พิมพ์

[Love Is Not Everything]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ค้างงะ  ชิๆๆ



มาต่อๆๆๆ



 

[toyyou]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

รีบๆมาต่อน้าหนุกดีอ่ะ

[เบนคุงคับ]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาต่อแล้วจ้า อาจจะหื่นน้อยหน่อย เอาไว้แก้ตัวเรื่องหน้านะคะ   


ศพสยองหลอนหึหึ! 2

“ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก”

“ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก”
 
“ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก”

สองหนุ่มแหกปากร้องมา3 รอบแล้ว แม่สาวนั้นก็ยังยืนจ้องหน้าอยู่เหมือนเดิม อู้ตัดสินใจกระโดดมายืนหราต่อหน้าแอ่นเอวสู้ทั้งที่หน้าซีด ปากสั่น

“ไปนะ ไปเดี๋ยวนี้”

ชิ้งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

สาวผมยาวมองหน้าอย่างไร้อารมณ์ก่อนแลตามองเบื้องล่างจนคนยืนแอ่นชักเมื่อยเอว ตกลงยังไงกันเนี่ย ไม่ได้ผลกับผีผู้หญิงหรือไง หล่อนชี้นิ้วที่อาวุธเขา

“กุ้งเสียบใช่ไหม”

อู้หน้าถอดสี มองของตัวเองสลับกับแม่สาวนั้นไปมา แม้จะพยายามฮึดสู้ไม่ยอมรับคำวิจารณ์แล้วแต่สุดท้ายก็คอตกสู้หล่อนไม่ได้

“ฮือ....”  เขาสะอื้นกลับไปหาโมเมยังกะเด็กโดนตี เด็กหนุ่มกอดปลอบใจ ถึงจะกลัวผีแต่ตอนนี้เขากลับโกรธแทนอู้ เพราะเรื่องนี้สำคัญมากสำหรับผู้ชาย โดนหาว่าเป็นกุ้งเสียบได้ไง ทั้งที่มันใหญ่กว่าตั้งเยอะ

“เมเปิ้ล......” เสียงเย็นยะเยือกดังขึ้น สองหนุ่มถึงรู้สึกตัว มีสาวๆมาเพิ่มตั้งแต่เมื่อไรกัน

“น้องอาย.....”

อู้คว้ามือโมเมวิ่งฝ่ากลางระหว่างสองสาวไปเร็วที่สุดในชีวิตเลย คิดอย่างเดียวว่าต้องหนีไปให้ไกลที่สุด เขาลากร่างเล็กวิ่งออกมาถึงทางเดินไปตึกใหญ่ โมเมยันเท้ากับพื้นเสียงดังเอี้ยดดดดดดด

“พี่อู้!!! เราไม่ได้นุ่งผ้านะ”

เฮ้ยยยย! อู้เพิ่งนึกได้ ตอนนั้นเองที่ญาติคนไข้กลุ่มหนึ่งเดินผ่านหันมามองพอดี

“เหวอ!!” โมเมร้องลั่นตอนถูกกระชากล้มข้ามพุ่มไม้เตี้ยริมทางเดินก่อนที่จะมีคนวิ่งมาดูใกล้ๆ

“มีอะไรเหรอ คุณ”

“ไม่รู้สิ ยังกะเห็นใครแวบๆแถวนี้ ไม่ได้นุ่งผ้าเสียด้วย” เขาเหลียวมองไปรอบๆ แต่เพราะมืดมากเขาไม่มีไฟฉายเสียด้วย

“ตายแล้ว อย่าพูดอะไรออกมานะ รีบกลับห้องได้แล้วคุณ”

“อะไรล่ะ ผมจะดูให้แน่ใจว่าไม่ได้ตาฟาด”

“ตาฟาดสิ ตาฟาดแน่ๆ รีบไปได้แล้ว” ภรรยาลากแขนสามีถู่ลูถู่กังออกไปไกลจากสองหนุ่มมากขึ้น

“อะไรของเธอนะ”

“คุณก็....ที่นี่มันโรงพยาบาลนะ บางอย่างที่คนทั่วไปไม่เห็นน่ะมีออกเยอะแยะ ยิ่งดึกๆยิ่งน่ากลัว ห้ามพูดถึงอีกนะ”
“เมื่อกี้น้าเขาพูดถึงอะไรน่ะ” เสียงเด็กๆถามแซ่งแซ่ ขณะที่อู้กับโมเมนอนตัวแข็งใจเต้นตึกๆในความมืด เพราะความอายเลยต้องโดดหลบคนอื่น แต่ตอนนี้มันกลับน่าอายมากยิ่งกว่าเก่าเสียแล้ว เมื่อต้องนอนประกบกันแบบไม่มีเสื้อผ้าขวางกั้นเลย

โมเมไม่กล้าวางหัวลงกับไหล่กว้างเลยทั้งที่เมื่อยมาก นั้นไม่เท่าไรไอ้ที่เมื่อยยิ่งกว่าคือเอวที่ต้องโย่งก้นให้สูงเท่าที่จะสูงได้ ไอ้นั้นของพวกเขามันแนบชิดติดกันจนชักจะร้อนวาบๆแล้ว

“ปะ....ไปกันแล้วมั่งครับ”
“เหรอ” อู้เองก็ชักร้อนๆหนาวๆเหมือนกัน ร่างเล็กบอบบางอย่างนี้ ตัวนุ่มทาบอยู่บนตัวเขา ไม่รู้สึกก็ไม่ใช่คนแล้ว แต่สถานการณ์ตอนนี้ทำให้เขาไม่สะดวกจะคิดอะไรไปมากกว่านี้ได้

ทั้งคู่โผล่หัวจากแนวพุ่มไม้แค่ลูกตามองซ้าย มองขวาแน่ใจว่าไม่มีใครผ่านมาแล้ว ถึงหันมามองหน้ากัน

“ไม่มีเสื้อผ้าอย่างนี้จะทำไงดีครับ”

“โมกล้ากลับไปไหม?”

“ไม่ครับ ให้ตายก็ไม่เอาหรอก”

“งั้น....พอรู้ไหมว่าจะหาเสื้อผ้าสำรองก่อนได้ที่ไหน ชุดหมอ พยาบาลหรือคนไข้ก็ได้”

“อ้อ ตึกข้างหน้านี้มีห้องเก็บเสื้อคนไข้อยู่ครับ”

“งั้นไปกันเลย”

อู้ย่องนำไปในความมืด พวกเขาไม่กล้าเดินในที่สว่างกลัวว่าใครจะมาเห็นอีก ดึกดื่นเที่ยงคืนแล้วทางเดินบนตึกนั้นเงียบสงัด วังเวงยิ่งกว่าหนังผีเสียอีก แม้จะมีเสียงเปิดปิดประตู เสียงคนคุยกันลอดจากห้องต่างๆบ้างก็ตาม บรรยากาศก็น่ากลัวตลอดทาง

“ทางนี้ครับ ทางนี้” โมเมชี้ให้เข้าไปในห้องเก็บของที่มีเสื้อผ้าคนไข้เก็บสำรองไว้ แค่เอื้อมมือไปหยิบเท่านั้น

“นั้นใครน่ะ” หัวหน้าพยาบาลเดินผ่านมาเห็นประตูห้องเปิดอ้าอยู่ก็เข้ามากระชากเปิดกว้างทันที “ว้ายยยยย เปรต!!!!”

“เหวอ!!!! ไม่ใช่นะ ไม่ใช่” โมเมโวยวาย อู่คว้ามือเขาวิ่งหน้าตั้งออกมาทันที ตอนนี้อธิบายไปก็เท่านั้น หนีไปตั้งหลักก่อนดีกว่า

“ช่วยด้วย....เจ้าขาเอ้ย เปรต...อุ้ย! ไม่ใช่ ขโมย!!!! ขโมยๆๆๆ ยามอยู่ไหน” พยาบาลตะโกนลั่นไปสามบ้านแปดบ้าน คนไข้ตื่นกันหมด ไฟในห้องสว่างพรึ่บกันหมด สองหนุ่มได้แต่วิ่งเข้าหาความมืดเพื่ออำพางตัว จู่ๆก็ปรากฏร่างหนึ่งขวางทาง

“จะหนีไปไหน” หญิงสาวหน้าขาวกว่าส่องด้วยสปอร์ตไลท์นั้นน่ากลัวกว่าโดนจับได้ทั้งที่ล่อนจ้อนอีก

“แว้กกกกกกก”

“ข้างบนๆๆ” โมเมวิ่งตามาได้แต่เลี้ยวกะทันหันโดยไม่ลืมคว้าแขนอู้ให้วิ่งตามมาด้วย ทั้งคู่วิ่งขึ้นไปชั้นที่สอง ขณะที่ชั้นล่างเสียงตะโกนขโมยไล่หลังมา

แฮ่ก....

แฮ่ก....

แฮ่ก....

“ทำไงดี พี่อู้....พวกนั้นคิดว่าพวกเราเป็นขโมยไปแล้ว”

“โมหยิบเสื้อคนไข้มาได้หรือเปล่า”

“เปล่าครับ” เด็กหนุ่มชูมือให้ดูทั้งสองข้างเลย  พวกเขาได้แต่มองหน้ากันในมืดสลัวมีแสงสว่างลอดเข้ามาเล็กน้อย

โครม!!! ประตูเปิดผัวะเข้ามา ทั้งคู่สะดุ้งเฮือกมือเกาะกันและกันแน่น อู้ยกนิ้วแตะริมฝีปากบอกให้เงียบไว้ก่อน

“เจอไหม” ยามถามเสียงดัง

“ไม่เจอ ห้องนี้ว่าง”

“เฮ้ย ไปดูห้องน้ำกับตู้เสื้อผ้าด้วย กูจะดูห้องถัดไปเอง”

“เอ่อๆ”  แย่แล้ว โดนเจอแน่คราวนี้ โมเมใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว เขาหันหน้าเข้าผนังเกาะอู้ไว้เป็นเกราะกำบัง  มีหวังเขาได้เป็นตัวตลกโดนเล่าขานเป็นตำนานของโรงพยาบาลแน่ๆ

แอ๊ดดด.... ประตูตู้เสื้อผ้าถูกเปิดออกทั้งคู่ผวากอดกันแน่นจบสิ้นกันแล้ว

“ว้ากกกกกกกก!!!!!” ห้องข้างๆร้องลั่น ยามที่เปิดประตูตู้ตกใจรีบไปดูเพื่อนทันทีโดยไม่ทันมองภายใน

“เฮ้ยย....มีอะไร”

“ผีหลอกกกกกกกกกก....”

“กลับมาก่อนสิเว้ย...เฮ้ย อย่าทิ้งกูไว้คนเดียว” ยามวิ่งตามเพื่อนไม่คิดชีวิตเหมือนกัน ถึงจะทำงานที่นี่มานานแต่ก็รู้ว่าสถานที่นี่มีคนเสียชีวิตมากที่สุด ย่อมมีอะไรที่อธิบายไม่ได้เยอะเหมือนกัน เสียงฝีเท้าวิ่งหายไปเหลือแต่ความเงียบสงัด  ในตู้เสื้อผ้าแคบๆสองหนุ่มกอดกันแน่นด้วยความกลัว หัวใจนั้นเหมือนจะหยุดไปหลายวินาทีตอนที่ประตูถูกเปิดออก แต่ก็เหมือนมีสวรรค์ช่วยที่ยามไม่เห็นพวกเขา

อู้สงบจิตสงบใจลงได้แล้วถึงรู้สึกอะไรบางอย่าง ในวงแขนเขานุ่มจัง กลิ่นก็หอมด้วย แป้งเด็กหรือไง

ลองดมดูสิ..

ความคิดนี้ตรงใจเขาที่สุด ชายหนุ่มแอบก้มลงสูดกลิ่นหอมที่ผมนุ่ม อา....หอมจัง หอมกว่าแฟนคนแรกของเขาเสียอีก ชักอยากหอมเนื้อนุ่มๆจัง จะหอมกว่านี้ไหม

กอดแน่นๆกว่านี้ก็ได้

ใช่...แน่นอีกนิด อืม...ตัวเล็กพอดีกอดเลย ชักอยากขย้ำให้มันเขี้ยวจัง อู้รู้สึกหื่นขึ้นไวแบบยั้งไม่อยู่เลย แต่แล้วร่างเล็กก็ขยับดันอกกว้างเบาๆ

“พี่ครับ ผมอึดอัด”

“โทษที”

“เราออกไปข้างนอกดีไหมครับ”

“อย่าเพิ่งดีกว่า หลบอยู่อีกสักพักดีกว่านะ”เมื่อเขาพูดอย่างนี้โมเมก็ไม่เถียง พวกเขาเงียบไม่มีเรื่องพูดคุยกันอีก ได้แต่เงี่ยหูฟังเสียงจากภายนอก อู้เลยหาเรื่องคุยแก้ความอึดอัด

“เอ่อ.....รู้ไหมพี่สงสัยอยู่นะว่าทำไม....ผีพวกนี้ถึงไม่กลัวเราเลย ทีไอ้ผีแก่ยังยอมไปง่ายเลยใช่ไหม” คำถามนี้ทำให้เด็กหนุ่มหน้าร้อนผ่าวไปหมด เขาไม่ตอบแต่อู้ก็มีคำถามต่อไปอีก

“จริงด้วย ตอนแรกคนที่บอกให้แก้ผ้าไล่ผีก็คือโมนี่นา รู้มาจากไหนล่ะเรา”

“เอ่อ....จากรุ่นพี่ครับ”

“แล้วเขาไม่ได้บอกอะไรมากกว่านี้เหรอ จะไล่ผีไปได้ยังไง”

“บอกครับ....แต่ว่า....ผมไม่กล้าบอก”

“ทำไมล่ะ บอกพี่มาสิ เขาว่ายังไง หา??”

ร่างเล็กตัวร้อนขึ้นจนรู้สึกได้ เขาอาย “คือ....เขาบอกว่า....ถ้าเจอผีก็ให้.....เล่นจ้ำจี้ให้ผีดู ผีจะไม่กล้ามาอีก”

โอ้....ของขึ้นทันทีทันใดโดยไม่ต้องดูหนังปลุกอารมณ์เลย อู้หื่นจับจนกลืนน้ำลายไม่ลง หัวใจเขาเต้นตูมๆ ขอบคุณรุ่นพี่ที่ส่งเสริมได้ดีมั่กๆ

“พี่อู้??....อะไรแข็งๆทิ่มหน้าท้องผมเนี่ย พี่หยิบไรมาด้วย”

“อย่าจับ!!!!” ชายหนุ่มร้องลั่น แต่สายไปแล้ว มือของโมเมจับเข้าไปเต็มมือเลย ทั้งคู่นิ่งค้างราวกับถูกสต้าฟในนาทีนั้น

โมเมไม่ทันจะคิดเรื่องพรรค์นี้ในยามหน้าสิ่วหน้าขวาน แต่อีกฝ่ายไม่คิดอย่างนั้น หลักฐานคือของที่ใหญ่กว่ากุ้งเสียบอยู่ในมือเขา มันพองโตและร้อนวาบไปหมด

กอดเลย....กอดเลยๆๆๆๆ

เสียงเชียร์ดังสนั่นในหัวอู้ และเขาก็อยากจะทำเช่นนั้นด้วย เมื่อโมเมเงยหน้าขึ้นมอง แสงไฟลอดผ่านระหว่างประตูเข้ามาเห็นประกายในแววตา น่ารักจนเขาอดใจไม่ไหวแล้ว อู้กระชับวงแขนโอบกอดร่างเล็กขึ้นแนบอก

“พี่...” คำพูดลอดจากปากสีชมพูได้เพียงเท่านี้ มันถูกปิดด้วยริมฝีปากอุ่นประทับหนักหน่วง ลิ้นชอนไชไปสัมผัสลิ้นนุ่มเกี่ยวพันอย่างดุเดือดให้รู้จักรสชาติหวานละมุนละไม ร่างเล็กถึงกับสะท้านวาบหวิวขนลุกซู่ไปทั้งตัว

“อือ....อืมม..พี่..” พอริมฝีปากเป็นอิสระ เขาถึงกับหอบกระเส่าร้อนวาบไปทั้งตัวโดยเฉพาะตรงกลางท้องน้อย มันร้อนและถวิลหาบางอย่างที่เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร

มือที่กุมท่อนกุ้งเสียบนั้นขยับไปมาอย่างเผลอไผล แม้ไม่ต้องมีใครสอนสัญชาติญาณก็สั่งให้ทำอย่างนั้น ยิ่งมันแข็งขืนก็ยิ่งได้อารมณ์ โมถอกมันอย่างมันมือขณะที่อู้ไล้ลิ้นจากริมฝีปากนุ่มลงมาที่ซอกคอ

“พี่....พี่จะทำอะไรผมน่ะ”

“อืม....เล่นจ้ำจี้ไง โมให้พี่ทำนะ” เขาขบกัดที่ยอดอกสีชมพูเบาๆ โมถึงกับผวากอดคอเขาแน่น มือขยุ้มผมย้อมสีน้ำตาลแรงๆ “โมน่ารักมากเลย พี่ชอบโม ชอบจนทนไม่ไหวแล้ว ให้พี่ทำนะครับ นะๆๆๆๆ”

อู้พร่ำบอกปากก็ดูดดื่มยอดอกทั้งสองข้างสลับไปมา ร่างเล็กแอ่นโค้งตัวขึ้นอย่างเผลอไผลราวกับเสนอร่างกายให้อีกฝ่ายอย่างเต็มใจ มิหน้ำซ้ำเรียวขายังยกขึ้นพาดเอวหนาทำให้ส่วนกลางบดเบียดเสียดสีกันรุนแรงด้วย

“พี่อู้.....อ๊ะ” โมเมหลับตาพริ้ม ความเสียวซ่านเสียดแทงเขาแรงจนคิดหาคำพูดห้ามปรามไม่ออก บางอย่างในร่างเขากำลังต้องการ ถวิลหา และคำตอบอยู่ที่สัมผัสของอู้ที่กำลังเลื่อนลงต่ำลงเรื่อยๆ

“อะ ไม่ๆๆ อย่า....” เขาพร่ำร้องห้าม แต่ก็ไม่ขัดขวางเลยตอนถูกยกขาข้างหนึ่งขึ้นพาดบ่า ร่างสูงคุกเข่าตรงหน้าและทำรักอย่างหวานซึ้ง ปากนั้นกำลังทำให้เขาละลายกลายเป็นน้ำ “อ๊ะ อ๊ะๆๆๆ ปล่อย....อ๊า พี่...”

อู้ซุกหน้าอยู่อย่างนั้นจนพอใจ เขาถึงปล่อยโมเมเป็นอิสระ ร่างเล็กเข่าอ่อนจะร่วงลงพื้น ดีที่มีร่างแกร่งช้อนขาอีกข้างพันรอบเอวหนาไว้ ก่อนดันเขาขึ้นมาอยู่บนร่าง ผนังตู้ช่วยรับน้ำหนักส่วนหนึ่ง อีกส่วนอยู่ที่เอวแกร่ง โมเมต้องโอบรอบคออู้ไว้เป็นหลัก พวกเขาสบตากันในระยะประชิด จมูกชนจมูก ได้กลิ่นหอมหวานของผิวเนื้อผสมกับกลิ่นของความต้องการอันเหลือล้น

เขาต้องการกันมากเหลือเกิน ความรู้สึกนี้โมเมรับรู้ได้และมันทำให้เขาไม่ปฏิเสธความแข็งขืนที่ค่อยๆแทรกเข้ามา แม้จะรู้สึกเจ็บปวดแต่สายตาที่จ้องประสานกันตลอดเวลา มีถ้อยคำขอโทษ เห็นใจ ขอร้อง อ้อนวอนให้อดทนกับเขาให้มากด้วย อู้เม้มปากสะกดกลั้นอารมณ์ตอนดันตัวเองขึ้นสูง

“พี่อู้....ผมเจ็บ” โมเมกระซิบบอก

“อีกนิดเดียว” เขากระซิบเช่นกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดใบหน้าปลอบประโลมก่อนดุนดันเข้าไปอีกครั้ง ทุกอย่างถึงเข้าที่เข้าทางได้อย่างพอเหมาะพอดี

“ฮ่า....” อู้ครางกระเส่า เขากัดฟันกรอดๆอดทนไม่ให้ตัวเองกระเหี้ยนกระหือรื้อไปมากกว่านี้ ขณะที่โมเมนั้นรู้สึกตึงเปรี้ยะภายในมากๆ มากจนบอกไม่ถูกว่าเจ็บหรืออึดอัดกันแน่ อย่างเดียวที่รู้คือเขาถูกเติมเต็มฟิสแน่นไปหมด

“โม....ข้างใน...อา....หวานจัง” เขาพรมจูบไปทั่วใบหน้าอ่อนวัย

“พี่ฮะ....พี่อู้....พี่อย่าทิ้งผมนะ อย่าทิ้งผมไว้คนเดียว” ความรู้สึกเติมเต็มแน่นซ่านไปทั้งตัว แต่ก็เหมือนจะยังไม่พอ เขายังต้องการมากกว่านี้ และอู้ก็รู้สึกเช่นกันเขาทิ้งจูบนุ่มนวลที่เรียวปาก ก่อนขยับไหวเป็นระลอกคลื่นแห่งความสุขเข้าสาดซัดโมเมเบาๆ ช้าๆก่อน

“ฮ้า...อูวววว....อืมมม พี่ฮะ”

“อืมมม...ดีจัง....ไม่เจ็บแล้วใช่ไหม โม ไม่เจ็บใช่ไหม”

“ฮะ...ไม่เจ็บเลย....อูวว....แรงอีกหน่อย”

“อืมมม!!!” อู้ครางในลำคอ เขาทำตามคำขอโมเม ร่างแกร่งเสือกไสตัวเองขึ้นจ้วงแทงหนักขึ้น หนักขึ้นจนกลายเป็นความรุนแรง ตู้เสื้อผ้าสั่นกึกๆๆๆบ่งบอกถึงความดุเดือดภายในที่ไม่มีใครมารับรู้ได้ นอกจากคนสองคนที่กำลังตกอยู่ในภวังค์แห่งสุขสม

“อืมมม....อ๊า!!! อ๊า....”

“โม....แรงอีกได้ไหม” ไม่ว่าจะยัดเหยียดตัวเองลึกเพียงใดก็เหมือนจะไม่หนำใจ เขากระสันอยากความล้ำลึกมากกว่านี้

“ได้ ได้ๆๆ แรงๆเลยครับ” โมเมรู้สึกเหมือนเป็นบ้าไปแล้ว เขาถูกกระแทกเร็วและแรงเท่าไรก็เหมือนไม่เต็มอิ่ม ช่องทางคับแคบฉ่ำไปด้วยน้ำจากการเสียดสี มันซาบซ่านรัญจวนใจเหลือเกิน อู้ยกเรียวขาขึ้นพาดบ่าทั้งสองข้าง ทำให้เด็กหนุ่มสามารถยันเท้ากับผนังตู้ได้ เขาเหนี่ยวตัวกับราวเหล็กแขวนเสื้อเหนือหัว อู้ก็ไม่ต้องรองรับน้ำหนักตัวเขาอีก แค่ประคองสะโพกไว้เท่านั้น

เหมือนร่วมรักกลางอากาศยังไงยังงั้น โมเมแหงนหน้าขึ้น แอ่นสะโพกลงรับการเคลื่อนไหวที่ดุดัน เสียงพวกเขากระแทกกระทั้นกันนั้นฟังแล้วน่าอาย แต่ก็เร้าอารมณ์จนกลั้นไม่ไหวแล้ว

“ฮ้า!!!!!! ถึงแล้ว โอ้ยยยยยยยยย” ร่างเล็กเกร็งเครียดสุดขีดตอนถึงจุดสุดยอด น้ำขาวขุ่นพุ่งกระจายไปทั่ว อู้กอดเอวเล็กไว้แน่นปากเล็มเลียความสุขของโมเมอย่างไม่รังเกียจ เขาโอบอุ้มร่างเล็กออกจากตู้เสื้อผ้า ข้างนอกยังเงียบสงบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จึงวางเขาลงบนเตียงที่ว่างอยู่  นี่ถ้าไปเล่าให้ใครฟังคงโดนหัวเราะเยาะแน่ๆ ที่อุตริเล่นจ้ำจี้กันในตู้เสื้อผ้า

โมเมหอบแฮ่กไม่เคยเหนื่อยอะไรมากเท่านี้มาก่อนในชีวิต เขายังไม่ทันหยุดหอบก็ถูกแยกเรียวขากว้างอีกครั้ง ร่างแกร่งเข้ามาครอบครองเขาอีกครั้ง

“พี่ขออีกครั้งนะ” ชายหนุ่มขออนุญาตก่อนลงมือจากนิ่มนวลไปสู่จังหวะที่โจนทะยานเร็วและแรง เหมือนเรือสปีดโบ้ทที่พุ่งแรงในทะเลคลั่ง มันมุ่งมั่งผ่าคลื่นลมแรงด้วยการทะลวงผ่ากลางคลื่น แหวกน้ำที่สาดซัดมากระจายเป็นหยดเล็กหยดน้อย

โมเมได้แต่สะบัดหน้าไปมา มือจิกหมอนผ้าปูที่นอนแทบขาดเป็นริ้วๆตอนถูกอู้โถมใส่อย่างดุเดือด เตียงคนไข้ไหวยวบยามเป็นจังหวะสปริงใต้เตียงลั่นเอี้ยดอ้าดไม่หยุด

ชั้นล่างลามไปถึงตึกข้างเคียงแตกตื่นกันยกใหญ่เมื่อได้ยินเสียงสยองแว่วมาเป็นระยะ หัวหน้าพยาบาลคุมยามออกเดินตรวจยังต้องหยุดเมื่อได้ยินบางอย่าง

อูวววววววววววววววววววววววววว

โอ้ววววววววววววววววววววววววววว

อ้า.........................

พี่จ๋า............................

เอาอีกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก...

ย้ากกกกกกกกกกกกกกก.....

กูถึงแล้วเว้ยยยยยยยยยยยย

“พี่คะ....พี่” สองพยาบาลวิ่งหน้าตื่นมาหา

“มีอะไร”

“คนไข้โวยวาย ขอออกกันเป็นแถวเลยคะ”

“ไปดูหน่อยเถอะคะ พวกหนูเอาไม่อยู่แล้ว พวกเขาแห่กันออกไปอยู่ที่สนามหน้าตึกแล้ว”

“อะไรกัน?? ทำไมเป็นอย่างนี้ล่ะ”

“พวกเขาบอกว่าไม่กล้าอยู่ในห้อง ผีมันดุคะ”

“หา??” หัวหน้าพยาบาลกลับมาพบบรรดาคนไข้กับญาติพี่น้องแห่กันมานอนนอกตึกเป็นแถว ขนาดคนไข้ห้อง VIP ก็ไม่เว้นออกมานอนบนสนามหญ้าด้วย

“ทุกคน...ใจเย็นๆคะ ไม่มีอะไรน่ากลัวหรอกคะ ที่นี่ไม่มีผีหรอก กลับเข้าห้องเถอะคะ”

ทุกคนโห่ฮ่าไล่หัวหน้าพยาบาลไม่มีใครยอมกลับ ปลอบก็แล้ว ขู่ก็แล้วก็ไม่มีใครกล้ากลับเข้าห้อง แถมมีคนโทรไปตามทีวีมาทำข่าวด้วย

รุ่งเช้า

“อรุณสวัสดิ...” วรวีเวรวันนี้เข้ามาหน้าตาสดใส แต่ก็ต้องแปลกใจที่เห็นห้องเต็มไปด้วยเตียงที่มีผ้าคลุม ไม่มีวี่แววเวรเมื่อคืนเลยเดินดูทั่วห้องแล้วก็ไม่เห็นใครเลย

“ เฮ้ยยยย” เขาตกใจเมื่อหันกลับมาเจอคนยืนหน้าซีดอยู่ข้างหลัง แถมยังนุ่งแต่ผ้าขนหนูผืนคืบเดียวอีกต่างหาก “อะไรกันเนี่ย??”

“มาแล้วเหรอครับ งั้นผมออกเวรเลยนะ” อู้เดินตัวแข็งมาเก็บกวาดเสื้อผ้ากับกระเป๋าเป้

“นายเป็นใคร น้องโมล่ะ”

“อยู่ข้างนอก ผม.....จะพาเขากลับบ้านก่อน”

“เมื่อวานทำงานยันสว่างเหรอ หน้าซีดเชียว”

“ครับ.....6 ยก เอ้ย...หนักยันสว่างเลย” เขาเดินอย่างคนอ่อนแรงออกไป ทิ้งให้วรวีมองอย่างไม่เข้าใจ ไหนว่ายันสว่าง...ไม่เห็นทำรายงานหรือชันสูตรเบื้องต้นเลย

อู้แบกโมเมขึ้นหลังพาออกมาข้างนอกจะขึ้นแท๊กซี่แต่ก็เจอกองทัพนักข่าวที่รายล้อมราวกับที่นี่เป็นสมรภูมิรบ

“คุณคะ หน้าตาซีดเซียวอย่างนี้เพิ่งเจอผีมาใช่ไหมคะ”

“ที่นี่มีผีจริงหรือเปล่า”

“มีเยอะไหมครับ กี่ตัว”  เขาไม่ตอบได้แต่เดินฝ่าด่านนักข่าวโบกแท็กซี่กลับหอพักให้เร็วที่สุด เหนื่อยจัง ง่วงจนจะทนไม่ไหวแล้ว..

ณ. สถานที่แห่งหนึ่งไม่เป็นที่รู้จัก

เฮ่อ......

“อิ่มอกอิ่มใจแล้วสิ” สาวนางหนึ่งว่ากระแหนะกระแหนเพื่อนที่ยิ้มหน้าบานแก้มแทบปริ

“แห๋งสิ ได้ดูจนพอใจแล้ว ฉันก็สุขใจแล้วล่ะ”

“งั้นก็ไปกันได้แล้วสิ” ทุกคนพร้อมใจกันมุ่งหน้าไปยังจุดหมายปลายทาง แต่กลับมีคนสุดท้ายที่ช้ากว่าเพื่อน

“น้องอาย”

“ฉันอยากดูอีกรอบ...”

The end

(ติดตามตอนต่อไปคับ ) 

[toyyou]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาต่อเรวๆน้า

[Love Is Not Everything]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

 










มาต่อๆๆๆ

[เบนคุงคับ]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

เรื่องสั้นที่ 5 มนต์รักทะเลใต้

ร้อน....

หิวเหลือเกิน.....

มองไปทางไหนก็มีแต่ทะเลเวิ้งว้างสุดขอบฟ้า แดดกลางหัวเปรี้ยงๆแทบจะทำให้แห้งเป็นปลาแดดเดียวได้ ท่ามกลางทะเลกว้างมีเรือเร็วจอดคว้างลอยนิ่ง สิ่งมีชีวิตบนเรือพยายามนั่งนิ่งรักษาพลังงานไว้ ร่มสีเหลืองกับร่มสีขาวเกยกันราวกับคู่รักในช่วงเวลาหวาน จู่ๆลมพัดเอาร่มทั้งสองลอยหวืดไปอย่างรวดเร็ว

“เฮ้ยยยยย....” ด้วยความตกใจและพยายามจะคว้ามันกลับคืนมาทำให้ร่างผอมบางกระโดดลงจากเรือ ตูมมมม.....

“ไอ้กัน....มึงทำอะไร รีบขึ้นมา เร็วๆๆ” คนบนเรือรีบคว้าแขนเพื่อนลากกลับมา “มึงทำบ้าอะไรว่ะ”

“บ้าอะไร นั้นร่มของเรานะ ไม่มีกันแดดแล้วทำไงล่ะ” กันย์นที หันไปมองร่มสองคันที่ลอยละลิ่วไปตามแรงลมก่อนร่วงลงบนผืนน้ำแล้วลอยห่างออกไป “ปัดโธ่เว้ย!!!!”

“ไม่เอาน่า ช่างมันเถอะ” นนทร์ดึงเพื่อนให้กลับขึ้นมาบนเรือ ลมพัดมาเย็นก็จริงแต่ก็ไม่ช่วยให้พวกเรารอดจากไอแดดที่แผดเผาตลอดเวลา ยิ่งเคลื่อนไหวพวกเขาก็ยิ่งเหนื่อย ยิ่งหิว

“โธ่เว้ยๆๆๆ รู้งี้กูไม่น่าตามใจมึงเลย” กันย์บ่นดังๆ

“อะไร??.....มึงจะโทษกูเหรอ”

“เอ่อสิ! ถ้ามึงไม่อุตริอยากดูโน่นดูนี่ ดูห่าเหวอะไรของมึงล่ะก็ เราก็ต้องมาติดแหง็กที่นี่เป็นวันๆหรอกเว้ย เรือตัวเองแท้ๆก็เสือกไม่ดูเกย์น้ำมัน แล้วเสือกไม่เอาน้ำมาด้วย”

“ใครจะไปรู้เล่าว่าน้ำมันหมด กูไม่ได้จัดการเองทุกอย่างนี่หว่า แล้วก็ไม่ใช่ความผิดกูคนเดียวด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะมึงอยากจัดงานเลี้ยงที่ทะเลนี่ด้วย เป็นไงล่ะนี่ไงทะเล!!! ทะเลของมึงไง”

ผัวะ!!!  นนทร์ชกเพื่อนด้วยความเหลืออด กันย์หมดความอดทนเหมือนกันเขาโผเข้าใส่ชกมวยวัดแบบงูๆปลาๆโดนกันคนล่ะตุ๊บล่ะตั๊บ เรือลำเล็กหมุนคว้างเป็นวงตามแรง

ผัวะ... ร่างผอมบางล้มกระแทกก้นจ้ำเบ้าจังๆ

“โอ้ยยย.....”

“ไอ้สัด”

“มึงล่ะไอ้ทุย”

“ไอ้เฮีย”  สองหนุ่มเถียงไปเถียงมาก็ถีบกันไปถีบกันมาคนล่ะอึ่กล่ะอั๊ก ยิ่งทะเละก็ยิ่งเหนื่อยสุดท้ายนอนแผ่หมดแรงทั้งคู่ ไม่ว่าจะโทษกันยังไงพวกเขาก็โดนแดดเผาอย่างเท่าเทียม หนีไปไหนก็ไม่ได้  เรื่องของเรื่องมาจากงานวันเกิดของกันย์นที เจ้าตัวเอ่ยว่าอยากจัดงานที่ทะเล เอาเป็นที่รีสอทร์หรือโรงแรมไหนก็ได้

นนทร์ที่เป็นเพื่อนตั้งแต่เด็ก ครอบครัวเขาสองคนก็เป็นเพื่อนกันมานาน มีธุรกิจเกี่ยวดองกันด้วย ฐานะนั้นจัดว่าเศรษฐีมีเงินเหลือเฟื้อ พ่อเขาซื้อเรือยอร์ทไว้ลำ เขาเลยขออนุญาตจัดงานเลี้ยงกลางทะเลพร้อมเพื่อนๆอีกกลุ่มใหญ่ เรือมีคนขับให้พร้อม พวกเขาลอยลำกลางทะเลในคืนพระจันทร์เต็มดวง สนุกกันทั้งเหล้าเบียร์ ผู้หญิงกันโต้รุ่ง

เช้าแรกของวันที่อายุครบ 18 ของกันย์ นนทร์อยากถ่ายรูปอาทิตย์แรกเป็นของขวัญให้เพื่อน สองหนุ่มเลยแอบออกเรือมาตอนที่ไม่มีใครตื่น พวกเขาแล่นเรือออกมาได้ชั่วครู่ก็พบว่าน้ำมันหมด เรือลอยคว้างตั้งแต่ตีห้าจนสาย บ่ายก็ไม่เห็นวี่แววใครจะตามมาเจอเลย

“เราจะตายกันที่นี่” กันย์ว่าเสียงแหบแห้ง

“ไอ้เวร.....กูไม่ยอมตายที่นี่หรอกเว้ย”

เป็นไปได้เขาก็ไม่อยากตายเหมือนกัน กันย์นึกก่อนหน้ามืดหมดสติไปทั้งอย่างนั้น ชายหนุ่มจมอยู่ในห้วงของความทรมานอย่างไม่รู้จบ คอนั้นแห้งเป็นผง เหนื่อย ร้อนด้วย....

“กัน....กัน ตื่นเร็ว” มือแข็งๆเขย่าเขาแรงๆ ทำให้รู้สึกตัวขึ้นเห็นท้องฟ้าสีอ่อนลง ลมที่พัดมาเย็นกว่าปกติไม่มีไอแดดแล้วด้วย ร่างเล็กจะลุกขึ้นแต่เรี่ยวแรงนั้นไม่มีเอาเสียเลย เขากระเสือกกระสนพลิกตัวคว่ำหน้าลงแล้วยันตัวขึ้นช้าๆ สิ่งที่รับรู้ได้คือ ตอนนี้เย็นมากจะค่ำแล้ว ท้องฟ้าท้องทะเลยังเวิ้งว้างเหมือนเดิม แต่พอเขาหันไปหานนทร์ก็ต้องตาโต เมื่อเห็นเกาะอยู่เบื้องหน้า เกาะจริงๆด้วย

“เกาะ??”

“เอ่อ รอดแล้วมึง” เขาสะกิดให้ช่วยกันกวักน้ำให้เรือไปถึงเกาะเร็วๆ พลังงานมากมายมาจากไหนไม่รู้ทำให้สองหนุ่มพายด้วยมือแบบลืมตายมาถึงชายหาดจนได้ นนทร์ทิ้งตัวลงจากเรือนอนแผ่กลางผืนทรายอย่างมีความสุขที่สุดในชีวิต พวกเขาไม่ตายแล้ว แผ่นดินอยู่นี่

“ฮะฮะฮะ...”

“น้ำ......น้ำอยู่ไหน” กันย์คลานขึ้นมาได้ก็รวบรวมแรงยืนขึ้น ที่นี่ต้องมีน้ำสิ แต่เบื้องหน้าเป็นภูเขาป่ารกชัฏมองทางไหนก็ไม่มีทางเดินเลย

“กัน ทางนี้” เพื่อนชี้ให้ดูชายหาดที่ยาวไปจนสุดขอบ อาจจะมีทางเดินต่อไปได้ เขาตัดสินใจเชื่อเพื่อนตามกันไปด้วยเรี่ยวแรงอ่อนลงเรื่อยๆ กว่าจะอ้อมชายหาดมาได้ก็ลากขาแทบตาย น้ำ....ถ้าไม่ได้น้ำล่ะก็ เขาตายแน่

“กัน.....นั้น” นนทร์ดีใจสุดขีดที่เห็นกระท่อมโทรมๆที่ปลูกไว้หลังแนวต้นมะพร้าวไม่ไกลนักแสดงว่ามีคนอาศัยอยู่ที่นี่จริงๆ ทั้งคู่รีบวิ่งเท่าที่มีกำลังไปยังที่หมาย และยิ่งมั่นใจยิ่งขึ้นเมื่อเห็นคอกไก่อยู่ใกล้ๆ มีคนอาศัยอยู่จริงๆ

โครม! สองหนุ่มพังประตูเข้าไปสิ่งแรกที่มองหาคือ ห้องครัว ตุ่มน้ำใบเขื่องสูงเกือบถึงอกตั้งอยู่มุมห้อง นนทร์ปราดเข้าไปหา ขณะที่กันย์คว้าหม้อมาตักดื่ม อึกๆๆๆๆๆๆๆๆ แบบไม่ลืมหูลืมตา

เพล้ง.... นนทร์รื้อค้นหาอาหารใส่ท้อง ปลาย่างค้างคืนหรือปลาตากแห้งแขวนไว้กับขื่อ เขากระชากลงมาหมด สองหนุ่มกินและกินอย่างหิวโหย ของมีเท่าไรก็เหมือนไม่พอ ทั้งคู่ค้นไปทั่วจนข้าวของพวกแป้ง พริก กระเทียมกระจายเต็มพื้น ยังดีมีน้ำตาลให้พวกเขาเล็มเลียกินแทนของหวาน

“เฮ้ยยยยยย!!!” เสียงดังเหมือนฟ้าถล่มลงมา สองหนุ่มตกใจจนถุงน้ำตาลร่วงจากมือ ประตูห้องครัวมีร่างหนึ่งยืนจังก้าในมือถือมีดพร้าคมวาววับ ตัวเปล่าเปลือยผิวดำแดงสวมแต่กางเกงปุปะผมเผ้าหนวดเครายาวรุงรังไปหมด ที่น่ากลัวที่สุดคือดวงตาที่จ้องมองมาราวกับคนบ้า

“แว็กกกก....” นนทร์แหกปากร้องลั่นก่อนวิ่งไปที่หน้าต่าง กันย์ตกใจลุกไม่ขึ้น เขารีบก้มลงเอามือป้องหัวไว้ตอนไอ้บ้านั้นถลาเข้ามา มันกระชากเสื้อของนนทร์จากด้านหลังเหวี่ยงกลับเข้ามา ร่างผอมบางกว่าชนเข้ากับตู้กับข้าวทำจากไม้ไผ่หักเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เขาล้มคว่ำหมดสติไป

เจ้าของบ้านจับมัดติดกับเสาให้แน่นหนาก่อนจะเห็นอีกคนกำลังคลานหนีออกไป กันย์ที่กลัวจนเข่าอ่อนเขาคลานอย่างอ่อนแรง นึกกลัวว่าเขาไม่น่ามาที่นี่เลย ไม่น่าเลย

“เฮ้ยยย” เสียงน่ากลัวนี้ดังอยู่เหนือหัว

“อย่า....อย่าทำผม ผมกลัวแล้ว”

“มึงเป็นใครว่ะ” มันกระชากคอเสื้อด้านหลังให้หันกลับมา แต่เสื้อเจ้ากรรมดันขาดง่ายยังกะกระดาษ แค่ทีเดียวหลุดออกไปทั้งชิ้นเลย กันย์ร้องลั่นเขาดิ้นหนีไปได้แค่ก้าวเดียวก็โดนกระชากล้มลงกับพื้น ร่างกำยำแข็งแรงกว่าจับกดลงกับพื้นดินแข็งๆด้วยการนั่งคล่อม จับสองมือตรึงไว้เหนือหัวชายหนุ่มสะอื้นไห้อย่างไม่อาย เขาต้องตายแน่ๆแล้ว ตายแบบอนาจด้วย

“อย่าทำผม.......อย่าทำผม” 

เสียงร้องไห้กระซิกน่ารักกับแผ่นอกขาวๆหัวนมสีชมพูสะท้อนขึ้นลงต่อหน้า ทำให้คนมองเสียสมาธิไปเลย กลิ่นหอมๆของผิวยั่วกิเลสของคนที่ปลีกวิเวกมานานอย่าง สุรสิงห์เหลือเกิน 14 เดือนแล้วที่เขาไม่ได้หาความสุขเลย

“อึ่ก...” กันย์สะอื้นอยู่ก็รู้สึกได้ถึงความเงียบ เขาค่อยๆหันไปมองคนที่คุกคาม น้ำตาจางแล้วก็ต้องใจหายวาบที่เห็นดวงตาวาววับน่ากลัว ไอ้บ้านั้นเลียปากตัวเองแผล่บ...

คุณพระช่วย เขากำลังจะถูกกิน!!!!

(ติดตามตอนต่อไป) 

[Love Is Not Everything]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

 




มาต่อ

[CCI.]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มีแต่เรื่องน่าสนุกเนาะ 

[เบนคุงคับ]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มนต์รักทะเลใต้ [2] 

“ปล่อยนะ ปล่อย!!!!” กันย์นทีดิ้นรนบนไหล่กว้างแข็งแรงยังกะเบาะรถที่ไม่มีความรู้สึก เขาทุบไปกี่ทีก็ยังเฉย สุรสิงห์แบกร่างเล็กเข้ามาในห้องนอนที่กว้าง สะอาดกว่าข้างนอกมากเขาโยนลงบนเตียง โครม...

ร่างเล็กกลิ้งไปอีกฟากของเตียงพอลุกขึ้นมาได้เขาก็ตาโต อ้าปากค้าง ไอ้บ้านี้แก้ผ้าเร็วชิบแป๊บเดียวล่อนจ้อนโชว์ของดีหราเชียว ชายหนุ่มหน้าแดงซ่านที่เห็นขนาดบานใหญ่น่ากลัวชูชันบ่งบอกถึงความต้องการชัด เฮ้ยยยยย....อย่าบอกนะว่ามึง.....

“อย่าเข้ามานะ” พูดไปแค่นี้แหละมันตรงเข้ามาเลย กันย์ถอยไม่เป็นท่า “อย่า....”

เขาหันหลังคู้ตัวซุกในซอกมุมอย่างหวาดกลัว ท่อนแขนแข็งแรงสอดเข้ามาอุ้มเขายกขึ้นทั้งตัวพากลับมาที่เตียงอีกครั้ง คราวนี้ร่างสูงใหญ่ตามลงมาด้วย

“อย่าทำผม...อย่าทำ...” กันย์ขอร้องทั้งที่รู้ว่าไม่ได้ผล กลิ่นของความหื่นกระหายนั้นชัดเจนมาก ร่างหนาหนักทาบทับลงมาทั้งตัว จมูกซุกไซ้ซอกคอสูดกลิ่น ปากขบเม้นชิมรสชาติผิวอ่อนผสมกลิ่นแดดอ่อนๆไปทั่ว ตัวที่ใหญ่กว่าและเรี่ยวแรงเหนือกว่าสามารถทำอะไรได้ตามใจขณะที่กันย์เรี่ยวแรงยังกลับมาไม่ถึงครึ่ง เขาเบือนหน้าหนีจูบที่เคลื่อนเข้าหา

“อย่า...ปล่อยผม ปล่อยสิ”

“แม่ง ทั้งขาว ทั้งนุ่ม ฮะฮะฮะ” มันหัวเราะสะใจ มือสัมผัสเขาอย่างหยาบโลน ชายหนุ่มน้ำตาเล็ด เขาไม่อยากเจอเรื่องแบบนี้ ไม่เอา....

“อ๊า..” เขาร้องเสียงหลงตอนปากอุ่นเจอหัวนมเข้า ขนาดเจ้าตัวเจอเข้ายังตกใจเลยที่หลุดปากออกมา ปากนั้นดูดเม้มแรงๆเล่นเอาสติแทบหลุดลอย “โอ๊ะ...อูยยยย”

ไอ้บ้า!!! ใครใช้ให้มึงครางว่ะ มึงต้องร้องแหกปากสิเว้ย กันย์นึกด่าตัวเองตอนที่กำลังงงงวยอยู่นั้น มือแข็งแรงรูดกางเกงขาสั้นออกไปอย่างรวดเร็ว

“ไม่!!! อย่านะ....อย่าถอด” สายไปแล้วกางเกงหลุดไปไกลว่าจะคว้าไว้ได้ แถมยังโดนมือแหวกขาออกตัวหนากำยำแทรกเข้ามาระหว่างกลางทำให้หุบขาไม่ลง

“อืม....อืม....หอมชะมัด” หมอนี่ไม่สนใจเลยว่าเขาจะดิ้นรนด่าทอยังไง มันทำยังกะสำรวจหม้อดิน มือหยาบกระด้างบี้นมเขาซะเละ ปากดูดสลับไปมาทำเอาเขาตัวอ่อนหมดปัญญาต่อต้านแล้ว

“พอ....พอแล้ว  อืม” กันย์น้ำตาไหลทั้งที่รู้สึกปั่นป่วน ร่างที่ทาบทับเขาอยู่เลื่อนลงไปเรื่อยๆแล้วหยุดตรงวาบหวิวที่สุด ชายหนุ่มเม้มปากโดยไม่รู้ตัว เมือกใสๆไหลเยิ้มออกมามากมายเหมือนน้ำหวานจากเกสรดอกไม้ มันอ้าปากอมหัวบานใหญ่แล้วดูดอย่างแรง

“โอ๊ะ....โอ้ววววววว โอ้ว ซี้ด อ่า...อ๊ะ...อ๊ะ” ร่างผอมบางดิ้นพล่านราวกับปลาถูกทุบหัวเมื่อโดนปากกับลิ้นเต็มสตีมเข้า ปลายเท้าเหยียดเกร็ง สะโพกเด้งขึ้นรับกับจังหวะปากที่กดลงมา กันย์นั้นสติหลุดลอยไปแล้วจริงๆ เขาเคยกับผู้หญิงมาก็เยอะจริง แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่ทำได้ถึงใจขนาดนี้มาก่อน

“โอ้ว...ซี้ดดดดด อ๊า....อะ....โอ้ววววว”

“อืมมม...อื้อ.....อืมมม” มันครางในคออย่างสะใจเหมือนไม่ได้กินมานานแล้วจึงโขกหัวลงกินเขาหมดทั้งลำ สุดแล้วมันขยี้ปากไปมาอย่างเมามัน

“อ๊า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” กันย์ร้องสุดเสียง เขาถึงจุดอย่างไม่คาดฝัน ร่างกายผอมบางทะลักทะลายความสุขออกมาจนถึงขีดสุด “อ๊า...อ่า...แฮ่ก...แฮ่ก...”
เขาหอบแฮ่ก หัวใจเต้นถี่ยิบแทบจะทะลุออกมาแล้ว ไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาจะถึง แล้วไม่อยากยอมรับด้วยว่ามันยอดมาก เจ้าคนบ้านั้นผงกหัวขึ้นมามองหน้าขณะที่เขายังหวานอิ่มใจอยู่ มือดันใต้ข้อพับหัวเข่าขึ้นจนดูดลอยโด่ง และสิ่งที่ไม่คาดคิดก็ตาม

“อ๊า....ไม่..อย่า!!! อย่าๆๆๆ โอ้ววววว...โอ้ยย อ๊าวววว....อูยยย ซี้ดดดดด” เสียงแหกปากอย่างหวาดกลัวสุดเสียงเมื่อเจอลิ้นแยงเข้ามาในรูยับย่นแรงๆ เสียงแหกปากจึงค่อยๆลดระดับลงมาครางอ๋อย เสียงกระเส่า

“อ้ายยยย...อย่า....อูย....โอ้ว....อย่า..พอ....พอแล้ว...พอแล้ว” เขาร้องเสียงหลงยิ่งร้องปากนั้นก็ยิ่งขยี้ร่องแคบๆนั้นแรงๆ ชายหนุ่มถึงกลับหลับตาพริ้ม กัดฟันซี้ดปากให้ถึงใจ อารมณ์กลัวและขยะแขยงหายไปหมดแล้ว ตอนนี้เขาใจจดจ่อรอสิ่งที่จะเกิดขึ้นอันดับต่อไป สุรสิงห์ถมน้ำลายลงกลางร่องล่อลื่นให้ทั่วแล้วแยงนิ้วเข้าไป

“โอ้ยยยย....เจ็บ....โอ้ย เจ็บ กูบอกว่าเจ็บไง เอาออกไป” ร่างเล็กพยายามดิ้นรนหนีมือที่คาอยู่ในตัว แต่เรี่ยวแรงเขายังไม่มากพอจะทำให้ตัวเป็นอิสระได้ สักพักนิ้วนั้นก็ขยับเข้าออกหลายๆครั้งเข้า ก็รู้สึกได้ว่าช่องนั้นขยายตัวมากแล้วความเจ็บก็หายไปด้วย นิ้วจึงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆจนถึงสามนิ้วแล้ว

กันย์เผลอตัวเสียวซ่านไปกับนิ้วหรรษาจนลืมความเจ็บไป มันยัดเข้ายัดออกอยู่นานจนเริ่มงุ่นง่าน เขาอยากได้ไอ้ที่มันเจ๋งกว่านิ้วอีก และไอ้ความอยากได้ทำให้เขาบีบรัดนิ้วทั้งสามแรงๆ

“ไม่....ไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวแล้ว” เขาละล่ำละลักบอก ทำให้ร่างที่คล่อมอยู่ผละออกไปดื้อๆ กันย์ตกใจที่นิ้วในตัวเขาหลุดหายไปทำให้คว้างอย่างน่าเสียดาย โธ่เอ้ย.... 

สุรสิงห์หันไปค้นตะกร้าสานที่วางอยู่มุมห้อง เขารื้อของซะกระจุยรีบเร่งหาของสำคัญที่ไม่ได้ใช้มาแรมปี ในที่สุดวันนี้แหละ....กูจะล่อให้ฉ่ำไปเฉย

“เจอแล้ว!!!!” เขาร้องอย่างดีใจ ทำให้กันย์เพิ่งรู้สึกตัว และก็ได้เห็นซองฟรอย์สีเงินซองเล็กร่วงลงมายาวพรืดเป็นพวงเลย มันบอกว่าไอ้บ้านี้ไม่ใช่คนบ้า แล้วไม่ใช่คนป่าชาวเกาะอะไรเลย มันอยู่ในเมืองมาก่อนและมัน.....ใช้เยอะเป็นบ้า

มือแกะถุงออกถึงกับสั่นเกือบจะทำร่วงซะแล้ว ดีแต่ว่ามันใส่ได้เร็วแบ๊ปเดียวก็อยู่ในชุดที่พร้อมออกศึก เขาตรงเข้าหาชายหนุ่มเพิ่งนึกได้ว่ามัวแต่เอ๋อนานไปหน่อย

“เดี๋ยวก่อน อย่านะ....อย่า”

สายไปเสียแล้วร่างหนาหนักกว่าจับเขาอยู่ในท่าเดิมเมื่อครู่ แล้วอารมณ์หวานซานกลับมาหากันย์อีกครั้งเมื่อโดนสะโพกหนาบดเบียดถูไถตรงกลางหว่างขาแรงๆ แรงที่ยันอกกว้างไว้อ่อนปวกเปียกไปเลย จมูกปากซุกไซ้เขาไปทั่วทำให้ยากที่จะต้านทานแรงกระสันได้ เพราะมันหวานยั่วยวนเหลือเกิน

“อาหหหห..มะ..ไม่เอา.....พอ....ซี้ดดดด”

ขนาดตัวเองได้ยินเสียงนี้ยังอายแทนเลย ก็เล่นร้องซะหวานกระเส่าอารมณ์สุดๆ และมันเหมือนส่งสัญญาณบางอย่าง ไอ้บ้านั้นถึงจับขาเขายกขึ้นแยกกว้างทั้งสองข้างจนตูดลอยจากเตียง  กันย์ยกหัวขึ้นมองเห็นมือจับหัวบานใหญ่จ่อที่รอยย่นยับสีอ่อนนั้น คุณ.....พระ....ช่วย

กูเจ็บแน่ๆ ชายหนุ่มนึกไว้ในใจตอนหลับตาปี๋รอเวลาแหกด้วยความกลัว ไม่นานก็รู้สึกถึงหัวบานใหญ่แตะลงมาเบาๆ ก่อนแหวกปากทางย่นๆให้ขยายออกกว้าง.....กว้าง.....แล้วกว้างอีก ไอ้บ้า!!!จะกว้างไปถึงไหนวะ สุดขีดกูแล้วเว้ย

“โอ้ยยยย....เจ็บ” เขาน้ำตาเล็ดเจ็บปวดกับสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วพยายามดิ้นรนหนี แต่ถูกล๊อกไว้ใต้ร่างอย่างแน่นหนา ตัวหนักอึ้งกดเขาไว้ สองมือถูกกดไว้กับเตียง สองขาอยู่บนบ่าที่แข็งเหมือนเหล็ก เขาทำได้อย่างเดียวคือร้องสั่นสุดเสียง

“อ๊า!!!!!!” หัวบานใหญ่แทรกผ่านประตูทวารใหม่เอี่ยมไม่เคยมีสิ่งใดมาแผ้วผ่านนอกจากขับถ่ายของตัวเอง กันย์ร้องด้วยความเจ็บปวด ทรมานแทบขาดใจแล้วแต่มันยังยาวเหมือนไม่มีวันสิ้นสุด  “เจ็บเว้ย......”

“อื๊มมมมมม  อูววววว ซี้ด ฮ่า......” ขณะที่เขาเจ็บปวดแต่ไอ้บ้าหัวฟูนี้กลับซี้ดปากอย่างสุขสมสบายอารมณ์โคตรๆ มันจมลึกเข้ามาสุดจนได้ ข้างในตัวเขาฟิสแน่นเปรี้ยะขนาดหายใจเบาๆยังรู้สึกได้ถึงขนาดของมัน ความรู้สึกในขณะนั้นมันอึกอัด จะว่าทรมานก็ไม่ใช่ จะเจ็บก็ไม่เชิง ทันทีที่มันขยับออก กันย์ถึงกับตาโตตกใจ ลำไส้ข้างในเหมือนถูกกระชากตามแต่แทนที่จะเจ็บมันกลับซาบซ่านรัญจวนใจที่สุด

“อะ...โอ้วววววว” เขาเหยียดร่างขึ้นด้วยความเสียว ข้างในทุรนทุรายด้วยความเสียวสุดๆแทบจะขาดใจแล้ว ขณะที่เหนือร่างขยับเนิบๆแต่เริ่มกระทบอย่างหวานซ่านเบาๆ เขาไม่ไหวแล้ว

“อะ...โอ้ยย..มะ ไม่ไหวแล้ว จะ...จูบที”

สุรสิงห์แนบจูบลงมาดุดันเมามันในอารมณ์ สะโพกโย่งขึ้นกระแทกเบาๆ เบาๆ แล้วค่อยๆแรงขึ้น แรงขึ้น เขาสาวยาวๆกระทุ้งแรงๆถึงจุดกระสันข้างใน ทำให้กล้ามเนื้อบีบรัดด้วยความเสียว

“อ๊า.....นั้น....อย่างน๊านนนนน อ๊า....ดี...กูเสียว...เสียวแล้ว ขมิบแรงๆ อูววซี้ดดดด....ดีๆๆคนเก่ง” เขาแหกปากร้องไม่เป็นภาษา ยังสั่งกำกับให้ทำอย่างโน้นอย่างนี้ตลอดเวลา ชายหนุ่มดิ้นทุรนทุรายอยู่ข้างใต้ สำลักความสุขกับหัวบานๆลื่นไหลเข้าออกในตัวอย่างเมามัน มันฝังลึกให้เขาได้ตอดบีบรัดรูแน่นๆครู่หนึ่ง แล้วสาวไส้ยาวๆสลับกับคว้างสะโพกเบียดผนังลำไส้เขาไปทั่ว

ลีลากามาสูตรนั้นเหนือชั้นกว่ากันย์หลายขุมนัก เขาอายุยังน้อยเพิ่งเป็นนักรักได้ไม่นาน กับสาวๆนั้นก็แค่บดๆ บี้ๆ แล้วขยี้นิดหน่อย แต่นี่มันแตกต่างอย่างลิบลับ มันทำได้ถึงใจเขาสุดๆยิ่งบดขยี้ขนหยาบกับง่ามขาแล้วล่ะก็ ทั้งเสียว ทั้งจักกะจี้ เขาหลุดยิ้มออกมาจนได้

“ชอบของกูไหม...” มันถามขณะแสดงลีลาสะโพกมหากาฬกับช่องของเขาซะชุ่มฉ่ำ

“ครับ....ชอบ” กันย์มองตาสีน้ำตาลคู่นั้น เห็นความสุข ความพอใจเต็มปรี่เฉกเช่นเดียวกับตัวเอง

“ดี....ตอดกูแรงๆ อ๊า....อย่างนั้น....รัดกูแน่นๆ” เขาเร่งจังหวะกระหน่ำปานเครื่องยนต์หกสูบเลยทีเดียว ชายหนุ่มถึงกับอ้าปากค้างไปกับความสุขที่ยัดเยียดเข้ามาเต็มสตีม “แม่ง....ข้างในมึงนี่ฟิสแน่นชิบหาย กูชอบเว้ยยย นี่ๆๆๆๆๆๆๆ”

“อ่าหหหห...” ใต้ร่างร้องสุดเสียงไปกับหัวบานใหญ่แสดงอนุภาพสุดยอดออกมาได้สุดๆ ช่องรักเขาถูกกระทบดังพั่บๆๆๆๆ ทั้งเจ็บ ทั้งสะใจสุดๆ “อ๊าๆๆๆๆ พี่จ๋า.....พี่จ๋า”

“ซี้ดดดดดด สะใจกูจริงๆ อาสสสสสสส ....เรียกกูว่าผัวสิ เรียกเร็ว” มือจิกผมเขาจนหน้าหงาย

“ผัว....ผัว!! เอาผมอีก เอาผมแรงๆ”

“อูยยยย.....อย่างนี้สิเมียกู ฮ่าฮ่าฮ่า” มันหัวเราะแล้วประกบปากจูบแรงๆ ลิ้นแทรกเข้ามาควานหาลิ้นเขามาดูดดื่มแรงๆ ทุกสิ่งทุกอย่างก็หวานฉ่ำสุดๆ ความหฤหรรษ์พุ่งถึงขีดสุดในนาทีนั้น กันย์ระเบิดออกมาโดยที่ไม่ได้แตะต้องสักนิด ใต้เปลือกตาเขาเห็นแสงสว่างของดอกไม้ไฟแตกกระจายซ้ำแล้วซ้ำอีก มันช่างสวยงามอะไรอย่างนี้เขาชอบมัน นี่คือความสุดท้ายก่อนทุกอย่างดำมืดไปหมด

เขารู้สึกตัวขึ้นช่วงสั้นๆเมื่อถูกกระแทกแรงๆซ้ำๆในท่านอนคว่ำ ลีลาเถื่อนๆนั้นเขาเริ่มจำได้แล้ว แต่ไม่มีแรงจะทำอะไรได้นอกจากยอมรับการทะลุทะลวงที่ถึงใจนี้ สุดท้ายเขาก็หมดสติไปอีก

“โอ้ๆๆๆๆ....พะ....พอแล้ว ไม่ไหวแล้ว” เสียโอดโอยนั้นลอยมากระทบหู กันย์ลืมตาตื่นมาก็พบว่าทั้งห้องตกอยู่ในความมืด มีแสงไฟจากตะเกียงเก่าๆแขวนบนเพดาน มันสั่นไหวไปมาน่าเวียนหัว เขาไม่มีแรงแล้วหิวมากด้วยจึงขยับพลิกตัวมาอีกด้าน ภาพที่เห็นเล่นเอาใจหายวาบ......

(ติดตามตอนต่อไป)