พิมพ์

[Love Is Not Everything]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

 






ต่อๆๆๆ

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาเเล้วจ้าา กับตอนที่19 และ20
Part 19 --



“ป่าป๊าขา สวัสดีค่ะ”สาวน้อยริกะตะโกนเรียกพ่อสุดที่ร้าก วิ่งเข้าหาอ้อมกอดอันอบอุ่น

“ว่าไง สาวน้อย ใครพามาถึงนี่หึ”จินพูดพร้อมหอมแก้มลูกสาวสุดน่ารักไปหนึ่งที

“คุณน้ามะพีค่ะ”ริกะชี้ไปยังบุคคลที่กำลังเดินเข้ามาภายในห้องทำงาน

“ป่าป๊า ริกะคิดถึงหม่าม้าแล้วน่ะ หม่าม้าหายไปไหนอ่ะตั้งหลายวัน ไม่ยอมกลับบ้าน”สาวน้อยทำหน้าตาหงุดหงิด........คำ
พูดของริกะทำเอาจินหุบยิ้มทันที

“หม่าม๊า ไปเที่ยวกับเพื่อนๆหน่ะริกะ อีกไม่นานก็คงกลับ”จินพยายามหาทางอธิบายให้ริกะฟัง

“ทำไมป่าป๊า ไม่อยู่เป็นเพื่อนหม่าม้าหล่ะ เด๋วมีคนทำร้ายหม่าม้าน่ะ”ริกะถามอย่างสงสัย ปกติคาเมะไปไหนจินก็จะไป
ด้วยทุกที่

“ไม่หรอก ป่าป๊ารู้ว่าหม่าม้าปลอดภัยดี อีกไม่หม่าม้าก็จะกลับ ริกะไม่ต้องเป็นห่วงน่ะ”จินพูดด้วยสายตาที่ดูเศร้าสร้อย

“มะพี แล้วไอ้ยูไม่มาด้วยหรอ”

“อ่อ พอดีมีประชุมหน่ะ”

“เอาแกแฟสักแก้วไม๊”จินถามยามะ...โดยมีริกะนั่งเล่นอยู่บนตัก

“ก้อดีฮะ”ยามะพูดพลางเปิดหนังสือนิตยสารไป


“ริกะกินขนมไม๊ลูก”จินถามสาวน้อย

“กินค่ะๆๆ”ริกะรีบตอบอย่ารวดเร็ว นั่งเล่นโน้ตปุกที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานหรู

“แม่บ้าน ขอแกแฟ โอวัลติน แล้วก็ของว่างครับ”จินโฟนสายออกไปยังห้องทำงานแม่บ้าน............เวลาผ่านไปไม่กี่
นาที......ของว่าที่สั่งก็ถูกนำว่าวางที่โต๊ะ

“ริกะจะกลับกับน้าหรือจะกลับกะป่าป๊าลูก”ยามะถามขึ้น เมื่อดูนาฬิกาที่ข้อมือ.......ป่านนี้ยูคงเลิกประชุมแล้ว

“ไม่เป็นไรหรอกมะพี เด๋วฉันพาริกะกลับเอง”จินพูดขึ้นแทน

“โอเค งั้นเราไปแล้วน่ะจิน เด๋วยูรอ บ๊ายบายจิน บ๊ายบายสาวน้อย”ยามะยื่นแก้มป่องๆเข้าหาริกะ..........ริกะหอมกลับด้วยความเคยชิน
++++++++++++++++++++++++

“ริกะเราไปกินราเมงกันดีไม๊ลูก”จินถามริกะที่นั่งอยู่ข้างๆเบาะคนขับ

“ดีค่ะป่าป๊า”ริกะตอบเพียงสั้นๆ

“ป่าป๊า ถ้าหม่าม้ามากินกะเราด้วยก็คงจะดีน่ะค่ะ ริกะไม่ได้กินข้าวกับหม่าม้าหลายวันแล้ว”ริกะพูดลอยขึ้นมา.ทำเอาจินชะงัก

“อีกไม่นานหม่าม้าก็จะกลับมาแล้วริกะ”จินรีบพูดตัดบทก่อน
++++++++++++++++++++++++++++

“คาเมะ ลงมากินข้าวสิลูก”นางคาเมะนาชิขึ้นมาเรียกลูกชายที่นั่งซึมเสร้าอยู่ในห้องเป็นเวลาหลายวัน........เรียกมากิน

ข้าวหลายครั้งก็ไม่ค่อยจะลงมา..........เอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องตั้งแต่กลับมาจากบ้านอาคานิชิ.........

“ผมยังไม่หิว แม่กินก่อนเถอะฮะ”คาเมะหันมาบอกพูดเป็นแม่..แล้วหันกลับออกไปมองยังนอกหน้าต่างเหมือนเดิม

“กินหน่อยก็ดีน่ะลูก”ผู้เป็นแม่บอกอย่างเป็นห่วงแล้วเดินออกไป........ไม่อยากรบกวนลูก

.................................................................
 “คุณค่ะ ชั้นว่าลูกเราแปลกๆน่ะค่ะ ตั้งแต่กลับมา”นางคาเมะนาชิพูดอย่างสงสัย

“ยังไงคุณ “ ผู้เป็นพ่อถามอย่างสงสัยเหมือนกัน

“ก็เอาแต่หมกตัว ไม่ยอมเจอผู้คน แปลกๆน่ะค่ะคุณ”แม่คาเมะพยายามอธิบายให้ฟัง

“สงสัยยังปรับตัวไม่ได้มั้งคุณ คิดมากหน่า”นายคาเมนาชิพยายามไม่คิดมาก
+++++++++++++++++++++++++

“ริกะตื่นได้แล้ว เด๋วป่าป๊าไปส่งที่โรงเรียน เร็วเข้า”จินที่แต่งตัวเสร็จก็ปลุกริกะที่นอนกอดทั้งคืนให้ตื่น

“เช้าแล้วหรอป่าป๊า”ริกะงัวเงียถาม

“ช่าย เร็วสาวน้อย ป่าป๊าลงไปรอข้าล่างน่ะ”หอมแก้มใสไปทีนึงก่อนจะเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวยื่นให้ลูกสาว

....................................
เวลาผ่านไปได้ไม่นาน....สาวน้อยผิวขาวตัวเล็กเดินลงมาจากห้องโดนชุดนักเรียนที่ใส่แล้วแสนจะน่ารัก

“เสร็จแล้วค่ะป่าป๊า”ริกะส่งเสียงมาแต่ไกล

“เอ้าเร็ว กินอาหารสะ”จินนั่งอ่าหนังสือพิมพ์รอในขณะที่ริกะนั่งกินอาหารเช้าอยู่

.........เปิดตัวบริษัท......คาเมะนาชิ.........ที่ถูกฟ้องล้มละลายไป............

......พร้อมกับประธานบริษัทคนใหม่.........ลูกชายของตระกูลคาเมนาชิ...........

สายตาคมของจินไปสะดุดยังคอลัม....ธุรกิจ.เข้าให้........ทำเอาจินตาโต...ลูกชายคนเดียวของคาเมะนาชิ...........คือคา

เมะใช่ไม๊.......หวังว่าบริษัทของเราคงได้ถูกเชิญให้ไปงานนี้

“ป่าป๊าค่ะ เสร็จแล้วค่ะ”ริกะเรียกจินที่นั่งจ้องหนังสือพิมพ์อย่างตั้งอกตั้งใจ

“ไปลูก ริกะ ขึ้นรถ”จินถือสูทเดินตามหลังริกะไปขึ้นรถ

+++++++++++++++++++++++++++++
“อายะ มีจดหมายมาถึงผมรึเปล่า”เมื่อจินถึงบริษัทปุ๊บก็รีบถามเลขาอย่างรีบร้อน.......หวังว่าจะมีจดหมายเชิญ

“ตั้งแต่เช้ายังไม่มีเลยค่ะ”อายะบอกแล้วยื่นแฟ้มงานให้จิน

“ขอบคุณอายะ”จินดูสายตาเศร้าสร้อยไปทันที........เดินเข้าห้องทำงานอย่างไร่อารมณ์

………………………………………….

“Rrrrrrr.Rrrrr.

“ท่านประธานค่ะ มีสายจากคุณคาเมะนาชิค่ะ”เลขาสาวกรอกเสียงตามสายโทรสับ

“โอนเข้ามาได้เลยริกะ”จินพูดเสียงนิ่ง แต่ข้างในตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

“สวัสดีอาคานิชิ”สิ้นเสียงสาวสวยก็เปลี่ยนเป็นเสียงอีกเสียงทันที

“สวัสดีครับ คุณคาเมนาชิ”จินพูดอย่างตื่นเต้น

“ผมโทรมาเชิญไปงานเปิดตัวบริษัทใหม่ของผม ซึ่งคุณก็คงจะเห็นแล้วในหน้าหนังสือพิมพ์เมื่อเช้า”ฝ่ายโร้รพูดด้วยน้ำ
เสียงแกมเยาะเย้ย

“ครับ ผมเห็นแล้ว”จินพูดไปอย่างสั้น ข้างในนี่ดีใจแถบแย่....เราจะได้เจอคาเมะแล้ว....

“ผมหวังว่างานนนี้คุณคงไม่พลาดน่ะครับ ขอโทษด้วยที่ผมไม่ได้ส่งการ์ดมาเชิญ”

“ไม่เป็นไรครับ โทรมาเชิญก็เป็นเกียรติอย่างยิ่งครับ”จินนี่ยิ้มแก้มแถบหริ

“งั้นแค่นี้น่ะครับ ว่าเจอกันในงาน”พ่อคาเมะพูดแล้ววางหูโทรสับไป

หลังจากวางโทรสับไป จินก็เอาแต่นั่งยิ้มภายในห้องทำงานที่เงียบเหงา เพียงแต่คิดว่าจะได้เจอ ก็ทำเอาหัวใจที่เหี่ยวแห้ง
พองโตขึ้นทันที........

++++++++++++++++++++++

“คุณหนูริกะค่ะ โทรสับค่ะ”สาวใช้ยื่นโทรสับไร้สายให้ริกะที่นั่งดูทีวีอยู่ในห้องนั่งเล่นหลังจากกลับจากโรงเรียนได้ไม่นาน

“ขอบคุณค่ะ”ริกะหยิบโทรสับจากมือสาวใช้

“สวัสดีค่ะ”ริกะพูดไป โดยที่ยังไม่รู้ว่าปลายสายเป็นใคร

“ริกะหรอลูก นี่หม่าม้าน่ะ”คาเมะที่คิดถึงริกะจนทนไม่ไหวจึงต้องแอบโทรหาริกะในเวลาที่จินไม่อยู่

“หม่าม้า ริกะคิดถึงหม่าม้าจังเลยค่ะ เมื่อไหร่หม่าม้าจะกลับจากเที่ยวหล่ะค่ะ”ริกะพูดไปอย่างดีใจ.....เค้าไม่ได้ยินเสียง
หม่าม้ามาเกือบ2อาทิตย์แล้ว

“หม่าม้าก็คิดถึงริกะจ๊ะ ริกะสบายดีไม๊”คาเมะพูดเสียงสั่น.....น้ำตาพาลจะไหล

“สบายดีค่ะ หม่าม้าจะกลับเมื่อไหร่หล่ะค่ะ หม่าม้าไม่อยู่ป่าป๊าคิดถึงหม่าม้าแย่”ริกะพูดไปตามภาษาเด็กที่ไม่รู้อิโหน่อิ
เหน่

“หม่าม้าก็ยังไม่รู้เลยจ๊ะ ริกะดูแลตัวเองดีๆน่ะ อย่าทำให้ป่าป๊าเป็นห่วงหล่ะ ตั้งใจเรียนด้วยน่ะลูก”คาเมะพูดเสียงสั่นเพราะ

น้ำตาเจ้ากรรมที่ไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว

“หม่าม้าค่ะ ป่าป้ามาพอดีเลย”ริกะพูดเมื่อเห็นรถจินที่แล่นเข้ามาภายในรั้วบ้าน

“หรอจ๊ะ หม่าม้าต้องไปแล้วน่ะริกะ”คาเมะรีบตัดสายทิ้งทันทีเมื่อได้รู้ว่าจินกลับมาแล้ว....กลัว...กลัวทำใจไม่ได้ถ้าได้ยินเสียงจิน....
...................................................

“ป่าป้าค่ะ เมื่อกี้หม่าม้าโทรมาหาริกะด้วยค่ะ”ริกะบกให้จินรุ้เมือ่จินเดินเข้ามาในตัวบ้าน


“หรอลูก แล้วหม่าม้าว่าไงมั่ง”จินนึกถึงอีกคนที่อยากเห็นหน้า...ไม่รู้ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง

“ก็บอกว่าคิดถึงริกะค่ะ”สาวน้อยบอกยิ้มแย้ม

“แล้วไม่บอกคิดถึงป่าป๊าหรอ”จินทำหน้าน้อยใจใส่ริกะ

“ไม่ค่ะ หม่าม้าคิดถึงริกะคนเดียว”คำพูดของริกะทำเอาจินยิ้มไม่ออก……ที่หายไปนายไม่คิดถึงชั้นมั่งเลยหรอ......

“ริกะ เราออกไปซื้อชุดกันดีกว่าลูก แล้วเด๋วไปหาอะไรกินกัน”จินจูงมือริกะไปยังรถที่จิดอยู่

“ซื้อชุดไปไหนค่ะป่าป๊า”ริกะถามอย่างสงสัย...ทำไมต้องซื้อชุดด้วย....

“ก็ป่าป๊าจะพาริกะออกงานหน่ะสิ ป่ะ..เราไปซื้อชุดสวยๆกันดีกว่าน่ะลูก”จินเปิดประตูให้ริกะเข้าไปแล่นในรถ...พร้อมกับ
ขับรถออกไปยังจุดหมาย

+++++++++++++++++++++++++++++
“คาเมะลูก แม่ว่าน่ะลูกออกไปช้อปปิ้งซื้อชุดที่จะใส่ในงานได้แล้วน่ะลูก”แม่คาเมะเดินเข้ามาหาคาเมะที่วันนี้ดูดีกว่าวัน
อื่น

“ไม่ดีกว่าฮะ”คาเมะตอบปฎิเสธไป

“ไปเถอะลูก ออกไปเปิดหูเปิดตาหน่อยเถอะลูก”แม่พูดอย่างเว้าวอน

“ก็ได้ฮะ”คาเมะรับคำ.......บางทีเค้าออกไปข้างนอกอาจจะดีขึ้นก็ได้..........

ว่าแล้วคาเมะก็เปลี่ยนชุด.......ขับรถส่วนตัวออกไปยังห้างที่ต้องการ


............................................................

“ริกะ เราไปดูชุดตรงโน่นกันดีกว่า”จินจูงมือริกะที่ถือไอติมโคนในมือให้เดินตาม

“ป่าปาชุดนี้สวยไม๊ค่ะ”ริกะหยิบชุดกระโปรงสีชมพูน่ารักขึ้นมาให้จินดู

“สวยมากเลยริกะ ริกะชอบชุดนี้หรอ”จินถามเมื่อเห็นริกะให้ความสนใจกับชุดนี้เป้นพอเศษ

“ค่ะ”ริกะตอบสั้นๆ.....จินหยิบชุดจากมือเล็กยื่นให้พนักงานขายพร้อมบัตรเครดิตสีทอง............

“คาเมะ”จินหันไปเห็นคนนึงเดินผ่านร้ายที่เค้ารอยืนรับของจากพนักงานอยู่.........คล้ายคาเมะมาก.ทำให้ต้องเผลอเรียก
ชื่ออกมา............อีกใจก็คิดว่าไม่น่าจะใช่...........

“ป่าป๊าค่ะ ของได้แล้ว ไปหาอะไรกินกันดีกว่าค่ะ ริกะหิวจะแย่แล้ว”ริกะเขย่ามือจินให้ตื่นจากภวังค์

“ป่ะ..ไปลูก”จินเดินพาริกะไปยังร้านค๊อฟฟี่ช้อปเล็กๆ.....โดยที่ยังนึกถึงเรือ่งเมือ่กี้อยู่

ริกะหยิบเมนูขึ้นมา สั่งอาหารตามใจชอบ......ไม่สนใจจินสักนิด....เรื่องกินใหญ่กว่าจินเป้นไหนๆ

“จินที่นั่งรออาหารก็มองไปรอบๆร้าน....แต่ก็ต้องสะดุดที่ร่างหนึ่ง.......กำลังเดินเข้ามาภายในร้าน.....ใส่แว่นสีชา.....รูปร่าง

หน้าตาคล้ายคาเมะมาก..........คยเดียวกะที่เจอที่ร้านขายเสือ้ผ้า........ต้องใช่คาเมะแน่ๆ

“ริกะ เด๋วป่าป๊ามาน่ะลูก”จินบอกริกะแล้วเดินไปยังร่างบางที่ยื่นสั่งเค้กกลับบ้านอยู่ที่เค้าเตอร์

“คาเมะ”จินกะซิบข้างหู ทำเอาคนฟังขนลูกซู่

“อ๊ะ จิน”คาเมะหันมาก็ต้องตกใจไม่น้อยเมื่อคนนั้นคือจิน...ที่เฝ้าคิดถึงมาตลอด


“ขอโทดน่ะครับ เค้กที่สั่งฝากไว้ก่อนน่ะครับ”จินหันไปบอกกับพนักงาน

“คาเมะ ชั้นขอเวลานายสักครู่”จินจับข้อมือคาเมะพาคาเมะออกมายังบันไดหนีไฟ

“นายกลับมาเถอะคาเมะ”เมือประตูปิดลง..ร่างหนาก็เข้าโอบกอดคาเมะอย่างคิดถึง........

“กลับมาเถอะคาเมะ รู้ไม๊ไม่มีนายมันทรมานแค่ไหน”น้ำตาที่เก็บมานานไหลลง..........ทำเอาร่างเล็กพูดไม่ถูก

“จินพอเถอะ ชั้นกลับไปไม่ได้อีกแล้ว”คาเมะที่กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่เหมือนกัน ดูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ทำไมหล่ะคาเมะ กลับมาเถอะน่ะ ชั้นขอร้อง”จินเพ้ออย่างทรมาน

“ก็เพราะชั้นต้องทำตามคำสั่งของพ่อไงจิน ชั้นกลับไปไม่ได้”คาเมะพยายามอธิบายให้จินฟัง

“แล้วนายจะให้ชั้นทำยังไง ถึงจะได้นายคืนมา”จินจ้องเข้าไปในแววตาคู่นั้น...ที่ข้างในมีเค้าอยู่ตลอด

“ชั้นไม่รู้ นายต้องพูดกับพ่อชั้น อธิบายให้เค้าเข้าใจ”คาเมะหาทางบอกจิน

“ได้ งั้นวันงานเจอกันน่ะคาเมะ ไม่ต้องเป็นห่วง ชั้นจะพานายกลับมาให้ได้”จินพูดอย่างมั่นใจ...ประทับริมฝีปากนุ่มที่คิด
ถึงมานาน...........

“ชั้นต้องไปแล้วหล่ะจิน”คาเมะพูดอย่างเสียดาย

“ไม่อยากให้ไปเลยคาเมะ แต่นายไม่ต้องห่วงน่ะ อีก2วันวันงานชั้นจะพานายกลับมาให้ได้”จินกอดคาเมะอย่างแนบแน่...เพิ่มความมั่นใจให้ทั้งคู่

To..Be..Con

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

--Part 20--



“ไงริกะ อิ่มรึยังลูก”จินที่หลังจากแยกกับคาเมะก็เดินกลับมาหาริกะที่นั่งตักวีปครีมเข้าปาก....ดูท่าทางอร่อย

“อิ่มแล้วค่ะ ป่าป๊ากินไม๊ค่ะ อร่อยๆ”ริกะพูดไปกัดวีปครีมเข้าปากไป

“ถ้าป่าป๊าแย่งกินแล้วริกะจะอิ่มหรอ”จินทำหน้าทะเล้น.....เหมือนกับจะกินวีปครีมให้หมดถ้วย

“ริกะไม่ให้ป่าป๊ากินแล้ว”ริกะหยิบถ้วยตรงหน้าขึ้นมาแนบอกหันไปอีกทาง

“ป่าป๊าล้อเล่น ไม่ต้องหวงขนาดนั้นก็ได้ ริกะกินไปเถอะ”จินนั่งมองลูกสาวที่แสนจะน่ารักกินอย่างเอร็ดอร่อย

++++++++++++++++++++++++++++++++

“ไอ้ยู แกได้บัตรเชิญไปงานคาเมะรึเปล่าว่ะ”จินที่กลับมาบ้านก็โทรหาเพื่อนสนิทด่วน

“ได้ไอ้จิน งานนี้มึงต้องคุยกับคาเมะให้รู้เรื่องน่ะเว่ย”ยูอิจิพูดให้กำลังใจเพื่อนเต็มที่

“เออ ขอบใจเว่ย วันนี้ชั้นไปเจอคาเมะมา”จินพูดเสียงเรียบ

“แล้วเป็นไงว่ะ ได้คุยกันรึเปล่า”ยูอิจิถามอย่างตื่นเต้น

“อื้อได้คุย คาเมะบอกว่าเค้าต้องทำตามคำสั่งพ่อ แต่ยังงัยงานนนี้ชั้นก็จะเอาเค้ากลับมาให้ได้”จินพูดอย่างตั้งใจ

“เออพยายามเข้า”ยูพูดด้วยความเห็นใจ

“แค่นี้ก่อนน่ะเว่ยไอ้จิน ชั้นต้องไปรับมะพีแล้ว”ยูนั่งรอมะพีเก็บของที่ร้านเสร็จเลยขอตัววางก่อน

“เมื่อกี้คุยโทรสับกับใครหรอฮะยู”ยามะที่เดินมาถามเข้าให้.....ตอนเก็ยร้านเห็นคนรักนั่งคุยโทรสับอยู่.....แอบหวง

“อ่อ ไอ้จินมันโทรมา บอกว่า วันนี้มันไปเจอคาเมะมา”ยูเล่าให้ยามะฟัง

“แล้วเป็นไงฮะยู”ยามะถามด้วยความตื่นเต้นเต็มที่.....

“ก็งานมะรืนนี้ที่เราจะไป ไอ้จินมะนจะคุยกับคาเมะให้รู้เรื่อง”ยูเล่าตามที่คุยกับจินให้ยามะฟัง

“ยูว่าจินจะพาคาเมะกลับมาได้ไม๊ฮะ”ยามะที่นั่งอยุ๋ในรถคิดอะไรเพลินๆก็ถามขึ้น

“หน้าอย่างไอ้จินน่ะ ถ้ามันอยากได้อะไรมันก็ต้องทำได้อยู่แล้ว แล้วนี่ยิ่งเป็นของรักของหวงมันด้วยน่ะ มันคงไม่ปล่อยให้
เป็นแบบนี้หรอก”ยูพูดให้ยามะฟังสะยาว

“แล้วถ้าผมเป็นคาเมะละฮะ ยูจะทำยังงัย”ยามะถามเล่นๆ

“ถ้าเป็นมะพีที่น่ารัก แก้มป่อง ปากแดงๆแบบนี้น่ะ ยูคงไม่ปล่อยไว้เหมือนกัน แต่จะฉุดเลย”ยูพูดทำเอาร่างข้างๆขำจนหน้าแดง

“เว่อแล้วยู”ยามะตีที่ไหลเบาไปหนึ่งที

“ไม่เว่อน่ะ พูดจิงๆ ถ้าให้กันดีๆไม่ได้ก็จะฉุด”ยูขับรถหน้าระรื่นกลับบ้าน

“55+ ผมไม่ถามแล้ว ยูขับรถไปเถอะ”ยามะนั่งยิ้มตลอดทางกลับบ้าน

“แต่วันนี้ค่าถามมาก ต้องทั้งคืน”ยูอิจิยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ยามะ ..... ทำเอาเสียวสันหลัง...วาบ!!

“ได้ไงฮะ ผมถามไปนิดเดียวเอง ยูขี้โกง”ยะมะพองลมที่แก้มใส่

“ไม่รู้หล่ะ”ยูดิจิทำหน้าตายไม่ร็เรื่อง....ยังงัยคืนนี้ก็ไม่รอดแน่ๆ....ยามะพี....

+++++++++++++++++++++++++++++++

--วันงานมาถึง—

คาเมะที่ตั้งแต่เข้างานมาก็อยู่ไม่สุข......เดินไปเดินมาอยู่หน้างาน.........ชะเง้อมากตนที่กำลังคิดถึง.....เฝ้ารอว่าเมื่อไหร่
จะมา.....

“คาเมะลูก มายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้”เสียงของนางคาเมนาชิดังขึ้น...

“อ่อ เปล่าฮะแม่ ผมแค่มาดูแขกว่ามีใครมาบ้างฮะ”คาเมะยิ้มแหง๋ให้นางคาเมะนาชิ...แล้วชะเง้อมาต่อ

“นี่ก็จะได้เวลางานแล้วน่ะลูก แม่ว่าลูกเข้าไปเตรียมตัวข้างในดีกว่า เด๋วต้องขึ้นเวที่น่ะลูก”นางคาเมะนาชิจัดชุดที่คาเมะ
ใส่ให้ดูเข้าที่

“ฮะ เดี๋ยวผมเข้าเตรียมตัว”คาเมะชะเง้อมอง.....แขกคนอื่นก็มากันเยอะแล้ว......แต่ทำไมจินยังไม่มา.........ก้มมอง
นาฬิกา.....หรือว่าจินจะไม่มา.........

“คาเมะ นายหายไปไหนมา”จุนโนะที่มาเตรียมของหลังเวทีถามขึ้น เค้ามาก็ไม่เห็นร่างบางแล้ว

“อ่อ ออกไปหน้าประตูงานหน่ะ”คาเมะตอบด้วยสีหน้าเศร้าๆ

“คาเมะทำไมทำหน้าแบบนั้นหล่ะ”จุนโนะที่เห็นทีหน้าคาเมะไม่ดีเลยถามขึ้น

“จุนโนะ จินบอกว่าวันนี้จินจะมา เราไปรอดูจิน แต่จินก็ยังไม่เห็นจะมาเลย”คาเมะที่มีความอ่อนไหวอยู่มาก....โผเข้ากอด
จุนโนะเพื่อนสนิท........ที่รับรูเรื่องของเค้าทุกเรื่อง

“อย่าเพิ่งคิดแบบนั้นสิคาเมะ จินอาจจะรถติดอยู่ก็ได้คาเมะ อย่าคิดมากน่ะ”จุนโนะปลอบปะโลมเพื่อนรัก

“อื้อ”คาเมะที่น้ำตาไหลลงมา ตอบเสียงอู้อี้อยู่ในอ้อมกอดจุนโนะ

“นี่คาเมะ อย่าร้องไห้สิ เดี๋ยวตาบวม ขึ้นเวที่ เค้าก็รู้กันหมดสิ ว่าประธานบริษัทใหม่เป็นเด็กขี้แง”จุนโนะพูดมองหน้าคา
เมะ........คาเมะปาดน้ำตาออกจากแก้มทั้งสอง

“ไปเตรียมตัวกันดีกว่าน่ะคาเมะ”จุนโนะยื่นสคลิปที่คาเมะต้องใช้พูดบนเวทีให้คาเมะ......นั่งอ่านไปรอเวลา

************************************

“ไอ้จิน แกอยู่ไหนแล้วว่ะ”ยูอิจิที่มาถึงงานกับคนรักแล้ว.....มองไปรอบๆไม่เห็นจินเลยโทรหา

“เห้ย รถติดมากเลยหว่ะยู งานจะเริ่มรึยังว่ะ”จินพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“คงใกล้แล้วหว่ะไอ้จิน แขกมากันให้เกลื่อนแล้ว”ยูพูดไปก็มองๆดูรอบๆ

“เนี่ย รถติดอยู่ไฟแดงใกล้ๆจะถึงแล้ว แต่รถมันไม่เคลื่อนเลยหว่ะ”จินชะเง้อมองรถคันข้างหน้า

“เออมาเร็วๆแล้วกัน”ยูพูดเสร็จก็ตัดสายไป

“ไอ้ยู”จินเรียกยูที่ยืนอยู่กับยามะหน้างาน

“เออ ช้ามาเลยมึง”ยูจิ้มอกเพื่อนเบาๆ

“อ่าวหนูน้อยริกะมาด้วยหรอครับ”ยูที่เห็นริกะเดินตามหลังจินต้อยๆมา

“สวัสดีค่ะคุณน้ายูอิจิ คุณน้ายามะพี”ริกะยกมือไหว้ผู้อาวุโสทั้ง2

“แล้วนี่ทำไมตามคุณพ่อมาหล่ะค่ะ”ยามะถามขึ้น....

“ก็ป่าป๊าบอกริกะว่า จะพามาหาหม่าม้า ริกะคิดถึงหม่าม้ามาด้วยค่ะ”ริกะยิ้มให้ยามะพีอย่างร่าเริง

“นี่ก็ช้าแล้ว เข้างานกันเลยดีกว่า”ยูอิจิเดินนำเข้าไปก่อนโดยมียามะเดินข้างๆ......จินเดินจูงมือริกะเข้าไปด้วยความ
ตื่นเต้น

///////////////////////////////////////////////////////////////////////

“ป่าป๊า ไหนหม่าม้าหล่ะค่ะ”ริกะที่เข้ามาก็กินเค้กไปลายชิ้น แต่มองไปรอบๆแล้วก็ไม่เห็นคาเมะสักที

“เดี๋ยวหม่าม้ามาน่ะริกะ”จินก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน

“สวัสดีครับ แขกผู้มีเกีรติทุกท่าน ที่ท่านสละเวลาของพวกท่านมางานเปิดตัวบริษัทใหม่”พิธีกรบนเวทีพูดขึ้น........

ประธานบริษัทต่างๆที่มาในงานนี้.....บุคคลต่างๆ......ที่กำลังสนทนากันอยู่......หันมาที่เวลทีเป็นตาเดียว

“เราขอเชิญประธานบริษัทใหม่ คาเมนาชิ ผู้อายุน้อย หน้าหวาน เลยครับ”พิธีกรกล่าวเชิญตัว...แอบแซวเล็กๆ

“ก่อนอื่น เอ่อ ผมก็ขอแนะนำตัวก่อนน่ะครับ ผม คาเมนาชิ คาซึยะ”ร่างบางที่พูดตะกุกตะกักเล็กน้อยก็มัวตามองหาจินอ
ยู่....ทำเอาไม่ค่อยมีสมาธิเลย

“ผมก็ขอขอบคุณทุกท่านมากน่ะครับ ที่ให้เกียรติมาในงานเปิดตัวบฺษัทของผมในวันนี้…”คาเมะพูดๆไป น้ำตาก็จะตลอ

เบ้า......ทำไมไม่เห็นจินเลย....จินไม่มาใช่ไม๊......จินโกหก....จินผิดสัญญา.....ไหนบอกว่าจะมาไง.....แต่ก็ไม่มา.......

“เอาไงดีว่ะจิน ท่าทางแกจะหาทางคุยกะคาเมะยากสะด้วย”ยูกับจินที่ยืนอยู่ไกลจากเวทีมากถามด้วยน้ำเสียงกังวล

“ชั้นว่า คงไม่มีทางอื่นแล้วหว่ะ นอกจาก..ฉุด”จินพูดเบาๆ แต่ก็เรียกสายตาจากคนแถวนั้นได้ไม่น้อย

“จะดีหรอว่ะ”ยูเตือนก่อน

“แล้วจะให้ทำไงว้า จะทนไม่ไหวแล้วน่ะเว่ย”จินทำท่ากระฟัดกระเฟียด

“ใจเย็น เดี๋ยวหาทางได้ ก็ฉุดไปเลย”ยูก็เป็นไปกับจินด้วย

“เออ งั้นเราไปทางข้างๆเวทีกันดีกว่า”ยูกับจินเดินมาข้างๆเวลา...........คาเมะที่ก้มหัวลงพูดขอบคุณเสร็จ...เงยหน้าขึ้น

มาก็พบกับจินที่ยืนมองเค้าอยุ๋ข้างเวลา.........ทำเอาร่างเล็กยิ้มออกมาอย่างดีใจ

“นี่ก็จะเป็นการพูดแถลงเกี่ยวกับบริษัทน่ะครับ ขอเชิญ ทางุจิ จุนโนะสุเกะ อ่านรายละเอียดเลยครับ”จินโนะที่รับหน้าที่
เป็นเลขาของคาเมะไปโดยปริยาย.......

“งานเปิดตัวของบริษัทคาเมนิชิก็เสร็จสิ้นแล้ว ขอเชิญทุกคนร่วมสนุก กันได้........”พิธีกรหนุ่มหล่อโดนแย่งไมล์ออกมา
มือ.........

“ขอโทษน่ะครับทุกท่าน”จินพูดเสียงออกไมล์.......มืออีกข้างก็จับข้อมือร่างบางอยู่........พ่อและแม่คาเมะและประธาน

บริษัทใหญ่ๆต่างพากันอึ้ง.....อาคานิชิ จิน นักธุรกิจชื่อดัง...ที่เคยทำบริษัทเค้าล้มละลาย...จู่ๆก็ขึ้นมาแย่งไมล์จากพิธีกร...

ช่างภาพนักข่างต่างๆพากันจับภาพที่เกิดขึ้น

“ผมขอแสดงความยินดีกับบริษัทคาเมนาชิที่เพิ่งเปิดตัวไป แต่ผมคงคิดว่าประธานบริษัทคงไม่สามารถทำหน้าทีได้”เสียง

ฮือฮาของคนในห้องดังขึ้น..............หมายความว่าไง

“คาเมนาชิ คาซึยะ ต้องทำหน้าที่ของเข้า......เค้าต้องชดใช้ในสิ่งที่เค้าทำ”จินพูดออกไมล์...ทำเอาหลายคนงงไปตามๆ
กัน

“อาคานิชิ นายพูดอะไรของนาย”นายคาเมะนาชิที่เลือดข้นหน้าตะโกนถามคนที่ยืนอยุ๋บนเวที...แถมยังจับมือลูกชายหน้า
หวานของเค้าอีก

“ก็คาเมะต้องมาชดใช้ในสิ่งที่ทำไว้ไงครับ”คำพูดของจินทำเอานายคาเมะนาชิงง

“ลูกชายชั้นต้องชดใช้อะไรนาย เงินที่นายต้องการเท่าไหร่ว่ามา นายอยากได้อะไรว่ามา แต่อย่าเอาตัวลูกชายชั้นไป
อีก”นายคาเมนาชิ หาข้อต่อรองมาให้จิน

“สิ่งที่คาเมะต้องชดใช้ คุณหาให้ผมไม่ได้หรอกครับ”จินยิ้มให้นายคาเมนาชิ......ทำเอางงเข้าไปใหญ่.....นายต้องการอะไร

“แล้วอะไรหล่ะ ที่ลูกชายชั้นต้องชดใช้”พ่อคาเมะถาม...ไม่อยากให้ลูกต้องทรมาน

“คาเมะต้องชดใช้ความรักให้ผมครับ ความรักที่ผมมีให้เค้า ทั้งชีวิตก็ชดใช้ไม่หมด ขอตัวน่ะครับ”จินพูดจบก็คว้าแขนคาเมะให้วิ่งตาม

“หยุดน่ะ อาคานิชิ”นายคาเมนาชิกะโกนสั่ง....การ์ดต่างๆพากันวิ่งตามจับ.........แขกทุกคนในงานต่างพากันงง

“ไปตามจับมา”นายคาเมนาชิสั่ง

“ไอ้จิน นี่”ยูอิจิโยนกุญแจรถให้จิน............จินหยุดรับไว้แล้วพาคาเมะวิ่งต่อ.........

“ยู ฝากริกะด้วย”จินพาคาเมะวิ่งออกทางประตูด้านข้าง

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

จินที่ขับรถออกมาเรื่อยๆตามชานเมือง..........ดูท่ทางห่างออกมาจากตัวเมืองมากแล้ว.........คาเมะที่โดนจินพามาก็ได้

แต่นั่งนิ่ง............สายตาทอดออกไปไกล...ไม่มีใครพูดกับใคร..........รถหรูเคลื่อนตัวเข้ามาจิดภายในบ้านพักตากอากาศ

ชายทะเลหลังเล็ก.......ทาด้วยสีฟ้าสดใส..ดูเข้ากับบรรยากาศ....เมื่อเครื่องรถดับลง

“คาเมะ”จินคว้าร่างบางที่นั่งอยู่ข้างคนขับเข้ามากอดอย่างคิดถึง

“จิน”ร่างบางกอดตอบด้วยความรู้สึกเช่นเดียวกัน

“คาเมะ จินทำตามสัญญาแล้ว จินพาคาเมะกลับมาได้แล้ว”จินบรรจงจูบที่หน้าผากมน

“จิน แต่จินทำแบบนี้ไม่ได้น่ะ”คาเมะที่นึกขึ้นได้ว่าจินทำอะไรลงไป ก็ผลักร่างสูงออกจากอ้อมกอดเบาๆ

“ทำไมหล่ะ ถ้าจินไม่ทำแบบนี้ จินจะได้คาเมะกลับคืนมาหรอ”จินจ้องเข้าไปในดวงตาคู่สวยคู่นั้น

To..Be..Con
พรุ่งนี้ก็ถึงตอนจบเเล้วน้าาาา ช่วยกันเมนท์ด้วยละ^^

[ohm01978]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

อมยิ้มเลยครับ มาต่อให้จบนะครับ

[toyyou]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

โอ๊ยยยยชอบรีบมาต่อให้จบน่ะ

[Love Is Not Everything]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

 






มาต่อๆๆๆๆ

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาเเล้วจ้าสำหรับทุกการรอคอย
สำหรับนี้ตอนจบมาเเล้วจ้าาาาาา
--Part 21 End--


“แต่ พ่อต้องโกรธจินมากแน่ๆ”คาเมะพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

“ถึงพ่อคาเมะจะโกรธแต่จินก็ยังรักคาเมะ แล้วก็จะไม่ยอมให้คาเมะไปไหนด้วย”จินพูดด้วยสีหน้ามุ่งมั่นเต็มที่

-โคร้กกกก-เสียงท้องของคนตัวเล็กดังขึ้น...........ทำเอาหน้าเจื่อน

“หิวหรอ”จินถามอย่างเป็นห่วง

“เรายังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เที่ยงแล้ว”คาเมะยิ้มแห้งๆให้จิน

“นี่ก็จาเที่ยงคืนแล้วน่ะคาเมะ ทำไมไม่กิน ห๋า รู้ไหมถ้าเป็นโรคกระเพาะขึ้นมาจะทำไงฮืม”จอนลูบเส้นผมนุ่มอย่างอ่อน
มือ

“ก็ไม่เห็นเป็นอะไรหนิจิน เราเป็นจินไม่ได้มาเป็นกะเราสะหน่อย”คาเมะทำหน้าบู๋ใส่จิน

“อุ๊บ...”ร่างใหญ่คว้าหน้าเรียวให้หันมาแล้วปิดปากช่างพูดนั้นสะ

“อื้อ”คาเมะผลักจินออก ..............เริ่มหายใจไม่ออก

“จินทำอะไรหน่ะ”คาเมะทำท่างอนใส่จิน

“ก็ทำโทษไง”จินทำหน้าระรื่น

“เราทำผิดอะไรหล่ะ ป่าวสะหน่อย”คาเมะหน้าบู้เข้าไปใหญ่

“แล้วคาเมะพูดแบบนั้นทำไมหล่ะ ที่หลังก็ห้ามพูดอีก ไม่ง้นโทดษหนักกว่านี้แน่ๆ”จินยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“ไอ้บ้า”คาเมะหันมาด่าเข้าให้

“บ้าไม่บ้าเด๋วก็รู้ แต่ตอนนี้ไปหาอะไรกินก่อนดีกว่า”จินจับข้อมือร่างบางที่นั่งบนฝากระโปรงรถให้เข้าไปนั่งในรถ..........

แล้วเหยียบคันเร่งพาคาเมะไปหาร้านอร่อยๆกิน

++++++++++++++++++++++++++++++++++

“ริกะกลับมารึยัง”จินที่เข้าบ้านมาปุ๊บก็ถามถึงริกะทันที

“กลับมาแล้วค่ะ คุญยูอิจิกับคุณยามะพีมาส่งค่ะ”สาวใช้รับเสื้อสูทจากจินแล้วเดินไป

“จิน เราขอไปหาริกะก่อนได้ไม๊”คาเมะหันไปส่งสายตาอ้อนวอนให้จิน

“ได้สิทำไมจะไม่ได้หล่ะ”จินโอบเอวคาเมะพาไปห้องนอนริกะ

“จินริกะดูผอมไป จินไม่ดูแลริกะใช่ไม๊”คาเมะหันมาต่อว่าจินที่นั่งอยุ่ข้างๆ.....เมื่อมองพิจารณาแล้วดูสาวน้อยนั้นผอมลง
ไป

“ป่าวซะหน่อย”จินรีบปฏิเสธทันที

“มัวแต่เอาเวลาไปหาเด็กใช่ไม๊ ไม่ยอมดูแลลูก”คาเมะส่งสายตาดุให้จิน

“ไม่ใช่น่ะคาเมะ ก็คาเมะไม่อยู่หนิ แล้วริกะจะกินลงได้ยังงัยหล่ะ จินก็ผอมลงไปน่ะไม่เห็นหรอ คิดถึงคาเมะจนกินไม่ได้
เลย”

จินพูดแล้วจับมือคาเมะให้มาจับพุงตัวเอง

“เนี่ยน่ะจิน ผอม ไขมันเป็นชั้นๆเลย”คาเมะบีบเล่นตงที่เป็นไขมัน

“ไม่ใช่สะหน่อย นั้นเค้าเรียกว่ากล้ามเนื้อ”จินทำหน้าบู๋เมื่อคาเมะว่า

“เราง่วงแล้วไปนอนดีกว่า”คาเมะหันไปหอมแก้มริกะแล้วลุกขึ้นเดินออกจากห้อง


แต่แล้ว.........

“อึ๊บ...”จินที่ลุกตามมาก็อุ้มร่างบางลอยจากพื้น

“จินปล่อยน่ะ”คาเมะดิ้นๆอยู่ในอ้อมแขนของจิน

“ไม่ปล่อย เรียกจินว่าที่รักก่อนแล้วจะปล่อย”จินยิ้มเจ้าเล่ห์

“ไม่ จินปล่อยเดี๋ยวนี้น่ะ ง่วงแล้ว”คาเมะดิ้นไม่หยุด
“เมื่อกี้เรียกว่ารายน่ะ”จินเงี่ยหูไปฟัง

“จิน”คาเมะพูดออกมา

“ฟ้อดดด.”จินหอมเข้าที่แก้มใส

“ง่า ...จินอ่ะ”คาเมะแกล้งงอนใส่


“เรียกที่รักก่อนเร็ว ไม่งั้นไม่ให้เข้าห้องน่ะ จะอุ้มมันอยู่ตรงนี้แหละ”จินยืนอุ้มคาเมะคาอยู่หน้าประตูห้อง

“จิน น่ะ เค้าง่วงแล้วน่ะ”คาเมะทำวายตาละห้อยใส่จิน

“ไม่.บอกก่อนเร็ว ที่ร้ากผมง่วงแล้ว พาผมเข้าห้องทีน่ะครับ”จินทำท่าพูดๆ.....คาเมะมองจินด้วยความหมั่นไส้

“ที่รักฮะ พาผมเข้าห้องที ผมง่วงแล้ว”คาเมะยิมพูดแต่โดยดี...ก็ง่วงแล้วหนิหน่า

“แค่นี้ก็จบ..ฟ้อด..”ปีศาจหมูจินขโมยหอมแก้มใสๆไปอีกรอบ

“จิน..ฮะๆ..ม่ะ...ม่ะเอาอ่า”คาเมะหัวเราะกิ๊กเมื่อจินจั๊กจี๋เข้าที่เอว

“อะไรคาเมะ”จินทำท่าไม่รู่เรื่อง

“ไม่เอาจิน ผมจะนอนน่ะฮะ ขอร้องน่ะฮะ”คาเมะทำเสียงอ้อนๆ

“ก็ได้ๆ เห็นว่าเหนื่อยน่ะวันนี้ ไม่งั้นคืนนี้ไม่รอด”คาเมะถอนหายใจเมื่อรุ้ว่าจินไม่ทำอย่างที่คิด


“แต่พุ้งนี้ไม่ได้นอนแน่”คำพูดจินทำเอาคาเมะต้องตาโต....แล้วจินเจ้าเล่ห์ก็ล้มนอนกอดกระชับร่างบางไว้ข้างกายตลอด
คืน

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
“อาคานิชิ อยู่ไหน”นายคาเมะนาชิพ่อของคาเมะเดินทางมาบ้านอาคานิชิแต่เช้า ถามหาร่างบางลูกของเค้าที่โดนเสือจิ
นฉุดเมื่อคืน

“เอ่อ คุณจินยังไม่ตื่นค่ะ”สาวใช้ในบ้านหลายคนตกใจ จู่ๆก็มีใครมาจากไหนไม่รุ้ว่าส่งเสียงดังถามหาเจ้านายของเค้า

“ไปเรียกอาคานิชิลงมาเด๋วนี้”นายคาเมะนาชิสั่งสาวใช้อย่างกะบ้านของตัวเอง สาวใช้ตกใจเสียงที่ดังใส่จนทำให้ลุกลี้

ลุกลนขึ้นไปตามเจ้านายของเค้าที่นอนอยู่กับร่างอันเป็นที่รักกอดกันอย่างอบอุ่น

.....................................................

“ก๊อกๆๆ”เสียงเคาะประตูบานใหญ่ดังขึ้น

“อื้อ เข้ามา”เสียงอู้อี่ที่บ่งบอกว่าเจ้าของห้องยังไม่ตื่น

“คุณจินค่ะ แย่แล้ววค่ะ คุฯคาเม...”สาวใช้ยังไม่ทันพูดจบจินก็ส่งสัญญาณบอกให้หยุดพูด เพราะกลัวว่าร่างบางนี้จะตื่นขึ้น

มาได้ยิน จินลุกจากเตียงใหญ่หยิบเสื้อคลุมสวมใส่ แล้วเดินตามสาวใช้ลงไปข้างล่าง โดยปล่อยให้ร่างเล็กนอนอยู่บนเตียง
คนเดียว

“อาคานิชิ ลูกชายชั้นอยุ่ไหน”พ่อของคาเมะเมื่อเห็นว่าจินเดินลงมากจากบันไดก็ถามทันที

“คาเมะนอนหลับอยู่ครับ”จินทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

“ชั้นจะมาพาลูกชายชั้นกลับ”พ่อของคาเมะพูดอย่างเด็ดขาด

“ไม่ได้หรอกครับ ก็เมื่อคืนผมก็บอกไปแล้ว”จินทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่พ่อของคาเมะ

“ทำไมจะไม่ได้ นั่นมันลูกชายชั้นน่ะ นายมีสิทธิ์อะไรมาห้ามชั้นพาคาเมะกลับ”นายคาเมนาชิถามอย่างสงสัย เมื่อคืนที่จิ
นพูดว่าลูกชายเค้าจะต้องชดใช้ความรักที่เค้ามีให้ลูกชายเค้า


“นั่นลูกชายคุณแต่เป็นภรรยาผมหนิครับ แล้วสิทธิ์ที่ผมมีก้อคือ สามี”จินพูดเท่านั้นทำเอานายคาเมนาชิลบจับ นี่มันอะไร
กัน

“ลูกชั้นเป็นภรรยานายตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วอีกอย่างลูกชั้นก้อเป็นผู้ชาย”คำที่จินพูดทำเอาพ่อของคาเมะงงอย่างแรง

“ก็ตั้งแต่ที่คุณเป็นหนี้ผม แล้วตอนนั้นคาเมะก็ต้องหาทางที่จะช่วยคุณ แต่เค้าดันดื้อกับผมก่อนนิครับ ผมก็เลย...”จินเล่า

เหตุการณ์ให้ฟังจนถงตอนเค้ามีอะไรกับคาเมะแต่..


“ไม่ต้องพูดแล้วว ชั้นไม่อยากฟัง”นายคาเมะนาชิพูดขัดขึ้น เค้าไม่อยากฟังในสิ่งที่จินทำต่อคาเมะ คำพูดของนายคาเมนา

ชิทำเอาจินยิ้มอย่างได้ชัย

“แต่ยังไงชั้นก็จะพาคาเมะกลับบ้าน”พ่อคาเมะพูดขึ้นต่อ

“ผมไม่ให้กลับ จนกว่าคุณจะยกคาเมะให้ผมก่อน เพราะคาเมะเค้าก็ต้องชดใช้ความรักที่ผมมีให้เค้าน่ะครับ อีกอย่างเค้า
ก็ต้องดูแลลูกด้วย”

จินเอ่ยถึงบุคคลที่3 ทำเอานายคาเมนาชิงง อารายกันว่ะเนี่ย มีลูก ไอ้เมะมันมีลูกได้ด้วยหรอ

“ลูก หมายความว่าอะไร”พ่อของคาเมะถามจินด้วยความสงสัย

“ก็ลูกของเราสองคน เธอชื่อริกะ”จินบอกให้ฟัง

“ป่าป๊าขา”เสียงของริกะดังขึ้นก่อนที่ตัวจะมา

“ริกะมานี่สิลูก สวัสดีคุณตาก่อนเร็วลูก”จินกับริกะขึ้นมานั่งจัก แล้วบอกให้ริกะไหว้พ่อของคาเมะ

“สวัสดีค่ะคุณตา”ริกะไหว้และส่งยิ้มอย่างน่ารักให้นายคาเมนาชิ

“นี่ไงครับริกะ”จินแนะนำริกะให้พ่อของคาเมะรุ้จัก

“ริกะบอกคุณตาสิลูกว่าคนที่ชื่อคาซึยะเป็นใคร”จินถามริกะหน้าระรื่น

“เป็นหม่าม้าริกะค่ะ”คำตอบที่ริกะพูดออกมาทำเอานายคาเมะนาชิอึ้ง แต่ด้วยความที่ริกะเป็นเด็กร่าเริงปนกับอัธยาศัยดี

จึงทำให้นายคาเมะนาชิเอ็นดูริกะ

“ชั้นเข้าใจแล้ว แต่นายจะให้ชั้นมั่นใจได้ยังไงว่านายจริงจังกับคาเมะ และจะไม่ทำให้คาเมะเสียใจ”พ่อของคาเมะถาม

ด้วย ตอนนี้เริ่มใจอ่อนแล้ว

“ผมรักคาเมะครับ รักมากจนสามารถที่จะตายแทนได้ ถ้าผมทำให้คาเมะเสียใจเมื่อไหร่ ผมให้คุณพ่อตาค่าผมเด๋วนั้น
เลย”

คำว่าพ่อตาทำเอาพ่อของคาเมะยิ้มออกมา

“งั้นชั้นตกลงจะยกคาเมะให้นาย แต่นายจะต้องให้คาเมะกลับมาหาชั้นกับแม่ของเค้าบ้าง เข้าใจไม๊พ่อลูกเขย”

นายคาเมะนาชิลูกหัวจินเป็นเชิงเล่นๆ

“งั้นชั้นกลับแล้ว ถ้านายไม่ทำตามสัญญามีหวังนายไม่รอดแน่”พ่อของคาเมะส่งสายตาจริงจังให้จิน

“ตากลับแล้วน่ะจ๊ะนู๋ริกะ เด๋วคุณตาจะมาหาบ่อยน่ะครับ”นายคาเมะนาชิหอมแก้มใสของริกะไป2ที ย่างละข้าง

++++++++++++++++++++++++++++++++++


“จิน ไปไหนมาฮะ”คาเมะที่งัวเงียตื่นจากนอน

“ลงไปทำธุระนิหน่อยหน่ะ”จินจูบที่ปากบางเป็น morning kiss ของทั้งคู่

“แล้วใครมาหาจินหรอฮะ”คาเมะถาม ได้ยินเสียงรถเพิ่งขับออกไปจากบ้านเมื่อตอนเค้าตื่น


“พ่อตามาหา”จินตอบสั่นๆ นั่งเกลี่ยผมร่างบางที่นอนอยู่บนตัก

“พ่อตา พ่อหนิหน่าจิน”คาเมะเพิ่งนึกออก ว่าพ่อตาก้อคือพ่อของเค้าเอง

“อื้อ ก็ใช่ไง”จินตอบหน้าตาย

“แล้วพ่อว่าไงมั่งจิน พ่อต้องพาผมกลับไปใช่ไม๊”คาเมะตื้อถามจินอย่างเอาเป็นเอาตาย

“ใครว่าหล่ะ พ่อตาเค้ายกคาเมะให้จินแล้วน่ะ บอกว่าเอาไปเลย ไม่อยากเลี้ยงแล้ว คนอะไรดื้อรั้นเป็นบ้า”

จินทำท่าทำทาง จนคาเมะหยิกเข้าไปที่ท้องทีนึง

“โอ๊ยยย เจ็บ”จินหงายท้องลงไปนอนบนเตียง เสียงของจินทำเอาคาเมะตกใจ เค้าเล่นแรงไปรึเปล่า คาเมะนั่งข้างๆ ยื่น

หน้าเข้าไปดูคนที่นอนเจ็บอยู่บนเตียง ทำท่าเอาเป้นเอาตาย แต่หารู้ไม่ว่าเสื้อจินที่แสนเจ้าเล่ห์คว้าข้อมือร่างแล้วจับร่าง

เล็กนั้นขึ้นคร่อมแทน

“จินแกล้งผมหนิหน่า”คาเมะทำหน้ายู่ใส่จิน

“ไม่ได้แกล้ง หายแล้ว แต่ว่าตอนนี้น่ะ เรามาชดใช้หนี้กันก่อนดีไม๊ หนี้จากเมื่อคืน”จินพูดจบก็ลงไซร้คอขาวนั้นทัน
ใด...........

“ไม่เอา จิน นี่มันเช้าอยู่เลยน่ะฮะ”คาเมะพยายามปฎิเสธจิน

“ไม่ได้หรอก หนี้นายมันเยอะ ไหนจะดอกเบี้ยอีก”จินพูดจบก็ประกบปากช่างปฎิเสธนั้นสะ แล้วบทเพลงรักที่เร่าร้อนและ

แสนหวานก็เริ่มขึ้นระหว่างร่างทั้งสองที่แสนจะคิดถึงกัน ไม่ได้สัมผัสมานาน..........

------End------
อย่าเพิงไปไหนน้าาา ยังมีตอนพิเศษอีก3ตอนเเล้วก็ special endding อีก1ตอนน้าาาา

[Love Is Not Everything]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

 







กระทืบไลท์ๆๆๆ

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ขอโทดนะคับ สำหรับที่บอกว่ามีตอนพิเศษ
เพราะรู้สึกว่าจะเป็นเเฟนเพจ ที่มาเเต่งให้เเทนซึ่งไม่ได้ขออนุญาติคนเขียนมาเเต่ง ถ้าเอามาลงกลัวจะเป็นการไม่ดีสำหรับนักเขียนนะครับ
เรื่องต่อไ�

[toyyou]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

อืมหนุกมากมาย ขอบคุณมากๆที่เอานิยายดีๆมาให้อ่านน้า

[WinNrr]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

สนุกดีๆๆ 

[oakky]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ขอบคุณครับ