พิมพ์

[babyPOW]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

สวัสดีครับ ชื่อ ไผ่ นะครับ ตอนนี้เรียนอยู่ปี 1 ที่มหาลัยแห่งหนึ่ง ผมมีเพื่อนสนิทอยู่ในกลุ่มประมาน 5 คนครับ มีผู้หญิงสองคนนอกนั้นก้อผู้ชายหมดครับ ที่มหาลัยผมก้อค่อนข้างป๊อบครับเพราะเปนผู้ชายหน้าหวานแล้วก้อขาวๆอ่ะครับ แล้วก้อแน่นอนครับผมก้อป๊อบในหมู่ผู้ชายอีกเหมือนกัน ผมเรียนอยู่คณะศิลปกรรมศาสตร์ครับ นี่แค่เพิ่งปีแรกแต่คนทั้งมหาลัยรู้จักผมหมดแล้ว 555+

"ไอไผ่ วันนี้กูไปนอนหอมึงนะ" ไอจูน เพื่อนผู้หญิงในกลุ่มครับ มันหน้าตาก้อน่ารักดีนะ แต่ผิวสีออกแทนๆหน่อยๆ

"มาทำไมวะ" ผมก้อถามมัน งงครับ เพราะร้อยวันพันปีแม่งไม่เคยมานอนที่หอผมเลย

"พรุ่งนี้กูมีนัดตอนเช้าแถวๆนี้อ่ะ เลยไม่อยากกลับบ้าน ไกลเกิน"

"อ้าว แล้วพรุ่งนี้มึงไม่เรียนหรอไงเนี่ย" ผมก้อสงสัย เพราะพรุ่งนี้มีเรียนเช้าด้วย

"เรียนดิวะ แต่อาจจะเข้าสายหน่อยอ่ะ เช็คชื่อให้กูด้วยแล้วกัน" ผมพยักหน้าตอบรับไป แล้วก้อดูดน้ำแป๊ปซี่ในมือต่อ

"ไอไผ่ๆๆๆ!!!" ไอคิมวิ่งหน้าตั้ง ตะโกนดังลั่นเลย

"เปนเฮียไรวะ ตะโกนทำไม" ป.ล. เฮีย ถ้าใครไม่เข้าใจ คือ เหี้ย ดีๆนี่เองครับ

"ก้อกลัวมึงรอนานอ่ะ แล้วนี่จะไปรึยังอ่า"

"ไปดิ"

วันนี้ผมกับเพื่อนๆนัดกันไปดูหนังครับเพราะมีหนังผีเรื่องใหม่เพิ่งเข้า เหนคนอื่นๆบอกว่าน่ากลัวมากๆ พวกผมเลยอยากไปดู

"อ้าวแล้ว ไอแก้วกับไอสิงอ่ะ" ไอจูนถามหาเพื่อนอีกสองคนที่หายไปไหนก้อไม่รู้

"แม่งคงไปจู๋จี๋กันสักที่แหละ มึงก้อลองโทรหามันดิ" ผมหันไปบอกไอจูนที่กำลังกดโทรสับอยู่ มันคุยกับไอแก้วสักพักก้อวาง

"มันบอกว่ากำลังเดินลงมาแล้ว รอมันแปปนึง"

"เอองั้นเดี๋ยวกูไปเอารถมาก่อนแล้วกัน" ผมพูดก่อนจะเดินไปที่ลานจอดรถ ขับรถมารับไอพวก
เพื่อนๆทั้งหลาย ขับมาถึงไอแก้วกับไอสิงก้อมาแล้ว พอทุกคนขึ้นมานั่งหมดแล้วก้อเดินทางกันไปที่ห้างแถวๆมหาลัย พวกเราตกลงกันว่าจะกินข้าวก่อนแล้วค่อยดูหนัง ผมเลยให้ไอแก้วกับไอสิงไปจองตั๋วหนังเผื่อเวลากินข้าวไว้ด้วย ส่วนพวกผมก้อไปหาร้านอาหารนั่งกันเลย ระหว่างที่พวกเรากำลังเดินหาร้านอยู่นั้นก้อมีกลุ่มเด็กผู้หญิง อายุน่าจะประมาน 16 ได้ เดินเข้ามาสะกิดผมจากข้างหลัง ผมหันไปก้อทำหน้างงๆ

"ครับ"

"พี่เปนดารารึป่าวค่ะ"

"ฮ่าๆ ไม่ใช่ครับน้อง พี่ดูหล่อขนาดนั้นเลยหรอ"

ป้าบบ ไอคิมตบหัวผม ไม่แรงมากแต่ก้อพอเจ็บอยู่

“ตบทำเหี้ยไร เจ็บนะ”

"ไอนี่หลงตัวเอง"

"งั้นก้อขอโทดนะค่ะ" น้องเค้าทำหน้าเสียดายนิดๆ

"ครับ ไม่เปนไรครับ"

"แต่พวกหนูขอถ่ายรูปด้วยได้มั้ยค่ะ"

"ได้สิครับ" พอผมตอบตกลง ไอเพื่อนสองตัวก้อหลบซีนไป น้องเค้าก้อเดินมายืนข้างๆผม เพื่อนเค้าก้อหยิบกล้องขึ้นมาถ่าย ผมเอามือโอบไหล่น้องเค้าไว้แล้วก้อชูสองนิ้วด้วย

"ขอบคุนนะค่ะ"

"คร้าบบบบ" พอน้องเค้าเดินจากไป ไอคิมก้อเข้ามากอดคอผม

"แหม เพื่อนกูนี่หล่อจิงจิ๊ง"

"อ่ะแน่นอน มึงอิจฉากูอ่ะดิ"

"กูจะอิจฉาทำไม กูอ่ะหล่อแบบพอดีแต่มึงหล่อแบบโอเว่อ กูไม่เอาหรอก"

"ฮ่าๆๆๆๆ"

พวกผมเดินหาร้านกันสักพักก้อตัดสินใจกินที่ ZEN กัน ไอจูนก้อโทรบอกไอแก้วกับไอสิงให้มาเจอกันที่นี่ หนังจะเข้าอีกประมานสองชั่วโมง พวกผมก้อมีเวลากินกันยาวเลย ระหว่างที่กินอยู่ผมก้อสังเกดเหนโต๊ะถัดไปหันมามองที่โต๊ะผมแล้วก้อซุบซิบอะไรกันไม่รู้ ใส่ชุดมหาลัยเดียวกับผมด้วย แต่คนล่ะคณะแล้วท่าทางน่าจะไม่ใช่ปีหนึ่งด้วย แต่ผมไม่ได้สนใจอะไร สักพักผู้ชายหนึ่งในโต๊ะนั้นก้อเดินมาที่โต๊ะผม

"น้องครับ น่ารักจังเลย ชื่ออะไรหรอ" ผมหันไปมองรอบโต๊ะว่าเขาถามใครแต่ทุกสายตาหันมามองที่ผมหมดเลย

"ผมหรอ" ผมหันไปถามเขา

"ใช่น้องนั่นแหละ"

"ชื่อ ไผ่ ครับ" ดูไปดูมาพี่เขาก้อหล่อดีเหมือนกันนะเนี่ย หน้าคมอ่ะ หล่อแบบนักกีฬา

"อ่อน้องนี่เองที่ชื่อไผ่ น่ารักสมคำล่ำลือ เรียนคณะไหนหรอ"

"ผมเรียนศิลปกรรมศาสตร์ครับ"

"ครับ พี่ชื่อ เสือ นะ พี่เรียนคณะวิศวะ ยังไงถ้ามีปันหาอะไรก้อปรึกษาพี่ได้นะครับ"

"อ่า...ขอบคุนครับ" ถึงจะงงๆว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ก้อขอบคุนไว้ก่อน พี่เสือเดินกลับโต๊ะตัวเองไปแล้ว เหนไปพูดอะไรกับเพื่อนไม่รู้แล้วก้อยิ้มๆๆๆ แต่มีคนนึงหันมามองหน้าผมไม่วางตาเลย น่ากลัวว่ะ หน้าตาก้อหล่อดีทำไมมองกูแบบน้านนนน

"มึงรู้จักพี่เสือด้วยหรอวะ ไม่เหนบอกพวกกูสักคำ" ไอจูนกระซิบ มันกลัวมดได้ยินรึไงวะ ใครเค้าจะได้ยิน

"กูก้อเพิ่งรู้จักเมื่อกี้เนี่ยแหละ" ผมตอบแล้วก้อกินข้าวต่อ

"กลุ่มพี่เค้าดังนะเว้ย แม่งหล่อๆสวยๆกันทั้งกลุ่มเลย แต่ก้อชอบพี่เสือสุดล่ะ แม่งเท่ดี" ไอจูนยังเพ้อต่อไม่เลิก แม่งบ้าผู้ชาย

"มึงชอบเค้าก้อไปบอกเค้าสิมาบอกกูทำเชื่ยไรเนี่ย"

“ไอสาดดด กูแค่ระบายเฉยๆ มึงก้อช่วยทำตัวเปนที่ปรึกษาที่ดีหน่อยไม่ได้รึไงวะ” ไอจูนตีหน้าเศร้า ไอคิมก้อแอบหัวเราะเบาๆกับบทสนทนาของผมกับไอจูน

“ไม่ได้ กูจะแดก” พวกเรากินข้าวกันไป พูดคุยกันไป แต่ผมนี่รู้สึกเหมือนมีคนคอยมองอยู่ตลอดเวลาเลย แต่ก้อไม่กล้าหันไปมองหรอกว่าใคร พอกินข้าว จ่ายตังเส้ดก้อไปดูหนังกัน ผมนี่แทบไม่ได้ดูเลย เอาหน้าซุกกับไหล่ไอคิมตลอด แม่งโคดน่ากัว ไอคิมก้อเอาแต่หัวเราะผมอยู่นั่นแหละ ไอจูนนี่แทบอยู่ไม่ติดเบาะ กรี๊ดเอากรี๊ดเอา ไอสิงกับไอแก้วก้อเกือบจะมีลูกกันแล้วแหละ อีกนิดนึง นี่ขนาดในโรงหนังมันยังไม่เว้นเลย พอดูหนังกันเส้ดแล้ว ผมก้อขับรถมาส่งไอสิงกับไอแก้วที่มหาลัยก่อนแล้วค่อยไปส่งไอคิมที่บ้านต่อ แล้วผมกับไอจูนก้อกลับมาที่หอของผม

“นี่กูเพิ่งเคยเข้าหอมึงครั้งแรกนะเนี่ย หรูสาดดด รู้งี้มานอนแม่งทุกวันเลยดีกว่า” ไอจูนพูดแล้วเดินดูรอบๆห้อง คอนโดที่ผมซื้อมันจะเหมือนโรงแรมมากกว่า แยกห้องออกเปนส่วนๆ ห้องนอนก้อมีสองห้อง

“พอเลยมึง กูให้มึงนอนแค่วันนี้วันเดียวพอ วันอื่นถ้าไม่มีเพื่อนคนอื่นมาด้วยก้อไม่ต้องมาอีก”

“นั่นแน่ๆ แอบห่วงเค้าเหมือนกันหรอตัวเอง กลัวคนอื่นมองเค้าเสียหายใช่ม้า” ไอจูนพูดพลางยิ้มล้อเลียนผม เหนแล้วมันน่าตบจิงๆ ทำหน้าตาน่าหมั่นไส้

“ใช่ห่วง แต่กูห่วงตัวเองไม่ใช่มึง กูกลัวคนอื่นมองว่ากูเสียตัวให้มึงน่ะ”

“ไอเพื่อนเฮียยยยยย” ผมก้อพูดไปงั้นแหละครับ ที่จิงก้อห่วงมันนั่นแหละ

“ฮ่าๆๆๆๆ มึงนอนห้องนั้นแล้วกันนะ ห้องกูห้องนี้ มีไรก้อเรียกนะ” พูดจบผมก้อเดินเข้าห้องไป อาบน้ำแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้านอนทันที พรุ่งนี้มีเรียนเช้าอีก

ตอนเช้าไอจูนมาเคาะประตูแล้วบอกว่าจะออกไปทำธุระแล้ว ตอนหกโมงเช้าเนี่ยนะ ธุระอะไรของมันวะเนี่ย ผมนอนต่ออีกสักพักก่อนจะตื่นขึ้นมาอาบน้ำแล้วเดินไปมหาลัย มันใกล้กันมากจนไม่ต้องใช้รถเลย วันนี้มีรับน้องด้วย จับพี่รหัสอีก พอเข้ามาที่มหาลัยผมก้อเดินไปที่โต๊ะของเพื่อนๆ มากันครบหมดแล้ว ไอสิงกับไอแก้วก้อยังนั่งป้อนข้าวป้อนน้ำอย่างกะแม่งเปนง่อย ไอคิมแม่งก้อนั่งเล่น PSP อยู่นั่นแหละ ไม่ได้รู้เลยว่าเพื่อนรักมาถึงแล้ว

ป้าบบบ ผมตบหัวไอคิม

“ตบทำม้ายยย แม่ง...คอเกือบหัก”

“กูมาแล้วเนี่ยสนใจบ้างป่ะ เล่นแม่งแต่เกม”

“ขอโทดคร้าบบ แล้วนี่แดกข้าวยังอ่ะ” มันถามแล้วมันก้อหันไปเล่นเกมต่อ ไอเพื่อนเลว ผมไม่ได้ตอบมันแต่เดินไปซื้อข้าวมากินแทน  ระหว่างที่กินข้าวอยู่ก้อมีคนมายืนอยู่ข้างๆ ผู้ชายสอง
คน หน้าตาโคดดี แต่น้อยกว่าผม ฮ่าๆๆๆๆ

“นี่พวกนาย...พวกเราขอนั่งด้วยสิ” ผมเงยหน้าขึ้นไปมอง เยดดดด หล่อสาดดดดด แต่ไอคิมไวกว่าผมครับ

“นั่งสิ แล้วนี่ชื่ออะไรกันอ่ะ”

“เราชื่อ โดม ไอนี่ชื่อ บิณ”

“พวกมึงหล่อจังเลย เปนนายแบบป่ะเนี่ย” ผมเปนคนแบบนี้อ่ะครับ ถ้าใครมาเปนเพื่อนผม ผมก้อใช้มึงกูเลย ไม่อยากเสแสร้งว่าเปนพวกมารยาทดีอย่างที่คนอื่นทำกันทั้งๆที่ไม่ใช่

“ฮ่าๆๆๆ ป่าวหรอก นายก้อใช่ย่อยนะ ชมพวกเราไม่ได้ดูตัวเองเลย” ไอบิณพูดแล้วยิ้มให้แบบจิงใจ ชมแบบนี้ก้อเขินสิคร้าบบบบ

“ว่าแต่ชื่อไรกันหรอ” ไอโดมถามออกมาบ้าง

“กูชื่อไผ่ ไอเฮียนี้ชื่อคิม ไอสองคนนั้นก้อสิงกับแก้ว คงแยกออกนะว่าคนไหนสิงคนไหนแก้ว ฮ่าๆๆๆ”

“พวกผมไม่ใช่ควายนะคร้าบบบที่จะได้โง่ขนาดนั้น”

“ฮ่าๆๆๆๆๆ” เหนหน้าไอบิณแล้วตลก แม่งทำหน้าเหมือนใกล้หมดความอดทนกับความกวนตีน
ของผม

“แล้วนี่เรียนศิลปกรรมศาสตร์เหมือนกันหรอ” ไอคิมถามไอโดมกับไอบิณ

“ป่าวหรอก เรียนวิศวะน่ะ”

พวกผมนั่งคุยกันสักพักก้อแยกย้ายกันไปเรียน เริ่มเรียนตอนแปดโมง ไอจูนแม่งมาซะแปดโมงกว่า แม่งไปทำไรมาวะตั้งแต่หกโมงถึงแปดโมงเนี่ย แต่ก้อไม่อยากถามอะไรมากหรอกครับ พอพักเที่ยงพวกผมก้อลงมากินข้าวเจอไอโดมกับไอบิณพอดีเลยเข้าไปนั่งกินด้วย แต่ผมไม่ชอบกินข้าวเที่ยงครับ ไม่รู้เปนไร ตั้งแต่เด็กๆแล้ว กินข้าวเที่ยงไม่ได้

“เรียนสนุกมั้ย” ผมถามไอโดมกับไอบิณในขณะที่คนอื่นไปซื้อข้าวกัน

“สนุกบ้าอะไร เรียนนะไม่ได้นั่งหลีสาว”

“ฮ่าๆๆๆๆ แล้วบ่ายนี้มีเรียนป่าวอ่า”

“มีดิ ถามทำไม จะชวนไปเที่ยวรึไง” ไอบิณหันมาทำหน้าตาเจ้าเล่ใส่ผม ผมก้อตบหัวไปหนึ่งที สะใจครับ

“ป่าว มีเรียนเหมือนกัน ถามไปงั้นแหละ” ไอบิณง้างมือทำท่าจะตบหัวผม

“แน่ะๆๆๆ อย่าน้า ไม่งั้นก้อตะโกนให้คนช่วย กูแฟนคลับเยอะน้า”

“ไม่น่าสงสัยหรอก น่ารักสะขนาดนี้”

“อิอิ เริ่มเหนความน่ารักของเค้าแล้วใช่ม้า” ผมเอาหัวไปซบตรงไหล่ไอบิณแต่ไอคิมเดินกลับมาพอดีเลยนั่งตัวตรงเหมือนเดิม

“อ่ะนี่ กูซื้อนมมาให้ แดกสะ”

“ขอบคุนคร้าบบบ” ผมหยิบนมที่ไอคิมซื้อมาเจาะแล้วกินทันที ข้าวกินไม่ได้แต่ก้อยังพอกินนมได้บ้าง ไอคิมมันรู้ครับว่าผมเปนยังไง มันเลยช่วยดูแลให้เหมือนตอนที่อยู่มัธยม

“น้องไผ่คร้าบ” ผมหันไปมองว่าใครเรียกก้อเหนว่าเปนรุ่นพี่คนนึงที่เดินเข้ามา คนที่เจอเมื่อวานนี่หว่า แต่ชื่ออะไรวะ จำไม่ได้

“ครับ”

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะครับ จำพี่ไม่ได้หรอ”

“ขอโทดนะครับแต่จำไม่ได้จิงๆ”

“ง่ะน้องไผ่อ่ะ พี่ชื่อเสือไงครับ ที่เจอกันที่ร้านอาหารเมื่อวานอ่า”

“อ้อๆๆๆ จำได้แล้วครับ พี่เสือมีอะไรกับผมรึป่าวครับ”

“ป่าวหรอกครับ แค่อยากมาทักทายแล้วก้อจะบอกว่า...คิดถึงนะครับ” พูดจบพี่เสือก้อเดินกลับ
โต๊ะไปแล้วก้อไปนั่งคุยกับเพื่อนๆของเค้าต่อ แต่ผมนี่ดิกำลังนั่งงงว่าเค้าพูดอะไรของเค้าวะ คิดถึงผมเนี่ยนะ เพิ่งรู้จักกันวันเดียวแม่งคิดถึงกันแล้วหรอวะ บ้าป่าววะ ไม่ใช่ว่าผมไม่เคยมีแฟนเปนผู้ชายนะครับ เคยมีแต่นี่ออกจะค่อนข้างงงๆนิดหน่อย

“พี่เสือเค้า...เปนเกย์หรอวะ” ไอจูนหันมากระซิบถามผมเบาๆ

“กูจะรู้ได้ไงเล่า อยากรู้ก้อไปถามเค้าดิวะ”

พวกผมนั่งคุยกันต่ออีกสักพักก้อแยกย้ายกันไปเรียน หลังเลิกเรียนพวกรุ่นพี่เค้านัดที่ห้องประชุมชั้นบนสุดของตึกคณะ พอเลิกเรียนพวกผมก้อเก็บของแล้วเดินขึ้นไปข้างบน เหนื่อยมากกกก แม่งจะสร้างสูงๆทำไมวะเนี่ย แต่ก้อดีครับ เดินเข้ามาก้อเจอแอร์เย็นเฉียบ พวกเด็กปีหนึ่งก้อทยอยเดินเข้ามา จนกลุ่มสุดท้ายคือพวกรุ่นพี่ แม่งหน้าตาน่ารักๆกันทั้งนั้นเลยว่ะ

“น้องๆคร้าบ ฟังก่อนนะ อย่างแรกเลยนะครับ พวกพี่ขอต้อนรับสู่คณะศิลปกรรมศาสตร์นะครับ พี่ชื่อ คอม นะครับ เปนประธานคณะ” แล้วพี่คอมก้อให้รุ่นพี่คนอื่นแนะนำตัวจนครบทุกคน มีพี่คนนึงที่ผมนั่งจ้องอยู่นานแล้ว หล่อมากเลยครับ หน้าตาคมๆแล้วก้อเท่มากๆ พี่เค้ายิ้มตลอดเลย ดูมีเสน่มากๆ พี่เค้าชื่อ น็อต ครับ

“เอาล่ะครับ พวกพี่แนะนำตัวกันหมดแล้ว ทีนี้ก้อตาน้องๆนะครับ พี่จะให้ไมค์กับคนแรก แนะนำชื่อจริง นามสกุล ชื่อเล่น แค่นั้นพอนะครับ ถ้าพวกพี่อยากรู้มากกว่านั้นก้อจะถามเอง คนแรกเริ่มเลยครับ” คณะของผมมีคนไม่เยอะหรอกครับ เพราะว่าปีนึงเค้าจะรับแค่สามสิบคนเท่านั้น ผมนั่งอยู่แถวสุดท้ายเลย แถมได้แนะนำตัวเปนคนสุดท้ายอีก

“ผมชื่อ นกร ศิริเสรีวงศ์ ชื่อเล่นชื่อ ไผ่ ครับ”

“โอ้โห นามสกุลดังสะด้วย น้องมาจากโรงเรียนอะไรครับ” พี่คอมถามผม

“โรงเรียนนานาชาติ....ครับ”

“น้องไผ่มีแฟนรึยังค่ะ” พี่จอมถาม พี่จอมจะออกอวบหน่อยๆ แต่หน้าตาก้อน่ารักดี

“กำลังจะมีครับ....” ทุกคนฮือฮากันใหญ่ ไอคิมแม่งก้อหันมามองประมานว่ามึงชอบใครแล้วหรอ

“แต่ไม่รู้เมื่อไร” ผมต่อประโยคจนจบ ไอคิมแม่งลุกขึ้นมาตบหัวผมเลย คนอื่นแม่งก้อหัวเราะกัน
ใหญ่

“เอาละครับ ต่อไปพี่จะให้จับพี่รหัสนะ” พวกผมจับพี่รหัสกันแล้วก้อต้องออกตามหา แต่ผมขี้
เกียจว่ะ ไม่อยากรู้ด้วย เหนื่อยมากๆ ผมเลยขอตัวกลับก่อน ผมเดินมาถึงหน้าคอนโดก้อเหนพี่เสือกับเพื่อนของเค้าเดินออกมาจากเซเว่น พอพี่เสือเหนผมก้อเดินเข้ามาหาทันทีเลย

“ไงครับน้องไผ่”

“ครับพี่เสือ”

“น้องไผ่อยู่ที่นี่หรอครับ”

“ใช่ครับ”

“จิงหรอ พี่ก้ออยู่ที่นี่เหมือนกัน น้องไผ่อยู่ชั้นไหนอ่ะ”

“ไผ่อยู่ชั้นสองครับ”

“พี่อยู่ชั้นสี่นะ ห้องซ้ายสุด มีอะไรก้อไปหาพี่ได้นะ แล้วนี่ก้อเพื่อนพี่ชื่อ คีย์”

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ” ผมหันไปยิ้มให้กับพี่คีย์ เค้าหันหน้าหนี

“ไม่ได้อยากรู้จักสะหน่อย” พูดเส้ดพี่คีย์ก้อเดินขึ้นห้องไปเลย เปนไรวะ คนอุดส่าคุยดีด้วยๆ แม่ง

“ไผ่อย่าไปสนใจมันเลย มันเปนคนแบบนี้แหละ”

“ครับ ไม่เปนไร”

“งั้นพี่กลับห้องก่อนแล้วกัน แล้วเจอกันใหม่นะครับ” พี่เสือพูดจบก้อส่งจูบให้ผมแล้วเดินขึ้นห้องไป ผมก้อเดินตามขึ้นห้องของผมเหมือนกัน เหนื่อยจะแย่ อยากนอน

[babyPOW]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

เพิ่งแต่งเปนครั้งแรกนะคร้าบ ยังไงก้อให้กำลังใจกันหน่อยน้าาาา
 

[LoVe ๓KaMiKaZe๓ ^__^]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาต่อให้อีกนะครับ 

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

สู้ๆน๊จ๊
 

[toyyou]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

อ่าหนุกกกกมากอ่ะค้าบ รีบมาแต่งต่อน้า

[Love Is Not Everything]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

 







ต่อๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเร้วๆ

[babyPOW]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

เข้ามาในห้องก้ออาบน้ำแต่งตัวแล้วก้อนอนเลย อยากนอนพักสักหน่อย ข้าวยงข้าวเย็นไม่กินแม่งแล้ว ง่วงนอนมากๆ นอนไปได้สักพักผมก้อต้องตื่นเพราะมีคนมากดออดหน้าห้อง ผมเดินไปเปิดอย่างงัวเงีย

“อ้าวพี่เสือ” ที่จริงพี่เสือมากับพี่คีย์แต่ผมไม่อยากทักพี่คีย์

“ไผ่เพิ่งตื่นหรอเนี่ย”

“ครับ พี่เสือมีอะไรรึป่าว แล้วรู้จักห้องไผ่ได้ไงเนี่ย”

“ไปถามจากคนคุมมา พี่จะชวนไผ่ไปกินข้าวกัน ไผ่กินข้าวรึยัง”

“ยังเลยครับ ก้อดีเหมือนกัน ขอเปลี่ยนชุดก่อน พี่เข้ามานั่งรอข้างในก่อนสิ” พี่เสือกับพี่คีย์เดิน
เข้ามานั่งรอที่โซฟา ผมก้อเข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องก่อนจะเดินออกมาหาพวกพี่เค้า

“โอ้โห แค่ไปกินข้าวต้องแต่งตัวน่ารักขนาดนี้เลยหรอ” พี่เสือทักแล้วมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ไม่ได้หรอกพี่ ผมต้องดูดีตลอดเวลา”

“ครับๆๆๆ งั้นก้อไปกันเหอะ” พี่เสือพาเดินมาที่รถใครก้อไม่รู้ก่อนจะขึ้นไปนั่ง พี่คีย์เปนคนขับ ผมก้อนั่งข้างหลังคนเดียว

“กินข้าวเส้ดไผ่ไปต่อที่ห้องพี่มั้ย พวกพี่มีปาร์ตี้กันนิดหน่อยอ่ะ”

“ก้อได้นะพี่ ไม่มีไรทำพอดี พรุ่งนี้มีเรียนบ่าย”

พี่เสือพามากินร้านหลังมหาลัย โคดอร่อยเลย เพิ่งรู้ว่าหลังมหาลัยมีอาหารอร่อยขนาดนี้นะเนี่ย บนโต๊ะอาหารผมไม่คุยกับพี่คีย์เลยสักคำ เค้าบอกไม่อยากรู้จักกับผมนิ ผมเลยไม่คุยด้วยสะเลย แต่รู้สึกได้ว่าเค้าแอบมองมาทางผมบ่อยๆ พอกินข้าวเส้ดแล้วพวกเราก้อกลับมาที่ห้อง ผมขึ้นไปกินเหล้ากับพวกพี่เสือที่ห้องเค้า เพื่อนเค้ามาเต็มไปหมด ไม่รู้จักสักคนเลย แต่พอกินไปเรื่อยๆก้อรู้จักหมดแหละครับ แต่บอกตามความจิงคือจำชื่อไม่ได้สักคน ตอนนี้ผมเมาแอ๋เลย พี่เสือก้อไม่เหลือซากแล้ว คนอื่นๆก้อนอนตายกันเต็มพื้น มีคนเดียวที่นั่งตัวตรงไม่เปลี่ยนแปลง

“ลำบากกูอีก” พี่คีย์เก็บกวาดห้องเส้ดก้อเดินมานั่งยองๆข้างหน้าผม แล้วสักพักพี่แกก้อพยุงผมให้ลุกขึ้นแล้วพากลับมาที่ห้อง พอมาถึงหน้าห้องพี่คีย์ก้อขวานหากุญแจในกระเป๋ากางเกงของผม พอเข้ามาในห้องแล้วผมรู้สึกเหมือนโลกมันหมุนเลย แสบท้องมากเลย

“อยาก...อ้วก”

“โอ้ย...เวรกรรมอะไรของกูเนี่ย” พี่คีย์ลากผมมาที่ห้องน้ำ พอถึงห้องน้ำผมก้อล้มลงที่โถส้วมแล้วอ้วกจนหมดไส้หมดพุง แสบอ่า แสบท้อง แสบคอ แสบจมูก น้ำหูน้ำตาไหลเต็มไปหมด

“เฮ้ย!!ทำไมเปนแบบนี้อ่ะ เปนไรวะเนี่ย” พี่คีย์พยุงผมขึ้นก่อนจะพาไปที่เตียง ผมนอนน้ำตาไหลกุมท้องแน่น แสบไปหมดเลย ทำไมเปนแบบนี้ทุกทีเลย

“เปนไรมากป่าวเนี่ยห่ะ” ผมลืมตามองก้อเหนพี่คีย์ทำหน้าเปนห่วงอย่างเหนได้ชัด นึกว่าตาฝาดสะอีก พี่คีย์เนี่ยนะเปนห่วงผม ไม่จิงหรอก

“ไม่เปนไรหรอกครับ พี่คีย์กลับไปเถอะ ขอบคุนมากนะครับที่มาส่ง” พูดจบผมก้อหลับตานอนอีกครั้ง ได้ยินเสียงปิดประตูก้อคิดว่าพี่คีย์คงกลับไปแล้วแหละ ผมนอนไปนานเท่าไรไม่รู้ ตื่นมาอีกทีก้อจะเช้าอยู่แล้ว ผมเดินออกมากินน้ำก้อต้องตกใจ

“พี่คีย์....” พี่คีย์นอนอยู่ที่โซฟาในห้องรับแขก นึกว่ากลับไปแล้วสะอีก ผมเดินเข้าไปอีกห้องนึงหยิบผ้าห่มมาห่มให้พี่คีย์ แต่เค้าตื่นพอดี ผมเลยนั่งลงข้างๆเค้า

“พี่ยังไม่กลับบ้านอีกหรอ มานอนเฝ้าผมหรอไง”

“ใครเฝ้า พี่แค่ไม่อยากตกเปนผู้ต้องหา เผื่อตายขึ้นมาจะโดนกล่าวหาเพราะอยู่กับผู้ตายเปนคนสุดท้าย”

“แหมๆๆรีบแก้ตัวเลยน้า แต่ก้อช่างเถอะ...ยังไงผมก้อขอบคุนพี่ล่ะกัน”

“เออๆๆแล้วนี่ดีขึ้นแล้วรึไง” แหม...ทำเปนปากแข็ง ที่แท้ก้อห่วงแหละว่ะ

“ก้อดีขึ้นมากแล้วครับแต่ก้อยังแสบท้องอยู่นิดหน่อย”

“แล้วเปนอะไรวะ ทำไมอ้วกออกมาเปนเลือดแบบนั้นอ่ะ”

“คงเผลอกินหมูเข้าไปมั้งครับ ผมกินหมูไม่ได้ ไม่รู้เปนไร”

“เอ้า...แล้วไม่บอกวะ ที่ไปกินข้าวกันแม่งมีแต่หมู” แงๆ มิน่าล่ะ ถึงแสบท้องมากกว่าทุกครั้งแบบนี้อ่ะ

“วันนี้พี่มีเรียนป่ะเนี่ย” ผมถามพลางเปิดทีวีดู

“มีบ่ายอ่ะ”

“อ่อ งั้นก้อไปมหาลัยพร้อมผมมั้ย ผมมีเรียนบ่ายเหมือนกัน” ผมชวนไปก้อไม่ได้คิดอะไรมากหรอกครับ แต่ดูพี่เค้าจะตกใจนิดหน่อย ผมทำอะไรผิดหรอ

“อืมก้อได้ แต่เดี๋ยวพี่ขอไปอาบน้ำที่ห้องไอเสือก่อนแล้วกันเดี๋ยวลงมาอยู่เปนเพื่อน” ผมพยัก
หน้าพี่เค้าก้อเดินออกไปเลย นี่ก้อเพิ่งจะหกโมงเองนะเนี่ย ไปทำกับข้าวดีกว่า ผมเดินเข้าไปในครัวแล้วหยิบวัตถุดิบที่เหลืออยู่ในตู้เย็นออกมา ผมทำไว้สองอย่างคือผัดผักกับต้มข่าไก่ เหนผมแบบนี้ผมทำอาหารเก่งน้า ยายสอนมาดี พี่คีย์ลงมาอีกทีตอนเจ็ดโมงกว่าๆ

“กลิ่นไรเนี่ย”

“กับข้าวอ่ะ พี่คีย์จะกินเลยป่าว”

“ก้อดีนะ หิวข้าวเหมือนกัน” พี่คีย์เดินไปนั่งที่โต๊ะที่มีกับข้าวตั้งอยู่ ผมเดินกลับเข้าไปในครัวเพื่อตักข้าวมากินกัน ผมกับพี่คีย์นั่งกินข้าวกันไปโดยที่ไม่พูดอะไรสักคำ ผมก้ออยากจะถามพี่เค้านะว่าอร่อยรึป่าว แต่กลัวโดนด่าว่าห่วยเลยไม่ถามดีกว่า พอกินข้าวเส้ดผมกับพี่คีย์ก้อช่วยกันเก็บกวาด ผมล้างจานอยู่พี่คีย์ก้อช่วยเก็บของเข้าตู้เย็น

“กับข้าวอร่อยมาก ไผ่ทำเองหรอ” ผมนิ่งไปสักพักแล้วก้อล้างจานต่อ ดีใจนะที่พี่เค้าชอบอาหารที่ผมทำ

“ครับ ยายสอนผมทำตั้งแต่เด็กๆแล้ว”

“แล้วทำไมมาอยู่คอนโดล่ะ พ่อกับแม่ไปไหน”

“พ่อกับแม่เค้าต้องทำงานอ่ะ ผมไม่อยากไปรบกวนเค้าเท่าไร อีกอย่างคอนโดนี้มันก้อใกล้มหาลัยดีด้วย”

“อืมๆก้อดี แล้วที่มหาลัยเปนยังไงบ้าง มีปันหาอะไรรึป่าว”

“ไม่มีครับ”

“ถ้ามีอะไรก้อมาปรึกษาพวกพี่ได้นะ ถึงจะอยู่คนละคณะแต่ก้อมหาลัยเดียวกัน”

“ขอบคุนคร้าบ” พี่คีย์แกนี่ก้อใจดีเหมือนกันนะเนี่ย แต่ตอนเจอกันครั้งแรกทำไมต้องกวนตีนด้วยวะ ไม่เข้าใจ

“แล้วรู้พี่รหัสรึยังล่ะ”

“ยังอ่ะครับ รอเค้าเฉลยเลยดีกว่า ขี้เกียจหาอ่ะ”

“ให้มันได้อย่างงี้สิเด็กสมัยนี้ เค้าให้หากันสนุกๆก้อไม่ทำสะงั้น” ผมกับพี่คีย์คุยกันต่อสักพักก้อแยกย้ายกันไปนอน ขอนอนพักอีกหน่อย เพลียอ่ะ เมื่อคืนทั้งอ้วกทั้งกินเหล้า ไม่ไหวเลย ผมให้พี่คีย์นอนอีกห้องที่ไอจูนเคยมานอน แล้วก้อต่างคนต่างหลับไป ผมมาตื่นอีกทีตอนที่พี่คีย์มาปลุกเนี่ยแหละ

“สิบเอ็ดโมงกว่าแล้วนะ ไปมหาลัยกันเหอะ” ผมพยักหน้าแล้วก้อเข้าไปอาบน้ำอีกรอบนึง ออกมาแต่งตัวทำผม พี่คีย์ก้อนั่งมองอยู่ตลอดเวลา มองทำไมวะ

“จะเซ็ตผมทำไมอ่ะ แค่นี้คนอื่นเค้าก้อหลงกันระนาวแล้ว” ผมเซ็ตเส้ดพอดีเลยเดินมาหาพี่คีย์แล้วก้มหน้าลงไปใกล้ๆ

“คนอื่นหลงแล้วพี่หลงอ่ะป่าว....ฮ่าๆๆๆๆ ผมล้อเล่นอ่ะพี่ อย่าทำหน้าแบบนั้นดิ” พูดเส้ดผมก้อเดินนำพี่คีย์ออกไป พี่คีย์ทำหน้าอึ้งมากที่ได้ยินผมพูดออกไปแบบนั้น เหนหน้าแบบนั้นเลยไม่กล้าอยู่ต่อเลย รีบออกมาก่อนดีกว่า

“แล้วพี่เสือล่ะ ไปมหาลัยยังไง”

“ช่างมันเหอะ มันกกอยู่กับเด็กมันน่ะ” ผมพยักหน้าก่อนจะเดินลงมาข้างล่าง พี่คีย์เดินไปที่มอเตอร์ไซด์คันนึง ผมก้อยืนงงเลย

“ขึ้นมาดิ เดี๋ยวไปส่งที่โต๊ะ” ผมเดินไปซ้อนท้ายพี่คีย์ พี่เค้ามาส่งผมที่โต๊ะ เพื่อนๆแม่งก้อมองมาอย่างสงสัย ผมเดาว่าพวกมันคงรู้จักแหละ พอพี่คีย์ขับไปทางอื่นแล้วไอจูนกับไอแก้วก้อวิ่งโร่มาเกาะแขนผม

“เมื่อวานแค่พี่เสือ วันนี้เล่นพี่คีย์เลยนะมึง” ไอแก้วกระซิบเบาๆ สงสัยคงกลัวสามีมันได้ยินมัน

“ทำไมวะ ก้อแค่พี่คีย์ ไม่ใช่เทวดาสะหน่อย ทำเปนตื่นเต้น”

“มึงคร้าบบบ พี่คีย์เค้าเดือนคณะวิศวะนะคร้าบ ไม่ตื่นเต้นได้ไงเล่า เปนประธานวิศวะอีกอ่า” ไอจูนแม่งเขย่าผมจนจะเครื่องในจะสลับที่กันอยู่แล้ว

“เออๆๆช่างพวกมึง....”

ป้าบบบ

“มึงตบหัวกูอีกแล้ววว ตบทำม้าย” ไอคิมเงยหน้าขึ้นมามองแล้วก้อโวยวาย

“ก้อมึงเล่นเกมอีกแล้ว แล้วไอบิณกับไอโดมไปไหนเนี่ย” ผมพูดพลางนั่งลงข้างๆไอคิม

“มาแล้วคร้าบ มาสายนิดเดียวคิดถึงแล้วหรอ” ไอบิณนั่งลงข้างๆผม ไอโดมก้อนั่งลงตรงข้ามกับผม

“คร้าบคิดถึง ทำไมบิณมาช้าจังเลย” ผมกอดแขนมันแล้วซบลงที่ไหล่ ไม่ได้อะไรหรอกนะ เห
นพูดดีนักเลยอยากจะแกล้งสักหน่อย

“ไม่ต้องมาแกล้งเลยไอตัวแสบ แล้วนี่ไม่กินข้าวรึไง” ไอบิณผลักหัวผมเบาๆแต่ผมก้อยังไม่เอาแขนออกจากแขนมัน

“ไม่กิน บอกกี่รอบแล้ววะว่าไม่กินข้าวเที่ยง”

“คร้าบๆๆขอโทดคร้าบ ต่อไปนี้จะจำไว้เลย”

“น้องไผ่ครับ”

“อ้าวพี่เสือ หวัดดีครับ”

“แล้วนี่กินข้าวรึยังล่ะเนี่ย”

“ไม่กินอ่ะครับ แล้วพี่เพิ่งมาถึงหรอเนี่ย”

“ครับ งั้นพี่ไปหาเพื่อนๆก่อนแล้วกัน แล้วเจอกกันนะครับ” ผมโบกมือบ๊ายบายพี่เสือแล้วก้อหันมาซบไอคิมแทน

“เปนเฮียไรของมึงอ่ะ มาซบกูทำไมเนี่ย” ไอคิมหันมาผลักหัวผมเบาๆก่อนจะหันไปเล่นเกมต่อ

“ก้อมึงไม่สนใจกูเลยอ่ะ แม่งเล่นแต่เกม” ผมเลิกซบมันแล้วทำหน้างอนๆ

“โอ๋ๆๆๆไม่งอนๆ มาๆๆๆ” ไอคิมดันหัวผมให้ไปซบที่ไหล่มัน ผมก้อเลยไปกอดแขนมันด้วยเลย
สบายอ่ะ ไอคิมขยี้หัวผมเบาๆแล้วก้อไปเล่น

“ไอสาด แม่งให้กูซบแล้วมึงก้อไปเล่นต่อ ไอเพื่อนเลว” ผมเลิกซบแล้วก้อเดินหนีขึ้นตึกไปเลย ไปนั่งรอในห้องเรียนได้สักพักก้อถึงเวลาเรียน เพื่อนๆก้อทยอยเข้ามา ไอคิมก้อเดินเข้ามาในห้องแล้วเดินมานั่งข้างๆผม วันนี้ผมตั้งใจเรียนผิดปกติ ไม่หันไปคุยกับไอคิมสักคำเลย พอเลิกเรียนก้อเก็บของแล้วเดินออกมาทันที

“เดี๋ยวๆๆไผ่” ไอคิมวิ่งมาจับแขนผมไว้

“.....” ผมหันไปมองแต่ก้อไม่ได้พูดอะไร

“ไผ่โกดคิมหรอ ขอโทดนะ...ต่อไปนี้จะไม่เล่นเกมอีกแล้ว”

“แน่ใจนะ?”

“ครับ ไม่เล่นแล้วครับ ไผ่หายโกดนะ”

“อืม”

“ขอบคุนครับ งั้นไผ่ไปกินข้าวไปเพื่อนคิมหน่อยนะ” ผมพยักหน้ารับไป เราก้อมานั่งกินข้าวกัน
ที่โรงอาหารก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้านกันไป ผมเดินมาถึงคอนโดก้อเข้าห้องไปอาบน้ำก่อนจะมานั่งทำการบ้านจนประมานสี่ห้าทุ่ม พรุ่งนี้มีเรียนเช้าแล้วก้อรับน้องตอนเย็น พรุ่งนี้เค้าจะเฉลยพี่รหัสด้วย พอทำการบ้านเส้ดผมก้อเข้านอน ตื่นมาตอนเช้าเพราะมีคนมากดออดหน้าห้อง เอเดินไปเปิดก้อเหนว่าพี่เสือ

“อ้าวพี่ มาทำไรแต่เช้าเนี่ย”

“พี่จะมาถามว่าน้องไผ่มีเรียนเช้ารึป่าวจะได้ไปพร้อมกันเลย”

“อ่อครับ แต่พี่รอแปปนึงได้ป่ะ ผมยังไม่ได้อาบน้ำเลยอ่ะ”

“ครับพี่รอได้”

“งั้นก้อมารอข้างในก่อนนะพี่ อยากกินไรก้อไปหาดูในครัวแล้วกัน” พูดจบผมก้อเดินกลับเข้า
ห้องไปอาบน้ำ เส้ดแล้วก้อออกมาพร้อมกับพี่เสือ มอเตอร์ไซด์อีกเหมือนเดิมแต่คนละคันกับพี่คีย์ พี่เสือมาส่งผมที่โต๊ะเหมือนที่พี่คีย์มาส่งเมื่อวาน พอลงรถมาได้ไอจูนกับไอแก้วก้อวิ่งโร่เข้ามาเหมือนเดิม

“เมื่อวานพี่คีย์วันนี้พี่เสือ มึงจะเอาสองคนเลยรึไงเนี่ย”

“กูไม่เอาใครทั้งนั้นแหละ เค้าแค่อาสามาส่งก้อเลยรับไว้ จะได้ไม่ต้องเหนื่อยด้วย” พูดจบผมก้อเดินมานั่งที่โต๊ะเหมือนเดิม ไอคิมไม่ได้เล่นเกมอย่างที่สันยาไว้ ไอจูนกับไอแก้วก้อยังไม่เลิกถาม

“แสดงว่าพี่เสือกับพี่คีย์อยู่หอเดียวกับมึงหรอ” ไอแก้วถามอย่างตื่นเต้น ว่าที่สามีมึงนั่งอยู่ข้างๆนะ ถามอะไรไม่ระวังเลย

“พี่เสืออยู่หอเดียวกับกูแต่พี่คีย์กูไม่รู้ว่ะ”

“ไผ่กินข้าวมารึยัง” ไอคิมถามแทรกขึ้นมา

“ยังเลย มึงอ่ะ”

“ยังเหมือนกัน เดี๋ยวกูไปซื้อมาให้ก้อแล้วกัน” ไอคิมเดินออกไปซื้อกับข้าวมาแล้ว มันก้อรู้ว่าผมกินอะไรได้กินอะไรไม่ได้ ตอนที่ไอคิมเดินกลับมามันก้อกลับมาพร้อมกับไอบิณ

“ไอโดมล่ะ...”

“มันไปไหนของมันก้อไม่รู้ แต่เดี๋ยวจะมารับน้องตอนเย็นทีเดียวเลย” ผมพยักหน้าเปนเชิงรับรู้ก่อนจะลงมือกินข้าว วันนี้ไอคิมซื้อข้าวมันไก่มาให้กินก่อนจะแยกย้ายกันขึ้นเรียน หลังจากที่เรียนเส้ด ผมก้อตั้งใจว่าจะกลับมานอนต่อที่ห้อง

“มึงจะไปไหนต่อเนี่ย” ไอคิมถามในขณะที่กำลังเก็บของ

“กูจะกลับห้องไปนอนต่อสะหน่อย เอาแรงมารับน้อง”

“เออๆกูไปด้วยดิ อยากพักเหมือนกัน”

“กูไปด้วยยยย” ไอจูนนี่ช่าง...จิงๆแต่พวกผมก้อไม่ได้อะไรกับมันมากมาย ถ้าอยากไปก้อไป พอเดินกันมาถึงที่ห้องแล้วก้อแยกย้ายกันไปนอน แต่ไอคิมมานอนเตียงเดียวกับผม นอนไปได้สักพักเสียงโทรศัพท์ของผมก้อดังขึ้น

“ว่าไงครับแม่”

“ว่าไงลูกชาย สบายดีรึป่าวจ้ะ ไม่โทรหาแม่บ้างเลย”

“สบายดีครับ แล้วแม่เปนไงบ้าง ทำงานมากไประวังไม่สบายนะครับ”

“ขอบใจนะย่ะที่เปนห่วง แม่มีเรื่องให้ช่วยหน่อยอ่ะลูก”

“เรื่องอะไรครับ”

“คือเพื่อนแม่เค้าจัดงานวันเกิดของลูกชายเค้า แต่มีการเดินแบบในตัวด้วย แล้วเพื่อนแม่ก้อขอ
ให้ลูกมาเปนนายแบบให้หน่อย ว่างรึป่าวลูก”

“เมื่อไรครับ”

“วันเสาร์นี้ ตอนค่ำๆหน่อย”

“ได้ครับ ผมน่าจะว่าง”

“จ้ะ ขอบใจมากนะลูก แล้วเดี๋ยวแม่จะโทรหาอีกทีนะ”

“ครับ รักแม่ครับ” พูดจบผมก้อวางไปแล้วก้อนอนต่อ มาตื่นอีกทีตอนที่ไอคิมมาปลุกว่าถึงเวลาไปรับน้องแล้ว ผมก้อไปอาบน้ำแล้วก้อออกไปพร้อมกัน พอมาถึงรุ่นพี่เค้านัดที่เดิมคือห้องประชุมของตึกคณะ ผมมาก้อเจอพี่น็อตอีกแล้ว เท่อ่ะครับ คนอะไรเสน่แรงขนาดนี้เนี่ย

“เอาล่ะครับ ก่อนที่จะรับน้องนะครับพวกพี่จะเฉลยพี่รหัสกันก่อนนะครับ” ทุกคนถูกเฉลยไปหมดแล้วว่าพี่รหัสเปนใครบ้าง เหลือผมกับไอคิมสองคน รุ่นพี่ที่เหลือก้อมีแค่พี่คอม พี่น็อตแล้วก้อพี่จอม ผมนี่ใจเต้นเลย ใครจะเปนพี่รหัสผมวะ

“เอาล่ะครับเหลือสองคน น้องดีมนะครับ พี่รหัสของน้องคือ.....พี่เองครับ ฮ่าๆๆๆ ส่วนน้องไผ่ก้อรับกรรมกับไอน็อตไปนะครับ”

“ไอห่านี่ พูดแบบนั้นเดี๋ยวน้องก้อกลัวหมดดิวะ...ไม่ต้องกลัวนะครับน้องไผ่ พี่ใจดี”

“เอาล่ะครับ ถ้ารู้พี่รหัสกันแล้ว พี่ก้อจะให้เล่นเกมกับพี่รหัสของตัวเองหน่อยนะครับ เปนเกมสานสัมพัน ไม่ยากหรอกครับ พี่จะปิดตาน้องๆทุกคน และจะให้พี่รหัสทุกคนยืนตามจุดต่างๆในห้องนี้นะครับ น้องต้องหาพี่รหัสของตัวเองให้เจอภายในสิบนาทีเท่านั้น ถ้ามั่นใจว่าคนที่อยู่ตรงหน้าเราคือพี่รหัสของเราให้กอดเอาไว้ให้แน่นๆนะครับ ถ้ามั่นใจห้ามปล่อยเด็ดขาดถึงคนๆนั้นจะพยายามดันน้องออก ถ้าผิดหรือหาพี่รหัสไม่เจอจะโดนลงโทษนะครับ เอ้า...ไอจอม มาคุมไมค์หน่อยดิ”

“พี่รหัสค่ะ ปิดตาน้องๆด้วยนะค่ะแล้วแยกย้ายกันไปยืนตามจุดต่างๆนะค่ะ” พี่น็อตเดินมาหาผม ยิ้มให้สะกว้างเลยก่อนจะค่อยๆปิดตาผมด้วยผ้า ระหว่างที่พี่เค้ามัดผมก้อพยายามจำกลิ่นพี่เค้าไว้ เพราะสิ่งที่ง่ายที่สุดในตอนนี้คือจำกลิ่นพี่เค้าอย่างเดียว พอเค้ามัดเส้ดพี่เค้าก้อก้มลงกระซิบข้างๆหูผม

“พี่รออยู่นะครับ”

[toyyou]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

อึก มันสาดดดดด555 หนุกมากมายรีบมาต่อให้ว่องเลย

[`Q4si•|Ez…]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

หนุกดี ๆ 

[chaan2008]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

สาหนุกนะ มาต่อเยอะๆนะอ่านยาวๆ

[Love Is Not Everything]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

 





ต่อๆๆๆ

[babyPOW]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

อ้ากกกก ใจเต้นครับ รู้สึกถึงลมหายใจที่มาสัมผัสที่หูและต้นคอ สั่นไปหมดเลย

“เอาล่ะค่ะ ถ้าทุกคนปิดตากันหมดแล้วก้อเริ่มตามหาพี่รหัสได้เลยค่ะ” พอพี่จอมบอกให้เริ่ม ผมก้อรีบเดินไปทางที่ผมรู้สึกว่าพี่น็อตเดินไปครับ แล้วก้อค่อยๆตามกลิ่นของพี่น็อตไป (เหมือนหมาเลยเนาะ) แต่ไม่มีกลิ่นเลยครับ ผมคลำไปเรื่อยๆก้อไปโดนตัวผู้ชายคนนึง ผมไม่รู้ว่าใช่พี่น็อตรึป่าวเลยเข้าไปใกล้ๆเค้าแล้วสูดดมกลิ่นที่ผมจำได้แต่ก้อไม่ใช่ ผมเลยเดินจากมาแล้วเดินต่อไปเรื่อยๆ

“อีกสามนาทีนะค่ะน้องๆ สามนาทีเท่านั้นนะ” ผมเดินต่อไปเรื่อยๆแล้วก้อเจอกับผู้ชายอีกคนนึง คลำจากรูปร่างแล้วน่าจะเปนพี่น็อตเพราะตัวไม่ใหญ่มากแต่ก้อมีกล้ามเนื้อ ผมเข้าไปใกล้ๆแล้วดมตามคอและเสื้อของเค้า...บิงโก คนนี้แหละพี่น็อตแน่นอน พอผมมั่นใจว่าเปนพี่น็อตผมก้อกอดไว้เลยครับ เอาคางไปเกยไหล่เค้าไว้เลย ได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอของคนที่ผมกอดอยู่ด้วย ยิ่งมั่นใจใหญ่เลยว่าใช่พี่น็อต ผมยืนกอดพี่น็อตนานประมานสองนาทีกว่าก่อนที่พี่จอมจะเป่านกหวีดบอกว่าหมดเวลา ทุกคนหยุดอยู่กับที่

“คนที่เจอพี่รหัสแล้วเปิดตาได้ค่ะ คนที่ยังไม่เจอห้ามเปิดนะ” พอผมดึงผ้าออกก้อเจอรอยยิ้มเท่ๆอยู่บนหน้าของพี่น็อต ผมโคดดีใจเลย ไม่อยากโดนทำโทดครับ

“คนที่กอดผิดคนออกมาข้างหน้าเลยค่ะ ส่วนคนที่กอดถูกนะค่ะ ให้มานั่งที่เก้าอี้แถวหน้าเลย พี่รหัสนั่งก่อนแล้วน้องรหัสนั่งตักนะค่ะ” คนที่กอดผิดเดินไปยืนที่หน้าเวที ผมกับพี่น็อตก้อมานั่งเก้าอี้แถวหน้าตามที่พี่จอมบอก ผมนั่งตักพี่น็อตแล้วรู้สึกเขินๆยังไงก้อไม่รู้อ่ะ อายอ่ะ ไอคิมกับไอจูนกอดผิดคนครับ ไอสิงกอดถูกแต่ไอแก้วหาไม่เจอครับ

“ส่วนคนที่ยังหาพี่รหัสไม่เจอนะค่ะ ยืนอยู่ที่เดิมก่อนห้ามขยับไปไหนทั้งนั้น คนที่กอดผิดนะค่ะจะโดนลงโทดเล็กๆน้อยๆ เอาพี่ๆที่โดนน้องกอดผิดมาแสดงเปนตัวอย่างสิ” พี่ๆที่โดนกอดผิดมายืนเรียงหน้ากระดานที่หน้าเวทีครับ ในปากคนแรกคาบซูกัสเอาไว้ ก่อนจะค่อยส่งต่อกันไปเรื่อยๆจนถึงคนสุดท้ายแล้วก้อคายทิ้งไป ผมนี่ถึงกับปิดหน้าตัวเอง ไม่อยากจะคิดสภาพเลย ปากมันต้องเผลอชนกันบ้างแหละน่า ไอคิมกับไอจูนทำหน้าเหวอเลยครับแต่จะไม่ทำก้อไม่ได้ ผมนี่โคดสะใจ ไอสองตัวแสบโดนทำโทดสะได้ก้อดี พวกเพื่อนถูกจัดให้ยืนสลับชายหญิงแล้วก้อเริ่มเลยครับ ดีนะที่ไอคิมก้อไอจูนไม่ได้ยืนใกล้กัน ไม่งั้นนะคงมีกรี๊ดใส่หน้ากันแน่ๆเลย ข้างๆไอคิมคือผู้หญิงน่ารักๆเหมือนตุ๊กตาเลยคงถูกใจมันแน่ๆ ผมดูไปก้อขำไป แต่ล่ะคนทำหน้าแบบว่าอยากตายสะให้ได้ พวกพี่ๆแม่งก้อหัวเราะสะใจกันใหญ่ ระหว่างที่ผมกำลังขำที่เหนเพื่อนๆโดนทำโทดก้อรู้สึกเหมือนมีคนมองอยู่ก้อเลยหันไป เหนพี่น็อตกำลังนั่งจ้องผมอยู่....เขินนะเนี่ย

“พี่มองผมทำไมเนี่ย ผมหนักหรอ”

“ป่าวครับ พี่ก้อแค่มองเฉยๆ ไม่มีอะไรหรอกครับ” ผมหันหน้ากลับไปมองทางเดิมและก้อยังรู้สึกว่าพี่เค้ายังมองอยู่ตลอดเวลา แต่ผมก้อไม่ได้ทำอะไรที่ผิดปกติก้อยังหัวเราะกับสิ่งที่เพื่อนๆทำอยู่

“เอาล่ะค่ะ ไปนั่งที่กันได้ คนที่ยังปิดตาอยู่ เปิดผ้าแล้วเดินมาหน้าเวทีค่ะ” พอถูกสั่ง คนอื่นๆที่เหลือก้อเปิดผ้าแล้วเดินมาที่หน้าเวที

“การทำโทดที่น้องๆต้องทำคือ...เต้น! ไอเป้มาเต้นให้น้องดูเร็ว เอาล่ะน้องๆ เต้นตามพี่เป้นะ”

“แล้วทำไมต้องกูอ่ะ มึงก้อเต้นได้นิ” พี่เป้หันไปโวยวายกับพี่จอม

“กูผู้หญิงสวยๆจะให้ไปเต้นทุเรศๆแบบนั้นได้ไงวะ”

“มึงกล้านะที่บอกว่ามึงสวยเนี่ย” พี่จอมทำท่าจะตบพี่เป้ แต่พี่เป้เดินไปที่หน้าเวทีก่อน

“เต้นตามพี่นะครับ” พี่เป้พูดแล้วก้อเต้นพร้อมกับร้องเพลงไปด้วย เหนท่าเต้นครั้งแรกที่ฮาขี้แตกขี้แตนเลย ใครแม่งเปนคนคิดวะเนี่ย แต่คนที่กำลังจะโดนทำโทดแม่งฮาไม่ออกดิครับ ยิ่งไอแก้วนี่แบบว่าหน้าเสียเลย ผมนี่หัวเราะเอาเปนเอาตาย

“เต้นไปเลยนะ ห้ารอบ พี่เป้เต้นนำน้องไปเรื่อยๆ” ผมนี่หัวเราะจนน้ำตาไหลเลย แม่งโคดฮา ไอแก้วหันไปมองไอสิงประมานว่าช่วยมันที แต่สิงก้อจนปันยา ฮ่าๆๆๆๆ ขนาดไอสิงมันยังช่วยไม่ได้เลย พอเต้นครบห้ารอบแล้วหน้าไอแก้วเหมือนจะร้องไห้ให้ได้ ผมก้อสงสารอ่ะนะหน้าตาน่ารักแบบมันให้มาเต้นอะไรทุเรศๆแบบนี้ก้อคงจะอายเปนธรรมดา แต่แม่งก้อโคดฮาเลย ยิ่งมันเต้นแบบอายๆเหนียมๆยิ่งฮาเข้าไปใหญ่ ขนาดไอสิงมันยังหัวเราะแฟนมันเลย หลังจากที่ทำกิจกรรมเส้ดแล้วพี่ๆเค้าก้อบอกว่าอีกสองอาทิตย์จะไปรับน้องกันที่เขาใหญ่ ให้พวกเราเตรียมตัวให้พร้อม พอเลิกแล้วผมก้อกลับห้อง เจอพี่คีย์เดินสวนลงมาพอดี

“หวัดดีพี่”

“อืม นี่เพิ่งเลิกหรอเนี่ย”

“ครับ พี่มาหาพี่เสือหรอ”

“อืม แล้วพรุ่งนี้มีเรียนป่ะเนี่ย”

“มีบ่ายครับ พี่มีอะไรหรอ”

“วันนี้มาเจอกันที่ห้องไอเสือนะ พวกพี่มีปาร์ตี้กันนิดหน่อย ไผ่ว่างรึป่าว”

“ครับ ว่างครับ เดี๋ยวผมขึ้นไปหา” พี่คีย์พยักหน้าก่อนจะเดินไปขั้นรถมอเตอร์ไซด์แล้วขับออกไป ผมก้อเดินขึ้นห้องอาบน้ำแล้วก้อมานั่งเล่นคอม นั่งเล่นไปสักพักแม่ผมก้อโทรมา

“ครับแม่”

“วันเสาร์นี้ลูกมาหาแม่ที่บริษัทสักห้าโมงเย็นนะลูก เดี๋ยวแม่จะพาไปที่งานเลย”

“ได้ครับ”

“แล้วที่มหาลัยเปนไงบ้าง”

“ก้อดีครับ อีกสองอาทิตย์ผมต้องไปรับน้องที่เขาใหญ่ด้วย ช่วงนี้งานก้อไม่ค่อยเยอะ”

“เหนื่อยรึป่าวลูก” ได้ยินน้ำเสียงแบบนี้แล้วจะร้องไห้ รับรู้ได้เลยว่าแม่เปนห่วงผมมากขนาดไหน

“ไม่เหนื่อยเลยครับ แค่นี้สบายมาก”

“จ้ะพ่อคนเก่ง วันเสาร์เจอกันนะ คิดถึงลูกมากๆ”

“ผมก้อคิดถึงแม่ครับ รักแม่นะครับ”

“จ้ะ แม่ก้อรักลูกนะ” ผมตัดสายไปแล้ว ดูนาฬิกาก้อหกโมงกว่าจะทุ่มนึงแล้ว ผมก้อเดินขึ้นไปที่ห้องพี่เสือ กดออดสักพักก้อมีคนมาเปิด ไม่ใช่ใครหรอกครับ พี่เสือนั่นแหละ

“อ้าวน้องไผ่ เข้ามาสิครับ” ผมเดินตามพี่เสือเข้ามาแล้วนั่งลงข้างๆเค้า หน้าเดิมๆทั้งนั้นเลยนะเนี่ย

“แล้วพี่คีย์ล่ะครับ”

“เดี๋ยวก้อมา มันบอกว่าออกไปซื้ออะไรสักอย่างเนี่ยแหละ” ผมพยักหน้าแล้วก้อเริ่มกินกับพวกพี่เค้า มีกับแกล้มอยู่สองสามอย่าง ผมกินแม่งทุกอย่างเลย พอกินกับเหล้าแล้วมันอร่อยสุดๆไปเลย สักพักพี่คีย์ก้อมา

“อ้าวไผ่ มาแล้วหรอ พี่ไปเคาะห้องตั้งนาน นี่ท่าทางจะกินไปเยอะแล้วสิเนี่ย ตาเยิ้มเชียว”

“ครับ พี่ไปไหนมาอ่ะ” ผมไม่รู้หรอกนะว่าผมถามเพราะอะไร แต่ก้อแค่อยากรู้

“พี่ซื้อไอนี่มาให้เหนว่ากินหมูไม่ได้” พี่คีย์โชว์ถุงในมือ น่าจะเปนกับแกล้มที่เปนไก่อ่ะนะ คิดว่า

“เอ่อ...”

“อย่าบอกนะว่ากินของพวกนี้ไปแล้วอ่ะ” พี่คีย์ถามพลางมองไปที่กับแกล้มที่ผมเพิ่งสวาปามไปเมื่อกี้

“ครับ” ผมตอบแล้วก้มหน้าลง

“โอ้ย! มานี่เลย” พี่คีย์กระชากแขนผมให้ลุกขึ้น

“มึงจะพาน้องไปไหน”

“กลับห้อง” พี่คีย์ลากผมกลับมาที่ห้อง

“โอ้ย!ผมเจ็บนะ” พี่คีย์เหวี่ยงผมลงบนเตียง

“รู้อยู่ว่ากินหมูไม่ได้ก้อยังจะกินอีก”

“ก้อผมไม่รู้นิ” ผมตอบแล้วซุกหน้าลงกับหมอน รู้สึกผิดนะเนี่ย เริ่มแสบท้องแล้วด้วย

“แล้วไม่มียากินรึไงเนี่ย”

“ไม่มีครับ”

“หมอไม่ได้ให้มาหรอ”

“ผมไม่เคยไปหาหมอหรอก”

“แล้วทำไมไม่ไปวะ!!อยากตายหรอไง”

“ก้อผมไม่ชอบหมอนี่หว่า ก้อเหนทุกทีกิน อ้วก นอน แล้วก้อหายอ่ะ ก้อเลยไม่ไป”

“ก้อดื้อแบบนี้อ่ะดิถึงไม่หาย...เฮ้อ แล้วนี่แสบท้องรึป่าว” พี่คีย์นั่งลงบนเตียง ผมพลิกตัวกลับมา
มองหน้าพี่คีย์

“แสบครับ”

“งั้นก้อนอนสะ มีอะไรก้อเรียกพี่แล้วกัน” พูดเส้ดพี่คีย์ก้อเดินออกไปข้างนอก ผมก้อสงสัยอ่ะนะว่าทำไมเค้าต้องดูแลผมมากมายขนาดนี้ แต่ก้อช่างเหอะ...นอนดีกว่า ผมตื่นมาอีกทีเพราะมันแสบเกินทนไหวแล้ว ตื่นมาได้ผมก้อรีบวิ่งเข้าห้องน้ำแล้วอ้วกทันที

“เห้ย!ไผ่เปนไรมากป่าว” พี่คีย์วิ่งตามเข้ามาในห้องน้ำ ผมนี่หมดแรงนั่งพิงกับกำแพงแล้ว แสบไปหมดเลย ทั้งท้อง คอ จมูก น้ำตาไหลเลย พี่คีย์เข้ามาพยุงให้ไปล้างปากแล้วก้อพากลับไปที่เตียง

“พี่ว่าไผ่ไปหาหมอเหอะนะ”

“ไม่เอา...ผมไม่ชอบหมอ”

“ไปรู้จักหมอเค้าตั้งแต่เมื่อไรถึงไม่ชอบเค้าเนี่ย”

“พี่...ผมไม่ได้ล้อเล่นนะ ผมไม่ชอบหมอจิงๆ ไม่อยากไปหา”

“เออๆๆๆไม่ไปก้อไม่ไป นอนต่อเลยป่ะ” ผมพยักหน้าแล้วซุกตัวเข้าไปในผ้าห่มแล้วก้อหลับไปเลย ตื่นมาก้อต้องตกใจเพราะเหนพี่คีย์นอนอยู่ตรงหน้า ห่างกันนิดเดียวเอง มองใกล้ๆแล้วหล่อจัง มากๆเลยด้วย หล่อแบบนักเลงเลยอ่ะ (งงป่าวครับ) ผมไม่เคยคิดเลยนะว่าจะมีคนหน้าตากวนตีนแต่ดูหล่อและเท่ได้มากขนาดนี้อ่ะ

“แอบหลงรักรึไง จ้องอยู่ได้” ปากพี่คีย์ขยับพูดแต่ตาก้อยังปิดสนิทอยู่ ผมนี่รีบลุกไปอาบน้ำเลย อายที่โดนเค้าจับได้ว่าแอบมองเค้าตอนที่เค้าหลับ พออาบน้ำแต่งตัวเส้ดก้อไม่เหนพี่คีย์แล้วเลยออกมาดูข้างนอก

“พี่ทำไรอ่ะ”

“อุ่นอาหารอ่ะดิ มากินเลย” ผมไปนั่งรออยู่ที่โต๊ะกินข้าว สักพักพี่คีย์ก้อเอากับข้าวมาตั้งกับข้าวสองจาน กับข้าวมีแต่ไก่ ผักทั้งนั้นเลย

“มีแต่ไก่อ่ะ”

“ก้อกินหมูไม่ได้แล้วจะกินอะไรล่ะ”

“อยากกินเนื้อบ้างอ่ะ”

“กินไก่อ่ะดีแล้ว เนื้อมันไม่สะอาด” แหม...รู้จักกันแปปเดียว สั่งเปนพ่อเลยนะ แต่ก้อดีครับ ทำให้เรารู้ว่าเค้าก้อเปนห่วงเราเหมือนกัน

“วันนี้มีเรียนบ่ายใช่มั้ย”

“ครับ”

“อืม งั้นเดี๋ยวเที่ยงๆพี่มารับ ตอนนี้พี่ต้องไปทำธุระก่อน”

“เอ่อ...ครับ” ก้อดีครับมีคนมารับแต่ก้อนะ รู้สึกแปลกๆ วันแรกที่เจอกันยังกวนตีนใส่ผมอยู่เลย ไหงวันนี้คอยมารับมาส่งแล้ววะ พี่คีย์เปิดประตูห้องออกไป ผมก้อนั่งทำนู่นทำนี่ไปเรื่อยๆ เบื่อมากเลยแต่ก้อไม่กล้าออกไปไหน กลัวว่าถ้าพี่คีย์มาแล้วไม่เจอผมจะโกดเอา ดีๆกับพี่เค้าไว้อ่ะดีแล้ว ไม่อยากเหนแกโกด กลัวตาย ผมนั่งรออีกสักพักก้อมีคนมากดออด ก้อคงเปนพี่คีย์ แต่พอเปิดไปก้อไม่ใช่ครับ

“อ้าวพี่เสือ มีอะไรรึป่าวครับ”

“น้องไผ่กำลังจะไปเรียนหรอครับ” พี่เสือถามพลางมองมาที่ชุดนักศึกษาที่ผมใส่ไว้เรียบร้อย
แล้ว

“อ่อครับ”

“งั้นไปพร้อมพี่มั้ย เดี๋ยวพี่ไปส่ง วันนี้พี่ต้องไปหาอาจารย์พอดีเลย”

“เอ่อ...คือ”

“ไม่ต้องเกรงใจหรอกน่า ป่ะ พี่ไปส่ง” ผมยังไม่ทันตอบรับอะไรพี่เสือก้อดึงผมให้ออกจากห้องไปเลย พี่เสือขับรถมาส่งถึงโต๊ะ

“แหม เดี๋ยวนี้มีสารถีส่วนตัวนะมึง” ไอจูนเอ่ยแซว

“แน่นอน คนมันเสน่แรงอ่ะนะ”

“หยุดพูดเลยมึงอ่ะ วันนี้มึงต้องไปดูหนังกับพวกกูด้วย เข้าใจป่ะ” ไอคิมฉุดผมให้นั่งลงข้างๆมัน
แล้วก้อสั่งเลย

“เออๆๆไม่ต้องดุก้อได้” พวกผมนั่งคุยกันอีกสักพักก้อเดินขึ้นห้องเรียน ระหว่างทางก้อสวนกับพี่น็อตและพี่คอม

“อ้าวว่าไงครับน้องรหัส” พี่คอมเอ่ยทักพวกผมสองคน

“นี่กำลังจะไปเรียนหรอครับ” พี่น็อตถามบ้าง

“ครับ พวกพี่จะไปไหนกันหรอครับ”

“จะไปหาอาจารย์อ่ะ จะไปคุยเรื่องรับน้องสะหน่อย”

“อ่อครับ งั้นพวกผมไปเรียนก่อนนะ” พี่คอมกับพี่น็อตพยักหน้า พวกผมเลยเดินจากมา ไม่รู้ทำไมตลอดเวลาที่นั่งเรียนคิดถึงแต่เรื่องพี่คีย์ กลัวพี่เค้าจะโกดที่ผมออกมากับพี่เสือ ไม่ได้โทดที่เค้ามาช้าหรอกนะแต่โทดตัวเองที่ไม่ยอมบอกพี่เสือไปว่าพี่คีย์กำลังจะมารับ

“มึงเปนไรป่ะเนี่ย ไม่สบายหรอ” ไอคิมหันมาถามแล้วเอามือมาจับที่หน้าผาก

“ป่าวๆ ไม่มีไรหรอก” ไอคิมพยักหน้าประมานว่างั้นก้อเรื่องของมึง พอเลิกเรียนพวกผมก้อเดินลงมาพร้อมกัน ดันเจอกลุ่มพี่เสืออีกและแน่นอนว่าต้องมีพี่คีย์ พี่เค้ามองมาที่ผมแปปเดียวก่อนจะหันไปทางอื่น พี่เค้าโกดผมแน่ๆเลยอ่ะ

“อ้าวน้องไผ่ กำลังจะกลับบ้านหรอครับ” พี่เสือถามมา

“ป่าวครับ ผมกำลังจะไปเที่ยวกับเพื่อนอ่ะ”

“อ่อครับ งั้นไว้เจอกันนะ” พวกพี่เค้าเดินไปแล้วแต่ผมก้อยังมองที่พี่คีย์อยู่ เค้าไม่ยอมหันมามองผมเลยอ่ะ เสียใจนะ พวกเรานั่งรถของไอสิงไป พอมาถึงก้อทำเหมือนเดิมอ่ะครับ ไอสิงกับไอแก้วไปจองตั๋ว พวกผมก้อไปหาร้านอาหาร ผมก้อโดนแบบเดิมประจำ คนนู้นคนนี้เข้ามาขอเบอร์ เข้ามาคุย ไม่ได้เบื่อนะครับ ชอบด้วยซ้ำแต่ตอนนี้ไม่มีอารมจะเล่นด้วย

“น้องค่ะ หล่อจังเลย ชื่ออะไรค่ะ” มีกลุ่มนักศึกษารุ่นพี่ น่าจะปีสี่เดินเข้ามาหาผม ผมก้อหันไปยิ้มให้

“ชื่อไผ่ครับ”

“พี่ชื่อนุ่นนะ อยากรู้จักจังเลย อยากได้เบอร์พี่มั้ยค่ะสุดหล่อ”

“อย่าดีกว่าครับ ผมคงไม่มีเวลาโทรหาพี่หรอก ขอโทดด้วยนะครับ” พูดจบผมก้อเดินนำออกมา
ไอคิมวิ่งตามมาตบหัวผม

“มึงปันยาอ่อนป่ะเนี่ย พี่เค้าสวยขนาดนั้น ทำไมโง่แบบนี้วะ”

“เผอิญว่ากูไม่ชอบ ถ้ามึงชอบก้อกลับไปขอเบอร์พี่เค้าสิ” ผมเดินนำออกมาที่ร้านอาหาร กิน
ข้าวแล้วก้อไปดูหนังเหมือนเดิม พอดูเส้ดไอคิมก้อชวนมากินเหล้าที่ผับแถวๆหอผม ผมก้อตอบตกลงไป อยากกินอยู่แล้ว เครียดก้อต้องกิน พอเข้ามาในร้านแม่งก้อเจอแจ็กพ๊อตอีก กลุ่มพี่เสือก้ออยู่ที่นี่ด้วย พี่เสือเหนก้อเลยเรียกให้ไปนั่งด้วยกัน พวกผมก้อเข้าไปนั่ง ผมนั่งได้ก้อไม่พูดไรเลย ซดเหล้าอย่างเดียว พอทุกคนเมาแบบสติหลุดก้อออกไปเต้นกันแต่ผมยังนั่งกินเหล้าอยู่เลย พี่คีย์ก้อนั่งอยู่ที่โต๊ะ ผมกินๆๆๆจนเมาหลับไปตอนไหนไม่รู้ มาค่อยๆรู้สึกตัวอีกทีตอนที่รู้สึกเหมือนมีคนมาเช็ดตัวให้เนี่ยแหละ ลืมตาขึ้นมาก้อเหนลางๆว่าเปนพี่คีย์

“พี่คีย์....ผมขอโทด ขอโทดที่ไม่ได้รอพี่ ผมไม่ได้ตั้งใจ พี่เสือเค้า....” ผมพูดแล้วกำเสื้อพี่คีย์ไว้แน่น

“พอเถอะ ไม่ต้องพูดหรอก พี่เข้าใจ” พี่คีย์เอื้อมมือมาลูบหัวผมเบาๆ

“ผมขอโทดนะ พี่โกดผมรึป่าว”

“โกดสิ โกดมากด้วย แต่ตอนนี้หายโกดแล้วครับ ไผ่นอนเถอะนะ” ผมพยักหน้าแล้วหลับตาลง พี่คีย์นั่งอยุ่ข้างๆจนผมหลับไป ตื่นมาอีกทีก้อเหนพี่คีย์นอนอยู่ข้างๆ ผมหันไปมองนาฬิกาก้อประมานตีสามกว่าแล้ว พรุ่งนี้วันหยุดสะด้วย ผมนอนมองหน้าพี่คีย์ตอนหลับแล้วใจเต้นแปลกๆอ่ะ ผมนอนมองนานเท่าไรไม่รู้แต่รู้ตัวอีกทีปากผมก้ออยู่บนแก้มพี่เค้าแล้ว พอได้สติผมก้อรีบวิ่งเข้าไปอาบน้ำทันที ออกมาก้อเหนพี่คีย์ยังนอนหลับตาอยู่ ผมก้อแต่งตัวไป วันนี้วันเสาร์ ไม่มีเรียน พอแต่งตัวเส้ดแล้วผมก้อมานั่งเล่นคอม หันไปมองพี่คีย์เปนครั้งคราว พี่แกก้อยังไม่ตื่นสักที เวลาล่วงเลยไปถึงเจ็ดโมงพี่แกถึงค่อยๆคลืบคลานลงมาจากเตียง

“อ้าวไผ่ ตื่นนานยังเนี่ย”

“ผมตื่นตั้งแต่ตีสามแล้วพี่”

“ทำไมตื่นเร็วจังวะ”

“ไม่รู้ดิ พี่ไปอาบน้ำเหอะเดี๋ยวผมทำอาหารไว้ให้” พี่คีย์พยักหน้าก่อนนจะเดินเข้าห้องน้ำไป ผมก้อเดินเข้าครัวไปทำอาหาร แต่พี่คีย์อาบน้ำเส้ดก่อน พี่คีย์เดินเข้ามาในครัวแล้วก้อมายืนอยู่ข้างหลังผม

“ทำไรกินอ่ะ” พี่คีย์ยื่นหน้าเข้ามาเกยอยู่ที่ไหล่ผม แอบใจเต้นนะ มือสั่นเล็กน้อย เกือบทำตะหลิวตกแน่ะ

“ข้าวต้มครับ อาหารเช้าแบบธรรมดาๆ” ผมหันไปตอบแบบจมูกติดแก้มเลย ผมเลยหันหน้ากลับมาทางเดิม

“กลิ่มหอมอ่ะ เริ่มอยากกินแล้วสิ” พี่คีย์พูดพลางทำจมูกฟุดฟิดอยู่ที่คอ ใจเต้นแรงมากๆ มากจนกลัวว่าพี่เค้าจะได้ยินอ่ะ

“ฮ่าๆๆ ใจเย็นๆสิครับ พี่ไปนั่งรอที่โต๊ะเหอะ เดี๋ยวผมเอาไปให้ที่โต๊ะ”

“คร้าบๆๆๆ” พี่คีย์เดินออกจาห้องครัวไปแล้ว ผมรีบเอามือมาจับที่หน้าอกเลย กลัวว่าหัวใจมันจะกระเด้งออกมาจากอก พอข้าวต้มเส้ดแล้วผมก้อตักใส่ชามแล้วยกมาเสิร์ฟที่โต๊ะ พี่คีย์กินอย่างเงียบๆ พอกินเส้ดพวกเราก้อช่วยกันเก็บกวาดให้เรียบร้อย

“ไปเที่ยวกันมะ”

[NONG-KEE]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ต่อเร้วๆน๊า อ่านกำลังสนุก

[seven77]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาต่ิอเร็วๆๆน่ะคัฟ

[Love Is Not Everything]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

 







มาต่อๆๆๆ