลแม่มันด้วย แล้วมันก็เดินจากไป)

[Gaynakrab]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

เนื้อเรื่องน่าอ่านดีครับ คนโพสก้อน่ารักดีครับ

[pod9905]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มันน่าเศร้ามมาก น้ำตาจะไหล ขอให้เขาไปสู่สวรรค์ด้วยคนน่ะ

[lovelypay]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ประทับจายมากเลยคร้าบ

[AmBadBoy]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ขอบคุณคับ
อ่านแล้วซึ้งและเศร้า
นี่แหละชีวิตคนเรามันก็ย่อมมีอุปสรรคเป็นธรรมดา ขอให้ดวงวิญญาณคุณวีจงไปสู่สุขคตินะคับ ผมอ่านแล้วอ่านอีกก็ยังไม่เบื่อ เอามาให้อ่านอีกนะคับ และผมขอแสดงความเสียจัยอย่างสุดซึ้ง ชาติหน้ามีจิงคุณยอดและคุณวี คงจะได้เกิดมารักกันอีกนะ

[siwanut_love]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

น้ำตาคลอ เรยอ่าคับ เสียใจด้วยนะคับ  ....คนรักเด็ก

[gun]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

แงงงงง

เศร้ามากเลยอะ

[nui]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ครายก็ได้ช่วยเช็ดน้ำตาให้ทีเดะ......มันไหลไม่หยุดแว้ววววววววววว

[aonza88]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ชอบภาคสองครับ   ....

ตั้งตัวไม่ทันเลย

[kkkuuuu]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

พี่คับ เรื่องนี้จิงไม่จิงไม่รู้ แต่ที่ผมรู้คือผมน้ำตาไหล เศร้าอะคับพี่ เศร้าจิงๆ ไม่ไหวแระ

[bird.love_69]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มันมากคับ

[mkon]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ขอบคุณครับ

[chenau]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ขอบใจครับ
.........จิงๆผมเลิกเป็นเกย์ไปแล้วนะ
แวะมาเยี่ยมชมเวปเฉยๆ
พออ่านแล้ว
เลยกลับมาเป็นเกย์อีกครั้งเลยครับ
.........................................

[pcgheera]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

 :'( :'(ขอบคุณงัฟเปงผมคงทำใจไม่ได้

[ลาก่อนชีวิต มิตรภาพ เเละ ความรัก]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

คุนคับ