พิมพ์

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

--Part 1--
++คลับชื่อดังในย่านโตเกียว++

“ไอ้จิน..ทางนี้เว้ย”ยูอิจิเพื่อนรัก กวักมือเรียกผู้เข้ามาเยือนคนใหม่

“เออ มานานยังว่ะไอ้ยู”ดูท่าทักเค้าให้ ...ไพเราะมากเรย

“ก็มารอมึงได้ไม่นานเท่าไหร่ เลยเรียกเด็กมานั่งเป็นเพื่อน” พูดเส็ดพร้มกวักมือเรียกบ๋อย

“น้องเอาเหมือนเดิม”มาบ่อยนักหรืองัยว่ะ ที่บอกว่าเหมือนเดิมเนี่ย

“ว่าแต่ เด็กใหม่มึงเหอะไอ้จิน เป็นงัยมั่งว่ะ น้องยามะเนี่ย”ถามข่าวคราวของเพื่อน เพื่อจาได้แหง๋มเองบ้าง 55+

“ตอนนี้กรุเริ่มเบื่อๆ แล้วหว่ะ”

“กูว่าแล้ว เมิงครบคับไม่เคยเกิน 3 วัน” รู้หน่า มีหรือที่ไอ้จินจาคบคัยเกิน 3 วัน

“ก็กรูกะว่าแม่งจะเลิกยุ่งแล้ว” ไอ้จินสงสัยจะเมาหนัก ใส่เข้าให้เรย

“เออ ถ้าเบื่อๆให้กรูก้อได้หว่ะ กรูตอนนี้เบื่อๆหาคัยไม่ได้..ว่าแต่ว่า..น่ารักปะว่ะ”อ่าวไอ้ยูเอ้ย แฟนเพื่อนมึงน่ะเว้ย ทำแม่ง

เหมือนเป็นของเล่นเรย ผลัดกันเล่น

“เออๆ เด๋วพุ้งนี้มึงก็ไปหากรุที่บริษัทดิ เด๋วก้อเจอ” อ่าว ยกให้เพื่อนแร้วหรอไอ้จิน ของๆเมิงน่ะเว้ย

ร่างใหญ่ที่รู้สีกว่าตัวเองเริ่มเมาแล้ว เรยจัดการเช็คบิล กลับบ้าน เมื่อเดินออกมาจะไปขึ้นรถที่หน้าคลับ

“โอ๊ย...ขอโทดคร้าบ...ผมไม่ได้ตั้งใจครับ..เด๋วผมเช็ดให้น่ะครับ คุณเลอะหมดเลย”ร่างบาง ผิวขาว นวล เดินถือแก้วไวล์

เซมาหกรดเสื้อร่างใหญ่ที่กำลังเดินออกจากร้าน

“อะไรว่ะ เลอะหมดเลย เดินไม่ดูตาม้าตาเรือหรืองัย”โมโหเข้าใหญ่ หรืออาจจะเป็นที่พิษเหล้าด้วยเลยทำให้โมโหหนักเข้า

ไปใหญ่

“อ่าว หงัยพูดงี้ ก็คนไม่เห็นหนิหว่า จะให้ทำงัยหล่ะ” เริ่มยั๊วะเหมือกันน่ะเว้ย

ขอโทดก้อแล้ว.......ยังจะมาเรื่องมากอีก เด๋วปั๊ด..

“ก้อต้องชดใช้สิ”คว้าข้อมือร่างบางลากออกมา ไปยังรถสปอร์ทคัยหรูที่จอดไว้หน้าคลับ

“ปล่อยน้าเว้ย...เจ็บ..จะพาไปไหนว่ะ...ปล่อย”ร่างบางที่ถูกกระชากออกมาตามแรงของร่างใหญ่ ร่างใหญ่หยุดเดิน มอง

หน้าร่างตรงหน้าที่ตอนนี้มองเค้าเหมือนจะกินเลือด.....คนอารัย ผิวขาว.....ปากแดงระเรื่อ......ชวนหน้าสัมผัส

ชวนให้ลองชมดู ว่าจะหวานขนาดไหน

“ก็นายทำชั้นเลอะ นายก็ควรที่จะต้องชดใช้” เว่อไปป่าวว่ะจิน แค่เลอะเอง

“แล้วนายจะให้ชั้นทำงัยหล่ะ” อารมณ์เสียแล้วน่ะเว้ย จาเอางัยนักหนาว่ะ

“ก็....ไปกับชั้น..คืนนี้..แล้วชั้นจะยกโทษให้”พูดไปได้ แค่ทำไวล์หกเลอะเอง.....เล่นเอากลับบ้านไปด้วยเลยหรอ

“เพี๊ยะ**ชั้นไม่ใช่เด็กที่จะเอาไปนอนด้วยได้น่ะ” ร่างบางตบไปที่หน้าร่างใหญ่อย่างเต็มแรง....มาหยามกันได้ ร่างบางฉวย

โอกาสที่ร่างใหญ่หันไปตามแรงที่เค้าตบ สลับมือทิ้ง แล้ววิ่งออกมา

++เช้าวันรุ่งขึ้น ณ บริษัทอาคานิชิกรุ๊ป++

“โคคิ เข้ามาพบผมหน่อย” ร่างใหญ่ นักธุรกิจหนุ่ม เรียกเลขาส่วนตัว เข้ามาพบในห้อง

“ก๊อกๆ-ก๊อกๆ”

“เชิญ”โคคิเดินเข้ามาเมื่อได้รับเชิญจากเจ้าของห้อง

“มีอะรัยหรือครับท่าน” ยืมก้มหน้ารอคำสั่งจากเจ้านาย อยู่ข้างๆ

“นำแฟ้ม ลูกหนี้ของเรามาให้ชั้นดูทีสิ”

“ครับ”เมื่อสิ้นคำสั่งปุ๊บ ...โคคิก็รีบออกไปหยิบแฟ้มรายชื่อลูกหนี้ ที่ติดค้างกับบริษัทเค้ามาให้เจ้านายที่รออยู่

“นี่ครับ” ยื่นแฟ้มเอกสาร ที่ได้รับสั่งให้ไปเอามาให้

“ตอนนี้ลูกหนี้ของเรา มีคนไหนบ้างที่ ติดค้างไว้มากที่สุด” ร่างใหญ่ที่วางมาดขรึม ถามเสียงเรียบ

“ก็มีบริษัท คาเมนาชิกรุ๊ปครับ”ยังก้มหน้าพูดต่อไป

“อื้ม ขอบคุณมาก”เมื่อสิ้นเสียง เลาขาส่วนตัวก้อเดินออกไปทำงานที่โต๊ะที่อยู่หน้าห้องต่อ

ภายใต้ห้องทำงานของร่างใหญ่ ร่างใหญ่เปิดแฟ้มดูประวัติลูกหนี้ที่ค้างมากสุด อ่านประวัติของคาเมนาชิกรุ๊ป ไล่ลงมา

เรื่อยๆ เมื่ออ่านจบก็เรียกโคคิเลขาส่วนตัวเข้ามาอีกครั้ง

“โคคิ นายช่วยไปจับตัว ลูกชายของ คาเมนาชิกรุ๊ปมาทีสิ”

“ครับ” ตอบรับคำสั่งสั้นๆ

“ถ้าหาไม่เจอ ไม่ต้องกลับมาให้ชั้นเห็นหน้า” ร่างใหญ่สั่งคำสั่งเด็ดขาด

“ครับ” เดินออกไปทำตามคำสั่ง เพราะรู้ว่าถ้าทำไม่ได้ก็จะไม่สามารถกลับมาได้แน่นอน

++..โรงรียนม.ปลายชื่อดัง++

หลังจากโรงเรียนเลิกเรียนแล้ว เด็กเป็นจำนวนมากเดินออกมาหน้าโรงเรียนเพื่อกลับบ้าน

“บ๊ายบาย จุนโนะ พุ้งนี้เจอกันน่ะ” ร่างบางขาวใสเดินออกมาโบกมือลาเพื่อนรักอยู่หน้าโรงเรียน

“คาเมะ อย่าลืมทำการบ้านหล่ะ ชอบไปเที่ยวกลางคืนแล้วลืมทำทุกที”เตือนความจำเพื่อนรัก

“คร้าบบบ หลวงพ่อ”ดูเรียกเข้าดิ เปงบาทหลวงไปตั้งแต่เมื่อไหร่

ร่างบางแยกจากเพื่อนออกมาเดินไปเรื่อยๆ ความรู้สึกเหมือนมีคนเดินตาม หันไปมอง ก็ไม่มีใครหนิหว่า หรือว่าเราคิดไป

เอง ก้อยังเดินต่อไปเรื่อย ความรู้สึกเดิมก็ยังเข้าครอบงำเหมือนเดิม หันไปมอง เนิ่นนานกว่าเดิม

 พอหันกลับมาจะเดินต่อไป

“อุ๊บ**”ผ้าสีขาวที่โป๊ะด้วยยาสลบนั้น ปิดเข้าที่จมูกร่างบาง ร่างบางที่สูดยานั้นเข้าไป ถึงกลับหมดสติ เมื่อยาออกฤทธิ์ ร่าง

ร่างกำยำอุ้มขึ้นรถออกรถไปหาเจ้านายใหญ่ที่ออกคำสั่ง

To..Be ..Con..

อ่านเเล้วเมนท์ด้วยนะไม่เม็นท์ไม่ลงให้นะ

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตอนที่2มาละจ้าาา
--Part 2--
++บ้านอาคานิชิ++

โคคิที่ได้รับทำสั่งให้ไปจำตัวประกันที่เป็นลูกชายของตระกูลคาเมนาชิมา ให้เจ้านายของเค้า รถตู้ที่ติดฟิล์มสีดำมืด ไม่

สามารถมองเห็นภายในรถได้แล่นเข้ามาจอดในบ้าน(แต่แม่งใหญ่เหมือนวัง) ลูกน้องช่วยกันอุ้มร่างบางที่สลบยังไม่ฟื้นขึ้น

ไปหานายใหญ่ที่ห้องทำงาน ซึ่งเป็นที่ที่นายใหญ่จะอยู่เสมอ

“ก๊อกๆ”

“เชิญ เข้ามาได้”ลูกน้อง2คนที่อุ้มร่างบางมา ก้าวเข้ามาวางร่างบางไว้บนโซฟากำมะหยี่สีแดงตัวใหญ่ที่อยู่ข้างโต๊ะทำงาน

“ออกไปได้”ร่างใหญที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานบอกลูกน้องให้ออกไปเมื่อนำตัวคนที่ต้องการมาให้แล้ว......ร่างใหญ่ลุกจากโต๊ะ

ทำงานที่ดูหรูหรา...ราคาสุดแสนจะแพง.....เดินมายังร่างที่นอนสลบไสลที่บนโซฟาหรูตัวนั้น...................จับคางที่ได้รูปให้

หันมามองหน้าชัดๆ......................น่าตาขาว สวยราวกับเด็กผู้หญิง ปากแดงระเรื่อ ที่เผยอออกมา ดูแล้วหลงใหล ชวนสำ

ผัสความหวานของปากบางๆนี้

“นายนี่เอง ต้องเจอกันจนได้น่ะ”ร่างใหญ่พูดเบาๆ พร้อมกับยิ้มออกมาอย่างผู้ชนะ จับหน้าสวยนั้นหันไปมา สำรวจความน่า

รัก ความสวย ของร่างตรงหน้า ทุกตารางเซนติเมตร

“โคคิ เข้ามาหาชั้นหน่อย” ร่างสูงเรียกเลขาเข้ามาหา

“นายช่วยพานายนี่ไปที่ห้องนอนชั้น แร้วเอาตารางประชุมหุ้นส่วนพรุ่งนี้มาวางให้ชั้นที่โต๊ะทำงานด้วย”

ร่างใหญ่สั่งยาวโคคิพยักหน้ารับ แร้วเดินออกไปตามลูกน้องข้างนอกมาช่วยกันพาร่างที่หลับอยู่ไปยังห้องของนายใหญ่

พร้อมกับเอาตาราประชุมหุ้นส่วนมาวางที่โต๊ะให้เรียบร้อย

ร่างบางที่สลบไปนานพอสมควร ค่อยๆลืมตาขึ้น เบิกม่านตาให้มากขึ้น กระพริบถี่ๆตาเพื่อปรับให้ม่านตาเข้ากับแสงภาย

ในห้อง เพดานห้องสีขาว ครีมๆ ร่างบางค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง มองไปรอบๆ นี่มันไม่ใช่ของตัวเองหนิหว่า ที่นี่ที่ไหน.................

เรามาได้ยังงัย..............คัยพาเรามา...............คำถามมากมายที่ผุดขึ้นในหัวสมองตอนนี้ ร่างบางพยายามลุกขึ้น

ยืน...........ร่างบางพยายามพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืน ประจวบกับร่างใหญ่ที่เดินออกมาจาห้องน้ำ

“จะไปไหน” เสียงเย็นๆ เรียบๆของร่างใหญ่ทำให้ร่างบางสะดุ้งเฮือก หันมาตามเสียงที่ทักเค้าเมื่อกี้

“นะ....นาย”ร่างบางตกใจ คนที่เราเจอเมื่อคืนนิหว่า พาเรามาทำไม หรือว่า จะให้เราชดใช้เรื่องเมื่อคืน ความสงสัยต่างๆ

เริ่มผุดขึ้นในสมองร่างบางอีกแล้ว

“เจอกันจนได้.......น่ะนาย”ร่างใหญ่ที่ยืนอยู่ห่างๆ พูดเย้ยๆ

“พาชั้นมาที่นี่ทำไม”เมื่อตั้งสติได้ร่างบางก้อ ถามเพื่อคลายความสงสัยออกบ้าง

“ก็นายต้องอยู่ชดใช้ในสิ่งที่นายทำไว้หน่ะสิ” ร่างใหญ่ไม่พูดเปล่า เดินเข้ามาใกล้ร่างบางเรื่อยๆ เรื่อยๆ

จนร่างบางหลังชนกับกำแพง

“ชะ.....ชด.....ชดใช้อะไร” เสียงเริ่มสั่นๆ เมื่อร่างใหญ่เอาแขนทั้งสองค่อมร่างบางไว้กับกำแพง ไม่ให้หนีไปไหนได้

“ก็ลองคิดดูสิว่านายทำอะไรไว้บ้าง” ร่างใหญ่ยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ร่างบางตงหน้า ร่างบางใช้ความคิดอย่างหนัก.......เราไปทำ

อะไรไว้ว่ะ.....ถึงได้จับเราแบบนี้

“อ่อ......ที่ชั้นทำเสื้อนายเลอะอ่าหรอ ......แค่นี้ถึงจับตัวกันเลยหรอ….บ้าชะมัด” ร่างบางที่ใช้ความคิดเมื่อครู่ก้อนึกออก

ยิ้มออกมาเหยียด......โถ่ เรื่องแค่นี้ถึงต้องจับกันมาเรยหรอ ................ปัญญาอ่อนชะมัด

“แค่นี้หรอ”ร่างใหญ่กระซิบเบาๆที่หูของร่างตัวเล็กๆที่อยู่ข้างหน้าตอนนี้

“แล้วเรื่องอะรัยอีกเล่า ก็ไม่เคยทำอะไรให้นายหนิว่า”ร่างบางพูดพร้อมกับดิ้นๆให้หลุดจากการกักขังด้วยแขนแข็งแกร่ง

เมื่อครู่ แต่มีหรอ แรงแค่นั้นจะหลุดออกจากวงล้อมได้ๆ

“หึ**แน่ใจน่ะว่าแค่นี้ แล้วไหนที่นายตบชั้น แล้วที่บ้านนายเป็นหนี้ชั้น จนท่วมหัวเนี่ยหล่ะ จำให้ชั้นทำยังงัย” พูดพร้อมกับจับ

ข้อมือร่างบางที่ดิ้นในอ้อมแขนเมื่อกี้โยนร่างบางลงไปที่เตียงสีขาวนวล ลงทับตัวร่างบางที่อยู่ด้านใต้

“ปล่อย.....ปล่อยโว้ย...ช่วยด้วยๆ”ร่างบางที่ดิ้นขลุกขลักภายใต้ของร่างใหญ่ เบือนหน้าหนี จมูกที่ซุกซนของร่างใหญ่ที่ไซร้

ตามซอกคอขาวๆของเค้าอยู่ ร่างใหญ่กดทับริมฝีปากลงบนปากแดงระเรื่อ ที่ยั่วยวนเค้าเหลือเกิน บดขยี้ลงไปที่กลีบปาก

บางๆที่ชวนให้เค้าลงไปลิ้มลอง ร่างบางปิดปากแน่สนิท ไม่ยอมให้ปากที่สัมผัสภายนอกเค้าไปลุกล้ำภายในเด็ดขาดเมื่อ

ร่างบางไม่ปล่อยให้ลิ้นร้อนๆของร่างใหญ่นั้นลุกล้ำเข้าไป ร่างใหญ่ ก็ละจากกลีบแดงระเรื่อตรงนั้น ลมหายใจอุ่นๆของร่าง

ใหญ่กลับมาซุกไซร้ตามซอกคอขาวๆของร่างบางอีกครั้ง ขบเม้ม ตามซอกคอให้เป็นรอยเอาไว้

“ปะ...ปล่อย..”ร่างบางดิ้นเต็มที่ แต่ก้อไม่หลุดสักที่ เหนื่อยแล้วกะที่ต้องดิ้นแบบนี้ เพราะในเมื่อร่างใหญ่ที่ยังซุกไซร้ตาม

ซอกคอของเค้านั้น ร่างบางก็ยังดิ้นไม่หยุดๆ .......ไม่ยอมเด็ดขาด ร่างใหญ่ที่ได้สูดความหอมจากต้นคอของร่างบางแล้ว ก็

กลับมาประกบริมฝีปากเค้าอีกครั้ง มือก้อลุกล้ำเข้าไปในเสื้อร่างบางนั้นเรื่อยๆ สัมผัสร้อนๆจากฝ่ามือของร่างใหญ่ สัมผัส

กับร่างบางตรงหน้าทุกที่ ทุกซอก ทุกมุม มือก้อพันธนาการไปเรื่อยๆ กระชากเสื้อนักเรียนสีขาวของร่างบางจนหลุดออก

จากร่างกาย..........ผิดขาวนวล..........ไม่มีแต่รอยขีดข่วน..........................ในเมื่อร่างบางยังไม่ให้เค้าได้เข้าชิมความ

หวานภายปากนั้น ร่างใหญ่ก้อละจากตรงนั้น ลากลิ้นอุ่นๆ ผ่านลงมา

กลางอกขาวๆของร่างบาง

“อึ๊ก** ปล่อยผมเถอะ” ร่างบางส่งเสียงอีกครั้งเมื่อร่างใหญ่ใช้ลิ้นตวัดติ่งเล็กๆที่อยู่บนอกขาวนวลนั้น ลิ้นอุ่นๆ ลากลงมา

เรื่อยๆ จนถึงสะดือ ร่างใหญ่ใช้ลิ้นอุ่นๆ ลากวนรอบสะดือนั้นไปมา แล้วลากลงมาเรื่อยๆ จนถึงท้องน้อยของร่างบาง ปลด

กระดุมกางเกงร่างบางออก รูดซิปลงอย่างรวดเร็ว

“ไม่ ...ไม่เอา...ปล่อย”ร่างบางยังร้องคร่ำครวญกับสิ่งที่เกิดขึ้น ร่างใหญ่โยนกางเกงที่ถอดออกเมื่อครู่ไปห่างๆ ร่างใหญ่ใช้

ปากครอบครองกับส่วนนั้นรูดขึ้นรูดลงอย่างเป็นจังหวะ ร่างบางกัดปากตัวเองแน่น เพื่อไม่ให้เสียงเล็ดลอดออกมา ร่างใหญ่

เร่งจังหวะให้เร็วขึ้น เร็วขึ้นๆ เร็วขึ้นๆ จนร่างบางทนไม่ไหว จึงปลดปล่อยน้ำที่ร่างใหญ่เป็นคนก่อออกมาเข้าปากของร่าง

ใหญ่ ร่างใหญ่กลืนสิ่งที่ร่างเล็กปลดปล่อยออกมาจนหมด พร้อมกับทำความสะอาดคราบที่เปรอะข้างๆด้วยลิ้นอุ่นๆ


“ตาชั้นบางหล่ะน่ะ”ร่างใหญ่กระซิบข้างๆหู พร้อมกับขบเม้มติ่งหูร่างบางเพื่อให้เกิดอารมณ์........ร่างบางยังคงปิดปาก

สนิท ไม่ให้เสียงเล็ดลอดออกมาเลยสักเดซิเบลก็ไม่มี ร่างใหญ่จับขาร่างบางออก ใช้นิ้วแทรกเข้าไปในส่วนกลางของร่าง

บางนั้นนอนจิ๊กปากตัวเองจนเลือดซึมออกมาตามริมฝีปาก ร่างใหญ่ชักนิ้วออกมาแล้วแทรกเข้าไปใหม่อีกรอบ ชักเข้าชัก

ออก โดยมีน้ำจากภายในร่างบางหล่อลื่น จากนั้นก็เพิ่มนิ้วจาก1ให้เป็น2 จากสองให้เป็น3 ร่างใหญ่เร่งจังหวะนิ้วเร็วๆขึ้นๆ

ที่เส้นทางเข้าติดรัดนิ้วของเข้าไว้อย่างแน่น เมื่อร่างใหญ่ถอนนิ้วออกมาก็รีบแทรกเจ้าลูกชายของเค้าเข้าไปในช่องทาง

แคบๆกลางลำตัวของร่างบางทันที

“อึก**เจ็บ”เป็นเสียงแรกที่ร่างบางส่งเสียงออกมา เมื่อร่างใหญ่แทรกกายเข้าไปให้เป็นหนึ่งเดียว ร่างใหญ่ค่อยๆขยับเจ้า

ลูกชาย ช้าๆ เพราะเส้นทางนั้นบีบรัดเจ้าลูกชายเค้าไว้มากและเพื่อไม่ให้ร่างบางเจ็บมาก จึงค่อยๆขยับตัวช้าๆ แล้วเร่ง

จังหวะ ให้เร็วขึ้นๆ เร็วขึ้นๆ

“จะ...เจ็บ”ร่างบางต้องส่งเสียงออกมาอีกครั้ง เมื่อร่างใหญ่ที่แทรกกายเข้ามาในตัวเค้าอย่างถี่ยิบ ร่างใหญ่เร่งจังหวะครั้ง

สุดท้าย เมื่อถึงที่สุด ก็ปล่อยน้ำสีขาวอุ่นๆ เข้าไปภายในร่างบางที่นอนสลบวูบไป ร่างใหญ่ถอนตัวออกจากร่างบาง ลงนอน

ข้างๆร่างบางที่หลับไป ร่างใหญ่เอื้อมมือไปกอดร่างบางให้ กระชับมือให้แน่นขึ้น แล้วหลับตาลงตามร่างบางไป ให้ร่าง

บางอยู่ในอ้อมกอดตลอดทั้งคืน

To..Be..Con

อย่าลืมเม็นท์ให้กำลังใจคนเอามาบ้างละ นะนะนะ

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

เป็นไงบ้างสนุกมั้ย เอามาต่อละนะ
--Part 3--

++เช้าวันรุ่งขึ้น++

แสงแดดที่ส่องแสงเข้ามาภายในห้องที่ขาวออกครีมๆ แสงสอดส่องเข้ามาตาช่องเล็กๆของม่านบางๆที่กันไม่ให้เห็นสิ่งที่

อยุ่ภายในห้องยามค่ำคืน ร่างบางเริ่มรู้สึกตัว ชาไปหมด ดุ๊ดดิ๊กไปไหนไม่ได้ คาเมะค่อยๆลืมตาขึ้น รู้สึกอึดอัดเหมือนมี

อะไรมารัดไว้ที่เอว ก้มลงไปดู ร่างใหญ่ที่ทำร้ายเค้าเมื่อคืน นอนกอดเค้าไว้แน่น คาเมะพยายามดิ้นๆให้จินรู้สึกตัว

“เจ็บ..”เมื่อคาเมะเริ่มขยับตัว ความเจ็บก็เข้ามาประทะเต็มที่ จินที่นอนกอดอยู่ข้างๆรู้สึกตัว ลืมตาขึ้น ร่างที่อยู่ในอ้อม

แขนเค้าพยายามจะดิ้นให้แขนหลุด..............แต่คงเพราะความเจ็บ เลยดิ้นได้เพียงเล็กน้อย.........จินเลยลองคลายอ้อม

แขนออก....คาเมะยกแขนร่างที่กอดเค้าไว้ออกไปจากเอวของเค้า ร่างใหญ่ทำเป็นหลับไม่รู้เรื่อง คาเมะพยายามลุกขึ้นยืน

“ฮึ๊ก.......เจ็บ”คาเมะพยายามเต็มที่ แต่ก้อต้องทรุดตัวลงนั่งกับเตียงอีกครั้ง จินยิ้มรับกับฝีมือตัวเองที่ทำให้ร่างบางเป็นได้

ถึงขนาดนี้ อย่างน้อย ร่างเล็กตรงหน้าคงจะหมดฤทธิ์ไปอีกหลายวัน คาเมะพยายามรวบรวมความเข้มแข็งเอาไว้ ฮึดสู้ลอง

ยืนขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เค้าสามารถยืนได้ แต่ยังคงเจ็บอยู่ แต่ก็พยายาม คาเมะพยายามเดินมาเรื่อยโดนมีกำแพงเป็นที่ยึด

เหี่ยวไม่ให้ล้มไปกองกับพื้น

“จะไปไหน... คิดหนีหรอ” จินที่นอนมองอยู่นาน ถามขึ้นด้วยเสียงดุๆ เดินมายืนอยู่ข้างหลังคาเมะ(ตอนไหนไม่รู้)

“............”คาเมะหันมามองด้วยสายตากร้าว ไม่มีเสียงตอบคำถามของร่างใหญ่ คาเมะหันหน้ากลับไปพยามยามเดินไป

เรื่อยๆ

“ชั้นถามว่าจะไปไหน”เสียงดุขี้นอีกครั้ง ร่างเล็กสะดุ้งเล็กน้อย

“ปะ..ไป ห้องน้ำ”จินยิ้มออกมากับอาการกลัวๆของคาเมะ

“ปล่อย.........ปล่อยๆ”คาเมะดิ้นขลุกขลักอีกครั้งเมื่อร่างที่ใหญ่กว่าช้อนตัวเค้าแล้วพาเดินเข้าห้องน้ำไป

“รู้หรอกหน่าว่าเดินไม่ไหว ยังจะฝืนอีก”จินที่อุ้มคาเมะมา วางร่างที่เบาเหมือนนุ่นลงตรงขอบอ่างอาบน้ำ เปิดน้ำผสมน้ำอุ่น

ลงในอ่างเดินมาหา จะถอดผ้าที่คาเมะคว้ามาปิดตอนที่พยายามเดินมา

“ไม่..”คาเมะดันมือจินที่กำลังจะแก้ผ้าที่ห่อตัวเค้าอยู่ออก

“ก็จะอาบน้ำ แล้วถ้าไม่ถอดจะอาบยังไง”จินถามด้วยหน้าตาเจ้าเล่ห์

“ก็ออกไปสิ”คาเมะพูดเถียงขึ้นมา มองหน้าร่างใหญ่ตรงหน้า เหมือนสั่งให้ออกไป

“แล้วถ้าชั้นไม่ออกหล่ะ นายจะอาบยังไง”จินกระซิบข้างหูเบาๆ พร้อมกับเป่าลมข้างๆหู คาเมะขนลุกซู่ๆ จะไม่ให้เรื่องแบบ

เมื่อคืนเกิดขึ้นอีกเด็ดขาด ยอมไม่ได้แล้ว(เมะเอ๊ย แกก้อต้องยอมไปหล่ะหน่า สู้เค้าไม่ได้หรอก)

 คาเมะนั่งเงียบ ใช้ความคิด ว่าแล้วก้อยืนขึ้น เดินไปตรงประตู กำลังจะเปิดออก ร่างใหญ่ที่เร็วกว่าเดินเข้ามาคว้าแขนของ

ร่างเล็กไว้ และกระชับกอดแน่นทันที

“อาบให้ชั้นหน่อยสิ จะไปไหนหล่ะ นายต้องชดใช้ชั้น อย่าลืมสิ”จินกระซิบที่หูเบาๆ ใช้จมูกซุกไซร้ตามซอกคอขาวๆและ

ประทับรอยที่ทำไว้เมื่อคืนให้ชัดเจนยิ่งขึ้น ลากคาเมะให้มาที่อ่าง ปลดผ้าร่างบางอย่างรวดเร็ว อุ้มร่างบางลงไปในอ่าง น้ำ

ใสๆที่กลั้นไว้ไม่ให้ไหลออกมา แต่ตอนนี้มันทรมานมากกว่า จนทำให้น้ำใสๆที่กลั้นไว้ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัวร่างใหญ่ยัง

กระชับอ้อมกอดนั้นแน่น โดยมีคาเมะนั่งอยู่ข้างหน้า จินอาบน้ำให้คาเมะ แทนที่คาเมะจะอาบให้ เพื่อเป็นการชดใช้ แต่

ปล่าว จินเป็นคนกระทำเองทั้งหมด ร่างใหญ่อุ้มร่างบางขึ้น เช็ดตัวให้ แต่งตัวให้เรียบร้อย

“โคคิ เข้ามพบชั้นหน่อย” จินเรียกเลาขาส่วนตัวเข้ามาในห้องนอนในตอนนี้ที่มีร่างบางนั่งอยุ่ด้วยบนเตียง

“ครับ คุณท่าน มีอะไรหรือครับ” โคคิยืนสุขุมถามด้วยมารยาทที่ดี ก้มหน้าหงุด

“วันนี้ชั้นไม่เข้าบริษัทน่ะ จัดการให้ด้วย เข้าประชุมแทนชั้นด้วย” ร่ายยาว เจ้าตัวเล็กที่นั่งอยู่บนเตียงมองหน้าอย่างสงสัย

ทำไมไม่ไปทำงานหล่ะ............งานสำคัญไม่ใช้หรอ............เงินสำคัญที่สุด

“ครับ”โคคิได้รับคำสั่งแล้วก็รีบเดินออกไป หันมามองหน้าร่างบางที่นั่งอยู่บนเตียงยิ้มๆ แล้วเดินออกไป

“หิวไม๊”ร่างใหญ่ถามเมื่อเดินออกไปแล้ว ร่างบางที่นั่งอยู่บนเตียงเผิกเฉย เงียบไม่ตอบ

“หิวไม๊........หึ”กระซิบข้างหู ย่ำถามคำถามเดิม แต่ร่างที่นั่งอยู่บนเตียงที่หันหน้าออกไปทางหน้าต่างบานใหญ่ เหมือนไม่

รับรู้สิ่งที่ร่างใหญ่ถาม

“ป้าครับ.ผมขอโจ๊ก2ที่ครับ.....บนห้องครับ.........ขอบคุนครับ”จินโทรสั่งป้าที่ห้องครัวให้เอาโจ๊กขึ้นมาเสิร์ฟที่ห้อง

++บริษัทอาคานิชิกรุ๊ป++

ยูอิจิที่เข้ามาประชุมหุ้นส่วนของบริษัทนี้ แต่ต้องมาเร็วกว่าปกติเพราะจะมาดูหน้าตาของเด็กจินที่ตอนนี้บอกว่า.........เบื่อ

“โหลว.............ไอ้จิน เด็กมึงมายังว่ะ”ยูอิจิโทรหาเพื่อนเลิฟที่ตอนนี้ไม่ได้เข้าบริษัท

--ไม่รู้หว่ะ มึงก็เข้าไปนั่งในห้องกูดิ เด๋วก็มาเอง—จินอนุญาติให้ยูอิจิเข้าไปนั่งรอในห้องได้

 เพราะเพื่อนคนนั้นไว้ใจได้ทุกเรื่อง

“เออ......แล้วมึงไม่เข้าบริษัทหรอว่ะ”ถามด้วยความสงสัย ร้อยวันพันปีไม่เคยหยุดที่จะไม่มาทำงัน แต่ทำไมวันนี้ถึงหยุดได้

--เหนื่อยว่ะ.........ขอพักบ้าง-- บอกปัดๆไปงั้น(ที่จริงมันคนละเหตุผลกัน)

“เออ...บายมึง”บอกแล้ววางสายจากจินไป....ยูอิจิ เดินมาตามทางของบริษัท เดินไปยังห้องทำงานของจิน ยูอิจิเปิดประตู

เข้าไปเผื่อที่จะนั่งรอ....ยามะพี..........เด็กของจิน ที่ตอนนี้จินเลิกสนใจแล้ว

“แอ๊ด***”ยูอิจิเปิดประตูเข้ามาเห็นร่างร่างนึงนั่งหันหน้าออกไปทางหน้าต่าง มองกรุโตเกียว ที่แออัดคับคั่ง ร่างนั้นยังคงนิ่ง

เฉยไม่หันมามองผู้ที่เข้ามาเยือน

“ทำไมเข้าบริษัทสายหล่ะฮะ”ถามเสียงเรียบ โมโหแล้ว มารอตั้งนาน แต่พึ่งเข้าบริษัทมาดูงาน

“ผม...ไม่”ยูอิจิพยายามปฏิเสธเต็มที่ว่าไม่ใช่จิน

“หรือว่าไปหาเด็กใหม่มาฮะ”เสียงยังคงเรียบเหมือนเดิม ฟังแล้วคือโกรแน่ๆ

“ผมไม่ใช่ไอ้จินคร้าบ”ยูอิจิรีบพูดก่อนที่จะไม่ได้พูด.....ยามะหันมามองหน้ายูอิจิแบบเมินๆ มองด้วยหางตา............สายตา

แบบนี้มันดูหยามกันเต็มที่...................แต่ฝ่ายยูอิจิสิ............มองตาหยดเยิ้ม......................สวย............หน้า

หวาน....................ตาโต.................สเป็กเรยแบบนี้..........ช่ายเลย...........โดนใจอึ้นเรย.........ยามะหันมาค้อนแล้วหัน

กลับไปมองนอกหน้าต่างอีกครั้ง ไม่สนใจกับคนนี้.............คนที่รอมีอยู่คนเดียวคือ........จิน......

“แอ๊ะ...แฮ่ม……….ไม่ทราบว่าคุณเป็นใครมาทำอะไรที่ห้องไอ้จินหรอครับ”ยูอิจิถามเมือ่เห็ยว่าต่างคนต่างเงียบมานานแล้ว

“..............”เงียบ ไม่มีเสียงตอบ ยามะยังคงเมินกับเสียงของยูอิจิพูดออกมา ในเมื่อยามะไม่ยอมพูดกับเค้า

 เค้าเลยเงียบบ้าง
 
++ย้อนกลับมาบ้านจิน++

“ก๊อกๆ”สาวรับใช้เค๊าะประดูก่อนจะเดินเข้าไปในห้องพร้อมถาดที่เตรียมอาหารขึ้นมาด้วย

“คุณจินค่ะ ...........อาหารที่สั่ง”สาวใช้พูดกับจินที่นั่งอยุ่บนเตียงข้างร่างบาง

“วางไว้ตรงนั้น..แล้วออกไปได้แล้ว”จินหันมาสั่งสาวใช้ที่เข้ามา....สาวใช้วางหาหารไว้ที่โต๊ะเล็กๆในห้องจิน แล้วเดินออก

ไปทันที………..จินเดินมาหยิบโจ๊กที่วางไว้ที่โต๊ะตัวเล็กๆที่ตั้งอยู่มุมห้อง...ยกโจ๊กขึ้นมาชามนึงแล้วเดินถือไปหาร่างบางที่ยัง

เหม่อมองออกไปข้างนอก

“นี่กินซะ”จินตักโจ๊กขึ้นมาเป่า แล้วเอาไปจ่อที่ปากร่างบาง........ร่างบางยังคงเฉย

.เหมือนไม่รู้สึกอะไรตอนนี้...ไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น

“กินสิ...ทำไม่ไม่กินฮึ”จินพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน โดยไม่รู้ตัว.ทำไมต้องทำดีขนาดนี้..............เจ้านี้ยังต้องชดใช้ไม่ใช่

หรอ..............ทำไมถึงทำดีกะลูกหนี้ที่เป็นหนี้บริษัทเค้าจนสามารถที่จะฟ้องละลายได้.....................

ร่างบางที่มองเหม่อ หันมามองหน้าจินที่ถือช้อนจ่อไว้ที่ปาก และแล้วมือของร่างบางก็ปัดช้อนที่จ่อปากนั้นทิ้ง

“เคร๊งๆๆๆ”ช้อนตกพื้น โจ๊กที่อยู่ในห้องหก ลงบนพรมสีครีมที่ดูหรูหรา ร่างใหญ่เดินไปหยิบช้อนใหม่ในถาดมา เดินมายัง

ร่างบาง ตักโจ๊กเข้าปากตัวเอง......ทั้งร้อน.........อุ่นๆ..........แต่โมโหจนไม่สนใจกับความร้อนของโจ๊กแล้ว กระชากร่าง

บางที่นั่งอยู่บนเตียงให้หันมา ประกบริมฝีปากโจ๊กอุ่นๆ..ร้อนๆ สัมผัสกับริมฝีปากของคาเมะ ความร้อนทำให้คาเมะต้องอ้า

ปากออก จินรีบส่งลิ้นเข้าไปสัมผัสข้างในโดยเร็วโจ๊กเหลวๆที่อยู่ในปากจิน ถูกส่งเข้าไปในปากของคาเมะ คาเมะกลืนลง

คออย่างรวดเร็ว จินยังคงพัวพันลิ้นอยู่ภายในปากของร่างบาง แต่ร่างบางไม่ตอบรับสัมผัสที่ส่งเข้ามาของจิน

“แค๊กๆ แค๊ก” ร่างบางผลักร่างใหญ่ออก เมื่อรู้สึกหายใจไม่ออก และสำลักโจ๊กเมื่อกี้

“กินดีๆ ไม่ชอบ ต้องชอบให้ให้ป้อนแบบนี้ใช่ไม๊”จินบีบข้อมือเล็กไว้แน่น ตะคอกใส่หน้าร่างบาง.............ตอนนี้ความรู้สึก

อ่อนแอเข้ามาอีกแล้ว.........น้ำไสๆคลออยู่ที่เบ้าตา.............รอการปลดปล่อยให้ไหลออกมาเท่านั้น..............ร่างบาง

พยายามข่มไม่ให้ใหลลงมาเด็ดขาด……….แต่กลับฝืนความรู้สึก น้ำใสๆใหลลงมาโดยไม่รู้สึกตัว จินละมือออกแล้วเดินออก

ไปนอกห้อง ทิ้งให้ร่างบางนั่งร้องไห้ อยู่ในห้องเค้าคนเดียว

จินที่เดินออกมานั่งในห้องทำงาน..........เป็นห้องที่เงียบที่สุด.............เค้ากำลังนั่งใช้ความคิดที่จะจัดการกับคาเมะที่เป็น

ลูกหนี้ของเค้าอย่างเด็ดขาด................

“โคคิ.................อยู่ไหนแล้ว”จินโทรหาเลขาส่วนตัวของเค้าที่ถูกสั่งให้ออกไปทำงานข้างนอก
--กำลังจะถึงบริษัทครับ”

“นายช่วยไปหาประวัติลูกชายของตระกูลคาเมะนาชิมาให้ชั้นด้วย อ่อ....อีกนายนายจัดการกับลูกหนี้ให้เรียบร้อยด้วย”จินสั่ง

ด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด..............ต้องจัดการกับสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว...................

“ครับ”โคคิรับคำแล้วดำเนินงานตามคำสั่งต่อไป

To..Be..Con
 อย่าลืมเม็นท์กันบ้างละ

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

--Part 4

++กลับมาที่บริษัทจินอีกครั้ง++

ยามะพีที่รอจินมานานมากแล้ว กำลังจะกลับ เดินออกไปจากห้องทำงาน ยูอิจิเลยเดินตามออกมา

“นี่ นาย เดินตามชั้นมาทำไม”ยามะพีพูดออกมาอย่างไม่สบอารมณ์

“ใครเดินตาม ไหน ไม่เห็นจะมีเลยสักคน คิดมากไปเองรึป่าว”ยูทำหน้าทะเล้นใส่ยามะพี ทำให้ยามะพีฉุนอย่างแรง

“นาย.........ฮึ่ย....ฝากไว้ก่อนเถอะนาย”ยามะพีพูดเส็ดรีบเดินออกไปอย่างเร็ว

“อย่าลืมมาเอาคืนน้าคร้าบบบ....คุณคนสวยย”ยูอิจิไม่วายที่จะตะโกนตามหลังไป แล้วเดินออกไปอย่างสบายอารมณ์ 

+++++++++++++++++++++++++++++++++

จินที่นั่งครุ่นคิดเรื่องของร่างบางอยู่ในห้องทำงานเงียบๆคนเดียว เปิดแฟ้มเอกสารที่โคคิสั่งให้ลูกน้องเอามาให้จินหลังจากได้

รับคำสั่ง จินนั่งอ่านประวัติของคาเมะทีละหน้า..........อ่านทุกบรรทัดที่เป็นประวัติของคนคนนี้...ไม่ขาดแม้สักตัวอักษรสักตัว.....

ไม่คลาดจากสายตาของจินที่นั่งอ่านอย่างเคร่งเครียด....ร่างสูงละสายตากจากแฟ้นประวัติของ...........คาเมนาชิ คาซึยะ...........

เดินกลับไปที่ห้องที่มีร่างเล็กนั่งร้องไห้อยู่บนเตียงที่ขาวสะอาด

“แกร็ก..”เสียงประตูห้องเปิดออกช้าๆ ร่างเล็กที่นั่งร้องไห้อยุ่ สายตาจับจ้องที่ประตูบานใหญ่ ที่มีคนเปิดเค้ามา ในใจหวังว่าคง

ไม่ใช่คนที่ทำร้ายเค้าเมื่อคืน..................แต่เปล่า คนที่เค้ากำลังนึกถึงนั่นแหละที่เปิดคนเปิดประตูเข้ามา

“งัยคาซึยะ.............หายเจ็บรึยัง”จินถามคาเมะ ด้วยสีหน้าหยามๆ

“....................”เงียบ ไม่มีเสียงตอบจากร่างบาง

“ชั้นจะให้นายไปเรียนตามปกติ”คาเมะมองหน้าจินอย่างงงๆ ทำไมต้องส่งเค้าไปเรียนหล่ะ ในเมื่อเค้ายังต้องชด

ใช้.............................แต่ก็ดีไม่ใช่หรอ..........................เปิดโอกาสให้เราได้หนีได้ง่ายๆ..........................คาเมะเผลอยิ้ม

ออกมาโดยไม่รู้ตัว กับแผนที่คิดไว้ในใจ........................

“แต่...................นายห้ามคิดหนีเด็ดขาด”จินหันมาทำเสียงดุกับคาเมะ คาเมะหุบยิ้มโดยอัตโนมัติทันที

“นายจะได้ไปโรงเรียนในวันพรุ่งนี้”จินพูดเสร็จก็เดินออกไป

...................................................

++วันต่อมา++

“อ่าว..........คาเมะ..ทำไมนายไม่มาโรงเรียนหล่ะเมื่อวาน” จุนโนะเพื่อนรักถามด้วยความเป็นห่วง

“ก...ก็...ไม่ค่อยสบาย เลยมาไม่ไหว”คาเมะพูดปัดๆไป จุนโนะสังเกตหน้าเพื่อนตอนนี้ที่ดูซีดลงอย่างเห็นได้ชัด

“ไม่หน้า ทำไมหน้านายดูซีดๆ ไปห้องพยาบาลไหม๊คาเมะ เด๋วชั้นพาไป”

“ไม่เป็นรัย...เด๋วก็หาย” คาเมะนอนฟุ๊บไปกับโต๊ะเรียน

วันนี้ทั้งวันคาเมะไม่ได้เรียนเลยสักคาบ.....................จนมาถึงคาบสุดท้าย ……………….คาเมะหยิบมือถือคู่ใจที่อยู่

ในกาเป๋ากาเกงออกมาโทรหาคนที่บ้าน

“ครับ..........ป้าส่งคนมารับผมที่โรงเรียนด้วยนะครับ”คาเมะกรอกเสียงลงในโทรสับ ให้ป้าคนรับใช้ที่บ้านส่งคนขับรถมารับที่
โรงเรียน

“อ๊อดด.........”เสียงอ๊อดคาบสุดท้ายดังขึ้นคาเมะรีบเดินออกมาจากห้องทันที จนลืมจุนโนะที่เดินตามออกมา

คาเมะเดินออกมาเห็นรถที่บ้านมารับ......................หันมองซ้าย..................มองขวา................แล้วรีบขึ้นรถไปเมื่อไม่เห็นคน

ที่กำชับเค้าไว้ว่าจะมารับตอนเย็น

++++++++++++++++++++++++++++++++

“โคคิ นายไปรับคาซึยะแทนชั้นที.........คืนนี้ชั้นมีงานเลี้ยง เด๋วจะไปไม่ทัน”จินสั่งโคคิให้ไปรับคาเมะแทน

“ครับ....คุณท่าน”

“อ่อ........แล้วพาคาซึยะไปซื้อเสื้อผ้าด้วยน่ะ แล้วกินข้าวด้วย”จินยังสั่งไม่เลิก ให้โคคิพาไปซื้อเสื้อผ้าใส่แถมยังพาไปกินข้าว

อีก..............ช่างดีจิงๆ คาเมะเอ๊ย

“ครับ”โคคิ รีบเดินออกไปทันที

+++++++++++++++++++++++++++++++

“แม่ฮะ........พ่อฮะ กลับมาแล้วครับ” คาเมะเดินเข้ามาอย่างเหนื่อยๆ พูดทักผู้เป็นพ่อและแม่ที่นั่งรออยู่ที่ห้องรับแขก

“โถ่!! ลูก..ทำไมกลับเอาป่านนี้ เมื่อวานไปไหนมาลูก” ผู้เป็นแม่ถามพร้อมกลับผลิกตัวลูกชายไปมาสำรวจว่าโดนอารัยมาบ้างรึ
ป่าว

“ผมไปค้างบ้านเพื่อนมาน่ะฮะ ทำรายงาน”คาเมะบอกออกไป

“นี่ลูก..........พอมีเรื่องจะคุยกับลูก”พ่อพูดเสียงเครียดๆออกมา คาเมะหันไปมองทำตาโต..................มีเรื่องอะไร
หรอ??....................

“พ่อจะให้ลูกลาออกจากโรงเรียน แล้วมาดูแลงานที่บริษัทแทน” คาเมะมองตาโต

“อะไรน่ะพ่อ............ผมทำไม่ได้หรอก”คาเมะปฏิเสธ.................ไม่เอาเด็ดขาด................เรียนก้อยังไม่จบแต่จำมาบริ

หารบริษัทเนี่ยน่ะ

“ตอนนี้บริษัทของเรากำลังจะล้มละลาย..........พ่อกับแม่อยู่ที่นี่ไม่ได้...........พ่อจะต้องให้ลูกช่วยตระกูลของเรา” ผู้เป็นพ่อ
อธิบายเหตุผลออกมา.....................นี่แหละมั้งที่ทำให้จินต้องจับตัวเรา..........................พ่อกับแม่เป็นหนี้ถึงขนาดนี้.......................

“พ่อจะให้เงินทุนลูก ให้ลูกเอาไปตั้งบริษัทใหม่ และจะให้เจ้าหนี้ยึดบริษัทเก่าไป....ถือว่าบริษัทที่ก่อตั้งใหม่นี้เป็นของลูก ลูกต้อง

ดูและให้ดี และพ่อกับแม่จะไปอยู่ต่างประเทศ” คาเมะนั่งฟังพ่อพูด พร้อมกับใช้ความคิดที่เค้าต้องมานั่งบริหารบริษัทของตัว
เอง...ที่เป็นของเค้าเอง

“คุณจินครับ...คุณ..”โคคิที่มารับคาเมะที่โรงเรียน แต่หาไม่เจอ เลยคิดว่าร่างบางหนีไปแล้ว

“อะไร ก้อพูดมาสิ”จินเริ่มโมโห อ้ำอึ้งอยู่นั่นแหละ

“คุณ คาซึยะ หนีไปแล้วครับ”พูดออกมาอย่างกลัวๆ

“โถ่เว้ย..ไม่หน้าปล่อยไว้เลย”จินสบถออกมาอย่าหัวเสีย

“จะให้ตามหาไหมครับ”

“ไม่ต้อง........เด๋วค่อยจัดการที่หลัง....ชั้นจัดการเอง”จินพูดเส็ดก้อวางสายไป..............คงกลับบ้านไปสิน่ะ..........................อีก

ไม่นานนายคงไม่ได้อยู่กลับพ่อแม่นายแล้วหล่ะ………….จินคิดในใจ ยิ้มออกมานิดๆกับความคิดตัวเอง

++เช้าวันรุ้งขึ้น++

ร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงของตัวเอง ค่อยๆลืมตาช้าๆ................เช้าแล้วหรอ...........คาเมะค่อยๆลุกขึ้น บิดตัวขี้เกียด

ช้าๆ.............หันไปเห็นกระดาษวางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงเล็กๆ................คาเมะเอื้อมมือไปหยิบขึ้นมาอ่าน

..................คาเมะ พ่อกับแม่ไปแล้วน่ะลูก ดูแลตัวเองด้วย.................................

............ส่วนเรื่องบริษัท เงินทุนของลูกอยู่ในธนาคาร เป็นชื่อของลูก.................

.............พ่อเชื่อว่าลูกจะสร้างตัวขึ้นมาได้ ต่อสู้มันให้ได้น่ะลูก อย่ายอมแพ้..........

..............................พ่อ และ แม่ รักลูกเสมอ..................

น้ำใสๆไหลรินลงมาอาบแก้มใสๆของร่างบางที่นั่งถือกระดาษโน๊ตที่พ่อและแม่เขียนล่ำลาเอาไว้.....................เค้าต้องสู้ให้
ได้.......................ไม่ยอมแพ้กับอุปสรรคที่จะเกิดขึ้น


วันทั้งวัน วันนั้นคาเมะ ได้ออกตระเวนหาที่ต้องของบริษัทใหม่ที่เค้าจะต้องสร้างมันขึ้นมา...โดยมีเลขาส่วยตัว..................อุเอดะ............เป็นเลขาเก่าของตระกูลนี้..............และแล้วสวรรค์ก้อเข้าข้างเค้า................เค้าได้ซื้อสำนักงานเป็นของตัวเอง

++++++++++++++++++++++++++++++
“จินฮะ...............จินอยู่ไหนฮะ........ผมคิดถึง”ยามะพีโทรหาจิน ที่ไม่ได้ติดต่อเค้าหลายวัน

--งานยุ่งอ่ะครับ...เลยไม่ได้ติดต่อไป โทษทีนะครับ—จินไม่อยากที่จะคุยด้วยนัก แต่ต้องพูดด้วยมารยาท

“ฮะ แล้วคอนนี้จินว่างไหม๊ครับ”ยามะพีเริ่มอ้อนหน่อยๆ”

--ว่างครับ--จินที่ไม่มีอ่ะรัยทำเลยบอกออกไป..........ไหนๆก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว.............ส่วนเรื่องคาเมะ........รอให้โคดิจัดการ
ไปก่อน

“งั้นมาหาผมหน่อยน่ะครับ ที่คลับ 88888” ยามะพียิ้มแก้มปริที่จินยอมออกมาหา

“ครับ แล้วเจอกัน” จินพูด แล้ววางสายไป

เมื่อถึงเวลาจินออกมาหายามะพี่ตามที่นัดเอาไว้................ยามะพีมานั่งรอจินอยู่ก่อนแล้ว.....................เมื่อจินเดินเข้ามายา
มะก็วิ่งออกไปโผกอดทันที

“จินฮะ ดื่มอะไรดีฮะ”ยามะพีเรียกบริกรมารับorder

“ขอ วิสกี้”

“จินฮะ ..คืนนี้ไปค้างบ้านผมน่ะฮะ” จามะพี่ที่นั่งควงแขนคนรักอยุ่นั้น ออกลูกอ้อนทันที

“ครับ”จินบอกออกไปทั้งๆที่ยังไม่ได้คิดอะไร

เมื่อทั้ง 2 ออกจากคลับไป จินก็ไปขับรถไปบ้านยามะ.............ทำให้ยามะยิ้มแก้มปริมาตลอดทาง ที่วันนี้จินยอมมาค้างที่

บ้าน..............เมื่อทั้ง2มาถึงบ้าน.............ยามะเป็นฝ่ายยั่วจินให้หลงคารม.......................จนเคลิ้มตามอารมณ์ของร่างตรง

หน้า..............แต่ในหัวสมองมีร่างตรงหน้าอยู่เลย............มีแต่ร่างบางที่คอยขัดขืนเค้าตลอด……………และแล้วร่างทั้ง2 ก็เปลือย

เปล่า และเริ่มบมเพลงรักที่เร้าร้อน...............แต่…..Luuuuuuuuuuuuuuu

“คุณจินครับ ครอบครัวคาเมนาซิ ยอมล้มละลาย แล้วเดินทางไปต่างประเทศแล้วครับ บ้านก็ปล่อยให้ถูกยึด ส่วนลูกชายไม่พบ

วี่แววเลยครับ”โคคิรายงานยาว เมื่อได้รับข่าวการเคลื่อนไหวของครอบครัวคาเมะนาชิ

--นายช่วยตามหาด้วย.....เด๋วชั้นจะไปเด๋วนี้แหละ”จีบรีบวางสาย

ร่างบางที่นอนอยู่ด้วยนั้นหันมาฟังคำพูดของจินที่พูดกับโคคิ ก็ทำหน้าเซ็งๆออกมาทันใด เมื่อจินวางโทสับไปแล้ว ก็หับมาจุ๊บที่
แก้มของยามะเบาๆ

“ไปก่อนน่ะครับ โทษที มีงานด่วนเข้ามา”ยามะพีทำท่างอนๆ มองร่างใหญ่ที่กำลังแต่งตัว เดินออกไปโดยไม่หันมามอง

เป็นเวลา3เดือนที่ร่างใหญ่สั่งให้ลูกน้องออกตามค้นหา..................คาเมนาชิ คาซึยะ........................แต่ก้อไม่พบวี่แววของ

คาเมะเลย...........3เดือนที่ผ่านไปอย่างเชื่องช้าสำหรับจิน ทำให้เค้านั่งคิดถึงแต่ร่างนั้น ที่ทำให้เค้ารู้สึกแปลกเวลาที่อยู่

ด้วย..............รู้สึกอยากแก้แค้น.....................รู้สึกอยากปกป้อง.....................หลายสิ่งหลายอย่างที่ร่างสูงยังไม่เข้าใจตัวเอง

“ก๊อก~”เสียงเคาะประตูดังขึ้น

“คุณจินค่ะ วันนี้มีงานเปิดตัวบริษัทอัญมณีใหม่ ที่ค่อนข้างมาแรงในตอนนี้....”เลขาที่รับคิวงานของจิน ร่ายให้ฟังยาววววววววว

“อื้อ...โทรบอกยูอิจิด้วย”จินบอกทั้งๆที่ยังนั่งหันหน้าออกไปทางหน้าต่างบอกกรุงโตเกียวที่แออัด...คับคั่ง.....จินเป็นอย่างนี้มา

ตลอด3เดือน............เป็นตั้งแต่ร่างบางหายไป.....................ไม่อยากตาม..............อยากให้ร่างนั้นเป็นอิสระบ้าง..............แต่

ร่างนั้นยังต้องชดใช้..............ในเมื่อบริษิทนั้น จินก็ยึดมาแล้ว................แต่ยังต้องการร่างบางนั้นอีก..................ที่โรงเรียนก็

ไม่ไป.......................เค้าไหนของเค้าน่ะ

++งานเปิดตัวบริษัท++

ผู้คนมากมายที่มาในงานเปิดตัวบริษัท KK จิวเวอรี่ บริษัทอัญมณีที่มาแรงในตอนนี้ ซึ่งเปิดตัวได้ในเวบา3เดือน แต่สามารถทำ

รายได้เกือบเท่าทุนในตอนนี้ แขกผู้มาเข้าร่วมในงาน ต่างพูดคุยเรื่องธุรกิจต่างๆนานา เพื่อรอค่าเวลาที่ประธานบริษัทที่จะ
ปรากฏตัวขึ้น

To..Be..Con
วันนี้พอเเค่นี้ก่อนรอดูเเรทติ้งตอบรับว่าเป็นไงเเล้วกันเเล้วพรุ่งนี้จะมาลงใหม่จ้าา

[anankrungthep]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

สนุ่กมากคับ มาต่ออีกนะคับ

[`Q4si•|Ez…]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

  ชอบนะ มาต่ออิกๆ

[Love Is Not Everything]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

 




มาต่อๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

[tus_niim]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

thank

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

วันนี้ขอลงเเค่2ตอนนะ
--Part 5

“สวัสดีครับทุกท่าน..ตอนนี้ก็ถึงเวลาแล้วนะครับที่จะเปิดตัวประธานบริษัท KKจิวเวอรี่”เสียงพิธีกรดังขึ้นเรียกสายตาแขกทุก

ท่านมาจับจ้องหน้าเวที............................ร่างที่บอบบางใส่สุดราตรียาวสีขาว...........ใส่สร้อยเพชรเม็ดเบ่อเร่อ......แสงวูบวาบ

เรียกเสียงปรบมือจากทุกคน...................ร่างบางที่เดินควงแขนกับเลขา มาหยุดหน้าเวที

“สวัสดีฮะ...ผมคาเมะนาชิ คาซึยะ”คาเมะพูดขึ้น ทุกสายตาหันมาจับจ้องที่เค้า............ผู้ชายหรือเนี่ย??..........แต่คนที่อึ้งยิ่ง

กว่า..................อาคานิชิ จิน..............สายตาที่มองคาเมะอย่างไม่ผ่อนละ..............สวย..............ขาว.........ร่างกายที่เคย

สัมผัส รู้ลึกทุกซอกทุกมุม.....................แต่วันนี้กลับสวยกว่าวันไหนๆ.........

“ที่ผมต้องแต่งแบบนี้ มันเป็นคอนเส็บเปิดงานอ่ะครับ แหะๆ.ไม่ได้อยากแต่งเท่าไหร่ ขอเชิญทุกท่านสนุกกับงานได้เลย

ครับ”คาเมะพูดขำๆออกมากับการที่ต้องแต่งตัวแบบนี้........คาเมะ ละออกจาไมล์ตรงหน้า เดินทักทายแขกต่างๆที่เข้ามาร่วม
ในงานนี้..................

“จินฮะๆ.......ประธานบริษัทนี้สวยจังน่ะครับ เหมือนผู้หญิงเลยน่ะครับ”ยามะที่ตามจินมาด้วยเขย่าแขนจินเบาๆให้ดูคาเมะที่

สง่า..........เด่นที่สุด............จินที่จ้องมองคาเมะอยู่แล้ว............เลยไม่สนใจกับคำพูดของยามะเลยสักนิด..........................

“สวัสดีครับ เจอกันอีกแล้วน่ะครับ ผมอยากให้ทุกคนสนุกในงานนี้ เชิญท่านที่สนใจเต้นรำกลางฟอร์ได้เลยน่ะครับ”พิธีกรพูดขึ้น

เชิญชวนแขกต่างๆให้ร่วมสนุกกันงาน

“ขอโทษครับ.....ให้เกียรติเต้นรำกับผมได้ไหม๊ครับ”ยูอิจิที่เดินมาโค้งยื่นมือไปหายามะ แต่ยามะไม่สนหันกลับไปหาจิ
น..............เมิน.............

“จินฮะ................อ่าว หายไปไหนแล้ว”หันไป แต่พบกับความว่างปล่าว.........จินหายไปไหนแล้ว..................

**************************

“ขอโทษครับ......ให้เกียรติเต้นรำกับผมได้ไหมครับ”จินก้มหน้าพร้อมยื่นมือเพื่อรอการตอบรับจากคนข้างหน้า.................คาเมะที่คุยกับนักธุรกิจคนอื่นอยู่หันมา ยืนมือตอบรับอย่างดี

“ขอตัวนะฮะ”คาเมะหันไปพูดกับแขกที่คุยอยู่ยื่นมือออกมาตอบรับร่างสูง.................จินโอบเอวไว้ทันที................กระชับ
แน่น…………..

“นาย!!...”คาเมะตกใจ สะดุ้ง....เฮือก.....คนที่อยู่ข้างหน้าเค้าไม่ใช่ใครที่ไหน........อาคานิชิ จิน.......จำได้ดี คนที่ทำร้ายเค้า...........เพื่อการชดใช้

“อ่าว....ยังจำได้หรอ...นึกว่าลืมไปแล้ว...คุณลูกหนี้”จินยื่นหน้าเข้ามาพูดใกล้ๆหูคาเมะ คาเมะพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดออกจาก

อ้อมแขนที่แข็งแกร่ง...............แต่ไม่มีประ โยชน์ ร่างใหญ่กระชับให้แน่นกว่าเดิม

“อ่ะ.......ให้เกียรติกันหน่อยสิครับ....เต้นรำอยู่นะครับ”จินพูดยั่วโมโหคาเมะ…………คาเมะนิ่งทันที

“นี่นาย...ชั้นไม่ได้เป็นลูกหนี้นายแล้วนะ”คาเมะพูดใส่หน้าจินอย่างแรง.......แต่ก็ได้ยินกัน2คน...........เท่านั้น

“แน่หรอ...นายนี่เก่งไม่เบา....ที่สามารถสร้างบริษัทใหม่ขึ้นมาได้...แต่บริษัทเก่านายก็ยังค้างชั้นอยู่ดี”การเต้นรำที่แสนจะอึดอัด
ของร่างบาง.............ไม่เหมือนคู่อื่นที่ดูหวานแหว๋ว.........................

“ชั้นจะชดใช้ให้ทั้งหมด....และให้เร็วที่สุดด้วย”

“ที่ว่าทั้งหมดเนี่ย...............มันรวมตัวนายด้วยรึป่าว”จินกระซิบข้างหูคาเมะ ทำให้จมูกเฉียดแก้มใสๆ................คนที่อยู่ใน

อ้อมแขนขยะแขยงเต็มที..............................

“นี่นาย...”ทำหน้าบึ้งใส่

“ทำไมหรอ....หรือว่าจะเบี้ยวกัน”กระซิบอีกครั้งที่หู........กระชับเอวให้แน่นกว่าเดิม

“ฉันไม่เบี้ยวนายหรอก....สิ้นปีนี้ฉันจะใช้คืนให้นายครึ่งนึง……ขอตัว”

“ครับคุณผู้หญิง”ปล่อยแขนออกจากร่างเล็ก......ผายมือโค้งขอบคุณเล็กน้อย…………..ร่างเล็กเดินออกมาจากอ้อมแขนที่แสนจะอึด
อัด.................

คาเมะเดินทักทายพูดคุยกับแขก แต่การกระทำที่เค้าทำ อยู่ในสายตาของจินตลอด...................

“สวัสดีครับ....ผมฮิเดอากิ ทักกิซาว่า”ชายร่างสูงใหญ่เดินเข้ามายื่นมือทักคาเมะ

“สวัสดีครับ.....ผม คาซึยะ”ร่างบาวยื่นมือตอบ แต่ทักกี้จับมือที่เรียวสวยนั้นขึ้นมาจูบเบาๆ…………คาเมะตกใจ....รีบชักมือกลับ

“เอ่อ.........ไม่ทราบว่าพรุ้งนี้คุณพอมีเวลาว่างไหม๊ครับ”ทักกี้เป็นฝ่ายถามขึ้น

“ว่างครับ”คาเมะตอบเสียงฉะฉาน

“งั้นพรุ้งนี้ตอนเย็นไปทานข้าวกับผมน่ะครับ.........ผมมีเรื่องจะปรึกษา”ทักกี้มองคาเมะด้วยสายตาอัยหยาดเยิ้ม..............
เหมือนกับกำลังมองขนมเค้กที่หวาน............หอม................น่าลองชิม.........

“ได้ครับ”

“เจอกันที่ร้านxxx นะครับ”ทักกี้เป็นฝ่ายนัดสถานที่

“ขอตัวนะครับ”คาเมะเป็นฝ่ายขอตัวออกไปก่อน

“เจอกันนะครับ”ทักกี้ไม่วายที่จะจับมือสวยขึ้นมาจูบอำลา 

++++++++++++++++++++++++++++++++++

“จินฮะ....กลับบ้านกับเถอะครับ”ยามะหลังจากที่ไม่ได้อยู่กับจินในงานสักเท่าไหร่ เดินมาควงแขนจินอ้อนกลับบ้าน

“ยามะกลับไปก่อนนะครับ.......ผมมีธุระที่ต้องทำต่อครับ เด๋วผมให้ไอ้ยูไปส่ง”จินหันมาพูดกับยามะที่ตอนนี้ทำหน้างอน........
เป็นจวักอยู่แล้ว................อยู่ด้วยกันในงานยังจามากวนประสาทอีก.............แล้วถ้ากลับบ้านด้วยไม่ต้องเข้าหลังคาแดงเรยหรอเนี่ย......!!!~

“ก้อได้ครับ...........เด๋วพุ้งนี้ผมมาหาที่บริษัทนะครับ”

“ครับ”จูบส่งท้ายก่อนกลับบ้าน............ยามะเดินหน้าบานไปขึ้นรถกับยู

“ไอ้ยู ฝากด้วยนะเว้ย”ตะโกนไล่หลังเพื่อนที่เดินไปขึ้นรถ

“เออ....ฉันไม่จำปล้ำหรอก”ยามะหันมามองตาขวาง

++++++++++++++++++++++++++++++++++

หลังจากที่แขกทยอยกลับบ้านกันหมดร่างบางก็เดินออกมาจากลานจอดรถเพื่อขับรถกลับบ้าน.............แต่เมื่อเดินพ้นประตู

ออกมาเหมือนโดนมือใครฉุดเอาไว้.................ร่างบางโดนร่างที่ใหญ่กว่าทับจนติดกำแพง

“นาย!!”คาเมะตกใจกับคนตรงหน้า.....ไม่ใช่ใครที่ไหน.........เจ้าหนี้ของเค้าเอง..................จิน

“ฉันเอง..”จินบอกเสียงเรียบ ตาคมมองเข้าไปในตาของคาเมะด้วยสายตาที่โกรธแค้น จนร่างบางเริ่มสั่น............กลัว....กลัว
การกระทำของคนคนนี้

“ฉันเอง ทำไมหรอ”สายตายังไม่ลดละ จ้องจนคาเมะต้องเป็นฝ่ายหลบตาก่อน

“นายมีอะไร ว่ามา ฉันจะกลับบ้าน”คาเมะบอกเสียงเรียบเหมือนกัน

“จำเป็นต้องมีด้วยหรอ.....หรือว่ามีนัดกับไอ้ตาบ้านั้น”ใคร..........ไอ้ตาบ้าไหน..............ร่างบางคิ้วขมวดติดกัน..............ไม่รู้คน
ไหน

“แค่นี้ก็จำไม่ได้หรอ.........ไอ้คนที่จูบมือนายไง ท่าทางจะรักกันมากน่าดู”ร่างใหญ่พูดเสียงเย้ยๆ

เพี๊ยะ!!! มือที่บอบบางประทับเข้ากับหน้าของร่างใหญ่อย่างแรงทำให้หันไปตามแรง.................จินจับหน้าคาเมะ ประทับจูบที่

เร่าร้อน......ด้วยความโกรธ......คาเมะส่ายหน้า เบี่ยงหน้าหนี.........ร่างใหญ่บีบคางแน่นกว่าเดิม............น้ำตาไหลรินลงมา
อย่างไม่รู้ตัว.....................

รู้ตัว.....................ลิ้นอุ่นๆสอดแทรกเข้าไปในช่องบางที่ต่อต้าน ลิ้นหนาของร่างใหญ่เป็นฝ่ายรุกเร้าแต่ร่างบางที่ปฏิเสธ ลิ้นทั้ง

2พัวพันด้วยอารมณ์ที่เร่าร้อนของทั้ง2ฝ่าย...............ฝ่ายหนึ่งด้วยความโกรธ..................แต่อีกฝ่ายหนึ่ง ด้วยการปฏิเสธต่อ

ต้าน แต่เหมือนยอมรับโดยสิ้นเชิง.........จินละออกจาสัมผัสนั้น..............ร่างบางหายใจหอบถี่.......

“มานี่”จินลากคาเมะ ขึ้นรถที่จอดอยู่ไม่ไกล..........แต่มีรึร่างบางจะยอมง่ายๆ..........ทั้งกระโดด สลัดออกจาการเกาะกุมของ

ร่างใหญ่ แต่ก็ไม่เป็นผล ร่างใหญ่บีบข้อมือให้แน่นกว่าเดิม........เกิดรอยแดงช้ำที่ข้อมือของร่างบาง

“โอ๊ย!!......ปล่อย”ร่างบางโดนเหวี่ยงเข้าไปในรถคันหรูที่จอดอยู่ไม่ไกล ร่างใหญ่ขึ้นรถขับออกมาอย่างรวดเร็ว

++บ้านอาคานิชิ+++

“ปล่อย......นายพามาที่นี่ทำไม”คาเมะที่ถูกจินอุ้มเข้ามาดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนที่แข็งแกร่งของจิน

ตุ๊บ!!ร่างบางถูกเหวี่ยงลงไปบนเตียงอย่างแรง

“ก็มาระลึกความทรงจำไง”ร่างใหญ่พูดไม่วายที่จะถอดเสื้อสูทตัวหรูที่ใส่อยู่ออกด้วย ตามด้วยเสื้อตัวใน

“อะไร.......นายจะทำอะไรของนาย”คาเมะที่เขยิบจนหลังชนกับหัวเตียง ร่างใหญ่คลานเข้ามาเรื่อยๆ หน้าอยู่ตรงหน้าของร่าง
บาง

“ดูสิว่า ลีลาของชั้นจะสู้กับไอ้บ้านั่นได้รึป่าว”

“อื้....”ปากแดงระเรื่อที่จะเถียงกลับไปแต่ โดนปิดประกบด้วยปากของอีกฝ่าย.....ที่โมโหจนเลือดขึ้นหน้า............ร่างใหญ่ค่อยๆ

แทรกลิ้นเข้าไปสัมผัสภายในอย่างเร่าร้อน ลิ้นเกี่ยวพันกับร่างเล็กที่ลิ้นแข็งไม่ตอบรับสัมผัสนั้น........น้ำตาใสๆของร่างเล็ก ไหล

ลงมาอาบแก้มแดงระเรื่อทั้งสอง…….มือหนาๆลูบไล้ไปตามรังดุม ปลดกระดุมออกทีละเม็ด.............ละเม็ด...................กระดุม

ทุกเม็ดถูกปลดออกเผยให้เห็นแผ่นอกที่เนียน............ขาว...................จินละจากสัมผัสที่ปากเลื่อนลงมาซุกไซร้ที่ซอก

คอ............ร่างบางไม่ส่งเสียงร้องออกมา ได้แต่เม้มริมฝีปากแน่น.......อย่าแสดงความอ่อนแอให้คนคนนี้เห็นเด็ด

ขาด........................ขบเม้มให้เป็นรอยแดงๆเอาไว้ตามซอกคอขาว........ริมผีปากกับลิ้นอุ่นๆไซร้ลงมาเรื่อยๆ.............

เรื่อยๆ...........ขบเม้มให้เป็นรอยแดงตามแผ่นอกที่ขาวเนียน..........คาเมะได้แต่บิดกายขัดขืน....

........แต่ดูเหมือนเป็นการเย้ายวนมากกว่า............จินเลื่อนริมฝีปากมาถึงยอดออกสีชมพูที่ชูชัน...................เลีย

เบาๆ...................รอบๆ...........ฟันขบเบาๆให้เกิดรอยแดงๆเอาไว้...................เลื่อนจากยอดอกอีกข้างมายังอีก

ข้าง........................ร่างบางที่ตอนนี้น้ำตาไหลพรากลงมาที่แก้มทั้งสองข้าง................หลับตาแน่น..............เกลียด........

เกลียดคนคนนี้ที่สุด...............................คนที่ทำร้ายเค้าหลายครั้ง.....................อาคานิชิ จิน..................

ลิ้นอุ่นๆที่สัมผัสอยู่เลื่อนลงมาจนถึงสะดือ เลียรอบๆ เลื่อนลงมาจนถึงท้องน้อย...............มือปลดก็ทำหน้าที่ปลดกระดุมกางเกง
ของอีกฝ่าย

“อย่าน่ะ.......อย่า.....ขอร้องหล่ะ”เป็นเสียงแรกที่คาเมะส่งเสียงออกมาพร้อมกับเสียงสะอื้น

“เหอะๆ.........อย่าลืมสิ นายต้องชดใช้ชั้น”มือหนายังทำหน้าที่ต่อไป ปากก็ทำหน้าที่ส่งลิ้น เข้าไปควานหาความหวานภาย

ใน.........มือเกาะกุมส่วนที่อ่อนไหวของคาเมะ...รูดขึ้นรูดลงอย่างเร็วๆ

“อื้อๆ”คาเมะครางประท้วงอยู่ในลำขอ เสียงที่ไม่สามารถลอดเล็ดออกมาได้ เนื่องจากปากของจินที่ปิดเอาไว้ จินละออกจาก

แดงระเรื่อและเลื่อนลงมาใช้ปากครอบครองส่วนนั้นไว้...........เลียตรงยอด ขบเม้มเบาๆ แต่ก็ยังไร้เสียงครางของร่าง

บาง...............มีแต่น้ำตาที่อาบแก้มทั้งสองข้างไว้…………….น้ำที่กักขังอยู่ภายในเป็นเวลานาน ถูกปลดปล่อยออกมา จินอมเอาไว้

เลื่อนริมฝีปากมาประกบปากแดงระเรื่อ ส่งน้ำที่ร่างบางปล่อยออกมาเข้าไปภายในปากของร่างบาง......................ให้ได้ลิ้มลอง

น้ำที่ถูกปลดปล่อยออกมาของตัวเอง.....ว่ารสชาติเป็นอย่างไร.................

“หึ.......อร่อยไม๊หล่ะ” คาเมะขยะแขยงเต็มทีกับการกระทำ................

To..Be..Con
ไปดูตอนที่6กันต่อเลยจ้าาา

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

--Part6

“หึ.......อร่อยไม๊หล่ะ” คาเมะขยะแขยงเต็มทีกับการกระทำของจิน ที่ทำร้ายจิตใจเค้าอย่างมาก

แต่เค้าไม่สามารถที่จะต่อต้านได้เลยสักครั้ง

ลิ้นอุ่นๆทำงานอีกครั้ง โดยการเลียรอบๆ ทำความสะอาดรอบๆส่วนที่อ่อนไหวที่สุด เลื่อนลงมาต่ำลงไปอีก เลียรอบๆช่องทางที่

แสนจะคับแคบ แต่เป็นเส้นทางที่เค้าจะต้องสอดแทรกร่างกายเข้าไป ลิ้นหนาทำหน้าที่เบิกทางนั้น ปลายลิ้นถูกส่งเข้าไปสัมผัส

ภายในต้นทางเพียงเล็กน้อย.................ร่ายใหญ่ค่อยๆสอดแทรกนิ้วเข้าไปหนึ่งนิ้ว

“จ...เจ็บ”คาเมะร้องออกมาด้วยความทรมาน...........เจ็บ..................จินค่อยๆเคลื่อนนิ้วเข้าออก และเพิ่มจำนวนนิ้วเลื่อยๆ

เมื่อมีน้ำมาหล่อลื่นช่องทางนั้นจินสอดแรกตัวเค้าเข้าไปจนสุดทันที

“เจ็บ..............เจ็บ”น้ำตาไหลพรากลงมาอีกครั้ง................ร่างใหญ่เคลื่อนตัวอย่างช้าๆ..................จนเพิ่มจังหวะเป็นเร็ว
ขึ้น...............เร็วขึ้น................

“อึ๊ก”ร่างใหญ่กระตุกก่อนที่น้ำขุ่นๆ อุ่นๆ จาไหลเข้าไปภายในของคาเมะ.....เลือดสีแดงผสมกับน้ำขุ่นๆเลอะบนผ้าปูที่

นอนขาวสะอาด................นอนทาบไปบนร่างอันเปลือยเปล่าของร่างบาง จูบซับน้ำตา โดยที่ร่างกายเค้ายังคาอยู่ภาย

ใน................ยังไม่ได้ถอนตัวออกมา.............ร่างกายที่อ่อนเพลียหลับไหลไปโดยไม่รู้สึกตัว..............โดยมีจินที่ยังคาส่วนนั้น

อยู่กระชับกอดแน่นหลับไปตามกัน 
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เป็นเวลานานที่ร่างใหญ่นอนทับร่างที่เล็กกว่าจนถึงเช้า ร่างบางที่รู้สึกตัวก่อนค่อยขยับๆตัว................หนัก..........ขยับไปไหน

ไม่ได้และรู้สึกเหมือนมีอะไรมาคาอยู่ส่วนล่างไว้............ภาพเมื่อคืน ที่จินทำร้ายจิตใจเค้า ผุดขึ้นมาในหัวสมอง.............คาเมะ

หลับตาเพื่อลืมสิ่งที่เกิดขึ้น รวบรวมสติ ค่อยๆผลักจินออก เคลื่อนตัวออกมา แต่งตัว รีบออกไปทันที

แสงแดดยามสายที่สอดส่องเข้ามาทำให้จินที่นอนอยู่ตื่นขึ้น ผลิกตัวไปกอดร่างบางที่นอนข้างๆ แต่พบกับความว่าง

เปล่า.............เผลอยิ้มออกมาคนเดียว............เมื่อนึกถึงสิ่งที่เค้าทำไว้เมื่อคืน................การที่เข้าไปอยู่ภายในตัวของร่างบาง

ตลอดทั้งคืน..........................จินลุกขึ้น หยิบผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำไปชำระร่างกาย....................ออกมาแต่งตัวไปทำงาน

“เอ่อ.....คุณจินครับ คุณคาเมะ ออกไปตั้งแต่ตี 5แล้วครับ”โคคิก้มหน้ารายงานข่าวให้ร่างใหญ่ทราบ

“อื้อ...ขอบใจที่บอก”เดินหน้าระรื่น ออกไปขึ้นรถหน้าบ้าน

“ไม่รับอาหารเช้าหรอครับ”

“ไม่หล่ะ....วันนี้ไม่ต้องขับรถให้ชั้นน่ะ”เดินแกว่งกุญแจรถออกไป ขึ้นรถคันหรู ขับออกไปด้วยความเร็วสูง 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ร่างเล็กที่กลับบ้านอาบน้ำ แต่งตัวพร้อมไปทำงาน.....ทำเหมือนไม่มีเหตุการณ์อันเลวร้ายเกิดขึ้นกับเค้า............ขอให้เป็นเพียง

ฝันร้ายเท่านั้น....................ฝันร้ายที่ไม่มีทางที่จะฝันอีกแล้ว................คาเมะมองรูปตัวเองผ่านทางกระจกบานใหญ่ภายใน

ห้องนอน...............ดวงตาที่บวมเป่ง....บอบช้ำ จากการร้องไห้อย่างหนักเมื่อคืน....น้ำตาที่ไหลตลอดทั้งคืน.....ร่างบางเดินลงมา

ทางบันไดหรู ด้วยหน้าตาที่อิดโรยเต็มที............เหนื่อย..............เจ็บปวดทั้งกาย....แต่ยังเท่ากับเจ็บทางใจ............คาเมะเดิน

ไปขึ้นรถ ให้คนขับรถขับไปส่งยังโรงแรมที่จัดงานเมื่อคืน เพื่อไปเอารถของตัวเองที่จอดไว้ 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

คาเมะ ---- ไม่มีสมาธิที่จะทำงานทั้งวัน......นั่งเหม่อคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นกับเค้า......เรื่องที่จินทำร้ายเค้า.....

แต่ทำไมเค้าสู้จินไม่ได้เลยสักครั้ง.....แพ้จินตลอด.....ภาพต่างๆที่เกิดขึ้นค่อยๆผุดขึ้นมาในสมองทีละภาพ...ละภาพ.....

ภาพที่จินทำร้ายเค้า......

ภาพที่จินอ่อนโยนกับเค้า................จินต้องการอะไรกันแน่.........คาเมะสับสนกับความคิดตัวเอง........ถ้าต้องการให้ชดใช้
 
ก็จะชดใช้ให้หมดเรื่องไป.....จะได้ไม่ต้องมาเจอกันอีก.......

จิน ---- ไม่เป็นอันทำงานเหมือนกัน.....นั่งยิ้มกับการกระทำของเค้าเมื่อคืน......ร่างกายของเค้าที่คาอยู่ในตัวของคาเมะตลอด

ทั้งคืน......รอยต่างๆที่เค้าเป็นคนทำไว้บนร่างกายของคาเมะ........ฝากรอยความเป็นเจ้าของเอาไว้.........แต่ภาพที่ทักกี้จูบมือ

คาเมะก็ผุดขึ้นมา......ยิ้มหุบลงทันที......ไม่อยากให้ใครแตะต้องคาเมะ......เป็นเพราะต้องการให้คาเมะชดใช้หรือเพียงเพราะ

ว่าหวง!!....ไม่อยากให้ใครยุ่ง นอกจากเค้าคนเดียว
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

จินที่นั่งคิดอะไรเพลิน ก็ลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องทำงานหรูทันที ขับรถคันหรูออกไปยังสถานที่ต้องการไปทันที

++บริษัท KKจิวเวอรี่++

“ไม่ทราบว่าพบใครค่ะ”เลาส่วนตัวของคาเมะถามชายร่างสูงที่ดูสง่าเดินมาทำท่าจะเข้าห้อง

“เอ่อ คุณคาซึยะครับ”หันไปตอบเลขาหน้าสวย

“นัดไว้รึป่าวคร่ะ”

“เปล่าครับ”

“ตอนนี้คุณท่านมีแขกอยู่ นั่งรอซักครู่นะค่ะ”เลขาบอกให้จินนั่งรอที่โซฟารับแขกหน้าห้องทำงานของร่างบาง

--ภายในห้องทำงานของร่างเล็ก--

“ทักกี้....ไหนว่านัดตอนเย็นงัยฮะ นี่ยังไม่ถึงเวลาเลยนะฮะ”คาเมะพูดพลางก้มดูนาฤกาที่ข้อมือ

“ก็มารับไงครับ คาซึยะจะได้ไม่เหนื่อย”ส่งยิ้มให้ร่างบาง......หวานหยดย้อย

“ผมยังทำงานไม่เสร็จเรย”คาเมะพูดไปเก็บทำงานไป

“เด๋วผมนั่งรอ รับรองไม่กวนเด็ดขาด”ทักกี้พูดเส็ดก็เดินไปนั้งรอที่โซฟาในห้องทำงาน มองหน้าร่างบางไม่หยุด.....เจ้าตัวเริ่ม

รู้สึกว่าทักกี้ยังมองเค้าอยู่ไม่วางตา

“ทักกี้ฮะ หน้าผมมีอะไรติดอยู่หรอฮะ ผมเห็นมองอยู่นานแล้ว”ทักขึ้น.......ไม่ชอบเรย มีคนมานั่งมองหน้าแล้วยิ้มๆเนี่ย

“มีสิ ฮ่า ฮ่าๆๆๆๆๆ”ขำแกล้งร่างบางตรงหน้า

“อะไรอ่า”คาเมะเอามือถูหน้า แร้งๆเพื่อให้สิ่งที่อยู่บนหน้าหายออกไป

“ตรงนี้ๆ ตรงนี้ด้วยๆ ตรงนี้อีก”ทักกี้พูดกับชี้หน้าตัวเองแทนจุดบนหน้าร่างบาง

“ไหนอ่า ไม่เห็นมีเลย.....แกล้งกันหนิหน่า”คาเมะงอนตุ๊บป่องแร้ววว...

“โอ๋ๆ ขอโทดษคร้าบบ ผมม่ะได้ตั้งใจ”เดินง้อร่างบางที่เดินไปมา

“เด๋วเลี้ยงข้าวม่ะอั่นเลย อยากกินไรสั่งตามสบาย”โห เปิดทางเต็มที่...สั่งแหลกเลย....คาเมะคิดแผนชั่วร้าย

“ฮ่าๆๆๆๆ ผมกินเยอะน่ะ จ่ายไหวหรอ”ยิ้มออกมา ที่งอนน่ะแค่แกล้งเท่านั้นเอง

“ฮ่าๆๆๆๆ ไหวสิ แค่เนี่ย จิ๊บๆ”

เสียงหัวเราะของทั้งสองคนที่กำลังแกล้งกันอย่างมความสุข หารู้ไม่ว่าเสียงแห่งความสุขนั้นได้เล็ดลอดออกมาข้างนอก ทำให้คน

ข้างนอกได้ยินทุกสิ่งทุกอย่าง เสียงหัวเราะของคาเมะ...............คนที่อยู่กับเค้าแต่ไม่เคยแม้แต่จะยิ้มให้เค้า มีรึเสียงหัวเราะ

แบบนี้จะได้ยิน...............แต่อีกเสียง............เสียงของใครไม่รู้ อยู่กับคาเมะ ท่าทางสนิทสนมกันหน้าดู..........จินที่ฟังเสียง

หัวเราะนั้น สายตาวาวก็จ้องที่ประตูห้องบานใหญ่.......................เมื่อไหร่จะเปิด.....จะได้เห็นคนที่สามารถทำให้คาเมะมีความ

สุขได้ขนาดนี้............................ว่าแล้ว ประตูบานใหญ่ก็เปิดออก คาเมะกับชายอีกคนเดินออกมาพร้อมกัน

“มิกะฮะ วันนี้ผมกับก่อนน่ะฮะ บ๊ายบาย”ยิ้มให้เลาขาสุดสวยหน้าห้อง แต่ไม่ทันเห็นอีกคนที่นั่งมองอยู่

“คุณคาซึยะค่ะ มีคนมาขอพบตั้งนานแล้ว”เลขารายงาน ชี้ไปยังคนที่มานั่งรอตั้งนานแล้วจนได้ยินเสียงที่มีความสุขของร่างบาง….

คาเมะหันไปนิ้วเรียวของเลขา แต่ก็ต้องตกใจ........................อาคานิชิ จิน...........นายมาทำไม ทั้งๆที่ชั้นอุตส่าออกมากะจะไม่

ให้เห็นหน้านายแล้ว

“ช่วยบอกเค้าด้วยน่ะครับว่า......ผมไม่ว่าง”สั่งให้เลขาบอก

“อ่อ ......อีกอย่าง......ช่วยเชิญเค้ากลับด้วย...ขอบคุณน่ะฮะ”หันไปมองอย่างเหยียดๆ

“ค่ะ”เลขาก้มหน้ารับคำสั่ง

“ทักกี้ฮะไปกันเถอะ ผมหิวจะแย่อยู่แล้ว ยังไม่ได้กินอะไรเลย”ควงแขนทั้งกี้แบบอ้อนๆ........ทำเสียงอ้อนๆใส่อีก........ทักกี้จับ

มือที่ร่างบางควงเบาๆ

“ครับ ไปกับเถอะ”คาเมะเดินควงแขนทักกี้ออกไป หันมามองจินด้วยสายตาเหยียด

เลขาเดินมาบอกจินที่นั่งสายตาดุๆ.....น่ากัวจิงๆ.....จินเดินตามออกมา.......................เตรียมที่จะลงลิฟท์ไปข้างล่าง.......แต่

คาเมะและทักกี้ก็ยืนรออยู่เหมือนกัน

--ติ๊งต่อง—เสียงลิฟท์ดังขึ้น พร้อมกับประตูลิฟท์เปิดออก.....คาเมะยังควงแขนทักกี้เข้าไปในลิฟท์ โดยมีจินเดินตามเข้ามา

ด้วย.................ภาพที่เห็นร่างบางควงแขนกับคนอื่น......มันทำให้จิตใจของร่างใหญ่ไม่พอใจอย่างมาก......ประตูลิฟท์ปิดลง
อย่างช้าๆ

“ทักกี้ฮะ....เราจะไปกินร้านไหนดีฮะ”ส่งสายตาหวานๆให้ทักกี้....โดยที่ไม่รู้ว่ามีอีกคนมองอยู่

“แล้วแต่คาซึยะสิครับ”เอาใจเต็มที่กับคนคนนี้....ยอมทุกอย่าง

“โอ๊ย!! ทักกี้ฮะๆ อะไรกัดก็ไม่รู้”เกาตามซอกขอขาวอย่างแรง.....แซบ อะไรกัดเค้าก็ไม่รู้

“ไหนๆ ดูซิ ตรงไหน”ถามด้วยความเป็นห่วง คาเมะชี้ไปตรงซอกขอขาวโดยไม่ทันระวังตัวว่ารอยที่จินฝากเอาไว้เมื่อคืนจะ

ปรากฏให้ทักกี้เห็น แต่ทักกี้ไม่ได้คิดอะไรสักนิด เป็นห่วงร่างเล็กตรงหน้ามากกว่า.........................การกระทำของทั้งคู่เป็นการ

กระทำที่ทำให้อีกคนไม่พอใจเข้าไปใหญ่.................ยั่วกันนักใช่ไหม............................คิดจะแกล้งกันรึงัย.........

--ติ๊งติ่ง—เสียงลิฟท์ดังเมื่อถึงจุดหมาย ประตูลิฟท์เปิดออก ทักกี้พาคาเมะเดินออกไปขึ้นรถ เพื่อไปกินข้าว....ส่วนจินเดินออกมา

แล้วก็เดินไปอีกทาง เพื่อไปขึ้นรถเช่นกัน……ยอมรับว่าทนไม่ได้กับการกระทำของร่างบาง....เดินขึ้นรถรีบขับรถออกไปทันที

++ร้านอาหารสุดหรู++

“ที่นัดมานี่ มีอะไรกับผมรึฮะ”คาเมะถามขึ้นหลังจากที่กินอาหารกันก็นานพอสมคสร

“คือ.....เอ่อคือว่า….”มันพูดยากจัง

“อะไรหรอฮะ”คาเมะทำท่าสนใจเต็มที่

“คือผมชอบคาซึยะครับ”ทักกี้ตัดสินใจพูดออกไป

“ครับ”คาเมะรับรู้ แต่ไม่เคยคิดอะไรเกินเลยไปมากกว่าพี่ชาย

“เป็นแฟนผมได้ไหม๊ครับ”น่าน ตัดสินใจถาม หวังว่าจะได้คำตอบจากร่างบางที่น่าจะยอมรับเค้า

“เอ่อ....คือผม...ผม”คาเมะหน้าเจื่อน.............จะพูดงัยดี.......ก็ไม่ได้ชอบอ่ะ

“ไม่เป็นรัยครับ ผมเข้าใจ”ทักกี้ทำหน้าเส้าๆ

“เเต่ผมชอบทักกี้นะฮะ ....รักทักกี้เหมือนพี่ชาย.....”พูดออกมาตามอย่างที่ใจคิด ทักกี้ยิ้มกัยคำพูดของร่างบาง อย่างน้อยคาเมะ

ก็ยังรักเค้า.......ถึงจะฐานะอื่นก็เถอะ

“ไม่เป็นไรครับ เป็นพี่ชายก็ได้.....พี่ชายคนนี้จะดูแลน้องคนนี้ให้ดีที่สุด”ทักกี้เอามือยีหัวคาเมะจนยุ่งเหยิง

“อ่าๆ พี่ทักกี้ก็”เปลี่ยนสรรพนามทันที

“คาซึยะ กลับกันเถอะ”ควักเงินออกมาวางไว้

“ครับ เรียนคาเมะก็ได้ สั้นดี”ยิ้มให้อีกที..........ทั้งสองเดินออกมาจากร้านอย่างมีความสุข....ทักกี้ขับรถพาคาเมะไปส่งที่

บ้าน......บ้านหลังใหญ่ที่มีแต่คาเมะอยู่ และยังเหลือเพียงคนรับใช้บางส่วนเท่านั้นที่ยังคงอยู่

“ถึงละครับ”ทักกี้จอดรถหน้าบ้าน ไม่ได้เข้าไปส่งข้างใน

“ขอบคุณนะครับพี่ชาย......ขับรถกลับบ้านดีๆหล่ะครับ”ยิ้มหวานให้ทักกี้...............มีความสุกจังเมือ่เห็นรอยยิ้มของคาเมะ

“คร้าบบบ น้องรัก ไม่ต้องเป็นห่วง”รับคำ เมื่อร่างบางเดินออกจากรถไปก็ขับรถออกไปทันที คาเมะมองตามรถที่แล่นออกไป

หันมาล้วงหากุญแจบ้าน

ร่างบางที่กำลังควานหากุญแจบ้าน ไม่อยากรบวนคนใช้ มันดึกมากแล้ว จู่ๆ ก็มีรถมาจอดข้างหลัง คาเมะหันไม่มอง.......ตกใจ

อีกแล้ว...............นายมาทำไม อาคานิชิ จิน.................หันกลับไปหากุญแจบ้านตามเดิม

“ขึ้นรถ”จินพูดเสียงเรียบ ตอนนี้มายืนอยู่ข้างหลังคาเมะแล้ว……….คาเมะทำเป็นไม่ได้ยิน ยังคงหากุญแจอยู่....มือเริ่ม

สั่น...............เมื่อไหร่จะเจอสักที ของเยอะแยะ รกไปหมด............อ่อเจอแล้ว..........

คาเมะกำลังไขกุญจาบ้านอยู่.............จินกระชากคาเมะลากไปขึ้นรถที่จอดเทียบอยู่

To..Be..Con
อ่านเเล้วเมนท์กันด้วยน้าาาาา

[Love Is Not Everything]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

 




มาต่อ

[opor10]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ต่อ อีก    คับบ  สนุกมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

[toyyou]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ต่ออีกน้าค้าบบบบบบบ สนุกมากกกกกก

[seven77]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาต่ออีกน่ะคัฟ  หนุ๊กหนุก

[bb9443]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาเเล้วจ้าาาา กะอีกสองตอนของวันนี้ถ้าพร้อมเเล้วก็ไปกันเลยจ้าาา
--Part7

คาเมะที่ถูกจินกระชากขึ้นรถมาก็นั่งนิ่ง.............ไม่อยากแม้กระทั่งจะมองหน้า.................ร่างบางหันหน้าออกไปทางหน้าต่าง

รถ........................ไร้เสียงสนทนาใดๆทั้งสิ้น.......................จินขับรถด้วยความเร็วสูง คงเป็นเพราะแอลกอฮอลที่เพิ่งกินมากับ

ยูอิจิก่อนที่จะมาดักรอหน้าบ้านของคาเมะ................จินขับรถออกไปนอกชานเมืองเรื่อยๆ..............ร่างบางที่นั่งเงียบอยู่นาน

ตอนนี้หลับไปแล้วคงเป็นเพราะความเหนื่อยที่สะสมมาทั้งวัน............รวมทั้งการกระทำของจินที่ทำเค้าเมื่อคืน ยังรู้สึกเจ็บ แต่ก็

ต้องฝืนทนความรู้สึกนั้นเอาไว้ ไม่อยากแสดงให้ใครรับรู้ทั้งสิ้น.....ขอเก็บความรู้สึกนี้เพียงฝ่ายเดียว......เพราะมันเป็นเรื่องเรื่อง

ของเค้า ที่จะต้องชดใช้ให้หมดสิ้น................จินที่ขับรถมาเป็นระยะทางที่แสนไกล.................รถคันหรูถูกจอดหน้าบ้านพัก

ตากอากาศที่ดูสวยงาม..............น่าอบอุ่น...................เห็นแล้วน่าอยู่จริงๆ..................จินดับเครื่องรถ หันหน้ามาทางร่างบาง

ที่ตอนนี้หลับตาพริ้ม..........แต่ตาคู่สวยนั้นดูหมองเศร้า..บอบช้ำมาก..คงเป็นเพราะร้องไห้หนัก.....หรือเป็นเพราะไม่ได้พัก

ผ่อน...ก็ไม่รู้ได้.......จินเห็นร่างเล็กนั้นก็อดใจไม่ได้ที่จะขโมยหอมของคาเมะ......คาเมะรู้สึกตัวหน่อยๆ....ค่อยๆลืมตาขึ้น.....

แต่เพื่อนลืมตาโตเต็มที่แล้วก็เห็นจินที่ยื่นหน้ามาอยู่ข้างหน้าเค้า......สายตาของจินจ้องใบหน้าของคาเมะ......คาเมะเป็นฝ่าย

หลบตาจิน....ไม่......ไม่อยากมอง

“พามาที่นี่ทำไม”คาเมะถามเสียงเรียบ ไม่มองหน้าจิน ทั้งๆที่หน้าจินยังอยู่ไกลไม่ถึง5cm.

“พักผ่อนไง ท่าทางน่าจะเหนื่อย เมื่อคืนก็มีอะไรกับชั้น แถมเมื่อกลางวันยังมีอะไรกับหมอนั่นอีก ถ้าไม่เหนื่อยนายก็คงเก่งน่าดู

เลยหล่ะ”กระซิบข้างหูร่างบางเบาๆ แต่แฝงไปด้วยน้ำเสียงที่ดูเยาะเย้ย.....ดูถูก......คาเมะที่ฟังนั้นก็โมโห.....ทำไมต้องดูถูกเค้า
แบบนี้ด้วย

“เหนื่อยมากเลยหล่ะ.....แต่ไม่ใช่กับนายน่ะ.....กับนายหน่ะไม่ได้ครึ่งของทักกี้เลยซักนิด”คาเมะพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยั่นเต็มที่

ผลักตัวร่างสูงที่คร่อมเข้าอยู่ออก แล้วเดินออกไปทันที................จินที่ได้ฟังอย่างนั้นก้อเลือดขึ้นหน้า...............คาเมะที่เดิน

ออกมาจากร่างสูง ก็เดินมายังชายหาด เดินไปเรื่อยๆ น้ำตาที่เก็บมานาน ตั้งแต่ออกจากบ้าน ตอนนี้ถูกสั่งให้ไหลรินลงมาอาบ

แก้มที่ขาวใส..............จินเดินที่อึ้งอยู่สักพักก็เดินตามออกมา แต่ตอนนี้กลายเป็นวิ่งตามแล้ว...........คาเมะหันกลับไปมองทาง

ที่เดินมา เห็นจินกำลังวิ่งมาทางเค้า..............คาเมะก็ออกแรงวิ่งทันที...............วิ่งหนีจินที่วิ่งตามเค้า...ตอนนี้จินวิ่งใกล้เข้ามา
แล้ว................คาเมะรู้สึกเหมือนขาหมดแรง.............

ทำไมขามันก้าวไม่ออก............เทียบกับจินตอนนี้ยิ่งวิ่งหน้ามุ่งมั่น ใกล้เข้ามาทุกที.........ร่างบางก็พยายามวิ่งหนีเต็ม

ที่.................แต่ขาที่หมดแรงนี่สิ...........สะดุดกับเชือกที่ผูกเรือเข้าให้..............คาเมะที่ทรุดลงไปเพราะความซุ่มซ่ามของตัว

เอง สายตายังคงมองร่างสูงที่วิ่งเข้ามาหาเค้า..........คาเมะพยายามเขยิบหนี หนีให้ไกลที่สุด........แต่ร่างสูงก็วิ่งมาจน

ทัน...........หยุด ยืนมองร่างเล็กที่พยายามเขยิบหนีเค้า...........จินเดินเข้ามาใกล้ตัวคาเมะเรื่อยๆ

“จะหนีไปไหนหล่ะ”ก้มลงจับข้อมือร่างบางไว้....บีบแน่น.....รีบประกบปากร่างบางทันทีลิ้นอุ่นๆถูกแทรกเข้าไปเซาะหาความ

หวานของร่างบาง น้ำใสๆที่ไหลลงมาจากตาทั้งสองข้างของคาเมะ ดูเหมือนจะไหลลงมามากกว่าเดิม........คาเมะส่ายหน้าไป
มา.........ไม่อยากได้สัมผัสแบบนี้............

“ของชั้นมันแย่กว่าทักกี้ตรงไหน..............รังเกลียดนักใช่ไม๊”จินพูดจบก็ลากคาเมะมาข้างเรือที่ถูกนำขึ้นมาจอดอยู่บนหาดใต้

ต้นไม้ใหญ่ จินผลักคาเมะลงบนพื้นทรายสีขาวนวล.........จินรีบทาบทับลงไปบนร่างบางทันที..............ประกบปากคาเมะอีก

ครั้ง ซอดแทรกลิ้นเข้าไปทันที........คาเมะก็ได้แต่กล้ำกลืนฝืนทนความรู้สึกนี้.....ทั้งๆที่อยากปฏิเสธเต็มที่.....แต่ทำไม่ได้.......

ใบหน้าของจินเริ่มซุกไซร้ไปตามซอกคอที่ขาวนวล มือก็พันธนาการปลดกระดุมเสื้อของร่างบางออก..........คาเมะใช้แขนที่อ่อน

แรงผลักจินออก.......ปฏิเสธแต่ก็ไม่เป็นผล...........กระดุมที่ถูกติดแน่นเมื่อตอนเช้า แต่ตอนนี้ได้ถูกปลดออกจนมาถึงเม็ดที่3
แล้ว

“ไม่น่ะ……….ไม่..........ของร้อง”คาเมะส่งเสียงขอร้อง.........มือก็ผลักร่างใหญ่ตรงหน้าเต็มแรง...

“กลัวใครจะมาเห็นหรือไง......ไม่ต้องกลัว......ชั้นรับรองไม่มีหรอก..” พูดด้วยรอยยิ้มที่น่ากลัวสำหรับคาเมะ.......แต่ก็คงไม่มี

ใครเห็นหรอก.............เพราะมันเป็นเวลากลางคืน..........แล้วที่ตรงนี้เป็นที่ที่ไร้แสงไฟ มีแต่แสงดาวที่อยู่บนฝากฟ้าเท่า

นั้น.......ซึ่งเป็นแสงสว่างรำไรๆ…….หน้าก็ยังซุกไซร้อยู่ตามซอกคอขาวๆของคาเมะ

“ไม่.......ขอร้องน่ะ ฉันขอร้อง”น้ำตาใหลพรากลงมาอาบแก้มทั้งสองอย่างไม่ขาดสาย......ใบหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตาส่ายไป

มา.........ตัวก็ยังดิ้นให้หลุดจาการเกาะกุมของร่างใหญ่...........ถอยเขยิบไปเรื่อย.....

“จะไปไหน…..มานี่”คาเมะที่เขยิบถอยไปข้างหลัง...........โดนจินจับข้อเท้าลากเข้ามาหาตัวเอง

“โอ๊ย.....เจ็บ..เจ็บ”เจ็บตรงข้อเท้าที่ร่างใหญ่จับ........ที่เดินสะดุดเมื่อกี้ เกิดรอยเขียวช้ำขึ้น……จินชำเลืองเห็นข้อเท้าที่เค้าจับอยู่

ก็ต้องตกใจ..........ข้อเท้าที่บวมขึ้นมา..........ตรงข้อมีรอบช้ำออกดำๆ......มองไม่ค่อยเห็นเพราะไม่มีแสดงไฟที่สว่างไสว.....แต่

ความคิดของจินคิดว่าเป็นรอยช้ำแน่นอน......

“ขอโทษ”คำพูดที่แผ่วเบาของจิน........จินจูบซับน้ำตาที่ไหลพรากลงมา........โอบกอดคนตัวเล็กให้อยู่ในอ้อมแขน.........เค้าเป็น

คนผิดใช่ไหม๊ ที่ทำอย่างนี้กับคาเมะ.........น้ำตาที่ไหลลงมาอย่างไม่ขาดสายกลับไหลลงมามากกว่าเก่า........

“กลับบ้านกันเถอะ”อุ้มร่างบางขึ้น กระชับกอดแน่น.........พาเดินกลับบ้าน.......คาเมะเอาหน้าซุกกับอกกว้างของร่างใหญ่..........

กลิ่นเหล้า............ก่อนจินมาจินไปกินเหล้ามาหรอ..............ท่าทางจะเมาพอสมควร..............

จินที่เดินอุ้มคาเมะมาจากที่ชายหาด......ตอนนี้มาหยุดอยู่หน้าบ้านพักตากอากาศ...............อุ้มร่างเล็กเข้ามาวางบนโซฟาที่ดู

หรูหรา แต่ดูเข้าชุดกับบ้านหลังนี้มาก โซฟาสีขาวตัดกับห้องสีฟ้า.....ดูสวยงามมาก

“นั่งรออยู่ตรงนี้น่ะ เด๋วมา”จินเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ และออกมาพร้อมกันกะละมังใบเล็กๆที่ใส่น้ำอุ่นๆ พร้อมกับมีผ้าผืน
เล็กๆแช่อยู่

“ไหนดูสิ”จับข้อเท้าร่างเล็กขึ้นมาดู.................ข้อเท้าบวมเป่ง............สีผิวหนังบริเวณนั้นเปลี่ยนไปเป็นสีเขียวๆ ม่วงๆ ช้ำ
เลือด

“สงสัยข้อเท้าจะซ้น....”จินบิดผ้าหมาดๆ เอามาเช็ดเบาๆ บริเวณข้อเท้า ทำความสะอาดให้..........แล้วเดินไปหยิบยามาทา

“นี่ทายาหน่อยน่ะ”เปิดฝาหลอดยา.......บีบเจลใสๆที่อยู่ในหลอดลงบนนิ้ว..............ทาข้อเท้าให้ร่างเล็กอย่างบาที่สุด.............ไม่

อยากทำร้ายร่างนี้แล้ว............พอแล้วกับการที่จะทำให้ร่างนี้เจ็บปวด.......คาเมะที่มองดูการกระทำของร่างใหญ่ก็แปลก

ใจ..................เค้าเป็นอะไรของเค้าน่ะ........................ทำไมถึงทำให้เราขนาดนี้....................ยอมทำให้ทุกอย่าง............

มองหน้าร่างใหญ่ที่ก้มหน้าดูข้อเท้าของตัวเองด้วยคิ้วที่ผูกมัดติดกันไว้.....สงสัยจริงๆ....

“เสร็จล่ะ”เงยหน้าขึ้นมาสบสายตากับคาเมะพอดี..............คาเมะเป็นฝ่ายหลบตา.........จินยิ้มให้ร่างเล็กที่ไม่เห็นรอยยิ้มเค้า

“ขอบคุณ”พูดออกไปเมื่อจินเดินเอากะละมังกับหลอดยาไปเก็บ

“นอนซะน่ะ”อุ้มร่างเล็กเข้ามาในห้องนอน....วางร่างบางลงบนเตียง.................ห่มผ้าห่มให้ร่างเล็กที่ท่าทางจะเหนื่อย

มาก..........เมื่อเห็นร่างเล็กหลับตาลง......จูบที่หน้าผากเบาๆ.............ปิดไฟ.........เดินหยิบผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำไป...............

เมื่ออาบน้ำเสร็จก็ออกมาหยิบผ้าห่มที่อยู่ในตู้กับหมอนออกมา...........เดินไปยังโซฟา ล้มตัวลงนอน............. 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

กลิ่นของอาหารเช้าโชยเข้ามาเตะจมูกร่างที่นอนอยู่บนเตียง..............ทำให้ร่างนั้นขยับตัว ค่อยๆลืมตาขึ้น..............ลุกขึ้น

พยายามพยุงตัวให้ลุกเดินไปตามกลิ่นที่โชยเข้ามา..............ภาพที่คาเมะเห็นตรงหน้า............คนที่ดูออกจะเป็นคุณชายอย่าง

อาคานิชิ จิน กำลังทำอาหารอยู่ในครัว.............คาเมะเผลอยิ้มให้กับภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า.......

“อ่าว...ตื่นนานรึยัง”เสียงเรียกของจินทำให้คาเมะหลุดจากพวังค์ทันที

“ไม่นานเท่าไหร่”หลบสายตากับคนตรงหน้า..................ไม่กล้ามอง

“แล้วทำไมมายืนอยู่ตรงนี้หล่ะ.......ขายังเจ็บอยู่ไม่ใช่หรอ”พยายามพยุงตัวร่างเล็ก

“ค่อยยังชั่วแล้ว”คาเมะตอบเสียงเรียบ ผลักมือจินออกเบาๆ

“ม่ะ มากินข้าวดีกว่า”แรงผลักเบาๆของคาเมะไม่เป็นผล...............จินจับแขนคาเมะใช้ตัวเองเป็นที่พึ่งให้ร่างเล็กเดินตามมาที่

โต๊ะกินข้าว...............เลื่อนเก้าอี้ให้คนตัวเล็กนั่ง...............อ้อมไปอีกฝั่งนั่งลงกินข้าวด้วยกัน.................ระหว่างการกินข้าว

นั้น...................ไม่มีเสียงสนทนาใดๆทั้งนั้น......................

“กินนี่หน่อยสิ” ตักสลัดที่อยู่กลางโต๊ะให้..........เห็นคาเมะนั่งคนซุปไปมาให้ถ้วยไม่ค่อยจะกินสักเท่าไหร่

“กินข้าวเสร็จแล้วก็อาบน้ำซะน่ะ…..ชั้นจะได้ไปส่งที่บ้าน”เก็บจานที่อยู่บนบนโต๊ะอาหาร เดินเข้าครัวไป

คาเมะค่อยๆลุกขึ้น เดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำอย่างว่าง่าย

“ไหนดูแผลหน่อยสิ”เดินมาดูคาเมะที่แต่งตัวออกจากห้องน้ำแล้วมานั่งอยู่ที่โซฟาห้องรับแขก................จับข้อเท้าร่างเล็กขึ้นมา
ดู

“ทายาอีกครั้งคงจะดีกว่านี้น่ะ”หยิบยาที่วางอยู่บนโต๊ะตัวเล็กๆขึ้นมาทาที่ข้อเท้าร่างเล็ก…………ทายาเสร็จก็จะอุ้มร่างเล็กที่นั่ง

เหม่ออยู่.............คาเมะตกใจ.............จินอุ้มคาเมะออกมาจากบ้านขึ้นรถแล้วรถคันหรูก็ถูกขับออกไป....................... 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“นี่นาย!! เห็นจินไม๊”ยามะพีที่เข้ามาหาจินที่บริษัทแต่เช้า ถามยูอิจิที่เดินเล่นอยู่ให้บริษัท

“ไม่เห็นครับ ที่เห็นก็คงมีแต่ผมหล่ะครับ”ส่งยิ้มยั่วอารมณ์คนตรงหน้า

“แล้วรู้ไม๊ว่าจินไปไหน”ไม่อยากคุยจริงๆกับคนนี้...........ท่าทางจะไม่รู้เรื่อง...........

“จะไปรู้หรอ เผอิญผมก็ไม่ได้ไปนอนกะไอ้จินซะด้วย เลยไม่รู้ว่ามันไปไหน”ยูอิจิทำทำหน้าตายิ้มยียวนร่างเล็กเรื่อยๆ............

อยากแกล้งซะจริง......................คนอะไรน่ารักเป็นบ้าเลย...................

“เห่ย.....ฉันไม่อยากคุยกับนายแล้ว”ทำเสียงสูง...............เบื่อจริงๆเลยเนี่ย พวกกวนประสาท.................ไม่อยากพบไม่อยาก

เจอ...............................ยามะพีเดินสะบัดหน้าใส่ยูอิจิเดินเข้าห้องทำงานจินไป

“นาย....ตามชั้นเข้ามาทำไม”ยามะพีที่นั่งรอจินอยู่ที่โซฟารับแขกตัวหรูในห้องทำงานจิน.......ถามขึ้น เมื่อเห็นยูอิจิเดินตามเข้า
มา

“อ่าว....ก็นี่ห้องทำงานเพื่อนผม.....ทำไมผมจะเข้ามานั่งไม่ได้หล่ะครับ”พูดพร้อมเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะทำงานจิน

“เห่ย เบื่อจริง…ไม่อยากเจอก็ต้องมาเจอ”ยามะบ่นกับตัวเองเบาๆ………….ยามะพีนั่งเงียบไม่คุยกับยูอิจิที่นั่งมองหน้าเค้ายิ้มๆตลอด
สักนิด

“คุณสุดสวยครับ...........ไม่หิวหรอครับ”ยูอิจิถามขึ้น ................นั่งรอจินนานแล้ว..นี่ก็เที่ยงแล้วด้วย................เลยตัดสินใจชวน
ร่างบางออกไปกินข้าว

“ใครสุดสวย..........”หันมาค้อนให้ยูอิจิ

“คุณก็ดูสิครับ......ในห้องนี้นอกจากผมกับคุณยังจะมีใครอีก........ถ้าไม่ใช่ คุณ”ยิ้มให้ยามะที่ส่งสายคากินเลือกกินเนื้อมา

ให้...............ชอบเจงเจ๊งยั่วอารมณ์คนสวยขี้งอนเนี่ย

“นี่นาย.....ชั้นเป็นผู้ชายน่ะ....มาเรียกอย่างนี้ได้ยังไง”สะบัดหน้า เชิดใส่ยูอิจิสะนี่...........งอนเข้าแล้ว

“โอ๋ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ขอโทษคร้าบบบบบ.....ป่ะ ไปกินข้าวกันเถอะ”เดินมาลากยามะที่นั่งอยู่ให้ลุกขึ้นตามแรงฉุด

“ไม่ ฉันไม่หิว…..ปล่อยยยย”ปฏิเสธเต็มที่ ทั้งดิ้น ทั้งถีบ

คร้อก~~~เสียงท้องร้องของยามะดังขึ้น..........

“โห หิวก็ไม่บอก วางฟอร์มอยู่นั่นแหละ”ยิ้มกัยอาการที่มันฟ้องว่า....................กำลังหิวอย่างรุงแรง.............ไม่สนใจลากยามะ

ออกจากห้องทำงานจินไป พาขึ้นรถสปอร์ทที่จอดอยู่ขับหายออกไปอย่างรวดเร็ว

To..Be..Con