หัวข้อ: [นิยาย] คู่แค้นแสนหวาน นิยายสุดน่ารักจ้าาาาา>.,< (อ่าน 4883 ครั้ง)

bb9443

ตอนที่ 6 : กลับโลกใครโลกมัน

.......

ผมตื่นแล้วแต่ยังไม่ลืมตา อยากคิดว่าผมเพิ่งตื่นจากฝัน

แต่แม้จะไม่ลืมตา ความเป็นจริงเมื่อวานก็ยังแจ่มชัดในหัวผมอยู่ดี

ภาพของไอ้เอกที่มันวิ่งออกจากห้องไปทั้งที่ใส่กางเกงยีนส์ตัวเดียว แล้วสักครู่มันก็มาพร้อมกับกุ้งมังกร บัวหิมะ ไข่ปลาคาร์เวีย ที่ผมแกล้งพูดประชดว่าอยากกิน

แล้วด้วยความหิวผมก็ล่อซะเต็มคราบโดยมีไอ้เอกคอยบริการนั่นนี่ให้อยู่ไม่ห่าง จากนั้นมันก็ให้ผมทานยาแก้ปวด ด้วยความอ่อนล้าและเหนื่อยใจผมปล่อยให้ทุกอย่างมันเป็นไปไม่ขัดไม่ขืน

เช้านี้หลังจากที่ได้พักผ่อนเต็มที่ตอนนี้ร่างกายและสมองของผมมันก็พร้อมจะทำงาน

"ความเจ็บปวดและผิดพลาดคืออาหารที่ทุกคนต้องกิน เพื่อการเติบโต" ผมคิดในใจก่อนลืมตาขึ้นเผชิญกับมัน

ผมเหลือบตามองไอ้เอกที่นอนยังไม่ตื่นอยู่ข้างๆ นาฬิกาที่แขวนอยู่ผนังบอกเวลาสามโมงเช้า

วันนี้วันอาทิตย์สิน่ะ แลปที่ทำกับไอ้เอกเมื่อคืนวันศุกร์ต้องพรีเซ็นส์พรุ่งนี้ แม่ง ยังไม่เตรียมไรเลย การบ้านอีกสองสามวิชาก็ยังไม่ได้แตะ
นึกถึงเสื้อผ้าที่กองในห้องพักที่ยังไม่ได้ซักยิ่งป่วนจิต

ผมหันกลับมามองหน้าไอ้คนที่นอนอยู่ข้างๆ ยิ่งคันยิกๆที่เท้า แต่ต้องระงับอารมณ์ไว้ รีบไปทำธุระในห้องน้ำ

"กูจะทิ้งมันให้นอนตายตากแอร์อยู่คนเดียว" ผมอาฆาตไอ้เอกในใจ

พออาบน้ำอาบท่าเสร็จ ผมก็นุ่งผ้าเช็ดตัว ออกมาค้นหาเสื้อผ้าตัวเองใส่ก็พบว่ามันถูกรีดเรียบกริบ หอมกรุ่นอยู่ในตู้ อารมณ์เลยรู้สึกดีขึ้น

"เฮ้ แล้วตะกี้กูใส่เสื้อผ้าใคร จำได้ว่าเมื่อวาน นุ่งผ้าเช็ดตัวนอนนี่หว่า" ผมนึกในใจ ต้องเป็นไอ้เชี่ยเอกแน่ที่เปลี่ยนเสื้อผ้าให้

"ไอ้ตัวดี มึงลุกมาเดี๋ยวนี้นะ" ผมกระโจนคร่อมอกไอ้เอกกระชากคอเสื้อแล้วเขย่าหัวมันขึ้นลงให้มันตื่นมาคุย

"อาราย อีกล่ะ" มันงัวเงียถาม

"เมื่อคืนมึงทำไรกูไหม"

"ใครทำไร"

"ไม่ต้องทำลื่น ไอ้เชี่ยใครเปลี่ยนเสื้อผ้าให้กู มึงใช่ไหม"

"อืมส์"

"ไอ้สัด มึงเปลี่ยนให้กูทำไม ในหัวมึงคิดจะแต่จะลวนลามกูใช่ไหม "

"เปล่า กูกลัวมึงไข้กลับ มึงจะอายทำไม กูเห็นมึงหมดแล้ว"

"ไอ้เชี่ย" ผมกระชากคอมันขึ้นลงไม่ปรานีปราศัย

"ไอ้คนไม่มียางอาย กูล่ะเชื่อมึงจริงๆ กูอยากฆ่ามึง มึงเปลี่ยนเสื้อผ้าให้กูอย่างเดียวใช่ไหม มึงไม่ได้ทำอะไรอย่างอื่นใช่ไหม"

"ไอ้เชี่ย เวลากูพูดมึงมองหน้ากูสิไอ้สาด แล้วตอบกูมา" ตอนนี้ผมโกรธจนสมองแทบระเบิด มันไม่ยอมสบตาผมแสดงว่าเมื่อคืนมันต้องทำไรผมแน่

"กูไม่อยากมองหน้ามึง อย่างอื่นน่ามองกว่า" มันตอบเสียงแผ่วๆ

ผมเอะใจ มองตามว่ามันกำลังมองอะไรจึงไม่ยอมเงยหน้ามาคุยกับผม แล้วคำตอบที่ผมได้รับก็ทำให้ผมตัวแข็งค้าง

ผมลืมตัวว่าใส่ผ้าเช็ดตัวอยู่ ตอนขึ้นคร่อมหน้าอกไอ้เอกสงสัยผมรุนแรงไปหน่อย ผ้าเช็ดตัวมันตกอยู่ปลายเตียงแล้ว

ตอนนี้ผมเปลือยหมดจดอยู่บนอกมัน สายตาของไอ้เอกมันพุ่งไปที่น้องชายสุดหวงของผมที่วางพาดอยู่บนอกมัน ห่างปากมันไม่กี่คืบ

"ให้กูช่วยไหม" ไอ้เอกมันพูดเหมือนละเมอ แต่ความประดักประเดิดมันครอบงำผมจนไม่รู้จะลงที่ไหน

"กูหิวแล้วสั่งข้าวให้กูด้วย กูจะกินอาหารเช้าชุดใหญ่ สิบนาทีนะมึง" สั่งเสร็จผมลุกมันขึ้นยืนอย่างไม่สนใจใครเดิน ไปหยิบเสื้อผ้าในตู้แล้วเข้าไป

เปลี่ยนในห้องน้ำ เพื่อสงบสติอารมณ์

"กูอยากบ้าๆ" ผมตะโกนด้วยความอับอายอยู่ในใจ

สักพักไอ้เอกก็มาเคาะประตูห้องน้ำ ผมออกมาทานมื้อเช้ากับมันเงียบๆ

จนอิ่มจึงหยิบน้ำเปล่าไปยืนทานที่ขอบหน้าต่างกระจก มองดูวิวของกรุงเทพเบื้องล่าง รถวิ่งไปมา

"กูขอโทษ เมื่อคืนกูไม่ได้ใส่มึงจริงๆ สาบาน ถ้าใส่มึงต้องเจ็บสิ มึงน่าจะรู้" ไอ้เอกเอ่ยขึ้น มันมายืนข้างๆ ผม มองลงไปที่ถนนข้างล่างเหมือนกัน

จริงๆ ผมก็เข้าใจไอ้เอกอยู่หรอก แต่ผมหาทางออกไม่เจอ ผมสับสนเหมือนรถที่วิ่งอยู่บนถนนข้างล่างนั่น

"ภูมิ ผมไม่รู้จะทำไงเหมือนกัน ผมไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้ นายก็รู้ ผมให้นายเลือกนะ นายว่าไงผมก็ว่างั้น"

ไอ้เอกพูดสุภาพจนผมขนลุกเกรียว แต่ก็ถูกของมัน ต้องเดินต่อสิ หยุดได้ที่ไหนล่ะ ยังหายใจอยู่นี่นา

" ขำ ขำ แล้วกันว่ะ" ผมเอ่ยขึ้นเบาๆ อย่างปลงๆ พลางถอนใจแล้วพูดต่อ

"กูเองก็โวยวายไปหน่อย จริงๆ จำไรไม่ได้ด้วยซ้ำ มึงกะกูเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ..ได้ไหม" ผมถามมัน

"ได้ ผมสาบาน" มันตอบเสียงพระเอก

"เลิกพูดสุภาพกับกูได้แล้ว ไม่ซึ้งนะ จะอ้วก"

"อืมส์"

"เอก มึงจำไว้นะ เราไม่เคยมีอะไรกัน จากนี้ไปกูก็กลับไปโลกกู มึงก็ไปโลกของมึง ตกลงไหม"

"อืมส์"

"พรีเซ็นส์งานพรุ่งนี้มึงเตรียมทุกอย่างให้พร้อมนะเว้ย กูจะคลิกสไลด์ให้เฉยๆ ถ้าไม่ได้คะแนนเต็มกูเหยียบมึงแน่" ผมขู่

"ได้ ไม่ต้องห่วง ให้ช่วยไรอีกไหม"

"ไม่ต้อง กูจะกลับห้องพัก ซักผ้าทำการบ้าน"

"ให้ไปส่งไหม"

"ไอ้เชี่ย อย่ายุ่งกับชีวิตกู กูบอกแล้วนะ ไม่มีไรเกิดขึ้น กลับโลกใครโลกมัน" ผมย้ำกับไอ้เอกเป็นครั้งสุดท้าย

"กูจะจบเรื่องบ้าๆไว้แค่วันนี้ ไม่คิดไม่สนใจมันอีกต่อไป อย่ากลัวไปเลยภาคภูมิ พรุ่งนี้ก็วันใหม่แล้ว" ผมบอกกับตัวเอง

จบตอนที่ 6

bb9443

speceial thank! สำหรับทุกการรอคอยนะคับ

ตอนที่ 7 : แปรงฟัน

.....

ด้วยผมเป็นลูกชายคนเดียวของครอบครัวที่ทุกคนคาดหวังจะให้เข้าสู่การบริหารงานของบริษัทได้อย่างเต็มภาคภูมิ

ผมจึงถูกอบรมบ่มมาตั้งแต่เด็กๆให้เป็นคนเก็บอารมณ์ ไม่แสดงออกให้มากเกินไปและน้อยเกินไปในที่สาธารณะ

ผมรู้ว่าหลายๆ คนมองว่าผมเย็นชา ไม่ใส่ใจต่อคนรอบกาย แต่ผมก็รู้อีกว่า ทุกคนล้วนมีหน้ากากเสมอเมื่อออกสู่สังคม เผอิญหน้ากากผมเป็นแบบนี้ มันก็แค่นั้น

.....

แต่กับภาคภูมิ หลังจากเหตุการณ์วันนั้น หน้ากากของผมคงไม่สามารถปิดบังเขาได้อีกต่อไป

ทุกครั้งที่เขาส่งสายตามายังผม ผมรู้สึกเหมือนเขาทะลุทะลวงเข้ามายังโลกของผมได้ตลอดเวลา

วันที่เขากระโจนมานั่งบนอกผม เพื่อให้ผมบอกว่าเมื่อคืนเขาถูกผมล่วงเกินอะไรบ้าง ด้วยร่างกายที่เปลือยเปล่า
และน้องชายของเขาก็ห่างจากหน้าผมไม่กี่คืบ ร่างกายและสมองผมก็เกร็งและแข็งทื่อจนแทบจะไม่รู้เรื่องว่าเขาถามอะไร

ถ้าเขาอยู่บนอกผมนานอีกนิด สติสตังผมคงคุมไม่อยู่และอาจสารภาพออกไปหมดแน่ว่า ผมกอดจูบลูบไล้เขาทั้งคืน

"ห้ามใจได้ไง คนมันกำลังคลั่งนี่หว่า" ผมยิ้มให้กับรูปที่แอบถ่ายตอนเขาหลับ ซึ่งตอนนี้มันกลายมาเป็นวอลเปเปอร์
ของโน๊ตบุ้คผมเรียบร้อย

"ภูมิ พรุ่งนี้เจอกันนะ นายอย่าทำให้โลกของผมกระจัดกระจายไปยิ่งกว่านี้เลย แค่ภาพน้องชายของนายที่โชว์ให้เราดูตอนเช้านั่น มันก็ทำให้ผมไม่มีที่จะอยู่แล้ว" ผมพร่ำเพ้ออยู่กับภาพของไอ้ภูมิในคอม

"เฮ้อ บ้าไปแล้วจริงๆไอ้เอกเอ้ย" ผมปลงตัวเองหลังจากจ้องหน้าไอ้ภูมิในคอมอยู่นาน

.......

ผมตื่นไปถึงหน้ามหาวิทยาลัย ตอนประมาณสองโมงเช้า ซึ่งถือว่าเช้ามากสำหรับผม พอก้าวเข้ามหาวิทยาลัยไม่กี่ก้าว
น้องสา คู่ควงคนล่าสุดของผมก็วิ่งมาจากไหนไม่รู้มาประกบปากผม ซึ่งนับว่าสร้างความคึกคักให้กับชายหนุ่มอย่างผมไม่น้อย
แต่ไม่นานฝูงสาวๆ ก็มารุมทึ้งกันเอง ทำให้ผมได้โอกาสหลบฉากออกมา

ผมเดินตรงไปที่ตึกเรียนได้ยินเสียงกรี๊ดๆ ของสาวๆ หน้าตึก มองไปเห็นภูมิกำลังถูกสาวใจกล้าคนหนึ่งประกบปากอยู่ โดยมีสาวๆ รายล้อมอีกหลายคนที่พยายามยื้อแย่งให้ทั้งสองออกห่างกัน

"นั่นมันของผมนะ ผมไม่ชอบใช้ของร่วมกับใคร" นั่นคือสิ่งที่ผมคิดในใจตอนนี้ หัวผมเหมือนถูกปั่น ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าทำอะไรไป

คับคล้ายคับคลาว่าผมไปกระชากไอ้ภูมิออกมาท่ามกลางแฟนคลับของมัน แล้วลากมันไปเซเว่น

ผมซื้อแปรงสีฟัน ยาสีฟัน น้ำยาบ้วนปากอย่างละคู่ แล้วก็ลากมันมาที่ห้องน้ำข้างๆ ห้องแลปในตึกเรียน

"แปรงฟัน บ้วนปาก วันนี้พรีเซ็นส์งาน อย่าให้เสียคะแนนเพราะกลิ่นปาก" ผมบอกมันเสียงเรียบ

"ไอ้เชี่ย มึงเป็นบ้าไรเนี่ย กูล่ะยอมมึงจริงๆ เลย มึงลากกูไปลากกูมาเพื่อให้กูแปรงฟันเนี่ยนะ" ไอ้ภูมิพูดพลางเผาผมด้วยสายตา แต่มันก็ยอมทำโดยดี

หลังจากผมแปรงฟันเสร็จ ผมก็ยื่นหน้าไปให้ไอ้ภูมิดูความสะอาดใกล้ๆ

"ปากกูสะอาดยังตรวจให้กูหน่อย" ผมพูดพลางอ้าปากกว้างๆ ให้มันดูให้

"ไอ้เชี่ย สะอาดแล้วโว้ย ไม่ต้องยื่นมาใกล้กูมาก" มันผลักผมออกแล้วหันไปแปรงฟันตัวเองต่อ

"ปากกูสะอาดพอสำหรับมึงแล้วใช่ป่ะ" ผมถาม

"อืมส์" มันตอบพลางบ้วนปากพลาง

พอมันแปรงฟันเสร็จผมก็จับหน้าไอ้ภูมิหันมา "อ้าปากสิ กูจะตรวจความสะอาดให้" มันส่งสายตามาเผาผมอีกรอบแต่ก็ยอมอ้าโดยดี

ฟันของไอ้ภูมิสวยมาก เวลามันอ้าปากแบบนี้ความน่ารักน่าใคร่ของมันทำให้ผมสติแตกไปเลย ผมเลยประกบปากแลกลิ้นกับมันอยู่ครู่หนึ่งพอให้หัวใจผมคลายความรุ่มร้อน ก่อนจะหักห้ามใจถอนปากออก

"ริมฝีปากนี้ ลิ้นนี้ ส่วนนี้ของภูมิเป็นของเอก และเราทั้งคู่จะใช้แค่สองคนเท่านั้นนะภูมินะ" ผมบอกมันในใจ

แต่ดูเหมือนมันกำลังช็อคและสับสน อ้าปากค้างกับการกระทำของผม ผมเลยพูดกับมันหน้าตายๆ ต่อ

"อืม สะอาดละ ผ่านการทดสอบว่ะ มั่นใจ หอมสดชื่นแบบนี้ เต็มสิบแน่ ป่ะ ไปลุยกัน" ว่าแล้วผมก็ลากไอ้ภูมิออกจากห้องน้ำไปยังห้องเรียน

......

เมื่อเราพรีเซ็นส์งานจบผมกับไอ้ภูมิก็ได้เสียงชื่นชมจากเพื่อนๆ และอาจารย์เกินร้อย

แม้ไอ้ภูมิมันจะดูเหมือนคนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวก็ตาม แต่คนพรีเซ็นส์งานคือผมนี่นาจะไม่เกินร้อยได้ไง

ยิ่งได้ประกบปากกับไอ้ภูมิก่อนขึ้นพรีเซ็นส์แบบนี้ ต่อให้คนฟังเป็นหมื่นหรืองานมันก็ยากกว่านี้ ผมก็เกินร้อย

.....

หลังจากได้หัวข้องานวิจัยเสร็จ อาจารย์ก็สั่งให้พวกผมไปค้นหาเอกสารอ้างอิงที่เกี่ยวข้องในห้องสมุด

ผมกลัวว่าจะเจอบรรดาแฟนคลับของเราทั้งคู่ลวนลามเหมือนเมื่อเช้าอีก จึงลากไอ้ภูมิมาที่หอสมุดของมหาวิทยาลัยอีกแห่งโดยอ้างกับมันว่า ใหญ่กว่าและตรงกับหัวข้อกว่า

ไอ้ภูมิมันก็ไม่ขัดขืน ดูเหมือนว่าตั้งแต่ผมเช็คความสะอาดปากให้มันตั้งแต่ตอนเช้า มันไม่ด่า ไม่โวยวายเหมือนเก่า และดูเหมือนผมจะลากไปไหนก็ไป

พอผมเลือกมุมสงบได้ ผมก็หางานวิจัยที่เกี่ยวข้องตามชั้นมาให้มัน ส่วนมันมีหน้าที่จดส่งอาจารย์

เวลาไอ้ภูมิเขียนหนังสืออย่างเอาจริงเอาจัง มันน่ารักชะมัด จนสุดท้ายผมซึ่งแกล้งทำเป็นหลับอยู่ข้างๆ อดใจไม่ไหว ขยับเข้าหาแขนขาวๆ ของมันอีกข้างที่อยู่ใกล้อย่างไม่รู้ตัว

"ยั่วดีนัก งับเลย" ผมงับแขนไอ้ภูมิอย่างมันเขี้ยว ไอ้ภูมิสะดุ้ง หน้ามันแดงก่ำ "ไอ้เชี่ย มึงทำไรกู"

"หม่ำๆ" ผมแกล้งทำเป็นนอนละเมอเนียนไป

"ไอ้บ้านี่ ตัวยังกะยักษ์ เสือกละเมอกินเหมือนเด็กๆ" มันบ่นพึมพำแต่ไม่นำพาอะไร ปล่อยให้แขนขาวๆ ของมันยังอยู่ในปากผม

"เออ กูรู้กูมันบ้า มึงก็ช่วยเข้าใจคนบ้าไวๆ หน่อยเถอะว่ะ ก่อนกูจะทำไรอุบาทว์ไปมากกว่านี้" ผมตะโกนบอกมันในใจ

จบตอนที่ เมนท์กันด้วยน้าาเเล้วพรุ่งนี้มาเจอกันสำหรับ2ตอนต่อไปนะจ้าาาา

toyyou

โอ๊ยยยยอย่าให้คอยนานน่ะ หนุกมากมายยยยยยยย มันโครตๆเห็นแล้วอยากมีบ้างเลยเหอะๆ

dekpao2009

สนุกดีคับ น่ารักดี> <

Love Is Not Everything

CCI.

น่าร้ากกกกกกกกกกกก อ่ะ

interchange2529

มาต่อเร็วๆ นะ ชอบง่ะ
ว่าแต่เรื่องนี้มีกี่ตอนจบครับ
ส่งมาทางเมลล์ได้ป่าว
auto_click_tee@hotmail.com

WinNrr

ต่อเร็วๆนะ ^^

bb9443

มาเเล้วจ้าสำหรับตอนที่8และ9

ตอนที่ 8 : ติดตาม

........

กูจูบกับผู้ชาย กูจูบกับผู้ชาย กูจูบกับผู้ชาย

สิ่งนี้มันก้องอยู่ในหัวผมมาตั้งแต่เมื่อเช้า ไอ้คนที่ทำให้ผมหัวหมุนติ้วๆ กับพฤติกรรมของมันก็คือ
ไอ้หน้าหล่อที่นอนแทะแขนผมอย่างมีความสุขเหมือนหมาได้กระดูกอยู่ข้างๆ นี่เอง

แม้ผมกับไอ้นี่จะเคยมีอะไรกันแล้ว แต่คืนนั้นผมเมามากจำอะไรได้ที่ไหน

สิ่งที่จำฝังใจคือความเจ็บช้ำของร่างกายและจิตใจเท่านั้น ซึ่งไม่ต่างอะไรกับถูกข่มขืนฝืนใจ

แต่เมื่อเช้า แม้มันบอกเป็นการเช็คความสะอาดปาก แต่สำหรับผมมันคือจูบ และรสสัมผัสมันทำให้ผมฟุ้งซ่านมาจนขณะนี้

"เฮ้อ" ผมถอนใจ มองไปยังไอ้คนที่หลับอย่างไม่สนใจว่าใครจะเป็นไงข้างๆ กาย

"ทำไมชีวิตมึงถึงเพียบพร้อมยังงี้นะไอ้เอก" ผมพึมพำกับตัวเอง ถึงผมจะรู้ว่าตัวเองหน้าตาดีใช่ย่อย แต่ไอ้คนที่นอนข้างผมตอนนี้
ไม่ว่าจะดูมุมไหนก็หาที่ติมันไม่ได้

"ไอ้เชี่ยนี่ขนาดยิ้มนิดๆ ตอนหลับยังขนาดนี้ ถ้ายิ้มบ่อยๆ เหมือนที่กูใช้ล่อสาว แม่งคงไม่มีใครมองกู"

ด้วยความหมั่นใส้ ในความหล่อของไอ้เอก ผมก็เลยฟาดหนังสือลงบนหัวมันดัง "โป้ก"

มันสะดุ้งตื่นลุกขึ้นมองผมอย่างเอาเรื่อง

"กูทำไรมึง มึงตีหัวกูทำไมวะ" มันพูดพลางคลำหัวป้อยๆ ท่าทางเหมือนเด็กๆ โดนแกล้ง

"ผลั๊ว" กำปั้นผมอัดมันเข้าที่ท้องเต็มแรง "อย่ามาสำออย งานเสร็จแล้ว มึงจะไปไหนก็ไป กูหิว จะกลับห้อง"

......

ผมเดินลิ่วออกมาจากห้องสมุดมายืนรอรถเมล์ที่ป้าย ไอ้เอกยังเดินตามผมมาติดๆ

"ไอ้เชี่ยนี่ ทำตัวติดดินน่าเหยียบจริงๆ รวยอุบาทว์ยังมาแย่งรถเมล์กูขี่" ผมด่ามันในใจ

พอดีรถเมล์สายที่ผ่านหอพักผมมาพอดี ผมก็กระโดดขึ้นรถโดยไม่สนใจมัน

ผมเห็นที่นั่งริมหน้าต่างว่างอยู่ที่หนึ่ง ก็รีบไปจับจองทันที

สายตาผมมองออกไปนอกหน้าต่างรถดูนั่นนี่เพื่อฆ่าเวลา เพราะอีกเป็นชั่วโมงแน่กว่าจะถึงห้องเช่า รถติดขนาดนี้

ผู้คนเบียดเสียดยัดเยียดกันเต็มรถเมล์ อ้าว ไอ้เอก มันมายืนทำหอกอยู่ทำไมข้างๆ ผม

ผมเหลือบตาขึ้นดูหน้ามัน หัวมันสูงจนเกือบชิดหลังคารถเมล์

เหงื่อจากความร้อนหยดเต็มใบหน้าหล่อเหลา ผมลดสายตามาระดับปกติ เพราะไม่อยากให้มันรู้ตัวว่าแอบมองมันอยู่

รถเมล์แน่นมาก ไอ้เอกมันไม่อยากโดนเบียดใคร มันก็พยายามมายืนชิดผมเข้าไว้ แต่ "ไอ้เชี่ย มึงจะรู้ไหมว่าหัวกูน่ะสูงระดับเดียวกันกับเป้ามึง"
ผมตะโกนบอกมันในใจ

เนื่องจากมันใส่เสื้อสั้น ขณะที่โหนราวรถเมล์ ผิวขาวผ่องบริเวณเอวของมันก็โผล่ออกมาโชว์ ทั้งกลิ่นเหงื่อ กับกลิ่นน้ำหอมอะไรไม่รู้ที่มันใช้ทำให้ผมรู้สึกเหมือนโดนปั่นหัว

"ไอ้นี่ฟีโรโมนมันแรงจริงๆ มิน่าตัวเมียจึงได้บินมาหามันถึงที่ไม่ขาดสาย"

ผมพยายามละเลยไม่มองกางเกงยีนส์เป้าตุงๆ ของมัน ด้วยเคยประจักษ์แก่สายตาแล้วว่าไอ้ที่อยู่ข้างในนั้นมันใหญ่และยาวขนาดไหน

"ไอ้เชี่ยเอกมึงจะสั่นประสาทลูกผู้ชายอย่างกูไปถึงไหน" ผมพึมพำอาฆาตมันไปตลอดทางจนรถเมล์จอดหน้าที่พัก
ผมก็เบียดเสียดผู้คนลงเดินดุ่มๆ ไปยังซอยทางเข้าห้องพัก โดยไม่สนใจว่าไอ้เอกมันจะไปที่ไหนยังไง

.......

ที่หน้าปากซอยผมวุ่นอยู่กับการเลือกข้าวราดแกงด้วยความหิว สุดท้ายตัดสินใจเลือกได้สามชนิด ก็บอกแม่ค้าตักให้

ไอ้เอกมายืนอยู่ข้างๆ ตอนไหนไม่รู้ "แม่ค้าครับ เอาแบบไอ้นี่สั่งอีกจาน" ไอ้เอกบอกแม่ค้าตักอาหารให้

"มึงมาทำไม" ผมถามมันด้วยความมึน

"กินข้าวสิ" พูดจบมันก็ลากผมไปนั่งโต๊ะ

"รอนี่ เดี๋ยวกูไปซื้อน้ำให้"

ผมกินข้าวไปมองหน้าไอ้คนที่กินข้าวอยู่ตรงหน้าไปด้วยสายตาที่มีปัญหา

"รถที่บ้านกูเสียซ่อมอยู่ กูไม่อยากแกร่วอยู่คนเดียวเลยมาหาไรกินกับมึง แล้วกูก็จะไปรอรถมารับที่ห้องมึง แค่นี้แหละ มึงมีปัญหาไรเปล่า"
ไอ้เอกบรรยายคำตอบที่แววตาผมถามให้ฟังยืดยาว

"กูบอกแล้วนะ กลับโลกใครโลกมัน มึงจำได้เปล่า" ผมย้ำกับมัน

"ได้ แต่แค่นี้มึงช่วยเหลือกูไม่ได้เหรอวะ ดีร้ายยังไง กูก็เพื่อนมึงนะเว้ย" ไอ้เอกกล่าวพลางจ้องหน้าผมเขม็งเหมือนวัดใจ

"เหอะ ก็ได้ ก็ได้ ไอ้เชี่ยไม่ต้องอ้างให้มาก แดกๆ ไปเร็วๆ กูอยากกลับห้องไปอาบน้ำ"

"คร้าบ รอแป๊ป" ว่าแล้วมันก็แดกแบบเทอร์โบให้ผมดู

"ไอ้เชี่ย แม่งทำอะไรทุเรศๆ ก็ยังดูดี วันนี้มึงอยู่ในโลกของกูทั้งวันเลยนะ" ผมด่ามันในใจไม่รู้เป็นครั้งที่เท่าไหร่ของวัน

จบตอนที่ 8

bb9443

ตอนที่ 9 : โคตรจะแมน

.....

ผมมาถึงห้องพักโดยมีไอ้เอกที่ทำหน้าเฉยชาตามปกติของมันติดมาด้วย

เมื่อเปิดประตูห้องพักอันแสนรกของผม ไอ้เอกก็เข้าไปยืนนิ่งอยู่กลางห้อง แล้วกวาดสายตาดูรอบห้องๆ ด้วยแววตาน่าถีบ

"รกมาก" มันพูดด้วยใบหน้าไร้อารมณ์

"ไอ้สาด ออกไปจากห้องกูเดี๋ยวนี้เลย ไม่ต้องมาทำปากดี" ผมไล่มัน

"เอาน้ำมาให้กูกินหน่อย" มันทำเหมือนไม่ได้ยิน แถมยังนั่งลงบนเตียงผมเหมือนพื้นห้องผมสกปรกเต็มประดา

"หาแดกเอง คุณชาย กูจะอาบน้ำ" ผมโมโหในท่าทางที่เป็นคุณชายของไอ้เอกมากจึงไปอาบน้ำเพื่อสงบอารมณ์

.....

สายน้ำจากฝักบัวที่ไหลผ่านร่างกาย ค่อยทำให้ผมอารมณ์เย็นลง

สัปดาห์นี้อารมณ์ผมแปรปรวนจนผมเองเบื่อหน่ายตัวเองยิ่งนัก เพราะสาเหตุมันก็มาจากไอ้ผู้ชายคนเดียวที่เข้ามาป่วนชีวิตผม

พระเจ้า ท่านคงอยากจะทดสอบความเข็มแข็งของลูกผู้ชายที่ชื่อว่าภาคภูมิสินะ

"ผมจะเข้มแข็งให้ท่านดู" ผมตะโกนในใจ

"ไอ้เป็นเอก มึงก็แค่เพื่อนร่วมโลกกูคนหนึ่ง ทำไมกูจะรักจะทำดีกับมึงเยี่ยงมนุษย์ร่วมโลกที่เอื้ออาทรต่อกันไม่ได้" ผมคิด

.....

ผมอาบน้ำชำระความสกปรกของร่างกาย รวมทั้งอคติ ความโกรธแค้นออกจากจิตใจด้วย

เมื่อผมออกจากห้องน้ำ ผมจึงยิ้มละไมให้ไอ้เอกที่ดูเหมือนงุนงงกับรอยยิ้มของผม

"เอก ไปอาบน้ำสิ เอ้านี่ผ้าเช็ดตัว" ผมพูดเพราะพร้อมยื่นผ้าเช็ดตัวผืนใหม่ที่ค้นมาจากตู้ให้

"ไปอาบเถอะน่า ร้อนจะตายชัก ห้องกูมีแต่พัดลมนะ เดี๋ยวกูจะได้เก็บของหน่อย รกจริงๆ"

"อือ" มันเดินเข้าไปห้องน้ำอย่างว่าง่ายแต่มิวายหันกลับมามองผมด้วยสายตาแปลกๆ

ผมจัดการข้าวของที่รกกระจัดกระจายอย่างรวดเร็ว ด้วยอารมณ์แจ่มใส คิดดีทำดีมันรู้สึกปลอดโปร่งอย่างนี้เอง

ผมจัดการรินน้ำผลไม้ใส่แก้วและนำขนมกินเล่นที่สะสมไว้ในตู้เย็นมาใส่จาน จากนั้นก็นำผ้าห่มมาปูบนพื้นเหมือนเสื่อเตรียมไว้สำหรับแขกวีไอพีของผม พอดีกับไอ้เอกออกจากห้องน้ำ

"เฮ้ อาบเร็วดีแฮะ ใส่เกงใส่เสื้อกูไปก่อนนะ นั่น" ผมชี้ไปเสื้อผ้าที่เตรียมไว้ให้มันบนเตียง

"เอกมึงชอบดูสารคดีป่ะวะ นี่วันนี้มันจะฉายเกี่ยวกับสิบสุดยอดแมลงมีพิษว่ะ" ผมคุยกับมันโดยสายตาไม่ละไปจากทีวี สักครู่มันมานั่งพิงหมอนใบเดียวกับผม

"ทำไมไม่ใส่เสื้อ" ผมถาม

"มันคับ"

"ดีนะ ที่ยังใส่กางเกงได้ โทษทีว่ะ ไม่เคยมีใครมาห้อง เลยไม่ได้เตรียมไรไว้"

"กูคนแรกสินะ" มันหันหน้ามายิ้มกว้างกับผม และพยายามส่งสายตาบางอย่างที่ผมไม่อยากมอง

"ดูนั่นสิ เป็นไปได้ไง มดคันไฟ เป็นแมลงที่ดุร้ายอันดับที่แปด" ผมหักเหความสนใจมันไปที่ทีวี

"ก็ดูพิษมันสิเพราะมันมีสาร.... " ไอ้เอกมันอธิบายไปเป็นฉากๆ เหมือนผมมีดอกเตอร์ทางด้านกีฏะมาให้ความรู้ส่วนตัว

ผมเลยเพลิดเพลินพูดคุยกับมันไปดูสารคดีไปด้วยบรรยากาศที่ผ่อนคลาย

ใบหน้าอันหล่อเหลาของไอ้เอก เวลาพูดคุยด้วยมันน่าดูอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกตอนนี้เหมือนผมกับมันเป็นเพื่อนเก่าที่คบกันมานาน

ผมกับมันพิงหมอนใบเดียวกัน ทานขนมด้วยกัน คุยกันไป จนผมง่วงหลับไปโดยไม่รู้ตัว

.........

ผมตื่นขึ้นมาด้วยอารมณ์แจ่มใสที่สุดในรอบสัปดาห์นึกถึงเรื่องเมื่อคืนที่ผมทำดีกับไอ้เอกยิ่งปลื้ม

แล้วผมก็รับรู้ถึงลมหายใจของไอ้เอกที่รดผมอยู่ข้างแก้ม ไอ้นี่มันคงลากผมมานอนบนเตียง เพราะผมจำได้ว่าเมื่อคืนหลับอยู่หน้าทีวี

เตียงผมเป็นเตียงเดี่ยวนอนคนเดียว เมื่อนอนสองคน ไอ้เอกก็โดนผมทับไปครึ่งตัว แต่ไอ้นี่มันเป็นเป็นตึก มันคงไม่รู้สึกไรสินะ ยังนอนด้วยรอยยิ้มฝันหวานเหมือนเดิม

และแล้วผมรู้สึกเหมือนมีอะไรดันอยู่บริเวณต้นขาด้านขวาของผมที่พาดอยู่กลางหว่างขาไอ้เอก

ผมรีบพยุงตัวผงกหัวขึ้นพร้อมกับชักขาออกจากจากหว่างขาไอ้เอกอย่างรวดเร็ว

แล้วไอ้ที่ผมสังหรณ์ใจไว้ก็ไม่ผิด น้องชายขนาดใหญ่ของไอ้เอกชูโด่ขึ้นทันที
โชว์ความยาวที่ทำให้ลูกผู้ชายอย่างผมรู้สึกด้อยในตัวเอง น้องชายของมันพยักหน้าหงึกๆใส่ผมพร้อมกับมีน้ำหล่อลื่นไหลซึมออกมา
เท่านั้นแหละสัญญาของผมกับพระเจ้าก็ขาดสะบั้นลงทันใด

"พลั่ก" ผมถีบไอ้ลามกลงจากเตียงสุดแรงเกิด

"โป้ก"

"โอ้ย อูย" ไอ้เอกโอดโอย เพราะหัวมันไปฟาดกับโต๊ะข้างเตียง

"มึงเป็นบ้าไรแต่เช้าไอ้ภูมิ"

"อูย" มันครวญคราง จ้องหน้าผมเขม็ง

"ใครบอกมึงแก้ผ้านอนไอ้เชี่ย" ผมใช้สายตาไฟเผามันเหมือนกัน

"มันร้อนมึงไม่รู้เหรอ เมื่อคืนไฟดับกูทนไม่ไหวก็เลยถอด กูถอดเสื้อให้มึงด้วย มึงไม่เห็นเหรอ"

"เฮ้ย" ผมก้มลงดูตัวเอง ท่อนบนผมล่อนจ้อน

"มึงก็ผู้ชาย กูก็ผู้ชาย จะอายทำไมวะ" ไอ้เอกยังร่ายต่อพลางลุกขึ้นยืนมาประจันหน้ากับผมที่อยู่บนเตียง

"ไอ้เชี่ยเอก ไอ้หน้าด้าน กูไม่ใช่เมียมึงนะ มึงจะโชว์น้องชายมึงไปถึงไหน ไอ้เชี่ยขนาดกูถีบกูด่ายังแข็งโด่อยู่ได้ ไอ้โรคจิต "

ผมหลับตาปี๋ลงด้วยไม่อยากเห็นอะไรที่มันชัดทุกรูขุมขนอยู่ตรงหน้า

"กูว่าแล้ว มึงต้องแอบแมน ไม่เคยแก้ผ้าอาบน้ำกับผู้ชายหรือไง โถ่ ผู้ชายวัยเราตามหลักมันก็โด่ตอนเช้าทั้งนั้นแหละหรือมึงอ่อนตลอด"

เสียงเย้ยหยันทำให้ผมลืมตา พยายามทำหน้าเฉยจ้องเขม็งไปที่น้องชายไอ้เอกตรงหน้าอีกครั้งเพื่อแสดงให้มันดูว่าผมไม่ได้อาย

"กูก็โด่ แต่กูไม่โชว์ ไม่ได้โรคจิตเหมือนมึงนี่"

"กูไม่เชื่อ มึงมันโม้ ไอ้อ่อน" ไอ้เอกยังยั่วโมโหผมต่อ

ผมลุกขึ้นยืนบนเตียง เดินไปใกล้ๆไอ้เอก ถลกกางเกงขาสั้นลงโชว์น้องชายที่ตื่นตัวเต็มที่ให้ไอ้เอกดูเต็มตา

เราทั้งคู่เงียบไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ ผมยืนหายใจถี่ด้วยความโกรธ ความอาย และอีกหลายอารมณ์ที่บอกไม่ถูก

ส่วนไอ้บ้าเอกมันจ้องหน้าผมกับน้องชายผมสลับกันไปมา เหงื่อผุดขึ้นเต็มหน้ามัน

ที่สุดผมเห็นไอ้เอกพยายามกลืนน้ำลายผ่านคอก่อนจะจ้องตาผมด้วยสายตาวิงวอน และเสียงแหบพร่า

"หะ หะ ให้ กูช่วยไหม" ผมส่งสายตาไฟไปเผามันเป็นคำตอบ

"งั้น กูไปอาบน้ำนะ" พูดจบมันก็พาร่างเปลือยเปล่าของมันเข้าห้องน้ำไป

เมื่อไอ้เอก เข้าไปในห้องน้ำแล้ว ผมก็ทรุดตัวลงบนเตียงอย่างหมดเรี่ยวแรง

"โอ้ย กูจะบ้า กูทำไรนี่ พระเจ้า ผมยอมแพ้ไอ้ซาตานคนนี้แล้วพิษมันรอบตัวจริง" ผมพูดกับตัวเอง

จบตอนที่ 9 ...เรื่องนี้หื้น หื่น
เมนท์ด้วยน้าาา เเล้วเดวตอนกลางคืนอาจจะเอามาลงให้อีกตอนถ้าเมนท์เยอะๆนะ

interchange2529

สนุกจัง รอน่ะ

toyyou

มันมากกกกกกกกกกหนุกโครตๆอินเลยอ่ะ รีบๆมาต่อน้าวันนี้หรือพรุ่งนี้เลย555

Love Is Not Everything

`Q4si•|Ez…

ต่อ ๆๆ ๆ

mpao

ต่อๆๆๆๆอยากใด้ความรักแบบนี้จัง

ผู้เขียน หัวข้อ: [นิยาย] คู่แค้นแสนหวาน นิยายสุดน่ารักจ้าาาาา>.,< (อ่าน 4883 ครั้ง)

bb9443

Re: [นิยาย] คู่แค้นแสนหวาน นิยายสุดน่ารักจ้าาาาา>.,<

bb9443

Re: [นิยาย] คู่แค้นแสนหวาน นิยายสุดน่ารักจ้าาาาา>.,<

toyyou

Re: [นิยาย] คู่แค้นแสนหวาน นิยายสุดน่ารักจ้าาาาา>.,<

dekpao2009

Re: [นิยาย] คู่แค้นแสนหวาน นิยายสุดน่ารักจ้าาาาา>.,<

Love Is Not Everything

Re: [นิยาย] คู่แค้นแสนหวาน นิยายสุดน่ารักจ้าาาาา>.,<

CCI.

Re: [นิยาย] คู่แค้นแสนหวาน นิยายสุดน่ารักจ้าาาาา>.,<

interchange2529

Re: [นิยาย] คู่แค้นแสนหวาน นิยายสุดน่ารักจ้าาาาา>.,<

WinNrr

Re: [นิยาย] คู่แค้นแสนหวาน นิยายสุดน่ารักจ้าาาาา>.,<

bb9443

Re: [นิยาย] คู่แค้นแสนหวาน นิยายสุดน่ารักจ้าาาาา>.,<

bb9443

Re: [นิยาย] คู่แค้นแสนหวาน นิยายสุดน่ารักจ้าาาาา>.,<

interchange2529

Re: [นิยาย] คู่แค้นแสนหวาน นิยายสุดน่ารักจ้าาาาา>.,<

toyyou

Re: [นิยาย] คู่แค้นแสนหวาน นิยายสุดน่ารักจ้าาาาา>.,<

Love Is Not Everything

Re: [นิยาย] คู่แค้นแสนหวาน นิยายสุดน่ารักจ้าาาาา>.,<

`Q4si•|Ez…

Re: [นิยาย] คู่แค้นแสนหวาน นิยายสุดน่ารักจ้าาาาา>.,<

mpao

Re: [นิยาย] คู่แค้นแสนหวาน นิยายสุดน่ารักจ้าาาาา>.,<