พิมพ์

[smartty]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ต่อนะครับ กำลังมันครับ

[zim]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาต่อเร็วๆๆๆๆๆๆๆๆนะคับ^^ กำลังสนุก

[smartty]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

โฮ หายนานเลย ช่วงนี้ ผิดพลาดทางเทคนิครึเปล่าเอ่ย อิอิ  รออยุ่นะครับ

[anankrungthep]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

หายไปนานจัง  รีบๆมาต่อนะครับ  กำลังรออยู่

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ทุกคนคงกำลังงงว่าผมหายไปไหน ไม่ต้องสงสัยนะครับ
ที่หายไปอะไม่ได้ไปไหนหรอกคับเเค่เปิดไม่ได้เพราะยังไม่ได้จ่ายค่าวีไอพีนี่แหละ - -ต้องขอโทดด้วยนะครับหายไปนานเลย- -


จอมไตรซีรี่ส์-คนมืดมนที่หลงรักคุณหมดใจ
Chapter : 17


วันนี้ผมมาสนามบินเล็กๆประจำจังหวัดนี้ครับ มาทำไมหรือ ก็มาส่ง คุณอมฤต กับอาจารย์ห้องพยาบาลซึ่งจะกลับไปก่อนในวันนี้

ระหว่างที่ผมไม่ได้เล่า พวกคุณไม่ได้พลาดเรื่องสำคัญอะไรไปหรอกครับ หลังจากเกิดวิกฤตในรถวันนั้น ผมก็พยายามเลี่ยงคุณไม้ทุกวิถีทาง โดยมีน้ำตาลเป็นกันชนอย่างดี

แต่กันชนที่ว่าบางทีก็กลายเป็นแม่เหล็กได้เหมือนกัน เพราะนอกจากน้ำตาลจะติด “พี่กลอน” คนนี้แล้ว “พี่หมอเอ” ก็เป็นอีกคนหนึ่งที่น้ำตาลมักจะเรียกหา ผมก็อยากน้อยใจอยู่หรอกนะ แต่ว่าน้ำตาลที่ย้ำเสมอว่า ไม่ว่าใครจะเข้ามาในชีวิตน้ำตาลสักกี่คน คนที่สำคัญที่สุดก็ยังเป็นพี่กลอนเสมอ <<< คำพูดที่น้ำตาลบอกว่าเลียนแบบมาจากละครน้ำเน่าในทีวี แต่นำมาใช้ตามความรู้สึกจริงๆของคนพูด ผมรู้สึกได้เลยว่า การที่น้ำตาลไม่มีพ่อกับแม่แล้ว ทำให้แกโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นจริงๆ โดยเฉพาะการรู้จักพูดให้ผมดีใจเนี่ย รู้สึกจะเก่งจัง

ถึงยังไงก็ดูเหมือนแกจะยังไม่เป็นผู้ใหญ่พอจะรู้ว่าผมไม่อยากอยู่ใกล้ไม่ว่าจะคุณไม้ หรืออาจารย์ห้องพยาบาล เวลาทำกิจกรรมอะไรแกจึงชวนอาจารย์ห้องพยาบาลมาด้วยทุกครั้ง

“อันนี้ใส่ตรงนี้หรือ”
ตอนนี้เรากำลังต่อจิ๊กซอร์กันอยู่ครับ และอาจารย์ก็หันมาถามผม

“ไม่ใช่ครับ อาจารย์ต้องเอามาใส่ตรงนี้”
อาจารย์ห้องพยาบาลหยุดมือ จนผมต้องเหลียวขึ้นไปมองอีกครั้ง

“ตอนนี้ไม่ใช่อาจารย์แล้ว”
พูดด้วยน้ำเสียงสะบัดเล็กๆ

“เรียกแบบนี้ฟังดูแก่จริงๆ”
ใบหน้างอง้ำบอกว่าคนพูดกำลังงอน ทั้งๆที่อายุมากกว่าผม แต่ถ้าไม่รู้จักมาก่อนผมก็คงไม่ทราบ ใบหน้าเนียนเรียบรูปไข่ ดวงตากลมโต รูปร่างผมบาง ความสูงที่ไม่มากนัก ถ้าจับใส่ชุดมัธยมก็คงดูเป็นเด็กมัธยมได้จริงๆ

“เลิกเรียกอาจารย์แล้วมาเรียกพี่เอเหมือนนายไม้ดีกว่า”
ง่า เห็นจะไม่กล้าหรอกครับ ผมไม่ได้สนิทขนาดนั้น แล้วเรียกเหมือนกันนี่เหมือนตีตัวเสมอคุณไม้น่ะสิ อย่างผมนี่ถ้าจะไม่ไหว ระดับมันต่างกันเกินไป

“คือว่า...คงไม่เหมาะ”
คำตอบของผมทำเอาคิ้วสวยๆคู่นั้นขมวดเข้าหากัน ก่อนที่จะคลายออกพร้อมกับเจ้าของส่งยิ้มสดใสมาให้

“หรือ งั้นคงต้องให้ไม้ช่วยพูดให้แล้วล่ะมั้ง”
รอยยิ้มสดใสก็จริง แต่คำพูดชวนสยองเกินบรรยาย แต่หากคิดว่ามันจะจบแค่นั้นล่ะก็ ผิดแล้วครับ

“พอดีเลย เรื่องตอนมหาลัยนั่น นายไม้อาจจะอยากรู้ก็ได้”
พูดจบก็ลุกขึ้น ผมนี่ต้องรีบดึงไว้แทบไม่ทัน น้ำตาลที่กำลังเพ่งสมาธิอยู่ที่จิ๊กซอร์ยังสะดุ้งมองผม

“ครับๆ พี่เอก็พี่เอ”
คนที่ได้ตามความต้องการยิ้มอย่างพอใจและลงนั่งตามเดิม

“ไหนน้ำตาล ถึงไหนแล้วจ๊ะ”
หันไปคุยกับน้ำตาลด้วยท่าทางปกติ ทำราวกับว่าเรื่องเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นงั้นล่ะ
ผมเข้าใจคำสอนที่ว่าอย่าตัดสินคนจากหน้าตาของครูบาอาจารย์อย่างแตกฉานก็วันนี้แหละครับ
................................................

เอาล่ะจากนี้ไปผมต้องเรียกเขาว่าพี่เอใช่ม่ะ อืม ไม่คุ้นเลยแฮะ แต่ไม่ได้ๆ ต้องฝึกพูดในใจด้วยเพื่อความเคยชิน วกเข้าเรื่องต่อ ถึงไหนล่ะนะ อ่ะใช่ ผมมาส่งคุณอมฤต กับอาจารย์ ไม่ใช่สิ พี่เอ ที่สนามบิน มากับคุณไม้และน้ำตาล ผมไม่เข้าใจว่าทำไมคุณไม้ไม่กลับไปพร้อมกันเลย คิดแล้วปรายตามองคุณไม้ที่กำลังร่ำลากับพี่เออยู่ (ไม่ชินเลยเนอะพี่เอเนี่ย)

คุณไม้ทั้งสั่งให้กินข้าว กินยา พักผ่อน ออกกำลังกาย ถึงแล้วให้โทรบอกด้วย และอื่นๆอีกมากมาย ให้ตายเหอะ ถ้าเป็นห่วงมากขนาดนั้นทำไมไม่กลับไปด้วยเล่า ทำอย่างกับจะจากกันเป็นเดือนอย่างนั้นล่ะ แค่ไม่กี่วันแท้ๆ

น้ำตาลเองก็พอกัน เอาแต่ย้ำว่าให้โทรหาน้ำตาลบ้าง ให้มาเที่ยวหาน้ำตาลบ้างอยู่นั่นล่ะ
“เจอกันที่กรุงเทพนะกลอน”
นี่ก็อีกอย่างที่พัฒนา? จากคุณกลอน เป็นกลอนไง

“ครับ”
ผมก็ตอบรับไปงั้น ใจจริง ภาวนาขออย่าให้ได้เจอเขาอีกเล๊ย ทั้งพี่เอทั้งพวกจอมไตร ไม่ต้องพบต้องเจอกันอีกจะดีมากๆเลย สาธุ

ทั้งๆที่สองคนนั้นไปแล้ว แต่คุณไม้ก็ยังไม่ขยับไปไหน ราวกับจะรอให้เครื่องบินขึ้นก่อน เชอะ เป็นห่วงกันมากแล้วปล่อยเขาไปทำไม ชักไม่สบอารมณ์ขึ้นมาอีกแล้วสิ ผมขยับตัวหันหลัง ช่างเขา อยากยืนอยู่ตรงนี้ไปอีกกี่นาที กี่ชั่วโมงก็ช่าง แต่ผมไม่อยู่ด้วยหรอก ผมเดินไปทางร้านค้าเล็กๆในสนามบิน ไปซื้อน้ำเย็นๆกินอาจจะดีขึ้น เสียงฝีเท้าน้ำตาลวิ่งตามมา และจับมือผม ผมใช้โอกาสนี่แหละเป็นข้ออ้างในการหันกลับไปมองว่าเขายังยืนอยู่ที่เดิมไหม และคำตอบคือใช่ เขายังยืนอยู่ตรงนั้น ไม่ไปไหน

ผมซื้อชาเขียวมาดื่ม และซื้อน้ำองุ่นให้น้ำตาลเสร็จ คุณไม้ก็ยังไม่ขยับไปไหน เอ้า อยากยืนก็เชิญ ตามสบาย ผมไปจริงๆละนะ

ผมพาน้ำตาลเดินออกมานอกสนามบิน และเรียกรถโดยสารประจำทางแถวนั้น เพื่อกลับบ้าน เชิญยืนส่งให้พอใจไปเลย พวกผมกลับกันเองก็ได้

แต่ยังไม่ทันได้ขึ้นรถ คอเสื้อผมก็ถูกดึงจากด้านหลัง ทำเอาผมที่ไม่ทันระวังตัวเกือบหงายหลัง ดีที่ว่าคนดึงระวังไว้อยู่แล้ว เลยรวบร่างผมไว้ได้ทัน

“น้ำตาล ลงมา”
ถึงจะฟังดูห้วน แต่น้ำเสียงทอดแววอ่อนโยน น้ำตาลกำลังจะลงมาตามที่เขาบอก

“ไม่ต้องลง น้ำตาล นั่งนั่นแหละ”
น้ำตาลหยุดชะงักเท้า เมื่อผมพูดเสียงขุ่น หันไปส่งแววตาขุ่นเคือง เอาเรื่อง ให้คนที่ยังไม่ปล่อยคอเสื้อผม ขณะที่อีกมือกอดร่างผมอยู่จากทางด้านหลัง

“ลงมาเถอะน้ำตาล ไปนั่งรถพี่ไม้ดีกว่า”
“ไม่ต้องลงนะน้ำตาล เราจะกลับรถโดยสาร”
คุณไม้จ้องผม และผมก็จ้องตอบ ไม่มีใครยอมแพ้ใคร
น้ำตาลนิ่งมองผมสองคน แล้วถอนหายใจ

“จะไปหรือไม่ไปครับคุณ”
เจ้าของรถโดยสารที่ยืนฟังเรื่องอยู่นานแทรกขึ้นมา ผมเลยรู้สึกตัวว่าทำแบบนี้ไม่ค่อยดี เกรงใจแก เสียเวลาทำมาหากินเขาหมด เรื่องของเรื่องเพราะคนตัวโตข้างหลังผมนี่ทีเดียว ข้างหลัง! นั่นสิ! ลืมไปเลยมัวแต่โกรธ ทั้งๆที่ยืนเถียงกันมาตั้งนานแล้ว ทำไมคุณไม้ยังไม่ปล่อยผมสักที ยังกอดผมอยู่เลย

“ปล่อยผม”
“นี่ครับลุงค่าเสียเวลา น้ำตาลลงมาเถอะ”
นอกจากจะไม่ฟังคำพูดของผมแล้ว ยังส่งเงินแบงค์ร้อยให้ลุงคนขับ และบอกให้น้ำตาลลงมาเสร็จสัพ ผมที่มัวแต่เสียดายเงินหนึ่งร้อยตามประสาคนจนเลยลืมเรื่องอื่นไปจนหมด ก็ค่าจ้างไปส่งที่ตกลงกันไว้มันแค่ 40 เองนะ นี่ให้เขาไปตั้งร้อย ทั้งๆที่ผมมองอย่างเสียดาย คนที่ควักกระเป๋าจ่ายกลับทำท่าไม่รู้สึกรู้สาราวกับ 100 บาทไม่มีค่า สิ่งเหล่านี้ยิ่งตอกย้ำความแตกต่างทางฐานะระหว่างผมกับเขามากยิ่งขึ้น

“นี่คุณ จะมากไปแล้วนะ”
พอตั้งสติได้ก็หันกลับมาโวยวายใส่คนที่อาศัยจังหวะผมคิดเรื่อยเปื่อย จูงมือผมข้าง จูงมือน้ำตาลข้างมาทางรถเขา

“อะไรอีกล่ะ”
ท่าทางคุณไม้จะคิดว่าที่ผมนิ่งยอมตามมานี่เป็นเพราะผมยอมอ่อนให้แล้ว เหอะ มันไม่ใช่อย่างนั้นหรอกคุณไม้ เสียใจด้วยนะ

“ผมจะกลับเอง”
“อย่าดื้อนักได้ไหม”

“อย่ามาว่าผมนะ ดื้อน่ะมันต้องใช้กับเด็กต่างหาก”
“แล้วที่เป็นอยู่เนี่ยมันไม่ใช่รึไง”

“ไม่ใช่นะ ผมแก่กว่าคุณด้วย ลืมแล้วรึไง”
“ดูไม่เห็นเป็นอย่างนั้น”

“นี่คุณว่าผมหรือ”
“เปล่า”

“ไม่จริง คุณว่าผมนิ่ ใช่สิ คนอย่างผมมันไม่มีอะไรดีอยู่แล้วนิ่”
“อ้าว ไหงกลายเป็นงั้น อย่าคิดเองเออเองได้ไหม”

“ใช่สิ คนอย่างผมมันดีแต่คิดเองเออเอง ก็อย่ามายุ่งสิ”

“เอ่อ....คือ”
เสียงเล็กๆที่แทรกขึ้นมาทำเอาผมและคุณไม้ที่ยังตั้งท่าว่าจะเถียงกันไม่จบไม่สิ้นเงียบไปทันที ความสำนึกเริ่มมีส่วนร่วมในสติ ผมไม่ควรทะเลาะกับใครให้น้ำตาลเห็น เดี๋ยวน้ำตาลจะเห็นตัวอย่างที่ไม่ดี

“น้ำตาลตัดสินใจล่ะ ว่าจะกลับรถพี่ไม้ ได้ไหมค่ะพี่กลอน”
ประโยคหลังหันมาพูดกับผมด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

“กะ...ก็ได้”
ผมพูดแล้วถอนหายใจ ใครจะไปขัดใจนางฟ้าตัวน้อยของผมได้เล่า

“แวะร้านไอศกรีมด้วยได้ไหมค่ะพี่ไม้”
คราวนี้หันไปอ้อนคุณไม้ และทางฝ่ายนั้นก็พยักหน้าเป็นเชิงตกลงและยิ้มให้หลานผม
เป็นอันว่านอกจากผมต้องนั่งรถคุณไม้กลับแล้ว ยังต้องไปนั่งปั้นหน้าทานไอศกรีมกับเขาอีกด้วยหรือเนี่ย



.............TBC.................

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

จอมไตรซีรี่ส์-คนมืดมนที่หลงรักคุณหมดใจ
Chapter : 18


“ไปข้างนอกมาสนุกไหมน้ำตาล”
พี่กั้งเอ่ยถามระหว่างอาหารมื้อค่ำ ผมเฉยๆ ส่วนคุณไม้ยิ้มแย้มและนั่งอยู่กับหลานๆผม ท่าทางคุณไม้นี่จะชอบเด็กๆซะจริง ช่างต่างกันกับผมที่ไม่ค่อยชอบเด็กเท่าไหร่ ถึงจะไม่ได้รำคาญอะไร แต่ก็ไม่ได้คิดจะเล่นด้วย

“คะ ถ้าพี่กลอนกับพี่ไม้ไม่ทะเลาะกันคงสนุกกว่านี้”
คราวนี้ผมแทบสำลักข้าว จึงต้องหยิบน้ำขึ้นมาดื่ม

“ถึงจะไม่น่าดูเท่าไหร่แต่น้ำตาลว่าน่ารักดีค่ะ เหมือนเวลาพ่อกับแม่น้ำตาลเถียงกันเลย”

อุ๊ก....แค่กๆๆ
คราวนี้ผมสำลักน้ำเต็มๆเลย น้ำตาล พูดอะไรออกมาน่ะ

“แล้วพอน้ำตาลอ้อน ก็เลิกทะเลาะกันเหมือนพ่อกับแม่เด๊ะ”
คนพูดยังยิ้มสดใส ผมตั้งใจจะเบรกน้ำตาลอยู่เชียว แต่เสียงหัวเราะขำในลำคอของคู่กรณีผมก็ดังเข้าสู่โสตประสาท พอมองไปก็ประสานสายตาเข้าอย่างจัง แววตาล้อเลียนอย่างสนุกสนานถูกส่งตรงมา ผมแทบอยากให้แก้กฎหมายเรื่องการฆ่าคนใหม่ เพราะผมกำลังจะฆ่าคนตรงได้หน้าอยู่แล้ว ด้วยสายตาน่ะนะ แต่นอกจากเขาจะไม่สะทกสะท้านแล้ว ยังดูท่าจะสนุกมากๆอยู่อีกไม่ใช่รึไง

“ผมขอตัวก่อนนะครับ”
ผมหันไปบอกพี่ๆผม ซึ่ง ฮึ่ม.... กลั้นหัวเราะกันอยู่หรือ! ผมรวบช้อนส้อมแล้วลุกออกมาทันที หูยังแว่วได้ยินเสียงหัวเราะที่ประสาทกันดังขึ้นมาจากข้างหลัง

“อย่าน่า เดี๋ยวน้องก็โกรธหรอก”
แฟนพี่กั้งพยายามปราม แต่ดูท่าจะไม่ได้ผล เพราะเสียงหัวเราะยังดังอยู่เช่นเดิม
......................................

“ครับ แล้วทานยารึยัง ครับ ครับ ผมรู้แล้วล่ะน่า ครับ ฝันดีครับ”
ผมไม่ได้แอบฟังนะ ตะโกนบอกตัวเองอยู่ในใจ ก็คุณไม้อยากมาคุยโทรศัพท์ตรงนี้ทำไมล่ะ

หลังจากที่ส่งน้ำตาลและหลานๆเข้านอน ผมที่นอนไม่หลับก็ออกมาสูดอากาศข้างนอกตามเรื่องตามราว แล้วคุณไม้ก็ออกมาคุยโทรศัพท์เมื่อครู่นี่เอง ผมมาก่อน เพราะงั้นผมไม่ผิดสักหน่อย ผมยืนพิงต้นไม้ฮัมเพลงเบาๆอยู่ตรงนี้ก่อนแล้ว ตอนแรกว่าจะเดินหนีเหมือนกัน แต่เมื่อหันไปเห็นรอยยิ้มดีอกดีใจอย่างชัดเจน แม้แต่ในที่ๆมีแค่แสงจันทร์ แสงดาวแบบนี้ ก็ทำให้เท้าผมไม่ขยับ ทั้งๆที่คิดว่าไม่อยาก แต่หูกลับตั้งใจฟัง ทุกประโยค ทุกถ้อยคำที่ฝ่ายนั้นพูดกลับไปให้อีกคนทางโทรศัพท์

“มาแอบฟังคนอื่นแบบนี้ไม่ดีเลยนะ”
หลังจากกดวางโทรศัพท์ คุณไม้ก็ส่งเสียงพูดประโยคที่ทำเอาผมหน้าแดงขวับด้วยความอับอายจากการเสียมารยาทของตนเอง

ยังไม่ทันได้ขยับตัวไปไหน ยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะออกไปยอมรับอย่างสมเกียรติ หรือเดินหนีไปแบบไม่ยอมรับดี คุณไม้ก็มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าซะแล้ว

“ว่าไง ไม่พูดอะไรหน่อยหรือ”
น้ำเสียงดุดันทำเอาผมหายใจแทบไม่ออก แต่ทำไมสายตาที่ส่งมาเหมือนมีแววล้อเล่นอยู่แบบนั้นล่ะ

“ผม....ผมมาอยู่ก่อน”
กว่าจะเรียบเรียงคำพูดออกมาได้ เป็นประโยคสั้นๆนี้ ผมต้องประมวลผลอยู่หลายวินาที

“จะบอกว่าฉันผิดหรือ”
พูดด้วยเสียงสะบัดราวกับไม่พอใจ แต่สายตายังยิ้มอยู่ ไม่สิ คราวนี้นอกจากสายตาแล้ว ยังปากนั่นอีกที่คลี่ยิ้มชัดเจน ใช่ ผมเห็นมันได้ชัดเจนมาเลยล่ะ เพราะ

“อุ๊บ”
ดวงหน้าคุณไม้ขยับเข้าใกล้ผมเรื่อยๆเลยน่ะสิ และตอนนี้ คุณไม้ก้มลงแตะริมฝีปากลงมาเบาๆ จากปากผม ไปที่แก้มซ้าย แก้มขวา หน้าผาก และวนกลับมาที่ริมฝีปากอีกครั้ง

เขากำลังทำอะไรเนี่ย ทำไมเขาถึงทำแบบนี้อีก หรือมีเรื่องอะไรหลอกผมอีกใช่ไหม ผมจำได้คราวที่แล้วที่เขาทำตัวดีกับผม เพราะเรื่องที่ต้องการดึงผมให้ห่างจากปาม คราวนี้อะไรอีกล่ะ

เขาจะเคยคิดบ้างไหมว่าทำผมเจ็บแค่ไหน เขาเคยคิดบ้างรึเปล่าว่าสิ่งที่เขาทำเหมือนเรื่องเล่นๆพวกนี้มันเป็นเรื่องจริงจังสำหรับผม ไม่เลยสินะ เขาไม่เคยคิดเลย มันก็เหมือนกับที่ผมเห็นค่าของเงิน 100 บาท แต่เขาทำราวกับมันเป็นแค่เศษกระดาษ ที่จะยื่นให้ใคร เมื่อไหร่ก็ได้ มันแทบไม่มีค่าในสายตาของเขา แต่มันมีค่ามากในสายตาของผม

น้ำตาบ้าๆดันทำท่าคลอๆจะไหลลงมา ผมไม่อยากร้องไห้ โดยเฉพาะต่อหน้าคนที่เป็นสาเหตุของเรื่องนี้
“...อย่าร้องสิ ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรเลย”
เปล่านะ ผมไม่ได้ร้องซักหน่อย อยากจะเถียง แต่ก็กลัวเสียงสั่นและยิ่งตอกย้ำความอ่อนแอของผม คุณไม้ดึงผมเข้าไปกอดไว้ ทั้งๆที่ผมขืนตัวอยู่

“อย่าร้องนะ ฉันเพิ่งรับปากพี่เอไปเมื่อกี้แท้ๆว่าจะไม่แกล้งนาย แต่ก็ทำนายร้องไห้อีกแล้ว”
พูดอย่างขอลุแก่โทษ แต่มันยิ่งตอกความเจ็บลงมาเพิ่มขึ้นมากกว่า คราวนี้เพื่อพี่เอ เขาทำดีกับผมเพื่อพี่เอของเขา หึ ผมคิดแล้วเชียว คุณไม้ไม่มีทางอ่อนโยน หรือทำดีกับผม เพราะอยากทำจริงๆหรอก ผมรู้...รู้อยู่แล้วล่ะ....รู้....แต่ทั้งที่รู้....ก็ยังเจ็บมากอยู่ดี
........................

 “ปล่อย”
บอกเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้นะครับ คุณไม้เอาแต่กอดผมอยู่อย่างนี้ไม่ยอมปล่อย ผมน่ะหยุดร้องไห้นานแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ปล่อยสักที

“ปล่อยสิ ผมอึดอัดนะ”
คราวนี้เลยพยามดิ้นไปด้วย คุณไม้เลยยอมปล่อยผมออกจากอ้อมกอด แต่ก็มาจับมือผมและจูงไปนั่งที่ชิงช้าในสวนอีก

ผมไม่อยากไปกับเขา แต่เท้ากลับขยับตามไปจนได้ เพราะมือที่สัมผัสส่งความอ่อนโยนตรงมาให้ ทั้งๆที่รู้ดีว่ามันไม่ใช่เพื่อผม แต่เพื่อคนอื่น เพราะคนอื่นบอกให้ทำ แต่ผมก็ยังเป็นผม ที่ยังยากอยู่ใกล้ๆคนที่ผมรักให้มากขึ้นอีกนิด แค่อีกนิดเดียวก็ยังดี

“ที่จริงก่อนคุยโทรศัพท์ ฉันเห็นนายก่อนแล้ว”
พอลงนั่งคุณไม้ก็พูดประโยคที่ทำเอาผมแทบจะลุกหนี

จริงอยู่เมื่อครู่ผมไม่ได้ร้องไห้เพราะเรื่องนี้ แต่ก็ไม่อยากฟังเรื่องที่ตัวเองทำเสียมารยาทไปหรอกนะ
“ตั้งใจจะออกมาหานาย แต่โทรศัพท์มาพอดีเลยรับก่อน”
อ๋อ นั่นสิ มิน่า ที่ตั้งกว้าง กลับมายืนคุยตรงที่ผมยืนอยู่ก่อนแล้ว แล้วยังมาว่าผมอีก

“เป็นห่วงมาก ทำไมไม่กลับไปพร้อมพี่เอเลยล่ะ”
ผมพูดประชดออกไป แต่ดูท่าคนฟังจะไม่รู้นะว่าผมประชด

“อือ เป็นห่วง แต่ว่าตั้งใจไว้แล้วว่าจะกลับวันเสาร์”
ยอมรับซะด้วย เชอะ รีบๆกลับไปเลย
ถึงจะคิดงั้นก็เถอะ แต่ อีกสองวันเขาจะกลับแล้ว อดที่จะใจหวิวๆไม่ได้

“และนายต้องกลับไปด้วย”
หรือก็ดีแล้วนิ่ เอ้ย ทำไมผมต้องไปกับเขาล่ะนั่น เรื่องสิ ผมยังไม่มีโครงการว่าจะกลับไปเมื่อไหร่สักหน่อย ไม่แน่นะ ผมอาจจะหางานทำที่นี้เลยก็ได้

“ฉันบอกพี่ๆนายไว้แล้ว ว่าเราจะกลับวันเสาร์ พร้อมกัน”
คุณเคยเป็นไหม อึกอัดใจเวลาที่คนอื่นล้ำเส้นของคุณมากเกินไป ทำราวกับคุณไม่มีความคิด อึดอัดจนแทบระเบิด มันเหมือนมีเสียงวิ๊งๆอยู่ในหู รู้สึกได้ถึงความร้อนบนใบหน้า ฟันขบกันแน่น อยากตะโกนด่า อยากเถียง อยากให้เขารู้ว่าไม่พอใจ เขาจะใช้วิธีนี้มัดมือชกแบบนี้ไม่ได้ ครับ ตอนนี้ผมกำลังเป็นแบบนั้นอยู่ แต่ที่ผมตอบกลับไปมีเพียงคำเดียวคือ

“ไม่”
คนฟังเอียงคอและ ส่งเสียง หืมมม ในลำคอเบาๆ ราวกับไม่เชื่อว่าผมจะทำได้อย่างที่พูด ผมทำได้แน่นอน ผมไม่ยอมทำตามที่เขาต้องการหรอก จะมาบงการชีวิตผมไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด

“แต่ฉันบอกพี่เธอไปแล้วนะ”
“ช่างสิ”
“หรือ ฉันบอกไปด้วยนะว่าเธอต้องเริ่มงานวันจันทร์”
คราวนี้ผมที่เมินหน้าหนี ต้องหันกลับไปมองหน้าคนพูดเลยล่ะครับ เริ่มงานวันจันทร์ งานอะไร ทำไมผมไม่เห็นรู้เรื่องเลย เป็นงานที่ผมจะทำไม่ใช่หรือ

“พูดอะไร ?”
“นายต้องเริ่มทำงานวันจันทร์นี้ เพราะฉันหยุดงานมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว”
อ้าว แล้วเรื่องที่เขาหยุดงาน มันมาเกี่ยวอะไรกับเรื่อของผมล่ะ

“อะไรยังไม่เข้าใจอีกหรือ”
ก็ไม่เข้าใจน่ะสิ ใช่สิ ผมมันโง่นิ่ จะไปเข้าใจความคิดของคนฉลาดอย่างคุณไม้ได้ยังไงกันล่ะ

“ฉันกำลังบอกว่า ตั้งแต่วันจันทร์นี้นายต้องไปทำงานกับฉัน”
“อะไรนะ”
ผมอ้าปากค้าง ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน เขาเป็นบ้าไปแล้วหรือ ผมไปตกลงกับเขาเมื่อไหร่

“ฉันบอกว่า นายต้องมาเป็นผู้ช่วยของฉัน ตั้งแต่วันจันทร์นี้ไงล่ะ”
บ้าแน่ๆ เรื่องนี้ ไม่จริง หูผมคงฝาด ไม่ก็ฝันไปแน่ๆเลย



..........................

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

จอมไตรซีรี่ส์-คนมืดมนที่หลงรักคุณหมดใจ
Chapter : 19


“ครับ ครับ วันพุธที่ 3 ตุลาคมนะครับ บ่ายสาม ครับ ที่ไหนครับ ได้ครับ สวัสดีครับ”
ผมวางโทรศัพท์และโน๊ตปากกาลงบนสมุดนัดของ เจ้านาย

คงเข้าใจกันแล้วใช่ไหมครับ ในที่สุดผมก็ต้องมาทำงานกับคุณไม้ครับ และเรากลับมาวันเสาร์ด้วยกันอย่างที่คุณไม้บอกจริงๆ

ที่ผมต้องยอมทำตาม เรื่องของเรื่องเพราะ อย่างแรก พี่ชายทั้งสองของผม เข้าใจว่าผมได้งานแล้วตอนนี้เลยหมดห่วงเรื่องผม ท่าทางทั้งสองคนดูสบายใจมาก ยิ่งเมื่อคุณไม้รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะช่วยดูแลผมให้ ยิ่งทำให้พี่ชายผมดูยินดีเป็นอย่างมาก

ดูเหมือนทุกคนจะเชื่อถือคุณไม้มากเกินไปซะแล้ว ทั้งที่จริงเป็นคนไม่มีอะไรน่าเชื่อถือสักนิด ทั้งใจร้าย ใจดำ หลอกลวง เจ้าเล่ห์ ฉวยโอกาส ใช้งานผมยังกะทาส แถมบางทียังทำท่าหงุดหงิดอะไรไม่รู้ แล้วมาพาลใส่ผมอีกต่างหาก ครบสิบข้อไหมครับ ข้อเสียของเขา ถ้าครบผมจะได้เลิกคบไปเลย

อย่างที่สองที่ทำให้ผมต้องจำใจรับงานนี้เพราะคุณไม้บอกว่าเป็นเพราะผม ผู้ช่วยคนเก่าถึงได้ออก
“แล้วผมเกี่ยวอะไรด้วย”
ผมสวนทันที คุณไม้ยิ้มก่อนจะตอบว่า

“จำนรีได้ไหม คนที่เธอคุยด้วยทางโทรศัพท์น่ะ”
ผมพยักหน้า ทำไมจะจำไม่ได้เล่า อย่าบอกนะว่าคนนี้เป็นผู้ช่วยของคุณไม้ นี่บริษัทย่ำแย่ขนาดไม่คัดคนขนาดนั้นเลยหรือ

“เพราะเธอไปพูดแบบนั้นใส่ นรีเขาเลยมาวีนเอากับผู้ช่วยฉัน”
อ้อ ที่แท้ก็ไม่ใช่ คิดอยู่เชียวว่าผู้หญิงที่กรี๊ดๆใส่โทรศัพท์แบบนั้นจะมาทำงานคนรับใช้ที่เรียกให้หรูว่าผู้ช่วยแบบนี้ได้ไง

“คุณจิน เขาเลยทนไม่ได้ขอย้ายตัวเองไปทำงานอื่นแทน”
อืม แล้วเลยกลายเป็นความผิดของงั้นสิ ....มันใช่ที่ไหนล่ะ ...ถึงจะมีส่วนบ้างนิดหน่อย ....ไม่หน่อยก็ได้ ถึงจะมีส่วนแต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมดนี่ ที่สำคัญมันเพราะตัวคุณไม้เองไม่ใช่หรือไง แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไร คุณไม้ก็ยังพูดว่าเป็นเพราะผมอยู่ดี

อย่างที่สามก็เพราะผมเองก็อยากมีงานทำอยู่แล้วด้วย

และสุดท้าย เป็นเหตุผลเล็กๆ และเข้ามามีส่วนประกอบในการตัดสินใจยอมรับงานแค่นิดเดียว นิดเดียวจริงๆนะ เชื่อก่อนสิ ว่ามันนิดเดียว คือ...ผมอยากอยู่ใกล้ๆคุณไม้บ้างก็เท่านั้นเอง อ่ะ บอกแล้วไงว่าแค่นิดเดียว ผมคิดอย่างนี้แค่นิดเดียวจริงๆนะ เชื่อเถอะ
..............................
.
.
“ขออนุญาตครับ”
บอกคุณเจ้านายก่อนจะเดินเข้าไป คุณไม้ไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากเอกสารในมือ แต่ก็เคาะมือบนโต๊ะเป็นเชิงว่าให้เอาเอกสารใหม่ตั้งไว้ตรงนี้

“ขอกาแฟด้วยนะ”
แถมท้ายด้วยการสั่งกาแฟก่อนที่ผมจะออกจากห้องไป
เห็นมั้ยล่ะครับ ผมบอกแล้ว ไอ้ผู้ช่วยที่ว่าเนี่ย มันทาสชัดๆ เขาบอกอะไรมาต้องทำหมด
 
“กาแฟครับ เหวอ...”
ทันทีที่ผมปล่อยมือจากถ้วยกาแฟ มือหนาก็รวบเอวผมให้ลงนั่งบนตักเขาทันที

“คุณ จะบ้าหรือ”
ผมแห้วใส่ คนฟังกลับทำหน้ายิ้มระรื่นส่งมาให้

“ขอพัก 10 นาที”
คุณไม้พูดพลางเอื้อมมือไปหยิบกาแฟขึ้นมาดื่ม
เขาจะพักนานแค่ไหนก็เรื่องของเขาสิ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผมด้วยเล่า ทำไมต้องเอาผมมาไว้บนตักเขาอย่างนี้ด้วยล่ะ

“อย่าดิ้นสิ เดี๋ยวกาแฟก็หกหรอก”
นั่น ยังมีหน้ามากำกับผมอีกแน่ะ

จะให้ผมนั่งนิ่งๆได้ไง ต้องมานั่งบนตักผู้ชายแบบนี้ มันน่าดูที่ไหน ที่นี้มันที่ทำงานนะ แล้วห้องก็ไม่ได้ล๊อกด้วย เกิดใครเปิดประตูเข้ามาจะทำไง รู้งี้ล็อกห้องไว้ก่อนก็ดีหรอก เฮ้ย! ไม่ใช่สิ จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ไม่ได้ ก่อนผมจะโวยวาย คุณไม้ก็ดันพูดแทรกขึ้นมาซะก่อน

“ดีจัง อย่างงี้สิสมเป็นเวลาพักหน่อย”
มึนครับ ผมกำลังมึน คุณไม้พูดอะไร พูดแบบนี้เพื่ออะไร คุณไม้วางกาแฟไว้บนโต๊ะ มือข้างหนึ่งโอบรอบเอวผมไว้กันผมหนี ส่วนอีกข้าง เอื้อมมาจับที่ปลายคางผม ให้หันไปทางเขา

อ้ากกกกกกก เอาอีกแล้ว เขาจะทำอะไรผมอีกเนี่ย
ยังไม่ทันได้เกิดอะไรขึ้น ประตูห้องทำงานคุณไม้ก็ถูกเปิดออก ผมไม่ได้ยินเสียงเคาะประตูเลยนะ ผู้มาเยือนคือ หญิงสาว ที่ อืม....คงจะสวยแหละมั้ง แต่ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเครื่องสำอางค์นั้นมันบั่นทอนความสวยของเจ้าหล่อนไปเยอะเลย ผมที่ดัดเป็นลอนถูกเซทไว้อย่างดี เธอใส่ชุดแซกสีแดงที่ส่วนคอเว้าลึกไปถึงไหนต่อไหน แถมส่วนของกระโปรงก็แหวกมาจนถึงโคนขาอ่อน ชุดนี้เน้นทรวดทรงองค์เอวและโชว์ขาขาวๆ ร่องอกลึกซะจนผมยังต้องกลืนนำลายด้วยความหวั่นใจ แต่งตัวแบบนี้ขืนไปเดินคนเดียวมีหวังโดนฉุดไปตั้งแต่ก้าวแรกที่ออกเดินแน่ๆ

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด”
เสียงเดียวทำเอาสติผมกลับมาจนหมด แม่คุณ จะร้องทำไมล่ะนั่น งูวิ่งผ่าน ไม่น่าใช่ที่นี้จะไปมีงูได้ไง จิ้งจกสักตัวผมยังไม่เคยเห็น น้ำร้อนหกใส่ ก็ไม่น่าใช่ เธอไม่ได้ถืออะไรที่ดูจะเป็นน้ำร้อนมาด้วยนิ่ อ้อ รู้ล่ะ ต้องเป็นเพราะรองเท้าสูงๆของเธอพลิก หรือไม่มันก็กัดเธอเข้าแน่ๆเลย

“นี่มันหมายความว่ายังไงค่ะไม้”
เสียงถามที่คล้ายกับเสียงหวีดร้องโหยหวนดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆพร้อมกับเสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นพรมของห้องทำงาน

“ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะยะ นั่งเฉยอยู่ได้”
คราวนี้หันมาแว๊ดๆใส่ผมล่ะครับ สายตาที่จ้องมาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อเนี่ย มันไม่ได้ดูน่าหวาดหวั่น หรือน่ากลัวอะไรหรอกนะครับ แต่มันดู....ดูไม่ดีมากกว่า ไม่เข้าใจว่าทำไม ผู้หญิงที่แต่งตัวราวกับนางแบบไฮโซคนนี้ กลับมาทำกิริยาแบบนี้ได้

“ยังมาจ้องหน้าอีก บอกให้ลุกไงเล่า”
ผมเริ่มโกรธขึ้นมาหน่อยๆแล้วนะ ลุกอะไรข้องเขา บอกให้ลุกอยู่ได้ ผมจะนั่งที่ไหนมันเกี่ยวอะไรกับเขาด้วยล่ะ ผมไม่ลุกใครจะทำไม

จ้องหน้าตอบกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้ และกอดอกแสดงอาการว่า ผมไม่ลุกเด็ดขาดให้อีกฝ่ายรับรู้
“หนอย มันจะมากไปแล้วนะ”
เจ้าหล่อนกำลังจะเดินอ้อมโต๊ะทำงานมาทางผม แต่แล้วก็ต้องหยุดกึก ด้วยเสียงทุ้มเข้มๆที่ดังมาจากเบื้องหลังผม

“หยุดแค่นั้นแหละนรี”
อ้อ ยายนี่นี้เอง ยายนรี ที่ทำให้ผมต้องมาก้มหน้ารับใช้คุณไม้แบบนี้ (โทษเขาซะงั้น)

เอ๊ะแต่ว่า เมื่อกี้เสียงคุณไม้ดังมาจากไหนนะ เฮ้ย ข้างหลังผมนี่หว่า ผมเหลียวกลับไปมองและสำนึกได้ว่า นี่ผมกำลังนั่งอยู่บนตักคุณไม้นิ่ มิน่า ยายนั่นถึงแว๊ดๆใส่ผมใหญ่

“ไม้ นี่มันหมายความว่าไงคะ”
คราวนี้มองเลยผมไปข้างหลังครับ เสียงก็เปลี่ยนด้วยนะ ทำไมเขาไม่แว๊ดใส่คุณไม้บ้างล่ะ
“ก็อย่างที่คุณเห็น”
พูดไม่พูดเปล่า กระชับอ้อนกอดผมเพิ่มขึ้นเฉยเลย

“อย่าบอกนะคะว่าคุณเห็นเด็กผู้ชายนี่ดีกว่านรี”

ปี๊ด! สงสัยไหมครับว่าเสียงอะไร เสียงเส้นสติผมเองมันขาดไปแล้วเส้นหนึ่งครับ คุณเธอพูดออกมาได้ไงว่าเด็กผู้ชาย ผมน่ะแก่กว่าคุณไม้อีกนะ แถมคิดว่าคงจะอายุมากกว่าเธอด้วย

“เด็กนี่ไม่เห็นจะมีอะไรดีเลย หน้าก็จืด หน้าอกก็ไม่มี ตัวก็เล็ก ผอมกะหร่อง”

ปี๊ด เส้นที่สองครับ มันขาดไปแล้ว เด็กนี่หรือ เธอเรียกผมว่าเด็กนี่หรือ แล้วยังมาวิพากษ์วิจารณ์ตัวผมอีก

“แต่งตัวก็ไม่ได้เรื่อง เสื้อผ้าก็คงเป็นของราคาถูก ท่าทางก็ออกจะแข็งกระด้าง เอาใจใครไม่เป็นแหง๋ๆ คงไม่เคยได้รับการอบรมเรื่องมารยาทล่ะสิ มาจากบ้านนอกคอกนาแถวไหนล่ะ หึ เห็นมั้ยค่ะ ว่านรีดีกว่าเห็นๆ”

ปี๊ด เส้นที่สาม โว้ยยยยยยย พอ ผมไม่ขอทน ว่าเอาๆ เห็นผมเงียบหน่อยทำได้ใจ ด่าคนอื่นยกหางตัวเอง
“นะ...”
“คุณหรือครับที่โทรมาเมื่อวันก่อน”




.............................

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

 จอมไตรซีรี่ส์-คนมืดมนที่หลงรักคุณหมดใจ
Chapter : 20


“คุณหรือครับที่โทรมาเมื่อวันก่อน”
คุณไม้กำลังจะพูดอะไรผมไม่รู้ล่ะ แต่ผมแทรกขึ้นมาก่อนใครจะทำไม

ผมยิ้มให้เธอ ยิ้มด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยที่สุดเท่าที่ใบหน้าจืดๆที่เธอว่านี้จะทำได้ เธอยืนนิ่งไปเมื่อโดนผมถามเรื่องโทรศัพท์ครั้งนั้น ท่าทางจะเริ่มคิดได้แล้วว่าผมคือคนๆเดียวกับที่รับโทรศัพท์เธอ
“นี่แก”
“อ๊ะๆ อย่าพูดไม่เพราะสิครับ”
ผมยกมือห้ามและลอยหน้าลอยตาตอบกลับไป

“เดี๋ยวเสียชื่อผู้ดีได้รับการอบรมมาสูงจะแย่เอาน่า”
ผมหันหลังตะแคงตัวพิงอกคุณไม้ กอดรอบคอแกร่งไว้ แล้วหันไปยิ้มให้คุณนรีที่ว่านี่อีกที

“เรื่องหน้าตา รูปร่างผม ที่คุณว่ามาก็คงจะถูก แต่เรื่องที่คุณไม้จะชอบแบบไหนมากกว่า เขาตัดสินใจไปแล้วไม่ใช่หรือ รึว่าไงครับคุณไม้”
ผมเอียงคอถาม ถึงคุณไม้จะพยักหน้าแต่ไอ้สีหน้ายิ้มๆ ราวกับกำลังกลั้นหัวเราะก็ทำให้ผมหงุดหงิดนิดหน่อย ไม่ได้ๆครับ ผมต้องจัดการยายผู้ดีปากตลาดนี่ก่อน

“เสื้อผ้าผมก็ไม่มียี่ห้อจริงๆนั่นล่ะ แต่ก็ไม่เคยเห็นคุณไม้บ่นอะไรสักทีเวลาที่ถอดมันออกนี่ครับ อ๊ะ แต่ข้างในนี่ของแพงนะครับ ของขวัญจากคุณไม้เขา”
ผมหันไปยิ้มให้อีก

“แต่คงให้คุณหรือใครดูไม่ได้ พอดีคุณไม้ไม่ชอบให้ผมโชว์ชาวบ้านเขาไปทั่ว เขาหวงผมน่ะครับ”
อืม ดูท่าผมจะยั่วเธอได้ผมนะครับ ก็ปากสีแดงเข้มนั่นน่ะ กำลังอ้าพะงาบๆราวเหงือกปลาเวลาหายใจ

“แต่ที่ผมเถียงสุดใจขาดดิ้นเลย ต้องเรื่องเอาใจเนี่ยแหละ ผมน่ะรู้ใจคุณไม้ดีที่สุดแล้ว”
ก็เป็นผู้ช่วยนี่

“แถมยังเอาใจเก่งที่สุด” ก็โดนบังคับนิ่

“ทั้งเรื่องใน หรือนอกเตียงเนี้ย ผมว่าผมทำได้ไม่บกพร่องสักนิดเลยนะ”
ตอแหลนิดหน่อย ช่างมันเถอะ

พูดจบผมก็หลิ่วตาให้ยายคุณนรีอีกทีเป็นการตอกย้ำ
เธอยกมือขึ้นชีหน้าผม ปากก็ยังพะงาบๆอยู่เหมือนเก่า
“แก.....แก...ไม้ ไม่จริงใช่ไหมค่ะ”
อะฮ้า เถียงผมไม่ได้แล้วล่ะสิ เลยไปถามเอาความจากคุณไม้

“ก็อย่างที่เขาบอกน่ะนรี ผมเลือกเขา”
หึ ไงล่ะ ยายไฮโซปากตลาด ได้ยินชัดรึยัง

“ไม่จริ๊ง กรี๊ดดดดด นรีไม่เชื่อ ไม่จริ๊ง”
อ้าว มากรีดร้องโหยหวนอะไรตรงนี้เล่า น่าเปลี่ยนชื่อจากนรีเป็นชะนีจริงๆ (ขออภัยท่านที่ชื่อนรีคนอื่นๆด้วยนะคะ)

“ไม้ คุณแค่แกล้งนรีเล่นใช่มั้ยค่ะ นรีไม่เชื่อหรอกว่าคุณจะเลือกเด็กผู้ชายจริงๆ”
เด็ก! อีกแล้วนะยายคนนี้นี่ พูดยากจริง ผมกำลังจะอ้าปากพูดอีกสักคำสองคำให้คุณเธอเชื่อ คุณไม้ก็คว้าหมับที่คางผม และบดริมฝีปากลงมา โดยที่ผมยังไม่ทันได้ตั่งตัว ลิ้นหนาแทรกลึกเข้ามาในเรียวปาก และเกี่ยวชิมไปทั่ว

“อือ.....”
เสียงจากลำคอผมเบาๆ มือผมเลื่อนไปโอบรอบคอคนช่างฉวยโอกาสโดยไม่รู้ตัว(อีกแล้ว) ผมได้ยินเสียงส้นรองเท้าเลือนลางในประสาทการได้ยิน

คุณไม้ผละริมฝีปากออกช้าๆ ผมจึงคิดได้ว่า คุณนรีอะไรนั่นคงกลับไปแล้ว แต่คุณไม้กลับชิดริมฝีปากลงมาอีกครั้ง และดึงเอาลมหายใจผมไปหมดอีกที ผมไม่รู้ว่าตัวเองตอบสนองคุณไม้ไปแค่ไหนในสติที่พล่าเลือน แต่รู้ว่าคุณไม้คงจะพอใจอย่างมาก เพราะดวงตาปรือๆของผมสบเข้ากับแววตาหวานทอดความอ่อนโยนมาให้คู่นั้นเข้าน่ะสิ

ผมรีบหลับตาลงอีกครั้ง ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะตัวเองอาย เพราะหวั่นไหว หรือว่าทั้งสองอย่างกันแน่ การจูบที่ดูเหมือนไม่จบไม่สิ้น ลมหายใจที่รินรดผิวแก้ม รสกาแฟขมๆจากริมฝีปากร้อนๆนั่น ทำเอาผมลืมโลกส่วนอื่นไปหมดสิ้น ที่อยู่ในห้วงความคิดก็เพียงคนตรงหน้าเท่านั้น

มือหนาปลดประดุมผมออก และส่งมือเข้ามาสัมผัสลูบไล้แผ่นอกผมตอนไหนไม่ทราบ รู้แต่ว่าทุกพื้นที่ๆคุณไม้สัมผัสมันร้อนไปหมด

ริมฝีปากที่ผละออกมาจากปากผมเคลื่อนต่ำสู่ลำคอ ผมรู้สึกเจ็บจี๊ดที่ผิดเนื้อ อย่างที่เคยรู้สึก คุณไม้คงฝากรอยไว้อีกแล้ว

เสียงเคาะประตูห้องหนักๆและถี่รัวทำให้คุณไม้หยุดชะงัก คุณไม้ผละออกไป ในขณะที่ผมเอนซบแผ่นอกหนาไว้เป็นที่พึ่งพิง ความหวาบหวามเข้าครอบงำจนไม่มีเรี่ยวแรงจะทำอะไร
“ใคร”
เสียงเข้มถามออกไปอย่างไม่พอใจ

“จักรภพ”
เสียงร้อนรนและห้วนพอกันดังมาจากข้างนอก จักรภพนี่ ผู้จัดการที่ไปหาคุณไม้ที่โรงแรมนิ่

“เข้ามา”
ประตูถูกเปิดออก ร่างของคุณจักรภพก็ปรากฏแกสายตา

“ไอ้ไม้ ไม่เป็นไรนะ เสียงดังมาเลย”
คุณภพถามด้วยความร้อนรน ท่าทางจะร้อนรนมากจนลืมภาษาสุภาพที่เคยใช้กับคุณไม้ไปจนหมด แต่ก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นรอยยิ้มแทนอย่างรวดเร็ว

“โธ่ มิน่าล่ะ ยายนรีนั่นถึงวิ่งออกไปอย่างกับเจอผี”
ตอนนี้ผมเริ่มได้สติเพราะได้ยินชื่อยายนรีนี่แหละ ผมพยายามดันตัวออก แต่คุณไม้ที่เหมือนรู้ทันก็กอดผมเอาไว้ซะก่อน

“อือ รู้แล้ว”
“งั้นไปล่ะ โทษทีที่มาขัด-จัง-หวะ”
เน้นคำท้ายทีล่ะคำครับ ยิ้มทะเล้นให้คุณไม้ทีนึง ก่อนจะหันกลับมายิ้มให้ผม แล้วก้าวเดินออกไป

ผมฉวยโอกาสนี้กระทุ้งซอกลงที่ท้องคุณไม้เต็มๆ และก็ได้ผลครับ เพราะคุณไม้คลายอ้อมกอดทันที ผมดีดตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว และเพื่อความปลอดภัย ผมจึงรีบเดินไปอีกฝากของโต๊ะ

คุณไม้งอตัวและเอามือกุมหน้าท้อง คงจะจุกน่ะครับ เพราะผมไม่ได้ยั้งแรงไว้เลย
“มีอะไรอีกไหมครับ”
ผมถามเร็วปรือ คุณไม้พยักหน้า แต่ยังไม่พูดอะไร สงสัยจะจุกอยู่... ดี ...สมน้ำหน้า ...แต่เพราะคุณไม้พยักหน้า ผมเลยต้องนิ่งรอฟังว่ามีอะไรจะสั่งผม ก็เป็นลูกน้องเขานิ่ครับ

ไม่นาน คุณไม้ก็เหยียดตัวตรงตามเดิม
“นายทำแบบนี้กับเจ้านายได้ไงเนี่ย”
คุณไม้ถามแต่ท่าทางไม่ได้โกรธอะไร

“ก็เจ้านายทำเรื่องไม่สมควรนี่ครับ ผมเป็นผู้ช่วยก็มีหน้าที่ตักเตือนเล็กๆ”
“เล็กๆของนายนี่มันทำเอาฉันจุกเลยนะ”
คุณไม้พูดยิ้มๆ ดูท่าว่ามันไม่ได้ทำให้คนๆนี้สำนึกได้เลยสินะ

“แหม จะเตือนสติให้ได้ผลก็ต้องแรงประมาณนั้นแหละครับ ที่จริงน่าจะแรงกว่านี้ด้วยซ้ำ”
ขู่ครับ ผมกำลังขู่คุณอยู่นะคุณไม้ ว่าถ้ามีคราวหน้ามันจะแรงกว่านี้แน่ๆ

“หึ นายนี่น้า แต่เอาเถอะ ฉันจะระวังแล้วกัน”
คำขู่ของผมได้ผลด้วยแหะ ไม่น่าเชื่อ คุณไม้พูดแบบนี้ คงจะไม่มีครั้งหน้าแล้วละมั้ง ต่อไปคุณไม้คงระวังไม่ทำเรื่องแบบนี้กับผมอีก แล้วทำไมผมต้องใจหายด้วยเนี่ย หรือว่าผมเป็นพวกมาโซจริงๆ พอโดนแกล้งแล้วผมแอบมีความสุขหรือ เอ๊ะหรือไม่ได้แอบ แต่มีความสุขซึ่งๆหน้าเลย ตอนที่ผมกำลังสับสนกับความคิดในหัวตัวเองนั้น

“ฉันจะระวังไม่ให้โดนนายเตือนสติได้อีกก็แล้วกันนะ เอาล่ะ หมดเวลาพัก ไปทำงานได้แล้ว”
ประโยคสุดท้ายเป็นประโยคคำสั่ง ซึ่งดูเป็นการเป็นงานมาก ผมเดินออกมาและเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน แช่งชักหักกระดูกคนที่เปลี่ยนอารมณ์ปุ๊บปั๊บอยู่ในใจตลอดเวลา ความคิดก่อนหน้าหายเกลี้ยง ถ้าทำได้ผมขอให้ทุกคนลืมไอ้ที่ผมคิดก่อนหน้านี้ไปให้หมดนะครับ ผมไม่ใจหายและไม่ได้มีความสุขอะไรทั้งนั้นล่ะ ไม่เลยสักนิด และจะไม่เผลอคิดอย่างนั้นอีก เฮ้อ....แต่ไม่แน่ การที่ผมอยู่ใกล้คนๆนี้ อาจไม่ทำให้ผมใจหาย แต่อาจทำให้ผมไม่หายใจก็ได้
...............................................


..................................................

โปรดติดตามตอนต่อไป

เเล้วมาเจอกันตอน4ทุ่มนะครับ ปัญหาวีไอพีหมดไปเเล้วตอนนี้ก็เอานิยายมาลงต่อได้เต็มที่เเล้วนะครับ

[zim]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

รอๆๆๆๆๆๆๆๆ อ่านต่อจร้า^^

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

จอมไตรซีรี่ส์-คนมืดมนที่หลงรักคุณหมดใจ
Chapter : 21

วันนี้มันแปลกๆ คุณภพที่ผมเพิ่งรู้ว่าเป็นเพื่อนสนิทกับคุณไม้เข้าออกห้องทำงานคุณไม้หลายครั้ง แถมยังโทรศัพท์มาอีกหลายรอบ มีธุระอะไรกันหนักหนานะ

ผมก็อยากเอ่ยถามอยู่หรอก แต่เมื่อคุณไม้ไม่บอก ก็คงไม่ดีที่ผมจะไปก้าวก่ายจริงไหมครับ อย่างผมน่ะ ขืนไปถามเขาคงตอกกลับมาว่า นายมายุ่งอะไรด้วย ไม่ก็ ไม่ใช่เรื่องของนาย อะไรทำนองนี้แน่ๆ ผมเลยพยายามทำงานด้วยใจสงบทั้งวัน ทั้งที่อยากรู้จะแย่ เฮ้อ....ช่างมันเถอะ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดถึงเรื่องนั้น มาคิดวิธีสลัดบุคคลแปลกๆสามคนที่ตามผมขึ้นมาบนรถเมล์นี่ดีกว่ามั้ง

เปล่าครับ...ผมไม่ได้ความรู้สึกไวปานสายลับ ที่จะสามารถรู้ได้ว่ามีคนตามผมมาหรอก เพียงแต่ตอนที่จ่ายตังค์กระเป๋ารถเขากระซิบบอกก็เท่านั้น ผมเองรู้สึกเหมือนมีคนมองมาตั้งแต่ตอนออกจากบ้านเมื่อเช้าแล้ว แต่ก็นึกว่าคิดไปเอง หรือว่าพวกนี้จะตามผมมาตั้งแต่ตอนนั้น

สามคนหรือ ถ้าสู้กันท่าทางผมจะชนะยาก ดูเป็นมืออาชีพทั้งสามคนเลยด้วยสิ หลบไปก่อนดีกว่าเนอะ ในหัวประมวลแผนการสลัดพวกนั้นทิ้งทันที

ผมลงรถเมล์ก่อนจะถึงป้ายประจำผมหนึ่งป้าย เพราะป้ายนี้คนลงเยอะ ต่างจากป้ายโน้น ไม่ค่อยมีใครลง อันตรายกว่า แต่สองป้ายก็ไม่ไกลกันนักหรอกครับ แน่นอนว่าทั้งสามคนลงตามผมมา ผมพยายามเดินด้วยท่าทางสงบ เหมือนไม่รู้สึกตัว และเข้าไปซื้อของในร้านขายของ

“สวัสดีครับป้า”
“อ้าว ว่าไงวันนี้เอาอะไรล่ะพ่อหนุ่ม”
ผมออกจะคุ้นเคยกับเจ้าของร้านครับ เพราะว่าผมมักเลือกมาซื้อของร้านนี้มากกว่าร้าน 7-11 ร้านเล็กแค่นี้พวกนั้นคงไม่กล้าเข้ามาเพราะมันสังเกตง่ายเกินไป

ผมหยิบผงซักฟอกเป็นกล่องเล็กๆมาสองกล่อง และจ่ายเงิน
“ขอออกหลังร้านนะครับ”
“ได้เลยจ้า”
ผมเดินเข้าไปในร้าน และออกมาทางหลัง ซึ่งเป็นทางแคบๆแต่สามารถลัดไปออกใกล้ๆป้ายรถเมล์ที่ผมลงประจำได้ ก่อนโผล่ออกไปผมก็มองซ้าย มองขวา เมื่อเห็นว่าไม่มีใครท่าทางน่าสงสัยจึงโผล่ออกมา

อ่า...ผมนี่ก็ไปเป็นสายลับได้เหมือนกันมั้งเนี่ย ผงซักฟอกที่ซื้อมานี่เอาไปซักผ้าล่ะกัน

ระหว่างที่ผมเดินผ่านลานจอดรถสาธารณะใกล้ๆป้ายรถเมล์นั้น เสียงเปิดและปิดประตูจากที่จอดรถก็ดังขึ้น ตามด้วยเสียงฝีเท้า และเสียงสตาร์ทรถ

ผมหันไปมองตามเสียงโดยที่ไม่ได้คิดอะไร แต่กลับมีคนวิ่งตรงมาทางผม และในมือเขาถือปืนมาด้วย ยังไม่ทันที่จะได้ก้าวเท้าวิ่งหนี เขาก็เข้ารวบตัวผมไว้ได้แล้ว ปลายประบอกปืนจ่ออยู่ที่กลางหลัง

“อย่าขัดขืน ถ้ายังไม่อยากตาย”
นอกจากจะคุกคามด้วยหน้าตา และการกระทำแล้ว ยังมาคุกคามผมด้วยเสียงอีกแหนะ
ที่จริงคนเดียวผมสู้ได้สบายอยู่แล้ว แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไร รถเก๋งคันสีดำ ไม่ติดแผ่นป้ายก็มาจอดเทียบผมไว้ซะก่อน

“ขึ้นรถ”
คนที่อยู่ในรถตะโกนสั่ง และแน่นอน มีการโบกปืนในมือประกอบคำสั่งด้วย

ผมก้าวขึ้นรถ คนข้างหลังตามผมขึ้นมา ทั้งสองคนไม่ละสายตาจากผมเลย ต้องรอคนหนึ่งเผลอ ผมถึงจะหนีได้ แต่ต้องหนีให้ได้ก่อนที่จะถูกพาไปไกลกว่านี้

ประตูรถถูกปิดลง คนขับหันมาจ่อปืนที่หน้าผากผม แล้วอีกคนก็หยิบเชือกขึ้นมา เฮ้ย! ไม่เอานะ อย่างนี้ก็แย่น่ะสิ ถ้าโดนมัดคงหนียากขึ้นแน่ๆ

“วางถุงลง”
มันสั่งผมให้วางถุงผงซักฟอกลง คงตั้งใจจะมัดมือไพล่หลัง
แต่ผมยังไม่ทันได้วางถุง เสียงโทรศัพท์ของพวกมันก็ดังขึ้น
“หยุดมือก่อน”
คนขับที่ดูเหมือนจะมีอำนาจเหนือกว่าสั่ง และเจ้าอีกคนก็หยิบปืนมาจ่อหลังผมแทนคนขับที่เอื้อมมือไปรับโทรศัพท์ เป็นโชคดีละมั้งที่คนรับโทรศัพท์ไม่ใช่คนข้างหลังผมนี่

“ได้ตัวแล้วครับ”
รายงานอีกฝ่ายเสียงเครียด และดูท่าจะโดนเร่งให้พาตัวผมไปเร็วๆล่ะมั้ง ผมอาศัยจังหวะนี้ แกะกล่องผงซักฟอกเบาๆและกำมันไว้ในมือหนึ่งกำ เมื่อเรียบร้อยก็กระแทกหลังมือเข้าที่ใบหน้าคนที่อยู่ข้างหลัง

“อุ๊บ”
ท่าทางจะโดนเต็มๆ เจ้าคนขับรถคงได้ยินเสียงจึงหันมาดู ผมรอจังหวะอยู่แล้วเลยซัดผงซักฟอกใส่หน้ามันทั้งกำ

“อ้ากกกกกกกกก”
ร้องเสียงหลงเชียว ก็แน่ล่ะ ทั้งเข้าปากเข้าตา อาศัยจังหวะนี้แย่งปืนเจ้าคนหลังมาและใช้ด้ามปืนกระแทกที่กกหูมันไปสามที เลือดไหลด้วย จะตายไหมล่ะเนี่ย

เจ้าคนหน้ายังลืมตาไม่ขึ้นแต่ก็กำปืนแน่นสายปากกระบอกปืนไปมา ผมก้มต่ำไว้ให้ห่างจากวิถีของอีกฝ่ายที่ชูปืนขึ้นสูง สอดมือผ่านเบาะคนขับไปยังที่เปิดล๊อกอัตโนมัติและกดเพื่อเปิดมันออก
“เฮ้ย จับมันไว้ไอ้จอช”
คนขับตะโกนสั่ง แต่เสียใจด้วยนะ ไอ้จอชที่ว่าหลับไปแล้วเรียบร้อย ท่าทางผมจะลืมยั้งๆมือไว้ผมลงจากรถได้ก็รีบวิ่งเร็วจี๋ไปทางห้องพัก เอาว่ะ ไปทางคนมากๆไว้ก่อน อย่างน้อยๆที่นั่นก็มีผู้ดูแลห้องพักอยู่ล่ะนะ

“มันอยู่นั่น”
เสียงตะโกนมาจากด้านหลัง ผมหันไปมองและเห็นว่าไม่ใช่พวกที่อยู่บนรถ ผู้ชายสองคนกำลังวิ่งมาทางผม นี่มันยังมีพวกอีกหรือเนี่ย ผมวิ่งเต็มฝีเท้า แต่อีกฝ่ายก็ใกล้เข้ามาทุกที ยังไม่ทันถึงห้องพัก ผมก็เห็นชายสามคนที่ตามผมมาตั้งแต่แรกยืนอยู่ไม่ไกลหอพักของผมนัก นี่ผมหนีเสือปะจระเข้หรือเนี่ย

“หยุดนะ”
ไอ้ข้างหลังนี่ยังตะโกนไม่เลิก เหมือนตั้งใจบอกให้อีกสามคนที่ยืนอยู่ก่อนแล้วรู้ตัว และฝ่ายนั้นก็หันมาตามเสียงจริงๆ

ทั้งสามคนชักปืนขึ้นมาพร้อมกันและเล็งมาที่ผม นี่ผมจะไม่รอดจริงๆใช่ไหม ผมหยุดเท้าและหลับตาลง เอาว่ะตายเป็นตาย ช่างมัน ถ้าจะตาย วิ่งไปก็เหนื่อยป่าว ขอตายแบบไม่ต้องเหงื่อไหลไคลย้อยดีกว่า

ปัง ปัง ปัง

เสียงปืนดังขึ้นสามนัด

แต่ แต่ แต่ ทำไมผมไม่เจ็บล่ะ หรือโดนยิงที่หัวใจ ตายทันที เลยไม่รู้สึกเจ็บอะไร ผมค่อยลืมตาขึ้น ที่ปรากฏแก่สายตา คือรถตู้สีบอร์นเงินอย่างหรูคันหนึ่ง และคนที่นั่งอยู่บนนั้นคือ คุณไม้ .... อ้าว...ทำไมคนๆนี้ถึงมาอยู่ที่โลกหลังความตายของผมได้ล่ะ หรือว่าที่จริงแล้วคุณไม้เป็นเทวดา ไม่ใช่สิ อย่างคุณไม้ อาจจะเป็นพวก ปิศาจ อะไรทำนองนั้นมากกว่า คนอย่างผมไม่มีทางได้ขึ้นสวรรค์ไปเจอเทวดาอยู่แล้ว งั้นแปลว่าที่นี้มันนรกหรือ

ผมโดนดึงขึ้นรถ และโดนผลักให้ไปนั่งแทนที่คุณไม้
“พาพวกนั้นตามมาด้วยล่ะ”
คุณไม้ชะโงกหน้าออกไปสั่งสามคนที่ตามผมมาตอนแรก ซึ่งกำลังจัดการเก็บกวาดพวกที่นอนกลิ้งร้องอยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวดจากการถูกยิง

อ้าว...มีพวกนั้นอยู่กับครบเลยนิ่ ก็แปลว่าผมยังไม่ตายใช่ไหม ที่นี้ยังเป็นโลกมนุษย์ธรรมดาอยู่
นั่นแหละ ผมก็ว่าแล้ว ก็คุณไม้อยู่ในโลกนี้นิ่เนอะ ใช่แล้ว อยู่ในโลกนี้ อยู่ตรงนี้

ผมค่อยๆผ่อนลมหายใจและเอนพิงหลัง ความกังวล ร้อนใจ ไม่สบายใจ และกลัวซึ่งอย่างหลังนี่ผมไม่ค่อยรู้สึกเท่าไหร่หรอก จริงๆนะ ผมไม่ได้กลัวหรอก แค่เกือบๆจะกลัวเฉยๆเอง แต่ว่าความรู้สึกเหล่านั้น กลับหายไปทันทีที่เห็นหน้าคนๆนี้ แค่มีคุณไม้อยู่ใกล้ๆผมรู้สึกผ่อนคลายและสบายใจขึ้นเป็นกอง ไม่อยากยอมรับหรอกนะ แต่ก็รู้สึกปลอดภัยจริงๆ

“นายไม่เป็นไรนะ”
คราวนี้หันมาถามผมและจับแขนจับขาสำรวจไปด้วย ผมที่ไม่เป็นอะไรรู้สึกว่าจะช้ำเอาเพราะแรงจากมือคุณไม้เนี่ยแหละ

“ไม่ ไม่เป็นไร”
คุณไม้กุมมือผมไว้หลังจากหยุดสำรวจตรวจตราผม

ถึงใจจะสงบ แต่ดูกายผมมันจะยังไม่ค่อยสงบลงด้วยเท่าไหร่ เพราะนอกจากมือที่ถูกกุมจะสั่นไม่หยุดแล้ว เสียงที่เปล่งออกมาก็บ่งบอกได้ดีว่าผมยังไม่หายตกใจ

“โธ่เว้ย!”
เสียงคนที่กุมมือผมสบถเบาๆ และกระแทกมือลงที่เบาะรถอย่างแรง

แต่ก็เท่านั้น คุณไม้ไม่พูดอะไรต่อ
เอาแต่นั่งทำหน้าเครียดราวกับกำลังโกรธใครมากๆ ผมไม่เคยเห็นคุณไม้ทำหน้าแบบนี้เลย ถึงจะเคยทะเลาะกับผมมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่มีครั้งไหนที่เขาจะทำหน้าแบบนี้ นี่เขาโกรธใครอยู่นะ โกรธผมรึเปล่า ผมไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจขนาดนั้นหรือ หรือว่าเรื่องเมื่อกี้ ผมทำให้เขาต้องเดือดร้อนมาช่วยสินะ ผมมันไม่ได้เรื่อง เอาตัวรอดเองก็ไม่ได้ ต้องมาคอยพึ่งพิงคุณไม้ตลอด เขาคงรำคาญผมแย่แล้ว

“ทำไมทำหน้าแบบนั้น ไม่มีอะไรแล้วนะ สบายใจได้”
คุณไม้พูดปลอบใจผม เลื่อนมือมากุมมือผมไว้ และยิ้มบางๆอย่างคนพยายามฝืนยิ้มส่งมาให้ แต่ก็หันหน้าหนีไปอย่างรวดเร็ว

ถ้าไม่อยากยิ้มก็ไม่เห็นต้องยิ้มเลย ผมมองดวงหน้าด้านข้างของคุณไม้และต่อว่าเขาในใจ
คุณไม้ท่าทางจะไม่รู้ตัวว่าถูกมอง เพราะเขาเมินมองไปด้านหน้า

“ฉันจะจัดการทุกอย่างเอง ไม่ต้องห่วงนะ”
คำพูดที่หลุดออกมาราวกับกำลังจะปลอบโยนผม แต่ผมที่เห็นทั้งสีหน้า แววตาของคุณไม้ กลับรู้สึกเสียวสันหลังยังไงไม่รู้ มือที่กุมมือผมไว้บีบเบาๆ และคุณไม้ก็หันมาทางผม

“ฉันจะจัดการเอง”
ย้ำอีกครั้ง คราวนี้ผมได้เห็นสีหน้าของเขาชัดๆ บอกได้คำเดียวว่าเย็นเยือกไปทั้งตัว นี่เขาคงไม่ได้กำลังคิดจะฆ่าใครหรอกนะ?


...........................

เจอกันพรุ่งนี้เที่ยงๆเลยนะครับฝันดีครับ

[Love Is Not Everything]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

 

[smartty]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ต่อครับต่อ........ใจจะขาดแล้วครับๆๆๆ

[zim]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

 

[oakky]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาต่อเร็วนะคับ สนุกมากม๊าก

[oakky]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาต่ออีกสิคับ รอ รอ