พิมพ์

[Chunchon]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

สนุกสนาน  มากๆคับ

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

เย้ๆ เมนท์เริ่มมาเเล้วดีใจจัง
เอามาลงต่อเเล้วนะครับตอนนี้กำลังวุ่นกับโครงงานมากๆเลย= ="  เหนื่อยอย่างเเรง

อ่าๆ บ่นมากไปไม่ดีเดวคนอ่านหนีหมด เราไปสนุกกันต่อกับตอนที่10กันเลยครับ





เพราะเรากัดกัน (ผูกพัน) ตอนที่10 นิยามของคำว่าดูแล

“อ้อนมันช่วยผมทำรายงานน่ะครับแม่ มันเลยต้องค้างที่บ้านผม รายงานด่วนด้วยแหละครับ ใช่ครับ คุณแม่อยู่ได้นะครับ รบกวนด้วยนะครับ อยากทานอาหารฝีมือคุณแม่จังครับ แต่ต้องทำรายงานเสร็จก่อน ครับ ได้ครับ”

ทานตะวันยืนคุยโทรศัพท์ห่างออกไป โดยมีคนที่เพิ่งออกจากห้องผ่าตัด นอนอยู่บนเตียง และค่อยเงี่ยหูฟังตลอดเวลา

“ทาน.....แม่ฝากดูอ้อนด้วยนะ”

ประโยคถัดมาที่แม่ของอ้อนบอก ทำให้ทานตะวันชะงักนิ่ง หันไปมองคนที่นอนอยู่บนเตียงห่างออกไป ด้วยความไม่เข้าใจ

ฝากแปลว่าอะไร

ฝากคือให้อยู่ด้วยเหรอ หรือมันจะแปลว่าอะไร

“อะไรนะครับ” ทานตะวันทวนคำพูดอีกครั้งอย่างสงสัย แล้วก็ได้รับคำตอบกลับมา

“แม่ฝากดูแลอ้อนด้วยนะทาน”

ฝากดูแล

แปลว่าต้องดูแล

การดูแลคืออะไร ไม่เคยมีอะไรที่ใครมาฝากให้ดูแลสักอย่าง คำว่าดูแล มันแปลว่าอะไรกันแน่ ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจ แต่ทานตะวันก็ตอบออกไป

“ได้ครับคุณแม่ ผมจะดูแลให้ดีที่สุดเลยครับ คุณแม่ไม่ต้องห่วง”

ปลายสายวางไปแล้ว พร้อมกับที่ทานตะวัน ยังขมวดคิ้วมุ่น ครุ่นคิดถึงคำว่า ดูแลหรือคำว่าฝาก ที่แม่ของอ้อนพูด
ทำไมต้องดูแล ทำไมต้องฝาก อย่างกูเนี่ย ฝากอะไรไว้ได้ด้วยเหรอ หรือว่า อย่างกูจะดูแลอะไรได้วะ
ไม่เคยเห็นมีใครมาฝากอะไรเลย คนตัวโตยังคงขมวดคิ้วมุ่น และครุ่นคิดประโยคง่าย ๆ แต่ตัวเองกลับแปลไม่ได้ขึ้นมา แล้วก็ยิ่งสับสน หันไปมองคนที่นอนมองอยู่บนเตียงผู้ป่วย แล้วยิ่งต้องขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่เข้าใจ

ไอ้เป๋นี่เหรอ ที่ต้องดูแลมัน ทำไมกูต้องดูแลมันด้วยวะ ในเมื่อมันติดหนี้กู แล้วมันก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องมาดูแลมันเลยนี่หว่า แล้วเรื่องอะไร ทำไมต้องดูแลมันด้วยวะ คนที่ต้องดูแลหรือห่วงใยกันโดยปกติแล้ว เขาเป็นอะไรกันถึงต้องมาดูแล ในเมื่อ กูกะไอ้เป๋นี่ ก็แค่เจ้านายกับคนใช้

อ้อนทิ้งกายลงนอนแล้ว และหันไปมองคนที่มายืนขมวดคิ้วมุ่นอยู่ข้างเตียง

“ค่าหมอเท่าไหร่วะ” เสียงของอ้อนทำให้คนที่กำลังครุ่นคิดถึงกับสะดุ้งสุดตัวแล้ว จ้องมองใบหน้าซีดขาวนั้นให้ชัด ๆ ด้วยความรู้สึกแปลก ๆ

“ไม่มากไม่น้อย แต่ก็มากพอที่มึงต้องใช้หนี้กูอีกนาน”

อ่อ เหตุผลไม่ต้องรู้ใช้มั้ย รู้แค่ว่าต้องใช้หนี้นานเท่าไหร่ก็พอ นั่นสินะ ไม่น่ามาเลย ไม่น่าให้มันพามาโรงพยาบาลเลย ที่จริงกินยาหรือเอาผ้าพันแผลพันไว้ ก็คงไม่เป็นไรมากแท้ ๆ

“กระดูกลูกสะบ้าตรงหัวเข่าอ่ะ มันเป็นเหล็กที่ต้องใส่ดามเอาไว้เหรอ แล้วอย่างนี้มึงก็ไม่มีหัวเข่าอะสิ”

ก็ใช่น่ะสิ ถ้ามีกูคงวิ่งได้แล้ว ไม่ต้องเดินขาเป๋แบบนี้หรอก ดีแค่ไหนแล้วที่ยังมีขาให้เดิน แค่นี้ก็นับว่าบุญแล้ว
ไม่น่ามาถามอะไรโง่ ๆ อย่างนี้เลย สมองเท่าเม็ดถั่วเขียวมั้งเลยคิดได้แค่นี้

“เหรอ เออ หมอบอกว่า พักอีกสองสามวัน แผลคงประสานกันมากขึ้น แต่อย่าขยับเดินไม่งั้นแผลจะอักเสบ”

เหรอ ไม่ต้องบอกกระผมก็รู้ครับท่าน แล้วนี่ต้องนอนที่โรงพยาบาลนานแค่ไหนวะ หัวเข่าก็เริ่มปวดหนึบ ๆ แล้วสงสัยฤทธิ์ยาชาคงหมดแล้วแน่ ๆ ทำไมไม่ตายห่าไปซะวะ จะได้หมดเรื่องหมดราว

“ถึงไม่ขยับ ก็คงต้องขยับใช้มั้ยล่ะ ขืนนอนนาน หนี้แม่งก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เพราะฉะนั้นช่วยเอากูออกจากโรงพยาบาลวันนี้เลยแล้วกัน เดี๋ยวก็เดินได้แล้ว มีไม้ค้ำหน่อย ก็ลากกระเป๋าให้มึงได้แล้วแหละไอ้ทาน”

 


ก็เพราะอย่างนี้ พูดจาอย่างนี้ เป็นใครก็ต้องของขึ้น แล้วยิ่งทานตะวันด้วยแล้ว ยิ่งอาการหนักกว่าคนอื่น

“มึงควรรู้นะว่ามึงอยู่ในฐานะอะไร อย่ามาปากดีได้มั้ย จะออกวันนี้เหรอ ได้เลย จัดให้ได้ เดี๋ยวไปบอกหมอเลยว่าให้มึงออกจากโรงพยาบาล แล้วเดี๋ยวเอาบิลมาให้มึงดูด้วย เป็นไง”

ทานตะวันเอ่ยบอกพร้อมกับยักไหล่ ทำหน้าเหมือนมันไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรเลยสักนิด นั่นยิ่งทำให้อ้อน ต้องหรุบสายตาลงต่ำ แล้วกัดฟันแน่น ก็ต้องยอมมันสิ มันมีเงินนี่ ตอนนี้มันจะเอาอะไร จะให้ทำอะไรก็ต้องทำทุกอย่างแหละ

“น้ำก็ยังไม่ได้อาบ เหม็นเหงื่อก็เหม็น แถมยังต้องพาคนเป็นง่อย มาส่งโรงพยาบาลให้เสียเงินอีก เซ็งชิบหาย”

คำพูดร้ายกาจแล้งน้ำใจ ยิ่งทำให้อ้อนเจ็บไปถึงหัวใจ อยากจะเงยหน้าขึ้นแล้วตะโกนด่าออกไปบ้าง ให้อีกฝ่ายรู้ว่าไม่ได้อยากเป็นอย่างที่มันพูดสักนิด แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไงในเมื่อมันแย่ขนาดนี้แล้ว

ทานตะวันก้าวขาเดินออกจากห้องไปแล้ว โดยที่อ้อนยังนอนนิ่งอยู่บนเตียง

ขอไปอยู่บ้านไอ้ทานสองสามวัน ไม่รู้มันจะคิดเงินอีกเท่าไหร่ กลับบ้านตอนนี้ไม่ได้ ขืนกลับไปแม่ต้องรู้แน่ ๆ เพราะฉะนั้น อีกสองสามวัน ขอร้องเถอะนะ อีกแค่สองสามวัน ขอให้หายเจ็บขาเถอะ ขอให้ไม่เป็นอะไรขอให้อีกสามวันอาการเจ็บที่ขาทุเลาด้วยเถอะ จะได้ใช้หนี้ใช้สินให้มันหมดซะที ก่อนที่จะมีหนี้พอกพูนไปมากกว่านี้

ใครคนหนึ่งที่ยังนอนนิ่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย ทำให้ทานตะวันต้องหันกลับไปมองอีกครั้ง แล้วก้มลงมองที่มือของตัวเอง

ฝากด้วยงั้นเหรอ การที่พาไอ้เป๋มาโรงพยาบาล เขาเรียกว่าดูแลห่วงใยได้หรือเปล่า
แต่ว่า ตอนนั้นที่เห็นมันร้องไห้เพราะความเจ็บ รู้สึกว่า หัวใจมันเต้นแปลก ๆ ใจเต้นไม่เป็นส่ำเลย แล้วยิ่งเห็นว่าแผลที่ขามันลึกขนาดไหน ยิ่งกลัว รู้สึกกลัวขึ้นมา เห็นมันจิกเล็บเข้าที่ฝ่ามือของมันด้วยแล้ว ยิ่งรู้ว่าความเจ็บปวดสุด ๆ มันเป็นยังไง

ถ้าสิ่งที่ทำลงไปเรียกว่าปกป้อง แล้วนี่กูได้ปกป้องมันหรือเปล่าวะ

ไม่รู้

ไม่รู้โว้ย ทำไมคำถามพวกนี้มันตอบยากจังวะ

ก็แค่คนใช้

ก็แค่คนนวดขาให้ แล้วก็คนคอยถูหลัง หอบของด้วย ใช่มันเป็นคนหอบของ แล้วมันเป็นอะไรอีกล่ะไอ้อ้อนเนี่ย

มันเป็นคนขาเป๋ไง ใช่ ใช่ มันเป็นคนขาเป๋

ไอ้อ้อนมันเป็นคนขาเป๋ คนขาเป๋ที่แก้มใสแจ๋ว แล้วก็ร้องไห้ได้น่ารักที่สุด

เออ ใช่ ใช่ คนขาเป๋ที่แก้มใสแจ๋ว น่าจูบที่สุดในโลกเลย

เฮ้ยยยยยยยยยย เป็นบ้าอะไรวะเนี่ย

TBC…..


อ่า เริ่มสนุกขึ้นเเล้วใช่มั้ยเอยยย  เป็นไงบ้างเมนท์กันด้วยนะครับ เดวตอน4ทุ่มาลงอีกตอนนึงนะครับ เเต่ต้องเมนท์กันด้วยละ (เเอบดันกระทูตัวเองนิ๊ดนุงฮ่า-0-)  ไม่เมนท์เค้าเสียใจนะ    ดังนั้นอย่าลืมเมนท์คุยกันบ้างน๊าาาา

หลากอารมดีจังไอ้คนเอานิยายมาลง= ="

[MönKëY~Hërö]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

คนแรกขอรับขอบคุนมากๆ>_<ลงอิกตอนนึงแล้วคนอ่านจะได้ฝันดีคับผม

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ขอโทดนะครับสำหรับ การมาลงช้าไป1ชัวโมง นั่งทำโครงงานจนลืมเวลาเลยอ่า T0T

เพราะเรากัดกัน (ผูกพัน) ตอนที่11 ชื่อ

เฮ้ยนี่มันเป็นภาระอะไรของกูวะเนี่ย ต้องคอยอุ้มไอ้เป๋เนี่ย แล้วดูซิกระเป๋าก็ต้องแบกเอง น้ำก็ต้องอาบเอง แล้วนี่มันห่าอะไรวะเนี่ย

ทานตะวันช้อนร่างของคนที่เดินไม่ได้อุ้มไว้ในวงแขน แล้วเดินลิ่ว ๆ เข้าบ้านด้วยความไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองต้องมาทำอย่างนี้ด้วย

ทำไมต้องอุ้ม ทำไมต้องทำนั่นทำนี่ให้คนใช้ด้วย ไม่เข้าใจ

อ้อนโอบแขนรัดรอบคอของทานตะวันเอาไว้แน่น เพราะกลัวตก แล้วก็เงยหน้ามองใบหน้าของอีกฝ่ายที่ขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่พอใจ
คราวนี้เลยยิ่งใจหายเข้าไปใหญ่ ไม่รู้ว่าคราวนี้ทานตะวันจะออกฤทธิ์ออกเดชอะไรอีก แค่เห็นก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด แต่ยังไม่โวยวายออกมาเท่านั้น นอกจากเสียงบ่นที่เริ่มพูดออกมาอย่างไม่ขาดสายแล้วในตอนนี้

“ทำไมมึงต้องมาเป็นภาระกูด้วยวะแม่ง แทนที่จะได้อยู่อย่างสบาย ๆ แล้วต้องมาอุ้มมึงอีก มึงนี่ โว้ยกูเบื่อจริง ๆ เลยโว้ย เบื่อชิบหายแม่งโว้ย ให้อยู่บ้านกูนี่ก็เกะกะพอแล้ว กูเบื่อโว้ย เบื่อ เบื่อ เบื่อ”

ก็ใช่สิ เบื่อ ไม่มีเหตุผลที่ต้องมาทำอะไรให้นี่หว่า อ้อนก้มหน้าลงแล้วมองที่ขาของตัวเองที่ยังมีผ้าพันแผลพันอยู่ คราวนี้แหละวะได้ตายของจริงแน่ ๆ เจ็บขาไม่พอยังเจ็บใจอีกต่างหาก

“ปล่อยกูลงเดินเองก็ได้ ถ้าเดินไม่ได้เดี๋ยวกูคลานเข้าบ้านไปเองแหละ แค่นี้กูก็เป็นภาระของมึงมากมายแล้วนี่ ปล่อยกูลงหน้าประตูนี่แหละ”

ปากพูดไปแล้ว และใจก็คิดอย่างนั้น คลานไปก็ได้ ไม่ตายหรอก มากกว่านี้ยังเคย แค่นี้จะเป็นอะไรไปวะ

อ้อนขบริมฝีปากตัวเอง แล้วพยายามจะออกจากอ้อมแขนของทานตะวันให้ได้ ถ้าหากคนบ้า บ้าเลือดกว่านี้ คงโยนร่างของอ้อนทิ้งลงพื้นแบบไม่สนใจ แต่คงเป็นโชคช่วยที่ตอนนี้ คนบ้าอย่างทานตะวัน ยังมีความเป็นคนอยู่บ้าง ไม่ปล่อยคนเจ็บทิ้งลงบนพื้นแค่นี้ก็นับว่าเป็นโชคดีของอ้อนแล้ว

ทานตะวันเดินเข้าบ้าน แล้วปล่อยร่างในอ้อมแขนลงบนโซฟาวางไม้ค้ำไว้ให้ข้างกายคนเจ็บ

อ้อนหยิบไม้ค้ำมาไว้ใกล้ตัวแล้วเงยหน้ามองทานตะวันที่เดินไปรินน้ำมาดื่มด้วยความกระหาย แล้วก็เลยกลืนน้ำลายลงคอ
หิวน้ำเหมือนกัน แต่ไม่กล้าบอกว่าหิวน้ำ ได้แต่นั่งมองเงียบ ๆ แล้วก็ก้มหน้ามองขาของตัวเองอยู่อย่างนั้น

“เหี้ยเอ้ย แล้วกูจะอาบน้ำยังไงวะเนี่ย คนถูหลังก็ไม่มี คนนวดขาก็ไม่มี เซ็งชิบหายเลย เมื่อไหร่มึงจะหายซะทีวะ เสียเวลากูจริง ๆ”

คนตัวโตบ่นเสียงดังอย่างไม่คิดจะสนใจความรู้สึกของคนฟังเลยสักนิด เพียงเท่านั้นอ้อนก็แทบอยากจะร้องไห้แล้ว แต่ก็ไม่กล้าร้อง ตอนนี้เหมือนตัวเองเป็นตัวอะไรสักอย่างที่แย่จนไม่รู้จะเปรียบเทียบตัวเองเป็นอะไร ไม่มีขา ไม่มีแรง ไม่มีอะไรเลยสักอย่าง ไม่มีแม้แต่ศักดิ์ศรีที่จะเงยหน้าบอกใครๆ ว่า ถึงเป็นคนพิการ แต่ก็ไม่เป็นภาระใคร คนตาบอด คนขาด้วน ยังมีประโยชน์ทำนั่นทำนี่ได้ แต่อ้อนไม่มีประโยชน์อะไรเลย นอกจากเป็นภาระให้ใครต่อใคร

อ้อนนั่งนิ่ง ๆ อยู่บนโซฟา ส่วนทานตะวัน เดินจากไปแล้ว ทิ้งให้คนเจ็บนั่งกลืนน้ำลายและมองแก้วน้ำที่อยู่ห่างออกไป ด้วยความกระหาย แต่ก็ทำได้แค่นั่งมอง และลองใช้ไม้ค้ำช่วยในการยืน

แต่ก็เจ็บแปลบที่ขา จนไม่สามารถจะพยุงร่างขึ้นยืนได้

แม้แต่น้ำ แม้แต่จะดื่มน้ำ ก็ยังไปไม่ได้

ทำไมวะ ทำไมไม่ตายไปเลยวะ โธ่โว้ยยยยยยยยยยย

ปลายเล็บที่จิกเข้าที่ฝ่ามือ แนวฟันที่ทั้งขบทั้งกัดริมฝีปากจนขึ้นห้อเลือด
น้ำตาที่ยังหลั่งรินอยู่ภายในใจ ยังไม่หยดออกมาที่หน่วยตา

ทั้งที่ตอนนี้ ควรจะร้องไห้หนัก ๆ ร้องไห้ให้พอ แต่มันรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า และไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี ไม่รู้ว่าต้องจัดการกับความรู้สึกเลวร้ายนี้ยังไง ไม่รู้ว่าต้องร้องไห้ หรือร้องโวยวาย เรียกหาใคร

ไม่รู้อะไรเลย

ไม่รู้อะไรเลยจริง ๆ


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 


ร้อนชิบหายเลยวันนี้ เหงื่อออกมาก แต่คงจะนอนหลับฝันดีเหมือนวันก่อนแน่ ๆ วันที่ฝันว่ามีแม่มากอด ครอบครัวมีความสุข อยากฝันอย่างวันนั้นอีก อยากจะฝันว่ามีความสุขแบบนั้นอีก

ร่างสูงใหญ่เดินออกมาจากห้องน้ำ ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยและใช้
ผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดที่เส้นผมที่ยังเปียกชื้น พร้อมกับที่คนบ้าพลังเดินร้องเพลงหงุงหงิง หงุงหงิง มีความสุข หลังจากได้อาบน้ำจนร่างกายสดชื่นกระปรี้กระเปร่าแล้ว ดูเหมือนว่า อารมณ์หงุดหงิดโมโหที่ครุกรุ่นเมื่อช่วงเย็นของทานตะวัน เจือจางลงไปบ้างแล้ว

ร่างสูงใหญ่เดินลิ่ว ๆ ออกจากห้องน้ำเตรียมไปเปิดรายการโทรทัศน์ดู แล้วก็ได้เห็นคนที่ตัวเองเรียกว่าคนใช้ กำลังพยายามลุกขึ้นยืนและใช้ไม้ค้ำยันร่างเพื่อจะเดินให้ได้

“อ้าว แล้วไอ้โง่นั่นทำอะไรวะ ก็หมอบอกว่า ห้ามขยับร่างกายไม่ใช่เหรอ แล้วมันจะขยับทำไม เดี๋ยวแผลก็อักเสบหรอกนี่มันทำห่าอะไรของมันวะเนี่ย เห็นแล้วรำคาญลูกกะตาจริง ๆ “

ร่างที่ยืนยิ่งมองอีกฝ่ายตาไม่กระพริบ เดินมาหาคนที่พยายามจะใช้ไม้ค้ำพยุงกายขึ้น แล้วผลักให้อ้อนนั่งลงบนโซฟา ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ แล้วก็ตวาดเสียงดัง

“เฮ้ย จะไปไหนวะ จะหนีหนี้หรือไง รู้หรอกนะคิดอะไร”

ร่างกายกระแทกลงบนโซฟาจนอ้อนต้องนิ่วหน้า เพราะแผลที่หัวเข่ากระทบกระเทือน แถมซ้ำคำพูดบ้าบอไร้สาระของทานตะวันยิ่งทำให้ปวดใจมากขึ้น

หนีหนี้เหรอ ไอ้เวรเอ้ย กูเกลียดมึงจริงๆ เลยไอ้ทาน กูเกลียดมึงโว้ย

“กูแค่จะไปกินน้ำ ไม่ได้หรือไง ถ้าไม่ได้กูก็จะได้ไม่ต้องกิน มึงจะคิดค่าน้ำกูเท่าไหร่อีกล่ะไอ้ทาน เอาเลยสิ กูมันคนใช้มึงนี่ ไม่เคยหวังให้มึงมาดูแลกูอยู่แล้ว”

ไม่ได้หวังให้ดูแล
อะไรของมัน

แม่ของไอ้อ้อนบอกว่า ฝากดูแลไอ้อ้อนด้วย อ้าว แล้วทำไมมันบอกว่าไม่ต้องดูแล กูทำไม่เป็นนี่ แล้วจะให้กูทำยังไงวะ ไอ้ดูแลนี่เขาทำกันยังไงละโว้ย กูไม่รู้นี่

“เออ จะกินน้ำใช่มั้ย ก็บอกสิวะ ว่าจะกิน จะคลานไปหรือไง ไอ้ง่อย ง่อยแล้วยังปากเก่ง”

ไอ้ง่อย คำพูดนี้มันกระทบกระเทือนใจของอ้อนอย่างแรง

กูเป็นง่อยเหรอ

กูเป็นไอ้ง่อยเหรอ เป็นง่อยเหรอเนี่ย ทำอะไรไม่ได้หรอกเหรอเนี่ย
ขนาดจะกินน้ำยังไม่มีปัญญาเดินเลย กูเป็นง่อย กูเป็นไอ้ง่อย

น้ำในแก้วเย็น ๆ ถูกรินส่งให้ แต่อ้อนกลับนิ่งมองเงียบ ๆ

“เอ้ากิน ๆ ซะ หิวน้ำไม่ใช่เหรอ” อ้อนนั่งมองแก้วน้ำอยู่อย่างนั้น หิวน้ำ ต้องมีคนเอาน้ำมาส่งให้ ทำไมไปเองไม่ได้
ทำไมล่ะ
ทำไม ทำไม ทำไม ทำไม ทำไม ทำไม

ความรู้สึกเจ็บปวดวิ่งแล่นไปทั่วร่าง ฝ่ามือเย็นชื้นสั่นระริก ดวงตากลมโตนิ่งมองใบหน้าของทานตะวันนิ่งงันอยู่อย่างนั้น

อ้อนไม่รู้สึกตัวอีกแล้ว ว่าทำอะไรออกไปบ้าง ฝ่ามือปัดป่ายจนแก้วน้ำในมือร่าวหล่นแตกกระจายเต็มพื้น มาพร้อมเสียงเอะอะโวยวายของอ้อนที่กรีดร้องเหมือนกำลังคลุ้มคลั่งไม่ได้สติ

 


“ไอ้ทาน ไอ้ทานกูเกลียดมึง ไอ้เลว กูเป็นง่อยเหรอ ไม่เอา ไม่เป็น
อ๊ากกกกกกกกกกก จะเดิน จะเดิน ไม่เอา กูไม่ได้เป็นง่อย ไม่ได้เป็น ฮือ ฮือ อ๊ะ จะเดินให้ดู จะเดินเดี๋ยวนี้แหละ อ๊ากกกกก ไม่ได้เป็นง่อยนะ ไม่ได้เป็น ปล่อยกูปล่อย ปล่อย ปล่อย ”

เสียงกรีดร้องโวยวายดังขึ้น ร่างตรงหน้ากำลังไม่ได้สติ ตะเกียกตะกายอ้อนพยายามลุกขึ้นยืน ด้วยขาของตัวเอง แต่ยังไงก็ทำไม่ได้ สุดท้ายร่างกายที่พยายามฝืนก็ทิ้งกายลงบนพื้นและพยายามตะเกียกตะตายคลานออกห่างจากคนที่ดูถูกเหยียดหยามอย่างรุนแรงคนนั้น

ทานตะวันเองยิ่งตกใจ ไม่เคยเห็นสิ่งที่ได้เห็น ไม่เคยรู้จักกับสิ่งที่ได้รู้ ยืนนิ่งด้วยความตกใจ มองเศษแก้วที่กระจัดกระจาย และตอนนี้มือของอ้อนที่พยายามเอื้อมคว้าไม้ค้ำยัน กำลังแดงฉานไปด้วยเลือด เพราะเศษแก้วบาดที่ฝ่ามือ

“เฮ้ย ไอ้เป๋ เฮ้ย มึงเป็นอะไรวะ แก้วบาดมือแล้ว เฮ้ยเลือดออกเต็มเลย ไอ้เป๋ เฮ้ย เฮ้ย”

เหมือนคนที่กำลังตะเกียกตะกายไม่รับรู้สิ่งใดอีก นอกจากร้องโวยวายและร้องไห้อย่างบ้าคลั่งแล้ว ยังสะบัดมือหนีคนที่พยายามจะฉุดรั้งเอาไว้ให้ออกไปให้พ้นตัว หยดน้ำตามากมายหลังรินอาบแก้ม

เจ็บที่ขา

เจ็บที่มือ

เจ็บไปหมด

เจ็บไปทั้งร่าง

เจ็บ แต่ไม่รู้จะร้องเรียกให้ใครช่วย เจ็บจนแทบขาดใจตาย

“ปล่อยกูไอ้ทาน ปล่อย ปล่อย กูไม่ได้เป็นง่อยนะ ไม่ได้เป็น ไม่ได้เป็นจริงๆ นะ กูไม่ได้เป็น ฮือ ฮือ”

ทานตะวันทิ้งกายลงและกอดรัดรั้งร่างของคนที่ไม่ยอมอยู่นิ่งเฉยเอาไว้แน่น เป็นนานที่อ้อนไม่ยอมหยุดนิ่ง เป็นนานที่ดิ้นรนขัดขืน เป็นนานที่เอาแต่กรีดร้องโวยวาย ไม่ยอมหยุด แต่เพราะเรี่ยวแรงที่เหนือกว่าทำให้ร่างที่อ้อนล้า ค่อย ๆ นิ่งเงียบลง และซบใบหน้าลงที่ไหล่ของทานตะวัน พร้อมทั้งกำปั้นยังคงทุบรัวที่แผ่นหลังของคนกอดเอาไว้ไม่ยอมหยุด
ปากยังคงพร่ำพูดแต่สิ่งที่ทานตะวันไม่เข้าใจ

“ไม่เป็น ไม่เป็น กูไม่ได้เป็นง่อย กูไม่ได้เป็น ปล่อยกู ปล่อยกูฮึกฮือ"”

เสียงร้องค่อย ๆ เงียบลงแล้ว พร้อมกับร่างที่กำลังดิ้นรน นิ่งสงบลงเรื่อยๆ หลังจากออกแรงจนเหนื่อย

ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงต่อไป แต่คนกอดก็ช้อนร่างของคนที่หลับตานิ่ง ๆ ขึ้นแล้วพาเดินเข้าไปในห้องนอน ผ่อนร่างนั้นให้เอนลงบนเตียงอย่างช้า ๆ

ดวงตาคมจับจ้องไปที่ฝ่ามือที่ยังแดงฉาน และมองลงไปที่หัวเข่าที่มีรอยเลือดซึมออกมาจากผ้าพันแผล

ใบหน้าซีดขาว ยังมีคราบน้ำตาเปรอะเปื้อนอยู่ แต่ทานตะวันกลับไม่รู้ว่าต้องทำยังไงต่อไป ได้แต่ยืนมองนิ่ง ๆ อยู่อย่างนั้น ก่อนจะวิ่งไปคว้าโทรศัพท์แล้วกดหมายเลขโทรหาแม่ของตัวเองด้วยมือที่สั่นระริก

“แม่ แม่ ถ้าคนร้องไห้แล้วเขาก็โวยวายใหญ่เลย แล้วมือก็เป็นเลือด แล้วขาก็เลือดออกด้วยแล้วเขาก็หิวน้ำ แล้ว แล้ว แล้ว แล้วเขาก็หลับไปแล้ว ต้องทำยังไงบ้างแม่”

น้ำเสียงที่สั่นระรัวทำให้คนที่รับสายแทบจะฟังไม่ทันจนต้องให้ทานตะวันอธิบายอย่างช้า ๆ

“หลับแล้วครับ เลือดออกที่มือ แล้วขาก็เป็นแผล ร้องไห้ด้วยนะแม่ ใช่ ใช่ ต้องทำแผลก่อนเหรอ ทำแผลก่อน แล้ว แล้ว เช็ดน้ำตาให้ด้วยใช่มั้ย ครับ ครับ ถ้าเขาตื่นมาก็เอายาแก้ปวดกับแก้อักเสบแล้วก็เอาน้ำให้กินด้วยเหรอ ต้องเอาใจมาก ๆ เหรอ เอาใจทำยังไงเหรอแม่ เอาใจ คืออย่าทำให้ร้องไห้เหรอ ครับ ครับ แล้ว แล้ว

แม่จะมาดูทานแข่งมั้ย”

คำถามที่ถูกเรียบเรียงเป็นประโยคเพื่อรอคำตอบ และในประโยคสุดท้ายของคำถามทำให้ทานตะวันหน้าเศร้า

“เหรอครับ ทานจะรอแม่นะ แม่ต้องมาให้ได้นะครับ ทานจะรอ”

ปลายสายถูกวางไปแล้ว พร้อมกับที่คน ๆ หนึ่งนั่งมองโทรศัพท์ในมือด้วยใบหน้าหมองเศร้า ถอนหายใจยาว และลุกขึ้นยืนอย่างช้า ๆ

เตรียมค้นหาอุปกรณ์สำหรับทำแผล ด้วยความรีบร้อน

กล่องปฐมพยาบาลถูกเปิดออก พร้อมกับที่อุปกรณ์ทำแผลมากมายถูกนำมาใช้ สำลีและยาล้างแผล ถูกเช็ดเบา ๆ ที่แผลที่ยังมีเลือดไหลซึม ทั้งที่หัวเข่าและที่ฝ่ามือ และปิดทับด้วยผ้าพันแผล

กล่องปฐมพยาบาลถูกนำไปเก็บแล้ว พร้อมกับที่คนตัวโตลงมานั่งข้าง ๆ คนที่ยังไม่ลืมตา หยดน้ำตาถูกปลายนิ้วแกร่งเกลี่ยไล้จนไม่เหลือคราบน้ำตาอีก

แต่มากกว่านั้น คือสายตาของทานตะวันที่จับจ้องมองใบหน้าขาวซีด และไล้ปลายนิ้วลงมาที่ดวงตาที่ยังปิดสนิท เกลี่ยไล้ไปมาที่ข้างแก้มเนียน แตะนิ้วลงที่ริมฝีปากสีซีด และค่อยวางมือไว้บนหน้าผากของอ้อนอย่างแผ่วเบา เพื่อลูบไล้ที่หน้าผากของอีกฝ่ายเล่น

หลับ.........

ถ้าตื่นแล้วต้องเอาน้ำแล้วก็ยาให้กิน

แล้วก็ต้องเอาใจด้วย เอาใจคืออย่าทำให้ร้องไห้ อย่าทำให้ร้องไห้เหมือนเมื่อกี้นี้เหรอ

ดวงตาคมจับจ้องมองใบหน้าของอีกฝ่ายเงียบ ๆ แล้วเอียงคอมองด้วยความสงสัย ทำไมต้องอาละวาดด้วย ทำไมต้องโกรธ ไม่เข้าใจ

“ไม่เป๋เหรอ ไม่เป๋ก็ไม่เป๋ แล้วก็ไม่ง่อยด้วย ไม่ง่อยก็ได้ ชื่ออะไรนะ มึงชื่ออะไร ไอ้คนใช้มึงชื่ออะไรนะ ชื่ออ้อม ชื่ออ้อมเหรอ ไม่ใช่นี่หว่า มันชื่อไอ้อ้อน ชื่อไอ้อ้อน เออกูจำได้แล้วว่ามึงชื่ออ้อน
ต่อไปกูเรียกมึงว่าไอ้อ้อนแล้วกันนะ ไม่เรียกมึงว่าไอ้เป๋แล้ว ไอ้อ้อน ไอ้อ้อน เออ มึงชื่ออ้อนนี่เอง”

TBC…..


ว๊าวๆ น่าสงสารอ้อมเนอะ   เอาใจช่วยอ้อมกับทานด้วยนะครับ เมนทืกันบางนะ ส่วนผมขอไปนั่งทำโครงงานต่อพรุ่งนี้มีสอบวันสุดท้ายตอนเช้าเจอกันครับ ฝันดีทุคนนะครับบายๆๆ

[MönKëY~Hërö]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ขอบคุนค้าบเจอกันพุ่งนี้ฝันดีพระคุ้มครองคับ-_-z Z

[MönKëY~Hërö]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ปล .เรื่องสอบก้อสู้ๆคับผมขอให้ทำได้ทำมะได้ก้อขอให้เดาถูกคับ^^

[Chunchon]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

รีบมาต่อน้าคับ

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาเเล้วคร๊าบบบบบบบบ อรุญสวัสดิ์ตอนเช้ามากๆๆๆๆ เลย ก่อนไปสอบ= =" จะผ่านมั้ยหว่าาา


เพราะเรากัดกัน (ผูกพัน) ตอนที่12 หมอนข้าง

หนัก

ความรู้สึกแรกที่ปรือตาตื่นขึ้นก็คือหนัก
หนักเพราะมีอะไรบางอย่างทาบทับอยู่บนตัว

แล้วนี่อะไร นี่มันแขนของใคร

อ้อนหรี่ตาขึ้น แล้วรับรู้ได้ถึงความปวดหนึบที่หัวเข่า
และเหมือนมีเส้นเลือดเต้นตุบ ๆ อยู่ที่ฝ่ามือ

เมื่อยกมือขึ้นมอง ก็พบว่ามีผ้าพันแผลพันไว้แบบทุเรศทุรังเต็มที
เหมือนคนทำแผล พันผ้าพันแผลไม่เป็น เห็นแล้วอ้อนกลับหัวเราะด้วยความขำ

อะไรวะเนี่ย พันเข้าไปได้ไงวะ

คิดได้ดังนั้น แล้วคิดไปถึงคนที่ทำแผลให้ อย่าบอกนะว่าเป็นไอ้ทาน ไอ้ทานเนี่ยนะ ตอนทำแผลให้ มันคงทำไปด่าไปแน่เลย ที่จริงปล่อยทิ้งไว้ก็ได้นี่ ไม่เห็นต้องสนใจเลย
แล้วนี่อะไร มานอนอยู่บนเตียงได้ไง
แล้วนี่มันแขนของใครวะเนี่ย

อ้อนหันไปมองเจ้าของร่างที่กอดเอาไว้ และรับรู้ได้ถึงลมหายใจแผ่ว ๆ ที่เป่ารดอยู่ที่ข้างแก้ม

“ไอ้ทาน” อ้อนอุทานออกมาเสียงเบา และจ้องมองคนที่นิ่งเงียบอยู่ข้าง ๆ

มาไงอีกวะเนี่ย ไอ้ทานมาไงวะ สมองเริ่มลำดับความจำว่าก่อนหน้านั้นทำอะไรไปบ้าง .......แล้วก็ขมวดคิ้วมุ่น ตายห่า นี่มันจะคิดค่าทำข้าวของมันเสียหายเพิ่มมั้ยวะเนี่ย

ร่างกายเริ่มขยับ แล้วค่อย ๆ ยกแขนของคนที่กอดเอาไว้ออก
แต่แล้วทานตะวันก็ขยับกายแล้วปรือตาตื่นขึ้น งัวเงีย ๆ เหมือนกับว่าเริ่มรู้สึกตัว

แล้วก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ ไอ้คนตัวโตชอบแหกปากบ้อบอโวยวายมันตื่นแล้วจริง ๆ แล้วท่อนแขนที่ทับอยู่บนร่างของอ้อน ที่กำลังจะถูกยกออกก็ต้องถูกปล่อยทิ้งไว้อย่างนั้น

ทานตะวันหรี่ตาขึ้นมองคนที่หันหน้ามาหา

ร่างในอ้อมแขนหันมาสบตากับคนตัวโตและนิ่งมองกันอยู่นาน

ดวงตากลมโตเป็นฝ่ายพ่ายแพ้และหรุบสายตาลงมองที่แผ่นอกของคนที่กอดเอาไว้ เตรียมจะยกแขนที่พาดทับอยู่บนลำตัวออก แต่ทานตะวันกลับยึดร่างนั้นเอาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย

“ทำไม” คำถามง่าย ๆ แต่ทำให้อ้อนนิ่งเงียบ และช้อนสายตาขึ้นจ้องมองใบหน้าของอีกฝ่ายอีกครั้ง ก่อนจะหยุดเคลื่อนไหวร่างกายและนอนนิ่งเงียบ

“เจ็บหัวเข่าหรือเจ็บมือ” น้ำเสียงเบาหวิวราบเรียบเอ่ยถาม และยังคงจ้องมองใบหน้าขาวซีดไม่กระพริบทำให้อ้อนต้องส่ายหน้าและก้มหน้าลงอีกครั้ง

“เปล่า” ถามคำก็ตอบคำ แต่คำตอบนั้นกลับทำให้คนตัวโตขมวดคิ้วและลุกขึ้นนั่ง ปล่อยร่างในอ้อมแขนเป็นอิสระ แล้วลุกขึ้นเดินไปค้นหาเม็ดยาในถุงที่ทางโรงพยาบาลจัดมาให้
ทานตะวันยืนอ่านวิธีการกินยา แล้วก็เลือกเม็ดยาหลากสีเทใส่มือยื่นให้กับคนตรงหน้า พร้อมกับน้ำในแก้วที่ถูกส่งให้

อ้อนนิ่งมองเม็ดยาในมือของทานตะวัน ก่อนจะแบมือรับเอาไว้ และเทเม็ดยาเข้าปาก ตามด้วยน้ำหนึ่งแก้ว จนหมด แล้วส่งแก้วคืน

แก้วน้ำถูกวางไว้ที่เดิม และทานตะวันแผ่นขึ้นมานอนอยู่บนเตียง จัดการปิดไฟที่หัวเตียงเรียบร้อย และกางแขนรอให้อีกฝ่ายนอนลงมาแต่อ้อนกำลังสงสัย และกำลังคิด ขยี้ตาซ้ำ ๆ เพราะไม่เข้าใจกับสถานการณ์ในตอนนี้

เอาน้ำให้
ส่งยาให้
มันหัวสมองได้รับความกระทบกระเทือนหรือไงวะ หรือไอ้ทานมันจะเป็นอะไร หรือว่าฝันอยู่กันแน่วะเนี่ย

 


“ง่วง กูต้องซ้อมเช้า มึงจะถ่างตานั่งอยู่อีกนานมั้ย หรือจะให้กูถีบลงไปนอนบนพื้น ให้อภิสิทธิ์มากไปหรือไง อย่าคิดนะว่าจะลดหนี้ให้ แล้วก็ไม่ต้องคิดเลยว่าจะเลื่อนลำดับจากคนใช้ให้มาเป็นเพื่อนน่ะ คิดอยู่ล่ะสิ นอนลงมาเดี๋ยวนี้เลยนะ กูคือประกาศิตจำได้มั้ย กฎข้อ 3 หรือมึงไม่เข้าใจ”

นั่นแหละ ทานตะวันตัวจริง ปากคอแบบนี้ อคติแบบนี้ และการไม่สนใจไยดีคนอื่นแบบนี้ นี่แหละทานตะวัน

อ้อนลงมานอนข้าง ๆ ร่างสูงใหญ่แล้ว
และนอนตัวเกร็งไม่กล้าขยับ
จนเมื่อท่อนแขนหนัก ๆ พาดทับบนร่างอีกครั้ง และร่างกายอุ่น ๆ ของคนที่นอนเคียงข้างเบียดกายเข้าหา ถึงได้ต้องหันไปมอง
ขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ

“หมอนข้าง.....กูจะให้มึงเป็นหมอนข้างวันนี้ มีปัญหามั้ย”

อ่อ หมอนข้างงั้นเหรอ นึกว่าอะไร เข้าใจแล้ว หึ ก็บอกมา
ว่าท่านให้กระผมเป็นหมอนข้าง จะได้รู้เอาไว้

อ้อนหลับตาลงอย่างปลง ๆ และไม่นอนตัวแข็งทื่ออีกเมื่อเข้าใจความหมายของคนบ้า

ทานตะวันหรี่ตาลงแล้ว พร้อมกับที่อ้อนค่อย ๆ หลับใหลเพราะฤทธิ์ยา แต่คนที่ดูเหมือนว่าหลับ กลับปรือตาตื่นขึ้น และจ้องมองฝ่าความมืดเพื่อมองใบหน้าของร่างในอ้อมแขนให้ชัด ๆ ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเกลี่ยไล้ไปตามแนวสันจมูก และลูบไล้ที่ข้างแก้มเนียนของคนที่นอนนิ่งเงียบ อยู่ข้าง ๆ และท้าวคางนอนมองใบหน้าของอ้อนเงียบๆ ก่อนจะโน้มหน้าลงไปหาและแตะริมฝีปากเบา ๆ ที่ริมฝีปากสีซีดของคนหลับ แล้วก็ผละออกห่าง ก่อนจะมานอนท้าวคางจ้องมองใบหน้าของอ้อนอีกครั้ง และอมยิ้ม

“ไอ้เป๋ เอ้ย ไอ้ ไอ้อ้อน เอาใจนี่เขาทำยังไงวะ ถ้าเอาใจแล้วจะหายเร็วขึ้นป่าว ถ้าหายช้าไม่ดีนะเว้ย ไม่มีใครถูหลังให้ ไม่มีใครถือกระเป๋าให้ ไม่มีใครถือขวดน้ำให้ แล้วก็ไม่มีใครถือผ้าขนหนูรออยู่ข้างสนาม แค่คิดมันก็แปลก ๆ แล้ว”

ร่างสูงใหญ่ ทิ้งกายลงนอนและดึงผ้าห่มมาคลุมร่างเอาไว้ และเผื่อแผ่ผ้าห่มให้กับคนที่นอนให้กอดด้วย

“โอ้ยยยยยยยย ง่วง ไอ้หมอนข้างนี่ก็นอนหลับดีจริง ๆฮ้าววววววว นอนดีกว่าเว้ย”

ทานตะวันนอนอมยิ้ม ยิ้มแล้วก็หลับไปพร้อมกับรอยยิ้ม

ทั้งที่ไม่เข้าใจอะไรนัก แต่กลับรู้สึกว่า การมีคนมาอยู่ใกล้ ๆ ให้โมโห ให้โวยวายใส่ แล้วก็ให้กอด มันก็ดีเหมือนกัน

ทานตะวันลืมคิดว่าสิ่งที่ทำลงไป ผู้ชายด้วยกัน ไม่มีใครทำอะไรแบบนี้ แต่เพราะไม่เคยเข้าใจอะไรเลย จึงทำให้ทำบางสิ่งบางอย่างลงไปโดยไม่คิดอะไรให้วุ่นวายปวดหัว

โดยที่ไม่ทันรู้ตัว ทานตะวันเปิดรับคน ๆ หนึ่งเข้ามาในชีวิตแบบเงียบ ๆ โดยที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าค่อย ๆ ยอมรับใครคนนั้นเข้ามาเป็นบางส่วนในชีวิตได้ยังไง

TBC….

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

วันนี้ผมไม่อยู่ต้องไปสอบก็กลับประมานบ่ายๆ ังนั้นเเถมให้อีกตอนนะครับ


เพราะเรากัดกัน (ผูกพัน) ตอน ทานตะวันโฉมใหม่

เช้านี้อากาศเย็นชื้น จนอ้อนต้องเบียดกายแทรกเข้าหาแผ่นอกกว้าง แล้วซุกซบค้นหาไออุ่นของร่างที่กกกอดเอาไว้
ก่อนจะหรี่ตาขึ้นและกระพริบตาปริบ ๆ หลายครั้ง ทบทวนว่าเวลานี้ตัวเองกำลังอยู่ที่ไหน

อ้าว ไอ้ ไอ้ ไอ้ทานนี่หว่า กี่โมงกี่ยามแล้วเนี่ย ถ้าไม่ปลุกมันตื่นเดี๋ยวมันจะแหกปาก
หรือไม่ก็หาเรื่องตบหัว หรือถีบตกเตียงอีกแน่ ๆ ยังไม่ทันสว่าง ก็ต้องหาทางเอาตัวรอดแต่เช้าอีกแล้ว
อ้อนขยี้ตาซ้ำ ๆ อีกหลายครั้ง แล้วลุกขึ้นนั่ง

เจ็บแปลบที่หัวเข่าจนต้องนิ่วหน้า แล้วก็ก้มมองที่มือตัวเอง ผ้าพันแผลหลุดลุ่ยจนแทบจะหลุดออกมาหมด
แถมซ้ำยังมีเลือดซึมไหลออกมาเล็กน้อยจนเป็นจุดสีแดง ๆ เห็นได้ชัด

ฝ่ามือเอื้อมเขย่าที่แขนของคนที่นอนอยู่ข้าง ๆ และคนตัวโตก็ส่งเสียงฮืมฮัมในลำคอ ก่อนจะปรือตาขึ้นมองและหลับลงไปอีกครั้ง

"โห่ ไอ้เหี้ยเอ้ย อื้ออออออออ" ร่างนั้นหันกายเข้าที่ฝาผนัง แล้วอ้อนก็ต้องเขย่าซ้ำ ๆ อีกหลายครั้ง

"ทาน ตื่น ไอ้ทานตื่นเร็ว" เรียกอยู่เป็นนาน แล้วไม่นาน คนที่ไม่ยอมตื่น ก็ลุกขึ้นนั่ง ปิดปากหาวนอนและเริ่มบ่นแต่เช้า

"ง่วงโว้ยยยยยยยย เพราะมึงอ่ะ ทำกูไม่ได้หลับไม่ได้นอน ไหนจะทำแผล ไหนจะต้องดูแล ป้อนยา ไหนจะเรื่องนั้นเรื่องนี้
แล้วมึงเห็นมั้ย เช้านี้กูก็เหมือนคนไม่ได้นอนเพราะมึง เซ็งเป็นบ้าเลยโว้ยยยยยยย"

แต่เช้า หมาเข้าปากแต่เช้า ทานตะวันหันมามองคนที่นั่งหน้าจ๋อยอยู่ข้าง ๆ แล้วขมวดคิ้ว แถมยังโวยวายไม่เลิก แต่อ้อนก็ทำอะไรไม่ได้
ไม่เถียง ไม่พูด ไม่รู้จะให้ทำยังไงดี ก็เป็นภาระจริง ๆ อึดอัดใจมาก ๆ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากต้องเงียบ แล้วจะให้ทำยังไง
ที่นี่บ้านมัน ทุกอย่างของมัน เดี๋ยวไม่พอใจมันก็โวยวาย หาเรื่องถีบ ต่อย เตะ ไปตามเรื่อง
หรือไม่อีกที ก็ด่าไม่เลิก ชินแล้ว มันเป็นเวรเป็นกรรม ทำอะไรไม่ได้

ถึงจะบอกว่าชิน แต่สิ่งที่รู้สึกก็คือ แบบนี้ มัน............แย่...............แย่ มาก

"ไม่เข้าห้องน้ำหรือไงวะ" คนที่ด่าจนหนำใจ หันมาถาม อ้อนเงยหน้าขึ้นเพื่อมองใบหน้าของอีกฝ่าย แล้วก็ส่ายหน้า
แน่ละ ทำไมจะไม่อยากเข้าห้องน้ำ แต่จะให้ทำยังไง ในเมื่อมันเดินไปเข้าไม่ได้ เดี๋ยวถ้าไอ้ทานมันเข้าแล้ว ค่อยคลานไปก็ได้
คงไม่ตายหรอก

"เออดี ขี้เกียจมีภาระ" พูดเพียงเท่านั้นแล้วคนใจร้ายใจดำแล้งน้ำใจ ก็ลุกขึ้นเดินไปคว้าผ้าขนหนูพาดบ่า แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป
ทิ้งให้อ้อนนั่งก้มหน้าเงียบ ๆ อยู่บนเตียง

ทานตะวันเดินเข้าห้องน้ำไปแล้ว ส่วนอ้อนนั่งนิ่ง ๆ อยู่และมองไปที่ห้องน้ำ สายตาหันไปมองที่ไม้ค้ำยัน แต่ก็ไม่พบ

หายไปไหนวะ จำได้ว่าเมื่อคืน

เมื่อคืนงั้นเหรอ

เมื่อคืนที่ผ่านมา ทำอะไรไปบ้าง ไอ้ทานพาไปหาหมอ แล้วมันก็รอจนหมอผ่าหัวเข่าเอาหนองออกแล้วก็ดามหัวเข่าให้ใหม่
ระยะเวลาหลายชั่วโมง แต่ไอ้คนบ้านั่นก็นั่งรอ รอจนได้เปลี่ยนไปนอนพักที่ห้องผู้ป่วย แต่เพราะบอกว่าไม่มีเงินจ่ายค่ายา
ค่าหมอ ไอ้เวรนั่นถึงได้พากลับมาที่บ้านของมัน ทะเลาะกันเกือบตลอดทาง ทานตะวันโมโห และพูดอะไรร้าย ๆ ใส่หลายอย่าง
แต่สุดท้ายถ้าจะทิ้งไว้ก็ได้ แต่ไอ้หมอนั่นกลับยอมพามาที่บ้าน และช่วยบอกแม่ว่าไม่ต้องเป็นห่วง ตอนนี้ทำรายงานอยู่กับมัน

จะบอกว่ามีน้ำใจ

นั่นมันก็ดูฝืนเต็มทน เพราะดูเหมือนคนที่ควรมีนิยามของคำว่า มีน้ำใจ ออกอาการไม่พอใจและหงุดหงิดโมโหอยู่ตลอดเวลา
ขาของอ้อนไม่สามารถขยับเขยื้อนไปไหนได้ และแถมซ้ำยังเอะอะบ้าบอโวยวายจนได้แผลที่มือเพิ่มมาด้วย
คราวนี้เลยยิ่งทำอะไรไม่ได้เข้าไปใหญ่ แล้วแบบนี้ ไอ้หมอนั่น คงจะโมโหยิ่งกว่าเดิม เพราะนอกจากจะนวดขาให้ไม่ได้
ช่วยถูหลังไม่ได้ ช่วยหิ้วกระเป๋าอยู่ข้างสนามไม่ได้ ตอนนี้ก็ไม่มีค่าอะไรเลย แถมซ้ำยังกลายเป็นภาระให้อีก
หนี้สินก็พอกพูนจนไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงแล้ว ทำไมถึงได้ซวยซ้ำซวยซ้อนอย่างนี้วะ ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ

"เฮ่ออออออออ ชีวิตกูนี่มันอะไรนักหนาวะ" อ้อนบ่นเสียงเบา และพยายามจะขยับร่างกายอีกครั้ง พยายามที่จะกระเสือกกระสนลุกขึ้นจากเตียงให้ได้
และสุดท้าย

....ตุบ.....

เสียงหนัก ๆ ของร่างกายที่หล่นลงมากองกับพื้น คราวนี้เลยยิ่งเจ็บหนักเข้าไปใหญ่ เพราะใช้มือที่เป็นแผลยันร่างเอาไว้

"โอ้ยยยยยยยย" ความเจ็บแล่นพล่าน และอ้อนก็นิ่วหน้า สะบัดมือไปมา ก่อนจะหดขาและก้มมองดูที่รอยเลือดที่หัวเข่า

"โธ่โว้ย เหี้ยเอ้ย แม่ง ฮื่อ" เพราะความหงุดหงิดโมโห เพราะว่าร่างกายไม่ได้ดั่งใจ อ้อนเลยได้แต่นิ่วหน้าและมองขาและมือของตัวเองนิ่งเงียบอยู่อย่างนั้น
อยากจะร้องไห้ ตอนนี้อยากจะร้องไห้ แต่ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่นั่งเงียบและปลงกับร่างกายของตัวเอง

ทำไมมันถึงได้เป็นอย่างนี้ ทำไมถึงได้ซวยซ้ำซวยซากอย่างนี้ เจ็บใจที่ทำอะไรไม่ได้ เจ็บใจ ได้แต่เจ็บใจ และยกมือขึ้นลูบที่หน้าของตัวเอง

"ทำไมไม่ตายไปซะวะ แม่งเอ้ย" เสียงบ่นเสียงด่าตัวเอง และเสียงของหล่นหนัก ๆ ทำให้ทานตะวัน รีบออกจากห้องน้ำ เดินมาหยุดยืนตรงหน้าของคนที่นั่งเงียบ

"คลานลงมาทำไม"

น้ำเสียงเย็นชา ท่าทางเย็นชา ไม่ช่วยไม่ทำอะไรทั้งนั้น นอกจากเดินไปนั่งอยู่บนเตียง และใช้ผ้าขนหนูซับหยดน้ำที่ใบหน้าและนั่งมองคนที่ลงไปนั่งอยู่บนพื้นห้อง

อ้อนหันไปมองไอ้คนบ้านั่น แล้วก็หันกลับมานั่งมองขาของตัวเอง ไม่รู้จะตอบอะไร รู้เพียงว่า เจ็บที่ขา ก็เท่านั้น

"กูถามว่าจะหัดคลานไปทำไม บ้าเหรอ"

บ้าเหรอ เออก็บ้าน่ะสิ ถ้าไม่บ้าคงไม่คลานเหมือนหมาอย่างนี้หรอก ใช่มั้ยล่ะ ถ้าไม่คลานเหมือนหมาอย่างนี้ก็ทำอะไรไม่ได้
ได้แต่นอนเป็นง่อยอยู่บนเตียงอย่างเดียวน่ะสิ
 


"หูตึงเหรอ ถามแล้วยังไม่ตอบ น่าเบื่อว่ะ"

ไม่มีทีท่าว่าจะสนใจ ไม่แม้แต่จะมอง คนตัวโตลุกขึ้นยืนและเดินออกไปจากห้องเพียงไม่นาน และเดินกลับเข้ามาอีกครั้ง

"เออ มึงพอจะถือกระเป๋าไหวมั้ย" คำถามที่ถาม ทำให้อ้อนแทบอยากจะเอาหัวโขกเสาให้ตาย พยักหน้าดีมั้ย หรือจะบอกไปตรง ๆ ดี

ทำไมมันเป็นได้ถึงขนาดนี้ กูจะตายห่าอยู่แล้ว มันมองไม่เห็นหรือไง ไอ้ทานมันใจดำมาก โคตรของความใจดำเลย
ไม่อยากเชื่อว่าจะมีคนแบบนี้อยู่ในโลก

"ใบแค่นี้ ก็ถือไม่ได้เหรอวะ ทำไมถึงได้ยุ่งยากขนาดนี้เนี่ย" เสียงบ่นดังเข้าสู่โสตประสาท และอ้อนก็เข้าใจทุกประโยคดี

ยังไม่ได้ตอบ ยังไม่ได้พูดอะไร แต่จู่ ๆ ร่างกายก็ลอยลิ่วขึ้น และถูกพาเข้าไปในห้องน้ำ

"อะ อะไรวะ" อ้อนเอ่ยถามเสียงละล่ำละลัก เมื่อถูกวางลงประคองให้ยืนได้ในห้องน้ำ ยืนอยู่หน้าชักโคก

"เยี่ยวเด่ะ หรือให้กูช่วยจับด้วย ไม่เซอวิสขนาดนั้นหรอกนะโว้ย แค่ช่วยประคอง แล้วก็ยืนดูมึงเยี่ยวเนี่ย กูก็ว่าเหลือเกินแล้วนะ"

ห๊า พามาเข้าห้องน้ำ แล้วแถมซ้ำยังช่วยประคองให้ยืนอีก ผีเข้าไอ้ทานหรือไงเนี่ย

"เร็วสิวะ รีบ ๆ เยี่ยวซะที จะให้รอนานแค่ไหนเนี่ย" ทานตะวันทำหน้าเซ็ง และหันหน้าหนีไปอีกทาง

"เออก็ได้ รอแป๊บ" เพียงเท่านั้นปฏิบัติการปลดทุกข์ยามเช้าก็เริ่มขึ้น เสียงน้ำหยดลงในชักโคกยาวนาน ตามมาด้วยเสียงถอนใจยาว
ทำให้ทานตะวันต้องหันกลับมามองและอมยิ้ม เอ่ยบอกเสียงเบา จนทำให้อ้อนต้องหันมาจ้องอีกฝ่ายด้วยความหงุดหงิดโมโห

"เฮ้ย ถึงพิการ แต่ของมึงใช้ได้นี่หว่า ไม่อายใครนะแบบนี้"

คำพูดบ้า ๆ บอ ๆ ทำให้อ้อนแยกเขี้ยวใส่อีกฝ่ายด้วยความโมโห แต่ทานตะวันเห็นเป็นเรื่องสนุก แถมยังหัวเราะเล็กน้อย เหมือนเห็นเป็นเรื่องตลกนักหนา
อ้อนอยากจะกระโดดถีบให้อีกฝ่ายหายบ้า แต่กลับทำอะไรไม่ได้ ไม่ได้คิดอะไรมากนัก แต่โดนแซวแบบนี้เป็นใครก็เขินทั้งนั้น อายเหมือนกันนะโว้ย ดูอะไรของมันวะเนี่ย ไอ้ห่าทาน ตัวเองใหญ่นักเหรอ ถึงได้เที่ยววิจารณ์ของคนอื่น ไอ้บ้าเอ้ย
อ้อนไม่ทันได้พูดอะไรมาก เพราะร่างกายถูกประคองมาที่อ่างล้างหน้าเพื่อจัดการล้างมือให้เรียบร้อย โดยมีทานตะวันคอยช่วยเหลือ

"แป๊บ" คนตัวโตประคองคนที่ตัวเล็กกว่าและเอื้อมมือไปคว้ายาสีฟันมาบีบลงบนแปรง ยัดเยียดใส่มืออีกฝ่ายให้รับเอาไว้

"อ่ะ เร็ว แปรง ๆ เข้า แม่มึงฝากดูแลมึง กูจะดูแลมึงตามที่คุณแม่บอก เอ้า ยังเสือกมองอีก เร็วสิวะ ยืนนาน ๆ กูเมื่อย"

จะขอบใจดีมั้ย หรือว่าจะสมเพชตัวเองดี อ้อนได้แต่หันกลับมาใช้แปรงสีฟันแปรงฟันอย่างรวดเร็ว ล้างหน้าให้เสร็จเรียบร้อย ด้วยมือข้างเดียว
เมื่อหันไปหาคนที่ชอบแกล้งอีกครั้ง ผ้าขนหนูที่พาดอยู่ที่บ่าของทานตะวันถูกส่งมาให้เพื่อใช้สำหรับเช็ดหน้า

ยังไม่ทันจะเช็ดหน้า คนตัวโตกว่าก็ก้มลงและช้อนร่างของอ้อนไว้ในอ้อมแขน อุ้มขึ้นและพากลับมานั่งอยู่บนเตียงที่เดิม ท่ามกลางความประหลาดใจของอ้อน
เพราะไม่คิดว่าคนอย่างทานตะวันจะทำให้ได้

"อย่าคิดว่ากูจะใจดีนะ แต่เพราะมึงไม่สบายกูถึงต้องเอาใจ กูเอาใจได้แค่นี้แหละ หายเร็ว ๆ แล้วกัน กูขี้เกียจเอาใจมึงนาน"

พูดเพียงเท่านั้น แล้วคนผีเข้าผีออกบ้าบอ ก็เดินออกจากห้องไป ทิ้งให้อ้อนนั่งอยู่ในห้องเงียบ ๆ คนเดียวพร้อมกับที่สายตาไล่ตามคนบ้า ๆ บอ ๆ คนนั้นอย่างไม่รู้ตัว

สิ่งที่อ้อนกำลังคิด คือ ผีคงเข้าสิงทานตะวัน คุ้มดีคุ้มร้าย เดี๋ยวดีจนน่าใจหาย เดี๋ยวก็ร้ายจนแทบจะทำให้เป็นบ้า

อ้อนหันไปมองที่ประตูอีกครั้ง และมีรอยยิ้มจุดขึ้นน้อย ๆ ที่มุมปาก สิ่งที่ไม่คิดว่าวันนี้จะได้เจอ กลับได้เจออย่างไม่คาดฝัน

อย่างน้อยเช้านี้ก็ยังไม่เจ็บตัว เพราะฝีมือของทานตะวันแล้ว

เอาน่ะ ยังไงก็ถือว่าฤกษ์ดีแต่เช้า โดนด่าหน่อย ก็ยังดีกว่าเจ็บตัว
ถือว่าวันนี้เป็นวันดีอีกวัน สาธุ ขอให้ผีคนดีเข้าสิงไอ้ทานนาน ๆ หลายวันด้วยเถอะ สิงมันไปจนกว่าจะพอเดินได้แค่นี้ก็นับว่าบุญแล้ว

TBC.....



ผมต้องไปสอบละ ครับพี่ๆบ๊บายยยยยย   เย้ยยยย!!!! สายเเล้ว=[]=!!!!

[MönKëY~Hërö]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ขอบคุนคับโชคดีนะคับ^^

[MönKëY~Hërö]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

เปนไงบ้างสอบทำได้รึได้ทำคับ สอบเสรจแล้วต่อยาวๆๆๆเลยนะคับ>_<

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

เฮ้อ กว่าจะกลับบ้านได้ ที่โรงเรียนมีกิจกรรมไม่ยอมปล่อยให้กลับบ้านเลยเเงๆ ไม่พอ ฝนตกครับ!!!! รองเท้าไม่เหลือ เซงจิงๆ ดีนะที่การสอบผ่านไปด้วยดี ในที่สุดก็จบลงละ 1เทอมเเรกของชีวิตม.4 สุดยอดเลยจิงๆ - -"

อ่าไม่เอาดิกว่าบ่นมากเดวคนอ่าน หนีหมด เรามาสนุกกับ ทานเเละอ้อมกันต่อเลยครับ ตอนนี้กำลังเริ่มหวานเเล้วฮิวววววววว>_<

เพราะเรากัดกัน (ผูกพัน) ตอนที่14 จังหวะเผลอ

วันนี้ไอ้ทานมันไม่ไปซ้อม ใช่มันไม่ไปซ้อมจริง ๆ และมันก็กำลังนั่งกระดิกขาดูรายการโทรทัศน์อยู่ เห็นมันเหลือบมามองเป็นพัก ๆ แล้วมันก็หันหน้ากลับไปสนใจกับรายการโทรทัศน์ต่อ
แปลก มันมาแปลก แปลกมากด้วยไม่ใช่แปลกแบบธรรมดา ไอ้ทาน มันเป็นห่าอะไรของมันวะวันนี้

อ้อนนั่งมองหัวเข่าของตัวเอง ก้มมองที่มือที่ยังมีผ้าพันแผลพันแบบหลุดรุ่ย มองหน้าของทานตะวันแล้วก็หันกลับไปมองหัวเข่าของตัวเอง ก้มลงมองที่มือ
แล้วก็หันไปมองหน้าของทานตะวันอีกหลาย ๆ ครั้ง ซ้ำไปซ้ำมาอย่างนั้น
ส่วนไอ้ตัวต้นเหตุของการที่ทำให้อ้อนเกิดอาการมึนงงแต่เช้า กำลังเพลิดเพลินกับรายการ แฟชั่นโชว์ที่มีสาว ๆ เดินไปเดินมาตลอดเวลา
บางทีเห็นมันนั่งยิ้ม บางทีมันก็ทำหน้าเอ๋อ ๆ บางครั้ง ก็ตาเยิ้ม และบางครั้ง ก็หันมามองหน้าของอ้อนเป็นพัก ๆ แล้วก็หันไปยิ้มคนเดียวเหมือนคนบ้าอีก

"เฮ้ย เอากูมาไว้เนี่ย เพื่อให้กูนั่งมองหน้ามึงเหรอ จะให้กูทำอะไรให้มึงได้มั่งวะ รีบ ๆ บอกมาเหอะ กูทำตัวไม่ถูก"

เป็นอ้อน ที่อดรนทนไม่ไหว ต้องพูดออกมา

ไม่เข้าใจว่าไอ้ทานตะวันบ้า มันอุ้มพามานั่งที่โซฟานอกห้องนอนทำไม ผีเข้าจริง ๆ ขับรถไปซื้อโจ๊กมาให้กินแต่เช้า ป้อนข้าวป้อนน้ำ
แล้วก็พามานั่งดูรายการโทรทัศน์ด้วย โดยที่วันนี้มันยังไม่ออกฤทธิ์ออกเดชอะไรเลยสักอย่างนอกจาก แหกปากโวยวาย เรื่องที่โจ๊กในชามร้อน
แล้วกินเข้าไปแทบลวกปาก เอ้า ก็มึงโง่เองจะไปโทษถุงโจ๊กมันก็ใช่ที่ ไอ้นี่ประสาทแต่วัน บ้าอะไรของมันนักหนาวะ

นั่นแหละอาการผีบ้าแต่เช้าของคนที่ใจจดใจจ่อกับการดูรายการแฟชั่นโชว์ ไม่นับรวมเรื่องบ่นนั่นบ่นนี่ เรื่องที่ขับรถออกไปหน้าปากซอยแล้วหมาตัดหน้ารถ เรื่องที่เดินเข้าบ้านแล้วอากาศร้อน
สารพัดสารเพ ในที่สุดก็ได้รู้ ไอ้ห่าทาน มันเป็นคนที่โคตรขี้บ่นเลย บ่นนั่นบ่นนี่ ดีแต่โวยวายทำอะไรไม่ได้เรื่องสักอย่าง ไร้สาระสิ้นดี
นอกจากไม่โวยวายเรื่องเตะบอลแล้ว มีเรื่องไหนอีกมั้ย ที่ทำให้ไอ้ทานไม่แหกปากได้ สงสัยว่าคงจะไม่มีแน่ ๆ

"เฮ้ย มึงดูกางเกงในดิ ไอ้เหี้ยหุ่นมันล่ำว่ะ กูซื้อมาใส่เล่นเสักตัวสองตัวดีมั้ย เอามาใส่เล่น หุ่นกูสู้มันได้สบาย ๆ ชัวร์"

นั่นก็อีกหนึ่งอาการ เขาเรียกอาการหลงตัวเอง อาการยังไม่รุนแรงเท่าไหร่ แต่หนักกว่านั้น อาการเริ่มมาอีกแล้ว เมื่อเริ่มเปลี่ยนไปดูช่องกีฬา ไอ้บ้าทานก็ไปคว้านั่นคว้านี่มาเล่น
ประกอบการชมกีฬา ฟุตบอล มันก็เอาลูกฟุตบอลออมาเดาะเล่น ตามองโทรทัศน์
พอถึงคราวเบสบอล มันก็เอาไม้เบสบอลออกมาหวดเล่น จะโดนหัวอยู่ร่อมมะร่อ แต่ต้องปล่อยมันไป เพราะที่นี่บ้านมัน

นี่ถ้ามีรายการยิมนาสติกลีลามันจะไปคว้าคทากับริบบิ้นมาด้วยมั้ยวะเนี่ย

และเมื่อถึงรายการยิมนาสติกลีลาจริง ๆ ทานตะวันก็ทำให้อ้อนถึงกับอ้าปากค้างได้

"เฮ้ยยยยยยยยยยย ไอ้เป๋ กูมีนะโว้ยริบบิ้นกับคทาเดี๋ยวกูไปหยิบมาให้ดู นี่ไง นี่ไง กูเก็บใส่กล่องไว้อย่างดีเลยนะโว้ย"

เฮ้ย เอาจริงดิ มีจริงดิ ไอ้ทานมันต้องเป็นบ้าแน่ ๆ ทำบ้าอะไรของมันวะนั่น อ้อนหน้านิ่วคิ้วขมวดมองคนบ้าอย่างปลง ๆ
ไอ้ทานมันเข้าขั้นบ้า บ้าหนักเลยล่ะ อย่างกับเด็กได้ของเล่น แล้วก็เอาของเล่นมาอวด นี่มันจะบ้าไปถึงไหนวะเนี่ย

สาว ๆ นักยิมนาสติกกำลังวาดลีลาอย่างสวยงาม ส่วนทานตะวันกำลังสะบัดริบบิ้นไปมา อย่างสนุก มองไปมองมาเหมือนเด็กตัวโต ๆ กำลังทำเรื่องบ้าๆ บอ ๆ อยู่
ภาพของคนที่ลงไปนั่งบนพื้นและแกะริบบิ้นที่พันหัวพันคอ มั่วไปหมด จนแกะไม่ออก แต่ดวงตายังมองไปที่หน้าจอโทรทัศน์อยู่
ทำให้อ้อน ถึงกับหัวเราะออกมาเบา ๆ ด้วยความขำ เออนะ ไอ้ทานหนอไอ้ทาน เป็นไปได้ขนาดนี้เลยเหรอวะเนี่ย ไม่อยากจะเชื่อ

คิดแล้วก็ขำ ขำแล้วก็มองใบหน้าหล่อเหลาของคนตัวโตพร้อมกับต้องปลง

ไอ้ห่านี่ สาว ๆ ชอบมันเยอะ เห็นมายืนกรี๊ด ๆ กันข้างสนาม ขอบงขอเบอร์ก็เยอะ แต่โดนไอ้ทานด่าเข้าให้ เลยหายกันไปหมด สาเหตุของการเดินไปด่าผู้หญิง
เพราะมันหาว่าสาว ๆ ชอบมาส่งเสียงดังหนวกหูน่ารำคาญ แถมซ้ำมันยังไม่รู้ตัวเองว่ามันมีสเน่ห์แบบโง่ๆ อย่างไม่น่าเชื่ออีก ก็หน้าอย่างนี้ นักกีฬาขนาดนี้ ที่บ้านยังมีฐานะอีก
เป็นใครก็ต้องสนทั้งนั้น แต่ไม่มีใครรู้ ว่ามันมีพฤติกรรมเพี้ยน ๆ แบบนี้ ขืนผู้หญิงคนไหนได้มันไปเป็นแฟน คงนึกว่าได้ลูกชายเอาแต่ใจไปเลี้ยงแน่ ๆ

"เฮ้ย แกะไม่ออกอ่ะ มึงแกะทีเด่ะ ทำไงเนี่ย มันพันข้างหลังด้วย"

อ้าว ก็แล้วไปทำอีท่าไหนวะนั่น สมควรอยู่หรอกที่มันจะแกะไม่ออก ก็เล่นวาดลวดลายซะขนาดนั้น
คนตัวโตขยับร่างกายมานั่งอยู่บนพื้นหน้าโซฟา และเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของคนที่นั่งยืดขาอยู่ตรงหน้า เพื่อขอความช่วยเหลือ

อ้อนหัวเราะน้อย ๆ แล้วก็เอื้อมมือข้างที่ดีพยายามช่วยแกะให้ สายริบบิ้นพันกันไปพันกันมา แต่ก็ไม่เหลือบ่ากว่าแรงในการแกะเท่าไหร่นัก

ใบหน้าขาว ๆ ที่ยังซีดเผือด ริมฝีปากสีซีดที่ลอยผ่านไปผ่านมา อยู่ตรงหน้าของทานตะวัน
ดวงตากลมโตที่มองไปที่สายริบบิ้น รอยยิ้มอ่อนโยนที่ไม่ค่อยได้เห็นมากนัก ทำให้ทานตะวันเผลอมองโดยไม่ได้ตั้งใจ และกระพริบตาปริบ ๆ
นิ่งมองอยู่อย่างนั้น

"อ่ะ เสร็จแล้ว มันพันตรงข้างหลังด้วยแหละเลยแกะยาก" น้ำเสียงทุ้ม ๆ แผ่วเบาเอ่ยบอก พร้อมกับยื่นสายริบบิ้นส่งให้ที่มือของทานตะวัน
ดวงตาคมก้มลงมองที่สายริบบิ้น และเงยหน้าขึ้นมองคนที่อยู่ตรงหน้าอีกครั้ง กระพริบตาปริบ ๆ หลายครั้ง พร้อมกับขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจ


"เวลายิ้ม ดีกว่าเวลาทำหน้าเฉย หรือทำหน้าบึ้ง มึงยิ้มนาน ๆ ซิเดี๋ยวกูลดหนี้ให้"

ห๊า

ยิ้มนาน ๆ

ดีกว่าทำหน้าบึ้ง

ถ้ายิ้มแล้วจะลดหนี้ให้

เอ่ะ หรือว่าหูจะฝาด อะไรนะ อีกที ฟังไม่ถนัด

"จริงเหรอ ถ้ากูยิ้มเยอะ ๆ จะลดหนี้ให้จริงอ่ะ อย่ามาหลอกเลย ลดให้จริงก็ตลกสิ ใครเชื่อก็บ้าแล้ว"

เป็นคำพูดของอ้อนที่ทำให้ทานตะวันเกิดอาการไม่พอใจขึ้นมา

ทำไมวะ ถ้าเชื่อก็บ้าเหรอ คนอย่างกูนี่ไม่มีอะไรน่าเชื่อถือเลยหรือไง ถึงขนาดต้องพูดเล่นหรือพูดโกหกเลยเหรอ ดูถูกมากเกินไปแล้วนะเว้ย
ไอ้อ้อน เห็นกูเอาใจหน่อย เลยปากดีพูดจาอย่างนี้ใช่มั้ยวะ ต้องให้มันรู้ฤทธิ์หน่อยแล้วมั้งแบบนี้ ดีกับมันมาก ๆ ชักเหลิง

คนตัวโตลุกพรวดพราดขึ้นยืน โยนม้วนริบบิ้นทิ้งลงบนโต๊ะแล้วเดินไปปิดรายการโทรทัศน์ ก่อนจะมาหยุดยืนจ้องหน้าของอ้อนพร้อมกับขมวดคิ้วมุ่น
หน้าตายุ่งเหยิงขึ้นมาแบบไม่ต้องให้รอ

เอาแล้วไงล่ะ ผีเข้าไอ้ทานอีกแล้ว คราวนี้มันจะบ้าเรื่องอะไรอีกวะเนี่ย ซวยอีกแล้วกู ไปพูดอะไรไม่เข้าหูอีกแล้ววะเนี่ย

"มึงเป็นแฟนกูนะ ทำไม กะอีแค่ยิ้มนี่มันจะตายหรือไง มึงอยากลองดีเหรอห๊า ไอ้เป๋ อยากลองดีหรือไง"

กูเปล่า กูยังไม่ได้อยากลองดีอะไรกะมึงเลยเนี่ย กูนั่งอยู่เฉย ๆ เลยนะ เป็นเหี้ยอะไรอีกล่ะ

"จำไว้เลยนะมึง มึงจำไว้เลย มึงอ่ะเป็นหนี้กู ถ้าไม่อยากให้กูไปบอกแม่มึงนะ มึงอย่าพูดไม่เข้าหูกูอีกจำไว้เลย"

พูดไม่พูดเปล่า แถมนิ้วยังจิ้มเข้าที่กลางหน้าผากของอ้อนอีก กดจนอีกฝ่ายหน้าหงาย แล้วก็ยืนทำหน้าโมโหใส่ จนอ้อนที่กำลังยิ้มๆ กลายเป็นหน้าบึ้ง

เออ ลืม อุตส่าห์นึกว่าวันนี้ไอ้ทานจะเป็นคนดีสักวัน แต่ที่ไหนได้ มันก็เป็นพวกบ้าบอสติเสีย ชอบหาเรื่องอีกเหมือนเดิมนั่นแหละ
เอาอะไรกับมันล่ะ คนสติแตกแบบนี้

"แล้วก็นะ" พูดแล้วทานตะวันที่หน้าบู้บี้ เพราะอารมณ์โมโห ก็ย่อกายลงและนั่งลงตรงหน้าของอ้อน ก่อนจะเอียงแก้มให้กับคนที่นั่งเงียบ พร้อมกับใช้นิ้วจิ้มไปที่ข้างแก้มของตัวเอง

เอ่ยบอกออกมาทั้งที่อารมณ์ยังครุกรุ่นอยู่

"หอมแก้มกูเลย เร็ว ๆ" อ่ะนั่นไง ไอ้เรื่องสติเสียขอให้บอก ไอ้ทานมันทำได้เสมออยู่แล้ว นี่จะทำอะไรของมันอีกวะเนี่ย

"เร็ว เร็ว เร็ว เร็ว" เสียงที่เร่งเร้าอยู่ในทีทำให้อ้อนต้องขยับกายเข้ามาใกล้ ๆ และเตรียมจรดปลายจมูกเข้าที่ข้างแก้มของทานตะวันอย่างปลง ๆ
อะไรล่ะคราวนี้ กดให้ดมเสื้อเน่า ๆ หรือว่าจะทำอะไรอีก เชื่อใจอะไรไม่ได้เลยจริง ๆ กับไอ้คนสติแตกคนนี้

ปลายจมูกกำลังจะโน้มลงมาหา แต่ทานตะวันกลับหันหน้ากลับมาอีกครั้งเหมือนจงใจให้เป็นแบบนี้

ริมฝีปากสีสดแตะสัมผัสเบา ๆ กับริมฝีปากซีดขาว

ก่อนจะผละออกห่างอย่างรวดเร็ว

อ้อนรีบปิดปากตัวเองเอาไว้แน่น ดวงตากลมโต เบิกกว้างขึ้น เพราะเพิ่งรู้สึกว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ฝ่ามือขัดถูไปที่ริมฝีปากของตัวเองเหมือนคนที่กำลังตกใจอย่างถึงที่สุด

"ไอ้ ไอ้ ไอ้ วิปริต อี๋ เหี้ยเหอะ แม่ง แหวะ กูอยากจะอ้วก นี่มึงเล่นขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ไอ้เหี้ยเอ้ย ถุย ถุย ถุย อุบาทว์ชิบหายเลยโว้ย"

อ้อนที่ทำหน้าเฉย นิ่งเงียบ ด่าออกมาเป็นชุด และขัดถูริมฝีปากของตัวเองเป็นการใหญ่

ส่วนไอ้คนก่อเหตุ กำลังยิ้มแป้น และหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข ที่ได้เห็นท่าทางของอ้อนแบบนี้

คนตัวโต ยืนขึ้นและหัวเราะเสียงดังลั่น อย่างสนุกสนาน ส่วนอ้อน เอาแต่เช็ดปากของตัวเองด้วยความรู้สึกโมโห หันไปมองคนบ้าบอตาขวาง แล้วยังด่าต่อไปไม่เลิก

"สบายใจเว้ย สบายใจ สบายใจ ฮ่า ฮ่า ฮ่า"

ร่างสูงใหญ่ เดินหัวเราะร่า เข้าไปในครัว ทิ้งให้อ้อนนั่งขัดปากของตัวเองและยังด่าตามมาอีกหลายชุดชนิดไม่กลัวตาย

ส่วนทานตะวันเดินมาหยุดในครัว ยืนหัวเราะเบา ๆ เงียบ ๆ คนเดียว นัยน์ตาคมที่เคยไร้สีสันครั้งนี้ดวงตาคู่นั้นพราวระยับ และยกมือขึ้นแตะสัมผัสที่ริมฝีปากของตัวเอง
นึกถึงใบหน้าของอีกฝ่ายแล้วยิ่งขำ จนต้องหัวเราะออกมา และแอบชะโงกหน้าไปมองคนที่นั่งอยู่บนโซฟาห่างออกไป

"ถ้ารู้ว่าจุ๊บมันตอนตื่นแล้วสนุกขนาดนี้ รู้งี้ทำไปนานแล้ว ตลกว่ะ ขำดีจริง ๆ "

ทานตะวันเอ่ยบอกกับตัวเองเสียงเบา และยังหัวเราะไม่เลิก

ไอ้อ้อนเหรอ ไอ้อ้อน ไอ้อ้อน มึงนี่มันน่าสนุกจริงๆ เลยว่ะ ตลกดีโว้ยยยยยยยยย

TBC.....


เดวสองทุ่มผมมาลงต่อนะครับ ขอไปสะผมก่อนเดวเป็นหวัด ตากฝนT^T

[MönKëY~Hërö]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

หนุกมากคับฝนตกรักษาสุขภาพด้วยทั้งผู้ลงและผู้อ่านทุกท่านจะรอต่อไปค้าบ^^

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

MönKëY~Hërö<<<< ขอบคุนคร้าฟฟฟฟ ที่ห่วงดูเเลสุขภาพด้วยใจดีจัง^^

มาลงต่อเเล้วนะครับกับตอนที่15ครับ


เพราะเรากัดกัน (ผูกพัน) ตอน เป็นอะไร



--------------------------------------------------------------------------------





“แต่ว่าแม่ครับ แม่ครับ แม่ แม่” ทานตะวันกรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์เสียงดัง แล้วยืนนิ่งเงียบไปเมื่อได้ยินเสียงสัญญาณโทรศัพท์ถูกตัดไปแล้ว มือยังคงกำหูโทรศัพท์เอาไว้แน่น และกระแทกหูโทรศัพท์เสียงดังโครมคราม
เดินกระแทกเท้าปึงปัง เจอเก้าอี้ เตะเก้าอี้ เจอหนังสือหล่นอยู่ก็เตะจนหนังสือกระเด็นไปคนละทิศละทาง

“โธ่โว้ยยยย” เสียงแหกปากโวยวายดังลั่น และเสียงของหล่นโครมครามทำให้อ้อนรู้ว่าผีเข้าทานตะวันอีกแล้ว และอีกไม่กี่อึดใจไอ้บ้านั่นคงมาพาลอารมณ์เสียลงที่อ้อนอีกเป็นแน่

“ไอ้เป๋ ไอ้เป๋ นั่งมองทำห่าอะไร โอ้ย เห็นหน้ามึงแล้วกูรำคาญโว้ย เบื่อ เบื่อ เบื่อ เบื่อ เบื่อโว้ยยยยยยยยยยยยย”

ปากตะโกนว่าเบื่อ แต่สุดท้ายก็ทิ้งกายลงนั่งบนโซฟาข้าง ๆ อ้อนขยับกายออกห่าง ให้มีพื้นที่ว่างพอสำหรับให้ทานตะวันนั่งได้สบาย ๆ ร่างนั้นยกขาขึ้นทั้งสองข้างและนั่งชันเข่าอยู่บนโซฟา นัยน์ตาที่บ่งบอกอารมณ์พลุ่งพล่าน เปลี่ยนเป็นหม่นหมอง และคนตัวโตที่ทำท่าโมโหเมื่อไม่กี่นาทีก่อน นิ่งเงียบไปแล้ว ไม่ได้พูดอะไรอีกเลย

เป็นอะไรของมันอีกวะ ท่าทางไม่ค่อยดี เดี๋ยวจะลุกขึ้นมาทำอะไรอีกก็ไม่รู้ ยิ่งไว้ใจไม่ค่อยได้อยู่ น่ากลัวชิบหายคนแบบไอ้ทานนี่เดาอารมณ์ยากชะมัด มันจะคลั่งแล้วลุกขึ้นมาบีบคอวันไหนก็ไม่รู้ จะตายห่าซะก่อนที่จะใช้หนี้หมดหรือเปล่าวะกู คิดผิดหรือเปล่าว๊า

อ้อนแอบเหลือบสายตามองคนที่ซบใบหน้าอยู่บนหัวเข่า ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาพูดอะไรสักคำ แล้วก็อยากจะหายเจ็บเร็ว ๆ จะได้วิ่งหนีไปตั้งหลัก ไม่ต้องมานั่งทนทุกข์ในบรรยากาศอึมครึมแบบนี้

ร่างกายขยับเล็กน้อย ดวงตามองหาไม้ค้ำยัน และกำลังจะพยายามลุกขึ้นยืน แต่เพราะการเคลื่อนไหวร่างกาย ทำให้คนที่นั่งซุกหน้าอยู่บนหัวเข่า ต้องเงยหน้าขึ้น และหันไปมอง นัยน์ตาที่เคยเปล่งประกายยามเมื่อหัวเราะ หรือโมโห เปลี่ยนเป็นหม่นหมองอย่างเห็นได้ชัด คนตัวโตไม่พูดอะไรอีก ไม่มองไม่สนใจด้วยซ้ำว่าตอนนี้อ้อนจะพยายามลุกขึ้นยืนเพื่อไปไหน หรือจะทำอะไร

ทานตะวันหันหน้ากลับไปซบใบหน้าลงบนหัวเข่าของตัวเองอีกครั้ง และนิ่งเงียบไม่พูดหรือแสดงท่าทางอะไรอีกเลย

เป็นนานที่อ้อนนิ่งเงียบ เมื่อสบตากับดวงตาคู่นั้น เหมือนถูกตรึงให้หยุดนิ่ง และไม่กล้าขยับร่างกายไปไหนอีก

เศร้า นัยน์ตาเศร้า ๆ หม่นหมอง ทำไมถึงทำหน้าแบบนี้อีกแล้ว ทุกครั้งจะเหม่อแค่เวลาที่อาบน้ำ หรือก่อนนอน แต่ตอนนี้ ทำไมถึงได้..............................

ไม่ทันได้คิดอะไรอีก ร่างที่นั่งอยู่เคียงข้างก็ลุกขึ้นยืน และคว้าหมอนอิงใบเล็ก ๆ มากอด เดินไปทิ้งกายลงนั่งที่ฝั่งตรงข้าม ยืดขายาวเหยียด และกอดหมอนอิงเอาไว้แน่น เอนศรีษะให้อยู่บนโซฟา และใช้นิ้วแกว่งพวงกุญแจรถที่วางอยู่บนโต๊ะไปเรื่อย ๆ ทั้งที่ยังหลับตา แต่หัวคิ้วขมวดมุ่นเข้าหากัน

อ้อนนั่งมองจากฝั่งตรงข้าม และไม่ได้เอ่ยปากถาม หรือพูดคุยกับทานตะวันอีกเลย แต่ความรู้สึกที่แผ่ซ่านออกมาจากเจ้าของร่างทำให้ต้องเอ่ยถาม เพราะเหมือนกับว่า ถ้าไม่ถามอะไรออกไป คงไม่สบายใจแน่ ๆ
ทั้งที่ทานตะวันร้ายกาจขนาดนั้น แต่เห็นแบบนี้ เป็นใครก็อดสงสารไม่ได้





“ไอ้....ทานคือว่านะ”

อ้อนกำลังจะพูด แต่อีกฝ่ายยกมือห้ามเอาไว้ และยิ่งขมวดคิ้วมุ่นหนักเข้าไปอีก

“ห้ามถาม ห้ามพูด ห้ามโวยวาย ถ้ากูไม่ได้สั่ง หุบปากมึงไปเลย”

นั่นเป็นกฎขั้นพื้นฐานที่อ้อนต้องท่องจำเอาไว้ให้ขึ้นใจ ไม่ว่ายังไง คนบ้าบออย่างทานตะวันก็ไม่ยอมให้อ้อนเปลี่ยนสถานะจากคนใช้ ของเล่น หรือคนยกของ กลายไปเป็นเพื่อน หรืออย่างอื่นที่มากกว่านั้น

เพียงคำพูดเดียว ที่สั่งห้าม ทำให้อ้อนหุบปากเงียบ ไม่ได้พูดอะไรอีก ทั้งที่สายตายังจับจ้องไปที่ใบหน้าคม ที่หลับตาเงียบ ๆ และแกว่งพวงกุญแจเล่น อย่างใช้ความคิด

ถ้า..................

ถ้าไอ้ทานมัน................

ถ้าเพียงแต่มันจะเป็นคนดีกว่านี้สักนิด ...................

ถ้ามันจะหัดยอมรับหรือสนใจความรู้สึกของคนอื่นบ้าง

ถ้าหากว่า มันจะเป็นแค่ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง ที่ไม่ใช่ไอ้ทานบ้า ที่ไม่สนใจใครเลย มันจะเป็นยังไงนะ

ถ้าหากว่า มันไม่เอะอะโวยวาย

ถ้าหากว่ามัน จะหัดยิ้มหรือหัวเราะกับใครมาก ๆ ถ้าหากว่ามัน...............

ไม่รู้ว่าตัวเองเผลอคิดเรื่องของอีกฝ่ายไปได้ยังไง
แต่ก่อนที่จะคิดอะไรไปมากกว่านี้ ดวงตากลับเหลือบไปเห็น หยดน้ำใส ๆ ที่คลออยู่ที่หน่วยตาของอีกฝ่าย และรินหยดลงที่ข้างแก้ม แต่เจ้าตัวรีบยกมือขึ้นปาดน้ำตาทิ้งอย่างรวดเร็ว หากใครไม่สังเกตอาการอยู่ตลอดเวลาก็คงไม่เห็น

แต่นี่อ้อนนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม และจ้องมองกิริยาอาการของอีกฝ่ายอยู่ตลอดเวลา ภาพตรงหน้าจึงไม่สามารถหลุดรอดสายตาไปได้

ความรู้สึกแรก คือปวดหนึบที่หัวใจอย่างแรง มันไหววูบและโอนเอนอย่างไม่น่าเชื่อ
ไม่ว่าใครก็ตาม ถ้ามีใครมาร้องไห้ให้เห็นต่อหน้า จะทำเป็นเย็นชาหรือไม่รู้สึกอะไรเลยก็คงไม่ได้ และก็ไม่เว้นแม้แต่คนบ้าอย่างทานตะวัน ที่ทำให้หัวใจของคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามไหววูบโอนเอนอย่างไม่น่าเชื่อ

“ร้อนโว้ยยยยยยยยย อาบน้ำดีกว่า”

ทานตะวันที่ไม่สามารถนิ่งเฉยได้นาน ๆ ลุกพรวดพราดขึ้นและพูดเสียงดัง เดินเข้าห้องแล้ว ทิ้งให้อ้อนนั่งนิ่งเงียบอยู่คนเดียวบนโซฟาหน้าห้อง

สายตาของอ้อนไล่ตามทานตะวันไปแล้วโดยไม่รู้สึกตัว

แต่ทานตะวันไม่ได้สนใจมองด้วยซ้ำ

เดินเข้าห้องแล้วคนที่กำลังรู้สึกว่าตัวเองเหมือนไม่มีที่อยู่ก็ทิ้งกายลงนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียง ซุกซบใบหน้าลงที่หมอนใบใหญ่

ฝ่ามือกำแน่นไปที่ผ้าปูเตียง เจ็บร้าวไปหมด และรู้สึกเหมือนมีอะไรหล่นทับร่างกายจนไม่สามารถขยับเขยื้อนร่างกายไปไหนได้
ร่างกายสั่นไหวเพราะแรงสะอื้นไห้

หัวใจอ้อนล้า

ทานตะวันคนตัวโต ที่เอะอะโวยวาย ทำแต่เรื่องบ้าบอ กำลังร้องไห้ อยู่คนเดียวเงียบ ๆ ร้องไห้เพราะความเหงา

ร้องไห้โดยที่คิดว่า ไม่มีใคร ๆ มาสนใจตัวเองเลยสักคน

TBC….


เดวตอนสี่ทุ่มผมมาลงต่อนะครับ ตอนนี้ขอนั่งปั่นโครงงานต่อใกล้จะเสร็จเเล้วเย่ๆๆๆๆT0T

[Chunchon]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

รีบมาต่อนะ  คับ