พิมพ์

[Oishi_m]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

กูพี่มึงนะเว้ย...1


ใครโทรมากวนกูตอนนี้ว่ะ

อารมณ์ เสีย กำลังต่อราคาของกำลังจะได้เลย

อ้าวไม่โชว์เบอร์ด้วยนะมึง

"hello" ของแรดนิดนึง ก็ต้อนนี้อยู่ ออสเตเรียนิ

"ไม่ต้องมาแรดไอ้กานต์  กูเอง เทพ"อ้าวเพื่อนกูเอง

"มีอะไรมึง โทรมาหากูถึงนี้ กด 008 รึป่าว ถ้าจะทวงของฝากอ่ะ ไม่ต้องห่วง กูกำลังจะซื้อให้อยู่เลย"

"ป่าว กูแค่อยากรู้ว่ามึงจะกลับวันไหน"มันเข้าเรื่อง

"วันศุกร์นี้งาย ทำไมจะมารับกูหรอ"

"ป่าว ศุกร์ กี่โมงว่ะ"

"ประมาน สี่โมงเย็น ทำไมว่ะ"ชักสงสัย

"ก็ศุกร์นี้  มีรับน้องต่างจังหวัด มึงจะไปป่าว"

"ที่ไหนว่ะ"

"ระยอง ถ้ามึงจะไปอ่ะ ก็ให้ไปพร้อมกับรุ่นน้องปี1 มันจะมีรถตู้รอรับรุ่นน้องที่เลิกเย็นอยู่ ประมาน 10 คน มึงมาพร้อมน้องแล้วกัน"

"อ้าว แล้วมึงล่ะ"

"กู ก็ไปพร้อมคนอื่นๆงาย รถมันออก 9 โมงเช้า มึงกลับมาไม่ทันหรอ มึงมาพร้อมพวกน้องที่เลิกเย็นแล้วกัน จะได้คุมน้องด้วย"

"จะดีหรอว่ะ แล้วมีน้องปีสองมาด้วยมั้ยว่ะ หรือว่าเพื่อนเราอ่า"

"ตอนแรกก็จะมี แต่ตอนนี้ไม่แล้ว"อะไรของมันว่ะ

"ยังงัยว่ะ งง"

"ก็มีมึงคุม แล้วงัย คนอื่นก็จะได้มาช่วยกันเตรียมค่าย"

"ได้งัยว่ะ กูไม่รู้จักใครเลยนะเว้ย"

"เอาน่า อย่าเรื่องมาก รถออก 6 โมงเย็น คงมาทันนะมึง กูจะบอกพี่สม(คนขับรถตู้คณะ)ให้รอมึงนะเว้ย"พูดเสร็จมัน

ก็วางสายจากไอ้พัดไป ผมก็ตั้งหน้าตั้งตาหาซื้อของฝากกลับเมืองไทยต่อใน paddy market


ผมชื่อกานต์ครับ  เป็นนักศึกษาชั้นปีที่สาม มหาวิทยาลัยชื่อดัง คณะ อืม อย่ารู้เลย

ครอบครัวหรอ ผมมีแต่แม่ครับ แม่เลี้ยงผมมาตั้งแต่เด็ก พ่อหรอ ผมจำหน้าไม่ได้ด้วยซ้ำ แม่เล่าให้ฟังว่า พ่อผมเสียไปตั้งแต่ผมจำความไม่ได้

แต่ไม่ต้องเศร้าไปนะครับ แม่ผมอ่าเค้าหาพ่อให้ผมได้แล้ว แถมเป็นคนออสเตเรียอีกตั้งหาก ก็เนี้ยแหละครับสาเหตุที่ผมมาออสฯ

ทุกครั้งที่ปิดเทอมเนี้ย ผมก็ต้องมาอยู่ที่นี้แหละครับมาอยู่ที่ Sydney  พอแม่ผมแต่งงานใหม่กับDad (ผมเรียกเค้าว่า dad นะครับ ส่วนแม่ก็เรียกแม่นั้นแหละ

แม่ก็ย้ายมา อยู่Sydney เลยครับ ตอนแรกผมก็จะตามมาอยู่ด้วยแล้วแหละ แต่ไม่อยากออกจากรร.กลางคัน พอจบม.6 กะว่าจะไปเรียน มหาวิทยาลัยที่ออสฯ แต่เสือกเอนท์ติดที่

เมืองไทย ก็เลย เลยตามเลยครับ แม่เค้าก็ไม่ว่าอะไร แค่บอกว่า ทุกครั้งที่ปิดเทอมให้ไปอยู่กับเค้าที่ออสฯ เข้าเรื่องต่อนะครับ

พอเครื่องบินมาแตะสนามบินดอนเมือง(ก็ตอนนั้นมัน สนามบินดอนเมืองอ่าครับ อายว่ะ)

ประมานสี่โมงครึ่ง มีเวลาอีกแค่ชั่วโมงกว่าๆ รถจะออก ถ้ากลับไปบ้านก่อนแล้วกลับไปมหาฯลัยไม่ทันแน่ๆ เอางัยดีว่ะ

ถ้าไป มหาฯลัยตอนนี้ กระเป๋าก็เยอะเกิ้น คิดไปคิดมา ก็ไปค่ายรับน้องไม่ได้ไปเดินป่านี้หว่า กระเป๋าก็ไม่ได้แบก ไปมันทั้งอย่างงี้แหละ

กว่าจะไปถึงมหาฯลัยได้ แมร่งแทบตาย รถจะติดไปถึงดาวอังคารเลยรึงัยว่ะ

มาถึงคณะก็เกือบๆ หกโมงแล้ว เห็นน้องๆตั้งกลุ่มกันอยู่ใต้คณะ ก็เลยเดินตรงเข้าไป

"เห่ย มึงจะไปไหนว่ะ หอบมาเยอะขนาดนั้น"ใครแซวกูว่ะ

"ไปกับมึงนั้นแหละ พูดมาก ไปขึ้นรถได้แล้ว"ว่าแล้วผมก็เลยไล่พวกมันขึ้นรถกัน  นับไปนับมาได้ 11 คนถ้วน

"อ้าว พี่สม ไปได้เลยครับ"แล้วรถก็เคลื่อนออกไป แล้วไอ้กานต์จะทำอะไรล่ะครับ

หลับสิครับ  หลับไปได้สักพัก ก็ไก้ยินเสียงไอ้พวกน้องๆ แนะนำตัวกัน ก็นะ รู้จักกันไว้อะดีแล้ว

"เห่ ย ไอ้คนที่นั้งข้างหน้าอ่ะ จะไม่แนะนำตัวหน่อยหรอว่ะ"เสียงปริศนาเสียงเดิม

"ไม่"ผม ตอบไปสั้นๆ

"โหย แม่งหยิ่งว่ะ อย่าไปคบแมร่งเลย"อีกเสียงเสริม

"น้อง กานต์ ไม่บอกน้องไปล่ะครับ ว่าเราอ่ะเป็นรุ่นพี่"พี่สมถามผม

"ไม่ หรอกพี่ อย่างงี้อ่ะดีแล้ว ผมอยากเห็นหน้าพวกมันตอนมันรู้ว่าผมเป็นใคร"ว่าแล้วผมก็คิดแผน แก้เผ็ดพวกเด็กเห่อหมอย

ผมหลับตาลงไปได้สักพัก ก็เหมือนมีคนมาสะกิด

"เธอๆๆๆ "เสียงน้องผู้หญิงคนนึง

"อืม ว่างัย"ผมงัยเงียตอบรับ

"เธอ เราเมารถน่ะ ขอนั่งข้างหน้าคนขับได้มั้ย"น้องเค้าเมารถนะครับ

"ได้สิ ได้ พี่สน จอดรถทีครับ"แล้วผมก็เปลี่ยนที่นั่งกับน้องผู้หญิงคนนั้น

โดย ที่ผมไม่ได้สนใจคนที่นั่งอยู่ข้างๆ พอแลกที่เสร็จก็เอาipodเสียบเข้าหูแล้วก็จะเข้าโหมดจำศิลต่อ

ฟังเพลง ไปได้สักพัก ไอ้คนที่นั่งข้างๆมันก็ดึง หูฟังผมออก

"เห่ย อะไรของมึงว่ะ"ผมโวยวาย

"นี่มึงจะไม่คบใครเลยรึงัยว่ะ"มันพูด

"นี่ แล้วมันเกียวอะไรกับคุณมิทราบครับ"ผมชักหงุดหงิด แต่ผมก็ต้องชะงักครับ

เพราะ ว่า...

เพราว่า...

เพราะว่า...

มันหล่อครับ แหะๆ

"เกี่ยว ดิว่ะ รุ่นเดียวกัน ทำไมว่ะ แล้วมึงมามองหน้ากูทำไมว่ะ"ก็มึงหล่อ

"เอา น่า ถึงค่ายมึงก็รู้จักกูเอง ตอนนี้กูขอนอนก่อน เมื่อคืนนอนน้อยเว้ย เอาคืนมา หูฟังกู"มันไม่ยื่นให้ครับ

"ถ้ามึงอยากเอาคืน ก็บอกชื่อมึงมาก่อน"อะไรของมึงเนี้ยไอ้น้องหล่อ อยากจะรู้ชื่อกูขนาดนั้น

"กู ชื่อ กานต์"เลยตามเลยครับ

"เออ กูชื่อเต้ย ก็แค่เนี้ย อ่ะ เอาคืนไป"แล้วมันก็ยื่น หูฟังคืนผม

อะไรของมันว่ะ บทจะง่ายก็ง่าย....................อย่างอื่นขอให้ง่ายด้วยล่ะกัน

[Oishi_m]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

แฮะๆ อ่านแล้วหนุกนี้เรยเอามาลง ไว้ งับ อิอิ

พี่มึงนะเว้ย...2

หลับไปนานเท่าไหร่ไม่รู้  แต่รู้อีกทีก็มีรุ่นน้องปีสองมาปลุก

"พี่กานต์ ตื่นๆๆๆๆ"ตื่นมาก็ต้องตกใจครับ  เพราะว่าไอ้พวกน้องๆปีหนึ่งมันหายหัวไปหมดแล้ว ไม่มีใครปลุกกูเลย

"พี่ กานต์ พี่เทพรอพี่อยู่ที่ห้องสัมมนาอ่าครับ ม่ะผมพาไป"ว่าแล้วไอ้น้องปีสองคนนั้นก็มาผมพร้อมกับช่วยผมแบกกระเป๋าผมด้วย

มัน ก็มองหน้าผมแปลกๆครับ ตอนมันเห็นผมหอบเอากระเป๋ามาทำไมเยอะแยะ  แต่มันก็ไม่พูดอะไร

พอเจอกับไอ้เทพก็คุยกับมันสักพัก แล้วก็ทักเพื่อนๆน้องๆ

ไอ้เทพก็พาผมไปห้องพัก เพื่อที่จะอาบน้ำแล้วค่อยออกไปร่วมกิจกรรมตอนกลางคืน

อาบน้ำอาบท่า เสร็จก็รีบเดินตรงไปหาไอ้เทพที่ห้องสมัมนาครับ

"ไอ้เทพ"ผมตะโกนลั่น ห้องสัมมนา

"มึงจะแหกปากทำไมว่ะ"พูดเสร็จมันก็รีบเดินเข้ามาหาผม

"เทพ กูหิว"

"ไอ้ห่า กูก็นึกว่าอะไร สัด กูเตรียมไว้ให้แล้ว ไปๆๆ กูพาไป"แล้วมันก็พาผมไปห้องอาหารของที่พัก  มาถึงผมก็ตั้งหน้าตั้งตากิน อย่างเดียวครับ

ไอ้เทพก็ขอตัวไปห้องสมัมนาก่อนเพราะว่าจะมีพิธีเปิดค่ายอย่างเป็นทางการ(ตอนสี่ทุ่ม เชื่อมันเลย มึงจะเปิดทำไมตอนกลางคืนว่ะ)

ผมนั่งกินข้าวที่ไอ้เทพเก็บ ไว้ไม่นานเท่าไหร่ ไอ้พวกน้องๆที่มาพร้อมผมก็มาครับ

คงมากินข้าวกัน นั้นแหละ

"เห่ย มึงอ่ะ"มึงเรียกใครว่ะ

"มึงนั้นแหละไอ้กานต์ "ไอ้เต้ยครับ

ผมเงียบไม่ตอบ

"ทำไมมึงมาที่นี้ก่อนพวกกูว่ะ มึงมีอภิสิทธิ์อะไรว่ะ"มันพูดต่อ

"อ้าวไอ้สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำนิ กูถามไม่ตอบอีกล่ะ เดี๋ยวมึงก็เจอตีนกูหรอ"อ้าวไอ้นี้ เกินไปแล้วมึง

"มึง จะเกินไปแล้วนะ ไอ้เต้ย"ผมเริ่มมีน้ำโหครับ

"มึงจะทำไมกู ตัวแค่เนี้ย ไอ้อ่อน"

แต่มือผมเร็วกว่าปากครับ ต่อยเข้าไปที่ปากมันเต็ม

หน้ามันหันไปตามแรงมือผม

พวกน้องๆคน อื่นที่มากับมันก็ตกใจครับ

ไอ้เต้ยเอามือลูบที่ปากมัน สักพักเลือดก็ไหลออกมาจากริมฝีปากมัน

มันทำท่าจะสวนผมคืนครับ

"เห่ย ไอ้เต้ยมึงจะทำอะไร"เสียงไอ้เทพ ตะโกนมาครับ

"ก็จะต่อยปากไอ้เหี้ยนี้ย อ่ะสิพี่เทพ มันต่อยปากผม"มันตอบไอ้เทพ

"มึง ว่างัยนะ ไอ้กานต์ มึงต่อยน้องหรอว่ะ"

"ใช่"

"มึงไปต่อยน้อง ทำไมว่ะ"

"มึงก็ลอง ถามน้องมึงดูดีๆแล้วกัน กวนตีนกูตั้งแต่ขึ้นรถมาแล้ว"พูดเสร็จผมก็จะเดินหนีพวกมัน

"เห่ย มึงต่อยกูแล้วจะชิ่งหรอว่ะ"ไอ้เต้ยตะโกนมา

"ไอ้เต้ย มึงขอโทษพี่เค้าซะ"ไอ้เทพพูดใส่ไอ้เต้ย

ดูมันเองก็งงไม่น้อย

"หมาย ความว่างัยพี่เทพ มันต่อยผม ทำไมผมต้องขอโทษมันด้วย"

"นี่ มึงพอได้แล้ว เต้ย นั้นกานต์ เพื่อนกู เรียนอยู่ปีสาม มึงไปปีนเกลียว เพราะฉะนั้น มึงขอโทษเดี๋ยวนี้"ตอนนี้หน้าไอ้เต้ย ซีดยังกะกระดาษ

"พี่ ปีสาม"น้องๆคนอื่นๆพูดพร้อมกัน

"ใช่ กูอยู่ปีสาม รุ่นพี่พวกมึง"พูดเสร็จผมก็เดินหนีออกมา

หลังจากที่ต่อยไอ้เต้ยไป เรียบร้อยผมก็เดินมานั่งคนเดียวที่ริมชายหาด

สักพักโทรศัพท์ผมก็ดัง ขึ้น

ผมมองชื่อคนที่โทรเข้า ทำให้ผมต้องใจหวิวคิดถึงเรื่องเก่าๆขึ้นมาอีกที

"กานต์ เราเลิกกันเถอะ"นพพูดก่อนจะเดินจากผมไปพร้อมกับผู้ชายอีกคน

ใช่ครับ นพแฟนเก่าผม ผมเลิกกับนพได้สามเดือนกว่า ก่อนผมไปหาแม่ที่sydney

แล้ว นี้โทรมาอีกทำไม ในเมื่อทุกอย่างมันจบไปแล้ว

เสียงโทรศัพท์ดับไปอีก ครั้ง

ผมได้แต่มองออกไปในทะเลที่เงียบงัน

ไม่มีแม้แต่เสียง คลื่น หรือว่าสายลมที่มากระทบหน้าผม

ภาพทุกอย่างมันเวียนกลับมาอีก ครั้ง

ภาพที่ผมถูกทิ้งไว้คนเดียว แล้วเค้าเดินไปกับอีกคน

ไม่ มีแม้แต่คนจะเช็ดน้ำตาผมด้วยซ้ำ

และตอนนั้นแหละ ที่ผมเข้าใจว่า ในเมื่อไม่มีใครพร้อมที่จะอยู่กับเรา และเช็ดน้ำตาให้เรา

เราจะไปรอ เค้าทำไม ก็เช็ดให้ตัวเองสิ จะไปง้อใคร

เกิดมาคนเดียว ... เจ็บคนเดียว ... ตายคนเดียว....

ทำไมจะอยู่คนเดียวไม่ได้...นั้นคือ สิงที่ผมคิดตลอดเวลาที่ทำใจให้ลืมนพ

โทรศัพท์ผมดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้ผมหลุดออกจากห้วงความคิด

เป็นนพนั้นแหละที่โทรมา

จะรับ หรือไม่รับ

แต่เหมือนกายเร็วกว่าความคิด

ผมกดรับเรียบร้อย แล้ว

"กานต์ครับ"ผมรับสาย

"ไม่เคยเปลี่ยน คำพูดเวลารับสายเลยนะ"นพพูดขึ้น

"มีอะไร"

"ทำไมพูดเย็นชาแบบ นั้นล่ะ ทำยังกับเราไม่เคยเป็นอะไรกัน"

"ต้องการอะไรพูดมาเลย"

"กลับ มารักกันอีกได้มั้ย"

"ง่ายไปมั้ยนพ จะให้เรากลับไปรักนานอีกครั้งน่ะหรอ มันไม่ง่ายไปหรอ จำสิ่งที่นายทำกับเราไม่ได้หรอ"

"เอาน่าเรื่องมันแล้วไปแล้ว ให้มันจบไปนะ เราเริ่มกันใหม่ได้มั้ย"

"ไม่ แล้วก็ไม่ต้องโทรมาอีก"

"นพ รู้ว่า กานต์ยังรักนพอยู่นะไม่งั้นไม่รับสายนพหรอก"

"เราไม่ได้รัก นายแล้ว..."แต่ก่อนที่ผมจะพูดอะไรต่อ ก็มีคนมาแย่งโทรศัพท์ผมไปจากมือ

"เห่ย..มึงทำอะไรไอ้เต้ย"ไอ้สักเต้ยครับ ไอ้รุ่นน้องนรก

"มึงอย่า โทรมาหาแฟนกูอีก"ไอ้เต้ยพูดใส่เข้าไปในโทรศัพท์ แล้วมันก็กดวางสายแล้วปิดเครื่องไป

แล้วมันก็ยื่นโทรศัพท์คืนให้ผม

"มึง เป็นเกย์สินะ"พูดเสร็จมันก็เดินเข้าไปในรีสอร์ท

หัวใจผมหลุดลงไปที่ พื้น ทุกอย่างตอนนี้มันว่างเปล่าไปหมด

ผมทรุดลงไปกับพื้น

เรื่อง ที่ผมเป็นเกย์ไม่มีใครรู้มาก่อน

ก่อนที่ผมจะคบกับนพได้ ผมก็พิสูจณ์นานอยู่เหมือนกันว่ามันมาชอบผมจริงๆ หรือว่า อยากรู้ว่าผมเป็นเกย์รึป่าว

แต่ตอนนี้ มีคนรู้เพิ่มอีกคนนึง แถมคนนั้นยังเป็นคนที่ผมไปต่อยหน้ามันอีก...มัน .. มันจะเอาไปบอกใครมั้ยน่ะ...ผมชักกังวลแล้วสิ

[Oishi_m]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ต่อเลยละ กาน

กูพี่มึงนะเว้ย....3

คืนนั้นผมพยายามจะข่มตานอน แต่มันไม่หลับจริงๆครับ

ในสมองผมตอนนี้ มีแต่เรื่องของไอ้เวรเต้ย กับเรื่องของนพ

"กานต์ มึงนอนไม่หลับหรอว่ะ"ไอ้เทพ มันคงเห็นผมพลิกตัวไปมา

"อืม สงสัยปรับเวลาไม่ได้มั้ง"ผมเลี่ยงๆไป

"มี อะไร บอกกูได้นะ กานต์ ยังงัยกูก็เพื่อนมึงนะเว้ย"เออ ขอบใจว่ะ เทพ

"ขอบ ใจว่ะ แต่กูไม่เป็นอะไรจริงๆ มึงนอนต่อเถอะ"

"เออ good night"แล้วมันก็หลับต่อ

ตอนนี้ก็เกือบตีสี่แล้ว

เรื่องราวยังวนเวียนอย่างเดิม

นพ  คือรักแรก แล้วก็คือแฟนคนแรกของผม

ผม เองเป็นคนค่อนข้างปิดตัวเองพอสมควร

ก็มีคนเข้ามาเยอะ แต่ผมก็ไม่ได้สนใจใคร ตอนนี้นพมาขอคืนดี

ผมควรจะกลับไปมั้ย ในเมื่อจริงๆแล้ว ผมก็ยังรักนพอยู่ แล้วถ้ากลับไป แล้วโดนหักหลังอีกครั้ง

ผม คงทนต่อไปไม่ไหวแล้วเหมือนกัน แล้วตอนนี้ยังจะมีเรื่องของไอ้เต้ยอีก ผมคิดวนไปวนมา

อยู่อย่างนั้น จนพระอาทิตย์เริ่มขึ้นขอบฟ้า ออกไปสูดอากาศสดชื่นหน่อยดีกว่า

ผมเลยจะเดินไปที่ชายหาด แต่ระหว่างทางก็เดินผ่านพวกน้องๆปีหนึ่งที่รวมกลุ่มกันอยู่ รอทำ

กิจกรรม ตอนเช้ากันอยู่ ผมเลยเดินเลี่ยงๆไป

"ไอ้กานต์"เสียงแบบนี้ ไม่ใช่ใครหรอกครับ

"เต้ย"

"เออ กูเอง ทำไม คิดถึงกูรึงาย ตื่นมาแต่เช้าเลยนะมึง ตามหากูอยู่หรอ"

"หลงตัวเองรึป่าวมึง กูแค่อยากจะเดินเล่น แต่ซวยมาเจอมึงเนี้ย"

"ซวยหรอ นึกว่าเดินตามหากูซะอีก"

"อย่ามาหลงตัวเอง"แล้วผมก็จะเดินหนีมัน แต่มันก็เดินตามผมมา

"มึงจะตามกูมาทำไม"

"กูจะเดินไปชายหาด ทำไม ที่มึงรึงาย"

"แต่เค้าห้ามน้องปีหนึ่ง ลงไปชายหาดตอนนี้นะมึง ลืมแล้วหรอ"ผมเตือนความจำมัน

"กูรู้ แต่กูจะไป มีปัญหารึงัย"

"งั้น ก็ตามใจมึง"ไม่ไหวจะเคลียร์ครับ ผมเลยเดินย้อยกลับไปในรีสอร์ท

"อ้าว แล้วมึงจะไปไหน"มันคงเห็นว่าผมจะเดินกลับเข้าไปในรีสอร์ท

"กูไม่อยากไป แล้วชายหาดอ่ะ เบื่อ"

"เบื่ออะไร"ยังมีหน้ามาถาม

"เบื่อมึง งัย"ผมตอกกลับไป ดูมันชะงักไปนิดนึง

"ไปเดินชายหาดกับกู"

"ทำไม กูต้องไปกับมึง"

"มึงลืมไปแล้วหรอว่า กูกำความลับมึงอยู่"

"กู กลัวตายห่าแล้ว อยากบอกใครก็บอกไปเลย"ผมปากดีท้ามันไป

"งั้นกูเริ่ม ที่ใครก่อนดีนะ พี่เทพดีมั้ย"มันทำเสียงเยอะเย้ยผม

"อย่านะเว้ย"

"แล้ว สรุป จะไปเดินชายหาดกับกูมั้ย"แล้วผมจะทำงัยล่ะครับ

"เออ ก็ได้"ทำงัยได้ล่ะครับ

จะว่าไป คนที่ผมกลัวจะรู้ว่าผมเป้นเกย์มากที่สุดก็คือก็ไอ้เทพนั้นแหละครับ

ทำไม นะหรอ เพราะว่าผมกลัวมันรับไม่ได้ครับ แล้วผมก็กลัวจะเสียเพื่อนดีๆไป

[Oishi_m]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตอนที่ ๓ (ต่อ)

แต่ก่อนที่ผมกับมันจะถึงชาย หาด

"ไอ้เต้ย พี่เค้าเรียกรวมแล้ว ไปเร็ว"เพื่อนมันมาเรียกเต้ย

"เออ ไปเดี๋ยวนี้แหละ"ไอ้เต้ยตะโกนตอบกลับไป

"รอดตัวไปนะมึงวันนี้ แต่อย่าหวังว่าจะรอดไปได้ตลอด"แล้วมันก็เดินไป

ทิ้งผมไว้กับความว้า วุ่นใจกว่าเดิม

นี้มันคงแค่เริ่มต้นสินะ ต่อไปมันต้องมีอะไรมากกว่านี้แน่เลย

ใครจะว่าผมนอยด์ก็ได้นะครับ ผมไม่เถียงเพราะว่ามันจริงครับ

ผมไปนั่งเล่นที่ชายหาดอยู่นานเหมือน กันครับ

จากแดดอุ่นๆยามเช้า ก็กลายเป็นแสงแดดแสบร้อนของช่วงสาย

ตอน นี้ก้อชักหิวแล้วสิ ว่าแล้วก็พาร่างกายตัวเอง เดินเข้าไปในห้องอาหารรีสอร์ท

ผม ไม่ได้ไปกินข้าวของที่ค่ายจัดไว้หรอกครับ เพราะว่าเค้าคงกินกันไปแล้ว

ผม ก้อเลยสั่งอาหารของรีสอร์ทกิน

ผมกินข้าวไปได้เกือบหมดจาน ไอ้เทพก็มาหาผม

"กานต์ มึงเป็นอะไรรึป่าวว่ะ ทำไมมึงดูแปลกๆไปว่ะ มีอะไรกลุ้มใจรึป่าว

หรือว่าเรื่องไอ้เต้ย กูไปเคลียร์ให้เอามั้ยว่ะ"เพราะว่ามันเทพมันเป็นเพื่อนที่ดีแบบนี้สิครับ ผมถึง

ไม่อยากเสียมันไป

"ไม่เป็นจริงๆว่ะ เทพ กูสบายดีทุกอย่าง ว่าแต่มึงมีอะไรให้กูช่วยทำป่าวว่ะ กูมานี้แล้วไม่ได้ทำ

อะไร มันรู้สึกไม่ค่อยดีว่ะ"ผมเปลี่ยนเรื่อง

"อ้อ ไม่ต้องหรอกมึง ไม่มีใครว่ามึงหรอก"

"ประชดกูป่าวว่ะ"

"อ้าวไอ้นี้นิ กูพูดจริง หน้าที่ทุกอย่างมีคนรับผิดชอบหมดแล้ว"

"เออ แต่กูกลัวคนอื่นว่านี่หว่า"

"เอาอีกล่ะ คิดมากอีกแล้ว ไม่มีใครว่ามึงหรอก ที่นี้ ตอนนี้ ปี3 ใหญ่สุด มึงอย่าลืมดิ"นั้นสิน่ะ

เพราะ ว่า ค่ายต่างจังหวัดปีสามเป็นประธานโครงการ

"เออ  แต่กูก็ไม่สบายใจอยู่ดี"

"งั้นเอางี้ มึงเป็นตากล้องแล้วกัน คอยถ่ายรูปตอนทำกิจกรรม"

"เออ ได้"

"มึงกินข้าวเสร็จ ก็ไปอาบน้ำซะ แล้วไปที่ห้องสัมมนาล่ะ เด๋ยวกูไปเตรียมกล้องให้"พูดเสร็จไอ้

เทพ ก็เดินไปที่ห้องสัมมนา

ระหว่างกิจกรรมดำเนินไป ผมก็พยายามทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด

เพื่อที่จะได้ไม่ฟุ่งซ่าน แต่ไม่ว่าผมจะเดิน หรือขยับไปทางไหน ก้อจะรู้สึกว่าเหมือนมีคนมองผมอยู่

ทำ เอาผมเสียความมั่นใจไปเยอะทีเดียว และก็ทุกครั้งที่ผมมองที่ไอ้เต้ย ผมก็จะเห็นว่ามันมองผม

อยู่ทุกครั้ง มันเลยยิ่งทำให้ผมรู้สึกประมาทเป็นเท่าตัว

ตอนนี้ก็เบรกพักเที่ยง แล้ว

พวกน้องๆแล้วก็เหล่าพวกstaff ก็ไปกินข้าวกันที่ห้องอาหาร

แต่ ตอนนี้ผมง่วงเหลือเกิน ก็เลยแอบไปนอนดีกว่า เพื่อว่าตื่นมาแล้วอะไรมันจะดีขึ้น

ผมหลับไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ มารู้สึกตัวอีกที ก็เห็นไอ้เต้ยนั่งมองหน้าผมอยู่ปลายเตียง

"มึงเข้า มาได้งัย"มันไม่ตอบ แต่มันชูกุญแจห้องพักให้ดู

"มึงไปเอามาจากไหน"

"พี่ เทพ"

"มึงเข้ามาทำไม"มันไม่ตอบผม แต่กลับถามผมกลับ

"ทำไมไม่ ไปกินข้าวเที่ยง"มันถามเล่นเอาผมงงเหมือนกัน

"ก็มันง่วงๆ เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับ"

"ทำไมนอนไม่หลับ"

"แปลกที่มั้ง"ผม ตอบส่งเดช

"ไม่ใช่คิดอะไรมาก จนนอนไม่หลับนะ"มันพูดแทงใจผม

"ใช่ มึงพูดถูกแล้ว เต้ย มึงจะเอายังงัยกับกูก็ว่ามาเลย ถ้ามึงแค้นกูที่กูต่อยมึง มึงต่อยกูคืนก็ได้"ดู

มันอึ้งไปพักนึง
"ถ้า กูจะแก้แค้น กูไม่ใช่แค่ต่อยมึงหรอก"พูดเสร็จมันก็เดินออกไป

ก่อนที่ มันจะปิดประตู คำพูดที่มันพูดมาทำเอาผมแทบไม่เชื่อหูตัวเอง

"ข้าว เที่ยง อยู่บนโต๊ะ กินด้วยล่ะ"แล้วมันก็ปิดประตู

มันเอาข้าวเที่ยงมา ให้กูหรอว่ะ

มันทำอย่างนั้นทำไม ในเมื่อมันเกลียดกูจะตาย....

ระหว่างผมนั่งกินข้าวที่ไอ้เต้ยมาให้กิน ผมก็ยังงงกับมันไม่หาย

มันห่วงกูหรอว่ะเนี้ย

กินข้าวเสร็จผม ก็ไปทำหน้าที่ของผมต่อคือเป็นตากล้องของค่าย

ตอนนั้นก็ไม่มีอะไรมาก ก็ถ่ายรูปไป ตามหน้าที่ พอกิจกรรมช่วงบ่ายจบ

พวกผมก็ปล่อยให้พวกน้อง ปีหนึ่งเล่นนำทะเลได้ เพราะว่าพรุ่งนี้ก้อต้องกลับกันแล้ว

ระหว่างที่ พวกน้องๆเล่นทะเลกันอยู่ผมก็เห็นพวกเพื่อนๆผมจับกลุ่มกับรุ่นน้อง

กำลัง จะเล่นบัลลูนสี(เคยเล่นกันมั้ยครับ)ผมเห็นว่ามันน่าสนุกดีก็เลย ก็เลยไปร่วมวงด้วยคน

สนุกดีนะครับ เหมือนได้ย้อนเวลากลับไปตอนเด็ก

มัน สนุกสุดๆไปเลย

ตอนนี้ผมลืมเรื่องราวกลุ้มใจไปหมด

เล่นไปได้ สักพักก็มีพวกเพื่อนผู้ชายกลุ่มใหญ่ วิ่งมาที่ผมแล้วก็จับตัวผมโยนลงไปในทะเล

ทำเอาผมเปียกไปหมดทั้งตัว

ใน เมื่อผมเปียก ไอ้พวกเพื่อนเวรก้อต้องเปียกด้วย

ผมเลยวิ่งไล่พวกมัน ลากพวกมันลงมาเปียกกับผมจนได้

ในระหว่างที่ผม กอดรัดฟัดเหวียงอยู่กับเพื่อนๆ

"เห้ย ไอ้กานต์ หลบ"เสียงหนึ่งในหมู่เพื่อนของผมดังขึ้นมา

"เปรี้ยง!!!"ลูกฟุตบอลกระทบหน้าผมอย่างแรง

"เห้ย !ใครแตะมาว่ะ"ไอ้เทพโวยวายขึ้น

"ผม เอง พี่เทพ ผมไม่ได้ตั้งใจ"ไอ้เต้ย นั้นเอง

มึงแก้แค้นกูใช่มั้ยผม นึกในใจ

"เออ ไปขอโทษ ไอ้กานต์ซะ"ไอ้เทพพูด

"โทษทีพี่"เสียง มันห้วน กระชาก กระชากยังงัยไม่รู้ เหมือนไม่สำนึกผิดยังงัยไม่รู้

แต่ ผมรู้ว่าเนี้ยคงไม่ใช่เหตุบังเอิญหรอก ผมว่ามันจงใจ แตะบอลมาใส่ผม

มัน เริ่มเอาคืนแล้ว....แล้วเรื่องเมื่อกลางวันที่ผมคิดว่ามันเป็นห่วงผม...เลิก คิดไปได้เลย

มันคงกลัวว่าผมจะหิวตายก่อนที่มันจะได้แก้แค้นผม

กิจกรรม ตอนกลางคืนเป็นพิธีบายศรีสู่ขวัญน้องปี1

มันก็จะมีการผูกข้อมือน้องๆ แล้วก็อวยพร

ผมเองมีรุ่นน้องมาขอให้ผูกข้อมือเยอะมาก ก็เลยไม่ค่อยได้ถ่ายรูปเท่าไหร่

แหมก็คนมันhot นิครับ ทำงัยได้ พิธีผูกข้อมือก็ผ่านไป ต่อไปก็ถึงเวลาเข้านอน

ผมก็ต้องไปนอนเหมือน กัน เหนื่อยมากแล้ว

แต่ก่อนที่ผมจะถึงห้องพักผมก็ต้องผ่านห้องพัก น้องๆปีหนึ่งก่อน

ผมก็เห็นน้องปีหนึ่งกลุ่มนึงนั่งคุยกันอยู่ แล้วก็มองมาทางผม เหมือนว่าจะเรียกแต่ก็ไม่กล้า

ก่อนที่ผมจะเดินเลยกลุ่มน้องเค้าไปก็มีน้องผู้หญิงคนนึงเรียกผม

"พี่กานต์ค่ะ"

"หือ มีอะไร"

"เออ คือ พวกหนูอยากจะขอโทษพี่อ่ะค่ะ"

"เรื่องอะไร หรอ"ผมงงครับ

"ก็เรื่องที่พวกผมไม่รู้ว่า พี่เป็นรุ่นพี่ปีสามอ่ะครับ ตอนที่นั่งรถมาด้วยกัน"อ้อ เข้าใจแล้ว

"เห่ย ไม่เป็นไรหรอก พี่เองก็ผิด อย่าคิดมา"

"พี่ไม่โกรธพวกหนูหรอค่ะ"

"ไม่ หรอก เอาน่า สบายใจได้ แล้วนี้ รีบเข้านอนได้แล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องทำกิจกรรมอีก"

"ค่ะ/ครับ"พวกน้องขานรับ

ผม พยายามมองหาไอ้เต้ยใจกลุ่มน้องๆ แต่ก็ไม่เห็นมันแหะ แล้วจะไปมองหามันทำไม

พอ ผมหลุดมาจากกลุ่มพวกน้องๆได้ ก็เจอกับไอ้ตัวปัญหาครับ

"งัย ไอ้กานต์"มันทัก

"นี่กูพี่มึงนะ เต้ย"

"แล้วทำไม จะเรียกแบบนี้ มีปัญหามั้ย"เหนื่อยใจ ไม่อยากจะต่อปากต่อคำกับมัน

"ต้อง การอะไร รีบพูดมาเลย ง่วงจะไปนอน"

"ทำไมรีบร้อนจังล่ะ ไปเดินเล่นที่ที่หาดกับกูก่อนดิ อ่ะๆๆๆ อย่าปฎิเสธน้า กูบอกแล้วใช่มั้ยว่า ให้ทำตามทุกอย่างที่กูสั่ง"ผมจะทำอะไรได้ล่ะครับ

ก็ต้องไปเดินเล่น ที่หาดกับมัน

ผมกับเต้ยเดินไปได้สักพัก ก็นั่งลงบนโขดหินริมหาด

"อากาศ ดีเนอะ"

"อืม"ผมตอบเซ็งๆ

"ทำไม อยู่กับกูแล้วมันไม่ สุขใจ เท่ากับการได้ไปกอดเล่นกับผู้ชายเหมือนเมื่อตอนเย็นสินะ"

"มึงพูดดีๆ นะเต้ย พวกนั้นมันเพื่อนกูนะ อีกอย่างหนึ่งในนั้นก็ไอ้เทพนะ"

"จะยัง งัยก็ช่าง กูเห็นมึงยิ้มแย้ม ร่าเริง กว่านี้"

"ก็เพราะมึงงัย มึงจะเอายังงัยมึงพูดมาเลยดีกว่า เต้ย เรื่องมันจะได้จบๆ"ผมหมดปัญญาครับ อยากให้มันจบๆไปซะที

"ก็กูบอกแล้วงัย ให้ทำตามที่กูต้องการ แล้วทุกอย่างจะดีเอง"แต่ก่อนที่ผมจะพูดอะไรต่อ โทรศัพท์ผมก็ดังขึ้น

เบอร์ แล้วก็ชื่อที่โชว์ นพนั้นเอง ครับใช่แล้วครับ นพนั้นแหละ

"ใครว่ะนพ แล้วทำไมมึงไม่รับซะทีว่ะ"

"รับให้หน่อยสิ บอกว่ากูไม่อยู่"ถึงผมยัง

จะ รักนพอยู่ก้อจริง แต่ผมก็ยังไม่อยากจะกลับไปโง่เหมือนเดิม

"ทำไมว่ะ หรือว่า อ้อ กูจำได้ล่ะ แฟนเก่ามึงสินะ"มันพูดจบก็ เอาโทรศัพท์ผมไปรับ

"นั้น ใครน่ะ"ไอ้เต้ยพูด

"กานต์ หลับอยู่ มึงมีอะไร"

"ไม่ได้หรอก แฟนกูหลับอยู่ แล้วกูบอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าโทรมากวนแฟนกูอีก โทรมาอีกมึงตายแน่"

พูด จบมันก็วางสายแล้วก็ปิดเครื่องไป

"ทำไม พูดอย่างนั้นว่ะ"

"อะไร"มัน งง

"ก็ที่บอกว่า กูเป็นแฟนมึง"

"กูก็แค่ ตัดปัญหาให้มึงงัย ไม่ชอบหรอ"

"ไม่ ทำแบบนี้ นพมันจะเข้าใจกูผิด"

"แล้วมึงจะ แคร์ทำไม หรือว่ายังรักมันอยู่ กูขอสั่งห้ามมึงตั้งแต่ตอนนี้เลยนะ ว่าอย่าคุยกับมันอีก ไม่อย่างนั้น เรื่องนี้พี่เทพแล้วก้อคนอื่นๆในคณะรู้แน่"ผมจะทำ ยังงัยดี

"รับปากมาสิ"มันตะคอกใส่หน้าผม

"อืม กูรับปาก"กูจะทำอะไรได้

"มือถือเนี้ย กูจะเก็บไว้ก่อน กลับกรุงเทพแล้วกูจะคืนให้"

"มันจะเกินไปนะเว้ย"

"ไม่เกินไป หรอก หรือว่ามึงมีปัญหา"

ตอนนั้นผม แค้นก็แค้น กลัวก็กลัว ผมสับสนไปหมด ก็ได้แต่รับปากมันไปให้มันพ้นๆไป

"อ่ะ"มันยื่นสายสิน ให้ผม

"อะไร"

"สายสินงัย"

"เอามาทำไม"

"ผูกข้อ มือให้หน่อย"ผมล่ะงงกับมันจริงๆเลย

"มึงไม่เคยเห็นกูเป็นพี่แล้วจะ ให้กูอวยพรให้มึงยังงัยว่ะ"

"เอาน่า ก็ทำเหมือนคนอื่นๆ"มันพูดแบบเขินๆ

ตอนมึงเขินก้อน่ารักดีหรอก แต่ทำไมชอบกวนตีนจังว่ะ

"มองหน้ากูทำไม รีบผูกดิ"

"เออ"

ผม รับสายสินมาแล้วก็จะผูกให้มัน

"ไม่เอาข้างนี้ ผูกให้กูข้างซ้าย"

"เออ"แล้ว ผมก็ผูกข้อมือให้มันพร้อมกับพูดไปว่า

"เต้ย กูขอให้มึงเรียนจบตามเกรณฑ์ คะแนนดีๆ เกรดดีๆ แล้วก็ กูขอโทษที่กูต่อยปากมึง กูผิดเอง กูใจร้อนไปเอง"พอผมพูดจบ

ไอ้เต้ย ชักมือกลับไปช้าๆ แล้วไม่พูดอะไรออกมาสักคำ ทุกอย่างตอนนั้นเงียบ

ตอน นี้ไอ้เต้ยเหมือนคิดอะไรสักอย่างอยู่

แต่หลังจากที่ผมได้พูดคำขอโทษ ไป คำๆนั้นมันทำให้ผมรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก

"เต้ย กลับไปนอนป่ะ กูง่วง"มันก้อว่างายครับ

แต่มันก้อยังไม่พูดอะไรอยู่ดี

พอถึง ห้องพัก ต่างคนก้อต่างเดินเข้าห้องตัวเอง

คืนนั้นผมหลับคาที่เลยครับ

สงสัย คงเพราะเหนื่อย..............

กูพี่มึงนะเว้ย...4


เช้าวันต่อมา ทุกอย่างก็ดำเนินไปอย่างที่มันควรจะเป็น กิจกรรมของค่ายครั้งนี้ก็เป็นอันสิ้นสุด

แผนทุกอย่างทีผมคิดจะแก้ เผ็ดไอ้เต้ยก็ไม่ได้เอามาใช้ ใครจะกล้าล่ะ ก็เล่นขู่กูไว้ขนาดนั้น

ทุก คนเก็บของขึ้นรถ

"อ้าว ใครมารถคันไหนก็ขึ้นรถคันนั้นนะ"เสียงไอ้ปามประธานค่ายตะโกนบอกทุกคน

"เทพ นี้กูต้องนั่งรถตู้กลับกับพวกน้องปีหนึ่งหรอว่ะ"ผมสงสัย

"เออ มั้ง ก็ไอ้ปามมันตะโกนบอกทุกคนขนาดนั้น"

"กูกลับกับมึงไม่ได้หรอว่ะ กูไม่อยากไปกะพวกน้อง"ผมเริ่มงอแง

"เห่ย อย่าเรื่องมากน่า"

"ไม่ เอา ไม่เอา ไม่เอา อ่าเทพ ขอกูนั่งไปรถคันเดียวกะมึงนะ รถคันก็ใหญ่อ่า ที่เหลืออยู่แล้ว"

"ไม่จิงอ่า ตอนมาเค้านั่งเบียบกันแทบตาย ถ้าไปกับกูมีหวังมึงต้องนั่งทางเดิน"

"กูนั่งทางเดินก็ได้อ่า มึงไปบอกไอ้ปามให้หน่อยสิ"แต่ก่อนที่ไอ้เทพจะพูดอะไรต่อ ไอ้ตัวเวรก็เดินเข้ามาครับ

"กานต์ ไปเร็ว เค้ารอมึงคนเดียว"ไอ้เต้ยครับ

"นี้ ไอ้เต้ย มึงไปเรียกกานต์แบบนั้นได้งัย มันพี่มึงนะเว้ย"ไอ้เทพดุน้องมัน

"อ้อ ลืมตัว โทษทีพี่เทพ"ทำไมมึงไม่ขอโทษกูว่ะ ไปขอโทษเทพมันทำไม

"ป่ะ พี่กานต์ ขึ้นรถ"พูดเสร็จมันก็ลากกระเป๋าผมไปเลย

"ไปๆๆๆ น้องมาตามแล้ว"แล้วไอ้เทพก็เดินขึ้นรถมันไป

ผมจะทำงัยได้ล่ะ ก็ต้องเดินตามไอ้เต้ยขึ้นรถตู้พี่สมไป

"ทำไม พี่กานต์เอาขอมาเยอะจังล่ะค่ะ"น้องผู้หญิ่งคนนึงถามผมขณะอยู่บนรถ

"อ้อ พอดีพี่เพิ่งกลับมาจาก ออสฯอ่าครับ แล้วยังไม่ได้กลับบ้านก็มานี้ซะก่อน"ผมตอบน้องเค้าไป

"อ้าว น้องกานต์ ไปออสฯมาอีกแล้วหรอครับ"พี่สมถามผม

"ครับพี่ อ้อ พี่สมครีมรกแกะ ผมซื้อมาฝากพี่ภา(เมียพี่สมเค้า)ด้วยนะครับ"

"อ้อ ไม่เห็นต้องลำบากเลยนิครับ"พี่สมเกรงใจ

"ไม่ลำบากเลยครับ ไม่ต้องเกรงใจนะครับ"

"งั้นขอบคุณนะครับ น้องกานต์"ผมกับพี่สม สนิทกันพอสมควรครับ เพราะว่าเวลาทำกิจกรรมนอกสถานที่พี่แกก็

คอยขับ รถตู้ให้ตลอด

"แล้วนี้พี่กานต์ไปเที่ยวหรอค่ะ"น้องอีกคนถาม

"ป่าว ครับ ไปหาแม่อ่า พอดีแม่พี่อยู่ที่นู้น"แล้วผมกับน้องๆก็คุยกันเรื่องสัพเพเหระ เรื่องผมบ้างเรื่องของน้องๆเค้าบ้าง

แต่ผมไม่เข้าใจว่าทำไม ไอ้เต้ยไม่พูดอะไรเลยสักคำ

ผมก้อนั่งติดมันนะครับ เห็นแต่ผมนั่งมองออกไปนอกหน้าต่างตลอด

ก่อนกลับพี่สมก็พาแวะที่ซื้อ ขอฝากครับ

แต่พวกไอ้เทพที่มารถบัสไม่ได้แวะครับ เพราะว่าไอ้ปามไม่ให้แวะ สมน้ำหน้าพวกมึง

แต่ผมมากะพี่สม ไอ้ปามไม่อยู่ ไม่มีใครมาห้าม สบายกู

"กานต์"ไอ้เต้ยเรียก ขณะผมลงจากรถจะไปหาซื้อของฝากกลับบ้าน

ที่จริงผมก็ไม่รู้จะซื้อไปฝาก ใคร ในเมื่อผมอยู่คนเดียว

ญาติคนอื่นๆก็อยู่ต่างจังหวัดกันหมด

ซื้อ ฝากตัวเองล่ะกันเว้ย

"หือ"

"ไปซื้อของฝากเป็นเพื่อนกูหน่อยดิ "มันพูดเรียบๆ

"ไม่ไปกับเพื่อนๆมึงล่ะ"ผมไม่ได้ประชดอะไรมันเลยนะ ครับ แค่ถามไปอย่างนั้นเอง แต่มันสิ

"ทำไม กูจะไปกับมึงไม่ได้รึงัย ทำไม่ต้องทำท่ารังเกียจกูด้วย"ดูมัน ไปกันใหญ่แล้ว

"เห่ย ป่าว กูแค่สงสัย อย่ามางอนนา"ไม่รู้อะไรดลใจทำให้ผมพูดไปอย่างนั้น

"ใคร งอนมึง มึงอย่าลืมนะว่า.."

"ว่ากูต้องทำตามที่มึงสั่ง"ผมพูดสวนมัน

"กู รู้แล้ว ไปกันยัง"พูดเสร็จผมก็เดินนำหน้ามันมา

สักพักมันก็วิ่งตามมา

ผม ก็เดินซื้อของกับมันไปเรื่อยๆครับ

แต่ผมยอมรับนะครับว่ามันเป็นสุภาพ บุรุษมาก

ถือของที่ผมซื้อทุกอย่าง

มึงอย่าทำแบบนี้ได้มั้ย กูยิ่งแพ้คนแบบนี้อยู่

"เต้ย มึงไม่ต้องถือของให้กูก็ได้นะ"

"ทำไม อีกล่ะ"

"ก็ป่าว มันหนัก เอามากูช่วย"

"ไม่ต้อง"อ้าวไอ้นี้ งั้นมึงถือให้มันตลอดนะมึง


ซื้อของเสร็จก็เราก็ตรงกลับกรุงเทพ กันทันที

เพราะว่าเราต้องกลับให้ถึงมหาฯลัยก่อนห้าโมงเย็น

"พี่ กานต์ หยิบน้ำให้หน่อย"ไอ้เต้ยเรียกกูพี่ ไม่เชื่อหูตัวเอง

"อ่า เอาไป"ผมส่งน้ำให้มัน

แต่ตอนที่มันรับน้ำจากมือผม ผมสังเกตุเห็นมือมัน มีรอยแดงเป็นรอยเยอะมาก

สงสัยเป็นรอยถุง

"เจ็บ ป่าว" มันทำหน้างง

"มืออ่า เจ็บมั้ย"มันมองที่มือมันแล้วก็มองหน้าผมงง

"ก็เนี้ย"ผมเอานิ้วจิ้ม ไปที่รอยแดงที่มือมัน

"เจ็บมั้ย"มันไม่ตอบแต่สายหัวแทน

"จริง อ่า ไหนเอามาดูดิ"ผมถือวิสาสะจับมือมันเอามาดู ให้ตายเถอะตอนนั้นไม่ได้คิดอะไรจริงๆ แค่จะดูเฉยๆ

มันมองหน้าผมอย่าง เขิน

"ก็บอกแล้ว ว่าถือเองได้ก็ไม่เชื่อ"ขณะที่พูดผมก็เอานิ้วผม นวดลงไปที่มือมัน

ผมก็ไม่รู้ว่าจะทำยังงัยให้มันหายแดงหรอกครับ ตอนนั้นแค่รู้สึกว่าต้องทำอะไรสักอย่างให้มันดีขึ้นเท่านั้น

มันก้อนั่งนิ่งให้ผมนวดมืออยู่อย่างนั้นสักพัก

"พอแล้ว"มันพูด

"มือ ช้ำหมดแล้ว"มันพูด

"อ้าวแล้วก็ไม่บอก ให้นวดอยู่ได้ตั้งนาน"แล้วผมก็จะปล่อยมือมัน แต่มันกลับจับมือผมไว้แทน

"อะไร" งงครับ

"อืม"

"อืม อะไร"

"ก็ .. เออ"

"เออ อะไรของมึงเต้ย"

"อยู่เฉยๆเถอะน่า"อ้าว อะไรของมึงว่ะ

ผมก้อปล่อยให้มันจับมือผมอยู่อย่างงั้น

แต่ผมเพิ่งรู้สึกตัว ว่าตอนนี้ผมไม่ได้อยู่กับมันสองคน

ยังมีคนอยู่บนรถอีก

แต่โชค เข้าข้าง คนอื่นหลับหมด

ผมพยายามจะแกะมือมันออก

"ทำอะไร"

"ปล่อย คนเยอะ"

"กลัวอะไร"

"ไม่เอา เต้ย กูขอร้อง"มันยอมปล่อยมือผมครับ

งั้นกูขอซบหน่อยจะนอน ว่าแล้วมันก้อซบลงที่ไหล่ผมแล้วก็หลับไป

มันหลับ ผมก็หลับตามไปติดๆ

ตื่นมาอีกที ก็เข้าเขตกรุงเทพฯแล้วครับ

ก็เลยปลุกไอ้เต้ย ก่อนที่คนอื่นจะตื่นมาเห็นมันนอนซบผมอยู่

"เต้ย ตื่น ใกล้ถึงแล้ว"ผมปลุกมัน

"นอนอีกหน่อยไม่ได้หรอ"มันงอแงจะนอนต่อ

"ไม่ เอา เดี๋ยวคนอื่นเห็น"

"มึงจะอะไรนักว่ะ กานต์"แล้วมันก็ทำหน้าหงุดหงิด

"น่ารำคาญจริงๆมึงเนี้ย"กูว่าแล้ว ...กูโดนด่าอีกแล้ว

ไม่นานเท่าไหร่ก็ถึงมหาฯลัย ไอ้เต้ยก็ยังหน้าเป็นตูดเหมือนเดิม

มึงจะอะไรกันนักหนาว่ะ แค่ปลุกให้ตื่นแค่เนี้ย

น่ารำคาญ ผมได้แต่บ่นในใจ

ถึงมหาฯลัย ผมก็รีบขนของไปหาไอ้เทพ

"เทพ กลับยังงัยว่ะ"

"แท๊กซี่ กลับกับกูป่าว"

"เออ"ผมจะกลับบ้านแล้วก้อมาเรียนพร้อมกับเทพประจำครับ

ปกติ แล้วผมจะขับรถไปรับมันทุกเช้าแล้วตอนเย็นก็กลับพร้อมกัน

เพราะว่าคอนโดมัน กับบ้านผมอยู่ซอยเดียวกัน โลกกลมมั้ยครับ

ไม่แปลกใจเลยใช่ม้ย ครับ ที่ผมกับมันจะสนิทกัน

"งั้นไปกันยังว่ะ กูอยากกลับบ้าน"ผมถามมัน

"เห่ย เดี๋ยวดิ รอเต้ยก่อน"รอทำไมว่ะ

"รอ มันทำไมว่ะ"

"อ้าวก็มัน น้องกู มันอยู่กะกู จะให้มันกลับกับใครว่ะ"เออว่ะ เต้ยเป็นลูกพี่ลูกน้องกับเทพนี่หว่า

เอางัยดีว่ะ ไม่อยากกลับพร้อมไอ้เต้ยเลย ให้ตายเหอะ

"งั้นกูกลับก่อนนะ เว้ย"

"ได้งัยว่ะ กลับพร้อมกันดิ จะกลับคนเดียวให้เปลืองค่าแท๊กซี่ทำไมว่ะ มึงนิ อ้าวนั้นไอ้เต้ยมาพอดี ไปกันได้ล่ะ"ผมก็เลย เลยตามเลยครับ

ตั้งแต่ถึงมหาฯลัย จนขึ้นรถแท๊กซี่ แล้วจนถึงบ้าน ไอ้เต้ยไม่คุยกับผมสักคำเลยครับ

ผมก็ไม่ได้สนใจอะไร ถึงบ้านก็เก็บของเอาผ้าออกมาใส่เครื่องซักผ้า เรื่องทำความสะอาดบ้านก็ไม่ต้องห่วงครับ

มีแม่บ้านมาทำให้ผมทุกวัน อาทิตย์ ผมก็เลยอาบน้ำ แล้วก็นอนครับ เพลียๆ กะว่าค่อยตื่นมาหาอะไรกิน

หลับ ไปนานพอสมควร ตื่นมาอีกทีก็มีคนมากดกริ่งหน้าบ้าน

มันกดกริ่งยังกะ บ้านมันไม่มีให้กด

ผมงี้ วิ่งลงมาเปิดประตูบ้านแทบไม่ทัน

"ใคร ว่ะ"ผมตะโกนข้ามรั้วบ้านไป

"กูเอง"

"ไอ้เต้ย"งงครับ

"ใช่ กูเอง"

"มึงมาได้งัย รู้จักบ้านกูได้งัย"

"มันจะยากอะไร พี่เทพมีไว้ทำไมล่ะ"

"เออ มึงฉลาด"

"แล้วนี้มึงจะให้กูเข้า บ้านมั้ย"

"เข้ามาดิ"ใจง่ายไปมั้ยว่ะกู

"มีธุระอะไร ถึงมาเนี้ย"ผมถามมันก่อนที่มันจะย่อนตูดนั่งลงบนโซฟา

"อะไรว่ะ แขกมาบ้านยังไม่ทันแดกน้ำเลย ทำท่าจะไล่กูซะแล้ว"กูทำท่าจะไล่มึงตอนไหนหว่ะ

"จะ เอาน้ำอะไร"

"น้ำใจ มีมั้ย"

"อย่ามากวนตีน"

"น้ำอะไร ก็เอามาเหอะ"

ผมเห็นว่ามี น้ำอัดลมกระป๋องอยู่ในตู้เย็น หยิบมาแล้วก็โยนส่งไปให้มัน

"มารยาททราม"

"อ้าว ไอ้เวรนิ กูให้แดกน้ำแล้วยังจะมาปากหมาอีก"

"สรุป มีอะไร"ผมเข้าประเด็น

"จะ เอามือถือคืนมั้ย"มันถาม

เออว่ะ มือถือกูอยู่กับมันนี่หว่า

"เอา ดิว่ะ ป่านนี้แมร่งมีคนโทรหากูกี่คนแล้วก็ไม่รู้"

"ไม่กี่คนหรอก คนเดียวนั้นแหละ แถมยังเป็นผัวเก่ามึงด้วย"

"นพโทรมาหรอ"

"สนใจ ขึ้นมาเชียวนะมึง กูบอกมึงแล้วงัยว่า ไม่ให้คุยกับมันอีก กูจะไว้ใจมึงได้มั้ยเนี้ย"แล้วมึงจะมาทำไมกับเรื่องของกูว่ะ

"เต้ย นี้มันเรื่องของกูนะ"ดูมันอึ้งๆไปนิดนึง

"แต่กูจะเสือก"เวรกรรมกู

"เสือก ให้มันได้ตลอดแล้วกันมึง"ผมพูดไปอย่างงั้นแหละครับ ไม่ได้มีความหมายอะไรเลย

"แน่นอน กูจะเสือกจนกว่ามึงจะตายจากกูนั้นแหละ"

"พอได้ล่ะ เอามือถือคืนมา"

"ไม่"

"อะไร ของมึงว่ะ ไหนอกจะคืนกูตอนกลับมากรุงเทพงัย"

"ก็เอองัย แต่ก่อนอื่นมึงต้องไปแดกข้าวกับกูก่อน"

"เออ"ตัดปัญหาครับ เพราะตอนนี้เองผมก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน

ผมกับเต้ยตัดสินใจจะไปกินข้าวที่ตลาดโต้รุ่งหน้าปาก ซอย

ตอนแรกผมจะเอารถไป มันก็ไม่ยอม บอกว่าให้เดินไป ก็เม้งๆกันไปแต่ก็ต้องยอมมันอยู่ดี

อีกอย่างผมบอกมันว่าให้ชวนเทพไป ด้วย แต่มันบอกว่าเทพหลับอยู่ค่อยซื้อมาฝาก

พอถึงร้านอาหารก็สั่ง ข้าวมากินกัน ระหว่างกินข้าว ความซวยของผมก็บังเกิดครับ

"เห้ย พี่นพ มาได้งัยพี่ มานั่งกินด้วยกันมั้ยครับ"ไอ้เต้ยมันทักคน ๆนึง แล้วคนๆนั้นก็ชื่อนพ

ผมหันไปมอง ไม่ผิดเลยครับ นพนั้นเอง นพแฟนเก่าผมนั้นแหละ

ผมไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเต้ยมันรู้จักนพ เพราะว่า นพมันเป็นเพื่อนเทพมาก่อน นพกับเทพเรียนม.ปลายด้วยกัน แล้วที่ผมได้รู้จักกับนพได้ก็เพราะเทพนี่แหละ

"กานต์"ดูนพอึ้งๆไป เหมือนกัน ไอ้เต้ยก็อึ้งไม่แพ้กัน ตอนนี้มันคงคิดได้แล้วว่า นพคนนี้แหละแฟนเก่าผม

"เมื่อกี้ไปหาที่บ้าน ไม่นึกว่าจะอยู่นี้ มิน่าล่ะไม่มีใครเปิดประตู"นพพูดต่อ

"เต้ย กูไป เซเว่นก่อนนะ"แล้วผมก็ลุกเดินออกไป

ผมยังไม่พร้อมจะเห็นหน้านพตอนนี้

ผม เดินวนอยู่ในเซเว่นนานมาก วนไปวนมา

ผมไม่รู้ว่าผมมาทำอะไรที่นี้ ผมหยิบขนมมาสองสามถุงแล้วก็เดินออกมาจากเซเว่น ก็เดินกลับบ้านทันที

พอ ผมมาถึงบ้านก็ต้องแปลกใจอีกครั้งเมื่อ

เห็นไอ้เต้ยนั่งอยู่หน้าบ้าน

"เต้ย มาทำอะไรตรงนี้"

"แล้วมึงไปไหนมา"เต้ยพูดสวนออกมา

"ไปเซเว่นงัย เนี้ยดูดิซื้อขนมมาฝากด้วย"

"เป็นอะไรรึป่าว กูไม่ได้ตั้งใจ กูไม่รู้ว่าพี่นพ คนนี้จะเป็นคนเดียวกับ"

"ช่างมันเถอะเต้ย"

"ไม่ เป็นไรแน่นะ"

"อืม สบายมาก"ตอนนั้นผมก็ได้แต่รู้สึกดีที่ เต้ยมันห่วงผม  ตอนนั้นผมคิดไปว่าเต้ยมันคงห่วงผม

"ขอบใจ"ผมบอกมัน ตอนกำลังจะเดินเข้าบ้าน

"เรื่องอะไร"มันงง


"ที่ห่วงงัย"

"ใคร ห่วงมึง"มันพูดเสร็จก็เดินไปในครัว

มันหายไปสักพัก

แล้วก็ เดินกลับมาหาผมที่กำลังนั่งดูทีวีอยู่

"อ่ะ"พูดเสร็จแล้วมันก็ยื่น ถ้วยขนมบัวลอยให้ผม

"อะไร"

"บัวลอยงัย"

"ซื้อมาฝากหรอ "มันไม่ตอบพยักหน้าพร้อมกับกินบัวลอยของมันต่อ

"ขอบใจ"แล้วผมก็ยิ้ม หวานให้มันไปหนึ่งที

"แหม ได้ของกินของหวานยิ้มออกเชียวนะ"มันพูดแล้วก็ขำ

ผมก็ขำๆครับ รู้สึกสบายใจยังงัยไม่รู้

"กานต์ เล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังหน่อยดิ"อยู่ดีไอ้เต้ยก็พูดขึ้น


"หืม เรื่องอะไรล่ะ"ผมพอเข้าใจว่าเรื่องอะไร แต่ขอแบบเคลียร์ดีกว่าครับ

"เรื่อง มึงกับพี่นพอ่ะ"สรุปกูเข้าใจกู

"ทำไมถึงอยากรู้ล่ะ"

"เออ เล่ามาเถอะน่า"


แล้วผมก็เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้เต้ย ฟังดูมันตั้งอกตั้งใจฟังมาก

"กานต์ แล้วพี่นพทำยังงัยมึงถึงรักพี่นพว่ะ"อยู่ดีๆมันก็ถามขึ้น

"ไม่รู้สิ นพมันเป็นคนที่เอาใจเก่ง พูดเพราะ แล้วก็สุภาพบุรุษ"ผมก็พูดไปเท่าที่นึกออกไปตอนนั้น

"ถ้าเป็นอย่างที่ มึงพูดจริง ทำไมเค้าทำมึงเสียใจว่ะ"

"....."ผมพูดอะไรไม่ออกครับตอน นั้น มันจุกจริงๆ

"จะบอกอะไรให้นะเว้ย คนอย่างมึงอ่ะ ถ้าได้ลองเปิดใจแล้วก็มองคนที่อยู่รอบตัว แล้วมองเค้าใหม่ อาจจะเจอคนที่รักมึงจริงก็ได้นะ"

"หมายความว่างัยว่ะ"ผมงงกับมัน จริงๆ

"ก็ตามนั้นแหละ มึงเรียนปีสามได้งัยว่ะ โง่จริง แค่นี้ก็ไม่เข้าใจ"

"กูโง่จะทำไม ถึงกูจะโง่ แต่กูก็มีความรู้สึกนะ"ตอนนั้นผมรู้สึกน้อยใจมากครับ เลยประชดมันไป

"โง่ แล้วยังขี้น้อยใจอีกต่างหาก ไม่ไหวเลยนะมึงเนี้ย"

"มึงว่ากูกลับไปคบ กับนพดีมั้ยว่ะ"ผมถามมันไป

"มึงว่างัยนะ มึงเลยสิ่งที่มึงรับปากกูไปแล้วหรอ"

"รับปาก" ?

"อ้าว ลืมซะแล้วมึงก็ที่จะไม่คุยกับพี่นพอีกงัย หรือว่ามึงจะเบี้ยว"

"แล้วถ้า นพมาหากูที่บ้านกูจะทำยังงัย"

"ไม่ ต้องห่วง เดี๋ยวกูจัดการเอง"

"แล้วมึงไม่ถามกูหน่อยหรอว่ากูต้องการ อะไร"

"มึงไม่มีสิทธิเลือก จำไว้ กูจะเลือกทุกอย่างให้มึงเอง"มึงจะมาแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของกูเกินไป แล้ว

"เต้ย มึงกับกูไม่ได้เป็นอะไรกันนะ ทำไมกูต้องทำถามที่มึงต้องการ"

"มึงลืมอีกล่ะ ความลับมึงงัย ที่ทำให้มึงต้องทำตามความต้องการกู"

"มึงต้องการแก้แค้นกูหรอ เต้ย"

"มึง อย่ารู้เลย โง่ๆอย่างมึงต้องใช้เวลานานกว่าจะคิดออกว่ากูทำเพราะอะไร"ด่ากูอีกแล้ว

"อ่ะ นิ"มันโยนกระดาษให้ผมแผ่นนึง

"อะไร"งงครับงง

"อ่านดู"แล้วก็ ผมอ่านกระดาษแผ่นนั้น

"1.ต้องทำตามที่น้องเต้ยสั่ง

2.ต้องไป รับน้องเต้ยไปเรียนทุกวัน แล้วก็ต้องกลับพร้อมกันทุกวัน แล้วต้องกินข้าวเย็นด้วยกันทุกวัน

3.วันศุกร์ กับเสาร์ ต้องให้น้องเต้ยมานอนค้างที่บ้านด้วย เพื่อให้ติวหนังสือให้

4.ถ้า น้องเต้ยอยากไปดูหนังก็ต้องไปดูเป็นเพื่อนน้องเต้ย

5.ถ้ามีปัญหาอะไร ให้บอกน้องเต้ยก่อนทุกครั้ง

6.ถ้าน้องเต้ยขออะไรเพิ่มแล้วกานต์มี ปัญหา ให้กลับไปดูข้อ 1 ใหม่

นี้มันอะไรกันว่ะ"ผมโวยวาย

"นี้ เป็นสิ่งที่มึงต้องทำ เข้าใจ๋"มันทำหน้าเหนือใส่ผม

"กูไม่ทำ มันจะเกินไปแล้วนะเว้ย กูไม่ทำ"

"งั้นมึงก็เตรียมตัวดังได้เลยพรุ่ง นี้ เพราะว่ากูจะเอาsms ในเครื่องมึงที่ส่งแล้วก็รับมาจากพี่นพ ไปให้คนอื่นๆ ร่วมทั้งที่เทพอ่าน "

"ไปๆๆๆ ไปนอนได้แล้ว กูจะกลับแล้ว อ้อ มือถือเนี้ย พรุ่งนี้ค่อยเอาแล้วกันนะ"แล้วไอ้สัดเต้ยก็เดินกลับคอนโดไป ทิ้งผมไว้กับชะตากรรมที่ผมต้องยอมรับ


ลงแค่นี้ก่อนน่ะ ค้าบบไว้ ว่างๆ จะแวะมาลงห้ายหม่ายยยย ^^

[iTungz :D]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

หนุกคั้บหนุกมาก รีบมาลงต่อเน้อ

[seven77]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

หนุกๆๆๆๆคัฟ รีบๆมาต่ออีกน่าคัฟ

[Oishi_m]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

คร้าฟๆไว้บ่ายพุ่งนี้ผมเข้ามาต่อให้น๊า....^^

[เบนคุงคับ]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ยาวดีจัง....เม้นก่อนล่ะกัลเดียวมาอ่าน

[Oishi_m]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ค้าฟ...หนุกม่ายไงบอกได้น่ะค้าฟ.....^^

[-_-.Believe.^-^]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ไม่ได้เข้ามานานเลยเว็บนี้

นิยายเรื่องนี้ผมอ่านจนจบนานแล้วอยากให้ทุกคนได้อ่านเพราะมันสอนข้อคิดหลายอย่างสนุกสนาน เศร้าและดีที่สุดของนิยายเกร์เรื่องนึงเลยอยากรู้ตอนจบเป็นไงก็ลองอ่านดูกันครับ

[UPM]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ทำไมไม่บอกรักไปเลยคราบบบบบบบบบ

[Oishi_m]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

แวะมาลงให้ต่อแล้วน๊า ...

กูพี่มึงนะเว้ย...5

เช้าวันรุ่งขึ้นก็ต้องรีบไป รับมันแต่เช้า

ปกติผมก้อต้องไปรับไอ้เทพอยู่แล้ว ข้อแรกก็เลยไม่มีปัญหาอะไร

ไปถึงคอนโดไอ้เทพก็เห็นไอ้เต้ยกับไอ้เทพ ยื่นรออยู่แล้วครับ

ระหว่างอยู่บนรถ

"เออ เทพของฝากกูอยู่เบาะหลังอ่ะ มึงหยิบเอาดิ"ผมบอกไอ้เทพมัน

"ถุงไหนว่ะ "ไอ้เทพถาม

"ถุงสีดำอ่ะ"แล้วไอ้เทพก็หยิบมาดู

"ชอบป่าวว่ะ"ผม ถามมัน

"เออ ขอบใจรุ่นนี้ยังไม่เข้ามาเมืองไทยใช่ม่ะ"

"เออ"ก็ ไม่ใช่อะไรหรอกครับ ก็แค่หมวกของบิลลาบองเท่านั้นแหละครับ

ไอ้เทพมัน ก็ชื่นชมหมวกที่ผมซื้อมาฝาก ผมสังเกตว่าทำไมไอ้เต้ยมันเงียบๆจนน่าแปลกใจ

ก็ เลยมองๆมันจากกระจกหลัง ก็เห็นมันมองผมอยู่ก็เลยยิ้มให้มันไปทีนึง

แต่ มันกลับหันหน้าหนีผมซะงั้น เป็นอะไรของมึงว่ะ ยิ้มให้ก็หันหน้าหนี

ช่าง มึงล่ะกัน

"เออ กานต์ พรุ่งนี้มึงไม่ต้องมารับกูแล้วนะ"อยู่ดีๆไอ้เทพก็พูดขึ้น

"ทำไมว่ะ"

"อ้อ พ่อกูซื้อรถให้แล้วว่ะ เดี๋ยวกูจะไปเอาจากโชว์รูมวันนี้ มึงพากูไปหน่อยนะเว้ย"

"เออ ได้ วันนี้มีเรียนครึ่งวันใช่ม่ะ งั้นข้าวเที่ยงไปกินข้างนอกล่ะกันมึง แล้วค่อยไปเอารถกัน"ผมพูดไป

ไม่ นานก็มาถึงมหาฯลัย แล้วก็แยกย้ายกันไปเรียน แต่ผมยังสงสัยไอ้เต้ยอยู่นั้นแหละครับ

ว่ามันเป็นอะไรของมัน

ระหว่าง เบรกผมก็เดินไปเซเว่นหาอะไรกิน ก้อมันหิวนิครับ

ตอนเดินกลับมาจากเซ่เวนก็เห็นไอ้เต้ยนั่งอยู่โต๊ะหินอ่อนที่สวนของคณะคนเดียว

มันเป็นอะไรของมัน เห็นนั่งซึมๆอยู่คนเดียว

"เต้ย"ผมทักมัน แล้วก็เดินเข้าไปหามัน ไม่มีอะไรหรอครับจะทวงเอามือถือคืน

มันหันมา มองหน้าแล้วก็หันกลับไป เป็นเหี้ยอะไรว่ะ

ผมนั่งลงตรงข้ามกับมัน

"เห่ย เป็นอะไรรึป่าว"ผมถามมันเห็นมันสีหน้าไม่ค่อยดี

"สนด้วยหรอ"อ้าว ไอ้นี้

"อ้าว อย่ามาพาลสิว่ะ แล้วนี้เป็นอะไร ทำไมไม่ขึ้นเรียนมานั่งอะไรอยู่นี่ว่ะ"

"เรื่องของกู อย่ามายุ่ง"ดูมัน กูไม่ยุ่งก็ได้ว่ะ

ผมก็เลยลุกขึ้นเดินกลับขึ้นไป เรียนดีกว่า

"จะทำอะไรอ่ะ"มันพูดขึ้นระหว่างผมกำลังจะลุกหนีมัน

"อ้าว ก็มึงไม่อยากให้กูยุ่งไม่ใช่หรอ"

"นั่งอยู่นี้แหละ อย่าไปไหนนะ"อ้าว อะไรของมึง

"ไม่อ่ะ จะไปเรียนแล้ว"

"นั่ง เป็นเพื่อนกันหน่อยดิ"มันพูดเรียบๆ

"แล้วนี้เป็นอะไร เห็นซึมตั้งแต่เช้าแล้วนะ"

"สนใจกูด้วยหรอ"

"สนดิ ทำไมล่ะ"ไม่รู้อะไรดลใจผม ให้พูดเอาใจมันไปอย่างงั้น

ดูสีหน้ามันดี ขึ้น คิดไปเองป่าวว่ะ"

"จริงอ่ะ"

"อืม"เอาใจมันหน่อยล่ะกัน เว้ย แล้วมันก้อยิ้มนะครับตอนนั้น น่ารักดีนะ

"มองหน้ากูทำไม"กูเผลอ มองหน้ามันอีกแล้ว

"ป่าว แล้วสรุปเป็นอะไรมานั่งซึมๆแบบเนี้ย"

"ก็ มึงนั้นแหละ"

"เกี่ยวอะไรกับกูว่ะ"สงสัยกะมันจริงๆ

"เกี่ยวดิ เกี่ยวกับมึงคนเดียวนั้นแหละ"

"เรื่องอะไรว่ะ เมื่อเช้ากูก็ไปรับมึงตามสัญญาแล้วนะ"

"ไม่ใช่เรื่องนั้น"มันสวนขึ้น มา

"แล้วเรื่องอะไรล่ะ บอกมาดิ"หมดปัญญาเดาครับ

"กูอยากได้ ของฝากจากมึง"

"อะไรนะ มึงแค่อยากได้ของฝาก"

"ก็มึงไม่เห็น ซื้อมาให้กูเลย"

"มึงจะบ้าหรอเต้ย มึงลืมไปแล้วหรอว่า กูกับมึงรู้จักกันหลังจากกูกลับมาจากออสฯ"

ดูมันอึ้งๆไป เหมือนเพิ่งนึกได้

"เออ กูไม่สนใจเว้ย ไม่รู้แหละ"

"แหม งอนเป็นเด็กๆไปได้มึง"

"ไม่ได้งอนเว้ย"ยังมีหน้ามาเถียงอีก

"แล้ว มึงมานั่ง หน้าเป็นตูดไม่คุยกับกูนี้เค้าเรียกอะไรว่ะ คนอะไรว่ะ เดาใจยากจริง"

มันไม่พูดอะไร เสือกหันหน้าหนีกูอีก แรดจริงๆมึง

"เต้ย เย็นนี้จะให้กูมารับกี่โมง"

ไม่ตอบอีกไอ้สัดนิ

"เต้ย มึงจะเอายังงัยเนี้ย กูหมดปัญญาแล้วนะเว้ย แฟนก็ไม่ใช่ ยังต้องมานั่งง้ออีก"

"ใครใช้ให้มึงง้อล่ะ"แล้วมันก็ฟุบหน้าลงไปกับ โต๊ะ อะไรของมันว่ะ

"เออ งั้นมึงรออยู่นี้แป้ปนะ เดี๋ยวมา อย่าหนีไปไหนนะมึง"

ผมนึกได้ครับว่าผมซื้อตุ๊กตาวอมแบท(wombat)สัตว์ ที่ผมชอบมากที่สุดมาจากออสฯด้วยสองตัว กะว่าจะเอามาไว้ในรถ

เอาให้ มันไปตัวนึงก็คงไม่เสียหายมั้ง แล้วผมก็เดินกลับไปที่รถผมที่จอดอยู่ไม่ไกลจากสวนของคณะ

ผมเดินกลับ มาก็เห็นไอ้เต้ยนั่งหน้าเป็นตูดอย่างเดิม

"อ่ะ"ผมยื่นตุ๊กตาให้มัน มันรับไปงงๆ

"อะไรว่ะ"

"ของฝากงัย"

"ให้กูหรอ"

"เออ"แล้ว มันก็ยิ้ม

"ยิ้มออกแล้วสินะมึงเนี้ย"

"ตัวอะไรว่ะ"มันถามผม อย่างงงๆ

"วอมแบท"

"ตัวเหี้ยอะไรว่ะ เหมือนหมีกับหมูผสมกัน น่ารักดี"แล้วมันก็นั่งพิจารณาตุ๊กตาอยู่อย่างนั้น

"อารมณ์ดีแล้ว พี่กานต์ขอโทรศัพท์พี่กานต์ที่อยู่กับน้องเต้ย คืนได้ยังครับ"เอาน้ำเย็นเข้าลูบก่อน

มันหุบยิ้ม กูพูดอะไรผิดอีกว่ะกู โดนอีกแล้ว

"เมื่อกี้เรียกกูว่าอะไรนะ"

"น้อง เต้ยงัย"

"แล้วเมื่อกี้แทนตัวเองว่าอะไรนะ"อะไรของมึงว่ะ

"ก็ พี่กานต์งัย ทำไมว่ะ"

"เรียกกูแบบนั้นตลอดได้ม่ะ อย่าพูดกูกับมึงกับกูได้ป่ะ"

"ได้ๆๆ แต่มึงก็ต้องเรียกกูพี่ ตกลงมั้ย"มันทำหน้าเหมือนคิด มันจะหนักหนาอะไรว่ะ แค่เรียกกูว่าพี่

"ได้"

"สรุป ขอมือถือคืนได้ยัง"มันว่าง่ายครับ คืนมือถือให้ผมง่ายมาก

บทจะง่าย อะไรมันก็ง่ายแบบนี้แหละครับ

"งั้นไปเรียนก่อนนะ"ผมบอกมันไป

"อืม"

"เออ แล้วตอนเย็นจะให้มารับกี่โมง"

"ไม่อ่ะ เดี๋ยวตอนเที่ยงไปด้วยอยู่แล้ววันนี้มีเรียนแค่บ่าย"

"ok ขึ้นเรียนได้แล้วไป"ผมไล่มันไปเรียน มันก็ว่าง่ายแหะ เดินไปเรียนอย่างว่าง่าย

เวลามันไม่ตกมันก็น่ารักดีนี่หว่า

ทำไม ชอบทำตัวน่ารำคาญว่ะ ไอ้เต้ยเนี้ย

[Oishi_m]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

กูพี่มึงนะเว้ย...6

พอเลิกเรียนผมเทพแล้วก็เต้ย ก็ไปเอารถไอ้เทพที่โชว์รูม

ดูไอ้เทพจะกระดี้กระด้ามาก เห่อรถใหม่มาก เห็นมันบอกว่ากว่าจะขอพ่อได้ แทบตายเพราะว่ามัน

เคยขับรถพ่อมันไป วัดดวงกับรถสิบล้อมาแล้ว

เออ ถ้ากูเป็นพ่อมึง กูก็ไม่ซื้อรถให้มึงง่ายๆหรอก


"เต้ย จะกลับพร้อมพี่ป่าวว่ะ แต่พี่ว่าจะเอารถไปลองก่อน"เทพมันคุยกับน้องมัน

"ไม่อ่า อยากกลับบ้านเลย เดี๋ยวกลับกับพี่กานต์"ไอ้เต้ยตอบ

กรรมของกู กูว่าจะแวะซื้อของซะหน่อย

แต่ก็เอาเหอะ ก็จะไปเลือกอะไรได้มากว่ะ

"แต่ พี่จะแวะซื้อของที่ห้างแถวนี้ก่อนนะ เต้ย"

"อืม ไม่เป็นไร"พูดเสร็จมันก็เดินตามผมมาที่รถ

ระหว่างทางผมกับมันก้อคุยกันไปด้วยดีตลอดทาง

ดูไปดูมา มึงนี้ก็ไม่มีพิษสงอะไรเลยนะเนี้ยดูจะอ่อนต่อโลกด้วยซ้ำ

บางทีผมเล่น มุกทะลึ่งกะมัน มันก็ไม่เข้าใจ ออกจะงงๆด้วยซ้ำเวลาผมเล่นกะมัน

เหนื่อย ใจต้องมาอธิบายตอนหลังอีก

ระหว่างนั่งเดินซื้อของเข้าบ้าน

ก็ มีคนโทรเข้ามามือถือผม

แต่ก่อนที่ผมจะรับสาย ก็มองหน้าเต้ยมัน

มัน คงรู้แล้วครับตอนนี้ว่าใครโทรมา

นพนั้นแหละครับ

"กดตัดสายไป ดิ"มันพูดใส่อารมณ์

อะไรของมันว่ะ อยู่ๆดีก็มาอารมณ์เสีย

ผม ก็กดตัดสายไปตามที่มันต้องการ

แล้วก็เดินซื้อของต่อ จนเสร็จ

ก่อน ที่เต้ยมันจะขึ้นห้องมัน ก็มีคนโทรเข้ามาเครื่องผม

คราวนี้คงไม่ใช่ นพครับ เพราะว่ามันขึ้นเบอร์ด้วย 02

ผมเลยรับไป

"กานต์ครับ "ผมรับสาย

"อยู่ไหน"อีกคนตอบมา

"นพ"ใช่ครับ นพนั้นแหละ มันเอาเบอร์ตู้โทรมาครับ

ผมมองหน้าไอ้เต้ย มันก็มองผมเช่นกัน แต่สายตามัน แทบจะฆ่าผมได้ครับ

"นพมีอะไร"ผมรีบเข้าประเด็นก่อนจะ เกิดปัญหามากกว่านี้

"นพมาคิดๆดูแล้ว เราคงจะกลับมาเป็นแแฟนกันอีกไม่ได้ เพราะว่ากานต์คงไม่ให้อภัยนพ

แต่ นพของกานต์สักอย่างได้มั้ย"

"ขออะไร"

"นพขอแค่ ความเป็นเพื่อนของเรา ได้มั้ยกานต์"

ผมมองหน้าเต้ยอีกครั้ง

ตอน นี้สายตาคู่นั้นยังคงแผ่รังสีออกมาอยู่เรื่อยๆ

"กานต์ขอเวลาหน่อยล่ะ กัน แล้วกานต์จะโทรไปให้คำตอบ"แล้วผมก็กดวางไป

พอผมกดวางสายไป ไอ้เต้ยก็เริ่มครับ

"รับสายมันทำไม"เอาแล้วงัย กูว่าแล้ว

"ก็ ไม่รู้ว่าเป็นนพ มันเอาเบอร์อื่นโทรมา"ผมตอบไปตามความจริง

"นั้นแหละ มึงนี้มันไม่รักษาคำพูด"ไปกันใหญ่แล้วกู

"เต้ย ทำไมพูดแบบนี้ว่ะ ก็กูไม่รู้นี่หว่าว่าใคร"

"แล้วที่ว่าจะโทรกลับหมายความว่างัย"

"ก็ นพมันบอกว่า ขอเป็นเพื่อนอีกได้มั้ย"

"แล้วมึงตอบว่างัย"

"ก็ บอกว่า ขอเวลาหน่อยแล้วจะโทรกลับไปบอก"ผมบอกไปตามความจริง

"เต้ย แล้วทำไมมึงต้องมาโกรธกูด้วยเรื่องแค่นี้ว่ะ"ผมสงสัยจริงๆ

"กูไม่ได้ โกรธ"

"ไอ้อาการแบบเนี้ยอ่ะนะไม่ได้โกรธ ถ้างั้นคงเรียกว่าหึงอ่ะดิ"

"ใคร หึงมึง อย่ามาสำคัญตัวผิดนะเว้ย"

"เออ กูไม่สำคัญตัวผิดว่ามึงหึงกูหรอก กูรู้ว่ามึงเกลียดกู"

"มันไม่ใช่ แบบนั้น"

"แล้วมันอะไร"

"กูแค่หวังดีกับมึง ไม่อยากให้กลับไปโง่อีกครั้ง มึงจำที่มันทำกับมึงไม่ได้หรอ

กูเตือน มึงแล้ว ถ้ามึงยังจะกลับไปโง่อีกก็ตามใจ"พูดเสร็จไอ้เต้ยก็เดินลงจากรถผม เดินขึ้นห้องมันไปเลย

ผมนั่งคิดคำพูดมันวนไปวนมาอยู่อย่างนั้น ไม่ใช่คำพูดที่ว่าหวังดีนะครับ

แต่คำพูดที่ว่า ผมจะกลับไปโง่อีกครั้ง หรือไม่นั้นแหละครับ

คิดอยู่นานจนผมก็ได้บท สรุปของตัวเอง

เลยกดโทรศัพท์ไปหานพ แล้วก็เคลียร์ทุกอย่างให้มันจบ

หลัง จากนั้นผมก็อาบน้ำแต่งตัว

แล้วก็ขับรถออกไปหาเต้ย

ไม่รู้สิ ผมรู้สึกว่าผมอยากบอกมันเรื่องนี้มาก

ไม่รู้ครับ ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน แค่อยากบอกให้มันสบายใจ

อย่างงี้เค้าเรียก ว่าแคร์ความรู้สึกมันรึป่าวครับ

ผมตัดสินใจไปที่ตลาดโต้รุ่งซื้อข้าว กับ กับข้าวมาสองสามอย่าง แล้วก็ซื้อบัวลอยไปฝากมันด้วย

ผมเคาะห้อง ไอ้เต้ยอยู่นานครับกว่ามันจะมาเปิด

"มีอะไร"น้ำเสียงเย็นชาชะมัด

"ซื้อ ข้าวมาฝาก"เอาน้ำเย็นเข้าลูบ

มันมองหน้าผมงง

"ข้อ2ต้องกิน ข้าวเย็นด้วยกันทุกวันงัย" ผมบอกมันไป ดูสีหน้ามันดีขึ้น แต่ก็ยังเป็นตูดอยู่ดี

"เทพไม่อยู่หรอ"

"เห็นโทรมาบอกว่า จะเอารถไปอวดเพื่อนๆ"ไอ้ขี้เห่อ

"แล้วจะให้พี่กานต์เข้าห้องได้ยัง ครับ"พูดเพราะๆไว้

"เข้ามาดิ"

มาถึงมันก็ไปนั่งหน้างออยู่ที่ โซฟา ผมก็เดินไปแกะข้าวปลาที่ซื้อมา แล้วก็ไปตั้งโต๊ะให้มัน

เอาใจ มันยิ่งกว่านพ ตอนคบกับนพอีกนะเนี้ย

"เต้ยมากินข้าวเร็ว"มันก็เดินมา นั่งกินข้าวโดยดีครับ

แต่ก็ไม่ยอมพูดอะไร

"อร่อยม่ะ"ชวนมัน คุย

"ก็ดี"

"เออ เต้ย พี่โทรไปหานพมาแล้วนะ"มันวางช้อนลงแล้วจ้องหน้าผมตาเขม่ง

"อย่าเพิ่ง อารมณ์เสียดิ ไม่ได้ผิดสัญญานะ แค่โทรไปเคลียร์ทุกอย่างให้มันจบ"

"ให้ จบ หมายความว่างัย"สนใจมาเชียวนะมึง

"ก็จบงัย จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างพี่กับนพอีกต่อไป"

"จริงอ่ะ"

"อืม"ดู สีหน้ามันดีขึ้นแหะ

"แล้วมาบอกเต้ยทำไม"เห้ย มันแทนตัวเองว่าเต้ย

"ก็ ข้อ5 .ถ้ามีอะไร ให้บอกน้องเต้ยก่อนทุกครั้ง"

"ได้ผลแหะ"มันพูดเบาๆ แต่ผมพอจับใจความได้

"อะไรได้ผล"งงครับ

"ป่าว ไม่มีอะไร อิ่มล่ะ"

"อ้าว ซื้อบัวลอยมาให้อ่า กินไหวป่าว"

"ไหวๆๆๆ"มัน ชอบบัวลอยครับ

"งั้นแป้ป เดี๋ยวไปแกะใส่ถ้วยมาให้"

ผมก็ไปแกะ มาให้มันกิน

มันก็กินของมันไป ดูท่าทางมีความสุขเหลือเกิน

"ดู มีความสุขจริงนะเต้ย เวลากินเนี้ย"ผมแซวมัน

มันไม่ตอบอะไรแค่เงย หน้ามายิ้มให้ น่ารักนะมึงเวลายิ้มเนี้ย

ทำไมไม่ยิ้มบ่อยๆว่ะ

พอ กินข้าวกินขนมเสร็จ

"พี่กานต์ ที่บ้านมีเน็ทป่ะ"มันถาม

"มี ทำไม อยากเล่นหรอ"

"อืม ขอไปเล่นเน็ทได้ม่ะ"

"อืม ไปดิ"

"งั้น รอแป้ปนะ ขอไปเอาของก่อน"แล้วมันก็หายไปในห้องมันสักพัก

แล้วมันก็ ออกมาพร้อมกับเป้1 ใบแล้วก็ชุดนักศึกษา1 ชุด

จะเอาชุดนักศึกษาไปทำไม ว่ะ

"ก็ คืนนี้จะนอนบ้านพี่กานต์ ก็เพื่อเลิกดึกจะได้นอนนู้นเลย"

จะ ไม่ถามกูสักคำหรอว่ะ

แต่จะทำงัยได้ ยังงัยก็ต้องทำตามที่มันสั่ง

[Oishi_m]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

กูพี่มึงนะเว้ย...7


ผมก็ปล่อยไอ้เต้ยเล่นเน็ทไป ผมก็นั่งดูทีวีไปเรื่อยๆ

สักพักนรกก็มาเยื่อนครับ

"กริ้ง ก๋อง"เสียง กริ่งบ้านครับ

"ใครว่ะ มาซะดึกเลย"ผมบ่น ไอ้เต้ยก็มองๆแต่มันก็หันกลับไปเล่นเน็ทต่อ

นรก จริงๆครับ นรกมาเยื่อนถึงบ้าน นพนั้นเองครับ

แล้วนพมาทำไมล่ะ ก็ไหนว่าเข้าใจทุกอย่างแล้ว แล้วทำไมต้องมาวันนี้ว่ะ

"นพ"ผมเปิด ประตูแล้วออกไปคุยกับมันนอกรั้วบ้าน

"นพมาทำไม กานต์ว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะ"

"กานต์"โอ้โห พูดมาเนี้ยกลิ่นเหล้าฟุ้งเชียว

"กินเหล้ามาหรอ"

"ทำไม สนด้วยหรอ"

"นพ ผมว่านพกลับไปก่อนเถอะ"

"ทำไมกานต์ แค่คำว่าเพื่อนก็ให้กันไม่ได้หรอ"

"นพ ผมขอล่ะกลับไปก่อนนะ เราคุยกันตอนนี้ไม่รู้เรื่องหรอก กลับไปก่อนไป"

"ไม่กลับ นพรักกานต์นะ"แล้วนพก็โฝเข้ากอดผม แต่แล้วนรกตัวที่สองก็มาครับ

"เห่ย มึงทำอะไรว่ะ"ไอ้เต้ยมันวิ่งมากระชากนพออกจากตัวผม

นพเสียหลักล้ม ลงไปกองกับพื้น

"เข้าบ้าน"ไอ้เต้ยหันมาตะคอกใส่ผม

"นพกลับ บ้านไปนะ"ผมหันไปบอกนพก่อนเดินเข้าบ้านไป

ผมเดินเขามาในบ้านไม่ถึง สิบนาทีไอ้เต้ยก็เดินเข้ามาทำหน้าเป็นตูด

นั่งหน้างออยู่หน้าคอม  ผทว่าบรรยากาศชักเริ่มไม่ดีผมขอชิ่งไปนอนก่อนดีกว่า

"เต้ย พี่ขึ้นไปนอนก่อนนะ"แล้วผมก็เดินเข้าห้องนอนไป

นพรักกานต์นะ นพรักกานต์นะ ประโยคนั้น ยังคงก้องอยู่ในหัวผม

ทำไมต้องมาทำให้ผม สับสนอีก

ทำไม ในเมื่อตอนแรกผมขอให้เค้าอยู่ แต่เค้าก็ยืนยันจะไปกับคนนั้นอยู่ดี

แล้วทำไม ทำไมตอนนี้ จะกลับมาทำไม

ทำไมต้องมาทำให้ผมสับสน

ผมนั่งชันเขาอยู่ในมุม ห้อง

ผมจะทำยังงัยต่อไปดี

"เป็นอะไรรึป่าว"เต้ยถาม ทำเอาผมหลุดออกจากห้วงความความคิด

"ป่าว ไม่เป็นไร แล้วนี้เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่"เต้ยมันไม่ตอบ แต่เดินมานั่งลงข้างๆผม

"ไม่ เป็นไรนะ"

"ไม่เป็นไร แค่นี้สบายมาก"แล้วเต้ยมันก็เอามือมาลูบหัวผมเบาๆ

"เต้ยไม่โกรธ พี่หรอ"มันไม่ตอบแต่สายหัว มันยังคงลูบหัวผมต่อไป

"กูพี่มึงนะเต้ย"

"เอา น่า ไม่ว่าพี่หรือน้อง มันก้อต้องการคนดูแลทั้งนั้นแหละ

เออ ขอบใจมึงว่ะเต้ย

"ขอบใจ"

"งัย กินบัวลอยม่ะ"มึงมาอารมณ์ไหนของมึงว่ะ

"ร้านปิดแล้วมั้ง"

"ยัง หรอก มันตลาดโต้รุ่งไม่ใช่หรอ ป่ะลุกเร็ว"แล้วผมกับเต้ยก็ออกมานั่งกินบัวลอยกัน

กินบัวลอยเสร็จ กลับมาบ้านก็หลับเป็นตายทั้งคู่

ไม่มีอะไรเกินเลยจริงๆครับ

แม้แต่กอดไอ้เต้ยมันยังไม่กอดเลย จริงๆ

ชีวิตผมดำเดินอย่างงี้ไป เรื่อยๆครับ

จากวันเป็นอาทิตย์ อาทิตย์เป็นเดือน

เต้ยยังคง ไปเรียนแล้วก็กลับกับผมทุกวัน

มันทำให้ผมลืมเรื่องของนพไปเลย

ทุกๆ อย่างที่เต้ยกระทำ มันทำให้ผมคิดไปต่างๆนาๆ

คิดเข้าข้างตัวเอง ว่ามันคงมีใจให้ผมบ้าง

แต่แล้วผมก็ได้รู้ความจริง

วันนี้เป็น อีกวันที่เต้ยต้องไปซ้อมฟุตบอล เพื่อแข่งกีฬามหาฯลัย

ส่วนผมก็นั่งรอ มันอยู่ที่อัฐจรรย์

ก็ไม่มีอะไรมาก ใกล้สอบแล้วผมก็นั่งอ่านหนังสือรอมันไปด้วย

แต่วันนี้คงเป็นเพราะผม กินน้ำเยอะมั้งครับเลยปวดฉี่บ่อยก้อเลยลงไป

เข้าห้องน้ำด้านหลังอัฐจรรย์

ลงไปก็เจอพวกนักกีฬายืนฉี่ที่โถ่ฉี่อยู่เยอะมาก

ไอ้ผม ก็เป็นคนแปลกซะด้วย

ก็มีคนฉี่ที่โถ่ฉี่เยอะๆ จะฉี่ไม่ออก

ไม่รู้สิครับ เหมือนโดนกดดันยังงัยไม่รู้

ผมก็เลยเดินไปฉี่ในห้องน้ำ

หลัง จากทำธุระเสร็จกำลังจะออกจากห้องน้ำก็ได้ยินเสียงคนสองคนคุยกัน

หนึ่ง ในเสียงนั้นผมจำได้ดี ก็เต้ยนั้นแหละครับ

อีกคนผมไม่รู้ว่าใครคงจะ เป็นรุ่นน้องผมนั้นแหละ

"เต้ย กูว่าแผนมึงเนี้ยได้ผลว่ะ"อีกเสียงเอ่ยขึ้น

"แผนอะไรว่ะ"เต้ยถาม

"ก็ แผนแก้เผ็ดพี่กานต์งัย กูเห็นพักนี้ตามมึง ตลอดเลยนะเว้ย"เสียงเดิมเฉลย

"อ้อ ธรรมดาว่ะ ของแค่นี้ มึงอยากดูอะไรสนุกๆม่ะ เดี๋ยวกูโทรไปบอกมันว่า กูจะกินน้ำไม่ถึง5 นาที มันจะเอาน้ำมาให้กูกิน"เต้ยตอบ

ตอนนั้นหัวใจ ผมเหมือนโดนเหยียบยังงัยไม่รู้

มันชาไปทั้งตัว ทั้งหมดที่ผ่านมามันแค่ต้องการจะแก้แค้นผมเท่านั้น

เรื่องราววันนั้น ที่ค่าย มันยังคงไม่ยกโทษให้แล้ว แล้วก็ไม่คิดจะให้อภัยด้วยซ้ำ

ที่ ผ่านมาทั้งหมด มันแค่ต้องการแก้เผ็ดผมเท่านั้น

"แป้ปนะมึง เดี๋ยวกูขอโทรหามันก่อน"ไอ้เต้ยบอกเพื่อนของมัน

"มึงไม่ต้องโทรหรอก เต้ย"ผมเปิดประตูห้องน้ำออกมา ดูไอ้เต้ยกับเพื่อนของมันตกใจมาก

"ถ้า มึงอยากแดกน้ำนัก ก็แดกเอาจากโถ่ส้วมแล้วกัน"แล้วผมก็เอื้อมมือผมไปจับมือมันมา

แล้ว ฝาดลงมาที่หน้าผมเอง

"เพี้ย!!!!"มือของเต้ยตบลงมาที่หน้าผม ด้วยแรงของมือผมเอง

"แล้วนี้ คือสิ่งที่มึงต้องการใช่มั้ย"พูดเสร็จผมก็เดินออก แล้วผมก็ขับรถผมออกไป

ตอนนี้ทุกอย่างที่ผมสงสัยมาตลอดได้เฉลยแล้ว

เต้ยมันแค่ต้องการจะแก้แค้น เหตุหารณ์ที่เกิดขึ้นที่ระยอง

ในที่สุดก็ไม่มีใครที่จริงใจต่อผมสัก คน ทำไมต้องทำเหมือนผมเป็นตัวตลก

ไม่มีสักคนจริงๆ น้ำตาของผมไม่รู้ว่ามันมาจากไหนเยอะแยะ

มึงจะร้องไห้ทำไม กานต์

มึง จะร้องไห้อีกทำไม

ทำไมมึงต้องรู้สึกเสียใจให้กับคนแบบมัน

ทำไม ทำไมมึงต้องไปไว้ใจคนอย่างมันง่ายๆ ในเมื่อ เมื่อก่อนมึงไม่เคยไว้ใจใครง่ายๆ

ทำไมกานต์

สมน้ำหน้ามึงแล้ว แหละ มึงทำตัวเอง นี่คือสิ่งที่มึงตอบแทนมึง

ตอนนี้ผมขับรถไม่ไหว แล้ว ผมตัดสินใจจอดรถที่สวนสาธาระณะ แห่งนึง

แล้วก็ร้องไห้ ร้องซะให้พอ กานต์

ผมนั่งร้องไห้อยู่ในรถสักพัก

ก้อมีคนมาเคาะ กระจกรถ

"ก๊อกๆๆๆ"ผมหันไปมอง

เป็นผู้ชายคนนึงหน้าตาเซอร์

"มี อะไรครับ"ผมพูดหลังจากเปิดประตูรถ

"เป็นอะไรรึป่าวครับ ผมเห็นพี่ร้องไห้ อยู่นานแล้วนะครับ"น้องคนนั้นถามกลับมา

"ไม่เป็นไร ครับ ไม่เป็นไรแล้ว ขอบใจนะ"

"อ่ะ"น้องเค้ายื่นน้ำให้ผมขวดนึง

"อะไร ครับ"

"รับไปนะครับ เสียน้ำมาเยอะแล้ว กินเข้าไปนะครับ"ผมรับน้ำมาอย่างงงๆ

"ขอบใจนะ"

"ผมชื่อเจครับ "น้องแนะนำตัว

"พี่ชื่อกานต์ครับ"

"จะโกรธมั้ยครับ ถ้าผมจะอาสาขับรถให้พี่กานต์นะครับ คือผมว่าพี่ขับเองตอนนี้ สภาพจิตใจพี่คงไม่ไหวอ่ะครับ"

"ไม่เป็นไรครับ พี่ขับไหวขอบใจมากนะ"ผมปฏิเสธไป

"งั้น นี้ครับ ถ้ามีอะไร โทรหาผมได้นะครับ"แล้วเจก็ยื่นกระดาษใบเล็กๆที่มีเบอร์โทรกับข้อความของน้อง เค้า

"01 xxxxxx

ผมยินดีอยู่ข้างพี่ครับ
                                      เจ"

"ขอบใจนะเจ"ผมขอบคุณน้องเค้าอีกครั้ง แล้วน้องเค้าก็เดินไป

ผมก็ขับรถกลับบ้าน

ก่อนถึงบ้านผมได้แต่ หวังในใจลึกๆว่า คงเจอเต้ยนั่งรออยู่หน้าบ้าน

มาอธิบายเรื่องที่ อย่างที่มันเกิดขึ้น

แล้วทำไมผมต้องไปหวังอะไรลมๆแล้งๆด้วยล่ะ ในเมื่อความจริงทุกอย่างมันชัดเจนขนาดนั้น

แต่ทำไมในใจผมก็ยังหวัง อยู่เล็กว่าเต้ยคงจะรอผมอยู่หน้าบ้าน

นี้ผมเป็นอะไรทำไมต้องไปหวัง อะไรแบบนั้น

มันคือคนที่หักหลังผม ทำไม ทำไม

ผมมาถึงบ้านความ หวังเล็กๆของผมก็ต้องทลายอีกครั้ง

ไม่มีแม้แต่เงาของเต้ย

มัน จะไปมีได้ยังงัยล่ะ

ในเมื่อความจริงมันถูกเปิดเผยขนาดนั้น

พรุ่ง นี้มันคงเอาเรื่องของผมไป บอกคนอื่น แล้วทุกคนก็จะมองผมเป็นตัวตลก

ทำไม ทำไมถึงทำกับผมแบบนี้

เคยไปทำเธอตอนไหน...

.........................................

   เพราะเหมือนเธอตั้งใจ

อยากรู้มาทำร้ายกันทำไม

   เคยไปทำเธอตอนไหน

ถึงทำกันอย่างนี้

ฉันทำอะไรให้เธอ

เคย ไปทำอะไรไว้

ให้เธอต้องเสียใจเมื่อไหร่

จึงมาทำร้ายหัวใจกัน

บอก หน่อยให้ฉันรู้

อยู่ๆที่แกล้งรัก

ทำไปเพื่อใคร

ต้อง การตัวฉันแพ้

ต้องการเพียงแค่นี้

เท่านี้หรือไง

จึงมา ทำร้ายหัวใจกัน

ผมฟังเพลงนี้วนไปวนมาจนหลับไป

แล้วพรุ่งนี้ ผมจะเจอกับอะไร...................

[Oishi_m]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

กูพี่มึงนะเว้ย...8


ผมตื่นมาอีกทีก็สายๆของอีก วัน

วันนี้ผมไม่อยากไปเรียนเลย ขอโดนเรียนสักวันแล้วกัน

เพราะ ผมไม่รู้ว่าถ้าผมไปเรียนผมจะต้องเจอกับอะไรบ้าง

ทุกคนคงรู้เรื่องนี้ หมดแล้ว แล้วผมก็จะกลายเป็นตัวตลกที่ทุกคนหันมาหัวเราะเยาะว่า

ถูกรุ่น น้องตีสนิทเพื่อใช้งาน

ผมกินอะไรไม่ได้ทั้งวัน ไม่ใช่ไม่หิว หิวแต่มันกินไม่ลง

ตาผมบวมตั้งแต่เช้า จนตอนนี้ก็ยังไม่หายบวม

สงสัย จะร้องไห้หนักไปหน่อย

ที่หน้าผมยังมีรอยแดงๆรูปฝามือของเต้ยอยู่

นี้ ใช่มั้ย คือสิ่งที่ผมต้องตอบแทน

นี้ใช่มั้ยคือสิ่งที่ผมสมควรจะได้ รับ

ผมคิดวนไปวนมาอยู่อย่งงี้ทั้งวัน

ตอนนี้ผมปวดหัวมาก ไมเกรนขึ้น

ทำยังงัยดี กินยา ใช่กินยา

แล้วผมก็กินยาระงับอาการปวดไมเกรน

ด้วยเพราะฤิทธิ์ของยา ทำเอาผมหลับไปอีกรอบ

ผม ตื่นมาอีกทีเพราะว่ารู้สึกเหมือนมีคนกำลังลูบหัวผม

แม่ ใช่แม่รึป่าว

"แม่ ครับ หนูคิดถึงแม่"

"แม่ หนูโดนแกล้งอีกแล้ว แม่"ผมคิดว่าผมคงฝันไป

แต่ ทำไมผมยังคงรู้สึก ความอบอุ่นจากมือนั้นที่ลูบหัวผมอยู่ ยังคงอยู่ไม่ไปไหน

นี่ ไม่ใช่ฝันแน่ๆ แม่ แม่มาหาผม

ผมลืมตาตื่นขึ้นมา นี้ไม่ใช่ฝัน แล้วนี่ก็ไม่ใช่แม่ที่มาลูบหัวผม

แต่เป็น....

"เต้ย"

"ทำไม ไม่ไปเรียน รู้มั้ยว่าเต้ยรอพี่กานต์ตั้งนาน"มันพูดสายตามันยังคงจ้องมาที่ผมซึ่งตอนนี้ ผมดันตัวลุกขึ้นนั่งพิงกับหัวเตียง

"เข้ามาได้งัย"

"ขอกุญแจ พี่เทพมา"มันเอากุญแจสำรองมาจากเทพ ใช่ครับผมฝากกุญแจบ้านไว้กับเทพ เผื่อว่าวันไหนผมทำกุญแจบ้านหายจะได้ไม่มีปัญหา

"ออกไป กูไม่อยากเห็นหน้ามึง"มันนั่งนิ่ง

"ฟังเต้ยก่อนได้มั้ย"

"ถ้า จะมาแก้ตัว ไม่ต้อง เข้าใจทุกอย่างแล้ว"ผมสวนไปทันที

"เต้ยไม่ได้มา แก้ตัว แล้วก็จะไม่อธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นด้วย"

"เต้ยยอมรับ ว่าสิ่งที่เต้ยพูดเป็นความจริงทั้งหมด ใช่ เมื่อก่อนเต้ยคิดจะแก้แค้นพี่กานต์ ด้วยวิธีสกปรกแบบนั้น แต่หลังจากที่ผมได้ใกล้ชิดกับพี่

มันทำให้ผมเปลี่ยนความคิด"

"แล้ว ที่มึงบอกเพื่อนไปหมายความว่างัย"

"คือ ไอ้ดล(เพื่อนของเต้ยที่มันคุยกันแล้วผมได้ยิน)มันหาว่าเต้ยชอบพี่กานต์ เต้ยก็เลยไม่รู้จะทำยังงัยก็เลยพูดไปแบบนั้น แล้วอีกอย่างผมไม่

อยาก ให้ดลมันมองว่าพี่กานต์เป็นเกย์ด้วย ก็เลยเอาเรื่องนั้นมาเป็นข้ออ้าง"ที่มันพูดมาจริงหรอ มันปกป้องผม ไม่ให้คนอื่นหาว่าผมเป็นเกย์หรอ

"ด้วยวิธีนี้อ่ะนะ"

"เต้ยรู้ ว่ามันไม่ถูก และเต้ยก็ไม่ได้ขอร้องให้พี่กานต์ยกโทษให้ด้วย"

"จะมา พูดแค่นี้ใช่มั้ย ถ้าเสร็จแล้วก็กลับไปได้แล้ว"

"ยังไม่จบ"

"อะไร อีกล่ะ ไปได้แล้วจะนอน"

"เต้ยขอโอกาสได้มั้ย ขอให้เต้ยได้แก้ตัว"มันพูดเสียงสั่นๆ เหมือนกำลังจะร้องไห้

"ขอแค่ ครั้งเดียวเท่านั้น นะพี่กานต์ นะ"มันก้มหน้าลง ผมเห็นน้ำตาของเต้ยไหลออกมา

ทำไม ผมใจหาย ยังงัยบอกไม่ถูก ทำไมผมรู้สึกเจ็บไปกับเต้ยด้วย

"นะพี่ กานต์ อีกอย่างเต้ยขอเวลาพิสูจณ์อะไรบางอย่างนะพี่ นะ นะพี่กานต์ ตอนนี้เต้ยก็สับสนไม่แพ้พี่กานต์เหมือนกัน แต่ตอนนี้เต้ยขอแค่

โอกาส ให้เต้ยแก้ตัวนะ"ตอนนี้เต้ยมันเริ่มความคุมตัวเองไม่อยู่ มันยังคงก้มหน้าแต่น้ำตามันก็ยังไหลออกมาอยู่อย่างนั้น

ผมควรให้ โอกาสมันมั้ย

ผมควรทำยังงัยต่อไป

ผมควรทำอะไร

ตอน นี้ผมสับสนไปหมดแล้ว.....

บรรยายกาศในห้องตอนนี้ มีแต่เสียงสะอื้นของเต้ย

ผมไม่รู้จะทำอะไรดี ตอนนี้ผมเองก็สับสนไปหมดเหมือนกัน

"พี่กานต์ พูดอะไรสักอย่างสิ"เสียงไอ้เต้ยทำลายความเงียบในห้อง

"เออ...อืม.... กินบัวลอยกันมั้ย"ไม่รู้อะไรดลใจให้พูดไปอย่างงั้น

ไอ้เต้ยก็มองหน้า ผมงงเหมือนกัน แล้วมันก็ยิ้มออกมา

"ไปสิพี่"แล้วมันก้อยิ้มอีกครั้ง

"ผม ลงไปรอพี่ข้างล่างนะ"แล้วมันก็วิ่งลงไปชั้นล่าง

แล้วผมกับเต้ยก็ออก ไปหาอะไรกินที่ตลาดโต้รุ่งที่เดิม

ไม่มีอะไรพิเศษ แต่มันมาพิเศษอยู่ตรงบัวลอยเนี้ยแหละครับ

"อ้าว ทำไมวันนี้สั่งบัวลอยใส่ไข่หวานด้วยว่ะ"ผมถามไอ้เต้ยไป ปกติเห็นสั่งแต่บัวลอยธรรมดา

"ก็ บัวลอย แทนคำขอโทษ ส่วนไข่หวานแทนคำขอบคุณสำหรับโอกาส"แล้วมันก็อธิบายว่า ทำไมต้องสั่งบัวลอยไข่หวาน

แล้วมันก็ยิ้มให้ผมหนึ่งที

"ใคร บอกว่ากูให้โอกาสมึง"มันหุบยิ้มทันทีแล้วก็ตีหน้าเครียดใส่ผม

แล้ว มันก็ทำก้มหน้า ทำท่าจะร้องไห้อีกรอบ

"แต่มีอย่างนึงถ้ามึงรับปาก กูจะให้โอกาสมึง"มันเงยหน้ามองผม

"อะไรพี่กานต์ เต้ยรับปากหมด ให้เต้ยทำอะไรก็ได้"

"กฎบ้าๆของมึง 6 ข้ออะไรอ่ะ เป็นอันยกเลิก"

"อะ อะไรนะ"มันทำท่าคิดหนักอยู่เหมือนกัน

"ตกลง"มันยอมตกลงในที่สุด

"แต่.." มึงยังจะมีข้อแม้อีกหรอว่ะ

"แต่อะไร ไม่มีแต่"ผมยื่นคำขาด

"ครับ"ดี มาก

"อ้าว กินบัวลอยต่อ จะได้กลับบ้าน"ผมบอกมันไป

"ครับผม "มันขานรับเสียงใสเชียว

ผมทำถูกรึป่าว

ผมทำถูกมั้ยที่ให้โอกาสเต้ยอีกครั้ง

"วันศุกร์นี้ เต้ยมีแข่งบอลนะ"ไอ้เต้ยพูดขึ้นมา ขณะที่ผมกะลังขับรถกลับมาจากมหาฯลัยพร้อมมัน

"อืม แล้วงัย"

"ไป เชียร์หน่อยสิ"วันศุกร์หรอ

"กี่โมงล่ะ"

"ก็ สี่โมงเย็น"

"ไม่ ไปได้มั้ย"ไม่อยากไปจริงๆครับ

"จะไปเชียร์กันหน่อยไม่ได้หรอ นี้มันก็รอบชิงแล้วนะ นะ พี่กานต์นะ ไปเชียร์หน่อยดิ

อย่างน้อยก็ เพื่อคณะพี่นะ"

"เออๆๆ"ตั้งแต่วันนั้นที่มีเรื่องกัน จนมาวันนี้ ไอ้เต้ยมันไม่เคยบังคับผมเลยครับ

สวนใหญ่จะอ้อนมากกว่า ที่จริงมันก็ชวนผมให้ไปเชียร์บอลมาหลายวันแล้วครับ

แต่ผมไม่อยากไป จริงๆ ไม่รู้ทำไม

แล้วอีกอย่างไอ้ฟุตบอลเนี้ย มันสนุกตรงไหนฟ่ะ

แย่ง กันอยู่ได้ลูกๆเดียว

วันนี้ก็วันศุกร์แล้ว

เอาว่ะ เป็นดูมันหน่อยก็แล้วกัน

แล้วผมก็ชวนไอ้บอล เพื่อนสนิทอีกคนไปนั่งดูบอลด้วยกัน

ไปถึงพวกน้องๆปีหนึ่งปีสองมันก็ เข้ามาทัก ตามภาษารุ่นที่ที่แสนจะ hot แต่ทำไมมันไปรุมไอ้บอลคนเดียวว่ะ

กู ก็มานะเว้ย (ไอ้บอลมันเป็นเดือนคณะครับ หล่อโดยไม่ต้องสงสัย) เวรกรรมไม่น่าชวนไอ้บอลมาเลย

กลบรัศมีกูหมด ว่าแล้วก้อมองหาไอ้เทพมันอยู่ไหนว่ะ

ไอ้เทพมันขากิจกรรมครับ งานไหนงานนั้น เจอมันหมด

นั้นงัย มันยื่นโบกมือเรียกผมกับบอลอยู่โน้น

ก่อนที่จะเดินไปหาเทพ ก็เจอไอ้เต้ยนั่งใส่รองเท้าฟุตบอล(มันเรียกว่าอะไรว่ะ)อยู่ข้างๆสนาม

เดิน เข้าไปหามันหน่อย ให้มันเห็นว่ามาแล้ว เดี๋ยวจะพาลงอนไปกันใหญ่

"เต้ย" ผมเรียกมัน

"มาแล้วหรอครับ"

"อืม"

"อวยพรหน่อยดิ"

"เต็ม ที่นะ"ไม่รู้จะพูดอะไรว่ะ

"แค่เนี้ยอ่านะ"

"อืม"คิดไม่ออก จริงๆ

แล้วผมก็คุยเล่นกับไอ้เต้ยอยู่พักนึก ก็มีคนมาขัดจังหวะ

"โทษ ทีที่ขัดจังหวะความสุขนะพี่กานต์"ไอ้ดล จำมันได้มั้ยครับ

"อะไรของ มึง"ไอ้นี้มันชักวอนซะแล้ว

"ก็ขัดจะหวะความสุขระหว่างพี่กับเต้ยงัย "ไอ้ดลพูดต่อ

"มึงหมายความว่างัย"ผมเดินเข้าไปกระชากคอเสื้อมัน

"ไอ้ กานต์ มึงจะทำอะไร"เสียงไอ้เทพลอยมาแต่ไกล

"ผมขัดจังหวะแค่นี้ ถึงกลับจะหาเรื่องกันเลยหรอ"มึงปากหมาอย่างงี้ มึงเอาหมัดกูไปแดกเถอะ

แต่ ก่อนที่หมัดผมจะไปถึงหน้าไอ้ดล

"เปรี้ยง!!!"หมัดของไอ้บอลก็ไปกระทบ กับปากไอ้ดลอย่างแรงเพียงชั่ววูบ ไอ้ดลก็ลงไปกองกับพื้น

"พี่มาต่อย ผมทำไม"ไอ้ดลพูดใส่บอล

"มึงรู้มั้ยว่าที่มึงพูดอยู่นั้นอ่ารุ่นพี่ มึง มึงรีบขอโทษมันซะ ไม่งั้นมึงจะโดนหนักกว่านี้"ไอ้บอลพูดใส่ไอ้ดล

คือ นิสัยไอ้บอล มันไม่ชอบรุ่นน้องที่ชอบมาปีนเกลียวแบบนี้ เมื่อปีที่แล้วมันก็มีเรื่องกับรุ่นน้องไปหลายคนอยู่

คิดไม่ผิดจริงๆ ที่ชวนไอ้บอลมาด้วย

"เห้ย มีอะไรกัน"ไอ้เทพวิ่งมา

"ไอ้บอล มึงต่อยน้องทำไมว่ะ"ไอ้บอลไม่ตอบ ไอ้เทพเลยหันหน้ามามองที่ผม ประมานว่าทำไมว่ะ

"เรื่องเดิม"ไอ้เทพเป็นอันเข้าใจ

"ดล ขอโทษพี่เค้าซะ"

"ขอโทษครับพี่กานต์ ขอโทษครับพี่บอล"

"ไปๆๆๆ ลงสนามได้แล้ว"แล้วไอ้ดลก็วิ่งลงสนามไป

ผมหันไปมองไอ้เต้ย ดูมันนิ่งๆไปเหมือนกัน

มันเป็นอะไรของมึงรึป่าวว่ะ

"เต้ย"มัน สะดุ้ง เหมือนหลุดจากห่วงความคิด

"เป็นอะไรรึป่าว"

"ป่าว ครับ"

"ตั้งใจนะ ถ้าชนะจะเลี้ยงบัวลอย"แล้วผมก็ยิ้มให้มัน มันก็ยิ้มตอบแล้วก็วิ่งลงสนามไป

ตอนนี้ไอ้เทพกับไอ้บอลก็กำลังคุยถึง ลายละเอียดที่เกิดขึ้น

แล้วก็ได้ยินไอ้เทพพูดขึ้นมา

"กานต์ มึงจะสานต่อมั้ย"เรื่องไอ้ดลนั้นแหละครับ ดูไอ้เทพก็ไม่พอใจเหมือนกัน

มัน ก็อารมณ์ขึ้นเหมือนกัน

"ช่างมันเถอะว่ะ"ผมส่ายหัว

แล้วผมกับ บอล เทพ ก็ไปนั่งดูบอลกัน

นั่งดูบอลไปเรื่อยๆก็เพลินดีครับ

และ ในตอนนั้นเองผมก็พบสัจธรรมว่าทำไม เกย์บางคนชอบดูบอล

คิดดูสิครับ ผู้ชายวิ่งอยู่ในสนามเต็มไปหมด

แถมกางเกงก็สั้น วิ่งไปวิ่งมา แถมเห็นรงเห็นรอยหมดว่ามีเท่าไหร่

เพลินดีครับ

"นี่เทพ  ชั้นว่าแข่งเสร็จไม่ว่าแพ้หรือชนะ พาน้องไปเลี้ยงดีกว่ามั้ย"ส้ม สาวเปรี้ยว แสนสวยประจำคณะเสนอเทพ

"อืมเอาดิ"เทพตอบไป

"แล้วนี่ เธอว่างัยอ่า เรื่องนั้นอ่า"ส้มถามเทพต่อ

"เรื่องอะไร"เทพมันก็ดูงงๆ อยู่

"เรื่องเต้ยอ่า"เรื่องเต้ย ทำไมว่ะ

"อ้อ เอาสิ ถ้ามันเอาส้มนะ"หมายความว่างัยว่ะ

"งั้นชั้นจีบนะ"หัวใจจะวายอยู่ตรง นั้นครับ

หมายความว่างัยว่ะ ส้มมันชอบเต้ยหรอว่ะ ทำไมใจมันหวิวๆอย่างงี้ว่ะ

ผมหันมองเต้ยกับส้ม สลับไปสลับมาจนส้มสังเกตเห็น

"กานต์เป็นอะไรรึป่าว มองหน้าส้มอยู่ได้"ส้มถาม

"ป่าวๆๆ พอดีบริหารคอน่ะ"คิดได้งัยว่ะกู

ไป ห้องน้ำดีกว่ากู

ทำไมกัน นี้ผมชอบเต้ยแล้วหรอ

ทำไม ทำไมผมใจหายแบบนี้

ทำไม แค่ได้ยินว่าส้มจะมาจีบเต้ย ผมต้องอารมณ์เสียแบบนี้

นี้ผมชอบเต้ยจริงๆหรอเนี้ย

ผมนั่งคิด วนไปวนมาอยู่อย่างนั้น

"พี่กานต์"เสียงเต้ยไม่ผิดแน่

"มาทำ อะไรตรงนี้"ไอ้เต้ยถาม

"ก็..ก็ มาเข้าห้องน้ำ"

"เป็นไรรึ ป่าว"

"ป่าว ไม่เป็นไร ทำไมหน้าซีดๆ ไม่สบายรึป่าว"แล้วไอ้เต้ยก็เอามือมันมาแตะที่หน้าผากผม

"โอ้ย ไม่ได้เป็นไร"แล้วผมก็ปัดมือเต้ยออกไป

"แข่งเสร็จแล้วหรอ"

"อืม"

"ชนะ หรือแพ้อ่า"

"แพ้"มันนั่งลงข้างๆผม ทำหน้าเศร้า

"เอาน่า ไม่เป็นไร ยังงัยก็ได้ที่สองไม่ใช่หรอ"ปลอบมันหน่อย

"ก็ เต้ยจะไม่ได้กินบัวลอยอ่าดิ"ห่วงกินหรอเนี้ย

"เอาน่า เดี๋ยววันนี้จะเลี้ยงบัวลอยไข่หวานแทนเอาป่ะ ถือว่าปลอบใจแล้วกันนะ"

"ครับ" เสียงใสเชียวนะมึง

"งั้นเต้ยไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ"

"อืม เร็วล่ะ หิวแล้ว"

ไม่นานนักเต้ยมันก็เดินกลับมาตรงที่ผมนั่งอยู่

พร้อม เปลี่ยนกลับเป็นชุดนักศึกษาแบบเดิม

แต่ที่ผิดปกติไปก็คือสีหน้ามัน ตอนนี้ เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่

"เต้ย เป็นไรรึป่าว"

"ป่าว พี่..."แต่ก่อนที่เต้ยจะพูดอะไรต่อ

ส้มก็มาพอดีครับ

"น้อง เต้ยยยยยค่ะ"ลากเสียงยาวมาเชียว

"น้องเต้ย ไปกินหมูกระทะกันนะค่ะ ถือว่าเป็นการเลี้ยงที่ได้ที่สองนะค่ะ"ส้มชี้แจงแถลงไข

เต้ยหันมามอง หน้าผม ประมาณว่าเอางัย

"ไปดิ"ผมพูดออกไป ทั้งๆที่ไม่อยากให้เต้ยไปกับส้มเลย

"อ้าว กานต์ โทษทีจ๊ะ มองไม่เห็น"เชื่อมึงตายล่ะอีส้มเน่า

"ไปด้วยกันมั้ยจ๊ะ"ชวนกูด้วยหรอ

"ไม่ อ่า เราเหนื่อยแล้ว อยากกลับบ้านแล้วล่ะ"ที่จริงก็ไม่ได้เหนื่อยอะไรหรอกครับ

เพียงแต่ ไม่อยากไปเห็นเต้ยกับส้มอยู่ด้วยกัน

"ไปด้วยกันสิพี่กานต์"เต้ยพูด

"ไม่ อ่ะ อยากกลับบ้านแล้ว กลับก่อนนะส้ม กลับก่อนนะเต้ย"แล้วผมเดินออกมาจากสองคนนั้น

ทำไมร่างกายผมไม่มี แรงอย่างงี้

ไม่มีแรงแม้แต่จะไขกุญแจรถ

"กานต์ ไอ้กานต์"เสียงไอ้เทพลอยมาแต่ไกล

สักพักมันก็วิ่งมาถึงผมกัน

"มี อะไรมึง"ผมถามมันสองตัว

"ไปกินหมูกะทะกัน"ไอ้เทพพูด

"ไม่อ่ะ กูเหนื่อย"ผมปฎิเสธไป

"ไปด้วยกันดิ กานต์ อะไรของมึงว่ะ"บอลเสริม

"กู เหนื่อยจริงๆ"ผมบ่ายเบี่ยง

"เอาล่ะไม่ต้องพูดมาก บอลมึงขับรถไอ้กานต์ไปนะ"แล้วไอ้เทพมันก็ดึงกุญแจรถที่ตอนนี้เสียบคาไว้ที่ ประตูรถให้บอล

เจอกันที่ร้าน...นะเว้ย แล้วไอ้เทพก้อวิ่งไปที่รถมัน

"ป่ะ ขึ้นรถ"ไอ้บอลสั่ง

ทำงัยได้ล่ะครับ ก็ต้องไปกับพวกมันด้วย

ไม่ นานผมกับบอลก็มาถึงร้านหมูกะทะข้างๆมหาฯลัย

เข้ามาน้องก็นั่งกันอยู่ เต็มโต๊ะ

ไอ้เทพเรียกผมกับบอลไปนั่งข้างๆมัน

แต่ไอ้การที่ผม ได้นั่งข้างๆมัน ทำให้ผมรู้สึกแย่เข้าไปใหญ่

เพราะว่า ผมต้องนั่งตรงข้ามไอ้เต้ยที่นั่งข้างส้ม และอีกข้างของเต้ยก็คือไอ้ดล

ตลอด ระยะเวลาที่กินหมูกะทะ ดูเต้ยมันจะมีความสุขดี ที่มีคนเอาใจมันอย่างส้ม

ส้ม เอาใจมันทุกอย่าง ปิ้งหมูให้ เติ่มน้ำให้ เอาน้ำจิ้มเพิ่มให้

จน น้องๆหลายๆคนในโต๊ะก็แซวว่าสองคนนั้นเป็นแฟนกัน

"ส้มไปเข้าห้องน้ำ ก่อนนะ"ส้มพูดขึ้น

หลังจากส้มเดินไปเข้าห้องน้ำไอ้ดลก็พูดขึ้น

"แหม มึงไอ้เต้ย เสน่ห์เรงนะมึง กูว่าพี่ส้มชอบมึงแน่เลย"ไอ้ดลพูดขึ้น

"ใช่ๆๆๆ เอาเลย พี่เค้าสวยออกมึง"น้องอีกคนเสริม

คำพูดทุกคำที่น้องๆพูดมัน น้องจะรู้มั้ยครับ ว่ามันทำร้ายพี่ทุกคำพูด

"พี่เทพว่างัยล่ะ"เต้ย ถามความเห็นจากพี่ชายมัน

"อืม ตามใจมึงดิ"เทพเห็นดีเห็นงามด้วย

แต่ นั้นมันไม่กรีดแทงความรู้สึกผมเท่ากับเต้ยพูดกับผม

"แล้วพี่กานต์ว่า งัย"อยู่ๆเต้ยก็ถามผมขึ้นมา

"เรื่องอะไร"ขออย่าให้เป็นเรื่องส้มเลย

"เรื่อง พี่ส้มน่ะ"เต้ยจะรู้มั้ยว่าตอนนี้ หัวใจผมแทบจะหยุดเต้น

"อืม ถ้าเต้ยชอบก็เอาสิ"ปากพูดไปอีกอย่าง แต่ลึกได้แต่ภาวนาว่า อย่าเลยนะเต้ย

การ สนทนาระหว่างผมกับเต้ยต้องหยุดลงเมื่อส้มเดินกลับมา

"บอล สั่งเบียร์ให้กูหน่อย"ไม่รู้สิ ตอนนั้นมันอยากกิน

"มึงจะกินหรอว่ะ ปกติ ไม่เห็นมึงกิน"

"เออ เอามาเถอะ"ไอ้บอลมันก็ตามใจครับ สั่งเบียร์ให้ผม

ได้เบียร์มาผมก็นั่งซัดอย่างเดียวเลยครับ ไม่ฟังใครทั้งนั้น

"อ่ะนี้ กานต์ขอชอบมึง"ไอ้บอลคีบเบคอน เกรียมๆให้ผม

"ขอบใจ"

"รู้สึกว่าบอล รู้ใจกานต์จังนะ"ส้มแซว แล้วมันหนักหัวมึงรึงัย อีส้ม

"ธรรมดา ก็เพื่อนสนิทกัน"บอลตอบไป

"เพื่อน สนิท ไม่มีสิทธิรึป่าว"ส้มย้อน

"กูไปห้องน้ำก่อนนะ"พูดชิงพูด ตัดปัญหา ก่อนที่มันจะลามไปมากกว่านี้

ตอนนี้ผมนั่งอยู่โต๊ะหน้าห้อง น้ำ

แต่ตรงนี้มันสามารถมองเห็น ทุกๆคนที่โต๊ะผม

และสิ่งที่ผม เห็นมันก็ทำให้หัวใจของผมสลายอีกครั้ง

ผมเห็นเต้ยจับมือส้มอยู่ใต้ โต๊ะ

เต้ยคงชอบส้มแล้ว

เต้ยคงรักส้มแล้ว...แล้ว...แล้วผมล่ะ

ทำไม ทำไมผมชอบคนที่ทำร้ายจิตใจผมอีกแล้ว

เค้าจะรู้มั้ยสิ่งที่เค้าทำ อยู่มันทำร้ายผมมากแค่ไหน

น้ำตา อย่าใหลอีกนะ อย่านะ แต่ดูเหมือนมันไม่ทันแล้ว

"ร้องไห้อีกแล้วนะครับ"เสียงนี้คุ้นๆ

ผม เงยหน้าไปมองเสียงปริศนา พร้อมกับเช็ดน้ำตาตัวเอง

"จำผมได้มั้ยครับ "ผมไม่ตอบแค่สายหัวแทน

"ผมเจงัยครับ ที่เราเจอกันที่สวนฯ"

"อ้อ ครับ จำได้แล้ว"ผมตอบไป

"ร้องไห้อีกแล้วนะครับ ผมโชคดีหรือโชคร้ายเนี้ย เจอพี่สองครั้ง ร้องไห้ทั้งสองครั้งเลย"เจพูดพร้อมนั่งลงข้างๆผม

"เป็นอะไรรึป่าว ครับ"เจถามผมต่อ

"ไม่ครับ"

"ทำไมไม่โทรหาผมล่ะครับ"เจถามผม ต่อ

"โทษทีครับ พอดีทำเบอร์เจหาย"จริงๆไม่ได้หายหรอ ผมไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่ากระดาษแผ่นนั้นมันอยู่ไหน

"เจ พี่ขออะไรสักอย่างสิ"

"อะไรครับ ได้ทุกอย่างเลย"

"พาพี่กลับ บ้านที พี่ขับรถไม่ไหว"

"ได้ครับ"

แล้วผมก็เดินไปที่โต๊ะ

"เทพ บอลกูกลับก่อนนะ มึนๆหัวว่ะ สงสัยจะกระดกหนักไปหน่อย"ผมบอกเทพกับบอล

ก่อน ที่ไอ้บอลกับไอ้เทพจะพูดอะไรต่อ

"เดี๋ยวขับรถไปส่งเองไม่ต้องห่วงครับ "ไอ้เจมันมาตอนไหนว่ะ แต่ก็ดีแล้ว

"ใครว่ะเนี้ย"ไอ้เทพถาม

"อ้อ รุ่นน้องกูที่รร.เก่า เจอเมื่อกี้"ผมโกหกไปครับ

"เออ ยังงัยก็ฝากเพื่อนพี่ด้วยละกัน"ไอ้เทพพูดกับเจ

"โทษทีนะเว้ย บอล"

"ไม่ เป็นไร ยังงัยคืนนี้กูไปนอนห้องไปเทพอยู่แล้ว"ไอ้บอลพูด

"เออ งั้นกูไปก่อนนะ"พูดเสร็จผมก็เดินไปที่รถเลยครับ

ระหว่างทางกลับบ้าน

เต้ย ก็โทรเข้ามาหาผม

"อยู่ไหน"ไอ้เต้ยตะคอกใส่ผม

"จะตะคอกทำไม ไม่ชอบ"คนยิ่งหงุดหงิดอยู่

"บอกมาว่าอยู่ไหน"เสียงมัน นิ่มนวลลง แต่ก็ยังกระชากเสียงอยู่ดี

"จะถึงบ้านแล้วทำไม"

"................" เต้ยมันไม่พูดอะไรต่อ

"แล้วนี้ มาโทรหากูทำไม ทำไมไม่ไปสวีทกับส้มต่อล่ะ"

"พี่พูดอะไรขอพี่"

"แหม ก็เห็นจับมือกันอยู่ สวีทจังนะ ยังงัยก้อขอให้รักกันนานๆนะ"

"กูว่า มึงชักพูดไม่รู้เรื่องแล้วนะกานต์"มันขึ้นเสียง

"พูดไม่รู้เรื่อง ก็ไม่ต้องพูด"พูดเสร็จผมก็กดวางสายไป

เต้ยมันโทรเข้ามาอีก แต่ผมกดตัดสายแล้วก็ปิดเครื่องไป

เจมันก็มองหน้าผมนะอารมณ์แบบว่า เกิดอะไรขึ้น

ไม่นานก็มาถึงหน้าบ้าน

ตอนนี้สติผมมันลางๆยัง งัยไม่รู้

ผมเป็นพวกออกฤิทธิ์รึยังก็ไม่รู้ มารู้ตัวว่าตัวเองเมาๆก็ตอนเกือบถึงบ้านแล้ว

จำได้ว่า เจมันเอาน้ำให้ผมกิน ตอนอยู่บนรถ

แถมขยั้นขยอให้ผมกินอีกต่างหาก(มา รู้ตอนหลังว่ามันใส่ให้ผมกิน)

ทำไมตอนนี้มึนหัวจังว่ะ

"พี่ กานต์ ลุกไหวมั้ย"เจถาม

"ไหวๆ"ผมเปิดประตูรถได้เอง แต่ผมก็ล่วงลงไปกองกับพื้นครับ

แต่ไม่ถึงอึดใจก้อมีคนมาพยุงผมขึ้น

ใคร เนี้ย ใครอีกคนว่ะ ในเมื่อตอนนี้ไอ้เจกำลังล็อกรถ

แต่แล้วแสงไฟหน้า บ้านก็ทำให้ผมเห้นหน้าคนที่พยุงผมไว้

เต้ย...................

"ปล่อย กู"ผมตะคอกใส่เต้ย พร้อมสะบัดตัวหนี

"เห้ย มึงเป็นใครอ่ะ"ไอ้เจตะโกนถามไอ้เต้ย

"มึงนั้นแหละเป็นใคร มึงรีบออกไปจากบ้านพี่กานต์เดี๋ยวนี้นะ"ไอ้เต้ยไม่พูดป่าว พร้อมชี้หน้าใส่ไอ้เจ

"แล้วมึงเป็นใคร ทำไมกูต้องกลัวมึง"ไอ้เจสวนกลับ

"หรือว่ามึงจะให้กูโทรหาตำรวจ ข้อหามอมยาคน พี่กานต์ก่อนออกจากร้านยังไม่เมาหมดสติอย่างงี้ มึงเอาอะไรให้พี่เค้ากิน"ไอ้เต้ยพูดต่อ

แปลกแหะไอ้เจไม่ตอบอะไร แต่กลับปากุญแจรถใส่ไอ้เต้ยแล้วก้วิ่งออกจากบ้านไป