พิมพ์

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

อันนี้เป็นนิยายที่ไปอ่านเจอมานะครับสนุกมากกกกกกกกเเละเนื่องจากนิยายเรื่องนี้ตอนข้อนข้างยาวเหลือเกิน ดังนั้นจะพยายามมาลงบ่อยๆเลยนะครับให้กำลังใจคนลงด้วยการเม้นท์บ้างนะครับ

เพราะเรากัดกัน (ผูกพัน) ตอนที่1 เหลือทน โดย aoikyosuke




--------------------------------------------------------------------------------





“ไอ้อ้อน...เก็บลูกฟุตบอลมาเดะ”

“อ้อน ซื้อน้ำให้กูแดกหน่อย”

“โง่อีกแล้ว....ควายเอ้ย ตาถั่วจริง ๆ ว่ะ”

และ....................................................

เหนื่อย

ใครคนหนึ่งที่ชื่อไม่ค่อยเข้าท่า หน้าตาก็ธรรมดา หอบหนังสือ หอบลูกฟุตบอล หอบกระติกน้ำ หอบ ชุดนักกีฬา นั่งพักให้หายเหนื่อยอยู่ข้างสนาม แล้วก็เหม่อมองคนที่ออกคำสั่ง ที่วิ่งไล่ตามลูกฟุตบอลอยู่ในสนาม

อิจฉา

เพราะขาใช้การไม่ได้เหมือนคนอื่น หมอห้ามเล่นฟุตบอลอีกตลอดชีวิต เลยอิจฉาพวกที่ได้วิ่งอยู่กลางสนาม
ได้แต่นั่งมองและเป็นได้แค่ เด็กเก็บของ เป็นคนใช้ประจำกลุ่ม ก็เท่านั้นเอง
มองคนที่วิ่งไล่ลูกกลม ๆ แล้วมีความสุข แต่ไม่มีวันที่จะไปทำอย่างนั้นได้อีกแล้ว

“เฮ้ยยยยยยยยยยยย ขวดน้ำกูอยู่ไหนวะ ไอ้อ้อน มึงจะนั่งหลับหรือไงวะ”

เสียงตะโกนโหวกเหวก ทำให้ต้องลุกขึ้น เดินลิ่ว ไปข้างสนาม และส่งขวดน้ำให้คนที่ตะโกนบอก

“เก็บหนังสือให้กูด้วย ห้ามหนี ห้ามเลี่ยง ห้ามหาข้ออ้าง ไม่งั้น....มึงตายยยยยยยยยยย”

เสียงของคนที่เหงื่อหยดเป็นน้ำ ขณะพูดยังยกแก้วขึ้น และดื่มน้ำไปด้วย

อีกแล้ว มึงตายอีกแล้ว ทำไมดีแต่ขู่นักหนาวะ ชาตินี้จะขู่กันไปตลอดชีวิตเลย ว่างั้นเถอะนะ

“แม่กูทำกับข้าว....ไปกินด้วย...เข้าใจมั้ย อย่าให้กูพูดซ้ำซาก...ไปเลยไอ้เตี้ย” ฝ่ามือที่ฟาดเข้ากลางหลัง ทำให้คน ๆ หนึ่งต้องเบะหน้าด้วยความเจ็บ

แต่ก็จำใจต้องพยักหน้าอย่างเซ็ง ๆ
“อย่ามาทำสำออย...กูบอกแล้ว ไม่ไปมึงตาย ถ้าไม่เข้าใจ มึงเจอแทงเข่าแน่”

อือ เข้าใจแล้วแหละ ว่าโหด สั่งได้สั่งดี ขัดใจได้ที่ไหน โดนเตะทุกที เซ็ง เบื่อ
“นอนค้างบ้านกูด้วย กูบอกแม่มึงแล้ว อย่าทำตัวมีปัญหากูไม่ชอบ”

ครับท่าน กระผมทราบแล้วครับ คืนนี้จะให้กระผมนวดขาให้ก็บอกเถอะครับท่าน เป็นอะไรพูดดี ๆ ไม่ได้เลยสักคำ สงสัยชอบพูดแบบแรง ๆ โรคจิตป่าววะ

“อีกอย่าง อย่ามาทำหน้าเบื่อโลกใส่กู กูเห็นแล้วจะพาลแดกข้าวไม่ลง พยักหน้าด้วยเวลาที่กูพูด ไม่ใช่ทำหน้าเหมือนคนอยากตายแบบนั้น โอ้ย พูดกับมึงนี่น่าเบื่อจริง ๆ กูเซ็งว่ะ”

ครับท่าน พูดกับกระผมน่าเบื่อครับ ผมก็พยักหน้าจนคอจะหลุดแล้วนี่ไง ครับ หรือว่าท่านมองไม่เห็น

“แล้วก็....มานี่เลยมึง” แขนถูกลากให้เดินตาม และเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างซอกตู้เหล็ก อยากจะถามว่าคุณท่านจะเอาอะไรอีก แต่เพียงไม่นานก็ได้รู้ว่าคุณท่านต้องการอะไร

 


“อย่าให้กูเห็นนะว่ามึงไปมองใคร....มึงเป็นคนของกู...แม่มึงฝากฝังมึงไว้กับกู...อย่าหือ อย่าเถียง เข้าใจ๋มั้ย ถ้าเข้าใจแล้ว ก็เร็ว ๆ “

ครับ ท่าน กระผมทราบแล้ว ว่าต้องทำอะไรบ้าง

อ้อนเขย่งขาขึ้น และแตะจมูกไปที่แก้มของคนที่ด่าได้ด่าดี ด่าตลอดทั้งวัน ด้วยความเซ็ง แล้วก็ผละออก พร้อมกับที่คน ๆ นั้นยิ้มพราว เหมือนทุก ๆ ครั้ง ที่ลากแขนมาเพื่อจะให้มาหอมแก้ม

“อย่าทำหน้าแบบนี้กูไม่ชอบ...ไปได้แล้ว...กูรำคาญ”

ครับท่าน รำคาญ แต่ลากมาเพื่อให้กระผมหอมแก้มท่านที่เลอะเทอะไปด้วยเหงื่อ แหมเป็นพระคุณจริง ๆ ครับท่าน ชาตินี้จะไม่ลืมบุญคุณเลย

“แล้ววันนี้มึงพูดกับใครหรือยัง”

จะให้พูดกับใครล่ะครับท่าน ผมก็หุบปากเงียบทั้งวันแบบนี้ เพราะท่านห้ามผมพูดหนึ่งวันอ่ะ

“ทำไมไม่ตอบวะ หรือมึงอยากทำตัวมีปัญหา” ท่านห้ามผมพูดไม่ใช่เหรอวะ หรือว่าท่านลืมไปแล้วครับ

“มองหน้านะ ทำไม มองทำไม มึงเป็นแฟนกูนะ มึงกล้าหือเหรอ” แฟนไม่ใช่ขี้ข้านะ นี่กูว่ามึงชักมากไปแล้วนะเนี่ย ไอ้ห่าเอ้ย

อ้อนลุกขึ้นยืน วางกระเป๋า กระป๋อง กระปุก และต่าง ๆ นา ๆ ที่ถือมาลงหมดแล้ว ก่อนจะแหกปากตะโกนออกมาเสียงดัง

“กูทนไม่ไหวแล้วโว้ยยยยยยยยยยยยยยยย ไปหาแฟนใหม่เถอะไอ้เหี้ย ไปตายห่าที่ไหนก็ไปเลยโว้ยยยยย”

กระเป๋าถูกโยน พร้อมกับที่อ้อนเดินกระโผลกกระเผลกจากไปแล้ว ท่ามกลางสายตาของผองเพื่อนที่หันมามองกันเป็นตาเดียว

ส่วน ทาน ยืนอึ้ง อ้าปากค้างไปแล้ว

“มันกล้าทำงี้เหรอ เดี๋ยวสวยแน่ไอ้อ้อน เดี๋ยวมึงสวย เดี๋ยวมึงเจอกู จะไปลากถึงบ้านเลยมึง”

กัปตันทีมฟุตบอลโรงเรียน ข่มความโมโหเอาไว้ ขบฟันพร้อมกับกำมือแน่น ก่อนจะยกน้ำในกระตึกขึ้นดื่ม และเช็ดหยดน้ำที่มุมปากอย่างช้า ๆ หมายมั่นปั้นมือว่า กลับไปต้องไปจัดการกับไอ้คนกล้าหือ เอาให้หมอบเลย ในฐานะที่ชักจะทำตัวมีปัญหามากขึ้นทุกวัน

“เฮ้ย ซ้อมต่อโว้ยย เข้าที่เลยพวกมึง” ทานเดินออกมาสั่งบรรดาลูกทีม แล้วหันไปมองทางเดินที่มีคน ๆ หนึ่งเดินกระโผลกกระเผลกจากไป แล้วยิ้มเยาะอีกครั้ง

นึกว่ากูอยากเป็นแฟนมึงเหรอ แต่ที่ทำไปเนี่ย ก็เพราะว่า กูมีเหตุผล แล้วอย่างมึงก็ปั่นหัวง่ายด้วย หรือว่าไม่จริง
มึงหือเองนะ เดี๋ยวมึงรู้แน่ไอ้อ้อน เดี๋ยวมึงรู้ ว่ามึงจะต้องโดนอะไรบ้าง แล้วอย่ามาหาว่ากูโหดทีหลังแล้วกัน

TBC….

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

เพราะเรากัดกัน (ผูกพัน) ตอนที่2 กล้องตัวละเป็นแสน

กฎข้อที่ 1 ห้ามทำตัวมีปัญหา ไม่งั้นตาย
กฎข้อที่ 2 ห้ามโวยวายไม่งั้นตาย
กฎข้อที่ 3 กูคือประกาศิต ถ้ามึงหือ มึงตาย
กฎข้อที่ 4 อ่านให้เข้าใจไม่งั้น มึงตาย
กฎข้อที่ 5 กูคิดออกก่อนแล้วจะมาบอกว่า มึงจะตายเพราะอะไรบ้าง แล้วแต่อารมณ์กูเว้ย

กระดาษแปะเข้ากลางหน้าผาก ไม่เรียกว่าแปะ แต่เรียกว่าตบมากกว่า เสียงไม่ดังมาก แค่หน้าผากสะเทือนแค่นั้นเอง

“เงียบ ทำเป็นเงียบ ค่ากล้องกูตัวละเป็นแสน ให้มาเป็นแฟนหน่อยทำเป็นมีปัญหา เดี๋ยวกูถีบ”

หายโมโหแล้วตอนนี้ หลังจากได้โวยวายใส่หน้าไอ้ทานไปเมื่อตอนบ่ายเลยสงบปากสงบคำได้ ให้มันอาละวาดของมันให้พอ เดี๋ยวมันหายมันก็กลับมาเป็นบ้าเหมือนเดิมเองแหละ

แม่นะแม่ปล่อยมันขึ้นมาได้ไง คนจะหลับจะนอน มาเจอไอ้โรคจิตนี่เข้าไปเซ็งแต่วัน

ใครก็รู้ว่าไอ้ห่าทาน มันเป็นโรคหมาบ้า แล้วที่ต้องมานั่งอดทนกับมันเพราะ ทำกล้องมันพัง เมื่องานถ่ายภาพของห้อง ไม่ได้ตั้งใจ แต่กล้องมันแพง แล้วทีนี้ทำไงล่ะ ไอ้ห่านี่ได้ทีเลย
โดยหน้าที่มันก็ต้องชดใช้อะนะ แล้วรู้มั้ยชดใช้ของมันคืออะไร ให้เป็นขี้ข้ามัน โอเคครับ ขี้ข้าก็ขี้ข้า ค่ากล้องเป็นแสน เป็นขี้ข้าก็พอ
กลัวแม่ลำบากหาเงินมาใช้มัน จะยิ่งซวย แถมโดนด่าอีก ขี้เกียจมีปัญหา

“มึงชอบกูเปล่า....” ตอนไอ้ทานพูดแบบนี้ มันยิ้มเยาะด้วยนะ แถมยังลูบคิ้วตัวเองเล่น แล้วก็ทำหน้าสะใจ ตอนที่นั่งผูกเชือกร้องเท้าให้ตามคำสั่งมัน

“ชอบ” กัดฟันประชดเอออกับมัน ไปงั้น

“โอเค...งั้นกูกับมึงเป็นแฟนกัน”

ตอนนั้นนึกว่าไอ้ทานมันพูดเพราะมันประชดกลับ แต่เป็นไงล่ะ คราวนี้ดูท่ามันจะอินเกินไปแล้ว กะอีแค่คำพูดคำเดียวนี่นะ ไม่น่าเล้ย ซวยจริง

ตอนนั้นคิดว่า อะไรนะ....ไอ้ห่านี่ประสาทแดกหรือเปล่าวะ มึงขอกูเป็นแฟนง่ายขนาดนี้เลยเหรอ ไอ้ทาน แล้วก็โวยวายใส่มันไป

“ขอกูงี้เลยนะ...เล่นง่ายจริงมึง...กูไม่เป็นโว้ย”

แค่แหกปากพูด กลับโดนตบหัวแทบทิ่ม จนต้องเอามือกุมหัวเอาไว้ กัดฟัน ทนไว้ ทนไว้ กล้องแม่งเป็นแสน ทนไว้ ทนไว้

โว้ย ขอเป็นแฟน แต่เล่นงี้เลยเหรอ ตบกูแทบหัวหลุดไอ้เวร ใครอยากเป็นแฟนมึงวะเนี่ย

“มึงชอบกู...มึงต้องเป็นแฟนกู จำไว้...ถ้ามึงนอกใจกู...มึงตาย” ร่างที่ก้าวเดินจากไปแล้ว หันมาบอกด้วยใบหน้าจริงจัง ทิ้งให้คนที่กุมหัวด้วยความเจ็บ มองตามด้วยความหงุดหงิดโมโห

จำได้สิ ไอ้เหตุการณ์ห่าเหวนั่นอ่ะ ไม่น่าประชดมันเล้ย คราวนี้นอกจากตำแหน่งขี้ข้าใช้หนี้ค่ากล้องแล้ว เลยต้องเป็นแฟน กระสอบทรายมากกว่า สงสัยว่าเป็นกระสอบทรายให้ไอ้ทานด้วย

มีชั่วโมงหวานแหววด้วยนะ มันบังคับให้หอมแก้มมันตอนมันหน้าเลอะตัวมอม หอมมาก เห็นมันอมยิ้ม สงสัยคงสะใจที่ข่มได้




ท่องเอาไว้ ค่ากล้อง ค่ากล้อง ถ้าแม่รู้ตายเลย เหตุผลฟังขึ้นมั้ย ไม่ขึ้น แล้วนี่เป็นอะไรทำไมมาทำเป็นเอ๋ออยู่เนี่ย

“แม่มึงเรียกกินข้าว รีบ ๆ ลงมาด้วย อย่าให้แม่ย่ากูรอนาน เก็บเสื้อผ้ามึงด้วย ไปนอนบ้านกูเลย กูเมื่อยขา ไปนวดกูด้วย กล้องกูเป็นแสน หรือให้กูบอกแม่มึง”

เด็ดมั้ยล่ะ ทีต่อหน้าคนอื่นทำเป็นคนดี ทีกับกระผมคุณท่านทำตัวเยี่ยงนี้

“เฮ้ยจะแดกไม่แดกข้าวอ่ะกูรีบ หรือให้กูไปลากมึงจากเตียง”

ขอบใจมากครับท่านที่มาตามกระผมแทนคุณแม่ของกระผม แค่นี้ก็เป็นเกียรติจะแย่แล้ว ไปก็ไปวะ กล้องตัวละเป็นแสน กล้องตัวละเป็นแสน จำไว้ กล้องตัวละเป็นแสน

ทานเดินยิ้มทำหน้าแป้นแล้นลงมาแล้ว หลังจากไปตามอ้อนถึงในห้องแล้วก็เห็นว่าอีกฝ่ายเดินกระโผลกกระเผลกตามลงมา เลยได้โอกาสประจบแม่ของอ้อนทันที

“อาหารคุณแม่อร่อยครับ ยังไงวันนี้ผมคงต้องรบกวนให้อ้อนไปค้างที่บ้านด้วยนะครับ อยู่บ้านคนเดียวไม่ดีเลยครับคุณแม่ ผมเหงา”

เหงามากครับท่าน เห็นนั่งเล่นเกมส์ทั้งวันทั้งคืน แล้วให้กระผมนวดขาให้ เหงาตายเลย

“เนี่ยถ้าไม่ได้อ้อนไปค้างเป็นเพื่อน ผมต้องลำบากแน่ ๆ เลยครับคุณแม่”

ลำบากเพราะไม่มีใครปรนนิบัติพัดวีให้ยังไงล่ะ

“อยากมาขอเป็นลูกคุณแม่ด้วยจัง คุณแม่ใจดี๊ใจดีนะครับ”

ไอ้ตอแหลเอ้ย

อ้อนนั่งมอง คุณท่าน ที่ตีหน้าเป็นคนซื่ออยู่นานแล้วก็ส่ายหน้า แต่ก็ต้องหยุดชะงัก เพราะสายตาที่มองมาเหมือนเยาะเย้ยอยู่ในที แล้วก็ชะงักนิ่ง

กล้องตัวละเป็นแสน
กล้องตัวละเป็นแสน
กล้องตัวละเป็นแสน

เออ กระผมยอมเป็นขี้ข้าคุณท่านครับไอ้ทาน อย่าให้ใช้หนี้หมดแล้วกัน ฮึ่ม ใจเย็นไว้ ใจเย็นไว้ ถ้าแม่รู้เดี๋ยวซวย ใจเย็นไว้ ใจเย็นไว้ ปลง ปลงกับคุณท่านซะ คนเยี่ยงนี้ ต้องปลงกับมันอย่างเดียว

TBC….

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

เพราะเรากัดกัน(ผูกพัน) ตอนที่3 เล่นน้ำ

“โว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย หงุดหงิดโว้ยยยยยยยยย”

ตาเหลือกและตาขวาง สภาพไม่ต่างกับหมาบ้า
ทานตะวัน ชื่อน่ากิน แหกปากโวยวายอยู่ในห้อง หลังจากเดินนำหน้าลิ่ว ๆ ให้คนที่เดินขากระโผลกกระเผลกเดินตามมาถึงในห้อง แล้วก็โยนกระเป๋าลงบนเตียง ก่อนจะล้มตัวลงนอนกลิ้งไปกลิ้งมา ทิ้งให้อีกคนยืนทำหน้าเซ็งเบื่อโลก อยู่ห่างออกไป

เซ็งห่าอะไร เห็นใช้กระผมงก ๆ มันบอกว่ามันเซ็ง กระผมไม่เซ็งยิ่งกว่าเหรอ ที่ต้องมาเป็นขี้ข้ามันเนี่ย หรือยังไง หรือจะต้องให้กระผมช่วยมันแหกปากด้วยดี

“กูจะสระผม กูจะอาบน้ำ กูจะกินข้าว แล้วกูก็จะนอนด้วย งานมึงไปเลย ไปรองน้ำเลย กูจะแช่น้ำอุ่น ๆ แหน่ะ ทำมามองตาขวาง กล้องกูมึงรู้จักมั้ยว่ากล้องกูแพง”

เออครับ กระผมทราบแล้วว่ากล้องมันแพง กระผมทราบแล้วว่ากระผมเป็นคนใช้ และทราบแล้วว่ามึงมัน ตอแหลมาก ๆ ๆ ๆ ๆ ของความมาก

อ้อนเดินลากขาเข้าห้องน้ำไปแล้ว และจัดการรองน้ำจนเต็มอ่าง ปรับเปลี่ยนอุณหภูมิเรียบร้อย ก่อนจะเดินออกมาเชิญท่านชายลงไปแช่น้ำอุ่น

สภาพตอนนี้ ไอ้เวรนั่น เปลี่ยนเป็นนุ่งผ้าขนหนู ยืนหมุนไปหมุนมา ทำหน้าหล่ออยู่หน้ากระจก เห็นมันลูบ ๆ ผมสองสามที เออ เท่ห์ตายห่า นักฟุตบอลก็งี้ หุ่นมันดี แล้วไง ก็หุ่นดี ไม่เกี่ยวกะกระผมเลย อุตส่าห์ชื่นชมนะเนี่ย
แต่ก็ชื่นชมไปงั้นแหละ ไม่มีอะไรมากเลย

“น้ำอุ่นแล้ว” พูดออกไปอย่างแกน ๆ ทำหน้าเซ็ง ๆ แล้วอ้อน ก็พับแขนเสื้อ เตรียมเข้าไปช่วยท่านชายอาบน้ำ

“รวดเร็วทันใจดีจัง แหม้ แค่คิดว่าจะมีคนใช้แบบสบายมือไม่ต้องทำอะไรเลยตั้งสองปี มันก็แสนมีความสุขแล้ว”

พูดจากวนตีน แบบนี้ มีแฟนได้ไง ตอแหลไง ผู้หญิงคงไม่รู้ว่าไอ้เวรตะไลนี่มัน ตอแหล สร้างภาพ ดูห้องมันเด่ะ รกเละเทะอย่างกะอะไร ใครมาเห็นคงรักมันไม่ลงหรอกสภาพนี้

“ไปเร็ว คนใช้ ถูหลังหน่อย”

เออ ทราบแล้วแหละ คุณท่าน

อ้อนเดินตามเข้ามาในห้องน้ำทำหน้าเซ็งสุดชีวิต เมื่อนายท่าน โยนผ้าขนหนูสะบัดมาโดนหน้าแล้วก็ลู่ลงกับพื้นแล้วส่วนตัวไอ้ท่านชาย ก็กระดี้กระด้าลงอ่างไปแช่น้ำอย่างสบายใจเฉิบ สบายจริงนะมึง
เหี้ย อุบาทว์ชิบหายไอ้เวร
กร่นด่าในใจเป็นที่หายเครียดแล้ว อ้อนก็เลยจัดการ พับผ้าขนหนูแบบลวก ๆ แล้วก็ลงมือนั่งลงข้างอ่างน้ำ เตรียมถูกหลังให้ทันที

ส่วนไอ้เจ้านายตัวแสบ นั่งร้องเพลงสบายอารมณ์วักน้ำล้างหน้าอยู่นั่น

เฮ่อ ชีวิต อยู่กันอย่างสงบ ๆ ดีกว่า มันให้ทำห่าอะไรก็ทำไปซะ ไม่เหลือบ่ากว่าแรง ไม่อยากมีเรื่องกับพวกบ้าพลัง
เดี๋ยวอีกไม่กี่นาที นวด ๆ เสร็จ มันก็หลับแล้วแหละไอ้ห่าเนี่ย วัน ๆ วิ่ง ๆ ๆ ๆ ๆเดิน ๆ ๆ ๆ เตะบอล ห่าอะไรไม่รู้ทำนั่นทำนี่ตลอดเวลา ไฮเปอร์โคตรพ่อ แต่กลับมาถึงบ้าน เห็นมันน็อคเอ้าท์แบบไม่กี่นาที ก็หมดลม

“ถูแรงๆ หน่อยดิ”

เออ รู้แล้ว แรง ก็แรง



อ้อนจัดการใช้ผ้าขนหนูถูแรง ๆ ที่แผ่นหลังของคนที่นั่งยืดขาหันหลังให้
เบื่อว่ะ ทำไมกูต้องมาทำอะไรให้มันแบบนี้ด้วยวะ กล้องมันแพง ค่ากล้องไง แพงมากกกกกกก แม่รู้ด่าตายห่า

ไว้อาลัยให้กับชีวิตตัวเอง แล้วก็นั่งเหม่อ ๆ ถูแบบเหม่อ ๆ แล้วก็เลยพาลไปนึกถึงวันแรกที่หนักหนาสาหัสจนเกินจะรับได้ ก่อนหน้าที่จะนั่งกันอย่างสงบ ๆ อย่างนี้ บางทีลงไม้ลงมือกัน หัวร้างข้างแตกมาแล้ว กว่าจะคุยกันรู้เรื่องกว่าจะสงบได้ขนาดนี้ ใช้เวลานานถึงสามเดือน แต่ก็ผ่านมาถึงวันนี้แล้ว อะไรอะไรมันก็ดีขึ้นบ้าง ไม่ได้มีเรื่องต้องเดือดร้อนอะไรอาจเพราะอ้อนเป็นคนเฉื่อยชาด้วยก็ได้ เลยไม่ได้รู้สึกอะไรมากนัก แล้วนั่น

ยังไม่ทันนวดขาให้

ไอ้เวรตะไล สุดยอดตอแหล มันก็หลับซะแล้ว หลับคาอ่างน้ำเลย
เพราะเสียงกรนเบา ๆ นั่นแหละ ถึงได้รู้ว่ามันหลับไปแล้ว

“ทาน เฮ้ย ไอ้ทาน”

“หือ” เห็นว่าคนในอ่างน้ำ ขยับตัวเล็กน้อย แล้วก็ถึงรู้ว่ามันเพิ่งรู้สึกตัวแล้ว เห็นทานตะวันหันหน้ามาหาเล็กน้อยแล้วก็ปรือตาขึ้นมองก่อนจะยิ้มแหย ๆ มาให้ แล้วก็ยิ่งงงกับพฤติกรรมแปลก ๆ ของคน ๆ นี้เหลือเกิน

กลางวัน มันบ้าบอ งี่เง่า เอะอะโวยวาย แหกปากตะโกน แต่พอลงอ่างอาบน้ำถูหลังให้แค่นั้นแหละ

ไอ้คนตอแหล กวนส้น เมื่อกลางวัน มันจะกลายเป็นคนเงียบ ๆ เหม่อลอย ขึ้นมาทันที

“กินข้าวหรือยัง”

ถามมาได้ว่ากินข้าวหรือยัง ก็กินแล้วไง กินที่บ้านแล้ว พร้อมมึงนั่นแหละ ไอ้โง่

“ถามทำไม” พูดไปงั้น ให้บรรยากาศเงียบ ๆ มันดีขึ้นหน่อย

“เหรอ” เหอะ ถามหาหอกอะไรวะ เมื่อกลางวันแหกปากด่าเราโวยวายใส่เราอยู่แท้ ๆ ทีตอนนี้มาเสือกถามว่ากินข้าวหรือยัง ละเมออะไรหรือเปล่าวะ

ทานตะวันนอนนิ่ง ๆ อยู่ในอ่างน้ำ ให้อ้อนถูหลังให้ แล้วก็วักน้ำเล่นไปเรื่อย ๆ ดวงตาที่ฉายแสงเมื่อกลางวันเลื่อนลอย และกำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง คิดอะไรบางอย่าง ที่อ้อนไม่รู้ ว่าพฤติกรรมแปลก ๆ ของทานคืออะไร จะเป็นแบบนี้ตลอดเวลาที่อาบน้ำ เหมือนกับว่า มันกำลังจะทำอะไรสักอย่าง แต่ไม่ได้ทำ แล้วมันจะทำอะไรวะ

“ไอ้เตี้ยยยยยยยยยยยยยยยยยย เป๋ ไอ้ขาเป๋ แบบนี้เขาเรียกว่าถูหลังเหรอวะไอ้ห่า นิ่มนวลจริง ๆ ขัดแรง ๆ เข้าสิโว้ยยยย”

น่านไง วิญญาณผีบ้าเข้าสิงมันอีกแล้ว แหกปากไม่พอ ยังใช้มือตีน้ำในอ่างให้กระเด็นเป็นวงกว้าง ดิ้นกระแด่วกระแด่ว หัวหูเปียกไปหมดแล้ว ตัวเองเปียกไม่พอ ยังพลอยทำให้คนถูหลังเปียกไปด้วย

โอ้ยยยยยยยยยยยยย กูอยากจะบ้า เสื้อผ้าเปียกอีกแล้ว แล้วนี่จะทำยังไงวะเนี่ย ได้แต่นั่งให้ไอ้บ้านี่วักน้ำใส่ให้เปียกเล่น เพราะมันบอกว่าห้ามหือ ห้ามโวยวาย เออ กระผมก็ต้องอยู่อย่างนี้แหละ
ให้นายท่านสาดน้ำผมเล่นให้พอ นี่อยู่กับพวกโรคจิตอยู่ใช่มั้ยเนี่ยยยยยยยยยยย เบื่อโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยย
มันจะเป็นคนดี ๆ เหมือนชาวบ้านชาวเมืองเขาได้ถึง ห้านาทีมั้ยเนี่ย เวลาแสนสุขหมดลงอีกแล้ว
เฮ่อ เซ็งโว้ยยยยยยยย เมื่อไหร่จะได้ไปให้พ้น ๆ ไอ้บ้านี่ซะทีวะ เมื่อไหร่จะใช้หนี้หมดวะกู

“ทำหน้ากวนตีน ทำหน้ากวนตีน เอานี่ไปกินก่อนเลยมึง”

เฮ้ย อย่านะเว้ย เล่นอะไรของมันอีกวะเนี่ย ไอ้ห่าเอ้ย

ขวดสบู่เหลว ถูกเทลงในมือ แล้วจุ่มลงไปในน้ำ ทานตะวันสะบัดมือให้เกิดฟองก่อนจะวักน้ำขึ้นและมุ่งมั่นจะทำให้อีกฝ่ายเปียก แล้วก็เละเทะให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้

“เอาไปเลยมึง จะได้แสบตา ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

โว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ไอ้บ้าเอ้ย มันเป็นบ้าอะไรของมันเนี่ย กูเบื่อมันเต็มทีแล้วโว้ยยยยยยยยย ทำให้คนอื่นแสบตามันสนุกมากนักหรือไงวะ ไอ้โรคจิตเอ้ย TBC

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

เพราะเรากัดกัน (ผูกพัน) ตอนที่4 ขา

หลับไปแล้ว หลังจากเอะอะโวยวายบ้าบอเป็นโรคประสาทจนพอใจ หลับพริ้มกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียง
ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแถมยังนอนกอดหมอนข้างหลับไปอีกต่างหาก ดูชุดที่มันใส่นอนแล้วจะหนาว

กางเกงบอล เสื้อมันก็ไมใส่ หัวเปียกมันก็ไม่สน แต่ไม่ยักกะเป็นหวัดแฮะ ไอ้ห่าตอแหลทานนี่มันอึดดีจริง ๆ

หลังจากสาดน้ำจนทำให้กระผมเปียกเละแล้ว คุณท่านก็กระโดดขึ้นจากน้ำ ปล่อยกระผมอ้าปากค้าง
ตัวเปียกโชก แถมยังแสบตาเพราะฟองสบู่อีกต่างหาก

ส่วนไอ้คุณท่านทาน ลุกขึ้นจากน้ำวิ่งลิ่วๆ มาคว้าผ้าขนหนูมาพันไว้แบบลวก ๆ
ก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำแล้วจัดการ เทแป้งเด็กกลิ่นหอมฟุ้งมาทา ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ
ทั้งตัวทั้งหน้า จนเหมือนเด็กตกถังแป้ง ก่อนจะคว้ากางเกงมาใส่ กระโดดขึ้นเตียง
แล้วกระดิกนิ้ว เรียกให้กระผมซึ่งอยู่ในสภาพเละเทะมานวดขาให้

ส่วนมันหลับพริ้มเลยนะ ไม่ถึงสองนาที มันก็หลับแล้ว หลับกรนคร่อก ๆ เหมือนเด็ก ๆ

นี่มันรู้ตัวบ้างมั้ยวะ ว่ามันหลุดมาดโหด ๆ โวยวายประสาทแดกของมันอีกแล้ว

ถ้าเป็นกลางวันหลังมันตื่นนอน มันจะออกฤทธิ์ออกเดชชิบหาย โวยวายตะโกนเสียงดัง ลากให้วิ่งตาม เป็นกิโล
แล้วก็ไปวิ่งอยู่กลางสนามตั้งแต่เช้าตรู่ เตะบอลคนเดียวไม่พอ ยังตะโกนด่ารุ่นน้องในชมรมไปด้วย

วัน ๆ อยากรู้จริง ๆ มันวิ่งกี่กิโล โคตรบ้าพลังเลย น้ำนี่ขาดไม่ได้เลยนะ
ถ้าไม่มีน้ำกินไอ้ห่านี่ จะแหกปากอารมณ์เสียเหมือนไปโกรธใครมาสิบชาติร้อยชาติ
ถ้าไม่ได้อย่างใจ โอ้โหเฮ้ย ธรณีแทบพินาศ เพราะมันจะออกฤทธิ์อาละวาด เตะนั่นเตะนี่ไปเรื่อย

ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นกัปตันชมรมฟุตบอล บ้าขนาดนี้ ชาวบ้านชาวเมืองเขากลัวมันกันหมดแล้ว มันรู้บ้างมั้ยวะเนี่ย

อ้อนสะบัดเสื้อเปียก ๆ แล้วก็หาไม้แขวนเสื้อสำหรับแขวนเสื้อที่เปียกเละเทะ แขวนเอาไว้
ส่วนกางเกงก็หยิบออกมาจากเป้ผลัดเปลี่ยนเรียบร้อย ก่อนจะมาทิ้งกายลงนั่งอยู่บนเตียงนอนของคนที่นั่งยิ้ม
นอนหลับไปแล้วไอ้ท่านทานมันยืดขาให้นวด แต่นวดไม่กี่ทีก็หลับไปแล้ว
หลับไปชนิดที่ว่าคนนวดยังนวดไม่ถึงสองนาที

อ้อนผละออกจากร่างของคนที่นอนกอดหมอนข้างมีความสุข
แล้วก็เลยถอยมานั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงของทานตะวัน

นั่งมองคนนอนหลับ

นั่งมองคนบ้า

นั่งมองไอ้ห่าบ้าพลัง

นั่งมองไอ้ตอแหลโรคจิตเมื่อตอนกลางวัน ที่ทำให้ปวดกบาลจนอยากจะเป็นบ้า แต่ตอนนี้สงบนิ่ง สิ้นฤทธิ์ไปเรียบร้อยแล้ว
แปลก ไอ้ทานมันเป็นคนแปลก ๆ วันแรกที่รู้ว่าต้องมาเป็นขี้ข้ามัน ก็ทำใจแล้ว ว่าต้องโดนอะไรเยอะแยะมากมาย

แล้วก็โดนมันแสดงอิทธิปาฎิหาริย์ใส่จริง ๆ นั่นแหละ เล่นเอาแทบบ้า

โดนถีบบ้าง ตบหัวบ้าง ไม่ได้ดั่งใจ มันตะคอกด่า ชนิดไม่มีเลี้ยง แล้วก็ต้องทำหูทวนลมไป
ทำเหมือนไม่ได้ยิน แล้วก็แบกกระเป๋าให้มัน

จนสุดท้าย ต้องมาอาบน้ำให้ แล้วก็นวดคลายกล้ามเนื้อให้ไอ้ทานตอนมันนอนนี่แหละ อะไรมันจะขนาดนั้น

ตอนนี้มานั่งดูคนนอนหลับแล้ว ก็ไม่อยากเชื่อว่าจะเป็นคนเดียวกับที่แหกปากโวยวายเมื่อตอนกลางวัน

มันเหมือนเด็ก เด็กตัวเล็ก ๆ แต่มันแค่ตัวโตแรงเยอะผิดจากเด็กทั่วไปก็เท่านั้น

อ้อนนั่งอมยิ้มแบบไม่รู้ตัวว่าตัวเองยิ้มออกไปได้ยังไง ก่อนจะลุกจากเก้าอี้ลงมานั่งข้าง ๆ เตียง
วางมือสองข้างแนบกันแล้วเอาคางเกยเอาไว้
นั่งจ้องมองหน้าของคนหลับแล้วก็ยิ้ม ก่อนจะใช้นิ้วดีดไปที่ปลายจมูกของคนหลับ อย่างนึกหมั่นไส้
แต่ทานก็ปัดมือที่มารบกวนเวลานอนออกก่อนจะทำเสียง ฮึ่ม ๆ อยู่ในลำคอ
เหมือนถูกขัดใจ นั่นยิ่งเรียกรอยยิ้มของอ้อนให้มีมากขึ้น

 


"เฮ้ย ท่านครับ ไม่ลุกขึ้นมาอาละวาดกระผมอีกเหรอท่าน เฮ้ย ๆ ไม่ตื่นเหรอ"
มือแตะ ๆ ที่แก้มของทานตะวัน แล้วก็กดนิ้วเล่นที่แก้มของอีกฝ่าย
โดนแดดจนผิวคล้ำหมดแล้ว แต่หน้ามันยังเนียนชะมัด
ไม่มีรอยอะไรเลย นอกจากรอยเขียว ๆ ของหนวดที่เพิ่งโกน

มึงเหมือนเด็กจริงๆ เลยว่ะไอ้ทาน มึงรู้ตัวบ้างมั้ยเนี่ย

"โว้ย เหี้ย อย่าให้กูเห็นนะมึง จะกระทืบให้จมตีนเลย โว้ยยยยยยยย"

เสียงโวยวายขึ้นมากะทันหัน ทำให้อ้อนผงะออกห่าง ด้วยความตกใจ ก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงเบา

ให้ตายเหอะ ขนาดหลับ มึงยังฝันว่าจะกระทืบใครเหรอวะเนี่ย แม่งไอ้ทานนี่มันโคตรจะบ้าพลังเลยว่ะ

เหี้ยตลกชิบหาย เวลานี้แหละที่ได้รู้สึกว่าเหนือกว่ามัน ทนมันได้ก็ตอนนี้ล่ะว้า
เพราะว่าตอนหลับ ๆ จะได้เห็นไอ้ทานบ้าเลือดเมื่อตอนกลางวัน
เปลี่ยนไปเป็นคนละคน
จะได้เห็นสภาพของลิงยักษ์ นอนหลับม้วนเป็นกุ้งกอดหมอนข้างแน่น แล้วเคี้ยวฟันกรอบ ๆ แกร่บ ๆ
นอนยังนอนกัดฟันเลย เครียดอะไรนักหนาวะไอ้ทาน

อ้อนลงไปนั่งที่เดิมแล้วใช้นิ้วจิ้มที่แผ่นอกของอีกฝ่ายเล่น

เหี้ยเอ้ย อยากหุ่นล่ำ ๆ อย่างมึงบ้างจัง อิจฉาว่ะ

อ้อนคิดอย่างปลง ๆ กับสภาพร่างกายของตัวเอง
ก้มมองที่ขาแล้วก็ถลกกางเกงขึ้นดู

รอยยาวตั้งแต่หัวเข่าจนถึงข้อเท้าทำให้ต้องรีบดึงขากางเกงลงเพราะไม่อยากเห็น
ก่อนจะหันไปมองที่ขาของทานตะวันแล้วก็ยิ่งนึกอิจฉา

"กูเหมือนคนไม่มีขาเลยว่ะ เวลาที่เห็นมึงวิ่งกูยิ่งอิจฉา ถ้ามึงตกอยู่ในสภาพเหมือนกูมึงจะทำยังไงวะ
มึงคงโวยวายไม่ออกแน่เลยไอ้ทาน มึงคงจ๋อยไปเลยล่ะ ต้องเป็นอย่างนั้นแน่ ๆ เลย"

TBC....


เดวตอนกลางคืนมาลงอีก1ตอนนะครับ อ่านเเล้วเป็นอย่างไรอย่าลืมเมนท์ด้วยละ ไม่งั้นไม่เอามาลงต่อนะ     

[smartty]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

สนุกครับ เอามาต่อเลย อยากอ่านใจจะขาดแล้วครับ ขอบคุณล่วงหน้านะครับ

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

อ๊โย๋  เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จดีใจจังเห็นเมนท์เเรกเเล้ว*0*

มาต่อกันเลยเเล้วกันนะสำหรับตอนที่5

เพราะเรากัดกัน(ผูกพัน) ตอนที่5 อาบน้ำ



น้ำ

ผ้าขนหนู

น้ำ

ผ้าขนหนู

น้ำ

ผ้าขนหนู



โอ้ยยยยยยยยย ห่าอะไรของมันวะเนี่ย ไม่ใช่เสานะโว้ย วิ่งไปวน ๆ ในสนามเสร็จแล้ววิ่งมาเรียกเอาน้ำ แล้วก็ผ้าขนหนู พอมันเช็ดเสร็จมันก็โยนใส่หน้า ไอ้ห่าเอ้ย ถือว่ากระผมเป็นคนใช้ของมึง เลยไม่สนเลยนะว่ากูเหม็นเหงื่อมึงมากเลยเนี่ย



อ้อนยืนแข็งเป็นหิน หัวมีผ้าขนหนูแปะอยู่

มือซ้ายถือขวดน้ำ

มือขวา ถือหนังสือ

ส่วนไหล่มีสายกระเป๋าใบใหญ่ของไอ้บ้าพลังกลางสนามฟุตบอลคล้องอยู่

แดดกำลังเปรี้ยง ตะวันตรงหัว แต่ทานตะวันกำลังวิ่งไล่ลูกฟุตบอลอยู่กลางสนาม พร้อมกับรุ่นน้องในชมรม วิ่งไปแหกปากไป ช่างเป็นอะไรที่น่ามองซะเหลือเกิน



"เฮ้ย ไอ้เตี้ย เก็บลูกฟุตบอลเด่ะ ยืนโง่อยู่นั่น" เออสั่งกระผมเข้า ของก็พะรุงพะรัง แถมยังต้องไปตามเก็บลูกฟุตบอลอีกเนี่ยนะ ห่าเอ้ย



อ้อนวางขวดน้ำและกระเป๋าลงก่อนจะวิ่งกระโผลกกระเผลกไปข้างสนามเพื่อเก็บลูกฟุตบอล และเตะเข้าไปที่กลางสนาม แต่กลับถูกเตะอัดกลับมาแบบไม่ทันตั้งตัว จนล้มกลิ้ง

"เฮ้ย ไอ้เหี้ยเอ้ย" ลงไปนอนตัวงอเป็นกุ้ง แต่ใบหน้าแหงนเงยมองคนที่เตะฟุตบอลอัดเข้าใส่ท้อง แล้วก็มองด้วยความแค้นปนจุก



"ไอ้เหี้ยทาน มึง แอ่ก ห่ามึงจำไว้นะมึง" เข่นเขี้ยวอยู่ในใจ แต่ร้องไม่ออกลงไปนอนกองกับพื้น โดยที่ไม่มีใครเข้ามาช่วย



"พี่ทาน เขาจุกนะนั่น เดี๋ยวผมไปดู" รุ่นน้องในชมรมตะโกนบอกแต่กลับถูกทานตะวันโบกมือห้ามเอาไว้



"มันไม่ตายห่าหรอก โทษฐานเก็บบอลช้า ช่างมัน"



ไร้น้ำใจ....คำพูดที่แสนไร้น้ำใจ ทำให้อ้อน นอนมองอีกฝ่าย แล้วกัดฟันแน่นก่อนจะพยายามลุกขึ้นยืน และเก็บขวดน้ำและผ้าขนหนูมาถือเอาไว้

จ้องมองอีกฝ่ายตาหยี เพราะดวงตาต้องสู้แสงอาทิตย์ และมองคนที่วิ่งไล่ลูกกลม ๆ อยู่กลางสนาม

มือยกขึ้นป้องที่หน้าผาก เพื่อมองดูให้ชัดว่าอีกฝ่ายวิ่งไปถึงไหนแล้ว



ใกล้ถึงหน้าประตู แล้วสุดท้าย ทานตะวันก็หลบหลีกคู่แข่งไปได้ และเป็นฝ่ายยิงทำประตูขึ้นนำเป็นลูกที่สอง ท่ามกลางเสียงโห่ร้องของรุ่นน้อง แล้วก็หัวเราะกันอย่างสนุกสนาน



มันแค่การซ้อม แต่ไอ้ทานก็วิ่งอย่างกะว่าชีวิตนี้ไม่เคยวิ่ง วิ่งวนไปมา

แล้วก็ทำท่าดีอกดีใจ แถกไถอยู่กลางสนาม

"เฮ่อ กูอยากวิ่งได้อย่างมึงว่ะ ไอ้ทาน กูอิจฉามึง" อ้อนบ่นกับตัวเองเสียงเบาก่อนจะเตรียมยื่นขวดน้ำให้คนที่วิ่งเข้ามาหา

"น้ำ" นั่นไง มันสั่งอีกและ

"ผ้าขนหนู" อ่ะเอาไปเลย ผ้าขนหนูมึงมันเน่าเต็มทีแล้ว

"เฮ้ย ป่ะ ไอ้เตี้ย ไปหอมแก้มกูหน่อย กำลังหอมได้ที่เลย"

ห๊า อีกแล้วเหรอวะ ไอ้ทาน โอ้ยยยยยยยย ประสาทกูจะแดก มิน่าล่ะ มันวิ่งซะแทบเป็นแทบตาย แถกไถดีดดิ้นขนาดนั้น ที่แท้มัน มัน มัน โธ่โว้ย

"เร็วเด่ะ แฟน" หน้าตากวน ๆ พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั่นมันอะไรวะ แม่งอีกแล้ว ต้องไปดมกลิ่นเหงื่อเน่า ๆ ของมันอีกแล้ว ใครก็ได้ช่วยกูด้วยเถอะ



ทานตะวัน ลากแขนให้คนใช้เดินตาม แม้อ้อนจะส่ายหน้า และทำหน้าเหมือนกับจะตายซะให้ได้ อีกฝ่าย ก็ไม่สนใจ ลากให้วิ่งตามมา แล้วหันซ้ายหันขวา มองหาทางสะดวก แล้วทานตะวันก็เอียงแก้มที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ ทำแก้มป่อง แล้วชี้ไปที่แก้มของตัวเอง ให้อ้อนจรดปลายจมูกลงมา



"เร็ว" สั่งอีกแล้ว โธ่โว้ย ห่าอะไรกันวะเนี่ย



อ้อนทำหน้าเบื่อโลก คิ้วขมวดมุ่น ตั้งท่าจะจรดปลายจมูกลงไป แต่นัยน์ตาวิบวับเหมือนเด็กได้ของเล่นนั่นกลับทำให้เอะใจ

ไม่ทันที่จะได้ตั้งตัว คนที่ทั้งตัวเละเทะมีแต่กลิ่นเหงื่อ ก็กดหน้าของอ้อนให้ซุกลงที่แผ่นอก แม้อีกฝ่ายจะดิ้นรนขัดขืน ก็ไม่สนใจ แถมซ้ำยังหัวเราะชอบใจอีกต่างหาก



"ฮ่า ฮ่า ฮ่า เป็นไง กำลังเหม็นได้ที่เลย ฮ่า ฮ่า สะใจเว้ย"

กว่าจะสะบัดหลุดออกมาได้ ก็เล่นเอาอ้อนหายใจแทบไม่ออก ได้แต่กระฟัดกระเฟียดด้วยความโมโห ส่วนไอ้หนุ่มโรคจิต เดินหัวเราะร่ามีความสุข ไปที่ห้องอาบน้ำแล้ว ทิ้งให้อ้อนยืนหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่คนเดียว



"ไอ้ทาน มึง ไอ้ ไอ้ กูไม่รู้จะว่ายังไงกับมึงดีแล้ว" ยืนบ่นทำหน้าเบื่อโลกหงุดหงิดโมโหที่สุด แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เมื่ออีกฝ่ายตะโกนเรียกให้เดินตาม



"เสื้อผ้ากูอยู่ในกระเป๋า เร็วสิวะ กูจะอาบน้ำ มายืนหน้าห้องน้ำนี่เร็ว"

นั่นไง มันสั่ง

กล้องตัวละเป็นแสน จำไว้ กล้องตัวละเป็นแสน โธ่โว้ย ไม่อยากทนแล้วโว้ย

ปากบอกไม่ทน หงุดหงิดโมโห แต่ก็เดินลากขามาหยุดยืนหน้าห้องน้ำที่เป็นไม้ประตูครึ่งซีกเรียบร้อย

เสื้อผ้าของทานตะวันถูกแขวนไว้ที่บานประตูไม้ โผล่แค่ช่วงไหล่ขึ้นไป

และเผยให้เห็นช่วงขา ส่วนตรงกลางลำตัวมีประตูบานไม้ปิดเอาไว้

ทานตะวันยืนร้องเพลงอาบน้ำอย่างแสนอารมณ์ดี หัวหูเละเทะไปหมด

ไม่สนใจมองคนที่กำลังค้นหาผ้าขนหนูและเสื้อผ้ามาให้เปลี่ยน

แถมยังร้องเพลงอย่างอารมณ์ดีอีกต่างหาก

"กล้องมันแพง แพ้ง แพง แพง คนใช้เอ๋ย กล้องมันแพง มากมาย มากมาย"

นั่นไง เพลงดี ๆ มันคงไม่ร้อง แต่เพลงเหี้ย ๆ มันร้อง

อ้อนชะงักมือด้วยความโมโห หันไปมองคนที่ยืนร้องเพลงอาบน้ำ

แล้วทำตาขวางใส่


 


ส่วนทานตะวัน กำลังยืนยักคิ้วให้ พร้อมกับชูนิ้วกลางส่งให้เป็นของขวัญ

มากเกินไปแล้ว ไอ้ทาน มึงมากเกินไปแล้ว แม่งเอ้ย

"แฟนจ๋า ทานมาแล้วจ๊ะ มาอาบน้ำให้ทานหน่อยสิจ๊ะนะจ๊ะแฟนจ๋า"

นี่มันจะให้กูบริการมันไปถึงไหนวะเนี่ย

"เฮ้ย เป๋ เร็วดิ นั่งเป็นอนุสาวรีย์อยู่นั่น เร็ว"

ไม่เอาอ่ะ ไม่ได้ยินเว้ย อ้อนแกล้งทำเป็นหูทวนลม ทำเป็นไม่ได้ยินแต่สุดท้ายประตูก็เปิดออกพร้อมกับที่ ทานตะวัน เดินมาลากแขนให้อ้อนลุกขึ้นยืนและลากพาเข้าไปเบียดกันในห้องอาบน้ำแคบ ๆ นั่นจนได้

"ไม่อาบ กูอาบให้เอง ฮ่า ฮ่า ฮ่า"

แชมพูถูกเทลงที่ฝ่ามือ และขยี้ไปที่เส้นผม ของคนที่ยังไม่ถอดเสื้อผ้าแม้แต่ชิ้นเดียว



"สระหัวเว้ย กูสระผมให้ ฮ่า ฮ่า เอ้าคนอุตส่าห์ใจดี ไม่มีขอบคุณจะไปไหนมานี่เลย กูจะสระผมให้"



อ้อนพยายามปัดมือของอีกฝ่ายออก แล้วร้องเอะอะโวยวายเพราะสำลักน้ำแต่ทานไม่มีทีท่าจะยอมปล่อยเลย ยิ่งละเลงแชมพูใส่เข้าไปที่เส้นผมให้อย่างสนุกสนาน แถมซ้ำตอนนี้เสื้อผ้าทั้งชุดเปียกโชกไปด้วยน้ำแล้ว

"ไอ้ทาน แค่ก แค่ก เหี้ยเอ้ย ทำอะไรวะ" ยิ่งปัดมือยิ่งดิ้น ยิ่งถูกกันไม่ให้ออก อ้อนแหกปากโวยวาย แต่สุดท้าย เมื่อหายสำลักน้ำ ก็ต้องยืนนิ่ง ๆ อยู่อย่างนั้น ใช้มือลูบหน้าของตัวเอง ให้ฟองแชมพูไม่เข้าตา



คราวนี้ทานตะวันเลยหมดสนุก

"อะไรวะ ออกไปเลยไป แม่ง เสียอารมณ์" ไหล่ถูกผลัก พร้อมกับที่ประตูเปิดออก โดยมีมือของทานตะวัน ยันให้อีกฝ่ายออกไปนอกห้องอาบน้ำ



ทั้งที่หัวและผมของอ้อนยังมีฟองแชมพูติดอยู่ ยิ่งเสื้อผ้ายิ่งเปียกโชกไปทั้งตัว ออกมายืนข้างนอกได้ก็นับว่าบุญแล้ว



คนที่หงุดหงิดโมโหกลับกลายเป็นคนที่ยืนอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำ เตะประตูห้องน้ำ แล้วก็สะบัดผมไล่น้ำอีกสองสามที ก่อนจะเดินลิ่ว ๆ ออกมาคว้าผ้าขนหนูไปสวม แล้วลงมือเช็ดผม แต่งตัว ไม่มองคนที่ยืนตัวเปียกหัวลู่อยู่ห่างออกไป

"เร็วสิ ห้องน้ำว่างแล้ว มึงจะยืนหาห่าอะไรวะ หงุดหงิดโว้ยยยยยยยยย"

เตะเก้าอี้เรียบแล้ว แล้วก็ลากคนที่ยืนงง ตัวเปียกเข้าไปในห้องอาบน้ำ ส่วนตัวเอง ก็เดินออกมาแต่งตัว

"เร็ว ๆ นะ กูหิว กูเมื่อย กูเหนื่อย กูจะไปกินข้าวบ้านมึง" สั่ง สั่ง สั่ง

อ้อนหันไปมองอีกฝ่ายอีกครั้ง แล้วลงมือถอดเสื้อผ้าแขวนเอาไว้ที่บานประตู



"เฮ่อ กูจะตายก่อนใช้หนี้มันหมดมั้ยวะเนี่ย" บ่นกับตัวเองแล้วถึงค่อยลงมือเปิดฝักบัว เตรียมอาบน้ำด้วยความเซ็ง

ก่อนจะปรายตาไปมองคนที่กำลังแต่งตัวแต่ทำหน้ายุ่งเหยิง

มึงคิดอะไรของมึงอยู่กันแน่วะไอ้ทาน มึงคิดอะไรของมึง



TBC...

อ่า อ่านเเล้วเป็นไงบ้างอย่าลืมเมนท์กันด้วยนะครับ ให้กำลังใจคนลงด้วย ไม่ใช่ให้เอามาลง เดี๋ยวนอยด์เเล้วจะไม่เอามาลงเลยนะ ฮ่าๆ-..- เเล้วเดียวใครไม่นอนตอนเที่ยงคืนเจอกันนะ

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาละจ้า ตอนสุดท้ายของวันนี้นะ เดวพรุ่งนี้เจอกันใหม่ตอนเช้า ราตรีสวัสดิ์ครับ^^


เพราะเรากัดกัน (ผูกพัน) ตอนท6 ตะกอนในใจ

"กลับมาแล้วแม่" อ้อนเดินหูลู่ผมเปียกเสื้อผ้าที่ใส่ตัวหลวมโครก จนต้องพับแขนและขากางเกงเอาไว้ นี่คงเป็นความเมตตาของทานตะวัน
ที่โยนเสื้อชุดนักศึกษาให้ใส่กลับบ้านได้ ส่วนเสื้อผ้าของตัวเองอยู่ในถุงพลาสติกใสที่หาได้ตามมีตามเกิด
แล้วก็เดินลากขาขึ้นบันไดบ้านไป โดยมีสายตาของแม่มองตาม แล้วก็ส่ายหน้า เพราะความไร้มนุษย์สัมพันธ์ของลูกชาย
ไม่รู้ว่าวันนี้ไปทำอะไรมาอีกถึงได้เละเทะกลับมา แต่ก็ทำได้แค่ถามว่ากินข้าวมาหรือยัง หรือว่าทำไมวันนี้กลับเร็ว

เพราะถ้าถามมากกว่านั้น อ้อนจะโมโหใส่แม่ แล้วเดินปึงปังปิดประตูโครมคราม ไม่ยอมพูดอะไรอีกเลย เงียบไปบางทีนานเป็นวัน เป็นสัปดาห์
อยากจะถามว่าลูกเป็นอะไร แต่ก็ได้คำตอบเหมือนเดิมว่า

"เปล่า ไม่ได้เป็นอะไรเลยอย่ามายุ่งกับผมได้มั้ย"

ตั้งแต่อุบัติเหตุเมื่อสองปีก่อน อ้อนที่เป็นเด็กน่ารัก สมชื่ออ้อน ก็เปลี่ยนไป ไม่พูดไม่คุย ไม่อยากยุ่งกับใครอีก แม้กระทั่งแม่ก็ไม่ยอมพูดด้วย
ส่วนคนเป็นแม่ได้แต่ถอนใจ แล้วก็นั่งคำนวณเงินสำหรับนำไปใช้หนี้สินค่าซ่อมรถที่อ้อนยืมเพื่อนไปขับ ซ่อมไปเกือบสี่แสน สองปีผ่านไป
ยังผ่อนใช้หนี้ไม่หมด แถมซ้ำกระดูกหัวเข่าของอ้อนก็แตก ต้องผ่าตัดซ้ำแล้วซ้ำอีก ใส่เหล็กดามเอาไว้ และวิ่งไม่ได้อีกเลย
สงสารลูก แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง เพราะอ้อนไม่เคยพูดคุยอะไรอีกเลย นับตั้งแต่อุบัติเหตุคราวนั้น
คนเป็นแม่ส่ายหน้าแล้วยกมือกุมศีรษะ คิดไม่ตกว่าเมื่อไหร่จะหาเงินมาจ่ายค่าซ่อมรถได้หมดสักที

ส่วนตัวของอ้อนเมื่อเดินขึ้นห้องได้ ก็หยุดยืนมองที่หน้ากระจกนิ่ง ๆ อยู่อย่างนั้น ก่อนจะทิ้งกายลงนั่งลงบนเตียง แล้วดึงขากางเกงขึ้น
ก้มมองที่รอยแผลยาว แล้วลองใช้นิ้วคลึงบริเวณที่เจ็บ จนต้องนิ่วหน้า
บอกแม่ไม่ได้หรอกว่า เริ่มเจ็บกระดูกที่หัวเข่าอีกแล้ว ไม่อยากผ่าตัดอีก
แม่จะไปเอาเงินที่ไหนมามากมาย แถมตัวเองยังไปทำภาระเพิ่มให้แม่อีก ถ้าแม่รู้ว่าไปติดหนี้ค่ากล้องตัวละเป็นแสนของไอ้ทานอีก
แม่จะทำยังไง หางานทำ ที่ไหนเขาก็ไม่รับ พอเห็นเดินขาลาก เขาก็บอกว่าเดี๋ยวจะติดต่อมาอีกที
สุดท้าย ก็เป็นได้แค่ไอ้ตัวถ่วง แถมยังทำให้แม่ลำบากซ้ำ ๆ ซาก ๆ อีก

"เฮ่อ ทำไมไม่ตายห่าไปซะวะ จะอยู่ทำไมวะ อยู่เป็นภาระชาวบ้าน" อ้อนทิ้งกายลงนอนบนเตียง แล้วก็มองเพดานนิ่ง ๆ หลับตาลงอย่างช้า ๆ
แล้วก็หรี่ตาขึ้น สมองครุ่นคิดถึงเรื่องของคนที่เหนือกว่า
อิจฉาไอ้ทาน อิจฉาร่างกาย อิจฉาตัวตนของมัน อิจฉาความรวยของมัน อิจฉา อิจฉา อิจฉาทุกสิ่งทุกอย่างที่รวมเป็นมัน
ทุกสิ่งทุกอย่างที่ไม่เคยมี แล้วก็ไม่เคยได้ สุดท้ายยิ้มเหยียดหยามตัวเองที่ไม่มีแม้แต่ขาที่จะวิ่งได้เหมือนใคร ๆ

แล้วก็จำใจต้องข่มตาให้หลับลงอย่างช้า ๆ

แม่ แม่อย่ารู้เลยว่าผมเป็นอะไร แค่นี้ผมก็เป็นภาระให้แม่จะแย่อยู่แล้ว ผมมันเป็นลูกที่แย่ หาเรื่องมาให้แม่ทุกวัน ทำให้แม่มีความทุกข์
ผมทุเรศตัวเองเต็มทีแล้วแม่ ไม่มีอะไรที่ผมทำได้เลย ไม่มีเลยสักอย่าง

อ้อนยกแขนขึ้นก่ายหน้าผาก แล้วเลื่อนแขนลงมาปิดตา ก่อนจะปล่อยให้หยดน้ำหลั่งรินจากหน่วยตาหยดลงที่ข้างแก้ม แต่ไม่มีเสียงสะอื้นไห้เลยแม้แต่นิดเดียว
เจ็บที่ขา ปวดที่ใจ ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้ไอ้เฮงซวยนั่นจะออกฤทธิ์ออกเดชอะไรอีก ไม่อยากให้แม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง แค่นี้ก็สร้างปัญหาพออยู่แล้ว
ไม่อยากให้แม่รู้เลยจริง ๆ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
 


ทานตะวันกดรีโมทโทรทัศน์ กดเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ แล้วนั่งชันขาใช้คางเกยหัวเข่าเอาไว้ ตามองที่หน้าจอไม่กระพริบ
เปิดโทรทัศน์เอาไว้ และปิดไฟหมดทั้งบ้าน นั่งดูหนังสยองขวัญคนเดียว เสียงกรีดร้อง ไม่ได้ทำให้รู้สึกตื่นเต้น แต่ทำให้ง่วงงุนมากขึ้นเล็กน้อย
เพราะความเบื่อหน่าย จนต้องล้มตัวลงนอน และดึงหมอนข้างมากอดเอาไว้ ดวงตายังจับจ้องมองที่หน้าจอโทรทัศน์

ทั้งที่ตามองอยู่ที่ภาพเคลื่อนไหวตรงหน้า แต่ความคิดกลับหลุดลอยไปไกลแสนไกล

คิดไปถึงการแข่งในไม่กี่วันข้างหน้า คิดไปถึงวินาทีที่ตัวเองจะได้รับถ้วยรางวัล คิดไปถึงวินาทีที่ทำประตูได้ แล้วก็หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ
ต้องซ้อม ซ้อมเยอะ ๆ ซ้อมมาก ๆ ถ้าได้ถ้วยรางวัลแล้วจะบอกพ่อ พ่อต้องบอกว่าเก่ง หรือไม่ก็บอกแม่ แม่คงจะบอกว่า ทานตะวันเป็นที่หนึ่งแน่ ๆ
คิดไปถึงพ่อแล้วก็ขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะยกแขนของตัวเองขึ้นจ้องมอง รอยยังอยู่เลยรอยบุหรี่ที่ถูกจี้ที่แขน บางทีเห็นรอยนี้แล้ว ก็เกลียดพ่อ พ่อที่ตบตีอาละวาด
พ่อที่โหดร้าย พ่อที่ต้องการอยากให้เป็นที่หนึ่งมากกว่าใคร ๆ เกลียด เกลียด เกลียด จนอยากจะฆ่าให้ตาย เกลียดที่สุด
แต่ก็รัก อยากให้พ่อบอกว่า เก่ง อยากให้พ่อชม อยากให้พ่อดีใจ อยากให้พ่อทำหน้าดีใจเวลาที่บอกว่าได้เป็นที่หนึ่ง

พ่อกับแม่แยกทางกันแล้ว พ่อได้เป็นนักธุรกิจเพราะการเพาะกล้วยไม้ขาย พ่อเดินทางไปต่างประเทศบ่อย ๆ พ่อแต่งงานใหม่ไปแล้ว
ส่วนแม่ ก็แต่งงานไปกับผู้ชายที่อายุอ่อนกว่า ไม่ได้เจอกันอีก นาน ๆ จะได้เจอกันที แต่ไม่ว่ายังไง ก็อยากให้มีคนชมว่าเก่ง อยากให้มีใครชื่นชม

ทานตะวันนอนอมยิ้ม เมื่อนึกถึงวันที่ตัวเองจะทำให้พ่อกับแม่ดีใจ แล้วรอยยิ้มก็เปลี่ยนเป็นความหม่นหมอง เมื่อมองไปรอบ ๆ ตัวแล้วพบกับความมืด
บ้านหลังใหญ่ แต่อยู่คนเดียว ทำไมมันถึงได้เหงาอย่างนี้ มืดไปหมด มองไปทางไหนก็มีแต่ความมืด มีแต่ความมืดกับความเงียบงัน

ร่างที่นอนอยู่บนเตียงผุดลุกขึ้นนั่ง แล้วเดินวนไปวนมาอยู่ในห้อง เหมือนไม่รู้จะทำยังไงกับตัวเองดี ก่อนจะลงไปวิดพื้น วิดพื้นเป็นร้อย ๆ ครั้ง
ให้มันเหนื่อย ให้ร่างกายมันล้า ให้ร่างกายอ่อนเพลีย จะได้หลับ
ต้องออกกำลังกายเยอะๆ จะได้หลับ จะได้ไม่ต้องนึกถึงอะไรอีก ใช่แล้ว ใช่แล้ว
แต่ก็เพียงเท่านั้น เมื่อร่างกายหยุดนิ่งและนอนเกลือกกลิ้งอยู่บนพื้นไม้ปาเก้เย็น ๆ

เหนื่อย ร่างกายมันล้า แต่ไม่ยอมหลับ จะทำยังไงดี จะทำยังไง

ใครคนหนึ่งที่ดูเหมือนคนบ้าบอในสายตาใคร ๆ ปล่อยให้น้ำตารินไหลลงอย่างช้า ๆ และขดตัวกอดร่างกายของตัวเองเอาไว้แน่น
หนาว พื้นมันเย็น บ้านก็มืด แถมยังเงียบอีก จะทำยังไงดี จะทำยังไงถึงจะข่มตาให้หลับลงได้สักที

แม่อยากกอดแม่ พ่ออยากให้พ่อชื่นชม แต่ทำไมไม่เห็นมีใครเลย ทำไมต้องอยู่คนเดียวด้วย ทำไม ทำไม ทำไม

จะทำยังไง ถึงจะหลับได้ในคืนนี้

จะต้องทำยังไง ถึงหลับตาลงได้สักที

จะต้องทำยังไง แม่ถึงจะรัก จะทำยังไงพ่อถึงจะสนใจ จะทำยังไง

จะต้องทำยังไงต่อไปดี

TBC.....



อ่านเเล้วเมนท์ด้วยนะ ขอบคุนครับ^^


 

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

อ่าตื่นเเล้ว เเต่ไม่ค้อยเช้าเท่าไหรนะ= =

เพราะเรากัดกัน(ผูกพัน) ตอนที่7 หลับตา

"กับข้าวที่คุณแม่ทำอร่อยมากเลยครับ เนี่ยผมไม่เคยกินข้าวที่ไหนอร่อยขนาดนี้มาก่อนเลยนะครับ" ทานตะวันตักนั่นตักนี่ใส่จานข้าว แล้วก็กินข้าวอย่างมีความสุข เอ่ยชมอาหารที่แม่ของอ้อนทำไม่ขาดปาก ทำหน้ามีความสุข แล้วก็พูดคุยกับแม่ของอ้อน อย่างสนิทสนม ส่วนอ้อนได้แต่นั่งเงียบ ๆ แล้วก็กินข้าวไปเรื่อย ๆ



ตอแหลชะมัด คุณแม่ครับ คุณแม่ครับ ผมอย่างนั้นผมอย่างนี้ ไอ้ตอแหล เกิดมาไม่เคยเห็นใครตอแหลเท่ามันเลย

ทำเป็นพูดดี แม่กระผมครับไม่ใช่แม่ของท่าน อย่ามาทำเป็นพูดดีไปหน่อยเลย แม่ ถ้าแม่รู้ว่าไอ้ทานมันเลวแค่ไหนแม่จะไม่มีทางอยากคุยกับมันเด็ดขาด แต่ตอนนี้ขอแค่มันไม่พูดเรื่องกล้องออกมาก็พอ มันจะทำอะไรก็เรื่องของมันผมไม่สนหรอก ขอแค่อย่าให้มันหลุดพูดอะไรที่ทำให้แม่ต้องลำบากใจแค่นั้น ผมขอแค่นั้นเอง



"อ๋อ อยู่ที่มหาลัยเหรอครับ ก็เป็นเพื่อนกันครับ สนิทกันดีครับ เนี่ยจนเพื่อน ๆ พากันเข้าใจผิดว่าผมกับอ้อนเป็นแฟนกันไปเลยล่ะครับ จริง ๆ นะครับคุณแม่"



มันยังไม่หยุดตอแหล รักกันงั้นเหรอ รักกันจนมึงเตะกูเล่นเช้าเย็น ตะคอกใส่ทุกทีที่ไม่พอใจสินะ เนี่ยเหรอเพื่อนรักกันมาก พูดออกมาได้ไม่อายปากเลยนะ คนอย่างมึงนี่มัน ทุเรศจริง ๆ



ช้อนถูกรวบเข้าด้วยกัน พร้อมกับที่อ้อนยกแก้วน้ำขึ้นดื่มเป็นสัญญาณให้รู้ว่าไม่อยากกินข้าวร่วมโต๊ะกับทานตะวันอีกแล้ว แต่แล้วก็จับช้อนแล้วก็ตักกับข้าวกินอีกอย่างจำใจ เพราะรับรู้ได้ถึงแรงกระแทกที่ขา ที่ทานตะวันเตะเข้าให้ที่หน้าแข้ง พร้อมกับที่คนตัวโตถลึงตาใส่ ให้รู้ว่า ห้ามไปเด็ดขาด เท่านั้น อ้อนก็ก้มหน้าก้มตากินข้าวอีก ทั้งที่ไม่อยากอยู่ตรงนั้นแล้วแท้ ๆ ส่วนทานตะวัน ก็เอาแต่พูดคุยกับแม่ของอ้อน แล้วก็หัวเราะกันอย่างสนุกสนาน

อ้อนได้แต่นั่งมองตาปริบ ๆ แล้วเม้มปากแน่น ด้วยความไม่พอใจ

แม่กูนะ นั่นแม่กู มึงทำเหมือนกับว่า จะแย่งแม่กูไปงั้นแหละ ไอ้สารเลว กูเกลียดมึง ให้ตายเถอะ กูเกลียดมึงจริง ๆ มึงมันตอแหล แถมยังเลวชนิดที่ชาตินี้กูไม่เคยเห็นใครทุเรศเหมือนมึงเลยจริง ๆ

อ้อนนิ่งคิด ส่วนทานตะวันเหลือบสายตามองร่างของคนที่นั่งนิ่งเงียบ แล้วก็หรุบสายตาลงก้มมองที่จานข้าวของตัวเองเล็กน้อย



แม่ของไอ้เป๋ ใจดีจังเลยนะ ถ้ามีแม่แล้วแม่ใส่ใจแบบนี้ จะดีแค่ไหนนะ อิจฉามัน อิจฉาที่มันมีสิ่งที่อยากได้

ไม่อยากได้เงินทอง แต่อยากได้ความรัก อยากให้มีคนเห็นว่ามีตัวตนอยู่ อิจฉาที่ไอ้เป๋มันมีสิ่งที่อยากได้

อิจฉามัน แล้วก็พาลไม่ชอบหน้าของมันไปด้วย ดีแล้วแหละ ดีแล้วที่เป็นแบบนี้ คอยดูนะ กูจะแกล้งมึงเอาให้มึงทนไม่ได้เลย กูอิจฉามึง กูเกลียดมึง มึงมีสิ่งที่กูอยากได้ ไอ้อ้อน คอยดูเถอะ มึงอย่าหวังจะมีความสุขเลย

กูเกลียดที่มึงมีคนรักมึงมาก ๆ กูเกลียดที่มึงมีคนมาใส่ใจ เกลียด เกลียด เกลียด คอยดูเถอะ กูจะแกล้งมึงให้มึงเป็นบ้าตายไปเลยยิ่งดี สมน้ำหน้า สมน้ำหน้าจริง ๆ

ทานตะวันนิ่งคิด แล้วอมยิ้มเล็กน้อย อย่างมีความสุข ก่อนจะเงยหน้าขึ้นและพูดคุยกับแม่ของอ้อนอย่างมีความสุขส่วนอ้อนได้แต่ตักกับข้าวใส่จาน แล้วก็กินข้าวอย่างเงียบ ๆ เหลือบตาขึ้นมองไอ้คนตอแหล แล้วก็ก้มกลับลงมาอีก

ไม่อยากให้เป็นแบบนี้ ไม่อยากเย็นชา ไม่อยากนิ่งเฉยกับแม่ แต่ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงถึงจะกลับเป็นเหมือนเมื่อก่อนได้

ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงจริง ๆ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++





 



"ไอ้เป๋....พรุ่งนี้กูก็จะมากินข้าวกับแม่มึงอีกนะ วันถัดไปด้วย วันถัดไป ถัดไป ถัดไปก็จะมา" ทานตะวันนอนอมยิ้มแล้วก็กลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงนอนของอ้อน ส่วนเจ้าของเตียง ลงไปนั่งชันเข่าอยู่บนพื้น แล้วดึงหมอนมากอดเอาไว้นัยน์ตาหม่นหมอง หรุบต่ำลง ไม่ได้พูดอะไรเลยสักนิด นิ่งฟังเงียบ ๆ ให้คนยึดเตียงพล่ามพูดอยู่คนเดียว

"ทำไมเงียบ มึงไม่ฟังกูหรือไง" ทานตะวันลุกพรวดพราดขึ้น แล้วยื่นขาไปเตะที่แขนของคนที่นั่งอยู่ข้างเตียงด้วยความหงุดหงิดโมโห

"แล้วจะให้พูดอะไร" เป็นคำถามที่ทำให้ความอดทนของคนบ้า ๆ บอ ๆ อย่างทานตะวันถึงจุดสิ้นสุด ร่างนั้นลุกขึ้นแล้วลงมานั่งอยู่ตรงหน้าของอ้อนที่นิ่งเงียบและแสดงท่าทางให้เห็นว่าไม่พอใจ นั่นยิ่งทำให้ทานตะวันหงุดหงิดโมโหมากขึ้น สองมือแกร่งเกาะกุมที่ต้นแขนของอีกฝ่ายแล้วออกแรงบีบอย่างแรง ก่อนจะเขย่า จนร่างตรงหน้าสั่นสะท้านหัวสั่นหัวคลอนไปมา จนต้องนิ่วหน้าเพราะความเจ็บ แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะทำให้อีกฝ่ายหายโกรธเลยสักนิดเดียว

"อย่ามาพูดอย่างนี้กับกูนะไอ้เป๋ มึงก็รู้ว่าตอนนี้มึงเป็นใคร ถ้ามึงไม่อยากให้กูวิ่งลงไปบอกแม่มึงตอนนี้ หัดพูดจาให้เข้าหูกูหน่อย ไม่งั้นจะหาว่าไม่เตือน"

เพียงเท่านั้นแล้วคนที่ทำให้อ้อนต้องเจ็บก็ลุกขึ้นยืนแล้วไปทิ้งกายลงนอนบนเตียงกระดิกขาเล่น ทั้งที่ยังรู้สึกว่าความหงุดหงิดยังคุกรุ่นอยู่ ดวงตาสีดำสนิทหันไปมองคนที่นั่งอยู่ห่างออกไปอีกครั้ง เห็นว่าฝ่ายนั้นถลกแขนเสื้อขึ้นจ้องมองรอยแดงช้ำที่ต้นแขน แล้วก็นิ่วหน้าด้วยความเจ็บ นั่นยิ่งทำให้คนที่นอนยิ้มอยู่บนเตียงมีความสุข

เจ็บไปสิ ก็เจ็บไปสิ เห็นมึงเจ็บมาก ๆ ยิ่งดี อยากพูดไม่เข้าหูทำไมล่ะ ถ้ายังกล้าพูดแบบนี้ด้วยอีก เดี๋ยวจะทำให้ยิ่งเจ็บมากกว่านี้อีก คอยดูก็แล้วกัน

"มานวดขากูนี่ เร็ว ๆ กูง่วง ปิดไฟด้วยไอ้เป๋ พรุ่งนี้กูจะตื่นตั้งแต่เช้ากูจะไปซ้อมเช้า ปลุกกูด้วย ถ้ากูไปสายมึงโดนดีแน่" พูดได้เพียงเท่านั้น ทานตะวันก็ยื่นขาให้อ้อนนวด ส่วนตัวเองนอนร้องเพลงหงุงหงิง หงุงหงิงมีความสุขอยู่คนเดียว

อ้อนลุกขึ้นแล้วเดินลากขาไปปิดไฟก่อนจะลงมานั่งอยู่ข้างเตียง จัดการออกแรงกดมือไปที่ขาของคนที่ยึดเตียงของตัวเองไปแล้ว ด้วยความไม่พอใจ แต่จะทำอะไรได้ ก็ทำได้แค่ต้องตามใจไอ้เลวนี่เท่านั้น ถ้าไม่อยากให้แม่ไม่สบายใจ ก็ต้องทำ สาธุชาติหน้าฉันท์ใด อย่าให้ผมต้องเจอกับไอ้ห่านี่อีกเลย แค่ชาตินี้ชาติเดียวก็เกินจะพอแล้ว อย่าไอ้ให้ผมต้องเจอะเจอกับมันอีกเลย

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 


"เจ็บ โอ้ย ไม่เอาปล่อยผม เจ็บ กลัวแล้ว ฮึก ฮือ" เสียงเอะอะโวยวาย พร้อมกับร่างที่นอนอยู่บนเตียงกระสับกระส่ายไปมา แถมยังร้องโวยวายอย่างเจ็บปวด ทำให้อ้อนสะดุ้งตื่นในกลางดึก ก่อนจะผุดกายลุกขึ้นนั่งหรี่ตาขึ้นมองในความมืดว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

"ไอ้ทาน ไอ้ทาน เป็นอะไรเฮ้ย เป็นอะไร" แม้จะพยายามเรียก และพยายามจะเขย่าแขนให้อีกฝ่ายรู้สึกตัว แต่ก็ไม่มีประโยชน์เลย ทานตะวันนิ่งเงียบไปแล้ว และเพียงไม่นาน ก็ร้องโวยวายขึ้นอีกแต่คราวนี้มาพร้อมกับเสียงสะอื้นไห้

"มาดูทานนะ มานะแม่ต้องมานะ ฮืก ฮือ อย่าทิ้งทานไปเลย มาหาทานนะแม่ แม่"

ประโยคที่พูดฟังไม่ได้ศัพท์แต่ก็พอจับใจความได้บ้าง อ้อนยืนขึ้นแล้วก้มหน้าลงไปดู ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ฝ่ามือที่ไขว่คว้าหาทำให้ต้องเอื้อมมือเข้าไปเกาะกุมเอาไว้ แล้วฝ่ามือเย็นเฉียบของทานตะวันก็คว้าทั้งมือ คว้าทั้งร่างของอ้อนลงมากอดเอาไว้แน่น

"เฮ้ย ไอ้ทาน เฮ้ย เฮ้ย"

"แม่ ทานรักแม่นะ แม่อย่าทิ้งทานไปเลย แม่ แม่"

เสียงของทานตะวันขาดหายไปแล้ว แต่ร่างของอ้อนกลับเกยทับอยู่บนร่างของคนที่กอดรัดเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

พยายามจะขืนตัวขึ้น แต่ก็ทำได้แค่เพียงการขยับกายเล็กน้อย เพราะว่าคนที่ยึดเตียงไม่ยอมปล่อยให้เป็นอิสระ

ร่างกายอุ่น ๆ แผ่นอกกว้าง เสียงสะอื้นในลำคอเบา ๆ ทำให้อ้อนไม่กล้าขยับกายกลัวจะทำให้อีกฝ่ายตื่นขึ้นมาอาละวาด เพราะทำให้ไม่ได้นอน

อ้อมแขนแข็งแกร่ง เสียงเต้นของหัวใจ ลมหายใจที่ค่อยปรับให้สม่ำเสมอ ใบหน้าที่ซุกซบลงมาที่เส้นผม

อันที่จริงถ้าจะขืนตัวออก มันก็คงไม่ใช่เรื่องยาก แต่อ้อนเลือกที่จะนอนนิ่งๆ อยู่อย่างนั้น พร้อมกับขมวดคิ้วมุ่นพยายามจ้องมองฝ่าความมืดเพื่อจะมองใบหน้าของอีกฝ่ายให้ชัด ๆ

แล้วก็ได้เห็น

หยดน้ำใส ๆ ที่สะท้อนกับแสงจันทร์ ยังคงหลงเหลืออยู่ที่ข้างแก้มของคนที่หลับสนิทไปแล้ว

ฝ่ามือเรียวเอื้อมแตะที่หยดน้ำแล้วก็รับรู้ได้ว่ามันคือน้ำตา

เรียวคิ้วขมวดมุ่นเข้าหากัน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของทานตะวันให้ชัด ๆ อีกครั้ง แล้วก้มกลับลงมาซุกซบที่แผ่นอกกว้าง ก่อนจะลองเอื้อมแขนกอดรัดไปรอบเอวของอีกฝ่ายเอาไว้

เตียงมันแคบ นอนไม่ค่อยถนัด ถ้าไม่กอด ก็กลัวตก ถ้าแค่นี้ไม่เป็นไรมั้ง

อย่ามาโทษกูทีหลังแล้วกํน ก็มึงเป็นคนลากกูลงมานอนด้วยนี่หว่า ช่วยไม่ได้ แล้วอีกอย่างนี่มันก็เตียงกูด้วย

ไม่รู้ว่าตอนนั้นอ้อนคิดอะไรอยู่ อยู่ ๆ ก็รู้สึกว่าไม่อยากปล่อยให้ทานตะวันต้องนอนคนเดียวอีก ไม่รู้ว่าความรู้สึกนั้นมันเรียกว่าสงสารหรือเปล่า แต่จำได้ว่า ไม่ว่ายังไงก็ไปไม่ถึงคำว่าสงสาร คนอย่างทานตะวันไม่มีอะไรให้ต้องสงสารเลย เหนือกว่าทุกอย่าง ดีกว่าทุกอย่าง แล้วจะน่าสงสารไปได้ยังไงกัน

แล้วอีกอย่างนี่มันก็เตียงกูนะ มึงเองที่มายึด ถ้าไม่ติดว่าง่วง กูก็ว่าจะลงไปนอนที่พื้นต่อ แต่ตอนนี้ง่วงเต็มทน ขอหลับก่อนก็แล้วกัน

ยังไงกูก็ต้องปลุกมึงอยู่แล้ว เอาไว้ตอนตื่นค่อยมาเคลียร์กันอีกที ตอนนี้กูขอนอนหลับสบาย ๆ อุ่น ๆ ก่อนแล้วกันวะ

แม่ง ง่วงจริง อ้อนหลับตาลงแล้ว และไม่คิดจะสนใจคนที่กอดร่างของตัวเองเอาไว้อีก เรียวแขนยังโอบรัดร่างของทานตะวันเอาไว้แน่น นอนฟังเสียงหัวใจของอีกฝ่ายที่เต้นอย่างสม่ำเสมอ แล้วก็หลับลงอย่างช้า ๆ อีกครั้ง

คืนนั้นทานตะวันฝัน ฝันว่าแม่มากล่อมนอนเหมือนตอนเด็ก ๆ แล้วก็กอดเอาไว้ มีแต่ความสุข ครอบครัวอยู่กันพร้อมหน้ามีแต่เสียงหัวเราะ มีแต่ความอบอุ่น จนต้องยิ้มออกมา ร่างที่นอนหลับสนิท กอดกระชับร่างในอ้อมแขนมากขึ้นแน่นขึ้น เหมือนอยากจะย้อนเวลากลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง อยากจะมีความสุขไปนาน ๆ และไม่อยากตื่นจากความฝันอีกเลย

TBC.....


เดวบ่ายสองมาลงให้อีกนะครับ อย่าลืมเมนท์บ้างละ ถ้าเมนท์บ่อยเดวเอามาลงเยอะเเน่นอนจ้าา

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตอนที่8มาเเล้วนะ เเต่มีคนอ่านตั้ง67อ่านเเหนะ คนเมนท์มีคนเดียวเองอะ ซึ้งเลย



เพราะเรากัดกัน(ผูกพัน) ตอนที่8 เช้าวันใหม่

แขนรู้สึกว่ามันกำลังชา ขยับไม่ได้ แล้วพอหรี่ตาขึ้นเพื่อปรับสายตาให้เข้ากับแสงยิ่งทำให้รับรู้มากยิ่งขึ้น ทานตะวันรู้สึกว่ามีอะไรทับอยู่บนร่าง เรียวแขนของใครสักคนที่โอบรัดที่รอบเอว ศีรษะของใครสักคนที่เอนซบอยู่บนต้นแขน

ใคร?

ใบหน้าคม ผมเผ้ายุ่งเหยิง หันไปมองคนที่มานอนซบอยู่ที่ไหล่ แล้วก็ถึงกับลมหายใจสะดุด

เฮ้ย...?!?

ไอ้เป๋นี่หว่า มาไงวะเนี่ย

นัยน์ตาคมเบิ่งตาขึ้นดูให้ชัด ๆ แล้วเมื่อขยับกายเตรียมจะลุกขึ้นนั่ง กลับได้ยินเสียงบ่นงึมงำจนต้องทิ้งกายลงนอนอีกครั้ง เมื่อเรียวแขนที่โอบรัดไม่ยอมปล่อย แถมยังกอดแน่นขึ้นอีก

“ขอนอนต่ออีกหน่อยไม่ได้หรือไง” อ้าว แล้วทำไมมึงต้องมานอนบนตัวกูด้วยวะ ไอ้เป๋

ถ้าเป็นปกติ ทานตะวันคงโวยวายโมโหแต่เช้า แต่ตอนนี้ยังไม่ตื่นเต็มตา ปฎิกิริยาตอบสนองแบบปกติก็เลยหยุดชะงักไปชั่วขณะ

ใบหน้าคมเหลือบตามองใบหน้ายามหลับของอีกฝ่ายอีกครั้ง ไม่ได้ตั้งใจจะมองให้มาก แต่ก็เผลอมองไปจนได้

สิ่งที่เห็นคือผิวแก้มเนียนใส แพรขนตายาวจนอยากจะเอานิ้วจิ้มเล่น และริมฝีปากสีสดน่าลิ้มลอง

เฮ้ย ไอ้เป๋......นี่มันผู้ชายแน่เหรอวะเนี่ย มองดี ๆ แบบนี้น่ารักใช้ได้นะเนี่ย
หรือว่าตอนนี้ยังเช้าอยู่ สติสตังเลยยังไม่ค่อยสมประกอบ หรือว่ายังไงกันวะ

ทานตะวันขมวดคิ้วมุ่น หันกลับไปนอนมองเพดานห้องอีกครั้ง แต่ในใจกลับครุ่นคิดถึงบางสิ่งบางอย่าง จนต้องหันกลับมามองคนที่ซุกซบอยู่บนไหล่

ปลายนิ้วเกลี่ยไล้เส้นผมสีน้ำตาลเข้มที่ปรกที่หน้าผากมนของคนที่ยังหลับใหล
และลองใช้ปลายนิ้วแตะไปที่ริมฝีปากของคนที่ยังไม่มีทีท่าว่าจะตื่นเลยสักนิด ลองแตะแล้วถึงได้รู้ว่ามันน่าสัมผัส จนต้องใช้นิ้วเกลี่ยเล่นจากหัวคิ้ว มาที่ปลายจมูกเล็ก ๆ ลงไปที่ข้างแก้ม และแตะซ้ำที่ริมฝีปากของอีกฝ่ายเล่น แล้วก็เผลอยิ้มออกมา เพราะถูกใจกับสัมผัสที่ได้รับ

แก้มโคตรนิ่มเลยว่ะ เนียนด้วย เหมือนอะไรนะ เหมือน เหมือน .........

ยังไม่ทันที่จะได้คิดอะไรต่อ แพรขนตาที่ไหวยุกยิก ก็ทำให้ทานตะวันรีบชักมือกลับ แล้วแกล้งหลับตาลงนอนตัวแข็งทื่อในทันที

แล้ว กูทำแบบนี้ทำไมวะเนี่ย

อ้อนยกมือขยี้ตาของตัวเองซ้ำ ๆ เพื่อให้ตื่นเต็มตา นัยน์ตาเหลือบมองไปที่นาฬิกาที่ข้างฝา แล้วก็ขยับกายลุกขึ้นนั่ง

ดีนะเนี่ย ตื่นก่อน ไม่งั้น ไอ้เวรนี่แหกปากโวยวายหาว่าปลุกมันช้าแน่ ๆ ทั้งที่อยากจะตื่นแต่ร่างกายกลับต่อต้าน อยากนอนอีกนิด นิดเดียวจริง ๆ คงไม่เป็นไรน่า

อ้อนกำลังจะทิ้งกายลงนอนอีกครั้ง ฝ่ามือเอื้อมจับที่ข้อมือของอีกฝ่ายที่แผ่หลา ยกขึ้นเพื่อให้ไปวางอยู่บนตัวของทานตะวัน แล้วก็เบียดร่างขดตัว เตรียมจะดึงผ้าห่มคลุมร่าง แต่ทานตะวัน ก็ลุกพรวดพราดขึ้นนั่ง เหมือนไม่สามารถทนอยู่นิ่งเฉยได้อีก

“ร้อนโว้ยยยยยยยยยยย แม่งเอ้ย” เสียงแหกปากแต่เช้า ทำให้อ้อนได้รู้ว่าเวลาแห่งความสุขหมดลงแล้ว แถมซ้ำไอ้คนที่ยึดเตียง ยังเขย่าร่างของอ้อนไปมา ไม่ยอมให้หลับให้นอนได้อีก

“ลงไปเลยมึง เฮ้ย เฮ้ย ตื่นสิวะ”

เฮ่อ สวรรค์ล่มอีกแล้วกู ไอ้ทานนะไอ้ทาน มึงจะตื่นมาทำไมตอนนี้วะ อ้อนอยากจะตะโกนด่าอีกฝ่ายให้สาแก่ใจ แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไร ทานตะวันกลับสอดมือเข้าไปที่แผ่นหลังบางของคนที่กำลังเตรียมจะลุกขึ้น แล้วยกร่างนั้นขึ้นทั้งตัว เขย่าที่ไหล่แรง ๆ จนอ้อนรู้สึกมันหัว แล้วก็ได้รู้ว่าเช้านี้ มันเป็นเช้าแห่งวันนรกแตกแท้ ๆ

“ตื่น ตื่น ตื่น ตื่นนนนนนนนนนน”

กูรู้แล้วโว้ย ไอ้เหี้ยเอ้ย จะตะโกนหาห่าอะไรวะ

ก่อนที่อ้อนจะโวยวาย ร่างกายก็หล่นลงบนพื้นซะแล้วเพราะแรงถีบจากคนบนเตียง หล่นลงมาแบบไม่ทันตั้งตัว แล้วก็ตามมาด้วยเสียงหัวเราะเยาะเย้ยสะใจของทานตะวัน

“โอ้ย เจ็บนะโว้ย เหี้ยเอ้ย ซวยแต่เช้าเลยแม่ง” อ้อนบ่นออกไปอย่างนั้นแล้วรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวเข่า

เจ็บอีกแล้ว ทำไมมันยิ่งเจ็บขึ้นเรื่อย ๆ นะ ยังไม่อยากผ่าตัดตอนนี้ ทำยังไงดี อ้อนขมวดคิ้วมุ่นมองที่ขาของตัวเอง แล้วค่อย ๆ ถลกขากางเกงขึ้นดู โดยเหลือบมองคนที่ลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำ ร้องเพลงมีความสุขแต่เช้า ทานตะวันไม่ทันมองแล้วก็ไม่คิดจะมองว่าอีกฝ่ายกำลังทำอะไร แต่รู้สึกว่าเช้านี้สนุกสนานกว่าทุกวัน ได้แกล้งไอ้เป๋แต่เช้า สวรรค์จริง ๆ เลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า

คนตัวโตเดินเข้าห้องน้ำไปแล้ว ส่วนอ้อนพยายามลุกขึ้นยืน แต่ก็ลุกไม่ได้ พยายามลุกขึ้นอีกครั้งแต่ก็เจ็บจนต้องนั่งลงกับพื้น แล้วนวดคลึงที่หัวเข่าของตัวเอง กัดฟันแน่น แล้วพยายามลุกขึ้น และสุดท้ายก็ลุกขึ้นได้

เฮ่อ โล่งอก ไม่ค่อยเจ็บมาก แต่คงพอเดินไหว ไม่เป็นไรหรอกไอ้อ้อน ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็หาย เดี๋ยวก็หาย น่ะ ของแค่นี้ เดี๋ยวก็หาย

ริมฝีปากขบกันแน่น แล้วก็ยิ้มออกมาได้ เมื่ออาการเจ็บแปลบทุเลาลง

นึกว่าจะแย่ ไม่เป็นไรแล้วนี่หว่า ตกใจไปได้ เฮ่อ เดี๋ยวก็ต้องแบกกระเป๋าไอ้ทานอีก แต่คงพอไหวมั้ง ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร

ปลอบใจตัวเองอย่างนั้นแต่อ้อนก็ยังรู้สึกเจ็บที่ขาอยู่ดี
เหลือบมองไปที่ห้องน้ำ แล้วก็ยกนิ้วกลางขึ้นส่งให้ลับหลัง คนกวนประสาท

“เหี้ยไอ้ทาน อย่าให้กูใช้หนี้หมดนะ น่าดูแน่มึง”

ถึงจะคิดก็เป็นได้แค่ความคิด เพราะทานตะวันไม่ได้รู้เรื่องด้วยเลย ส่วนอ้อนก็ได้แต่โมโหโวยวายอยู่เงียบ ๆ คนเดียว

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++




มองมันชัด ๆ มันก็น่ารักนะไอ้เป๋เนี่ย

เฮ้ย......น่ารักตรงไหน ไม่มีอ่ะ อย่างนั้นเขาไม่เรียกน่ารักนะ คิดอะไรบ้า ๆ

แต่น่ารักจริง ๆ นะ เนื้อนิ่ม ผิวนุ่ม เอามานอนกอดเล่นได้สบาย

งั้นเหรอ.......ตัวหนักจะตายแถมยังมาทำให้เมื่อยแขนอีกต่างหาก

มองดี ๆ สิตาว้าน หวานด้วยนะ ยิ้มทีมีลักยิ้มที่แก้มสองข้างด้วย แต่นาน ๆ มันจะยิ้ม น่ารักจริง ๆ

พอเหอะไอ้ทาน คิดห่าอะไรแต่เช้าวะเพ้อเจ้อ แม่งกูนี่ท่าจะบ้า

ทานตะวันสะบัดหัวไล่ความคิดเพี้ยน ๆ แล้วก็ปลดเสื้อผ้า เตรียมอาบน้ำ เพื่อไปซ้อมในตอนเช้า วันนี้อารมณ์ดี เพราะฝันว่าเมื่อคืนอยู่กับแม่ แล้วแม่ก็กอด อุ่นมาก ๆ มีความสุขที่สุด

ทานตะวันอาบน้ำเรียบร้อยแล้วยืนอมยิ้มอยู่หน้ากระจก ลองยกมือขึ้นโอบร่างของตัวเองแล้วก็ยิ้มออกมา

เดี๋ยวถ้าได้ถ้วยชนะเลิศนะ แม่จะวิ่งเข้ามาแล้วก็กอด กอดเอาไว้ แล้วบอกว่าทานเก่งที่สุดเลยลูก

นั่นไงล่ะ ต้องเป็นอย่างนั้นแน่ ๆ เลย แค่คิดก็มีความสุขแล้ว ต้องไปซ้อม ต้องรีบไปซ้อม
ยังไงแชมป์ปีนี้ ก็ไม่มีทางพลาดหรอก ชัวร์อยู่แล้ว ซ้อมขนาดนี้ ไม่ได้ถ้วยรางวัลก็ให้มันรู้ไป
ไปซ้อมดีกว่า เช้านี้มีความสุขจริงโว้ย ฮ่า ฮ่า ฮ่า

ทานตะวัน มีแต่ความมุ่งมั่น รอบตัวมองไม่เห็นใคร นอกจากคำชมของพ่อแม่ที่ว่า

“ทานเก่ง ทานเยี่ยมที่สุด”
ถึงแม้มีคนมากมายมาสนใจ อยากเข้าหา แต่กลับถูกปฎิเสธด้วยคำพูดร้าย ๆ จนพากันต้องวิ่งหนี แม่ถามหลายครั้ง ว่ามีแฟนหรือเปล่า แต่ทานตะวันก็โกหกไปทุกครั้งว่ามี
ทั้งที่ในความเป็นจริง ชีวิตนี้ คนตัวโต บ้า ๆ บอ ๆ ไม่เคยสนใจที่จะมองใครเลย

ไม่เคยมีใครรู้ว่าคนอย่างทานตะวัน ไม่เคยหลงรักใคร และไร้เดียงสากับเรื่องความรักอย่างไม่น่าเชื่อ จนถึงตอนนี้ สิ่งเดียวที่ทำให้ทานตะวันคงอยู่ คือสายตาและความชื่นชมของพ่อแม่นั่นเอง

TBC….



เมนท์บ้างนะรู้สึกไงบ้าง อย่าให้บอร์ดนี้ดูเหงาๆเลย ไม่งั้นไม่เอามาลงจิงๆด้วย-..-

[CCI.]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

  สนุกมากกกกก มานั่งปูเสื่อรอตอนต่อไป

[anankrungthep]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

สนุกมากครับ มาต่อเร็วๆนะครับ กำลังรออ่านต่อ!

[MönKëY~Hërö]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ขอบคุนมากคุบสุดยอดออนอยู่นี่ต่อเลยคับผม>_<

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตามคำเรียกร้องเลยคร้าฟฟฟฟฟฟฟ เย้ๆๆๆ มีคนเมนท์เเล้ว
มาต่อกันที่ตอนที่9เลย เเล้วเดวมาลงอีกนะ ผมไปนั่งเขียนโครงงานก่อนเดวติดร. จะโดนซวดเอา ชีวิตม.4ต้องดีเป็นปูฐานเริ่มต้นให้ได้สู้ๆๆๆๆ



เพราะเรากัดกัน (ผูกพัน) ตอนที่9 แผลที่ขา

น้ำ เหมือนเดิม ผ้าขนหนูเหมือนเดิม แล้วก็แหกปากโวยวายเหมือนเดิม
แล้วไอ้ทานก็วิ่งเป็นบ้าอยู่กลางสนามแดดร้อนเปรี้ยง ๆ เหมือนเดิม

อ้อนยืนแบกทั้งกระเป๋า ทั้งขวดน้ำและผ้าขนหนู ของทานตะวันเหมือนทุก ๆ วัน แต่วันนี้มันแปลกกว่าทุกวัน
เพราะรู้สึกยิ่งขยับขามากขึ้นเท่าไหร่ ความเจ็บก็แล่นพล่านเร็วขึ้นเท่านั้น

ลองยืนนิ่ง ๆ แล้วเหมือนกับว่ากระดูกจะหลุดออกมาซะให้ได้ เจ็บจนต้องนิ่วหน้า เจ็บจนร้าว แต่ก็กัดฟันฝืนทน

ไอ้เหี้ยทาน เมื่อไหร่มึงจะซ้อม ๆ ให้มันเสร็จ เมื่อไหร่จะหมดวัน แล้วเมื่อไหร่กูจะได้พักสักทีวะ

อ้อนยืนกัดฟันแน่น แล้วก็ค่อย ๆ ย่อกายลงนั่งข้างสนามฟุตบอล เจ็บจนทนไม่ไหว จนต้องลงนั่ง ส่วนทานตะวันยังคงแหกปากโวยวายต่อไป จนเสียงนกหวีดหมดเวลาการแข่งขัน ทานตะวันถึงวิ่งโร่หน้าตายิ้มแฉ่ง เหงื่อโทรมกายเข้ามาหา และเรียกขอน้ำ และผ้าขนหนู ก่อนจะลากให้อ้อนลุกขึ้นยืน และกระตุกแขนให้เดินตาม

แต่เพราะว่าเจ็บจนแทบไม่อยากยืนทำให้อ้อนฝืนกายเอาไว้ และค่อย ๆ ก้าวขาโขยกเขยกตามอย่างช้า ๆ นั่นยิ่งทำให้ทานตะวันหงุดหงิด

เป๋แล้วยังเสือกช้า ห่าอะไรวะเนี่ย

“เฮ้ย มึง เดินให้มันเร็ว ๆ หน่อยไม่ได้หรือไง กูอยากอาบน้ำจะแย่แล้ว เหี้ยช้าชิบหายเลยโว้ย” ถึงจะพูด ถึงจะด่าถึงจะตะคอกใส่ แต่อ้อนก็ทำได้แค่กดฟันแน่น แล้วพยายามเดินให้เร็วขึ้น

โอ้ยยยยยยยยย ทำไมมันเจ็บอย่างนี้วะ เจ็บจนแทบก้าวขาไม่ออกแล้ว

คนอื่น ๆ ทยอยกันเข้าไปอาบน้ำ ส่วนอ้อนสะบัดมือของทานตะวัน เพราะทนไม่ไหวอีกต่อไป สุดท้ายทิ้งกายลงนั่ง ไม่สนใจเสียงโวยวายของอีกฝ่าย ที่ตะโกนด่าอย่างไม่พอใจ

“กูรีบ ไม่ได้ยินหรือไงวะ ไอ้เหี้ยเอ้ย เร็วสิวะ” เรียกแล้ว แต่ไม่มีเสียงตอบรับ

อ้อนทิ้งกายลงนั่งข้างสนาม ไม่สนใจจะมองอะไรอีก เพราะความเจ็บปวดที่บริเวณหัวเข่า มันร้าวจนแทบไม่มีแรงลุกขึ้นยืน เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดขึ้นที่หน้าผาก พร้อมกับที่ใบหน้าเนียนขาว ยิ่งซีดขาวเหมือนกระดาษ

“วันนี้ไม่แกล้งกูสักวันได้มั้ย ขอร้องล่ะ ขอร้อง” ไม่มีคำว่าอดทนหลงเหลืออีก เสียงที่เอ่ยบอกแทบเป็นเสียงกระซิบ ทานตะวันฟังคำพูดนั้นไม่ชัดจนต้องเดินย้อนกลับมาหา คนที่ทรุดนั่งกับพื้น แล้วเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ

“มึงพูดอะไรนะไอ้เป๋….กูรีบ มึงได้ยินมั้ยโว้ยยยยยยยยยยยยยย” คนที่ไม่เคยมองเห็นใครมีตัวตนตะโกนใส่หน้าของคนที่นั่งนิ่ง ๆ อยู่บนพื้นสนามแล้วเตรียมตัวจะเตะที่แขนของอ้อน เพราะความรำคาญ

สำออยจริงนะมึง สำออยจริง ๆ แม่ง

ถึงจะคิดมากเท่าไหร่ ถึงจะโมโห แต่อ้อนไม่มีกระใจพูดอะไรอีกต่อไปแล้ว เพราะความเจ็บปวดกำลังแล่นพล่านไปทั้งร่าง

“ทาน ขอร้องล่ะนะ วันเดียว อย่าแกล้งกูเลย” น้ำเสียงที่เบาหวิว ฝ่ามือแตะที่หัวเข่า แล้วก้มหน้านิ่ง ๆ มองที่ขาของตัวเอง มือกำแน่นเข้าหากัน แล้วจิกเล็บเข้าที่ฝ่ามือแรงขึ้นเรื่อย ๆ เพื่อให้คลายความเจ็บปวด ไม่เว้นแม้กระทั่งริมฝีปากที่ถูกขบเม้มจนขึ้นห้อเลือด ปฏิกิริยาและท่าทางของร่างตรงหน้าทำให้ทานตะวัน ต้องเอียงคอมองด้วยความไม่เข้าใจ

มันเป็นอะไรของมันวะ พูดอะไรไม่รู้เรื่อง เอามือกุมที่หัวเข่าตลอด แล้วมันเป็นเหี้ยอะไรของมัน

“ไหน กูดูหน่อยดิ หัวเข่ามึงเป็นอะไร” ฝ่ามือกำลังจะวางทาบอยู่ที่หัวเข่าของอ้อน แต่ร่างนั้นต้องรีบชักขาหนี เพราะคิดว่าทานตะวันคงหาเรื่องแกล้งอีกแน่ ๆ

“อย่า ไม่เอา ไม่เป็นไร ไม่ได้เป็นไร เดี๋ยวตามไปแล้วกันนะ ขอโทษ ขอโทษจริง ๆ” คำตอบที่ตอบกลับมายิ่งทำให้คนฟังไม่พอใจ เป็นเหี้ยอะไรวะ นึกว่ากูอยากจะดูหรือไงว่ามึงเป็นอะไร ไม่มีทางหรอก

แต่กูอยากเห็นเฉย ๆ ไม่ให้ดูกูก็จะดู ไหนดูซิมึงเป็นอะไร ถึงสำออยนัก ไหน ไหน ขอดูหน่อย

กลายเป็นเรื่องสนุกของทานตะวันที่จะได้เห็นอะไรอย่างที่ใจต้องการ

ยิ่งอ้อนพยายามหนีหรือหลีกเลี่ยง คนบ้า ๆ อย่างทานยิ่งหัวเราะเพราะเห็นเป็นเรื่องสนุก ต้องการที่จะดูให้ได้

และสุดท้าย ฝ่ามือก็กระแทกเข้าที่หัวเข่าของอ้อนอย่างแรง จงใจให้เจ็บ จงใจให้ปวด แล้วก็ได้ผลจริง ๆ
แต่ผลที่ได้มันแย่กว่าที่คิด เพราะอ้อนลงไปนอนกับพื้นแล้วคู้ตัวกุมเข่าของตัวเองเอาไว้แน่น เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดทรมาน ทำให้ทานตะวันตกตะลึง นิ่งงันอยู่อย่างนั้น



“โอ้ยยยยยยยยยย เจ็บ ไอ้ทาน ไอ้สัตว์เอ้ย กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง โธ่โว้ยยยยยยยยยยย”

เฮ้ย มันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอวะ เป็นอะไรของมันอ่ะ ใช้เวลาตั้งสติไม่นาน คนตัวโตรีบถลกขากางเกงข้างที่อ้อนกุมเอาไว้แน่น แล้วดูให้ชัดเต็ม ๆ ตา

ห่าอะไรวะเนี่ย

ทั้งเลือด ทั้งหนอง ทั้งรอยช้ำ แถมซ้ำ บางสิ่งบางอย่างที่โผล่ออกมาจากผิวเนื้อ

“เฮ้ย มึงเป็นอะไรเนี่ย ไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลย” ทานตะวันที่ยังตกตะลึง รีบช้อนร่างของอีกฝ่ายและอุ้มขึ้นโดยง่าย สีหน้าที่แสดงถึงความเจ็บปวด และเสียงกรีดร้อง ยิ่งทำให้หัวใจของทานตะวันเต้นไม่เป็นส่ำ

ไม่ได้ห่วง แต่ตกใจ เพราะไม่คิดว่าจะเห็นอะไรแย่ ๆ อย่างนี้ ความรู้สึกเก่า ๆ หวลกลับมาอีกครั้ง
เหมือนกับว่าได้ยินเสียงร้องของตัวเองสมัยเด็ก ๆ เสียงร้องที่แสดงถึงความเจ็บปวดทรมาน เสียงร้องที่ทำให้อยากจะร้องไห้ตาม

“อย่าไปโรงพยาบาลเลยนะ ไม่มีเงิน ถ้าแม่รู้แม่ต้องด่าแน่ ๆ อย่าไปเลย ขอร้อง ขอร้อง กินยาแก้ปวดเดี๋ยวก็หายนะ โอ้ยยยยยยยย เหี้ยเอ้ย ไอ้ทานปล่อยกูลงเถอะ เดี๋ยวก็หาย ปล่อยกูสิโว้ยยยยยยยยย”

กินยาแก้ปวด บ้าหรือเปล่า ยาแก้ปวดเหี้ยอะไรวะ ขาแบบนี้มันเกินจะกินยาแก้ปวดแล้วนะ ไอ้โง่เอ้ย

“ต้องไป กูจะให้มึงไป มึงต้องไป” เสียงตะคอกยิ่งทำให้อ้อนยิ่งอยากจะลงเดินให้ได้ ดิ้นรนไม่ยอมอย่างเดียว ฝ่ามือรัวทุบหนัก ๆ ไปที่แผ่นอกของคนอุ้ม เพียงเท่านั้นกลับเพิ่มแรงโมโหของคนบ้ามากขึ้น

“โธ่ไอ้นางเอก คิดว่ากูอยากอุ้มมึงนักหรือไง มึงยังตายไม่ได้หรอกตอนนี้ มึงยังใช้หนี้กูไม่หมดเลย จำไม่ได้หรือไง ห๊า เดี๋ยวกูออกให้ก็ได้ค่าหมอไม่กี่บาท แต่มึงต้องใช้หนี้กูเพิ่มเป็นสองเท่าเข้าใจมั้ย แล้วกูจะไม่บอกแม่มึง”

ฝ่ามือหยุดชะงักแล้ว พร้อมกับที่อ้อนขบริมฝีปากสะกดกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้ เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่ยังชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ แล้วยิ่งอยากจะร้องไห้ แค่เกือบแสนกูยังไม่มีปัญญาจ่าย มากกว่านี้ กูจะไปเอาที่ไหนมาให้

ไอ้ทานทำไมมึงถึงได้ร้ายกาจขนาดนี้ กูเกลียดมึง เกลียดจนไม่รู้ว่าจะเกลียดยังไงแล้ว ทำไมมึงถึงได้เป็นคนแล้งน้ำใจขนาดนี้ ทำไมกูถึงต้องมาเจอมึงด้วย ทำไม ทำไม

ทั้งเจ็บที่ขา แถมยังเจ็บที่ใจ อ้อนยกแขนขึ้นปาดน้ำตาที่หยดลงที่ข้างแก้ม แล้วเอ่ยบอกคนที่อุ้มเอาไว้ด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน

“อย่าบอกแม่กูนะทาน อย่าบอก แล้วมึงจะให้กูใช้หนี้มึงเท่าไหร่กูก็ยอม” น้ำเสียงที่เบาหวิวและขาดหายไปเป็น
ช่วง ๆ ของคนในอ้อมแขนทำให้คนอุ้มต้องรีบวิ่งให้เร็วขึ้น

เจ็บ

แบบนี้มันเจ็บ

น่ากลัว เวลาเห็นคนเจ็บปวดมาก ๆ ขนาดนี้ยิ่งกลัว ก็แล้วทีแต่ก่อนแกล้งมันตั้งเยอะไม่เห็นมันเป็นอะไร
ไม่เห็นมันเคยร้อง แต่ทำไมคราวนี้ มันถึงต้องร้องด้วย แล้วมันยังร้องไห้อีก ไอ้อ้อนมึงอย่าร้องไห้สิวะ กูกลัวคนร้องไห้ อย่าร้องไห้เลย เห็นแล้วมันทรมาน เหมือนกูตอนเด็ก ๆ ไม่มีผิด ขอร้องล่ะมึงอย่าร้องไห้เลย

“หยุดร้องซะทีสิวะ กูรำคาญโว้ย เดี๋ยวกูโยนทิ้งไว้ตรงนี้เลย” เสียงตะคอกทำให้อ้อนต้องรีบปาดน้ำตาทิ้ง แล้วยกแขนขึ้นโอบรัดรอบคอคนอุ้มเอาไว้แน่น กลัวว่าอีกฝ่ายจะโยนทิ้งให้เจ็บยิ่งกว่าเดิม

ท่ามกลางความรู้สึกขัดแย้งมากมาย

ทานตะวันคงไม่รู้ ว่าหนึ่งในนั้นคือความรู้สึกแปลก ๆ ภายในใจระหว่างคนอุ้มกับคนถูกอุ้ม

บางสิ่งบางอย่างที่ทานตะวันไม่เคยรู้จัก

บางสิ่งบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นอย่างช้า ๆ

บางสิ่งบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นโดยที่แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่ทันได้รู้ตัว

TBC….



เป็นไงบ้างละสำหรับทานกับอ้อนเริ่มมีความสัมพันธ์เเบบซับซ้อนเเล้วสิ ใครอย่ารู้เร็วๆรีบๆมาเมนท์กันเยอะๆเลยน้าา ผมไปนั่งเขียนโครงงานต่อละ

[MönKëY~Hërö]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ยิ่งอ่านก้อยิ่งชอบ ชอบทั้งเรื่องทั้งคนลงให้อ่านเลยขอบคุนคับแฟนคลับหน้าใหม่คนนี้จะติดตามต่อไปค้าบ

[smartty]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

สนุกมากครับ กะลังสนุกเลย รีบต่อนะครับ นั่งรอหน้าคอมเลยแหละครับ