พิมพ์

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

เนื่องจากที่ผมทำตอนพิเศษของเรื่องนั้นหาย งั้นขอชดเชยด้วยนิยายเรื่องนี้ก่อนนะครับ คราวหน้าจะไม่สัพเพรานะครับ เเต่อย่ากบอกว่านิยายเรื่องนี้สนุกมากเลย เตรียมกระดาษทิชชู้กันด้วยนะอิอิ


จอมไตรซีรี่ส์-คนมืดมนที่หลงรักคุณหมดใจ
Chapter : 1

.........................................

“ทำไมวันนี้แดดร้อนจังนะ”
ผมยกมือขึ้นปาดเหงื่อและมองทางข้างหน้าด้วยสายตาพล่าเลือน อาการปวดหัวเข้าโจมตีอย่างรุนแรงราวกับมันใกล้จะระเบิดเต็มที่ ผมทุบหัวแรงๆเพื่อไล่อาการเหล่านั้นแต่ดูจะไม่ได้ผลนัก
 
“เมื่อคืนไม่น่าอ่านหนังสือเลย” ผมนึกอย่างรำคาญตัวเอง พยายามฝืนออกเดินต่อ ถึงแม้ว่าการเดินทุกย่างก้าวจะสะเทือนจนทำให้ปวดหัวมากขึ้นก็ตาม
เสียงจอแจของผู้หญิงดังมาจากโต๊ะนั่งข้างสนามฟุตบอลของมหาวิทยาลัย เป็นเรื่องปกติแต่วันนี้ดูจะมากกว่าทุกวัน ผมชะเง้อคอมองไปกลางสนาม และก็จริงอย่างที่ผมคิด หนุ่มหล่อขวัญใจสาวๆวันนี้เลือกที่จะมาเล่นฟุตบอลนี่เอง

“ไม้นี่เท่ห์ชะมัดเลยเนอะ”
“ช่าย ช่าย”
เสียงสาวๆพูดถึงผู้ชายคนนั้นเซ็งแซ่ ....มันเรื่องธรรมดา
 
วฏะ จอมไตร หรือไม้
คนๆนี้เป็นหัวข้อการสนทนาในทุกที่ที่เขาปรากฏตัวอยู่แล้ว รูปหล่อ บ้านรวย เรียนดี กีฬาเก่ง หาคนแบบนี้ได้ที่ไหนอีกนะ อายุแค่ 18 แท้ๆ ....ผมนึกอะไรเรื่อยเปื่อยซะแล้ว กำลังรีบอยู่แท้ๆ คิดได้ผมก็รีบก้าวยาวๆมุ่งหน้าสู่อาคารเรียน ..แต่มันก็อดเหลือบมองไปที่สนามอีกทีไม่ได้ ก็นะ ผมดันเป็นอีกคนที่ไปหลงรักคนๆนั้นเข้านะสิ คนที่อยู่ใกล้เกินเอื้อม คนที่คงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมมีตัวตนอยู่ตรงนี้ จังหวะที่ผมกำลังหันไป ก็รู้สึกราวกับมีอะไรลอยมาบดบังพระอาทิตย์

“ระวัง!!!”
เสียงดังกระทบประสาท ก่อนทุกอย่างจะดับวูบไป

........................................................................................

“ฟื้นแล้วหรือ”
ผมลืมตาและมองใบหน้าอาจารย์ห้องพยาบาลด้วยความงงงวย ผมมาอยู่ที่นี้ได้ไง ที่จำได้ครั้งสุดท้ายผม ผม นั่นสิครั้งสุดท้ายผมทำอะไรอยู่ที่ไหนนะ

“เอ่อ...ทำไมผมมาอยู่ที่นี้ได้ครับ”
“อ่า เธอโดนลูกฟุตบอลเข้าน่ะ”

ฟุตบอล อ่ะใช่ ผมผุดตัวลุกขึ้นทันทีที่นึกออก แต่อาการวูบและปวดจี๊ดขึ้นมาในหัวก็ทำให้ผมล้มตัวนอนอีกครั้งทันทีเช่นกัน

“แต่สาเหตุที่ทำให้เป็นลมน่าจะเพราะไข้มากกว่า”
อาจารย์ห้องพยาบาลพูดแล้วยิ้มอย่างอ่อนโยนให้ผม ผมไม่เคยมาที่นี้ แต่เคยเห็นอาจารย์คนนี้บ่อยๆ เพราะ....

“พี่เออออออออ”
เสียงเรียกยานคางดังมาก่อนที่จะเห็นเจ้าของเสียงซะอีก ประตูถูกเปิดออก และร่างที่คุ้นตาก็เดินเข้ามา คุณไม้เดินเข้ามาและตรงไปยังโต๊ะของอาจารย์ทันที

“อย่าเสียงดังซิที่นี้ห้องพยาบาลนะ”
อาจารย์ดุแบบไม่จริงจังนัก และคนถูกดุก็ทำท่าไม่สนใจยื่นกระป๋องน้ำให้แล้วยิ้ม รอยยิ้มแบบเฉพาะ เฉพาะที่มีให้อาจารย์คนนี้เท่านั้น รอยยิ้มที่อ่อนโยนซึ่งผมปรารถนาให้มันส่งตรงมาที่ผมสักครั้ง ใช่แล้วครับ ที่ผมคุ้นหน้าอาจารย์ห้องพยาบาลเพราะมักเห็นเขาอยู่ด้วยกันกับคุณไม้เสมอ

“ของฝาก”
อาจาย์ส่ายหัวอย่างระอาแต่ก็รับมาเปิดดื่ม

“แล้วก็บอกแล้วว่าอย่าเรียกอย่างนั้นต่อหน้าคนอื่นๆ”
คราวนี้บ่นแบบไม่จริงจังนัก ก่อนจะหันมาเห็นผมที่นั่งมองตาแป๋วอยู่

คุณไม้หันมามองตามอาจารย์และเหมือนเพิ่งนึกได้ว่ายังมีผมอยู่ตรงนี้อีกคน
“ฟื้นแล้วหรือ โทษทีนะครับเรื่องฟุตบอล”
คุณไม้พูดแบบไม่ใส่ใจนัก ประโยคที่พูดก็เหมือนกับโดนบังคับให้ท่องจำมาพูด รอยยิ้มที่ยิ้มมาให้ไม่มีความรู้สึกผิดหรือจริงใจอยู่ในนั้นสักนิด เป็นรอยยิ้มแบบการค้าที่ผมเห็นคุณไม้ใช้เป็นประจำ ผมไม่มีแรงจะตอบกลับไปหรือลุกหนี จึงปิดตาลงดื้อๆ บางทีเวลานี้มองไม่เห็นคงดีกว่าแน่ๆ

“คงจะเพลียน่ะ มีไข้ด้วย เดี๋ยวจะพาไปโรงพยาบาล น่าจะได้น้ำเกลือสักขวด คืนนี้คงต้องนอนที่นั่นสักคืน”
ผมได้ยินที่อาจารย์พูดก็คิดขัดขึ้นมาว่า ผมไม่ว่างขนาดจะไปนอนเล่นที่โรงพยาบาลหรอก ผมต้องไปทำงานพิเศษ...อ่ะ......งานพิเศษ ตายล่ะ ผมเด้งตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ไม่สนใจสายตาตกใจของอาจารย์ห้องพยาบาลและคุณไม้ ถึงแม้จะรู้สึกเวียนหัวแทบตายแต่ก็ฝืนใจลุกขึ้น ผมไม่อยากขาดงานถ้าไม่จำเป็น ก็เจ้าของร้านใจดีซะที่ไหน

“จะไปไหนน่ะ”
อาจารย์ถามด้วยเสียงตื่นตระหนกเมื่อผมใส่รองเท้าและหยิบกระเป๋ากับหนังสือตัวเองขึ้นมาถือ

“ขอบคุณที่ดูแลนะครับ”
ผมยกมื้อไหว้อาจารย์และตรงไปทางประตู ถึงแม้พื้นจะดูสูงต่ำพิกลและดูเหมือนประตูจะมีสองบานซ้อนกันอยู่ก็เถอะ

“ยังไปไม่ได้นะ”
เสียงอาจารย์ร้องห้ามแต่ผมไม่สนใจหรอก จะมาห้ามผมไปทำงานพิเศษหรือ ไม่มีทาง

“นายต้องไปโรงพยาบาล”
เสียงทุ้มดังขึ้นและมือหนาเข้ามาจับแขนผมไว้ก่อนที่ผมจะเดินไปถึงประตู ที่จริงผมรู้สึกขอบคุณอยู่ลึกๆที่เขามาจับผมไว้เพราะผมรู้สึกเหมือนจะล้มลงไปกองบนพื้นอยู่แล้ว แต่...คุณไม้เข้ามาห้ามผมทำไมนะ หรือจะเป็นห่วงผมบ้าง ผมคิดอย่างมีความหวังขึ้นมา แต่อีกเสียงก็บอกว่า อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย ไม่ใช่หรอก ก็ไม่ได้รู้จักสนิทสนมกันขนาดนั้นนี่นา

“คุณไม่เกี่ยว”
ผมพยายามดึงมือให้หลุดแต่ก็เป็นไปได้ยากเต็มที

“ช่วยหน่อยนะไม้”
พออาจารย์พูดจบ ร่างผมก็ลอยขึ้นเหนือพื้น คุณไม้อุ้มผมแล้วเดินออกมาจากห้องพยาบาลโดยมีอาจารย์เปิดประตูให้ คุณไม้ยิ้มให้อาจารย์อีกครั้ง ผมอยู่ใกล้มากจนเห็นความอ่อนโยนในดวงตาคุณไม้อย่างชัดเจน ผมรู้แล้วล่ะว่าเขาห้ามผมทำไม อาจารย์ห้องพยาบาลเป็นคนดี และเขาคงไม่สบายใจถ้าต้องปล่อยผมไปในสภาพอย่างนี้ ลำพังอาจารย์คนเดียวคงห้ามผมไม่อยู่ คุณไม้เลยยื่นมือเข้ามาช่วย ไม่ใช่เพื่อผมที่ไม่สบาย แต่เพื่ออาจารย์ต่างหาก

......................................................
โปรดติดตามตอนต่อไป


อย่าลืมเมนท์กันด้วยนะครับ เดี่ยวผมเอามาลงต่อ ข่าวดีตอนเย็นผมจะมาลง2ตอนพิเศษของเรื่องเพราะเรากัดกัน นะครับเมนท์กันเยอะๆน้าาา

[seven77]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาต่ออีกน่ะคัฟ  เร็วๆๆนะ

[Love Is Not Everything]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

 

[smartty]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

กำลังได้ฟิวเลยครับ น่าติดตามครับ

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

อั๊ย ยะ 4ทุ่มเเล้ว ตรงเวลาจังเลยเราฮ่าๆๆๆๆ

เรื่องนี้ต้องบอกไว้ก่อนเลยนะครับ ช่วงเเรกๆอาจจะงงๆกันไปหน่อยเเต่พอกลายๆเรื่องไปเตรียมกระดาษทิชชู้กันเอาไว้เลยน้าาา55555


จอมไตรซีรี่ส์-คนมืดมนที่หลงรักคุณหมดใจ
Chapter : 2
.
.
ผมถูกนำมาโรงพยาบาลในสังกัดของมหาวิทยาลัย ซึ่งค่ารักษาแพงหูฉี่ ถึงแม้ว่านักศึกษาจะสามารถมารับการรักษาที่นี้โดยทางโรงพยาบาลจะคิดค่ารักษาแค่ครึ่งเดียว แต่ก็เป็นครึ่งเดียวที่ผมไม่รู้ว่าจะมีให้ไหม ผมคิดว่าพอจ่ายค่าห้อง ค่าน้ำเกลือวันนี้เสร็จ ผมคงได้กัดก้อนเกลือกินไปอีกนาน

“ใส่ยานอนหลับอ่อนๆให้ด้วยนะครับดูท่าคนไข้จะต้องการพักผ่อนมาก”

อาจารย์ห้องพยาบาลแจ้งกับพยาบาลสาวที่เอาแต่มองคุณไม้ตาไม่กระพริบ ผมไม่แปลกใจหรอก เป็นปฏิกิริยาปกติของสาวๆที่เห็นเป็นประจำ คุณไม้เองก็ไม่ได้สนใจพยาบาลเลยเอาแต่มองอาจารย์ด้วยสายตาอ่อนโยนพร้อมรอยยิ้มน้อยๆที่ริมฝีปาก ทั้งๆที่สองแขนของเขาแนบกระชับอุ้มผมไว้ แต่กลับไม่เคยเหลียวตาลงมาแลผมเลยสักครั้ง ผมปิดตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน ไม่ว่ายังไง ผมก็ไม่มีตัวตนในสายตาเขาอยู่ดี

..............................................................

“กลอนไม่เป็นไรนะ”
ปามหรือปารมีเพื่อนสนิทของผมยื่นมือมาแตะที่หน้าผากผมด้วยความเป็นห่วง ผมยิ้มเซียวๆกลับไปให้เป็นการตอบแทน ผมไม่ได้ป่วยจนต้องเข้าโรงพยาบาลมาตั้งแต่ครั้งนั้น เมื่อครั้งเรียนอยู่มหาวิทยาลัย พอมานอนที่นี้เลยฝันถึงเรื่องเก่าๆสินะ ทั้งๆที่มันผ่านมาตั้งหลายปี ทั้งๆที่น่าจะลืมเรื่องพวกนี้ไปแล้วแท้ๆ

“ปามมาได้ไง”
ผมถามด้วยความแปลกใจ
 
“คุณดินบอกน่ะสิ ว่า เพื่อนเธอทำงานจนล้มเจ็บไม่ไปเยี่ยมหน่อยหรือ เชอะ จะบอกกันดีๆก็ไม่ได้” ปามทำเสียงทำท่าเลียนแบบคุณดินหรือคุณวสุธา ประธานบริษัทที่ผมทำงานอยู่ และเป็นพ่อของเด็กๆซึ่งปามเป็นพี่เลี้ยงให้ ดูเหมือนจะไม่ค่อยลงรอยกันเท่าไหร่ เวลาพูดถึงคนๆนี้ ปามจะทำหน้าบึ้งไม่พอใจเป็นเด็กๆทุกครั้ง

“ว่าแต่ กลอนทำงานมากไปจนไม่สบายอีกแล้วนะ หรือที่นั่นใช้งานกลอนหนัก แบบนี้ต้องไปฟ้องกระทรวงแรงงานนะรู้ไหม อยากจะเห็นหน้านักถ้าบริษัทโดนกระทรวงแรงงานตรวจสอบเป็นข่าวเกรียวกราวจะทำหน้ายังไง”

หลังจากบ่นเรื่องคุณดินจบก็หันมาเล่นงานผมและก็กลับไปเข้าเรื่องคุณดินอีก ผมชักรู้สึกแปลกๆซะแล้วสิ ปกติปามสนใจใครที่ไหน แต่นี้พูดถึงบ่อยๆแบบนี้ ชักยังไงๆซะแล้วมั้ง ยังไม่ทันได้ถามปามก็วกกลับมาบ่นผมอีกครั้ง
 
“ปามบอกแล้วใช่ไหม ว่าอย่าหักโหมน่ะ เห็นว่าถึงขนาดเป็นลมในสำนักงานเลยหรือ”
บ่นแบบนี้ประจำที่ผมไม่สบายล่ะครับ ผมชินแล้ว ผมก็แค่ไม่รู้ว่าจะไปไหนทำอะไรเลยทำโอทีมาตั้งแต่ต้นอาทิตย์ เมื่อก่อนปามจะชวนผมไปกินข้าวด้วยกันอาทิตย์ละสองสามครั้ง แล้วผมก็จะไปนอนที่ห้องปาม นั่นคือกิจกรรมเดียวที่ผมทำ แต่พอปามต้องไปเป็นพี่เลี้ยงและต้องนอนที่บ้านท่านประธาน ผมเลยไม่รู้ว่าจะทำอะไร ก็ชีวิตผมมันไม่มีอะไรนิ่ นอกจากปามแล้วผมก็ไม่มีใคร ไม่มีเพื่อนที่ไหนอีก
 
“แล้วปามมาแบบนี้ไม่เป็นไรหรือ”

ผมถามเพราะนึกเป็นห่วงสถานะทางการงานของเพื่อน ผมจำได้ว่าตอนที่ผมโดนพาไปโรงพยาบาลครั้งนั้น วันถัดมาผมก็โดนให้ออกจากงานทันทีด้วยเหตุผลที่ว่าผมหยุดโดยไม่แจ้งให้ทราบล่วงหน้า ตอนนั้นผมนึกโกรธเจ้านายที่เหี้ยมได้ทั้งๆที่ผมไม่สบายจนต้องเข้าโรงพยาบาล ใบรับรองแพทย์ก็มีมาให้ดู ผมโกรธอาจารย์ห้องพยาบาลที่มาใส่ใจผมทั้งๆที่ไม่ต้องจะดีกว่า
 
ผมโกรธคุณไม้ที่บังคับพาผมไปโรงพยาบาลเพียงเพื่อให้อาจารย์พอใจสบายใจโดยที่ไม่สนใจสักนิดว่าผมจะเต็มใจไหม และผมโกรธตัวเองที่สุดที่ยอมให้เหตุการณ์มันเป็นไปอย่างนั้นเพียงเพราะคิดว่าอยากอยู่ใกล้ๆคนที่ผมชอบมากขึ้นอีกนิด อยากให้ผมมีตัวตนอยู่ในสายตาเขาสักหน่อย ซึ่งความจริงก็คือ...มันไม่มีประโยชน์อะไรเลย ผมเคยอยู่นอกสายตาอย่างไร ก็อย่างนั้น ไม่เปลี่ยนแปลง.... ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

“เดี๋ยวคุณไม้จะพาเด็กๆมาที่นี้แล้วกลับบ้านพร้อมปามน่ะ แน่ใจนะว่าไม่อยากให้นอนเฝ้า”

ชื่อที่ปามเอ่ยขึ้นทำเอาผมสะดุ้ง ผมรู้ว่าปามเข้าไปทำงานที่นั้นต้องรู้จักคุณไม้อยู่แล้ว ก็คุณไม้เป็นน้องของท่านประธาน น้องคนที่ห้าของครอบครัวจอมไตร ผมไม่อยากเจอเขา ผมรู้ว่ายังลืมเขาไม่ได้ ยังชอบคุณไม้อยู่ ทุกครั้งที่คุณไม้มาที่บริษัทเพื่อมาหาท่านประธาน ผมจะแอบไปยืนมองเพียงเพื่อให้ได้เห็นร่างสูงนั้นสักแวบก็ยังดี และผมจะตั้งใจฟังทุกครั้งที่พวกแม่บ้านซุบซิบเรื่องคุณไม้ ให้พวกสาวๆที่บริษัทฟัง แต่ผมไม่อยากเจอกันซึ่งๆหน้า ไม่อยากรับรู้ความรู้สึกของการถูกเมินอีกครั้ง

“คงไม่ขึ้นมาหรอกนะ”
ปามเอียงคอสงสัยที่ผมโผล่งออกไปอย่างนั้น

“คือ เด็กๆไม่ควรมาใช่ไหมล่ะ แล้วอีกอย่าง ยังไงเขาก็เป็นเจ้านาย”
ผมเฉไฉไปเรื่องอื่น แต่ดูปามไม่ได้ติดใจสงสัยอะไร เสียงเรียกเข้ามาในโทรศัพท์มือถือ เป็นสัญญาณให้ปามรู้ว่าคุณไม้และเด็กๆมาถึงแล้ว ปามจึงลุกขึ้น ตั้งท่าจะเดินออกไป แต่ไม่วายหันมาสั่งผม

“มากันแล้ว นอนซะนะ พรุ่งนี้จะมาใหม่”
ผมพยักหน้ารับคำสั่งของเพื่อน แต่จะให้นอนตอนสี่โมงกว่าเนี่ยนะ ใครจะหลับลง

พอประตูปิดลงผมก็ลุกขึ้นจากเตียงทันที ปวดหัวอยู่นิดๆแต่คงไม่หนักหนานัก กับการเดินไปสูดอากาศเล่นใสสวน โรงพยาบาลแห่งนี้มีสวนอยู่ที่ดาดฟ้า ซึ่งไม่ค่อยมีคนนักพนักงานทุกคนในบริษัทจอมไตรที่ผมทำงานอยู่สามารถเข้ามารักษาที่นี้ได้ฟรี และผมเคยได้ยินหัวหน้าพูดถึงสวนที่นี้ ว่าสวยมาก ผมเดินออกมาจากห้องยากนิดนึงเพราะต้องลากเสาน้ำเกลือไปด้วย ชั้นดาดฟ้ามีคนอยู่ประปราย ส่วนมากเป็นเด็กๆที่ต้องมาอยู่ยาวที่โรงพยาบาลและพ่อแม่ที่มาเยี่ยม บางคนต้องนั่งรถเข็นแต่ก็ยังยิ้มแย้มชี้ไม้ชี้มือให้พ่อแม่ดูต้นไม้แปลกตา

ผมเดินไปนั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ซึ่งอยู่ใกล้ริมดาดฟ้าที่สุด ทำให้พ่อแม่มักไม่ค่อยพาเด็กๆมาทางนี้ จากตรงนี้ผมมองเห็นเด็กๆที่วิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนานและพ่อแม่ที่จับกลุ่มคุยกันราวกับที่นี้เป็นสวนสาธารณะยังไงยังงั้น ประตูลิฟท์เปิดออกอีกครั้งเด็กๆพากันกรูไปทันทีที่เห็นคนในลิฟท์ ส่วนผมได้แต่นั่งตัวแข็งทื่อ เพราะไม่คิดว่าจะเจอคนๆนี้ที่นี้ แต่ไม่แปลกใจสักนิดที่เห็นอีกคนซึ่งก้าวตามออกมา อาจารย์ห้องพยาบาลกับคุณไม้เดินเคียงคู่กันเข้าไปในกลุ่มเด็กๆ ผมยิ้มเยาะตัวเองบนใบหน้า...... ยิ่งหนีก็ยิ่งเจอ

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะคะ”
เด็กคนหนึ่งเดินเข้ามาเกาะตัวผมแล้วถาม เด็กหญิงตัวเล็กคงอายุไม่เกินสิบขวบ หน้าตาจิ้มลิ้มและดวงตากลมโตนั้นมันคุ้นตาผมจนน่าแปลกใจ ตามตัวเด็กหญิงมีผ้าพันแผลเต็มไปหมด ผมเดาว่าแกคงเจออุบัติเหตุมาแน่ๆ

“ปวดหัวน่ะครับ”
ผมพูดเบาๆส่วนเด็กก็พยักหน้าราวกับเข้าใจ

“หนูก็เคยปวดค่ะ ตรงนี้ เจ็บมากๆเลยล่ะ”
เด็กคนนั้นว่าพลางชี้ไปที่ผ้าพันแผลที่โพกอยู่บนศีรษะ

“ไม่ไปเล่นกับเพื่อนๆหรือ”
ผมถามพลางมองไปยังเด็กๆซึ่งรายล้อมอาจารย์ห้องพยาบาลกับคุณไม้ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวอย่างสนุกสนาน

“ไม่เอาหรอก เสียงดัง หนูไม่ชอบเลย”
เด็กหญิงทำปากยื่นแล้วปีนมานั่งบนเก้าอี้ตัวเดียวกับผม

“ที่จริงคุณหมอ กับคุณอาคนนั้นก็ใจดีอยู่หรอก”
ผมพอจะจับน้ำเสียงได้ว่าที่จริงเด็กหญิงก็คงอยากไปเล่นกับทั้งสองคนแต่เพราะมีคนห้อมล้อมอยู่เยอะเลยไม่เข้าไป

“พ่อกับแม่หนูล่ะ”
“ไม่อยู่หรอก”
เด็กหญิงก้มหน้าก้มตาตอบ

“งั้นไปห้องพักน้าไหมครับ เดี๋ยวเลี้ยงน้ำผลไม้นะ”
มาคิดดูเหมือนประโยคล่อลวงเด็กเลยเนอะ แต่เด็กหญิงก็ยอมมากับผมจริงๆ

ผมไม่ได้รู้สึกหรือคิดไปเองแน่ๆ ผมรู้สึกได้ว่าพยาบาลและหมอที่เดินผ่านไปมากำลังมองพวกผมอยู่ เราสองคนเดินไปเลือกน้ำผลไม้กับขนมที่ร้านสหกรณ์โรงพยาบาล และตลอดทางผมรู้สึกได้ถึงสายตาเหล่านั้น เขามองกันทำไม ผมแต่งตัวไม่เรียบร้อยหรือ ก็ไม่ แล้วมองทำไม?
 
เด็กหญิงแนะนำตัวว่าเธอชื่อน้ำตาล และคุยจ้อไม่หยุดปาก พอมาถึงห้องพักผมเธอก็ดีใจยิ่งขึ้นเมื่อเห็นหนังสือที่ปามเอามาไว้ให้ผมอ่าน
“หนูชอบอ่านหนังสือ ขอยืมได้ไหมคะ”
ผมยินดีให้เธอยืมอยู่แล้ว ไม่นานก็มีพยาบาลเข้ามาเคาะห้อง

“น้องน้ำตาล กลับห้องได้แล้วค่ะ”
น้ำตาลหันมามองหน้าผม

“ไปส่งน้ำตาลได้ไหมคะ”
ผมพยักหน้าและลุกขึ้นใส่รองเท้าเพื่อไปส่งเด็กหญิง ดูน้ำตาลจะดีใจมาก ตลอดทางเธอจูงมือผมไม่ยอมปล่อย และเมื่อมาถึงที่น้ำตาลก็กำชับว่าพรุ่งนี้ตื่นแล้วต้องมาหาเธอด้วย ผมก็รับคำก่อนเดินกลับออกมา

“รู้จักแกมาก่อนหรือคะ” พยาบาลที่มาตามน้ำตาลถามผม“เปล่าครับ เจอกันบนสวนเมื่อเย็น”
ผมตอบและพยาบาลก็ทำท่าตกใจ จนผมอดสงสัยไม่ได้ ก็ไหนจะสายตาคนอื่นๆที่มองอีกเล่า

“แกไม่พูดไม่คุยกับใครเลยนะคะตั้งแต่เกิดเรื่อง ก็อุบัติเหตุน่ะคะ พ่อแม่แกตายในที่เกิดเหตุ เหลือแกรอดมาคนเดียว นี่ก็อยู่โรงพยาบาลมาเดือนกว่าแล้ว ใกล้จะต้องออกแล้วล่ะคะ แกคงต้องไปอยู่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเพราะไม่มีญาติรับเลี้ยงดู นี่ดีที่พ่อแม่ทำประกันกับโรงพยาบาลนี้นะคะ ไม่งั้นไม่รู้ป่านนี้แกต้องไปอยู่ที่ไหน”

ผมรับฟังมาด้วยใจห่อเหี่ยว สภาพของน้ำตาลไม่ต่างจากผมตอนเด็กเลย ไม่มีญาติที่ไหนรับไปดูแล ต้องไปอยู่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า แกอาจจะมองเห็นบางอย่างเลยเข้ามาคุยกับผมก็เป็นได้
.............................................................

วันถัดมาผมไปหาน้ำตาลแต่เช้าทันทีที่ผมตื่น พอไปถึงผมก็เริ่มคิดว่าตัวเองมาผิดเวลาซะแล้ว ผมมาถึงเวลาที่หมอเวรต้องเดินตรวจพอดี และก็เลยเจอเข้าอย่างจังกับอาจารย์ห้องพยาบาลที่ปัจจุบันมาเป็นคุณหมอแผนกเด็กให้กับโรงพยาบาลแห่งนี้

“พี่กลอน”
น้ำตาลที่ทำหน้าเฉยชาเผยรอยยิ้มขึ้นมาทันทีที่เห็นผม คุณหมอและนางพยาบาลเลยหันมามองตาม

“มารับน้ำตาลไปเล่นใช่ไหมค่ะ”
วันนี้เปลี่ยนสรรพนามเรียกตัวว่าน้ำตาลกับพี่กลอนเสร็จสรรพ เมื่อวานยังเรียกคุณกับหนูอยู่เลย

“คุณนี่เองที่เขาลือกัน”อาจารย์ห้องพยาบาลที่ท่าทางจะจำผมไม่ได้พูดแล้วยิ้มอย่างเป็นมิตรให้ผม ตอนมหาวิทยาลัยตั้งแต่วันที่ผมเข้าโรงพยาบาลผมก็ไม่เคยได้เข้าไปที่ห้องพยาบาลอีกเลย ผมมองดูคุณไม้อยู่ห่างๆ แต่หลีกเลี่ยงที่จะมองเมื่อเขาอยู่กับอาจารย์คนนี้
 
“ไปกันคะ”
น้ำตาลลงจากเตียงแล้วจูงมือผมเดินออกมา
แกมานั่งที่ห้องผม อ่านหนังสือไปเงียบๆ จนปามมา แกก็ทักทายพูดคุยปกติ แถมยังชมไม่ขาดปากเรื่องขนมที่ปามเอามา ผมยังไม่เห็นว่าน้ำตาลจะเป็นเด็กเงียบเหงาอย่างที่พยาบาลเล่าให้ฟังสักนิด

“ปามว่าน้ำตาลนี่คล้ายกลอนเลยนะ”
ปามที่ยกผ้าห่มไปห่มให้น้ำตาลซึ่งหลับไปแล้วพูดขึ้นเบาๆเหมือนรำพึงซะมากกว่า ผมยิ้มเพราะไม่เห็นว่าจะคล้าย ผมลุกขึ้นเดินไปหยิบหนังสือที่น้ำตาลยืมไปเมื่อวานซึ่งผมยังไม่ได้อ่านมาเปิด พอเปิดหน้าแรกรูปใบหนึ่งก็ตกลงมา มีน้ำตาลยืนอยู่ตรงกลางระหว่างชายหญิงสองคน ไม่ต้องบอกก็เดาได้ว่าเป็นพ่อแม่ของน้ำตาลแน่ๆ แต่ผมคงไม่สะดุดใจนัก หากใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นจะไม่คล้ายกับผมมากขนาดนี้

“ใครน่ะ เหมือนกลอนเลย”

ปามที่ยื่นหน้ามาดูชี้มือลงบนรูป ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมน้ำตาลถึงได้เอ่ยทักผม คงเพราะผมหน้าเหมือนแม่แก ผมเองรู้จักคนที่หน้าเหมือนผมมากขนาดนี้อยู่คนเดียว หนึ่งในลูกพี่ลูกน้องของผม.. พี่กวาง ...พอนึกได้ว่าเป็นญาติ ความรู้สึกเกลียดชังก็เข้าครอบงำ ผมปรายตามองเด็กที่ยังนอนหลับไหลด้วยความรังเกียจ ปามเองพอเห็นแบบนั้นก็แตะบ่าเป็นเชิงให้ใจเย็น ผมยกโทรศัพท์ไปที่หน้าเคาเตอร์ให้พยาบาลมาพาน้ำตาลกลับไปทันที จะว่าผมใจดำก็ช่าง ผมไม่สนใจอะไรทั้งนั้น คำว่าเกลียดผุดขึ้นมาในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างชัดเจน ญาติผม ญาติที่ทอดทิ้งให้ผมต้องอยู่ที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า ญาติที่ยึดทรัพย์สินทุกอย่างของผมไป ต้นเหตุแห่งความเลวร้ายทุกอย่างในชีวิตผม

.......................................................

วันถัดมาผมเริ่มเก็บของออกจากโรงพยาบาล เสียงเคาะประตูดังขึ้น ตามด้วยอาจารย์ห้องพยาบาลที่เดินเข้ามาด้วยท่าทางไม่สบายใจ

“คุณจะออกแล้วหรือครับ”
ผมไม่มีอารมณ์ปั้นหน้ายิ้มเลยพยักหน้าลวกๆไม่หันไปมองไปสนใจว่ามีอีกคนเดินตามเข้ามา

“ไม่แวะไปหาน้ำตาลหน่อยหรือครับ”
ผมไม่ตอบและจัดของไปเงียบๆ

“แกดูแย่มากเลยนะครับหลังจากที่คุณปฏิเสธไม่ให้แกมาหาเมื่อวาน”
พร่ำพูดเข้าไป เอาเลย ใช่สิผมมันใจร้าย ผมมันเลว อยากจะตอกย้ำเท่าไหร่ก็เอา ผมยังใช้ความเงียบเข้าสยบ เสียงอาจารย์เงียบไปแล้ว แต่ผมรู้ว่าเขายังอยู่ตรงนั้น

“ช่างเถอะ อย่าไปสนใจคนแบบนี้เลย”เสียงที่ดังขึ้นไม่ใช่เสียงอาจารย์ แต่เป็นเสียงคุ้นหู ที่ถึงไม่ได้ยินมานานผมก็ยังจำได้ทันทีที่ได้ยิน ...คุณไม้ คนที่ผมรักมาตลอด น้ำเสียงเย็นชายิ่งกว่าครั้งไหนๆที่เคยได้ยิน ผมหันไปมองและเจอสายตาที่ทำเอาเย็นเยือกไปถึงขั้วหัวใจได้เลยทีเดียว เขามองผมอย่างเป็นอริไม่ปิดบัง ผมเองรู้สึกหน้าชา แต่ก็ยังทิฐิมองตอบไปให้ได้แบบเดียวกัน แต่ไม่รู้ว่ามันจะออกมาเป็นแบบนั้นไหม

ผมพยายามออกเดินด้วยก้าวที่มั่นคง ผ่านสองคนนั้นมาด้วยใจรวดร้าว ไม่ใช่แค่ไม่สนใจผมเท่านั้น ท่าทางคุณไม้จะเกลียดผมด้วยสินะ เอาเลย ไหนๆก็เจ็บแล้ว ก็ขอเจ็บจนถึงที่สุดเลยแล้วกัน

.........................................................

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

จอมไตรซีรี่ส์-คนมืดมนที่หลงรักคุณหมดใจ
Chapter : 3

ผมกลับมาที่อพาตเมนท์ด้วยใจว่างเปล่า คิดถึงรอยยิ้มน่ารักสดใสของน้ำตาลที่ส่งมาให้ผม คิดถึงใบหน้านั้นเปลี่ยนเป็นใบหน้าเศร้าสร้อยเย็นชาอย่างที่ผมเห็นตอนไปหาแกเช้านั้น ผมนี่คงใจร้ายจริงๆ ใบหน้าร้อนใจของอาจารย์ที่เป็นห่วงน้ำตาลมากมาย ใบหน้าเย็นชาจากคนที่ผมแอบรักมาตลอด ตามเข้ามาไม่หยุด ผมนอนขดตัวอยู่คนเดียวในความมืด

ก็แน่ล่ะคนดีที่เดือดร้อนเรื่องของคนอื่นแบบนั้นจะเป็นที่รักก็ไม่แปลก ผมมันเลว คนเลวๆอย่างผมเป็นได้แค่ตัวอิจฉา ไม่ก็ตัวประกอบที่อยู่ฝ่ายผู้ร้ายเท่านั้น เป็นได้เท่านั้นจริงๆ

.........................................................................

ปามโทรศัพท์มาถามอาการผมในวันถัดมา ผมยังลาได้อีกวันและนอนอยู่บนเตียงโดยไม่ขยับไปไหนตั้งแต่วางโทรศัพท์กับปาม ผมรู้ว่าปามเองก็คิดว่าผมทำเกินไปกับเด็กตัวเล็กๆอย่างน้ำตาล แต่เพราะเข้าใจและรู้จักกับผมมานานถึงได้ไม่พูดขึ้นมาตรงๆ แต่เลียบๆเคียงๆถามแทน ผมไม่ตอบอะไรและปามก็ไม่เซ้าซี้ รู้ว่าถามมากๆจะเป็นการราดน้ำมันลงบนกองไฟซะเปล่าๆ
 
ผมนึกถึงใบหน้ามีความสุขของพี่กวางที่เห็นในภาพ พี่กวางที่ผมรู้จักยิ้มแบบนั้นเสมอ อายุแก่กว่าผม5ปี เป็นคนเรียบร้อย และเป็นที่ชื่นชม มีครอบครัวที่อบอุ่น ผมก็เคยมีนะครอบครัวที่อบอุ่นจนกระทั่งอายุ 10 ปี เมื่อพ่อแม่จากไปด้วยอุบัติเหตุ ญาติๆเข้ามายึดทรัพย์สิน ผมก็ไม่เหลืออะไรสักอย่าง โดนส่งตัวไปสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า โดนรังเกียจจากคนอื่นๆที่อยู่ที่นั่นเพราะถูกเรียกว่าผู้ดี ไม่มีเจ้าหน้าที่คนไหนให้ความเมตตา ไม่มีเพื่อนสักคน

พออยู่ม.ต้น ผมก็ขอให้อาจารย์ที่โรงเรียนรับรองและออกมาอยู่ข้างนอกคนเดียว ผมหยุดคิดเรื่องของตัวเอง สมองวนกลับมาคิดเรื่องน้ำตาลอีกครั้ง ผมลองนึกภาพน้ำตาลอยู่ที่นั้น โดนใครๆเย็นชาใส่อย่างที่ผมโดน.....ไม่จริงหรอก

ไม่น่าเชื่อ อาจจะมีอะไรผิดพลาด ที่บ้านนั้นไม่น่าปล่อยให้ลูกของพี่กวางต้องลำบาก

“ช่วยไม่ได้”
ผมบ่นเบาๆเมื่อนึกถึงเด็กที่อาจจะกำลังจะมีโชคชะตาเดียวกับผม กดโทรศัพท์ไปยังเบอร์บ้านใหญ่ที่ผมเคยอยู่กับครอบครัว

“กวางอยู่ไหมครับ”
ผมพยายามทำเสียงให้เป็นผู้ใหญ่ ให้เข้าใจว่าเป็นเพื่อนของพี่กวาง พอเขาตอบว่าพี่กวางตายแล้ว ผมจะได้ถามถึงสถานะของน้ำตาลได้

“คุณกวางเสียแล้วค่ะ เมื่อเดือนก่อน”
เสียงหญิงชราตอบกลับมา ผมรู้ว่าเป็นป้าสำลีที่เลี้ยงพวกผมมาแน่ๆ

“แล้วลูกสาวเธอล่ะครับ”
ป้าสำลีถอนหายใจแล้วพูดเบาๆ

“คงต้องไปอยู่ที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าน่ะคะ ที่นี้ไม่มีใครสนใจคุณน้ำตาลสักคน”
“ทำไมล่ะครับ”
ผมแปลกใจเพราะพี่กวางเป็นลูกรักและหลานคนโปรดเสมอ
 
“ก็คุณกวางเธอหนีออกจากบ้านไปน่ะสิคะ ก่อนหน้านั้นก็ขัดแย้งกับคุณพ่อคุณแม่มาตลอด”
ป้าสำลีเล่าไปร้องไห้ไป แกคงไม่มีใครให้พูดด้วยได้ในบ้าน พอคิดว่าผมเป็นเพื่อนพี่กวางเลยพูดเอาพูดเอา

“เธอประท้วงที่เอาตัวลูกพี่ลูกน้องคนนึงไปไว้ที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าน่ะคะ แต่ตอนนั้นเธอยังเด็กทำอะไรไม่ได้ พอโตขึ้นก็ออกตามหา แต่ไม่เจอตัวหรอกคะ แล้วเลยออกจากบ้านไป ไม่กลับมาเลย”
ผมเงียบไปเมื่อได้ฟัง ดูเหมือนลูกพี่ลูกน้องคนที่ว่าจะเป็นผมรึเปล่า

“ที่จริงนอกจากคุณกวางแล้ว คุณกุ้งกับคุณกั้งก็เหมือนกันนะคะ ที่นี้เลยแทบไม่มีลูกหลานเหลือเลย”
ผมรับฟังความจริงอย่างปวดใจ พี่กุ้งกับพี่กั้ง ผมและพี่กวางสี่คนมักเล่นด้วยกันเสมอ ผมเจ็บแค้นสามคนนี้มากที่สุดเพราะรักมากจึงเกลียดมาก

“คุณกุ้งกับคุณกั้งไม่ได้ติดต่อมา เลยไม่ทราบเรื่องคุณกวางกับสามีเสียชีวิตน่ะคะ คุณน้ำตาลเลยหมดที่ไป”

ผมวางโทรศัพท์ลงตอนไหนไม่รู้ ความเสียใจเอ่อท้วมทนในอก เสียใจที่นึกโกรธคนที่ผมรักและรักผมทั้งสามคน ไม่ได้รู้เลยว่าทั้งสามคนพยายามเพื่อผมมากแค่ไหน ถึงขนาดขัดแย้งกับพวกคุณลุง ตอนนี้หนึ่งในนั้นได้จากไปและผมก็ทำร้ายความรู้สึกของลูกสาวตัวน้อยของเขาไปแล้วด้วย

ผม.....ยังพอแก้ตัวได้ไหมนะ
ผมยกโทรศัพท์ขึ้นอีกครั้งต่อเบอร์ไปที่ไปที่สถานสงเคราะห์เด็กและสอบถามเรื่องการรับน้ำตาลมาเลี้ยง วันนั้นผมหัวหมุนทั้งวันกับการทำเอกสารต่างๆที่ดูยุ่งยากสิ้นดี ผมคิดว่ายุ่งยากแล้วนะ แต่เจ้าหน้าบอกว่าเพราะเป็นญาติเลยทำให้ง่ายขึ้น แต่ผมก็แอบถามในใจว่า นี่ง่ายขึ้นแล้วหรือ

................................................

น้ำตาลถูกพามาส่งที่บ้านผมโดยเจ้าหน้าที่พามาจากโรงพยาบาล เด็กที่ทำหน้าเศร้าซึมอย่างที่ผมไม่เคยเห็น เผยก็ยิ้มกว้างทันทีที่เห็นผม

“พี่กลอน”
เด็กหญิงโผเข้ากอดผมด้วยความยินดี ผมเองก็รับแกเข้ามากอดไว้ คราวนี้อาจเป็นคราวที่ผมทำถูกและดีที่สุดในชีวิตผมแล้วก็ได้
..................................................

ผมไม่ได้บอกใครแม้แต่ปามว่าผมรับน้ำตาลมาเลี้ยงถึงแม้จะคุยโทรศัพท์กับปามบ่อยๆ แต่ผมก็ไม่พูดให้ฟัง น้ำตาลเล่าเรื่องพี่กุ้งและพี่กั้งที่ไปเยี่ยมเป็นบางครั้งตอนที่พี่กวางยังไม่ตายให้ผมฟัง ผมติดต่อโรงเรียนใกล้บ้านให้น้ำตาลเข้าเรียน เราใช้ชีวิตกันสองคนน้าหลาน(ถึงน้ำตาลจะเรียกผมว่าพี่ก็เถอะ)อย่างมีความสุข

ผมไม่ได้อยากปิดปาม แต่เพราะปามอยู่ที่บ้านนั้นและดูเหมือนจะเป็นคนของบ้านนั้นผมเลยไม่เล่า ผมไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับคนคนนั้น นึกถึงสายตาที่มองผมครั้งนั้นผมยังเจ็บในใจอยู่ไม่หาย หลังๆนี่ถึงคุณไม้จะมาที่บริษัทและผมจะแอบดูเขาเหมือนทุกครั้งแต่ก็รู้สึกได้ว่าเขาห่างไกลมากขึ้นกว่าเดิม

“พรุ่งนี้น้ำตาลต้องไปโรงพยาบาลค่ะ”
น้ำตาลที่นั่งทำการบ้านเงยหน้าบอกผมซึ่งกำลังทอดไข่ดาวด้วยความทุลักทุเล ผมทำอาหารไม่เก่ง เป็นความจริงที่ต้องยอมรับ พรุ่งนี้วันเสาร์ผมทำงานครึ่งวัน แต่ผมไม่อยากไปที่นั่นอีกแล้ว

“พี่กลอนไม่อยากไปหรือคะ”
น้ำตาลถามเมื่อเห็นผมไม่ตอบและทำหน้าลำบากใจ

“น้ำตาลไปคนเดียวก็ได้คะ”
ผมอยากจะตอบรับความหวังดีอยู่หรอกนะ แต่จะปล่อยให้เด็กหญิงไปคนเดียวได้อย่างไร

...............................................
“หายดีแล้วนะครับ”
เป็นความซวยของผมหรือไงนะอาจารย์ห้องพยาบาลถึงได้มีเวรตรวจวันนี้ น้ำตาลยิ้มสดใสให้ทุกคนและกล่าวขอบคุณคุณหมอ ในขณะที่ผมนั่งอยู่ข้างๆด้วยใบหน้าปั้นยาก พอตรวจเสร็จ ผมกับน้ำตาลกำลังจะกลับแต่อาจารย์ดันเรียกผมไว้ซะก่อน บอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วย ผมนึกว่าจะบอกอาการน้ำตาลเลยอยู่คุยด้วยโดยให้น้ำตาลล่วงหน้าไปรับยาที่แกบอกว่าทำคนเดียวได้ก่อน

“ผมดีใจมากเลยนะที่คนที่รับเลี้ยงน้ำตาลเป็นคุณ”
“ครับ”
ผมตอบรับตามมารยาทแต่ไม่ยิ้มสักนิด

“คราวที่แล้วผมต้องขอโทษด้วยที่โวยวายใส่คุณ แถมนายไม้ยังพูดไม่ดีอีก”
ผมไม่อยากสนใจแล้ว ไม่อยากนึกถึงด้วย ไม่ต้องมาพูดให้ผมฟังได้ไหม ใจเรียกร้องแต่ก็พูดออกไปไม่ได้

“มีธุระแค่นี้หรือครับ”
ผมถามออกไปเสียงเรียบๆ ผมเห็นอาจารย์หน้าเสียเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ารับ

“งั้นผมขอตัว”
ผมเดินออกมาจากห้องทันที จะว่าเสียมารยาทก็ช่างเถอะ ยังไงผมมันก็เลวอยู่แล้วนิ่

..........................................................
“กลอนรับน้ำตาลมาเลี้ยงหรือ”
ปามโทรหาผมตอนเย็นวันนั้น ผมยิ้มให้ตัวเองที่คิดถูกและเริ่มมองปามเป็น’คนอื่น’มากขึ้นทุกที ปามจะรู้เรื่องจากใครถ้าไม่ใช่จากคุณไม้ที่รู้มาจากอาจารย์อีกที

“ทำไมไม่บอกกันบ้างเลย”
ปามถามอย่างตัดพ้อ

“ก็ไม่คิดว่านายจะอยากรู้”
ปามเงียบไปอึดใจกับคำพูดของผม

“กลอนเป็นอะไรรึเปล่า อารมณ์ไม่ดีเรื่องอะไร”
ปามรู้เสมอเมื่อผมผิดปกติไปไม่ว่าจะทางอารมณ์หรือร่างกาย

“เปล่า มีธุระอื่นอีกไหม พอดีฉันทำงานค้างอยู่น่ะ”
พอผมขอวาง ปามก็ยอมวาง แต่ดูเหมือนยังคาใจอยู่

“พี่กลอนอารมณ์ไม่ดีหรือคะ”
น้ำตาลเองก็ดูรู้สินะ ผมแสดงโจ่งแจ้งมากเลยหรือ

“เปล่าหรอกน่า พรุ่งนี้ไปเที่ยวสวนสัตว์กันไหม”
ผมเปลี่ยนเรื่องและน้ำตาลก็ลืมเรื่องอารมณ์ผมไปทันทีที่ผมชวนไปเที่ยว
.........................................................................

เสียงเคาะประตูห้องแต่เช้าทำเอาผมต้องรีบลุกจากที่นอนทั้งที่ยังงัวเงียเพราะกลัวน้ำตาลจะตื่น ใครกันนะมาแต่เช้าแบบนี้ วันหยุดทั้งทีขอนอนสบายๆหน่อยก็ไม่ได้

“ยังไม่ตื่นหรือ”
ปามนั่นเองที่มาแต่เช้า

“มีอะไรรึเปล่า”
ผมถามทั้งทียังงัวเงีย แต่เห็นท่าทางร้อนรนก็เลยยิ่งไม่เข้าใจ

“ก็กลอนดูโกรธๆ ปามทำอะไรไม่ดีรึเปล่า”
อ้อ มาเพราะเรื่องเมื่อวาน ผมถอนหายใจ ทำไมคนรอบๆผมถึงดูเป็นคนดีนักนะ อย่างงี้ผมก็ยิ่งเลวมากขึ้นน่ะสิ

“ไม่มีอะไรหรอกน่า”
ปามท่าทางไม่เชื่อ ผมเลยตัดสินใจพูดตรงๆดีกว่า

“ฉันไม่ชอบให้ใครมายุ่งเรื่องของฉัน แต่ดูเหมือนจะมีคนสอดส่องเรื่องของฉันอยู่เรื่อย นายก็รู้ว่าฉันเกลียดพวกแบบนั้น”
ปามดูเหมือนจะเข้าใจ

“แต่...”
ไม่มีคำแก้ตัวหลุดออกมาจากปากปาม ถ้าเป็นปามก่อนหน้านี้จะไม่มายุ่งเรื่องที่ผมไม่บอกแบบนี้ แต่ตอนนี้ปามไม่ใช่คนเดิม ไม่ใช่เพื่อนที่เข้าใจผมที่สุด เพื่อนคนเดียวของผมอีกแล้ว

“ขอโทษนะ”
ปามพูดเบาๆราวกับจะร้องไห้ ผมคงถนัดทำร้ายจิตใจคนอื่นสิ ผมคิดอย่างเบื่อหน่ายตัวเอง

“นายกลับไปเถอะ ขอร้องว่าอย่ามายุ่งกับฉันอีกเลย แค่นี้ฉันก็เกลียดโลกใบนี้มากพออยู่แล้ว”
ปามรับฟังและออกจากบ้านผมไป พอร่างปามลับไปน้ำตาผมก็เริ่มไหลออกมาทันที ปามเป็นเพื่อนคนเดียวที่ผมมี เป็นคนที่ผมนับเป็นคนในครอบครัว แต่ผมก็ทำให้มันจบสิ้นไป ด้วยตัวผมเอง เพียงเพราะทิฐิและความโกรธงี่เง่า ความน้อยอกน้อยใจต่อโลกและผู้คนรอบข้างของผม ผมรู้...แต่ไม่คิดที่จะแก้ไขมัน
 
......................................................................
โปรดติดตามตอนต่อไป

อั๊ยยะ เรื่องของกลอนตอนนี้ข้อนข้างเศร้านะครับเพราะความเป็นมาในอดีต ดังนั้นช่วยกันเอาใจช่วยกลอนกันด้วยนะครับ


เมนท์ให้กันด้วยน้าาา

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

เดวมาลงต่อตอน5ทุ่มนะครับ^^

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

จอมไตรซีรี่ส์-คนมืดมนที่หลงรักคุณหมดใจ
Chapter : 4


ผมถูกท่านประธานเรียกให้ไปพบที่ห้องทำงานในวันจันทร์ ถ้าผมจะรู้สึกผิดต่อปาม มันก็หมดไปทันทีที่ท่านประธานถามผมว่าทะเลาะกับปามเรื่องอะไร ผมตอบไปสั้นๆว่า “เรื่องส่วนตัว” ความโกรธทำให้ความกลัวหมดไป ท่านประธานท่าทางไม่พอใจอย่างที่สุดที่ผมไม่ตอบ เราเงียบกันอยู่หลายนาทีท่านจึงบอกให้ผมกลับมาทำงาน ผมมาคิดๆดูแล้วถ้าเป็นแบบนี้เดี๋ยวผมต้องถูกไล่ออกแน่ จดหมายลาออกจึงถูกพิมพ์ขึ้นทันที ถ้าผมออกจากที่นี้เรื่องอะไรต้องให้เขามาไล่ ผมไปเองได้ ผมคงหางานใหม่ทำได้อย่างยากลำบากแน่เพราะบริษัทส่วนใหญ่อยู่ในเครือจอมไตร แต่ก็ยังดีกว่าอยู่อย่างอึดอัดแบบนี้

....ตอนเที่ยงผมไม่มีอารมณ์ไปกินข้าวจึงอยู่เคลียงานให้หมดๆ ผมไม่รู้ว่ามีคนก้าวเข้ามาในห้องทำงานจนกระทั่งตัวผมถูกกระชากให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้
“นายจะต้องทำร้ายจิตใจคนอื่นอีกเท่าไหร่ถึงจะพอ”

คุณไม้นั่นเองที่กระชากคอเสื้อผมขึ้นและตะคอกผม สายตาโกรธแค้นเย็นชาทำให้ผมเจ็บร้าวไปทั้งใจ เวลาเราทำร้ายจิตใจใครสักคน ไม่คิดหรือว่าคนที่เจ็บกว่าคือเรา ผมอยากบอกไปแบบนั้น แต่ที่ผมทำก็แค่เพียงยิ้มเยาะบนใบหน้า และคำพูดที่ว่า

“ไม่เกี่ยวกับคุณ”
“นายมันเลว”
คุณไม้เหวี่ยงผมอย่างไม่ปราณี ร่างผมเซไปชนขอบโต๊ะอย่างแรง ผมเจ็บแต่ไม่ร้องสักแอะ ถ้าคิดจะทำให้ผมเจ็บเพื่อความสะใจล่ะก็ เขาจะไม่มีวันได้เห็นมัน

“คุณจะมาพูดแค่นี้หรือ”
ผมรู้อยู่แล้วล่ะเรื่องที่ผมมันเลวน่ะ ไม่ต้องให้คุณไม้มาย้ำหรอก ผมยืนจ้องคุณไม้โดยที่ไม่หลบตา สายตาที่ส่งตรงมามีแต่ความเย็นชา ถึงมองแล้วมันเจ็บ ถึงมองแล้วปวดใจ แต่ผมก็ยังจ้องกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้

คนในแผนกกลับจากกินอาหารกลางวันและแปลกใจที่เห็นคุณไม้ยืนอยู่ในห้องนี้ พอมีคนอื่นมา คุณไม้ก็เดินกระฟัดกระเฟียดออกไป แผ่นหลังกว้างที่ตั้งตรงค่อยๆลับตาไป จากไปพร้อมๆกับใจผมที่แตกยับเยินไม่มีชิ้นดี

ผมยื่นใบลาออกให้หัวหน้าหลังเลิกงาน โดยในเหตุผลผมเขียนเพิ่มไปอีกข้อว่า “ถูกทำร้ายร่างกายจากคนในครอบครัวของท่านประธาน”ทำเอาหัวหน้าที่เห็นว่าผมเป็นคนเงียบๆและยอมคนตกใจมากทีเดียว

“ผมจะทำงานวันนี้วันสุดท้าย ขอบคุณที่กรุณามาโดยตลอดนะครับ”
ผมบอกหัวหน้าและเดินออกจากบริษัท ไม่คิดจะทำงานหลังยื่นใบลาออกอีก 30 วันตามระเบียบอย่างที่ตั้งใจไว้ในตอนแรก ดีจังนะ เสียเพื่อน ตกงาน โดนคนที่ผมรักเกลียด ผมยิ้มให้กับตัวเอง คนนิสัยไม่ดีอย่างผม เจอแบบนี้ก็สมควรแล้วล่ะ

..........................................................................

“พี่กลอนออกจากงานเพราะน้ำตาลรึเปล่าค่ะ”ผมรีบปฏิเสธทันทีที่น้ำตาลถามแบบนี้
“พี่แค่เบื่อน่ะ อยากทำอย่างอื่นดูบ้าง”

น้ำตาลยิ้มรับคำตอบของผม เงินเก็บผมยังเหลืออีกมาก ผมอาจอยู่เฉยๆไปได้สักเดือนสองเดือน แต่ผมก็เริ่มหางานทำแล้ว โดยเริ่มเช็คอย่างแรกว่าต้องไม่ใช่บริษัทในเครือจอมไตร
.............................................................................

“พี่ดีใจที่เจอเรานะกลอน”พี่กุ้งกับพี่กั้งมาหาผมในวันถัดมา
“พี่คงต้องพาน้ำตาลไปอยู่ด้วยสักพัก กลอนคงเข้าใจนะ”
ผมพยักหน้า ก็จะว่าอะไรได้ล่ะในเมื่อมันดีกว่าอยู่กับผมเห็นๆ

“กลอนแน่ใจนะว่าไม่อยากไปอยู่กับพวกพี่”
“ไว้ผมจะไปเที่ยวหาบ่อยๆนะครับ”
ผมรับปากจะไปเยี่ยมพี่ชายและน้ำตาลที่จังหวัดทางภาคเหนือ

“พี่กลอนไม่ไปหรือคะ”
น้ำตาลร้องไห้ไปพูดไป ผมเองก็อยากให้แกอยู่ด้วยหรอกแต่ติดที่ผมเป็นคนว่างงานคงดูแลน้ำตาลได้ไม่ดีพอ สถานสงเคราะห์เด็กจะมารับน้ำตาลไปอยู่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าแน่ๆหากว่าผมไม่ให้น้ำตาลไปอยู่กับพี่ๆ

“พอพี่ได้งานจะติดต่อไปนะ คิดว่าคงอีกไม่นาน”
+
+
+
+
น้ำตาลไปแล้ว บ้านเงียบลงจนน่าใจหาย ผมไม่เหลือใครอยู่ข้างๆแล้วอย่างแท้จริง
 
….......................................

ทั้งที่เวลาล่วงเลยมาถึงบ่ายสามแล้ว แต่ผมยังไม่รู้สึกหิวสักนิด
ผมเกิดมาทำไมนะ ผมไม่น่าเกิดมาบนโลกนี้ ไม่น่ามีชีวิตอยู่
มีคนบอกว่าเรามีชีวิตอยู่เพื่อใครสักคนและมีใครสักคนที่มีชีวิตอยู่เพื่อเรา
แต่ผมไม่มี ไม่มีใครที่อยู่เพื่อผมและผมไม่อยู่เพื่อใคร งั้นผมจะอยู่บนโลกนี้ไปทำไมกัน

ผมนอน นอน นอน ตั้งแต่บ่ายจนมืด จนเช้าและมืดอีกครั้ง ไม่ออกไปไหน กินแต่น้ำเปล่าและผลไม้นิดหน่อยในตู้เย็น ตู้เย็นที่ผมไม่เคยคิดจะซื้อมันจนน้ำตาลมาอยู่ด้วย จานสีสวยลายตัวการ์ตูนน่ารักของน้ำตาลยังวางอยู่ในอ่างล้างจาน แก้วน้ำลายการ์ตูนก็เช่นเดียวกัน ผมไม่อยากล้างมัน ไม่อยากคิดว่าเจ้าของมันได้ไปเสียแล้วและอาจไม่กลับมาใช้มันอีก น้ำตาลอาจจะพอใจที่จะอยู่ในบ้านของพี่กุ้งและพี่กั้งซึ่งเป็นครอบครัวใหญ่อบอุ่นและมีคนมากมายรายล้อม จนไม่อยากมาอยู่กับผมสองคนอีกแม้ว่าผมจะได้งานใหม่แล้ว

พี่กุ้งกับพี่กั้งเล่าให้ผมฟังว่าสาเหตุที่พี่ทั้งสามคนออกจากบ้านมาไม่ใช่เพราะผมหรอก แต่เพราะพี่ๆเองก็อยากเลือกเดินทางที่ตัวเองต้องการ เรื่องของผมเป็นแค่ส่วนประกอบด้วยก็เท่านั้น หลังจากที่ออกจากบ้านพี่ทั้งสองก็ซื้อที่ดินทางภาคเหนือทำฟาร์มโคนม ทำสวนลิ้นจี่ ลำไย แต่งงานและมีลูก รูปถ่ายที่พกมาด้วยทำให้ผมรู้ว่าพี่ๆมีความสุขกันดีในครอบครัว น้ำตาลอยู่ที่นั่นจะดีกว่ารึเปล่านะ

เสียงเคาะประตูห้องดังมาเป็นครั้งที่สามของวันนี้ โทรศัพท์ก็ดังไม่ขาดสาย ผมไม่อยากเปิดห้องหรือรับโทรศัพท์ ผมโทรไปหาน้ำตาลแล้วเมื่อเช้า คิดว่าแกคงไม่โทรมาหรอก นอกนั้นใครจะโทรมาก็ไม่สำคัญ
 
ผ่านไปสิบนาที เสียงเคาะประตูก็ยังดังไม่หยุด
“เอาล่ะนายชนะ”
ในที่สุดผมก็ทนเสียงเคาะประตูไม่ไหวและเปิดรับ ปามอยู่ที่หน้าห้องด้วยหน้าตาตื่นตระหนก พร้อมด้วยคุณไม้ คนที่ผมไม่อยากเจอมากที่สุด

“กลอน”
ปามกอดผมแน่น แต่ผมไม่ได้กอดตอบ ผมดึงปามออกช้าๆและถามอย่างเหนื่อยหน่าย

“นายมาทำไม”
ผมเห็นปามหน้าเสียทันที และรับรู้ถึงสายตาโกรธเคืองมากจากคนข้างๆ ช่างเถอะ ผมไม่แคร์อะไรแล้ว ผมจะไม่กินอะไรมากไปกว่าของในตู้เย็นซึ่งใกล้จะหมดเต็มที ผมไม่คิดจะซื้อของมาเพิ่ม และเมื่อมันหมดลงผมก็คงตายเพราะขาดอาหาร ผมคิดอย่างขำๆกับตัวเอง

“ปามเป็นห่วงกลอน แล้วก็เรื่องงานน่ะ ”
ผมถอนหายใจและหันหลังให้เพื่อจะปิดประตูห้อง แต่กลับโดนดึงไว้ซะก่อน มือแกร่งแข็งแรงจับข้อมือผมไว้แน่นจนเจ็บ

“คุณไม้ อย่า”ปามร้องห้ามแต่คนทำไม่สนใจ
“ฟังคุณปามพูดให้จบก่อน”
คุณไม้พูดรอดไรฟัน ผมไม่มีแรงขัดขืนผมรู้ตัว แค่ยังพยุงตัวได้ก็เก่งแล้ว
 
“นายกลับไปซะ พาคนๆนี้กลับไปด้วย”
ผมหันไปพูดกับปามที่สีหน้าย่ำแย่ลงกว่าเดิม

“ไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวกันอีก นายเป็น ‘คนอื่น’ สำหรับฉันแล้ว ไม่ใช่เพื่อนของฉันอีก”
แรงบีบที่แขนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆในขณะที่ผมพูดแต่ผมไม่สนใจ อยากบีบให้แหลกคามือก็ตามใจ เอาให้มันสลายไปเหมือนใจผมเลยก็ยิ่งดี

“กลอน ฉัน”
“นายล้ำเส้นมากเกินไป เรื่องของเราสองคนก็จะเป็นเรื่องของเราสองคน... ถ้าอีกฝ่ายไม่เต็มใจจะไม่เข้าไปก้าวก่ายเรื่องของกันและกัน นายเป็นคนพูดเองไม่ใช่หรือ”ผมย้ำคำพูดที่ครั้งหนึ่งปามกับผมเคยพูดคุยกันด้วยความเข้าอกเข้าใจ ปามก้มหน้านิ่ง ตัวสั่นไหว ผมรู้ว่าปามร้องไห้ ผมเองก็อยากร้อง แต่มันกลับไม่มีน้ำตา แทนที่ผมจะหยุดแค่นั้น ปากมันยิ่งขยับต่อไป

“นายมายุ่งเรื่องน้ำตาลซึ่งฉันไม่ได้บอกนาย นายรู้มาจากใครกันหึ”
ปามยังเงียบไม่ตอบ แรงบีบที่แขนไม่คลายลงสักนิด ผมคิดว่ากระดูกผมอาจจะร้าว แต่ช่างเถอะ คนกำลังจะตายเจ็บนิดเจ็บหน่อยก็คงไม่เป็นไร

“ฉันคิดว่าการที่ฉันไม่พอใจนาย โกรธนาย หรือต่อว่านาย เป็นเรื่องของเราสองคน แต่กลับมีทั้งท่านประธานและคนๆนี้เข้ามาเกี่ยวข้อง มันยังเป็นเรื่องของเราสองคนอยู่อีกหรือ”
“นายมันไร้เหตุผลสิ้นดี”

คนที่ตอบผมไม่ใช่ปามแต่เป็นคุณไม้ นี่ไงล่ะ ทั้งๆที่ผมอยากให้ปามพูดบ้าง แต่คนที่ตอบกลับเป็นคนอื่น แค่พูดมาง่ายๆว่าไม่ได้ขอร้องใคร หรือไม่ได้ฟ้องใคร ทำไมปามถึงไม่พูด แน่นอนเพราะปามเป็นคนดีน่ะสิ กลัวว่าพูดไปแล้วจะทำให้เรื่องยิ่งแย่ กลัวว่าผมจะเกลียดคนที่ยื่นมือเข้ามายุ่ง เลยเลือกที่จะเงียบ ก็ได้ ในเมื่อเลือกแบบนั้น ก็เท่ากับเลือกที่จะให้ผมเกลียดปามดีๆนี่เอง

“เรื่องน้ำตาล...คุณปามเขาเป็นห่วงความรู้สึกของนายมากที่สุดนะ ถึงได้ดีใจมากที่นายยอมรับน้ำตาลมาอยู่ด้วย เพราะนั้นแปลว่านายจะไม่ต้องมานั่งรู้สึกว่าตัวเองทำผิดอีกต่อไป ไม่เหมือนฉันที่ไม่สนใจความรู้สึกของคนอย่างนายสักนิด ที่ฉันห่วงคือความรู้สึกของเด็กเท่านั้น”

ผมรู้ ทำไมผมจะไม่รู้ ทั้งความคิดของคุณไม้และความคิดของปาม เรื่องแค่นี้ผมคบกับปามมานานทำไมผมจะอ่านความคิดของเพื่อนผมไม่ออก แล้วทำไมคนที่เพิ่งพบกันไม่นานอย่างคุณไม้ถึงรู้ความรู้สึกของปามได้ล่ะ แน่นอนเรื่องง่ายๆ ก็ปามบอกไงล่ะ ปามเล่าให้ฟัง

“เรื่องที่นายตัดความสัมพันธ์กับคุณปาม คุณปามไม่ได้บอกใคร แต่ท่าทางเหม่อๆหลังกลับจากการรีบมาหานายแต่เช้ามันก็แจ้งแก่ใจแล้วล่ะ”
นั่นผมก็รู้อีก ปามไม่มีทางพูดหรอก แต่ท่าทางที่แสดงออกก็คงปิดใครไม่ได้เหมือนกัน ปามเป็นคนดีใสซื่อ เจ้าหญิงที่แสดงความรู้สึกของตัวเองออกมาแม้ไม่ได้ตั้งใจ ก็ช่วยไม่ได้ที่ผมมันเป็นจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ เป็นแม่มดใจร้าย

ผมอิจฉาน้ำตาลที่ได้รับความห่วงใยจากคนอื่นๆ อิจฉาปามที่มีคนใส่ใจความรู้สึกแบบนี้ อิจฉาอาจารย์ที่ได้รับรอยยิ้มอ่อนโยนและความรักจากคุณไม้ ยิ่งอิจฉาคนอื่นผมก็ยิ่งเกลียดโลกใบนี้และตัวเองมากขึ้นเท่านั้น ตัวผมที่เลว คิดแต่เรื่องแย่ๆแบบนี้ผมอยากทำลายให้ย่อยยับ

“นายมันมืดมน เหมาะแล้วล่ะที่จะไม่มีใคร เชิญอยู่คนเดียวไปเถอะ”
เขาว่าและปล่อยแขนผม

“กลับกันเถอะคุณปาม”
ฉุดแขนปามเบาๆให้ตามไป ปามยังหันมามองผมทั้งน้ำตา ผมเองยิ้มเหยียดให้กับใบหน้าเศร้าๆนั้น คิดเลวๆได้แค่ว่าบางทีคนดีก็น่าหมั่นไส้ ก่อนจะพยุงตัวเดินเข้าห้องอย่างยากลำบาก พรมผืนเล็กที่ใกล้ที่สุดคือที่ๆผมทิ้งตัวลงนอน ไม่รู้ว่าเพราะไม่ค่อยได้กินอาหาร ไม่ค่อยได้นอน หรือเหนื่อยใจ ที่ทำให้ผมหลับอย่างรวดเร็ว

..................................................................
โปรดติดตามตอนต่อไปครับ



อ่าเรื่องของเเย่ๆลงอีกเเล้วอะ ช่วยเอาใจช่วยกลอนด้วยนะครับ เเบบนี้ต้องเเย่ลงเเน่ๆเลย งั้นมาลุ้นกันต่อพรุ่งนี้นะครับ ^^ วันนี้สิ้นสุดการลงเเค่นี้ก่อนฝันดีนะครับทุกคนอย่าลืมเมนท์กันบ้างนะ

[Love Is Not Everything]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

 

[seven77]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาต่ออีกเร็วๆน่ะ

[MönKëY~Hërö]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

งงนิดๆคับแต่อ่านไปเรื่อยๆคงเข้าใจขอบคุนมากคับจะเปนแฟนที่เหนียวแน่นเลย^^

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

อ่า ตอนเเรกๆก็อย่างงี้แหละคับ อาจจะงงๆกันหน่อย เเต่รับรองได้พอไปถึงกลางๆเรื่องเตรียมกระดาษทิชชู้กันเอาไว้เลยน้าา

จอมไตรซีรี่ส์-คนมืดมนที่หลงรักคุณหมดใจ
Chapter : 5


ผมไม่รู้ว่าไม่ได้ล๊อกห้อง จนกระทั่งไฟในห้องสว่างขึ้น และร่างของคุณไม้ปรากฏอยู่ตรงหน้า สีหน้าแสดงความเป็นอริอย่างไม่ปิดบัง

“คุณมาทำไม”
ผมมองคนตรงหน้าอย่างไม่พอใจ เหนื่อยและท้อใจมากพอแล้ว ทำไมต้องมาราวีกันอีกนะ

“คุณปามไม่ยอมพูดกับฉันเลย เพราะว่าฉันพูดไม่ดีกับนาย คนดีๆแบบนั้นทำไมถึงมาเป็นเพื่อนกับคนมืดมนแบบนายได้นะ”
ผมพลิกตัวหันหลังให้ ไม่ว่าใครจะว่ายังไงมันคงไม่เจ็บเท่าคนๆนี้ว่าผมอีกแล้ว มาย้ำเรื่องที่ผมรู้อยู่แล้วทำไม ใช่สิผมมันเลว แล้วมายุ่งเรื่องของผมทำไม

“ลุกขึ้น นายต้องกินข้าว”
ผมไม่ลุก ไม่หันหลังกลับไม่มอง ต้องคิดว่าคนๆนี้ไม่มีตัวตน ถึงแม้มันจะยากแสนยากเพราะคุณไม้ปรากฏขึ้นในสมองผมเสมอ แต่ครั้งนี้ผมต้องลบมันทิ้งไปให้ได้ ไม่ต้องไปสนใจต่อปากต่อคำด้วยนั่นล่ะดีที่สุดแล้ว ยิ่งพูดก็ยิ่งเจ็บ ถ้าเฉยซะเดี๋ยวเขาก็กลับไปเอง

แล้วอยู่ๆร่างผมก็ลอยขึ้นจากพื้น คุณไม้อุ้มผมขึ้นมาแนบอก อีกครั้ง ใช่ อีกครั้งที่ได้รับการโอบอุ้มจากอ้อมกอดนี้ คราวที่แล้วผมเป็นเพียงแค่คนที่ไม่มีตัวตนในสายตา ครั้งนี้ต่างไปหน่อย คุณไม้เห็นการมีอยู่ของผม แต่ก็ในฐานะคนที่น่ารังเกียจ ความเย็นชาที่แผ่ออกมาทั้งทางสายตาและสัมผัสทำให้ผมรู้ได้โดยไม่ต้องมีคนบอก
 
ขัดขืน สมองสั่งการอย่างนั้น
อยู่ในอ้อมกอดนี้อีกสักพัก เสียงหัวใจเรียกร้อง ขัดแย้ง
ยังไม่ทันที่ผมจะเลือกทำตามสมองหรือหัวใจ ร่างผมก็ถูกโยนลงบนเก้าอี้ไม้ที่โต๊ะกินข้าว ราวกับไม่คิดว่าผมมีความรู้สึก ผมเจ็บ แต่ไม่มีทางจะแสดงออก
ผมนั่งนิ่ง ไม่รับรู้ว่ามีข้าวต้มหอมกรุ่นวางอยู่ตรงหน้า และคุณไม้ยืนจ้องมองมาด้วยสายตาไม่พอใจ

“ถ้านายไม่กินดีๆฉันจะจับกรอก”
ผมไม่กลัวคำขู่งี่เง่านั้น แต่ชักรำคาญไม่อยากยุ่งยากใจให้เหนื่อย ถ้ากินๆซะก็จะไม่ยุ่งกับผมซินะ ผมกิน กิน กิน และกิน อย่างรวดเร็ว ไม่ใช่เพราะหิว แต่เพื่อประชด ร่างกายที่ไม่ค่อยได้รับอาหารมานานปรับตัวไม่ทัน ผมเลยต้องวิ่งอย่างรวดเร็วเข้าห้องน้ำทันที แล้วที่กินเข้าไปก็กลับออกมาทางเดิมจนหมด

“แย่จริง เพราะกินเร็วนั่นล่ะ”
คุณไม้ตามเข้ามาในห้องน้ำลูบหลังให้และส่งผ้าให้ผมหลังจากบ้วนปาก

“เป็นมากกว่าที่คิดนะเนี่ย”
คุณไม้บ่นเบาๆเหมือนพูดกับตัวเอง ส่วนผม จากที่ไม่ค่อยมีแรงอยู่แล้วหลังจากที่อาเจียนออกมาก็ยิ่งไม่มีแรงหนักเข้าไปอีก กว่าจะกลับมาถึงเตียงก็ยากเต็มที คนตัวโตก็ไม่คิดจะช่วยสักนิด คงหวังว่าผมจะร้องขอให้ช่วยล่ะมั้ง......ไม่มีทาง

..........................................................

ผมรู้สึกว่าเจ็บที่แขนเหมือนโดนอะไรแหลมๆแทง แต่ก่อนที่ผมจะลืมตาขึ้นมามองว่าเกิดอะไรขึ้น ก่อนความง่วงอย่างหนักจะเข้ามาโจมตีผมอีกครั้งผม
เสียงโหวกเหวกดังอยู่รอบๆตัวผมตลอดเวลาที่ผมเหมือนจะมีสติขึ้นมา แต่ผมก็ไม่รู้ว่าเสียงอะไร แล้วผมก็คิดได้ว่ามันคงเป็นแค่ความฝัน

ผมรู้ว่ามีคนเช็ดตัวผมด้วยน้ำอุ่น สัมผัสที่อ่อนโยนแผ่วเบา เหมือนที่แม่เคยทำให้ตอนผมไม่สบาย ผมคิดถึงแม่กับพ่อ ครอบครัวที่จากไปไม่มีวันกลับของผม ครอบครัวเพียงหนึ่งเดียว คนสองคนที่ยอมรับ เข้าใจ และต้องการผมอย่างจริงใจ คนสองคนที่ผมคงหาไม่ได้อีกแล้วบนโลกใบนี้
 
ผมเห็นพ่อกับแม่ยืนอยู่ โบกมือ และยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยน ท่านจูงมือผมตัวจ้อยขึ้นรถยนต์ของครอบครัว และขับออกไป “รถ!!! ไม่นะ พ่อแม่ อย่า ...หยุด.. อย่าขับมันไปนะ หยุดรถซิ” แต่ไม่มีใครได้ยินเสียงผม ผมเงียบและนิ่งมองเหตุการณ์วันนั้นอีกครั้ง วันที่เลวร้ายทีสุดในชีวิตผม ผมที่นั่งอยู่ที่เบาะหลังชะโงกหน้ามาตรงกลางระหว่างที่นั่งของพ่อกับแม่ แม่กับผมร้องเพลงนั้นเพลงนี้ไปเรื่อยๆสลับกับเสียงหัวเราะของเราทั้งสาม แล้วอยู่ๆรถเก๋งที่อยู่อีกเลนก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ และ ตูมมมมมมมมมมมม


ผมลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว ที่นี้ที่ไหน โรงพยาบาล ?

ผมมองสภาพรอบตัว
 
ไม่ใช่ นี่ไม่ใช่โรงพยาบาล ที่นี้คือห้องของผม ผมฝันไป ฝันถึงเรื่องเมื่อก่อน ผมปาดน้ำตาลวกๆ

แล้วมองรอบๆห้องอีกครั้ง ทั้งปาม พี่กุ้ง พี่กั้ง ครอบครัวของพี่ๆทั้งสองที่ผมเคยเห็นในรูป น้ำตาล เด็กๆสามคนที่ผมคิดว่าคงเป็นลูกท่านประธาน ตาหวานน้องชายปาม อาจารย์ห้องพยาบาลคนนั้น และคุณไม้ นอนกันเกลื่อนอยู่เต็มห้อง

ไม่น่าเชื่อว่าห้องแคบๆของผมจะพอบรรจุพวกเขาเหล่านั้นไว้ได้หมด ผมลุกขึ้นจากที่นอนอย่างเงียบกริบ หยิบเสื้อผ้า กระเป๋าเงินแล้วเดินออกมาจากห้องนั้น เรียกแท็กซี่แล้วบอกจุดหมายที่สถานีขนส่งสายใต้

ใช่แล้ว ผมกำลังหนี
................................................................

“ไปไหนครับ”
เจ้าหน้าที่ในห้องขายตั๋วถามผม ผมมองป้ายบอกสถานที่พร้อมราคาอยู่ครู่นึง ก่อนจะบอกจุดหมายที่ต้องการจะไป

“ภูเก็ต”
“กี่ที่ครับ”
“หนึ.....”
“โทษครับ ไม่ไปแล้ว”
ผมกำลังจะบอกว่าหนึ่งที่ อยู่ๆร่างของคนตัวโตก็มาแทรกตรงกลางระหว่างผมกับคนขายตั๋ว และบอกยกเลิกซะงั้น ผมมองหน้าคนที่เข้ามาขวางอย่างงงๆ คุณไม้ มาได้ยังไง มาเมื่อไหร่ ในระหว่างที่ผมไม่ทันตั้งตัว ผมก็ถูกคุณไม้ฉุดออกมาจากช่องขายตั๋วและตรงไปที่จอดรถซะแล้ว

“นายกำลังทำบ้าอะไร”

พูดไม่พูดเปล่า คุณไม้เปิดประตูและยัดผมใส่รถราวกับตุ๊กตาไม่มีความคิด ไม่มีความรู้สึก
คุณไม้เดินอ้อมมาขึ้นรถฝั่งคนขับและขับรถออกมา

ผมยังงงไม่หายแต่ก็พอตั้งสติได้บ้างแล้ว
“ผมจะลง”
ประกาศความตั้งใจของตัวเองให้คุณไม้ฟังทันที แต่คุณไม้ก็ทำเหมือนไม่ได้ยินเสียงผม ยังขับรถต่อไปด้วยท่าทางนิ่งเฉย ผมคลำหาล๊อกประตู แต่มันไม่มี ประตูล็อกอัตโนมัติ ผมเปิดไม่ได้
 
ผมเลยหันไปทางคนขับรถที่ทำเป็นทองไม่รู้ร้อนอยู่

“คุณปล่อยผมลงนะ”
“.....”
“บอกให้ปล่อยผมลงไม่ได้ยินหรือไง”
คนขับยังนิ่ง ผมก็เริ่มสงบสติอารมณ์ไม่อยู่ซะแล้ว

“คุณจะมายุ่งอะไรกับเรื่องของผมหนักหนา !
ผมก็แค่อยากอยู่คนเดียวเงียบๆนี่มันผิดมากหรือไง!
คุณจะมายุ่งทำไมนะ!”

ผมตะโกนใส่คนข้างๆแบบไม่ยั้งเสียง
และดูเหมือว่ามันจะได้ผลนะครับ
เพราะเขาหยุดรถข้างทาง หายใจเข้าลึกๆเหมือนพยายามสงบสติอารมณ์ ก่อนจะหันมาพูดกับผม

“นายจะหนีทำไม”
“ผมไม่ได้หนี แค่อยากอยู่คนเดียว แล้วคุณก็ไม่เกี่ยว”
ผมไม่คิดจะบอกความคิดของผมกับใคร เรื่องอะไรจะต้องไปบอกว่าพอตื่นขึ้นมาเห็นทุกคนแล้วรู้สึกกลัวขึ้นมา ยิ่งมีคนเข้ามาในชีวิตมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งรู้สึกว่าโดดเดี่ยวมากเท่านั้น ถึงผมจะหนีมาจริง ผมก็ไม่จำเป็นต้องยอมรับนิ่ ก็มันเรื่องของผม
 
ถามมาเลย คาดคั้นยังไงผมก็จะบอกว่าไม่ได้หนีเนี่ยล่ะ คราวนี้ว่าอะไรมาจะตอกกลับไปให้ได้เลยคอยดู ผมตั้งท่าเตรียมเถียงคุณไม้เต็มที่ แต่ดูอีกฝ่ายจะไหวตัวทัน เพราะคุณไม้ไม่ถามเรื่องนี้อีก

“นายจะไปไหนฉันจะไปส่ง”
“ผมจะลงตรงนี้”

คุณไม้เปิดล็อกให้ผมลงและขับรถออกไป กลางดึกแบบนี้ผมยังคิดไม่ออกว่าจะไปที่ไหน เส้นทางนี้รถผ่านไปผ่านมาน้อยเหลือเกิน แล้วตอนนี้ผมอยู่ที่ไหนกันล่ะเนี่ย ผมเองปกติก็ไปแค่ที่ทำงานกับห้องพักเท่านั้น ข้าวของอะไรก็ซื้อเอาแถวๆนั้น ผมลงนั่งตรงริมฟุตบาท คิดอยู่ว่าถ้าโดนโจรปล้นตอนนี้จะทำไง แต่ก็ไม่มีโจรที่ไหนมาปล้นหรอก ที่จริงมันไม่มีคนเลย ผมนั่งอยู่อย่างนั้นจนเวลาผ่านไปคงหลายชั่วโมง สีแสงทองเริ่มปรากฏที่ปลายฟ้า ผมยังนึกไม่ออกว่าจะไปที่ไหน รถหรูคันสวยคุ้นตากลับมาหยุดลงตรงหน้าผมอีกครั้ง แล้วคุณไม้ก็ลากผมขึ้นรถในระหว่างที่ผมยังไม่ทันตั้งตัว
 
เฮ้อ.......

ทำไมเป็นแบบนี้ทุกทีเลยนะ

ผมบอกให้คุณไม้ปล่อยผมลง คุณไม้ก็ตอบกลับมาว่า
“ไม่อีกแล้ว”แค่นั้น

และต่อจากนั้นถึงผมจะโวยวายอะไรอีกก็ดูเหมือนว่าไม่มีประโยชน์ คุณไม้ไม่คิดจะฟังผม

รถเริ่มวิ่งออกนอกตัวเมืองมากขึ้นทุกที รถที่สวนไปมาชักจะมีน้อยลงตามไปด้วยเช่นกัน ผมไม่รู้สึกง่วงสักนิดคงเพราะว่านอนมาเยอะ แล้วคนขับล่ะ ได้นอนเยอะอย่างผมรึเปล่า เขาไม่ง่วงรึไงนะ ผมเหล่ตาไปมองด้วยความเป็นห่วงอีกฝ่าย แต่เอะ! ผมจะต้องไม่ห่วงเขาสิ เขาจะเป็นตายร้ายดีอะไรมันก็เรื่องของเขา ผมสะบัดหน้ากลับมามองทางหน้าต่าง อย่าไปสนใจเขา อย่าไปสนใจเขา ท่องไว้ในใจ

คุณไม้ขับรถเงียบๆไม่พูดอะไร ไม่มีเสียงใดนอกจากเครื่องยนต์ที่แสนเบา

ผมไม่ชอบบรรยากาศอึดอัดแบบนี้เลยให้ตายสิ ผมหันหน้ากลับมาอีกครั้ง มองตรงไปที่เครื่องเสียงอยากจะเอื้อมมือไปเปิดเครื่องเสียงก็ไม่กล้า ผมเคยมีรถขับกับเขาที่ไหน จะว่าไปเพิ่งเคยนั่งรถหรูๆเนี่ยแหละ แล้วผมจะไปเปิดเครื่องเสียงเป็นได้ไง
 
ไอ้จะบอกให้เจ้าของรถเปิดให้รึก็เดี๋ยวเสียฟอร์ม เชอะ! ไม่ฟังก็ได้ว่ะ ผมสะบัดหน้ากลับไปทางหน้าต่างอีกครั้ง เหมือนจะได้ยินเสียงคุณไม้หัวเราะในลำคอเบาๆ แต่พอหันไปมองก็เห็นสีหน้าคุณไม้เป็นปกติ ผมคงหูแว่วไปเอง คุณไม้เขาจะมาขำอะไร

.....................................................................

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

จอมไตรซีรี่ส์-คนมืดมนที่หลงรักคุณหมดใจ
Chapter : 6


“ลงมา”
ทันทีที่จอดรถคุณไม้ก็ลงจากรถและมาเปิดประตูด้านผม พร้อมออกคำสั่ง

มีหรือผมจะเชื่อ คุณไม้เลยลากแขนผมลงจากรถพาเข้าไปในบ้าน
แขนผมแทบจะหักเพราะโดนลากไปลากมาหลายทีแล้ว

“อยู่สงบจิตสงบใจที่นี้สักพักแล้วกัน”

บ้านที่คุณไม้พามาเป็นบ้าน1ชั้นใต้ถุนยกสูงหลังเล็กๆ สร้างด้วยไม้ ใกล้ๆมีทางน้ำที่ขุดเชื่อมมาเพื่อนนำน้ำมาใช้ที่บ้านนี้ได้สะดวกขึ้น อาณาเขตของที่ๆผมอยู่ทำให้ผมนิยามที่นี้ได้ทันที่ว่า บ้านกลางป่า

“พามาที่นี้ทำไม”นึกโมโหอยู่ที่โดนพามาในที่ๆไม่รู้จัก
แต่ก็พยายามไม่พูดด้วยอารมณ์ เขาคิดอะไรของเขาอยู่นะคุณไม้ หรือจะพาเรามาฆ่าทิ้ง

“ดัดนิสัยนายน่ะสิ”
ตอบโดยไม่หันมามองหน้าผม สายตาคุณไม้มองไปรอบๆบ้านราวกับจะสำรวจ
แต่ดัดนิสัยบ้าอะไรอีกล่ะ ผมยังไม่เข้าใจจนประโยคถัดมา

“ถ้าคิดว่าอยู่คนเดียวได้ก็เอา อยู่มันที่นี้ล่ะ ตามสบาย ฉันไปก่อนนะ”

พูดจบคุณไม้ก็เดินลงจากบ้านและขับรถออกไป ทิ้งผมที่ยังปะติดปะต่อเรื่องไม่ได้นั่งอึ้งอยู่ที่กลางบ้าน พอเวลาผ่านไปสักห้านาทีก็เพิ่งตระหนักได้ว่า ผมโดนคุณไม้เอามาปล่อยกลางป่าซะแล้ว แล้วมันเรื่องอะไรผมถึงต้องโดนปล่อยป่าแบบนี้ล่ะ “ดัดนิสัย” ผมเหมือนจะได้ยินคุณไม้พูดแบบนั้นนะ แล้วทำไม ทำไมผมต้องมาโดนคนอายุน้อยกว่าดัดนิสัยด้วยเล่า
...............................................................................
ผมรู้ได้ด้วยสัญชาตญาณว่าคุณไม้จะไม่กลับมาทีนี้อย่างน้อยก็อีกสองวัน และผมต้องอยู่ที่นี้โดยมีแค่อาหารแห้งนิดหน่อยที่เก็บอยู่ในตู้กับข้าว ข้าวสารเล็กน้อย ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีน้ำประปา ไม่มีร้านขายของ
คุณไม้คงคิดว่าผมอยู่ไม่ได้ล่ะสิ แค่คิดว่าคุณไม้จะสะใจแค่ไหนที่เห็นผมอยู่ในสภาพทนอยู่ที่นี้ไม่ได้ผมก็ฮึดขึ้นมา รู้จักผมน้อยไปซะแล้ว

ตอนแรกผมคิดว่าจะไม่ขยับไปไหน ไม่กินไม่นอนถ้าผมตายขึ้นมาคุณไม้จะรู้สึกยังไงนะ เขาจะรู้สึกเสียใจบ้างหรือเปล่า

แต่แล้วก็เปลี่ยนใจ ทำไมผมต้องมาตายเพราะคนๆนี้ ผมรักคุณไม้ก็จริง แต่คุณไม้ไม่เคยรักผม เกลียดผมด้วยซ้ำ ผมจะทำให้เขาเห็นว่าผมอยู่ได้ ต้องไม่ให้เขามาดูถูกผมได้

ผมเริ่มลงมือเก็บที่นอนก่อนเป็นอย่างแรก บ้านถูกจัดไว้อย่างดี ดูแล้วก็รู้ว่าเคยมีคนมาอยู่ที่นี้ถึงไม่บ่อยนัก ที่นอนและผ้าห่มมีฝุ่นบ้าง แต่ก็ไม่มาก ตู้เสื้อผ้าเล็กๆมีผ้าปูที่นอน และปลอกหมอน รวมถึงเสื้อผ้าที่ผมเดาว่าคงเป็นของคุณไม้ ห้องน้ำอยู่ส่วนหลังของบ้านก็ดูสะอาดดี แต่ในบ้านไม่มีเครื่องมือที่ใช้ปรุงอาหาร คงอยู่ข้างล่าง ผมเดินลงไปสำรวจข้างล่างและพบเตาถ่าน กระทะ จานช้อนส้อม ใต้ถุนบ้านมีกระสอบใส่ถ่านที่เหลือถ่านอยู่ครึ่งกระสอบ และน้ำมันใส่ตะเกียง อ่า...จริงสิ ผมเห็นมันในห้องนอน

แค่นี้ก็เกินพอแล้วสำหรับผม ลำบากกว่านี้ผมก็เคยมาแล้ว ก็ตอนที่มาอยู่คนเดียวสมัยม.ต้น ไม่มีเงินจ่ายค่าไฟโดนตัดประจำ ดีที่เป็นห้องน้ำรวมเลยไม่โดนตัดน้ำก็เท่านั้น ข้าวปลานี่ไม่ต้องพูดถึง อดมื้อกินมื้อมาตลอด บางทีไม่ได้กินข้าวสองวันติดกันก็เคยมาแล้ว อยู่ที่นี้ ไม่ได้ลำบากซักเท่าไหร่เลย

ที่ผมเป็นห่วงมากที่สุดคือความปลอดภัยน่ะสิ กลางป่าแบบนี้ไม่รู้จะเจออะไรบ้าง เกิดเสือโผล่มาจะทำไงล่ะเนี่ย

ผมทำความสะอาดบ้าน ตักน้ำจนเต็มโอ่งในห้องน้ำ แล้วก็อาบน้ำมันซะเลย ถึงจะพูดว่าทางน้ำแต่ก็กว้างและลึกพอประมาณทีเดียว ผมขึ้นจากน้ำในสภาพเปียกโชก นี่ผมต้องใส่ชุดคุณไม้สินะ ผมเปลี่ยนชุดแล้วเอาเสื้อผ้าไปตาก แล้วลงมาต้มมาม่ากินครึ่งซอง อีกครึ่งเก็บไว้ก่อน เพราะไม่รู้ว่าคุณไม้จะมาอีกเมื่อไหร่ ไม่รู้ผมจะออกจากที่นี้ได้วันไหน ถ้าอาหารหมดขึ้นมาล่ะจะยุ่ง

....................................
จนสี่วันผ่านไปคุณไม้ก็ยังไม่มา ผมอยู่โดยไม่ทุกข์ร้อนนัก ถึงต้องอยู่คนเดียว และออกจะลำบาก ที่ผมเป็นห่วงคือคนอื่นๆ น้ำตาลจะสบายดีไหม ปามจะมีเรื่องอะไรกับท่านประธานอีกรึเปล่า ผมนึกถึงคนนั้นคนนี้ไปเรื่อยๆ อยู่คนเดียวเวลาว่างก็เลยเยอะ ตอนที่อยู่ที่บ้าน ก็รู้สึกเหมือนอยู่คนเดียว แต่ก็ยังได้พูดคุยกับคนข้างห้องบ้าง คนที่ทำงานบ้าง ปามโทรมาบ้าง แต่มาอยู่ที่นี้ เป็นการอยู่คนเดียวอย่างแท้จริง ไม่มีใครให้พูดด้วย ไม่มีโทรศัพท์ให้โทรหาใคร คนๆเดียวที่เหมือนจะติดต่อกับผมได้ก็ไม่มาซักที คำว่า เหงา เริ่มแทรกเข้ามาในจิตใจ

ไม่ได้ ผมจะรู้สึกอย่างนั้นไม่ได้ ถ้าเป็นแบบนั้นก็เข้าทางคุณไม้น่ะสิ
 
ระหว่างที่ผมคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่นั้นก็มีเสียงกุกกักดังออกมาจากนอกห้อง
คุณไม้รึเปล่านะ

เสียงฝีเท้าที่ดังด้านนอกบอกจำนวนคนที่มากกว่าหนึ่ง หรือคุณไม้จะมากับใคร เสียงฝีเท้าเดินเลยห้องนอนไปยังส่วนท้ายบ้าน มีเสียงรื้อข้าวของ

มาตอนนี้ผมแน่ใจแล้วว่าคงไม่ใช่คุณไม้แน่
พยายามมองหาทางหนีทีไล่แต่ก็ไม่เจอ เสียงฝีเท้าตรงมาที่ห้องนอนและลูกบิดถูกจับ

“ล๊อกว่ะ”
เสียงคนข้างนอกตะโกน ไม่นานก็มีเสียงฝีเท้าตรงมาที่หน้าห้องอีก เสียงกุกกักหน้าประตูพอจะบอกได้ว่าคนข้างนอกพยายามจะเข้ามาข้างใน ผมหาที่ซ่อนตัว แต่ไม่ว่ายังไงก็ต้องโดนเจอแน่ๆ มองออกไปนอกหน้าต่างแล้วตัดสินใจกระโดดลงไป ดีที่พื้นไม่สูงนัก ผมออกวิ่งทันที และไปหยุดอยู่หลังต้นไม้ไม่ไกลจากตัวบ้านนักพลางลอบมองเข้าไปในห้อง มีแสงสว่างลอดออกมาแปลว่าพวกนั้นเข้าไปในห้องได้แล้ว ผมมองอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งแสงดับไป
ผมนั่งลงโดยหันหลังพิงต้นไม้ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย ถ้าผมไม่โดดลงมาจากห้องจะเป็นไงไม่รู้ พวกมันอาจจะฆ่าผมตายก็ได้ ผมนึกอย่างอกสั่นขวัญแขวน
ถ้าผมตายจะมีคนเสียใจไหม ผมไม่รู้หรอก แต่ตอนนี้ที่ผมนึกออกคือ ผมยังไม่อยากตาย หากผมต้องตายจริงๆก็ขอผมกลับไปกอดน้ำตาลอีกสักครั้ง ผมจะบอกว่าผมรักแกมากแค่ไหน ผมอยากจะไปบอกปามก่อนว่า สำหรับผมปามเป็นเพื่อนที่ไม่สามารถหาได้อีกแล้ว อยากบอกพี่กุ้งกับพี่กั้งว่าผมดีใจแค่ไหนที่ยังมีญาติที่ต้องการผมอยู่ อยากบอกคุณไม้ว่าผมรักเขา...
.................................................

“นี่นาย นาย ตื่น นี่”
ผมโดนเขย่าอย่างแรงจนรู้สึกตัวตื่น

“ไม่เป็นไรนะ”
เสียงคุณไม้พูดอย่างเป็นกังวล ผมมองรอบๆตัวอย่างมึนๆ เช้าแล้วนิ่ พยายามเรียบเรียงความคิด เมื่อคืน อ๊ะใช่ เมื่อคืนมีคนเข้ามาในบ้านนิ่ ผมกำลังจะอ้าปากพูดคุณไม้ก็อุ้มผมขึ้นซะก่อน

“เฮ้ย! คุณปล่อยผมนะ”
“ไม่เป็นไรใช่ไหม”
ผมมองไปที่หน้าบ้านมีรถจอดอยู่สองคัน คันนึงเป็นของคุณไม้ แล้วอีกคันละ

คุณไม้อุ้มผมขึ้นบ้านอย่างง่ายดาย ผมที่ดิ้นมาตลอดทางกลับต้องกลายเป็นเกาะคุณไม้ไว้แน่นก็ตอนขึ้นบันไดบ้านเนี่ยแหละ

“เจอแล้วหรือ”
ผู้ชายในเครื่องแบบตำรวจยืนอยู่กลางบ้าน เงยหน้าจากสมุดจดมาถามคุณไม้ คุณไม้พยักหน้าแล้วพาผมไปนั่งบนเก้าอี้

“อยู่ตรงนี้ก่อนนะ”
พูดจบก็เดินไปหานายตำรวจอีกครั้ง สองคนคุยกันหน้าเครียด ในบ้านยังมีตำรวจอีกสามคน ผมมองไปทางหลังบ้านที่เจ้าหน้าที่สองคนกำลังตรวจสอบอยู่ ข้าวของถูกรื้อกระจายจนหมด ห้องนอนที่เปิดประตูทิ้งไว้ก็โดนรื้อด้วยเช่นกัน

“คุณกานทขอสอบถามเรื่องเมื่อคืนหน่อยได้ไหมครับ”
นายตำรวจที่คุยกับคุณไม้เดินมาหาผม คุณไม้หายไปไหนแล้วไม่รู้

“ครับ”
ผมตอบทั้งที่ยังมองหาคุณไม้อยู่ ถึงมันจะผ่านเรื่องเมื่อคืนมาแล้ว ถึงจะมีตำรวจอยู่ แต่ผมก็อุ่นใจมากกว่าหากมีคุณไม้อยู่ในสายตา
“ไม้ลงไปหาอะไรอุ่นๆให้คุณดื่มน่ะครับ”
คุณตำรวจเหมือนจะรู้ความคิดผม จากนั้นเขาก็ถามเรื่องเมื่อคืน ผมเองก็ตอบเท่าที่ผมรู้เท่านั้น ไม่นานคุณไม้ก็กลับมาอีกครั้งพร้อมแก้วในมือสองใบ ส่งให้คุณตำรวจใบนึ่งแล้วจึงส่งอีกใบให้ผม
 
กลิ่นกาแฟผสมโกโก้ลอยขึ้นมาจากแก้ว ผมจิบดื่มช้าๆ คุณไม้ลงนั่งที่เก้าอี้ตัวเดียวกับผม และคุยกับคุณตำรวจ จากที่ผมฟังก็พอเดาได้ว่าเขาสองคนรู้จักกันมาก่อนหน้านี้ คุณตำรวจว่าคุณไม้ที่ทิ้งผมไว้ที่นี้คนเดียว เพราะช่วงนี้โจรเริ่มออกปล้น เมื่อคืน หมู่บ้านข้างล่างก็โดนปล้น ดีว่าเด็กและผู้หญิงหนีไปซ่อนในป่าหมดแล้วโจรจึงได้ไปแค่ข้าวของเงินทองเท่านั้น คิดว่าระหว่างทางพวกโจรเห็นบ้านหลังนี้เข้าก็เลยมาแวะเข้ามารื้อข้าวของ

“ดีนะที่คุณกานทหนีไปซะก่อน ไม่งั้นไม่รู้จะเจออะไรบ้าง”
คุณตำรวจพูดเหมือนบ่นซะมากกว่า


.............................................................
โปรดติดตามตอนต่อไป

อ่า เดวผมมาลงต่อตอนบ่ายสองนะครับอย่าลืมเมนท์ด้วยละเรื่องกำลังจะเริ่มสนุกเเล้วน้าาา ดังนั้นเมนท์เยอะๆนะครับ ผมจะได้เอามาลงบ่อยๆ-0-

[toyyou]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ชอบๆ รีบมาต่อด่วน

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

อ่าขอโทดนะครับมาลงสายไปหน่อย มาลงเเล้วนะครับ


 จอมไตรซีรี่ส์-คนมืดมนที่หลงรักคุณหมดใจ
Chapter : 7
หลังจากคุณตำรวจกลับไป คุณไม้ก็ไล่ผมไปอาบน้ำ ส่วนตัวเองลงไปเอาของในรถ ระหว่างที่ผมอาบน้ำ ผมก็คิดว่าออกมาคงโดนคุณไม้สมน้ำหน้าเรื่องโจรเมื่อคืนแน่ๆ

แต่กลับไม่ไปเป็นอย่างที่ผมคิด พอผมอาบน้ำเสร็จผมกับคุณไม้ก็ลงไปทำกับข้าว คุณไม้ไม่พูดเรื่องเมื่อคืน เรียกว่าแทบจะไม่พูดอะไรเลยมากกว่า ในระหว่างที่ลงมือทำกับข้าวคุณไม้ก็ยังนิ่งเหมือนคิดอะไรอยู่ตลอดเวลา ผมเองได้แต่มองเพราะว่าไม่รู้จะพูดอะไรดี

“ขอโทษนะ”
อยู่ๆคุณไม้ก็พูดขึ้นมา เล่นเอาผมผงะเล็กๆ

“ฉันไม่น่าทิ้งนายไว้ที่อันตรายขนาดนี้คนเดียวเลย”
คุณไม้พูดทั้งๆที่ยังก้มหน้าก้มตาทำโน่นทำนี่ ไม่มองหน้าผมสักนิด นี่เขารู้สึกผิดจริงรึเปล่าเนี่ย

“ไว้พรุ่งนี้จะพากลับนะ”
พูดจบก็ลุกเดินออกไป ไม่ทำไอ้ที่ทำอยู่ต่อแล้ว

ผมยังงงไม่หายว่าคุณไม้มามุขไหน ได้ยินเหมือนเสียงอะไรกระทบต้นไม้จึงตามมาดู
แล้วก็ต้องรีบวิ่งไปห้ามตนตัวโตเร็วจี๋ คุณไม้กำลังใช้กำปั้นชกกับตนไม้อยู่ ไอ้ต้นไม้คงไม่เป็นไรหรอก แต่เลือดที่เริ่มซึมออกมาจากมือคุณไม้นี่สิ

“คุณทำบ้าอะไร”
ผมคว้ามือคุณไม้มายึดไว้ นี่เขาเกิดบ้าอะไรขึ้นมา เรื่องอะไรเขาต้องมาทำร้ายตัวเองแบบนี้ด้วยเล่า
คุณไม้ไม่ตอบ แต่ก็หยุดมือแต่โดยดี

“บ้าอะไรเนี่ย”
ผมบ่นคนเดียวในขณะที่ลากคุณไม้ขึ้นบ้านมาทำแผล คุณไม้เดินตามมาเงียบๆแต่มือที่ผมเป็นคนจับไว้ในตอนแรกกลายเป็นคุณไม้ที่จับมือผมไว้แน่นแทน ผมลอบมองหน้าคุณไม้ ก็เห็นว่าตีสีหน้าเครียดเหมือนเดิม ถึงไม่ค่อยเข้าใจแต่ก็ไม่กล้าถาม

หลังจากทำแผล ผมกับคุณไม้ก็กินข้าว แล้วจากนั้นก็ว่าง ผมก็ทำความสะอาดบ้านและจัดข้าวของที่กระจุยกระจายเพราะโดนรื้อค้น คุณไม้เองก็ช่วยบ้างในตอนแรก แต่หลังๆกลับนั่งดูผมเก็บซะงั้น ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอก แต่การทำงานไปโดยที่มีคุณไม้จ้องเอาๆแบบนี้มันกระอักกระอ่วนยังไงไม่รู้ พอจะหันไปต่อว่า ก็กลับไปเจอหน้าเครียดๆของคุณไม้เข้าเลยไม่กล้าเอ่ยปากอะไร
......................................................................

และแล้วช่วงเวลาที่ผมลำบากใจที่สุดก็เริ่มขึ้น เมื่อถึงเวลาที่ต้องนอน และในบ้านมีเพียงเตียงขนาด 5 ฟุต เตียงเดียว ที่นอนก็ไม่มีอีก ผ้าห่ม หรือหมอนก็ยังไม่มีอีกชุดเลย

“เดี๋ยวผมนอนข้างนอกเอง”
ผมอาสาแต่ก็เจอสายตาห้ามจากคุณไม้ซะก่อน

“นอนในห้องด้วยกันนั่นล่ะ”
ผมเองก็ยังกลัวๆเหตุการณ์เมื่อคืนอยู่เลยยอมตกลงแต่โดยดี

“นายนอนบนเตียงละกันเดี๋ยวฉันนอนพื้นเอง”
ผมน่ะก็อยากจะตอบตกลงอยู่หรอก แต่ว่านะ ผมกับคุณไม้เป็นผู้ชายเหมือนกัน แถมผมอายุมากกว่าอีกต่างหาก แล้วทำไมต้องมาทำเหมือนผมเป็นผู้หญิงด้วยเล่า ผมขึ้นเตียงแล้วขยับตัวไปจนชิดขอบเตียงข้างหนึ่ง

“ขึ้นมานอนด้วยกันก็ได้ครับ ผมไม่อยากเอาเปรียบ”

ผมพูดแล้วเชิดหน้าไปทางอื่น คุณไม้ยิ้ม เป็นรอยยิ้มครั้งแรกของวันที่ผมได้เห็น ก็ทั้งวันคุณไม้ทำหน้าเครียดตลอดเลยนิ่ ผมนอนโดยหันหน้ามาทางคุณไม้ ไม่อยากหันมาหรอก

แต่ก็รู้สึกว่าถ้าหันหลังให้มันกังวลยังไงไม่รู้ พอหันมาทางนี้เลยต้องแกล้งหลับตาอยู่ตลอดเวลา คุณไม้เองก็หันมาทางเดียวกัน เตียงแคบๆผู้ชายสองคนนอนด้วยกันแบบนี้ น่าอายชะมัด ผมแอบลืมตาขึ้นมอง ใบหน้าคุณไม้อยู่ห่างไปไม่ถึงคืบ ผมรีบหลับตาลงเหมือนเดิม หัวใจมันเต้นตึกตักจนกลัวว่าคุณไม้จะได้ยิน

แต่ในขณะที่ทุกอย่างเงียบสงบ เสียงกุกกักข้างนอกก็ดังขึ้นอีกครั้ง ผมแทบจะลุกขึ้นนั่งทันที แต่คุณไม้ก็กดตัวผมไว้ก่อน และทำมือเป็นสัญญาณให้เงียบ เหมือนย้อนกลับไปเมื่อคืนวานอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ต่างไปตรงที่ผมไม่ได้อยู่คนเดียว

“อยู่ตรงนี้นะ”
คุณไม้ลุกจากที่นอนอย่างเบา และตรงไปทางประตู ผมอยากจะห้ามแต่ก็ไม่มีเสียงใดๆลอดออกมา ในมือคุณไม้มีปืนพกหนึ่งกระบอก แต่แค่คุณไม้คนเดียวจะไปสู้กับคนพวกนั้นได้ยังไง

คุณไม้เปิดประตูเบาๆและอาศัยความเงียบออกไปข้างนอกโดยที่คนพวกนั้นไม่รู้ ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอกนั้น แต่หลังจากคุณไม้ออกไป ทุกอย่างก็เงียบ แล้วอยู่ๆก็มีเสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด
 
ผมไม่สนใจ ไม่นึกกลัวอะไรอีกแล้ว แค่คิดว่าคนที่โดนยิงอาจเป็นคุณไม้ เท้าผมมันก็พาออกมาข้างนอกและตรงไปทางเสียงปืนอย่างรวดเร็ว ภาพที่ผมเห็นคือคุณไม้พวกคุณตำรวจเมื่อเช้ากำลังล็อกคนที่ผมคิดว่าคงเป็นโจรไว้หมดทุกคน มีโจรหนึ่งคนนอนล้มอยู่โดยที่โดนยิงที่ขา

“ไม่เป็นไรนะครับ”
คุณตำรวจที่หันมาเห็นผมถามมาด้วยเสียงสบายๆ คุณไม้หันมาเห็นผมก็ปล่อยคนร้ายให้ตำรวจแล้วตรงมาหาผมทันที

“ออกมาทำไมน่ะ”
พูดไม่พูดเปล่ายังจับผมหมุนซ้ายหมุนขวาราวกับจะสำรวจความเสียหาย

“ผมได้ยินเสียงปืน”
ก็เลยออกมาตามหาคุณ ไม่ได้พูดประโยคหลังออกไป แต่ตาก็มองคุณไม้ว่ามีเจ็บตรงไหนบ้างรึเปล่า
 
“เอ้า หวานกันเข้าไป”
คุณตำรวจพูดแล้วหัวเราะ คุณไม้ก็ผละออกจากผมทันที คงกลัวเพื่อนเข้าในผิดล่ะมั้ง คุณไม้กลับไปจัดการกับคนร้ายต่อ ผมเลยได้แต่มองอยู่วงนอก แล้วอยู่ๆผมก็รู้สึกได้ถึงความแข็งของโลหะที่กลางหลัง

“ปล่อยลูกน้องกูเดี๋ยวนี้”
เสียงตะโกนดังข้ามหัวผมทำให้ทุกคนเงยหน้าขึ้นมอง หัวหน้าโจรเลื่อนปืนจากกลางหลังมาเป็นจ่อที่ขมับผมแทน

“ปล่อยซะถ้าไม่อยากให้ไอ้หมอนี่ตาย”
“ใจเย็นๆก่อน”
คุณตำรวจพยายามกล่อม แต่ดูจะไม่ได้ผม

ผมมองไปรอบๆตัว คุณไม่ทำหน้าเครียด คุณตำรวจเองก็เช่นกัน ก่อนหน้านี้ผมรู้สึกได้ถึงความไร้ประโยชน์ของตัวเองอยู่แล้ว แต่ว่าตอนนี้นอกจากจะไร้ประโยชน์ผมยังเป็นตัวถ่วงอีกต่างหาก ผมไม่อยากเป็นคนอ่อนแอหรอกนะ

ผมตัดสินใจกระทืบเท้าลงไปบนเท้าหัวหน้าโจรสุดแรง หัวหน้าโจรคลายมือที่รัดคอผมออก แล้วยูโดที่ได้เรียนมาก็ได้ใช้คราวนี้แหละ ผมจับแขนอีกฝ่ายได้แล้วจึงทุ่มข้ามหลังไป หัวหน้าโจรลงไปนอนกองบนพื้น ผมฉวยจังหวะเตะปืนไปทางด้านหลัง แล้วมองไปยังคนอื่นๆ แต่ทุกคนก็ยังไม่ไหวติง

“เอ่อ ไม่ใส่กุญแจมือหรือครับ”
และเหมือนเสียงผมจะทำให้คนอื่นๆได้สติ เพราะตำรวจขยับตัวมาใส่กุญแจมือทันที คุณไม้ปรี่เข้ามาจับสำรวจตัวผมอีกรอบ

“อย่าทำให้คนอื่นเขาตกใจนักซิ”
พูดไปด้วยหมุนตัวผมไปด้วย คุณตำรวจหัวเราะแล้วพูดว่าคนที่อาการน่าเป็นห่วงน่ะมันหัวหน้าโจรมากกว่า

หลังจากนั้นพวกตำรวจก็กลับไปโดยที่คุณไม้บอกว่าจะพาผมไปให้ปากคำพรุ่งนี้ ก่อนกลับคุณตำรวจเล่าว่ากะแล้วว่าพวกโจรต้องกลับมาที่นี้อีกวันนี้ จึงมาดักรอ คุณไม้เองก็รู้แต่ไม่บอกผมสักคำ ผมคิดฉุนๆ ถึงคุณตำรวจจะบอกว่า

“ไม้มันไม่อยากให้คุณคิดมาก”
แต่ผมก็คิดว่าไม่ใช่หรอก คงกลัวผมไปทำอะไรขัดขวางการจับโจรมากกว่า ใช่สิ ผมมันไม่ได้เรื่องนิ่ ไม่มีอะไรดีสักอย่าง
.........................................................
หลังจากนั้นเราสองคนก็กลับไปนอนอีกครั้ง คราวนี้ได้นอนจริงๆสักที ผมพยายามข่มตาหลับแต่มันก็ไม่ได้ผลใดๆ คุณไม้หลับไปแล้ว แต่ผมยังนอนลืมตาอยู่ ไม่อาจสงบใจได้จริงๆเมื่ออยู่ใกล้ๆคุณไม้แบบนี้

พอคิดว่าพรุ่งนี้ต้องจากที่นี้ไปแล้วก็รู้สึกเหงาๆยังไม่รู้ ผมพลิกตัวหันหน้ามาทางคุณไม้ ถึงจะไม่ได้จุดไฟ แต่แสงจันทร์แสงดาวก็ส่องให้เห็นใบหน้าคมเข้มที่นอนอยู่ข้างๆนี้ได้อย่างชัดเจน ผมอยากเอื้อมมือไปสัมผัสแต่ก็กลัวว่าจะทำให้อีกฝ่ายตื่น แล้วโวยวายใส่ผมได้ ผมไม่เคยเข้าใกล้เขามากขนาดนี้ หน้าเราห่างกันอยู่ไม่ถึงคืบแบบนี้ ผมขยับตัวเข้าไปใกล้ๆอีกนิด ปลายจมูกเกือบชนกันอยู่แล้ว ลมหายใจอุ่นๆของเขารินรดใบหน้าผม

ผมกลัวว่าเขาเองจะรับรู้สัมผัสลมหายใจของผมอยู่เหมือนกันเลยพยายามกลั้นหายใจไว้ แต่ก็ทำได้ไม่นานนัก ผมนอนมองใบหน้าตรงหน้าอยู่นาน ไม่รู้เหมือนกันว่าเผลอหลับไปตอนไหน

.................................................

โปรดติดตามตอนต่อไป

เดวตอน4โมงกว่าๆผมเอามาลงอีกนะครับ เมนท์ให้ด้วยน้าา