พิมพ์

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

บทนำ

"มึงจะไปที่เดิมอีกป่ะวะ"

"หรือว่ามึงจะเปลี่ยนที่"

สองเสียงเอ่ยขึ้นติดๆกันตามฉบับฝาแฝด น้ำ ไฟ ที่มันตั้งไว้ สองคนนี้เป็นเพื่อนผมเองล่ะครับ คนพี่ชื่อน้ำ คนน้องชื่อไฟ ผมไม่รู้วิธีแยกมันและไม่เคยแยกมันออก แต่ก็ไม่ได้มีประโยชน์นักที่จะต้องมานั่งจำว่าคนไหนคือน้ำ หรือ คนไหนคือไฟ เพราะ ไอ้น้ำใจร้อนเป็นที่สุด ส่วนไอ้ไฟก็ใจเย็นเหมือนพึ่งศึกออกมาจากวัด ผมเคยออกความเห็นให้มันไปสลับชื่อกันด้วยล่ะ ผมเห็นพวกมันสองคนแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าครองภพมันได้เกิดมาพร้อมผม มันจะสนิทกับผมแบบสองคนนี้รึเปล่า...

"พวกมึงสองคนนี่น่าเวียนหัวว่ะ เลิกตัวติดกันเหมือนกล้วยหอมสยองขวัญได้ไหมวะ ขัดลูกหูลูกตาชิบ"

ชายหนุ่มอีกคนพูดขึ้น ผมเลิกคิ้วมองหน้ามันเล็กน้อย ไอ้นี่ก็เพื่อนผมครับ มันชื่อ โรมัน แต่ทุกคนเรียกว่าโรม หน้าตามันโหดได้ใจมาก หูนี่แทบไม่มีช่องว่างเพราะมันเจาะหูจนพรุนไปหมดแล้ว แล้วเจาะข้างเดียวด้วยนะครับ เอกลักษณ์เฉพาะตัวมั้ง แต่ผมว่ามันทำให้มันดูโหดขึ้นกว่าเดิม ตัวมันสูงกว่าผมนิดหน่อย ถ้าเปรียบมันกับฝาแฝดน้ำไฟ คงแทบไม่เชื่อว่ามาเป็นเพื่อนกันได้เพราะสองคนนั้นมีลุคน่ารักใสๆ แต่ไม่ได้ตัวเล็กผอมบางนะครับ เพื่อนผมสามคนนี้ตัวใหญ่พอกันหมดเลย

"มันเรียกว่ากล้วยหอมจอมซนต่างหาก"

ผมพูดแก้ให้มัน

ผมชื่อกึกก้อง หรือที่ใครๆก็เรียกว่าก้อง ภายนอกผมดูเป็นคนใจดี มีมนุษยสัมพันธ์ แต่ทำไมผมมีเพื่อนแค่สามคนนี้ก็ไม่รู้เหมือนกัน ผมเป็นหนุ่มฮอตอันดับสอง ซึ่งไม่ค่อยเข้าใจว่าจัดไว้เพื่ออะไร ศัตรูหมายเลขหนึ่งของผมคือ ไอ้นักรบ มันกวนตีน นิสัยเอี้ย และที่ผมทนไม่ได้คือมัน ชอบคนๆเดียวกับผม ตัวการ ตอนนี้ผมก็ทำใจได้บ้างแล้วว่าการไม่เคยมองผมเป็นอย่างอื่นเลย นอกจากพี่ชายที่แสนดี 

"เออ นั่นแหละ แล้วนี่มึงจะไปฉลองที่เดิมเหรอว่ะ"

"ไม่ล่ะ ครั้งนี้กูจะเปลี่ยนที่"

"อ้าว.."

"...ทำไมวะ"
สองแฝดพูดต่อๆกันแล้วมองผมอย่างสงสัย โรมก็ผละจากเกมส์ในมือแล้วมองหน้าผม

"วันเกิดกูปีนี้ กูอยากฉลองที่คลับของพ่อกูที่เพิ่งเปิดใหม่น่ะ"

ผมบอกพวกมันไป

วันเกิดอายุสิบสามเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจัดงานวันเกิดที่บ้าน วันนั้นผมแอบได้ยินพ่อกับแม่คุยกัน เรื่องฝาแฝดของผมที่เสียในท้องแม่แต่ผมกลับรอดมา ครองภพ ตั้งแต่นั้นมาผมก็ไม่เคยจัดวันเกิดที่บ้านอีกเลย บอกจรงๆว่าผมรู้สึกผิด และเสียใจกลับเรื่องที่พ่อแม่ปิดผมมาตลอดสิบสามปี พ่อกับแม่ไม่รู้หรอกว่าผมรู้เรื่องนี้ ในสายตาพวกท่าน ผมเป็นเด็กดี ไม่มีเรื่องมีราวกับใคร แต่เมื่อครบรอบวันเกิดผมก็จะไปฉลองที่โรงพยาบาลที่ผมเกิดทุกครั้ง ซื้อของขวัญไปมอบให้กับผู้ป่วยที่นั่น น้ำ ไฟ และโรม ก็ไม่เคยปริถามผม มันไปพร้อมผมทุกครั้ง อย่างน้อยผมก็มีเพื่อนดีๆที่รักผมอยู่

แต่วันเกิดปีนี้ต่างออกไป พ่อเปิดคลับใหม่และใส่ใจกับมันมาก จนดูเหมือนมากเกินไป ผมเลยคิดว่าจะไปดูว่ามันมีอะไร 'ดีๆ' ที่นั่นที่ทำให้พ่อใส่ใจมาก

"มึงเนี่ยนะจะไปคลับ"

"มึงเนี่ยนะ"

"คลับเหรอวะ"

พวกมันถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจในสิ่งที่ได้ยินนัก ก็แน่ล่ะ จากฉลองวันเกิดที่โรงบาลมาเป็นคลับ เป็นใครก็ต้องงง

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตอนที่1 น๊


“คลับพ่อมึงก็ไม่มีอะไรเลยนี่หว่านอกจากความหรูหรา เหล้าแพงๆ..”

“กับคนรวยๆ  แล้วก็อาหารอร่อยๆ”

“มึงลืมอีกอย่าง พนักงานแหล่มๆเต็มเลย”

ผมมองพวกนี้แล้วส่ายหัวเล็กน้อย ผมว่าอีกไม่นานไอ้โรมก็ต้องกลายเป็นแฝดสามกับไอ้น้ำไอ้ไฟ
ผมเลิกใส่ใจพวกมันแล้วมองไปรอบๆคลับหรูที่พ่อวางแผนจะสร้างมานาน มันก็จริงของพวกนี้ ไม่มีอะไรที่ดูโดดเด่นสำคัญสักหน่อย

ผมคิดอย่างนั้นจนสายตาไปหยุดอยู่ที่คนๆหนึ่ง บนเวทีไม่เล็กไม่ใหญ่ที่จัดไว้กลางคลับ คนตัวเล็กจนดูเตี้ย ดูอายุแล้วไม่น่าจะเท่าผมด้วยซ้ำ มองจากตรงนี้แล้วดูผิวขาวซีด ผมสีดำแต่ไม่ถึงกับสนิทยาวเกลี่ยอยู่แถวต้นคอ นอกจากปากกับแก้มที่แดงจัดนั้นแล้ว ตัวของเด็กคนนั้นซีดมาก

อายุน้อยๆอย่างนี้ไม่ผิดกฎหมายเหรอครับเนี่ย

ก่อนที่จะได้ทันคิดอะไร เสียงดนตรีก็ดังขึ้นพร้อมๆกับเสียงใสๆของน้องตัวเล็กๆคนนั้นที่จับไมค์ขึ้นมา

Found myself today
Oh I found myself and ran away
Something pulled me back
The voice of reason I forgot I had
All I know is just you're not here to say
What you always used to say
But it's written in the sky tonight

So I won't give up
No I won't break down
Sooner than it seems life turns around
And I will be strong
Even if it all goes wrong
When I'm standing in the dark I'll still believe
Someone's watching over me

Seen that ray of light
And it's shining on my destiny
Shining all the time
And I wont be afraid
To follow everywhere it's taking me
All I know is yesterday is gone
And right now I belong
Took this moment to my dreams

So I won't give up
No I won't break down
Sooner than it seems life turns around
And I will be strong
Even if it all goes wrong
When I'm standing in the dark I'll still believe
Someone's watching over me

It doesn't matter what people say
And it doesn't matter how long it takes
Believe in yourself and you'll fly high
And it only matters how true you are
Be true to yourself and follow your heart

So I won't give up
No I won't break down
Sooner than it seems life turns around
And I will be strong
Even if it all goes wrong
When I'm standing in the dark I'll still believe
That I won't give up
No I won't break down
Sooner than it seems life turns around
And I will be strong
Even when it all goes wrong
When I'm standing in the dark I'll still believe
That someone's watching over
Someone's watching over
Someone's watching over me

Someone's watching over me

เพลงจบลงพร้อมๆกับเสียงปรบมือของแขกทุกท่านและยังมีเสียงแซวเล็กน้อย  สายตากรุ้มกริ่มจากชายหลายๆคนที่มองมายังน้องคนนั้นสร้างความหงุดหงิดใจให้ผมโดยไม่รู้ตัว

“ตาค้างเลยเหรอมึงไอ้ก้อง”
ไอ้โรมกระทุ้งผมเบาๆหนึ่งทีเมื่อเห็นว่าผมเงียบหายไป

“อือ ก็น้องเค้า..น่ารักดี”

“เสียงก็...”

“โคตรเพราะเลย”
สองแฝดน้ำไฟพยักหน้าเห็นด้วยกับผม

เจ้าตัวที่ถูกใครหลายๆคนชมตอนนี้กำลังลุกลงจากเวที หน้าหวานซีดพยักหน้ายิ้มๆตอบรับคำชมจากคนบริเวณหน้าเวที
...............ผมรู้สึกใจเต้นดังขึ้นเมื่อได้เห็นรอยยิ้มของน้องคนนี้ และผมก็ไม่อยากพลาดโอกาสดีๆที่มีมาไม่บ่อยหรอกนะ........................

“เฮ้ย ขอตัวก่อนนะ เดี๋ยวมา”

“หึ เดินตามเลยเหรอเพื่อน เป็นเอามากแฮะ”
โรมมันแซวผม แต่ตอนนี้ผมสนใจแค่คนตัวเล็กที่หายเข้าไปในห้องน้ำเท่านั้น

“ไปต่อกับพี่คืนนี้มั้ยน้องชาย หน้าหวานแนวเราเนี่ยท่าทางจะสนุก”

ผมมองเข้าไปข้างในหลังจากแง้มประตูเพียงเล็กน้อย มีผู้ชายที่ดูมีอายุอยู่ยืนโซเซไปมา มือข้างขวาก็กำข้อมือเล็กของน้องคนนั้นไว้แน่น

“ม..ไม่ครับ ผม...ผมมาทำงานไม่ได้มาทำอะไรแบบนี้”

“เอาน่า จะเอาเท่าไหร่ พี่จ่ายได้หมด เดี๋ยวพี่จะพาไปขึ้นสวรรค์ด้วยไง”

ผมทนไม่ไหวเมื่อมันเริ่มพูดจาสกปรกๆ และรู้สึกเป็นห่วงน้องตัวเล็กที่เริ่มตัวสั่นอย่างเห็นได้ชัด

ผมกระชากผมไอ้ตัณหากลับมาอย่างแรงแล้วต่อยหน้ามาไปหนึ่งที สาบานได้ว่าผมต่อยแค่ทีเดียวมันก็ล้มลงไปเลย เออ ดีจริงๆ จะได้ไม่เจ็บตัว

ผมเบือนหน้าจากไอ้สวะที่พื้นไปมองคนที่ถอยไปยืนที่มุมห้อง และมองผมด้วยสายตาตื่นตระหนก
“ผ..ผมขอโทษครับ ผม..ผมทำให้พี่เจ็บเลย ผมขอโทษครับ..ผมขอโทษ”

“นี่ๆ ครั้งเดียวพี่ก็ว่าเยอะแล้วครับ อีกอย่างพี่ไม่ได้เจ็บมากด้วย”

“ต..แต่เพราะผม”

“ไม่เป็นไรจริงๆครับ แล้วเราล่ะเจ็บตรงไหนมั้ย”

“ไม่ครับ..”

“มาอยู่ในนี้ได้ไงกัน อายุเท่าไหร่แล้วน่ะเรา”

“ผมเพิ่งสิบหกเองครับ ต..แต่พี่อย่าแจ้งตำรวจนะครับ ผมจำเป็นจริงๆ ผมต้องทำงาน”
คนตัวเล็กก้มหน้างุด พยายามหลบสายตาผม หน้าที่ซีดอยู่แล้วซีดเข้าไปใหญ่ ผมขำออกมาเล็กน้อยกับการกลัวก่อนที่จะเกิดอะไรของเด็กคนนี้

“อืม พี่ไม่บอกหรอก แต่อย่ามาอีกเข้าใจมั้ย ถ้าเจอเยอะกว่านี้จะทำไง”

“ค..ครับ ผมขอโทษ”

“อืม ไม่เป็นไรหรอก”
ผมเอื้อมมือไปขยี้ผมน้องคนนั้นเบาๆ

“ผมชื่อรอยยิ้มครับ..พี่ชายชื่ออะไรเหรอ”
เสียงใสเอ่ยถามเบาๆ ตากลมโตมองหน้าผมแล้วจู่ๆแก้มก็แดงอย่างน่ารัก

เอ้อ เด็กคนนี้ น่ารักจริงๆให้ตายสิครับ

“พี่ชื่อก้องน่ะ กึกก้อง”

“อ้ะ หรือจะเป็นคุณก้องลูกชายของเจ้าของคลับ...”

“รู้จักพี่ด้วยเหรอครับ ว้าพี่ยังไม่รู้จักยิ้มเลย”

“อ้ะ พี่อยากรู้จักผมเหรอครับ”

“อืม อยากสิก็เราน่ารัก”

ผมแกล้งขยับหน้าเข้าไปใกล้ๆยิ้มเล็กน้อย ใบหน้าขาวซีดก็แดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด ตากลมโตหลุบต่ำลงไม่มองมายังผม

……………………………….



"ผ..ผมไม่มีอะไรน่ารู้จักหรอกครับ"
ยิ้มว่าแล้วช้อนตากลมโตสีน้ำตาลใสมามองผม ถ้าผมดูไม่ผิด มีแวบนึงที่ตากลมแฝงไปด้วยความเศร้าแต่ก็หายไปในทันที

"อืมม ไว้พร้อมเมื่อไหร่ค่อยบอกพี่ก็ได้ ตอนนี้ออกไปจากห้องน้ำเถอะ"

ผมจับมือซีดๆนั่นไว้แล้วกระตุกให้เดินตามซึ่งคนตัวเล็กก็เดินตามมาแต่โดยดี

พอมาอยู่ใกล้ๆแล้วรอยยิ้มสูงแค่อกผมเอง แถมตัวยังบางมาก ถ้าผมยาวแล้วมีหน้าอกออกมาหน่อยผมต้องไม่แคล้วคิดว่าเป็นผู้หญิงแน่ๆ

เมื่อมาถึงที่โต๊ะ ไอ้โรมก็หันมาจะถามผมแต่ก็เปลี่ยนเป็นยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อเห็นรอยยิ้มแอบอยู่หลังผม หมั่นไส้มันว่ะ เหมือนแม่งรู้ทุกสารบบความคิดผมเลยจริงๆ น้ำหันไปมองรอยยิ้มเล็กน้อยแล้วมองหน้าผมประมาณว่า มึงอธิบายมาซะดีๆ ส่วยไฟยิ้มให้ยิ้มแล้วก็กระดกแก้วในมือ

"ยิ้ม นี่เพื่อนๆพี่ ไอ้นี่โรม นั่นน้ำ กับโน่นไฟ"

"ครับ หวัดดีน้องยิ้ม"
ไอ้โรมยิ้มหวานเยิ้มใส่ยิ้ม ดูแล้วแม่งโคตรกวนตีน รอยยิ้มปล่อยมือจากชายเสื้อผมแล้วยกมือไว้ทั้งสามคน

"สวัสดีครับ เพื่อนๆพี่ก้อง"
..............จะว่าไปผมชอบแฮะที่ได้ยินน้องมันเรียกผมว่าพี่ก้อง................

"ฮ่าๆ ไม่กะจะเรียกชื่อพวกพี่เลยเหรอ นั่งสิๆ"
ไฟเอ่ยยิ้มๆพร้อมกับน้ำที่ตบเบาะให้ยิ้มนั่ง  รอยยิ้มหันมามองหน้าผมเล็กน้อยแล้วค่อยๆนั่งลงไปในซอกของเก้าอี้สีแดงสด

"เออใช่มึง อ่ะ สุขสันต์วันเกิด"

"กูร่วมจ่ายด้วยนะเว้ย..."

"..กูก็จ่ายด้วย"

มันสามคนแข่งกันพูดแบบไม่ยอมแพ้ ผมมองกุญแจในมือแบบงงๆ

"กุญแจอะไร"

"คอนโด ข้างๆห้องกูเอง กูกับไอ้เฮี้ยสองตัวนี่ซื้อให้มึง เห็นบ่นว่าอยากย้ายมาอยู่เอง"

"อ้อ ...อืม ขอบใจมากนะมึง"

ผมบอกมันแล้วหันไปมองคนตัวเล็กที่จ้องผมอยู่นานแล้ว

รอยยิ้มสะดุ้งเมื่อผมหันมาสบตาตอนแอบมองอยู่พอดี
"มีอะไรรึเปล่า มองพี่ซะพี่เขินแล้วนะครับ"

"อ้ะ ป่าวครับ คือว่าผมแค่ตกใจนิดหน่อย เพราะพี่ก้องเกิดวันเดียวกันกับผมเลยนะฮะ"
พูดจบยิ้มก็ยิ้มหวานตามชื่อ

"จริงเหรอ อ่า พี่ไม่มีอะไรให้เลยแฮะ"

"ม..ไม่เป็นไรครับ พี่ก้องก็ช่วยผมแล้วไง ผมต่างหาก ไม่มีอะไรให้แถมยังทำให้พี่เจ็บตัวอีก"

"อืมม เอางี้ละกัน นี่พี่ให้ ของติดตัวพี่ มีอยู่สองชิ้นที่รักมาก พี่ให้รอยยิ้มอันนึงแล้วกัน"

ผมถอดแหวนที่นิ้วก้อยที่ผมใส่ติดตัวมาตลอดยื่นให้กับรอยยิ้ม

ผมได้ยินเสียงร้องเฮ้ยเบาๆจากไอ้โรม ไอ้ น้ำและไฟ ก็แน่ล่ะ มันคงตกใจ ผมไม่เคยถอดแหวนวงนี้ด้วยซ้ำ แต่กลับถอดให้น้องมันอย่างง่ายๆ รอยยิ้มมองของในมือผมแล้วส่ายหัวไปมา

"ไม่ได้หรอกครับพี่ ผมรับไม่ได้หรอกครับ"

ผมไม่ได้พูดอะไร นอกจากจับมือขวายิ้มมาแล้วใส่ไว้ที่นิ้วโป้ง

อ่า พอดีเลยแฮะ

"ผ..ผม แต่ว่ามัน"

"แค่พูดขอบคุณพี่ก็พอแล้ว"

"ขอบคุณ..ครับ"

ผมยิ้มออกมาแล้วขยี้ผมนิ่มๆนั่นอีกรอบ เพื่อนผมสามคนมันยังช็อคไม่เลิกครับ แต่กับรอยยิ้ม ผมชอบจริงๆนะครับ ถึงผมจะเพิ่งเห็นก็เถอะ แต่เวลาน้องทำอะไร ผมก็ชอบมองชอบดูไปหมด

ผมภาวนาอย่าให้พระเจ้าเอาความสุขที่ผมเพิ่งได้รับตอนนี้ไปด้วยเถอะ
 
พวกเรานั่งอยู่กินอะไรกันไปเรื่อยๆอยู่นานพอสมควรจนเวลาล่วงเลยไปมาก รอยยิ้มเข้ากับทุกๆคนได้ดีเพราะความเคารพและอะไรก็ได้ง่ายๆไม่เรื่องมากทำให้โดน ไอ้น้ำกับไฟแกล้งไปตั้งหลายครั้งแล้วยังยิ้มรับด้วยหน้าซื่อๆกับแก้มแดงๆได้ตลอด แต่ก็แปลกอีกนั่นล่ะ น้องคุยกับทุกคนได้ปกติยกเว้นกับผม พอพูดกับผมจะพูดน้อยมากๆแล้วก็ชอบหลบตาหน้าแดงอีก ผมจะเข้าข้างตัวเองมั้ยถ้าตีความว่าน้องเค้ากำลังเขินผมอยู่

จู่ๆเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น รอยยิ้มกดดู น่าจะเป็นข้อความเข้า เห็นอ่านจนคิ้วขมวดแล้วก็วางลงลวกๆ

"ผมต้องไปก่อนนะครับพี่ก้อง พี่โรม พี่น้ำ้ พี่ไฟ"

ผมรู้สึกเสียดายนิดหน่อยแต่เอาเถอะ ผมได้เบอร์ยิ้มมาแล้วล่ะครับ ถือว่าคุ้มค่ากับการมาครั้งนี้แม้จะไม่ได้เห็นอะไร ดีๆ ของพ่อก็ตามแต่

"แล้วพี่จะโทรไปนะครับ ให้ไปส่งไหม"

"มะ..ไม่ๆครับ ผม เอ่อ ผมต้องไปหาเพื่อนก่อนนะครับ"

ผมเลิกคิ้วสงสัยเล็กน้อยกับเสียงสั่นๆดูลุกลี้ลุกรนของรอยยิ้มแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร

หลังจากที่รอยยิ้มออกไปพวกผมก็อยู่กันต่อ พวกมันแซวผมเล็กน้อย ที่จริงก้ไม่น้อยหรอก แม่งแซวออกหน้าออกตามาก แต่ผมไม่ถือ แซวเลย คนนี้ผมยอมให้คน

ผมเหลือบไปเห็นมือถือของรอยยิ้มตกอยู่ข้างๆโซฟาแดงตรงที่ยิ้มนั่ง

เฮ้อ เด็กคนนี้ มาลืมของสำคัญไว้ได้ ขณะที่ผมกำลังจะเก็บเข้ากระเป๋าคอยเอาไปคืนเจ้าตัวนั้นจู่ๆโทรศัพท์ก็ดังขึ้นแล้วมือผมก็ไปโดนปุ่มรับโดยไม่รู้ตัว

ผมกะจะกดตัดสายไปแล้วถ้าไม่ติดว่าเสียงที่ดังจนออกมาจากโทรศัพท์นั้นทำให้ผมนำมาแนบหูโดยไม่รู้ตัว

* เสียงในโทรศัพท์

["อ้าา คุณท่านครับ ผมเจ็บ"

"ทนหน่อยนะยิ้ม พ่อพยายามทำเบาแล้วแต่มันยังใหม่ๆก็เลยเจ็บ อย่าร้องดังสิลูก พ่อก็เสียวเหมือนกัน"

"อ้า..ไม่เป็น..ไม่เป็นไรฮะ ผม..ทนได้"

"อา อดทนหน่อยนะลูกใกล้เสร็จแล้ว"]

ผมกดตัดสายไปมือกำโทรศัพท์แน่นโดยไม่รู้ตัว ส..เสียงนั้นมันรอยยิ้มนี่ น..นี่มันอะไรกัน

ข้อความที่ข้างอยู่หน้าจอเครื่องทำให้ผมมือสั่นระลิก

'วันนี้มาข้างบนห้องเดิมนะลูก พ่ออยากเจอยิ้มมาก ถ้าเสร็จเรียบร้อยแล้วมีธุระจะคุยด้วย'

ผมกำมือตัวเองแรงๆหนึ่งทีเพื่อให้แน่ใจว่ายังมีสติอยู่ น้ำตาไหลออกมาตอนไหนไม่ีรู้ ผมได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายของโรม น้ำ และไฟ แต่ผมไม่ได้สนใจในตอนนี้ ทั้งข้อความและเสียงเป็นเครื่องยืนยันได้อย่างดีว่าที่ผมรับรู้เป็นเรื่องจริง แต่ที่ผมอึ้งที่สุดและทำให้โกรธยิ่งกว่าเดิมคือ......

..................................
..............

...........
........

....
..

.

เบอร์ที่โทรเข้ามาและเบอร์ที่ส่งข้อความมาเป็นเบอร์เดียวกัน

เบอร์ของพ่อผม

.........ทำไมพระเจ้าใจร้ายกับผมขนาดนี้........................

............................................................................





อ่าเป็นไงบ้างเอยเมนท์ให้กันด้วยนะครับ    เดววันนี้ขอลงเเค่นี้ก่อนนะครับ ผมไปทำการบ้านละ บ๊บายยยยยย

[oakky]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาต่อเร็วๆนะคับ

[sincere_heart]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

กะจะฆ่ากันให้ตายเลยเหรอคับ มาต่อเรวๆนะคับ 555+

[WinNrr]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ต่อๆๆๆๆ

[interchange2529]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาต่อไวไวนะ ติดตามอยุ่นะ

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

สวัสดียามเช้าจ้าาาาาาาาา

ในที่สุดวันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายของการเรียนในสัปดาห์นี้สักที จะได้หยุดเเล้ว



เรามาดูรอยิ้ม เเละพี่ก้องต่อเลยเนอะ




ผมจำไม่ได้ว่าคืนนั้นกลับมาได้ยังไง จำไม่ได้ว่าดื่มไปกี่แก้ว แต่ก็จำเรื่องเลวร้ายที่รับรู้ได้ชัดเจน ผมตื่นขึ้นมาอีกวันที่ห้องใหม่ของผมที่คอนโด พร้อมกับโทรศัพท์ของเด็กคนนั้นที่ยังตั้งอยู่บนหัวเตียง

ผมเจ็บ..ที่เจอแต่เรื่องแย่ๆ

ผมเจ็บ..ที่พ่อทำกับแม่ได้

ผมเจ็บ..ที่เด็กคนนั้นทำเรื่องสกปรกน่าขยะแขยง..แต่ผมก็ยังตัดใจไม่ลง

ตืดดด ตืดดดดดด

เสียงโทรศัพท์ของผมสั่นอย่างแรงทำให้ผมต้องหยิบขึ้นมารับ แม่โทรมานั่นเอง

"ครับแม่"

(ก้อง ไปนอนไหนมาลูก แล้วนี่ได้ไปเรียนรึเปล่า)

"ก้องนอนกับเพื่อนครับ แต่ไม่ค่อยไม่สบายเลยไม่ได้ไปเรียน ขอโทษที่ไม่ได้โทรไปบอกครับ"

(ไม่เป็นไรลูกๆ แล้วนี่เป็นอะไรมากมั้ย กลับบ้านเรามั้ยลูก เดี๋ยวแม่จะได้ดูแล พ่อเขามีเรื่องจะพูดด้วย แปปนึงนะลูก)

"ผม..ก็ได้ครับ"

(ก้อง)

"ครับพ่อ"

(ไม่สบายเป็นอะไรมากมั้ยลูก)
ผมจิกมือตัวเองไว้แน่น ทั้งๆที่อยากตะโกนใส่หน้าพ่อให้รู้แล้วรู้รอดเพราะเรื่องเมื่อคืน แต่ผมก็ไม่ทำ ผมไม่ต้องการคำแก้ตัว จากคนที่ผมรักและคนที่ผมถูกใจ

"ไม่เป็นไรครับ"

(ก้องกลับมาบ้านตอนนี้ได้มั้ยลูก พ่อมีเรื่องสำคัญจะพูด)

"ครับ เดี๋ยวผมไป"

ผมกดตัดสายก่อนที่ท่านจะพูดจบ ผมเริ่มคิดได้ว่าพ่อของผมคงไม่ใช่คนที่จะผิดศีลทำได้ง่ายๆ ความผิดต้องมาจากเด็กคนนั้นแน่ๆที่ทำให้พ่อผมนอกใจแม่

..............................................................................

ผมเปิดประตูเข้าไปในประตูบ้าน แล้วทิ้งตัวลงนั่งลงบนโซฟา ก่อนจะถอนหายใจแรงๆแล้วหลับตาลง แต่ก็ต้องลืมตาขึ้นเพราะเสียงกุกกักบางอย่างใกล้ตัว

ผมต้องอึ้งอีกรอบเมื่อเห็นร่างเล็กที่ผมเผลอใจไปให้กำลังบิดผ้าแล้วถูอย่างขมักขเม้นที่พื้น

"นี่!!"
ผมตะโกนเสียงดัง ให้ร่างบางหันมา ยิ้มหันมามองหน้าผมแล้วเบิกตากว้างที่เห็นผมนั่งอยู่ตรงนั้น

"อ้ะ พี่ก้อง สวัสดีครับ"
ร่างบางซีดยิ้มอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรทั้งนั้น มือบางยังคงถูพื้นไม้ไปเรื่อยๆ

"หุปปาก พี่ไม่ได้สั่งให้พูด"
ผมตวาดเสียงดัง ดวงหน้าหวานสะดุ้งจนปล่อยผ้าในมือ หน้าที่แดงเมื่อยู่กับผมซีดเผือด แต่ยังไม่ทันที่ผมจะพูดอะไรต่อ เสียงพ่อกับแม่ก็ดังขึ้น

"อ้าว ก้อง กลับมาแล้วเหรอลูก มาๆ มาดูสิตัวร้อนหรือป่าว"
แม่ปรี่เดินเข้าเอามือมาทาบหน้าผากผม

ผมหันไปมองพ่อเล็กน้อยแล้วไหว้ท่าน หน้าพ่อมีความสุขจนเกิดปกติ

"เอาล่ะ มากันพร้อมหน้าพร้อมตาก็ดีแล้ว พ่อจะบอกกับก้องนะลูก นี่หนูรอยยิ้ม พ่อรับเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรม เพราะเขาไม่มีพ่อแม่ แต่หนูยิ้มเขาขอมาช่วยงานที่จะทำได้ที่นี่ ช่วยแม่เราทำกับข้าวด้วยนะ น้องเขาบอกว่ารู้จักกับก้องด้วย พ่อเลยว่าจะให้ก้องดูแลน้องเค้าด้วย พ่อให้น้องเขาเข้าโรงเรียนเดียวกับลูก ยังไงก็ฝากด้วยนะลูก เรื่องนี้ก้องโอเคมั้ย"
 
หึ ไม่กี่วันพ่อก็หลงมันถึงขนาดให้เป็นลูกบุญธรรมเลยเหรอเนี่ย เด็กคนนี้มีดีอะไรนักหนานะ

ผมเหยียดตาไปมองตากลมโตที่มองมาที่ผมอยู่เหมือนกัน ตากลมสั่นระลิกมองผมอย่างสงสัย

"ได้ครับ ก้องโอเค ถ้าพ่อไม่ว่าอะไร ตอนนี้ก้องขอพา'น้อง'ไปทำความรู้จักหน่อยนะครับ"

"อ่อ ได้ลูก เอาเลย จะได้สนิทกัน เดี๋ยวพ่อกับแม่ต้องไปงานเลี้ยงด้วย ดูแลน้องให้ดีนะลูก"

ผมเดินดุ่มๆเขาไปจับแขนคนตัวเล็กที่ยืนอยู่หน้าบรรไดไว้แน่น แล้วเอ่ยลาพ่อแม่ก่อนจะลากเด็กสกปรกคนนี้ขึ้นไปแล้วผลักลงพื้นห้องก่อนจะตามเข้าไปในห้องแล้วล็กห้องไว้แน่น

"พ..พี่ก้องครับ..พี่ก้องเป็นอะไร"

"เมื่อคืนไปไหนต่อ"

"พ..พี่ก้องครับ คือ"

"พี่ถามว่าเมื่อคืนไปไหนมา!!!"
ร่าเงล็กสะดุ้งอย่างแรงแล้วรีบถอยหลังร่นไปอยู่ที่มุมห้อง

"เมื่อคืน..ผ..ผมไป..หา..เพื่อน"

"ไปหาเพื่อน? เหอะ เออ ดี"
ผมกระชากร่างบางลงบนที่นอน ร่างบางเริ่มเอามือเล็กๆทุบไปทั่วตัวผมแล้วเอาขาเตะไปทั่ว แต่เรื่องแค่นี้ไม่สามารถมาขัดสิ่งที่ผมอยากรู้ได้หรอก ผมกระชากเสื้อยืดเก่าๆที่เด็กคนนี้ใส่อยู่แล้วสิ่งที่อยู่ด้านในก้เผยออกมา

ผิวซีดขาวจัดแต่ทั่วทั้งตัวมีรอยแดงเป็นจ้ำๆเต็มไปหมด โดยเฉพาะที่ต้นคอที่มีรอยแดงจนช้ำ
ผมโกรธจนเลือดขึ้นหน้า แล้วใช้มือข้างขวาตรึงแขนทั้งสองข้างของร่างบางที่สั่นระลิกไว้ แล้วใช้ตัวทับขาที่สะเปะสะปะไปทั่วของร่างบาง

"เอากับเพื่อนมากี่รอบล่ะ ถึงได้แดงไปทั่วขนาดนี้"

"พ..พี่ก้อง ปล่อยผมเถอะครับ ฮึก ปล่อย..."
ใบหน้าหวานเริ่มมีน้ำตาไหลรินออกมา จนผมใจกระตุกแต่ก็หายไปเมื่อคิดว่านี่เป็นแค่มารยาเด็กคนนี้ใช้

"หยุดสะอึกสะอื้นสักที!! น่ารำคาญ"

"ฮึก ผมเกลียดพี่ ...คนใจร้าย...."

"เออ คนอย่างยิ้มพี่ก็สะอิดสะเอียนที่จะรักเหมือนกัน สกปรกจนน่ารังเกียจ มานี่"

"เข้าไปล้างตัวเองให้สะอาดซะ สกปรก ต่ำ"
ผมกระชากร่างบางตัวซีดลงมาจากเตียงแล้วผลักเข้าไำปในห้องน้ำส่วนตัวโดยปราศจากเสื้อเพราะผมได้กระชากมันจนขาด ผมกดล็อคห้องน้ำจากด้านนอกไว้แน่น วูบหนึ่งที่เห็นแววตาตัดเพ้อออกมาจากร่างบางเพ้อมองมายังผมก่อนที่ประตูจะปิดไป

เป็นวูบสั้นๆ......ที่ผมอยากดึงตัวรอยยิ้มออกมา กอดปลอบแล้วบอกว่าผมรักเด็กคนนั้น


เป็นวูบสั้นๆ......ที่ผมอยากบอกขอโทษที่ผมว่าแรงๆ


เป็นวูบสั้นๆ......ที่ผมอยากได้ยินร่างบางบอกว่ามันไม่จริง


.............แต่มันก็เป็นแค่วูบสั้นๆที่ไม่มีวันเกิดขึ้นจริง............................


...



อ่า จบเเล้ว  เดวตอนเย็นมาลงต่อนะครับ  ผมขอไปโรงเรียนก่อนนะครับ มะวานไปสายมาวันนึงแล้ว= ="   อ่านเเล้วรู้สึกอย่างไรอย่าลืมเมนท์ให้ดวยนะครับ ผมไปโรงเรียนก่อนนะครับหวัดดีครับ   

[interchange2529]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาไวไวนะ

[oakky]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาต่อเร็วนะคับ สนุกมากเลย กำลังมันได้ที่

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

อ่า  มาเเล้วครับ ตอนนี้การบ้านผมก็เสร็จไปเเล้วสองวิชา เเต่ยังเหมื่ออีกหลายวิชาเลยเเงๆๆๆ
รอยยิมกลับกึกก้องจะเป็นไงต่อน๊ สงสัยจิงๆเลยเราไปดูเรื่องของเค้ากันดีกว่าเนอะ




(ฮัลโหล)

"เออ โรม นี่กูเอง ก้อง"

(เฮ้ยยยยย มึงหายตายห่าไปไหนวะเนี่ย คอนโดก็ไม่มี โรงเรียนก็ไม่มา โทรไปก็ไม่รับ)

"มาเป็นชุดเลย กูกลับมาบ้าน พอดีที่บ้านมีเรื่อง"

(เรื่อง..เรื่องไรวะ? ใหญ่มั้ย)

"ไม่ใหญ่หรอก แค่กูมี 'น้อง'"
ผมบอกกับปลายสายแล้วเหลือบตาไปมองประตูห้องน้ำที่ขังคนร่างเล็กไว้

(หา น้อง น้องเหรอวะ คุณป้าท้องเหรอวะ เอาแม่ง พ่อมึงแม่งมีน้ำยาตอนแก่ เจ๋งว่ะๆ)

"ไม่ใช่น้องแบบนั้น เว้ย คุยกับมึงแล้วกูปวดหัว ฝากลาเรียนด้วยละกัน พรุ่งนี้กูค่อยเข้าไปจัดการเรื่องเรียนของน้องกูที่พ่อฝากไว้"

(น้องมึงยังอยู่ในท้องก็เรียนเลยเหรอวะ เฮ้ย ไมเคิล แจคสันมาเกิดในท้องแม่ม...)
ผมกดตักสายก่อนที่มันจะพล่ามเรื่องอะไรที่ผมไม่รู้เรื่องจบ รู้งี้โทรไปบอกน้ำดีกว่า ไม่สิ โทรไปหาไอ้ฝาแฝดเรื่องอาจจะยิ่งแย่กว่าบอกไอ้โรมก็ได้

ผมค่อยๆเอามือกุมหัวตัวเองแล้วบีบแรงๆไล่อาการปวดหัวแล้วพยายามเรียบเรียงลำดับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ถึงแม้ผมจะพยายามจะทำให้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นความฝันแต่หลักฐานมันก็เด่นชัดเกินกว่าที่ผมจะหลอกตัวเองได้

"ฮึก"
เสียงใสสะอื้นดังมาจากห้องน้ำเบา ทำให้ผมอดตะโกนถามไม่ได้

"ร้องทำไม ยิ้ม ใกล้ตายแล้วเหรอ"

"อย่ามายุ่งกับผม พี่ก้องนั่นแหละไปตายไกลๆเลย"
เสียงอู้อี้ตะโกนกลับมาทำเอาผมเดือดจนฉุดไม่อยู่ ปลดล็อคกระชากประตูให้เปิดออกทำให้เห็นร่างบางขาวซีดกลืนกับสีห้องน้ำนั่งคุดคู้อยู่ที่มุมห้อง ดวงหน้าหวานมีคราบน้ำตาที่ยังคงไหลมาอยู่ต่อเนื่อง

ผมเดินเข้าไปกระชากแขนแล้วผลักคนตัวเล็กที่ไม่ค่อยมีอาการต่อต้านลงบนเตียงแล้วตรึงแขนไว้แน่น

"ผ..ผมไม่ได้ตั้งใจจะว่า ฮึก"

"ทำไมฮะ ห้องน้ำมันหรูไปสำหรับคนอย่างยิ้มรึไงถึงต้องส่งเสียง"

"..."

"เงียบทำไม ปากมีไว้ครางกับเพื่อนที่ไปหามาเมื่อคืนอย่างเดียวรึไง"

"เมื่อคืนผม.."

"หมดเวลาอธิบายของนายแล้วรอยยิ้ม ต่อไปนี้ก็มาครางกับพี่ชายคนนี้แทนแล้วกัน"

ผมประกบปากลงไปกับปากบางแดงที่กำลังจะพูดอะไรสักอย่าง ร่างบางเม้มปากไว้แน่น แต่พอผมขบที่ปากล่างก็ร้องออกมาทำให้ผมสอดลิ้นหนาเข้าไปภายในได้อย่างง่ายดาย

...หอม..หวาน......

และก็เป็นปากบางน่าหลงใหลที่พ่อใช้ร่วมกันกับผม!!!

ผมเปลี่ยนจากปากไปเป็นซอกคอขาวนวลหอมกลิ่นแป้งเด็กที่มีรอบแดงจางๆ ก่อนจะเม้มและเลียจนรอยของผมทับรอยของพวกนั้นจนหมด

"อ้า..ฮืออ อ้ะ จ..เจ็บ อย่า..กัด พ..พี่ก้อง"

ผมลากลิ้นจากลำคอมาจนถึงยอดอกสีแดงสดทั้งสองข้างแล้วจัดการดูดกินมันเข้าไปจนไปรอยแดงช้ำยิ่งกว่ารอยเดิมที่กำลังจะหาย ผมเหลือบไปมองหน้ายิ้มที่กัดริมฝีปากบางไว้แน่นเพื่อกลั้นเสียงครางไว้

หึ ดีจริงๆ กับพ่อร้องครางลั่นโทรศัพท์ พอกับผมรังเกียจจนต้องกัดปาก

ผมกัดลงไปที่ยอดอดอีกข้างจนเป็นรอยฟัน

"อ้าาา...พี่..ฮืออ พี่ก้อง...ยิ้ม..เ้จ็บ"

ผมเจ็บแปลบเล็กน้อยกับเสียงร้องดังลั่นของเด็กคนนี้ ก่อนจะขจัดมันไปให้หมดสิ้นแล้วสั่งสอนเด็กคนนี้ต่อ แต่จู่ๆหัวผมก็ปวดร้าวเหมือนมีอะไรมาทุบจนแตกออกเป็นเสี่ยง เดาว่าเพราะความแฮงค์จากเมื่อเช้าและ เรื่องที่สะสมกันมาจากเมื่อคืน

ผมหมดแรงที่จะทำอะไร ค่อยๆพยุงตัวไปนั่งที่โซฟาแต่ก็ต้องล้มลงกับพื้น

"พ..พี่ก้อง พี่ก้องเป็นอะไรครับ..."

ผมเห็นเรียวขาบางเดินมาใกล้ๆผมอย่างลังเล

"อ..อย่าเข้ามาใกล้พี่ หนีไปเลยสิ ได้โอกาสแล้วนี่ โอ้ยย"

"ฮึก พี่จะด่าอะไรผมก็ได้ แต่พี่ให้ผมจับตัวพี่ดูหน่อยเถอะนะครับ"
ผมไม่ตอบอะไรเด็กคนนั้น เพราะรู้สึกอุ่นวาบในใจกับคำพูดที่เด็กคนนี้ใช้พูด

มือบางซีดค่อยๆทาบมือมาที่หน้าผากผมแล้วผละออกไป

...แอบมีวูบหนึ่งที่ผมเสียดายลึกๆ...........

"พี่ก้องตัวร้อน มาฮะ เดี๋ยวยิ้มพยุงไปนอน"
ยังไม่ทันที่ผมจะตอบ ร่างบางปราศจากเสื้อและมีรอยแดงทั้งเก่าและใหม่เต็มตัวก็เข้ามาพยุงผมอย่างทุลักทะเลไปที่ที่นอน


"เสร็จแล้วก็ออกไปสักที ขยะแขยง"
ร่างบางก้มหน้าเล็กน้อยกับคำต่อว่าของผมแล้วบีบมือซีดของตัวเองแรงๆก่อนจะพูดกับผมต่อ

"พ..พี่ก้องนอนก่อนนะ ด..เดี๋ยวยิ้มเช็ดตัวให้ แล้วพอตื่นมาจะเอาข้าวให้กิน"

"ไม่.."

"อย่าดื้อเลยครับ ผมขอร้อง ถึงตอนที่มีแรงแล้วจะดื้อผมก็ไม่ว่า แต่ตอนนี้พี่ไม่สบาย ถึงจะไม่ห่วงตัวเอง...แต่ผมห่วงพี่นะ.."
ผมพยักหน้าส่งๆแล้วหลับตาลง ไม่ได้ยินนักว่ารอยยิ้มพูดอะไร แต่ก็ช่างเถอะ ตอนนี้ผมปวดหัวจนไม่มีแรงจะเถียงรอยยิ้มอยู่แล้ว



ผมตื่นมาอีกครั้งตอนเย็นๆ รู้สึกดีขึ้นเล็หน้อยหลังจากได้นอนและสบายตัวขึ้นด้วย ผมเบนหน้าหันไปมองยังร่างเล็กๆที่นอนคู้ในเสื้อของผมที่ใส่จนยาวมาคลุมเข่า ในมือยังคงมีผ้าเช็ดตัวที่บิดหมาดๆอยู่เลย

ผมยิ้มกับตัวเองเล็กน้อยที่ได้รับความใส่ใจจากเด็กคนนี้ ถึงแม้จะเป้นแค่เวลานิดหน่อยเท่านั้นก็เถอะ

"อ้ะ..พี่ก้อง ตื่นแล้วเหรอฮะ"
ร่างขาวซีดขยี้ตาตัวเองแล้วเดินมาใกล้ๆผมแต่ก็ยังทิ้งระยะห่างไว้

"อืม ขอบใจที่..เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ แล้วก็นั่งเฝ้า"

"ครับ...ผมจะไป.."

"จะไปไหน..."

"ไป.."

"จะไปหาเพื่อนเมื่อคืนอีกงั้นสิ"

"......เรื่องเมื่อคืนผม"

"หยุด ไม่อยากฟัง จะไปเอากับใครก็เรื่องของนาย"

"งั้น..ผมลงไปเอาข้าวต้มก่อนนะครับ"

"..อืม"
ผมรู้สึกผิดเล็กน้อยที่ด่าร่างบางไปทั้งๆที่เด็กมันจะไปเอาข้าวให้ผมกิน เฮ้อ ช่างมันเถอะ ขนาดรอยยิ้มโกหกผมเขายังไม่รู้สึกผิดอะไรเลย

ร่างบางเดินกลับมาอีกครั้งพร้อมถ้วยโจ๊กส่งกลิ่นหอมกลุ่นออกมา แล้วค่อยๆยื่นมาให้ผม

"พี่ก้องกินก่อนกินยานะครับ"

"..ไม่มีแรงกิน นายจะไม่ป้อนพี่รึไง ทำหน้าที่ 'น้อง' ที่ดีหน่อยสิ"

ร่างเล็กสะอึกไปกับคำที่ผมเน้นแล้วค่อยๆเดินไปเลื่อนเก้าอี้มาใกล้ๆกับเตียงผมแล้วตักข้าวมาไม่พูนช้อนเข้าหาตัวเองก่อนจะเป่าแล้วค่อยยื่นยื่นมาให้ผมทาน

เป็นช่วงเวลาสั้นๆที่ผมทิ้งอคติที่มีต่อเด็กตัวเล็กๆคนนี้ไปแล้วกินข้าวต้มปลาที่รอยยิ้มทำให้อย่างเอร็ดอร่อย ร่างเล็กขาวซีดก้ยิ้มดีใจเหมือนเด็กๆเมื่อผมกินมันแล้วไม่ต่อว่าเขาไปสักพัก ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าผมกำลังรู้สึกอบอุ่นในใจ ....ผมกำลังมีความสุข........ทั้งๆที่ผมพยายามหักห้ามใจตัวเองอยู่แท้ๆ

.........ทำไมใจคนเราช่างบังคับยากเหลือเกินครับ.............




เอ  เเล้วอย่างงี้ยิ้มกับ กึ้กก้องจะได้รักกันมั้ยเนี้ย ฮือๆๆๆ ช่วยกันเอาใจช่วยกึกก้องเเละรอยยิ้ม ด้วยการเมนท์ให้กำลังใจกันด้วยนะครับ ผมไปทำการบ้านต่อละนะ
สำหรับวันนี้ฝัดดีนะครับ ทุกคนนนนน

[sincere_heart]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ชื่นใจที่สุดเลยคับ มาต่ออีกนะคับ

[oakky]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาต่าเร็วนะครับ

[!tHunjunG?]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ต่อๆๆ น้ะ

[WinNrr]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ต่อๆๆๆ นะ

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

กลับมาเเล้วครับ ขอโทดนะครับที่หายไปเป็นวันเลยไปเข้าค้าย พี่รหัส-น้องรหัสมา พี่รหัสผมกวนตีนมากอะT0Tพี่เค้าชอบล้อผมว้่ตัวเตี้ยอะ เตี้ยเเล้วผิดด้วยหรอเนี้ย เเต่ก็อะนะ ยังดีที่ตอนที่ผมทำงานในกิจกรรมไม่เสร็จเค้าก็ยังช่วยผม  ตอนนี้เลิกบ่นก่อนดิกว่า เรามาดูรอยยิ้มเเละกึกก้องดีกว่า กำลังถึงตอนสำคัญเเล้วด้วยสิ- .- ไปดูกันเลยดิกว่าคับ



"พี่ก้องไหวไหมครับ"

ผมถามพี่ก้องขณะที่พยุงพี่เค้าเข้ามาในโรงแรมของครอบครัวพี่เค้าโดยมีพนักงานช่วยพยุงเข้ามาด้วยอีกแรง

"ให้ผมอยุ่ช่วยอะไรอีกไหมครับ"

"เอ่อ...ไม่เป็นไรดีกว่าครับ ขอบคุณมากๆนะครับ"
พนักงานชายหนุ่มมองเราสองคนยิ้มๆก่อนจะก้มหัวเดินออกจากห้องไป

...ยิ้มอะไรกัน.......

"ยิ้ม..."

ผมหันไปตามเสียงเรียกแผ่วๆของพี่ก้องที่นั่งเหงื่อซกอยู่ที่เตียงกว้างกลางห้อง

"ครับๆ พี่ก้องไหวไหมครับ"

"...ออกไป...เดี๋ยวนี้"

"...ไม่ครับ"

ผมตะโกนขัดพี่ก้องที่แทบจะไม่มีสติตอนนี้ มือแกร่งทั้งสองข้างกำผ้าปูที่นอนไว้แน่น เสื้อนักเรียนสีขาวโชกไปด้วยเหงื่อ ผมมองเรื่อยๆจนมาถึงกลางลำตัวที่แข็งตัวดันคับแน่นอยู่ภายใต้กางเกงนักเรียน

.......อึดอัดมากแน่ๆ.....

ผมค่อยๆทรุดตัวลงคุกเข้าอยู่ด้านหน้าพี่ก้องที่เงยหน้ามองผมช้าๆ แววตาอ่อนโยนฉายแววงุนงนก่อนจะพยายามขยับหนีผม

"หยุดนะยิ้ม"

"แต่พี่ก้องกำลังทรมาน แล้วสาเหตุก็เป็นเพราะผม"

ผมเอื้อมมือไปยังกลางลำตัวของพี่ก้องแล้วปลดเข็มขัดออกตามด้วยรูดซิปกางเกงลงมา

"อา..."

สิ่งที่อยู่ภายในใหญ่โตจนผมชะงักแต่เสียงครางแผ่วๆในลำคอของพี่ก้องก็ทำให้ผมทำต่อ

ผมสอดมือดึงกางเกงในสีขาวสะอาดตาให้ลดลงมาจนกลางลำตัวของพี่ก้องกระตุกสู้มือผม

ผมค่อยๆจับมันเบาๆแล้วรูดๆขึ้นลง

"อาา...ยิ้ม...อย่า"

ผมรูดเร็วขึ้นโดยไม่ฟังเสียงค้านของพี่ก้อง ผมรู้สึกตัวร้อนอายมาก

มือแกร่งเอื้อมมาวางทับมือผมแล้วรูดพร้อมกับผมอย่างรวดเร็วตามใจที่ต้องการก่อนที่พี่ก้องจะร้องยาวๆแล้วกระตุกตัวปล่อยน้ำออกมาเต็มมือผม

"พี่..ขอโทษ..."

ร่างสูงหอบเบาๆ

"ไม่เป็นไรครับ"

"ไม่...ขอโทษกับสิ่งที่จะเกิด...."

"...?"

"เกิดขึ้นต่อจากนี้..."

จบคำพี่ก้องก็กระชากตัวผมคว่ำลงบนเตียงด้วยความแรงและรวดเร็วจนผมตกใจเพราะนึกว่าพี่เค้าไม่มีกำลัง

มือแกร่งกระชากเสื้อนักเรียนของผมออกแล้วประกบลิ้นร้ินลงมาบนปากผมก่อนจะไล่ลิ้นสากไปทั่วตัวผมและทิ้งรอยแดงๆไว้ ก่อนที่จะลงมือกระชากกางเกงและปราการสุดท้ายที่ปกปิดผมไว้

พี่ก้องเหลือบสายตามามองผมก่อนจะกุ้มหน้าต่ำลงไปอ้าปากและครอบครองแก่นตัวของผม

"อ้าาาา...อึก....หยุด...พ..พี่ก้อง"

ผ่านไปไม่นานตัวผมก็กระตุกก่อนจะปล่อยน้ำเข้าปากพี่ก้องโดยไม่ได้ตั้งใจ

พี่ก้องยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยนก่อนจะพลิกตัวผมคว่ำอย่างรุนแรง


..............แล้วสิ่งที่ผมคิดก็ได้เกิดขึ้น...............

.............ผมจำได้ถึงเสียงกระซิบข้างหูอย่างอ่อนโยนในคืนนั้น ขณะที่โถมตัวกระแทกอย่างรุนแรงมาใส่ผม.........

....ผมจำได้ว่ากว่าพี่ก้องจะปล่อยให้ผมได้หลับ..กว่ายาจะหมดฤทธิ์ก็เกือบเช้า...................

..............และผมก็หวังว่าความอบอุ่นที่ได้รับในคืนนี้ จะไม่ใช่แค่ความฝัน.............


please don't wake me up,

please let me live with dream

'cause reality is such as so pain


........................................................................................

ROMAN TALK'S

"จ่ายค่าเสียหายมาเดี๋ยวนี้!!!!"

ผมหันไปมองร่างสุงโปร่งบางหน้าสวยใสจนผู้หญิงอายที่ยืนเลิกคิ้วแบมืออยู่ด้านหลังในชุดลำลองทันที

"อะไรกันพ่อคุณ ก็เห็นอยู่ว่าเด้กพวกนี้มันหาเรื่องก่อน"

"ที่ผมเห็นมันนายกับเพื่อนนายรุมน้องๆเค้าไม่ใช่รึไง ไม่รู้ล่ะ จ่ายค่าเสียหายมาเดี๋ยวนี้"

"ไม่จ่าย!!"

"จ่าย!!"

"ไม่จ่ายโว้ยยยย"

"จ่ายดิวะ"

"จ่ายไปเหอะโว้ยโรม ..."

"....ขนหน้าแข้งมึงไม่ร่วงหรอก"

ไอ้น้ำกับไฟขัดผมก่อนที่ผมจะทันได้เถียงต่อ ผมมองหน้าสวยปิศาจของนายอ้อนแอ้นนี่ก่อนจะล้องมือเอาเงินออกมาปึกใหญ่

"เอาไป...ถ้าเกินมาเท่าไหร่ก็เอาไปผ่าหมาออกละกัน........ปิศาจหิวเงิน"

ผมกระซิบข้างหูของนายนั่นที่ยืนแข็งทื่อก่อนจะแสยะยิ้มแล้วเดินออกมาพร้อมกับน้ำและไฟ

"เชี่ยก้องหายเฮดแม่งไปไหนวะเนี่ย"

"โถ มึงนี่ก็..."

"โง่ว่ะ..."

"มันลากพวกเรามาช่วยใคร......."

"มันก็ไปกับคนที่มาช่วยนั่นแหละ..."

ไอ้น้ำกับไฟบอกผมเสียงเอื่อยๆหลังจากออกมาจากผักนรกนั่นได้ เซ็งมากครับ มีเรื่องนิดหน่อยเอง เสียงไปสองหมื่น เจ้าของร้านปิศาจหน้าสวยนั่นแม่งงกจริงๆ

"น้องรอยยิ้มแม่งจะเป็นไงมั่งวะ น่าสงสารจริง"

"กูว่านะ....."

"มึงสงสารตัวเองเถอะ........."

"ทำไมวะ"

"นู่นไง ยมฑูตมาเก็บร่างมึงไปแล้ว"

น้ำพูดแล้วพยักหน้าไปทางร้านที่ออกมา

ร่างบางสูงเมื่อกี้เดินฉับๆออกมาในมือข้างซ้ายมีอีโต้เล่มหน้าใหญ่ มือข้างขวามีกระทะ

เฮ้ยๆ นั่นเขาจะเอามาทำอะไรวะนั่น


"ไอ้ลูกค้า!!! มึงตายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย"

มีดด้ามหน้าพุ่งตรงมาที่ผม

"เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!"

คราวนี้ผมแย่แน่ๆครับ อาเมนเถอะชีวิต



อ่า เป็นไงกันบ้างเอย เดวอีกไม่กี่ตอนก็จะจบเเล้วนะครับ เพื่อนๆ เอาใจช่วยกันด้วยละ เดวตอนกลางคืนผมมาลงต่อนะครับ^^