พิมพ์

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

อ่าขอโทดนะครับสำหรับวันนี้ที่มาลงช้า พอดีไปบ้านเพื่อนมานะครับ ทำโครงงานT^T ขนาดกลับ4ทุ่มยังทำไม่เสร็จเลยเเงๆ  ใครก็ได้ช่วยที

อ่าเรามาดูตอนจบกันเลยนะครับ



ผมตื่นมาในห้องที่คุ้นเคยแต่แปลกตาไปบ้าง ห้องไอ้ห่านักรบนั่นแหละครับ ไม่เข้าใจว่ามันจะแบกผมมาทำไมในบ้านมัน แถมเจ้าตัวก็ไม่โผล่หน้ามาตอนนี้อีก ดี เพราะผมยังไม่อยากเจอหน้ามัน

ถ้าถามว่าผมเสียใจไหมที่มันทำกับผม มันก็แน่นอนล่ะครับ แต่ผมไม่ใช่ผู้หญิงในละครที่จะมานั่งฟูมฟายกับสิ่งที่เสียไปแล้วและไม่มีทางเรียกมันกลับคืนมาได้แน่นอน ผมว่าผมอย่าถอยหลังไปสักสองสามก้าว ไม่ได้เพื่อหนี แต่เพื่อตั้งหลัก เพื่ออะไรๆมันจะดีขึ้น
ผมเหลือบไปเห็นโน้ดที่แปะไว้บนหัวเตียง

'เดี๋ยวกลับ อย่าหนี คงรู้ว่าถ้าหนีกูจะทำอะไร ทำข้าวต้มไว้ด้านล่าง ถ้ามันเย็นก็อุ่นกินซะ กูขอโทษถ้าข้าวต้มมันเค็ม ทำครั้งแรก แดกให้หมดด้วย'

..ไอ้ห่าเอ้ย ตัวไปแม่งยังสั่งกูได้อีก........

ผมพยายามลุกออกจากเตียงแต่มันก็ปวดร้าวไปด้านล่าง แม้จะไม่มากนัก ผมเดาว่ามันคงเอายาให้ผมกินตอนหลับ

ห้องของมันเต็มไปด้วยรูปของผมกับมัน และรูปเกมส์ออนไลน์ต่างๆนา รวมทั้งรูปของพ่อแม่มัน ผมยิ้มออกมาเมื่อเห็นรูปๆนึง เป็นรูปมุมสูงที่มันยกขึ้นถ่ายตัวมันเองกับบ้านขนมที่มันทำให้ผมในวันเกิดเมื่อสองปีที่แล้ว มันใส่ใจผมและของขวัญทุกๆปีมันจะทำด้วยตัวเองไม่ก็สั่งทำหมด เพราะงี้มั้งผมเลยรักมัน

มันทำอะไรผมก็ไม่เคยโกรธแต่ครั้งนี้มันมากกว่าทุกครั้งและผมพร้อมจะให้อภัยมันแน่นอน แต่ไม่ใช่ตอนนี้

คิดได้ดังนั้นผมก็ดึงรูปออกมาจากห้องมันรูปนึงแล้วต่อสายโทรศัพท์หาก้อง คนที่คิดว่าจะพึ่งพาได้มากสุด ฝากก้องลาเรียนแล้วผมก็ตัดสินใจไปสถานที่ในรูปทันที.............................................

...........................................................................

.............................................

..............................

................

......

...

ที่ๆผมอยู่คือตึกสูงเฉียดฟ้าที่ผมอ้อนให้พ่อซื้อชั้นบนไว้ให้ ถ้ากะความสูงแล้วที่ผมอยู่ก็ประมานชั้นร้อยสิบเอ็ด ตึกนี้ด้านล่างเป็นโรงงานขนม ตอนที่กำลังจะล้มละลาย พ่อผมก็มาเทคโอเวอแล้วก็ขอซื้อด้านบนไว้เพราะผมชอบ พ่อสร้างเป็นห้องเรือนกระจกให้ผมและให้คนคอยมาทำความสะอาดให้ ผมชอบที่สูงๆ บางครั้งก็คิดว่าถ้าโดดลงไปแล้วผมคงศพไม่หล่อแน่ เพราะงั้นผมเลยไม่เคยคิดฆ่าตัวตายด้วยวิธีนี้แน่นอน ไม่ต้องห่วง

ผมล้มตัวลงนอนที่ที่นอน

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่หลังจากที่ผมรู้สึกว่ามีคนมานอนก่ายที่ตัวอยุ่

"ไอ้รบ(มึงอีกแล้วเหรอวะเนี่ย)"

"เออ กูเอง กูบอกไม่ให้หนีไง"
นี่แม่งจะรู้ทุกสารบบความคิดเลยใช่ไหมว่ากูจะไปไหน

"จะเอาอะไรจากกูอีก(รู้มั้ยคนอ่านเขาสาปแช่งมึงจะตายอยู่แล้ว)"

"กูไม่ได้จะเอาอะไร กู..ก..ก็แค่อยากขอโทษ"

"เออ กูให้อภัย เสร็จแล้วออกไปด้วย กูจะนอน"

"เดี๋ยวมึงยังไม่เข้าใจกุ"

"มึงนี่แม่งเยอะจริงๆ จะเอาอะไรอีกวะ"

"ตูดมึงเป็นไงบ้าง"

"มึงไม่ต้องมาห่วงสวัสดีการตูดกู มีอะไรมึงพูดมาตรงๆเหอะว่ะ"

"กู...อยากให้มึงให้โอกาสกุบ้าง"

"ให้โอกาสมึง?"

ผมมองมันอย่างเหลือเชื่อ มันเกาแก้มของมันที่แดงๆของมันนิด แล้วกระแอมเบาๆก่อนจะพูดต่อ

"ที่มึงตื่นมาไม่เจอกูเพราะกุไปเคลียทุกอย่างมาก่อนจะเจอคุยกับมึง....อย่าเพิ่งถามกูกำลังจะพูด...กูไปบอกเลิกบรรดาทุกคนที่กูครบอยู่ด้วย ตอนนี้สต็อกกุว่างแล้ว เหลือที่ให้มึงคนเดียว"

"หา"

"ก..กูโทรไปคุยกับพ่อแม่แล้วเรื่องมึง เพราะงั้นมึงไม่ต้องกังวลว่าพ่อแม่จะรับมึงไม่ได้ อ้อ พ่อแม่มึงก็ดูดีใจที่มึงได้กู"

"อ..อะไรของมึงเนี่ย"

"ร..เรื่องเมื่อคืนกูขอโทษ กูไปคุยกับไอ้ก้องแล้ว"

"อ้อ กะจะเชื่อกูขึ้นมาเลยว่างั้น"

"ป่าว กูเชื่อมึงเพระากูเพิ่งคิดขึ้นได้ว่า.."

"ว่าอะไร"

"ว่ากูรักมึง"
มันพูดออกมาหน้าตาเฉยแต่ตามันกลับเปี่ยมไปด้วยความหมาย สัดมาทำซึ้งอะไรตอนนี้เนี่ย
จริงๆผมก็ดีใจที่ผมรอคำนี้มาตลอดถึงมันมาพูดผิดสถานการณ์ไปหน่อยก็เถอะ

"สัด เพิ่งคิดขึ้นได้เนี่ยนะ มึงรู้มั้ยกูรอมึงมากี่ปี กี่ปีที่กูต้องทนดูมึงกับคนอื่น ไม่รู้เว้ย ตอนนี้กูไม่รักมึงแล้ว มึงจะไปไหนก็ไปเลย"

"หา มึงไม่รักกูได้ไงวะ มึงต้องรักกูดิ จำได้ว่ามึงเคยแอบจูบกุตอนกูหลับด้วยนี่ แถมมึงยังชอบหน้าแดงใส่กูด้วย ซึ่งกูก็ว่าน่ารักดีนะ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นแล้วอีกอย่าง ....มึงอาจคิดว่ากูหน้าด้านที่มาบอกมึงโท่งๆอย่างนี้แต่ตอนนี้กูเชื่อว่าใจกูเต้นแรงไม่แพ้มึงหรอก"
มันเอามือมันมาจับมือผมแล้วแนบลงที่หัวใจมัน

มันไม่ได้โกหกครับ ใจมันเต้นรัวแต่หน้ามันเฉยมาก

"ไอ้บ้า อันนั้นมันเรื่องผิดพลาดในอดีตเว้ย..... กูนึกว่ามึงหลับนี่หว่า"
ผมดึงมือกลับมา เบนหน้าหนีมัน ไม่อยากให้มันรู้ว่าตอนนี้ผมกำลัง'หวั่นไหว'

"ก็ได้ มึงไม่รักกูก็ได้....งั้นต่อไปนี้กูจะ 'จีบ' มึง และแน่นอนมึงต้องรักกูด้วย ถ้ามึงไม่รักกูจริงๆ กูจะฉุดมึงมาขังเหมือนจำเลยรักเลยคอยดู"

"O________O"

"ตอนนี้ กูขอมัดจำก่อนละกัน"

มันไม่รอให้ผมพูดอะไรมันก็ประกบปากลงมายังปากผมทันที


ถึงตอนนี้ผมจะยังไม่เชื่อมัน แต่ผมก็จะคอยดูว่ามันจะทนผมได้สักกี่น้ำ บางที ผมว่าเรื่องรักผมอาจจะสมหวังได้ก็คราวนี้ล่ะนะ

ผมก็ขอให้คนที่แอบรักเพื่อนอย่างผมทุกๆคนเจอเรื่องดีๆ(ที่เต็มไปด้วยเรื่องร้ายซะส่วนใหญ่)แบบผมด้วยนะครับ

...
END



อ๊ๆๆๆ ถ้าใครคิดว่าเรื่องนี้ยังไม่จบตอน7โมงเช้าเรามาดูกันนะว่าจะมีเซอร์ไพรอะไรน๊

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตอนพิเศษ


"การคร้าบบบบบบ"
เสียงทุ้มเป็นสเน่ของตัวมันอ้อนผมมาก่อนที่ตัวมันจะโผล่หัวมาในบ้านซะอีก

นับวันไอ้รบยิ่งไร้สาระมากขึ้น ยิ่งผมตกลงคบกับมัน แม่งก็ทำตัวงี่เง่าปัญญาอ่อนมาก แต่ทำไงได้ ก็ผมรักมันนี่

"อะไรล่ะมึง ปิดเทอมก็ยังกวนกูนะ"

"โธ่ มึงอ่า ไร้เยื่อไยกับกูที่สุด"

"คร้าบบบ นักรบจะเอาอะไรกับตัวการคร้าบ"
มันยิ้มกว้างแล้วหอมแก้มผมก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ

"มึงอากาศก็ร้อนมากเลยว่ะ แล้ว...."

"มึงอยากไปสวนสยามใช่ไหม"

"มึงรู้ได้ไงวะ"

"กูเห็นมึงตาวาวเป็นเด็กปัญญาอ่อนเลย ตอนมันโฆษนา แล้วจะไปวันไหน"

"ตอนนี้"

"หา ตอนนี้เนี่ยนะ มึงไม่แพลนเพลินไรเลยเหรอวะ"

"ก็กูจะไป ทำไม มึงจะไม่ไปกับกูเหรอ"

"เออๆ กูเคยปติเสธมึงได้ไหมล่ะ ตั้งแต่เป็นเพื่อนกันยันเป็นแฟนกูไม่เห็นมีไรต่างกันเลย"

มันมองหน้าผมนิ่งแล้วฉกริมฝรปากลงมาอย่างรวดเร็ว รสจูบมันรุนแรงคล้ายจะลงโทษแต่ก็อ่อนลงเมื่อผ่านไปสักพักผมดิ้นแล้วทุบมันเมื่อเริ่มหายใจไม่ออก

"ตอนเป็นเพื่อนกูจูบมึงแบบนี้ไม่ได้ แล้วก็มึงหายใจนานขึ้นนี่การ มีครูดีสอนทุกคืนก็งี้ล่ะ"
มันยิ้มเจ้าเล่แล้วพูดออกมา

"ไอ้เชี่ย!!"

..............................................................................

 สวนสยาม

NAKROB TALK'

เรามาถึงสวนสยามกันในเวลาต่อมาหลังจากไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากันผมก็รู้สึกว่าผมคิดผิดอย่างแรงที่ชวนมันมาด้วย

ตัวการแม่งโคตรเอ็กซ์ ขนาดผมยังอยากแดกมันวันละร้อยรอบแล้วคนอื่นที่มองมาล่ะ เอาแม่ง หงุดหงิดจริงอะไรจริง

ตัวมันเตี้ยๆ แถมขาวจั้ว เอวมันเล็กนิดเดียว แถมคอดอีก ไล่ขึ้นมาด้านบนผมก็แทบอยากจับมันเก็บกระเป๋า น่มน้มม้านนน น่มน้มนั่นของผมนะ ทำไมต้องมาเปิดโชวให้คนอื่นเห็นด้วยวะ
เจ้าตัวก็ไม่ได้สนใจอะไรเลยนอกจากไอติมในมือ ผมจับมืออีกข้างที่ยังว่างอยู่ของมันไว้แน่น มันหันมามองผมเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัยเล็กน้อยก่อนนะยิ้มแฉ่งให้แล้วเลียไอติมรสมะนาวของโปรดของผม ในมือมันต่อ - -;; ไม่ได้สนใจอะไรเลยสักนิด

สงสัยคงเป็นเวรกรรมแน่ๆ แต่ก่อนมันแอบรักผมแต่ผมไม่ได้ใส่ใจ ตอนนี้ผมต้องมานั่งเป็นจงอางหวงตัวการอยู่ ดีจริงๆ ให้ตายสิ พระเจ้า

"มึง ทำไมทำหน้าเครียดจัง ไหนบอกอยากมาไง คิ้วงี้ขมวดเชียว"

มันยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆผมแล้วทำหน้าสงสัย ปากแดงๆยื่นออกมาอย่างน่ารัก

"มึงทำไมไม่ใส่ชุดว่ายน้ำแบบอื่นวะ แบบพวกนักดำน้ำเค้าใส่กันอ่ะ ที่มีตีนเป็ดอ่ะ ไปหามาใส่ไป้"

"อะไรของมึงเนี่ย กูมาสวนสยามนะเว้ย ไม่ใช่ไปดำน้ำแถวแอตแลนติก"

"ก็มึงอ่ะ"

"กูทำไมอีก"
มันกินไอติมหมดแล้ว และมันก็เอามือออกจากมือผมแล้วท้าวสะเอวอย่างหาเรื่อง

"ก็กูตัวมึงเป็นของกู ใจมึงเป็นของกู แก้มมึงก็พื้นที่ส่วนตัวของกู ปากมึงก็ของหวานของกู นมมึงก็ของกู คอมึงก็ของกู ทุกๆอย่างที่มึงมีล้วนแต่เป็นของกู ...รวมไปถึง น้องชะ..อุ้บส์"
มันเอามือมาปิดปากผมแน่น หน้ามันแดงก่ำ มันเอามือเล็กๆของมันลากแขนผมออกมาที่ๆไม่ค่อยมีคนมากนัก

"มึงจะบ้าเหรอ ม..มึง พูดอะไรวะเนี่ย คนอยู่เยอะแยะ"

"กูพูดเรื่องจริงไง กูยังพูดไม่จบเลย ทำไมทุกๆคนต้องมาจ้องมึงที่เป็นสมบัติของกูด้วยล่ะ ป่ะ หาซื้อชุดตีนเป็ดใส่กัน"

"เฮ้ย มึงจะบ้าเหรอ"

"กูป่าวบ้า กูหึงมึง ดูไม่ออกรึไงวะ แล้วก็หวงด้วย"
ยังไม่ทันที่การมันจะตอบอะไรผมก็มีเสียงหนึ่งทักขึ้นมาก่อน

"ยังงี่เง่าเหมือนเก่าเลยนะมึง"
ไอ้ก้อง มันยืนโชวซิคแพคแสนสวย(ตายเลย) กับมือข้างๆของมันที่กุมเด็กตัวเล็กคนนึงอยู่ จะว่าเด็กก็ไม่ใช่แต่คงอ่อนกว่าพวกผมสักสองสามปี

"อย่ามายุ่งกับกู"
"หวัดดีก้อง"
ทั้งผมและการพูดออกมาพร้อมกันแต่โทนเสียงต่างกันโดยสิ้นเชิง

"อ่า รบมันล้อเล่นน่ะ แหะๆ แล้วนี่ใคร ญาติเหรอ"
ว่าแล้วมันก็ชี้ไปที่คนตัวเล็กที่อยู่ข้างๆไอ้ก้อง ว่าแต่เมื่อกี้กุพูดจริงนะ ไม่ได้ล้อเล่นแต่อย่างใด

"ป่าว คนใช้เราเอง"
แวบสั้นๆ ผมเห็นว่าสายตามันน่ากลัวมาก สายตาที่ทอดมองไปยังน้องชายตัวเล็กคนนั้น

การมันพูดอะไรไม่ออกไปแวบสั้นๆก่อนจะทำให้บรรยากาสดีขึ้นด้วยการยื่นมือไปหาน้องเขา
"พี่ชื่อ ตัวการครับ น้องน่าจะเด็กกว่าพี่นะ ส่วนไอ้คนนี้ชื่อนักรบมันเป็น.."

"สามีพี่การเองล่ะครับ พี่เป็นสามีตัวการ"
ผมยิ้มแล้วพูดตัดก่อนที่ไอ้การจะพูดจบ มันเอามือมาบิดเอวผมแล้วยิ้มให้น้องชายตัวเล็ก

"ผะ..ผมชื่อรอยยิ้มค..ครับ เรียกผมว่ายิ้มก็ได้"
น้องชายตัวเล็กเอื้อมมือซีดๆมาจับมือของการแต่ก่อนที่จะได้จับไอ้ก้องก็กระชากกลับไปด้านหลังแล้วยิ้มเย็นๆ

"เราว่าการไม่อยากจับของสกปรกหรอก"
บรรยากาศมาคุชิบหาย นี่ใช่ไอ้ก้องรึเปล่าวะ ทำไมมันดูโหดๆแปลกๆ

"เอ่อ เราต้องไปซื้อ..เอ้อ ใช่ ชุดตีนเป็ดมาใส่น่ะก้อง เดี๋ยวการไปก่อนนะ ไว้เจอกัน น้องยิ้มด้วยนะ กินเยอะๆหน่อยน่ะเรา ตัวผอมซีดเชียว ดูท่าทางเหมือนจะไม่สบาย ป่ะ รบ"

"เอ่อๆ บายนะน้องรอยยิ้ม มึงด้วย เจอกันเมื่อชาติต้องการ"

ตัวการรีบดึงมือผมออกมาแล้วถอนใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อออกห่างสองคนนั้นได้

"กูสังหรใจไม่ดีเลยมึง ดูก้องแปลกๆกับน้องยิ้ม"

"ทำไม มึงยังชอบมันอยู่เหรอ"
ผม ถามมันเบ้ปากใส่มันน้อยๆ แหวะ อะไรก็ก้อง

"เออชอบ แบบพี่ชาย ไอ้เชี่ย แต่กูรักมึง ชัดยังวะ แล้วนี่จะไปซื้อรึยังชุดตีนเป็ดของมึงอ่ะ"

ผมตาเป็นประกายกระโดดกอดใส่ตัวมัน

"โคตรชัดเลยคร้าบบ กูก็ร้ากกมึงนะ ป่ะ ซื้อกัน"

ตอนนี้ผมไม่สนเรื่องของคนอื่นหรอกครับ เพราะคนที่อยู่กับผมตอนนี้ก็เติมเต็มทุกอย่างของผมแล้ว เรื่องไอ้ก้องน่ะนะ ปล่อยไปเถอะ เดี๋ยวก็รูเองล่ะ ตอนนี้ผมขอไปซื้อชุดตีนเป็ดก่อนนะครับ

.....................................




เห็น พระเอก นางเอกคู่ต่อไปรึยังเอยยยย เดวตอนเย็นเรามาเจอกับเรื่องสั้นเรื่องใหม่ที่เป็นภาคต่อนะครับกับเรื่อง   รอยยิ้ม ของ กึกก้อง    นะครับ สำหรับตอนนี้ผมขอไปโรงเรียนก่อนน๊ครับ ชีวะม.4รอผมอยู่T^T

[interchange2529]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

สู้ ครับ มาคราวนี้ขอยาวๆ หน่อยนะครับ

[sincere_heart]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

วู้วอย่างงี้ต้องกดไลค์แม้ว่ามันจะม่ายมีให้กดก้อตามที 5555+

[seven77]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

สนุกมากคัฟเรื่องนี้  มีเรื่องไหนเอามาลงอีกน่ะคัฟ