พิมพ์

[Black Circle- TT^TT]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

สนุกมากเลยคับ เอามาต่ออีกนะคับ

[kimhayang]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาต่อแล้วคับบบบบบบบ



ตอนที่ 5 : เด็กเหงาๆ กะเต่าตัวน้อย 
 

เรื่องไม่เป็นเรื่องก็เป็นเรื่อง เรื่องเล็กๆ ก็กลายเป็นเรื่องใหญ่

สาเหตุของเรื่องผมสรุปแล้ว มันก็มาจากไอ้บุ้งกับเต่าของมันแน่ๆ

มันทำให้ตารางชีวิตที่แสนสนุกของผมต้องรวน

แถมมันยังเจ้าเล่ห์ ล่อหลอกให้ผมเผลอทำในเรื่องทุเรศผิดเพศผิดเพี้ยนบ่อยๆ

ถ้ามันกับไอ้ปูเน่าไม่มาอยู่บ้านผม มีเหรอที่ผมต้องเจอแบบนี้ คิดแล้วผมอยากอัดมันให้หมอบคาตีนจริงๆ

....

ผมไม่เคยคิดอยากไปใกล้ไอ้ตุ๊ดนั่นเลยสักนิด แม้เมื่อวานผมเกือบจะเผลอไปจูบมันเข้าก็เถอะ

ก็ตอนนั้น ตัวมันนิ่มเหมือนผู้หญิงนี่นา ผิวก็ขาวเนียนกว่าสาวๆ บางคนอีก

สงสัยเป็นผลพวงจากโรคกลัวที่แคบของผมด้วยมัง แต่เพราะมันทำให้ผมลืมเรื่องที่แคบรอบตัวได้

ผมเลยไม่ติดใจเรื่องนั้นแล้วถือว่าเจ๊ากัน

"ตาพี เหม่ออะไรอยู่แม่ถามไม่ตอบ"

"อืม แม่มีอะไรหรือครับ"

"แม่อยากให้แกไปช่วยงานที่บริษัทบ้างเวลาแกว่าง ไม่ใช่มัวแต่ยุ่งอยู่แต่กับผู้หญิง"

"แม่ครับ เราตกลงกันแล้วนี่ว่าจะให้เวลาผมปีหนึ่ง ยังไงปีหน้าผมก็เข้าบริษัทอยู่แล้ว "

ผมทบทวนสัญญาให้แม่ฟัง ก็ผมยังอยากใช้ชีวิตวัยหนุ่มให้คุ้มนี่ครับ

"เอาเหอะๆ ฉันจะทน อีกสิบเดือนสินะ เฮ้อ แกช่างไม่รักแม่เลยดูตาบุ้งเป็นตัวอย่างบ้างสิ"

"อ้าว แม่เอาผมไปเปรียบกับมันได้ไง"

"ทำไมจะไม่ได้ ตาบุ้งเเขาดูแลเอาใจใส่ยายเขาขนาดไหน งานหนักงานเบาเขารับทำหมด

เสื้อผ้าอาหาร เขาดูแลยายเขาไม่ขาดตกบกพร่อง แกล่ะเคยซักผ้าให้แม่บ้างไหม"

ผมได้แต่เหวอไปเลยครับกับการโอดครวญของแม่ผม ร้อยวันพันปีไม่เคยเป็น

ผมเลยอยากหักคอไอ้บุ้งที่ทานข้าวเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่นั่งทานข้าวอยู่โต๊ะเดียวกันแท้ๆ กลับไม่ช่วยอะไรผมเลย

"ตาบุ้ง เย็นนี้ทานไรกันดีลูก" ทีกับไอ้ตุ๊ดล่ะพูดซะ 

"คุณหญิงอยากทานอะไรล่ะครับ"

"บอกให้เรียกคุณแม่ตั้งหลายครั้งแล้ว ไม่รักแม่เหมือนตาพีอีกคนล่ะสิ" ท่างอนคนแก่น่าอนาถจริง ผมคิด

"คุณแม่อยากทานอะไรเป็นพิเศษล่ะครับ" ไอ้บุ้งตอบ ไอ้เชี่ยนี่เปลี่ยนสีเร็วมาก

ว่าแล้วแม่ผมก็คุยเรื่องกับข้าวกับไอ้บุ้งเป็นวรรคเป็นเวร แต่ผมก็ว่าดี ลืมเรื่องผมไปซะได้

....

หลังจากท่องราตรีกับเพื่อนๆในแก๊งและแฟนผมจนเหน็ดเหนื่อย ผมก็กลับบ้านด้วยอาการซึมเศร้าเล็กน้อย

ที่จริงมาลินีชวนผมไปค้างคืนด้วยแต่ไม่รู้ผมเป็นบ้าอะไร ปฏิเสธไปดื้อๆ

อาจเป็นเพราะความรู้สึกกลวงๆในใจมัง ผมเลยอยากจะคิดอะไรคนเดียว

ผมเดินขึ้นบันไดที่จะยังดาดฟ้าบ้านตัวเอง ที่ซึ่งมันเปรียบเหมือนทุ่งโล่งสำหรับผม

เป็นที่ๆ ผมชอบขึ้นไปมองดูบนท้องฟ้ายามค่ำคืน ที่นั่นเป็นที่ส่วนตัวของผมตลอดมา

"ให้ตายสิ ไอ้เชี่ยนี่มันจะยุ่งกับกูไปถึงไหน" ผมตะโกนอยู่ในใจ เมื่อเห็นไอ้บุ้งนอนถอดเสื้อใส่กางแกงขาสั้นอยู่บนเสื่อโดยมีไอ้ปูนิ่มและกีต้าร์อยู่ข้างกาย

ผิวขาวของมันต้องแสงจันทร์ น่าสัมผัสมาก

หน้าจืดๆ ของมันเวลาอยู่ไต้แสงจันทร์เหมือนเป็นคนละคน

ปากบางๆ ที่ผมเคยจูบไปแล้วครั้งหนึ่ง ดูเหมือนจะน่าจูบยิ่งขึ้น

มันลุกขึ้นนั่ง หันข้างให้ผม หยิบกีต้าร์ขึ้นมากอดไว้ นิ่งเหม่อเหมือนคนใจลอย

ไอ้เชี่ยนี่ยั่วผู้ชายฉิบหาย มึงรู้สิว่ากูจะมาถึงเตรียมไว้รอ

แต่ดูเหมือนมันจะต่างจากที่ผมคิด

เพราะมันเริ่มเกากีต้าร์ ไม่สนใจผมที่ยืนมองดูอยู่ในเงามืดทางขึ้นดาดฟ้าแม้แต่น้อย



"...เราพบกันในวันฟ้าใส หัวใจฉันยังจำได้ สายรุ้งที่เปล่งประกาย ยังอายสายตาของเธอ...

...เราสองคนเคยรักกัน ฉันเองยังพร่ำยังเพ้อ ทุกคืนฉันยังละเมอ ถึงเธอในวันฟ้าผ่อง...

...ผ่านไปทุ่งหญ้าสีเขียว ฉันยังเฝ้าเหลียวมองตาม เจอเมฆลอยบนฟ้างาม ฉันยังเฝ้าถามถึงเธอ ...

...มีอะไรตั้งมากตั้งมาย ผ่านชีวิตเราเข้ามา แต่เธอจะรู้ไหมว่า เวลาฉันไม่เคยเปลี่ยน ...

...เราพบกันในวันฟ้าใส เธอยังจำได้หรือเปล่า น้ำค้างยอดหญ้าพร่างพราว จดจำเรื่องราวของเรา...

            ..ฮือ ฮื้อ ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ ฮือฮ้อ ฮือฮือ..."


ผมยืนพิงผนังนิ่งอยู่เหมือนถูกสะกด ภาพไอ้บุ้งเกากีต้าร์และครวญเพลงง่ายๆที่เหมือนมันจะแต่งเองอยู่ตรงหน้า

ทำให้ผมนึกในใจว่า "กูรู้จักคนคนนี้แค่ไหนนะ"

นับจากวันที่มันโทรเรียกผมออกไปสารภาพรัก ผมคิดว่ามันคือพวกแอบแมนบ้าผู้ชาย

แต่ตอนนี้ ภาพที่ผมเห็นคือ เด็กผู้ชายตัวเล็กๆ นั่งร้องเพลงเหงาๆ อยู่กับเต่าตัวหนึ่ง

ความเหงาที่มันถ่ายทอดออกมา ทำให้ความรู้สึกกลวงๆ ในใจของผมคืนนี้ มลายสิ้น

กลายเป็นความรู้สึกอุ่นๆ เหมือนผมได้เจอคนที่เหงากว่า มาพูดคุยอยู่ข้างๆ

"นายมายืนอยู่นี่ทำไม" เสียงจากไอ้บุ้งปลุกผมจากภวังค์ มันมายืนอยู่หน้าผมแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

ตอนนี้มันใส่เสื้อแล้ว หอบข้าวของ และไอ้ปูนิ่ม เหมือนจะกลับลงไปข้างล่าง

"ไอ้เชี่ย ที่นี่มันดาดฟ้ากู มึงแหล่ะมาทำไม" ผมเสียงดังเพื่อเบี่ยงประเด็น

"ก็มาดูดาว นายมานานยัง"

"เพิ่งมานี่แหล่ะ มึงเล่นกีต้าร์เป็นด้วยเหรอ" ผมโกหก กลัวมันรู้ว่าผมแอบดู

"นิดหน่อย มึงเมาเปล่าเนี่ย" ไอ้บุ้งพูดพร้อมบีบจมูกตัวเอง

ผมย่อตัวลงให้หน้าอยู่ระดับเดียวกับไอ้บุ้ง แล้วอ้าปากไปงับริมฝีปากบางของมันหยอกเล่นหนึ่งที

"ตอนนี้กูงับปากมึงแทนไอ้ปูนิ่มหนึ่งครั้ง มึงจะให้กูพิสูจน์อีกไหมว่ากูเมาหรือเปล่า"

ผมพูดพร้อมส่งสายตายั่วคนตรงหน้า พลางกางมือออกเหมือนจะรวบตัวมันมากอด

แต่ไอ้บุ้งกระโดดหนีไวมาก แพล่บเดียวหายไปจากทางเดินลงดาดฟ้า

ผมส่ายหัวเบาๆ "กูไม่น่าไปยั่วมันเลย เสียดาย เฮ้อ" ผมพึมพำกับตัวเองพลางถอนหายใจ

แต่ผมไม่รู้จริงๆ ที่ว่าเสียดาย ผมเสียดายอะไร




ฝันดีคับทุกคน 

[Black Circle- TT^TT]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ขอบคุณมากนะคับ  สนุกมากเลยอะ อ่านแล้วหายเหงาดี
เอามาต่ออีกนะคับ
 

[> ToPKunG <]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ขอบคุณคับ หนุกมากเลย มาต่อให้อีกนะคับ

[kimhayang]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ต่อแล้วเด้อ 



ตอนที่ 6 : ไอ้หน้าหล่อเป็นไข้ 
 

อาทิตย์หน้าผมต้องสอบ ซึ่งเป็นปฏิบัติล้วน แม้ว่าผมเรียนเอกอาหารไทย และก็ทำอาหารทุกวันอยู่แล้ว

แต่อาจารย์แต่ละท่านเคี่ยวๆทั้งนั้น ล้วนแต่เป็นลิ้นเทวดา พักนี้ผมก็เลยคลุกอยู่แต่ในครัว

คงสมใจไอ้พี เพราะผมไม่ได้เจอหน้ามันเป็นอาทิตย์แล้ว ทั้งที่อยู่บ้านหลังเดียวกัน

"ยายจะไปเที่ยวญี่ปุ่น กะคุณหญิงและจะเอาตาพงไปด้วย" จู่ๆ ยายก็พูดขึ้น

"หา ไปญี่ปุ่น ไปกี่วัน ไปทำไม" ผม งง ไม่คิดว่ายายจะไปต่างประเทศ

"คุณหญิงชวน จะไปสักสี่วัน ดูแลบ้าน ดูแลคุณพีให้ดีนะ อย่าได้บกพร่อง"

ผมล่ะได้แต่กลุ้ม กะว่าจะฝึกทำกับข้าวให้ชำนาญไหงต้องมาเฝ้าบ้านและเป็นทาสไอ้พีแทน

......

คุณหญิงและยายสั่งเสียผมกะไอ้พีร่วมชั่วโมงเหมือนจะย้ายบ้านไปอยู่ญี่ปุ่นเป็นการถาวร

แต่พอตาพงขับรถพาท่านทั้งสองออกจากบ้านไปผมก็รู้สึกใจหายไงไม่รู้

ผมไม่เคยอยู่ห่างยายนานหลายวันแบบนี้นี่นา ไอ้ปูนิ่มมันคงรู้สึกเหมือนกันเพราะมันชูคอดูอยู่เหมือนกัน

" มึงเป็นโรคติดยายหรือว่ะ ทำตาลอยไปได้" ไอ้พีปลุกผมจากภวังค์

"เดี๋ยวกูจะพาสาวไปเดทที่สวนสยาม กลับค่ำๆ กูอยากทานแกงส้มปลาช่อน เตรียมไว้ด้วย"

"อือ "ผมรับคำสั่ง

"ทำให้ดีนะ ไม่อร่อยกูจะทำให้ไอ้ปูนิ่มช็อคเข้าโรงบาลอีกหน"

"ครับ เจ้านาย"ผมตอบก่อนจะเดินหนีมัน พาเจ้าปูนิ่มไปเข้าไปในครัว

ปูนิ่มไปอยู่คลีนิกลุงหมอสองวันก็กลับมาทานได้ปกติ ลุงหมอหาสาเหตุไม่พบ

เดาว่าน่าจะช็อคอะไรสักอย่าง แต่ผมก็พอใจแล้วที่มันกลับมาทานอาหารได้

......

หลังจากเตรียมอาหารเย็นเสร็จ ผมก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ากลับลงมาชั้นล่างไอ้พีก็เดินเข้ามาพอดี

"กูรู้สึกปวดหัวเหมือนจะเป็นไข้ มึงหายาแก้ไข้มาให้กูหน่อยนะ" พูดเสร็จมันก็ไปชั้นบน

ผมเข้าครัวทำข้าวต้มอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะขึ้นไปหาไอ้พีซึ่งนอนห่มผ้าห่มอยู่บนเตียง

 ท่าทางมันหมดเรี่ยวหมดแรง นอนตาปรือมองผมนิ่ง ก่อนลุกขึ้นนั่งพิงหมอน

"ทานข้าวต้มสี่ห้าคำก่อนค่อยทานยา" ผมยื่นชามข้าวต้มให้มันตักทานสี่ห้าคำจริงๆ

"ทานพาราไปก่อนนะ โทรตามหมอให้แล้ว สักชั่วโมงคงมา" มันรับยาจากผมไปทานแล้วนอนต่อ

.......

หมอบอกว่าไอ้พีเป็นไข้หวัดธรรมดา พักสักคืนก็คงหาย หลังจากฉีดยาให้เสร็จ

หมอบอกให้ผมเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ไอ้พี และคอยเช็ดเนื้อเช็ดตัวอย่าให้ไข้ขึ้นสูง ผมรับคำ

"มีอะไรฉุกเฉินโทรหาหมอได้ตลอดเวลานะ" ผมรับคำอีกทีก่อนเดินไปส่งท่านขึ้นรถ

ผมขึ้นมาจ้องร่างที่นอนยาวเหยียดของไอ้พีบนเตียง ชั่งใจว่าจะถอดผ้ามันหรือไม่ถอด

สุดท้ายผมก็หลับหูหลับตาถอดมันทุกชิ้นแล้วเปลี่ยนชุดนอนให้มัน

แน่นอนทุกส่วนสัดที่แสนจะสมชายชาตรีของไอ้พีมันถูกบันทึกไว้ในหัวโดยอัตโนมัติ ไอ้นี่มันหล่อหัวจดปลายเท้าจริงๆ

.......

หลังจากต้องนั่งเฝ้าไข้และเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ไอ้พีจนถึงตีสี่ไข้มันก็ลดลง จนถึงตีห้าตัวมันก็เลิกร้อน

ลมหายใจสม่ำเสมอ ไม่ทุรนทุรายเหมือนตอนหัวค่ำ ผมเลยอุ่นใจปล่อยมันไว้คนเดียว ว่าจะไปแอบงีบ

แต่กลัวตื่นมาเตรียมอาหารไม่ทัน เลยเข้าไปห้องน้ำอาบน้ำอาบท่าให้ตาสว่าง แล้วลงไปทำกับข้าว

หกโมงเช้าผมแว่บมาดูไอ้พี มันยังไม่ตื่นจึงลงไปใส่บาตร และรดน้ำต้นไม้

ผมมัวทำงานเพลิน พอแปดโมงเริ่มหิว นึกถึงไอ้พีได้ก็วิ่งไปดูมันอีกที เห็นมันนั่งหน้าเครียดอยู่บนเตียง

"ใครเปลี่ยนเสื้อผ้าให้กูอย่าบอกนะว่าเป็นมึง" ผมเริ่มเครียดตามมันแล้วครับตอนนี้

" อะเอ่อ กูเอง" ผมตอบตะกุกตะกัก

"มึงเห็นของกูหมดแล้วใช่ไหม" มันเริ่มตะคอกแล้ว

"มะ  ไม่ได้ตั้งใจ หมอบอกกู"

"อย่ามาอ้างกูรู้จักมึงดี มึงจ้องจะทำทุเรศกับกูตลอดอยู่แล้ว"

ไอ้พีพูดจบก็ลงมาลากผมขึ้นเตียง มันล็อคแขนขาผมไว้แล้วกระชากเสื้อผ้าผมออกจนหมด

"อายไหมแบบนี้หรืออยากให้กูทำแบบนี้อยู่แล้ว" มันตะคอกถาม

"ไอ้เชี่ยปล่อยกูนะ มึงเป็นบ้าอะไร กูช่วยมึงนะ" ผมพูดพร้อมกับดิ้นไปมาหาอิสรภาพ

"กูไม่ได้อยากทำนะ ปล่อยกู อย่าทำกับกูแบบนี้ กูไม่ชอบ"

"หึ ไม่ชอบไม่ต้องมาโกหก มึงชอบยิ่งกว่าชอบอีก กูจะพิสูจน์ให้ดู"

ผมทั้งโกรธทั้งอายที่มันหยาม แต่เหมือนไอ้พีมันบ้าไปแล้ว

มันก้มลงบดริมฝีปากกับผม พร้อมกับแทรกลิ้นเข้ามาซุกไซ้ ไล่พันลิ้นผมอย่างย่ามใจ

มือของมันลูบไล้ไปทั่วร่างผม กระตุ้นจุดกระสันผมทีละจุดอย่างต่อเนื่อง ผมพยายามข่มอารมณ์

แต่ดูเหมือนพ่ายแพ้ต่อความชำนาญของไอ้หน้าหล่อ เพียงไปกี่นาทีร่างกายผมก็ตกอยู่ภายใต้การควบคุมของไอ้พี

น้องชายผมชูชันขึ้นอย่างห้ามอารมณ์ไม่อยู่ ไอ้พีปลดเสื้อตัวเองออก

"หนุ่มๆ ไปไหนกันหมด" เสียงคุณหมอตะโกนอยู่นอกห้อง

ผมได้ทีที่ไอ้พีเผลอ ผลักมันออกแล้ววิ่งเข้าไปในห้องน้ำ เปิดน้ำเสียงดังเพื่อกลบเสียงหายใจกระเส่าของตัวเอง

......

"มึงจะออกมาเองหรือจะให้กูพังประตูเข้าไป" เสียงไอ้พีตะโกนดังอยู่หน้าห้องน้ำ

"มึงออกจากห้องไปก่อน เดี๋ยวกูออกไป" ผมตะโกนตอบ

"ไอ้เชี่ยแม่งเรื่องมาก จะออกมาหรือจะให้กูถีบประตูเข้าไป" เสียงมันเหมือนโกรธยังไม่หาย

ขืนผมออกไปตอนนี้ผมก็ตกอยู่ในสภาพเดิมแน่ แต่ที่เลวร้ายกว่านั้น ผมเปลือยล้อนจ้อนอยู่

ผ้าขนหนูในห้องน้ำก็ไม่มีสักผืน ผมพยายามตั้งสติ คุยกับไอ้พีใหม่

"พี นายอย่าโกรธเราเลยนะ เราสาบานว่าไม่ได้ทำไรนายเลย อย่าแกล้งเราเลยนะ" เหมือนมันจะเงียบฟัง

"เราทำแกงส้ม แล้วก็ของที่พีชอบอีกสองอย่างไว้ที่โต๊ะอาหารแล้วนะ ลงไปทานเถอะ" เงียบสนิท

"พี เราเหนื่อยมาก เมื่อคืนเราไม่ได้นอนเลย เช็ดตัวให้นายทั้งคืน ปล่อยเราไปเถอะนะ" ผมพยายามต่อรอง

"ไอ้เชี่ยมึงไม่ต้องมาทวงบุญคุณ กูจะไปกินข้าว อยากหนาวตายในห้องน้ำก็เชิญ"

ปัง

เสียงประตูห้องมันถูกปิดอย่างแรง มันคงออกไปแล้ว แต่ผมไม่ได้วางใจ 

ค่อยๆ แง้มประตูออกมาดูลาดเลาเมื่อเห็นห้องว่างเปล่า ผมก็รีบวิ่งไปเปิดประตูห้องไอ้พี

เสร็จแล้วก็วิ่งเข้าห้องตัวเองทันที แว่วๆ ว่าได้ยินเสียงไอ้พีหัวเราะตามหลัง เมื่อเข้าห้องมาได้

ผมโล่งใจเป็นที่สุด มองไปยังหัวเตียงเห็นไอ้ปูนิ่มชูคอจ้องมาที่ผมเขม็ง

"มองไร ทำยังกับไม่เคยเห็นพ่อแก้ผ้า" ผมค้อนไอ้ปูนิ่มไปหลายขวับ


^^ เดี๋ยวมาต่ออให้นะคับ

[> ToPKunG <]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ต่ออีกนะคับ กำลังมันเลย

[zuckoff]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ชอบจังครับ มาคอยติดตามและเป็นกำลังให้นะครับ ^^

[’Witchiz๊…]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

-..- อั๊ค ๆ พลาดไป

มาต่ออีกนะครั๊บ

[kimhayang]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

เอามาฝากอีกตอน 


ตอนที่ 7 : เพลงของบุ้ง

 

ด้วยความที่อยู่คนเดียวมาตั้งแต่เด็ก ไม่มีเพื่อนสนิทสักคน เวลาเหงาๆ ผมเลยชอบเล่นกีต้าร์โปร่ง

ว่างๆ ก็แอบเขียนเพลงเล่นบ้าง แต่ไม่เคยได้ไปแสดงหรือเล่นให้ใครฟังเลย

จริงๆ แล้วคนเดียวที่อาจจะได้ยินผมเกากีต้าร์ให้ฟังก็น่าจะเป็นยายนั่นเอง

และตัวผมเองไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งผมต้องใช้ความสามารถนี้เอาตัวรอดในยามคับขัน

....

ตอนมัธยมผมไม่เคยร่วมกิจกรรมใดๆ ของโรงเรียน ได้แต่แอบอยู่หลังห้องตามซอกหลืบไปวันๆ

แต่ตอนนี้ในห้องเรียนผมต้องอยู่แถวหน้าเพราะดันเป็นผู้ชายคนเดียวที่เรียนเอกอาหารไทย

ท่ามกลางสาวๆ นับสี่สิบชีวิตผมจึงเป็นทาสรับใช้ที่ต้องทำตามคำบัญชาเหล่าองค์หญิงตลอดเวลา

"ไอ้บุ้ง ของที่ฉันฝากซื้อเมื่อวานเรียบร้อยไหม"

"อยู่นี่" ผมยื่นให้

"ขอบใจ" พูดจบไอ้แมวก็รับเอาถุงเครื่องแกงไปจากผม

ซึ่งไอ้แมวหรือมนตราเป็นผู้หญิงที่สวยมากแต่นิสัยต่างจากหน้าลิบลับ มันโคตรจะแมนกว่าผมซะอีก

และคนที่มันข่มขู่ได้ทุกวันก็คือผมนี่เอง

"พรุ่งนี้แกโทรหาฉันแต่เช้าๆ หน่อยนะเว้ย"

"มีไรเหรอ"

"ฉันจะพาแกไปเลือกเสื้อผ้า แต่งหน้าทำผม แล้วเย็นๆ ไปงานบอลมหาลัยพร้อมกัน"

"เอ่อ ผมไม่ชอบงานเลี้ยง" ผมปฏิเสธ

"ไอ้นี่ เดี๋ยวแม่ตบ แกจะไม่ไปได้ไง พรุ่งนี้แกกับฉันเป็นตัวแทนปีหนึ่งคณะคหกรรมนะยะ"

"ตัวแทนไร" ผมงงโคตร

"ดิฉันจะเข้าประกวดดาว ส่วนแกก็ไปประกวดเดือน เราจะเปล่งประกายบนฟ้าพร้อมกันพรุ่งนี้"

พูดพลางทำไม้ทำมือเหมือนคนกำลังอยู่กลางเวทีนางงามแต่ผมนิ่งไปครู่หนึ่งเพราะช็อค

"ผะ ผมนี่นะประกวดเดือน คะ ใครเป็นคนเลือก ผมจะไปขอเปลี่ยน" ผมถามตะกุกตะกัก

"ไม่มีใครเลือกหรอกย่ะ ทั้งคณะก็มีแกเป็นตัวผู้อยู่คนเดียว จะให้เอาหมาที่ไหนไปประกวด"

.....

ตอนค่ำ ผมเดินวนอยู่ในห้อง

นึกถึงว่าตัวเองต้องปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนนับหมื่นพรุ่งนี้ก็เหมือนอยากเป็นไข้เอาดื้อๆ

หลังจากคุยกับมนตรา อาจารย์ก็เรียกผมไปพบอีกครั้ง พร้อมให้งบในการแต่งตัวมาด้วย

ยิ่งทำให้ผมตระหนักว่ามันไม่ใช่ความฝัน ผมไม่รู้เรื่องประกวดเดือนดาวนี่เลยสักนิด

ผมอยากรู้ว่าจะทำยังไงแต่ไม่รู้จะคุยกับใคร

ใครกันที่พอผ่านการประกวดมาบ้าง แล้วชื่อไอ้พีก็ลอยเข้ามาในหัวผม เพราะผมเคยได้ยินว่าไอ้นี่คือดาวโรงเรียน
ในสมัยมัธยม 

แต่ผมไม่อยากเจอมันเลย หลังจากมันจับผมแก้ผ้าวันนั้นผมหลบมันตลอด แต่วันนี้คงต้องยอมหน้าด้าน

"พีๆ อยู่ไหม ขอคุยด้วยหน่อย"ผมเอ่ยขึ้นหลังจากเคาะประตู

"กูบอกมึงแล้วใช่ไหมว่าห้ามเข้าห้องกู" คำตอบมันทำผมใจฝ่อ

"มีเรื่องจำเป็นจริงๆ ขอร้องออกมาคุยกันหน่อย"

"กูไม่ออกมึงอยากคุยเข้ามาเอง" ไม่รู้มันจะเอาไงเดี๋ยวให้เข้า เดี๋ยวไม่ให้เข้า ผมคิดแล้วเซ็ง

แต่ก็เปิดประตูเข้าไป แต่ผมไม่ได้ปิดประตูตามหลังนะครับ เปิดอ้าไว้งั้นแหล่ะ

แล้วก็ยืนคุยกะมันที่ตรงประตูเลย ใครจะกล้าไปใกล้ไอ้หน้าหล่อแต่นิสัยแย่ที่นั่งอยู่บนเตียงล่ะ

"กูขอถาม..."

"ปิดประตู แล้วมานั่งคุยบนเตียงกะกูดีๆ" มันขัดขึ้นก่อนผมพูดจบ

"เอ่อไม่เป็นไร ถาม..."

"ไสหัวไป แล้วปิดประตูให้กูด้วย" คราวนี้มันตะโกนใส่ ผมก็เลยต้องปิดประตูแล้วไปนั่งริมเตียงคนละฝั่งกับมัน

"นายเคยประกวดดาวโรงเรียนใช่ไหม" ผมถามทันที

"เออ เคย พรุ่งนี้ก็ยังต้องประกวดเดือนอีกเบื่อโคตร" มันบ่น "แล้วมึงจะถามทำไม"

"พรุ่งนี้นายเตรียมตัวอะไรบ้าง" ผมเข้าประเด็นทันที

"ไม่มีนี่ ได้โชว์ความสามารถพิเศษคนละสิบนาทีแค่นั้น กูยูโดสายดำไม่คณามือหรอก" มันพูดโดยไม่มองใคร

"เฮ้ย อย่าบอกนะว่ามึงจะเข้าประกวดเดือนมหาลัยด้วย"

มันพูดขึ้นมาเหมือนพึ่งนึกได้ แล้วหันมาจ้องตาถามผมตรงๆ  ซึ่งผมก็พยักหน้ารับเศร้าๆ

"55555 "ไอ้พีหัวเราะจนตัวงอ แล้วลุกพรวดมานั่งข้างหน้าผม จับผมลุกขึ้นยืน หมุนตัวผมไปมา

"หุ่นแบบนี้นะเดือนคณะ ถ้าดาวคณะล่ะพอไหว แต่มึงต้องแต่งหญิงนะ"

มันพูดขณะที่ยังหมุนตัวผมไปมาเพื่อสำรวจต่อ

"หรือมึงแอบไปฟิตกล้ามมา" ตอนนี้มันทำท่าเหมือนจะถอดเสื้อผมดู

แต่ไม่ทันผมหรอกผมกระโดดทีเดียวถึงประตู เปิดประตูได้ก็วิ่งเข้าห้องทันที

"เกือบไปแล้วกู" ผมหายใจหอบแฮ่กๆ บนเตียง หัวใจยังเต้นตูมตาม

......

อาจเป็นเพราะทรงผมใหม่ เสื้อผ้าใหม่ หรือเป็นเพราะฝีมือของช่างแต่งหน้า ก็สุดจะเดา

ที่ได้ดลบันดาลให้ผมถูกโหวตจนเข้ารอบห้าคนสุดท้ายของการประกวดเดือนมหาลัย

และแน่นอนหนึ่งในห้าคนก็มีไอ้หน้าหล่อที่อยู่บ้านเดียวกับผมด้วย

ซึ่งตอนนี้มันยืนโอบไหล่ผมทำทีเหมือนเป็นเพื่อนรักกันมานานแสนนาน

รอยยิ้มโคตรเท่ห์ของมันเรียกเสียงกรี๊ดจนหอประชุมสั่นทุกครั้ง

ดูจากสภาพแล้ว เดือนมหาลัยคงไม่หนีมันไปไหน เพราะหล่อโดดอยู่คนเดียวจริงๆ

ส่วนผมเตี้ยและผอมกระหร่องที่สุดในบรรดาห้าคน

"ต่อไปขอให้ผู้เข้าประกวดแสดงความสามารถตามแต่ตนถนัด ให้เวลาคนละสิบนาทีนะครับ"

เสียงพิธีกรประกาศพร้อมกับเสียงกรี๊ดดังลั่นอีกครั้ง

ทุกคนทยอยออกไปโชว์ความสามารถพิเศษของตนเองที่ด้านหน้าเวที ทีละคน

ไอ้พีอยู่ก่อนหน้าผม ส่วนผมเป็นคนสุดท้าย ทุกคนที่ออกไปได้รับเสียงกรี๊ดสนั่น

โดยเฉพาะไอ้หน้าหล่อ ที่ออกไปโชว์ยูโดสายดำของมัน เสียงกรี๊ดที่ดังลั่นจนสายกีต้าร์ในมือของผมสั่นเลยทีเดียว

พอไอ้พีเข้ามาก็เป็นคิวของผม "ทำดีๆ นะไอ้เชี่ย ถ้าขายหน้ามาถึงกูมึงตายแน่" พูดพร้อมกับอัดกำปั้นใส่ท้องผมจนจุก

"ไอ้เชี่ยนี่มันจองเวรกูไม่เลิกจริงๆ"ผมด่ามันในใจขณะที่เดินออกไปหน้าเวที

......

ผมกระพริบตาหลบแสงสปอตไลท์ที่ส่องมาหาผม มันแยงตาจนตาพร่า เสียงในหอประชุมเงียบไปชั่วขณะ

ทำให้ผมรู้สึกเหมือนอยู่คนเดียว เพราะมองไม่เห็นใคร มือผมเริ่มเกากีต้าร์

กล่อมอารมณ์ตัวเองให้ผ่อนคลายก่อนจะร้องเพลงที่ผมแต่งในค่ำคืนที่ไอ้พีทำร้ายจิตใจผมออกมา

"...ค่ำคืนที่ฉันไม่มีใคร และ เหมือนว่าหัวใจ เหนื่อยล้าเกินจะทน...
...หลับตามองขึ้นฟ้าเบื้องบน หมู่ดาวที่แสนสับสน ก็ไม่สนใจ คนอย่างเรา...
...แอบมองคล้ายดังกระต่าย ต้องกอดตัวเองเดียวดาย กลางสายลมเหน็บหนาว...
...นั่งร้องให้ใต้พระจันทร์ เหมือนสิ้นไร้ความฝัน เกี่ยวพันอยู่กับรักปลอม ปลอม...
...ไม่อยากจะรักใครอีก ไม่อยากจะมีรักแล้ว รักหนึ่งครั้งยังไม่มีวี่แวว ที่เธอจะมาสนใจ...
...ค่ำคืนนี้ฉันหมองหม่น เป็นเช่นคนที่ใจสลาย อยากร้องไห้เพียงเพื่อระบาย ไม่ได้หมายให้เธอกลับมา...
...หนึ่งคำที่ยังก้องในหัวใจ ไปให้ไกลอย่ามาใกล้กัน เกาะกุมหัวใจให้หวั่น ไม่มั่นใจจะก้าวไปหาใคร..."

พอร้องจบผมก็ลุกโค้งคำนับเดินเข้าไปหลังเวทีทันที ผมไม่ได้ยินเสียงกรีดร้องสักแอะ

คนดูคงช็อคในเพลงอุบาทของผมหมดแล้วมั้ง เสียงกรีดร้องเริ่มดังกระหึ่มอีกครั้งเมื่อรายการแสดงคั่นเวลาออกไปโชว์

.......

ขณะที่ผมยืนทื่ออยู่หลังเวที ไอ้พีมาจากไหนไม่รู้ดึงผมเข้าไปกอดไว้แน่น

ผมตกใจกับการกระทำของมันจนลืมเรื่องประกวดไปสนิท

เสียงหัวใจตัวเองเต้นอยู่โครมคราม ผมกลัวว่าใครจะมาเห็น จะผละออกแต่สู้แรงไอ้พีไม่ได้

ต้องยืนฟังเสียงหัวใจตัวเองเต้นตึกๆ สลับกับเสียงหัวใจไอ้พีที่ดังมาจากหน้าอกมัน

ผมเผลอฝักจมูกลงหน้าอกไอ้หน้าหล่อเพื่อดอมดมกลิ่นเนื้อหนุ่มของมันอย่างไม่รู้ตัว

"มึงทำดีแล้ว ไปกันเถอะ" หลังจากเราอยู่นิ่งๆ สักพักไอ้พีก็เอ่ยขึ้น

พร้อมกับจูงมือผมไปหน้าเวที แสงสปอตไลท์ยังคงสาดมาที่ผมจนมองไม่เห็นทางได้แต่กุมมือไอ้พีไว้แน่น

เสียงกรี๊ดสนั่นจนผมไม่ได้ยินอะไร

สักพัก มงกุฏ สายสะพาย อะไรต่างๆ ก็ถูกนำมามอบให้ผมที่ยืนเซ่อไร้สติอยู่

ท่ามกลางเสียงกรี๊ดที่ดังสนั่นหวั่นไหวจนผมหูชา "กล่าวคำว่าขอบคุณครับสั้นๆพอ" ไอ้พีกระซิบผม

"ขอบคุณครับ" ผมพูดตามไอ้พีบอกเมื่อมีไมค์มาจ่อปาก จากนั้นไอ้พีก็พาผมลงไปจากเวที

ขณะที่นั่งรถเดินทางกลับบ้านด้วยกัน ไอ้พีก็หยิบถ้วยรางวัลในมือผมขึ้นมาอ่านดังๆ

"เดือนมหาลัย...ประจำปี 2551" แล้วมันก็หัวเราะจนตัวงออยู่ข้างๆ ผม

[Black Circle- TT^TT]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

นุกมากคับ มาต่ออีกนะคับ

[’Witchiz๊…]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

-0-'

แต๊ง ๆ มาต่ออีกนะคั๊บ

[bekuya]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ต่อเร็วนะคับ ติดแล้วเนี้ย

[> ToPKunG <]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ต่ออีกนะคับ กำลังมันเลย

[kimhayang]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตอนที่ 8 : เพลงของเรา 
 
"...ค่ำคืนที่ฉันไม่มีใคร และ เหมือนว่าหัวใจ เหนื่อยล้าเกินจะทน...
...หลับตามองขึ้นฟ้าเบื้องบน หมู่ดาวที่แสนสับสน ก็ไม่สนใจ คนอย่างเรา...
...แอบมองคล้ายดังกระต่าย ต้องกอดตัวเองเดียวดาย กลางสายลมเหน็บหนาว...
...นั่งร้องให้ใต้พระจันทร์ เหมือนสิ้นไร้ความฝัน เกี่ยวพันอยู่กับรักปลอม ปลอม...
...ไม่อยากจะรักใครอีก ไม่อยากจะมีรักแล้ว รักหนึ่งครั้งยังไม่มีวี่แวว ที่เธอจะมาสนใจ...
...ค่ำคืนนี้ฉันหมองหม่น เป็นเช่นคนที่ใจสลาย อยากร้องไห้เพียงเพื่อระบายไม่ได้หมายให้เธอกลับมา...
...หนึ่งคำที่ยังก้องในหัวใจ ไปให้ไกลอย่ามาใกล้กัน เกาะกุมหัวใจให้หวั่น ไม่มั่นใจจะก้าวไปหาใคร..."

ผมแอบมาเกากีต้าร์ชมพระจันทร์อยู่บนดาดฟ้ากับไอ้ปูนิ่มสองคน ไอ้ปูนิ่มเหมือนจะมีความสุขมากวันนี้

เพราะมันแหงนหน้ามองดูพระจันทร์ไปแทะผักบุ้งของโปรดมันไป นานๆ ครั้งมันจะหันมาจ้องผม

"ปูนิ่มลูกพ่อ อย่าไปหลงรักพระจันทร์นะลูก มันสูงเกินไปพ่อคงสอยมาให้ไม่ได้แน่" ไอ้ปูนิ่มหันมามองผม

ก่อนจะหันไปมองพระจันทร์อีกครั้ง แล้วมันก็ทำท่าหงายท้องแกล้งตายอยู่ในอ่างให้ผมหัวเราะ

"พอได้เป็นเดือนก็ชอบอยู่ที่สูงเชียวนะมึง" เสียงไอ้พีทำให้ผมสะดุ้ง มันมาตั้งแต่เมื่อไหร่

"เพลงเมื่อกี้กูห้ามให้มึงร้องให้ใครฟังที่ไหนอีกนะ ถ้าไม่เชื่อกูเอามึงตายแน่"

มันยื่นหน้ามาใกล้ผมทำตาอาฆาต

"ทำไม" ผมถามกลับสั้นๆ

"อย่าเรื่องมาก ไอ้เชี่ย เป็นคำสั่งเข้าใจไหม หรือมึงจะลองดีกะกู" คราวนี้มันจับคอเสื้อผมเขย่าไปด้วย

" เจ็บๆ พอแล้วกูเข้าใจแล้ว กูจะไม่ร้องให้ใครฟังแล้ว " ผมรับปากมันก่อนคอผมจะเคล็ด

"แค่นั้นแหละ ชอบทำให้อารมณ์เสีย" ว่าแล้วไอ้คนตัวสูงหน้าตาหล่อบาดใจก็นั่งลงข้างๆผม

"ถ้าอยากร้องเพลงนี้ก็มาร้องที่นี่ ที่เดียวเข้าใจไหม"มันพูดต่อ

"ร้องเพลงตะกี้อีกสิ เงียบทำไม อยากโดนอัดเหรอ" ไอ้พีหันมาตะคอกใส่ผมที่นั่งอึ้งอยู่

ผมถอนใจเฮือกหนึ่ง ก่อนจะเริ่มเกากีต้าร์และบรรเลงเพลงขึ้นอีกครั้งโดยมีไอ้พีกะไอ้ปูนิ่มนั่งฟังอยู่ข้างๆ

.........

หลังจากได้เป็นเดือนมหาลัยจะบอกว่าชีวิตผมไม่เปลี่ยนก็เกินไปล่ะ ที่แน่ๆ คือผมกลายเป็นเด็กกิจกรรมไปแล้ว

ทุกอีเว้นท์ของมหาลัย ถ้าผมไม่ติดสอบหรือบางครั้งติดก็ยังต้องโดนลากไปโชว์ตัวอยู่ดี

ถามว่าผมชอบไหม ผมคงตอบว่าไม่ทันที

เพราะมันขัดกับนิสัยส่วนตัวอย่างแรงที่ชอบอยู่เงียบๆ ไม่ชอบเป็นเป้าสายตาใคร

แต่ที่ผมไปได้ทุกงานเพราะไอ้พีซึ่งได้เป็นรอง มันไปกับผมทุกงานเหมือนกัน ผมกับมันถูกจับเป็นแพ็คคู่

ผมก็เลยได้แอบอยู่หลังมันให้ไอ้พีมันโชว์พาวเวอร์ของมันไปคนเดียว

เวลาโชว์ตัวผมจะเล่นกีต้าร์ให้ไอ้พีร้อง เสียงมันดีกว่าผมเยอะ สาวๆ กรี๊ดสนั่นเมื่อมันจับไมค์

"เล่นเพลงนี้นะ แทนเพลงที่กูห้ามมึงเล่น" ผมรับเนื้อเพลงพร้อมคอร์ดมาดู

"นายแต่งเองเหรอ" ผมถาม

"เออ เล่นๆไปเถอะ อย่าเรื่องมาก"

พอผมเริ่มตีคอร์ด เสียงไอ้พีก็สะกดคนฟังให้นิ่งได้ทันทีเหมือนกัน


"...ใต้แสงจันทร์มีฉันและเคียงข้าง เราทำสัญญาบางอย่าง ที่ผูกพันด้วยใจ...
...ท่ามกลางแสงดาว กอดฉันไว้ให้แน่น ก่อนเธอจะจากกันไป...
...อยากรักเธอด้วยลมหายใจที่มี รักฉันนะคนดี อย่าเพิ่งถอดหัวใจ...
...มองฉัน มองมาที่ฉัน คนคนนี้เชื่อมั่น ว่าเธอคือหัวใจ...
...อย่าลืม อย่าลืมตัวฉันไว้ ให้หัวใจฉันเปลี่ยว เป็นแค่คนที่เธอเคยให้ใจ...
...ใต้แสงจันทร์มีฉันและเธอหรือไม่ และรักเราจะเป็นเช่นใด อยู่ที่ใจของเธอ...
...ท่ามกลางแสงดาว ก่อนฉันจะร้องให้ อยากให้เธอเข้าใจ...
...อยากรักเธอจริงๆนะคนดี รักฉันนั้นยังมี อย่าเพิ่งตัดสินใจ..."

เสียงปรบมือและเสียงกรี๊ดจนหูชานั้นการันตรีถึงความสามารถในการร้องเพลงของไอ้พี

เพลง "อยากรักเธอ" ที่ไอ้พีมันร้องก็กลายเป็นเพลงหากินเวลาเราต้องร้องเพลงโชว์

....

"นี่พ่อเดือนมหาลัย เดี๋ยวนี้ดังใหญ่แล้วนะยะ"

มนตรายื่นวารสารมหาลัยที่หน้าปกลงรูปผม ไอ้พี และน้องสาดาวมหาลัย

"เป็นธรรมเนียมต้องลงอยู่แล้วนี่ ไม่ดังอะไรหรอก" ผมตอบ

"แต่เพลงอยากรักเธอของแกก็ขึ้นอันดับหนึ่งคลื่นวิทยุมหาลัยเราด้วยนะ"

มนตราพูดพร้อมจ้องหน้าผมตาแป๋ว

" ไม่ใช่เพลงผม เพลงนั้นไอ้พีร้องเองแต่งเอง" ผมปฏิเสธ

"อ้าวเหรอ เขาแต่งให้ใครกันนะ หวานเชียว ว่าแต่นายพีนี่เขามีแฟนยัง"

"มีแล้ว" ผมตอบแล้วยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม

"นายล่ะมีแฟนยัง" ผมรีบกลืนน้ำลงคอ เพราะกลัวสำลักเพราะคำถามของมนตรา

"ไม่มี" ผมตอบอ้อมแอ้ม

"แต่ตอนนี้นายเนื้อหอมใช่ย่อยนะไม่มีใครมาจีบเหรอ"

"มีบ้าง" จริงๆ มีเมลล์มีจดหมายของขวัญมาให้เยอะพอดูเลยล่ะ แต่ผมไม่มีเวลาดูเลยกองๆ ไว้ในห้อง

"นายอยากมีแฟนไหม" มนตราถามต่อ

"ไม่" ผมตอบพลางหลบตาเธอ

"ถ้าฉันขอเดทกับนายพรุ่งนี้ล่ะ พอมีเวลาให้ฉันไหม" ผมหัวใจเต้นตูมตาม

เกิดมาไม่เคยมีคนมาสนใจจนถึงขนาดขอเดทด้วยซึ่งๆหน้า ในหัวหมุนติ้วไปหมด ไม่รู้จะพูดอะไร

แต่พอเห็นมนตราก้มหน้าก้มตา แก้มแดงด้วยความเขินอยู่ตรงหน้าปากผมก็เอ่ยออกมา

"ได้สิ เราเป็นเพื่อนกันนี่"

....


ผมพาเจ้าปูนิ่มไปนั่งเล่นอยู่บนดาดฟ้าหลังทานอาหารเย็นเสร็จ ใจผมคิดอยู่แต่กับเรื่องเดทพรุ่งนี้

ก็ตั้งแต่เกิดมาผมไม่เคยเดท จริงๆไม่เคยไปไหนกับผู้หญิงสองต่อสองด้วยซ้ำ ผมถึงคิดหนัก

"ปูนิ่ม ผู้ชายต้องทำตัวไงบ้างตอนเดท บอกพ่อหน่อยสิลูก" ไอ้ปูนิ่มไม่ตอบ มันแทะผักบุ้งเฉย

"ปูนิ่ม ถ้าเกิดมนตราเขาจูบพ่อ พ่อจะทำไงดีล่ะ" ผมตบหัวเจ้าปูนิ่มเบาๆ ฐานที่มันเห็นแก่กินไม่สนใจฟัง

"ถ้าพ่อจูบตอบ แล้ว เกิดเขาอยากพาพ่อไปโรงแรม พ่อจะทำไง พ่อจะทำให้เขาได้ไหม ฮึ"

ผมพูดจินตนาการให้ไอ้ปูนิ่มฟังอย่างว้าวุ่นใจ


"กูไม่ให้มึงไป เลิกคิดฟุ้งซ่านได้แล้ว" ไอ้พีมาตอนไหนไม่รู้ เอ่ยมาจากข้างหลังผมเสียงเรียบ

"นายมาตอนไหน" ผมหันกลับไปแหงนดูร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างหลังผม

"มึงจะไปออกเดทกับใคร"มันพูดพลางนั่งลงข้างหน้าผม

"กับมนตรา เพื่อนเอกเดียวกะเรา"ผมตอบอ้อมแอ้ม

"แต่มึงชอบผู้ชายนี่แล้วมึงจะไปหลอกผู้หญิงเขาทำไหม" ผมอึ้งกับคำพูดของไอ้หน้าหล่อตรงหน้า

"กูไม่ได้หลอก แค่ไปเที่ยวด้วยกันเฉยๆ" ผมพยายามอธิบาย

"ไอ้เชี่ย เมื่อกี้ มึงยังพูดถึงโรงแรมหยกๆ ยังมาโกหก ถามจริงมึงทำเป็นเหรอ"

ไอ้พีพูดแทงใจดำผมเกินไปผมจึงเริ่มมีอารมณ์

"ทำเป็นไม่เป็นเรื่องของกูไม่เกี่ยวกับใคร" ผมขึ้นเสียง

"กูไม่ให้ไป เป็นคำสั่ง พรุ่งนี้มึงต้องอยู่ทำอาหารให้กูกิน"

ไอ้พีตะคอกผมกลับ สายตามันลุกวาวด้วยอารมณ์

"อย่ามาวางอำนาจนะ  พรุ่งนี้ยายกูก็อยู่"

ผมไม่ยอมหลบตามันหรอกเพราะโกรธไม่แพ้กันที่มันจุ้นจ้าน ทำรู้ดี วางโตกับผม

"อยากลองนักใช่ไหม อยากนักเหรอกับกูไม่ได้ทำ จะไปทำกับผู้หญิง "

มันเริ่มกัดฟันกรอดโกรธจน คิ้วหนาคู่นั้นชนกัน แต่ผมก็ควันออกหูหยุดไม่อยู่แล้วเหมือนกัน

"มึงเลิกหลงตัวเองได้แล้ว กูเลิกรักมึงไปตั้งนานแล้ว อย่างมึงให้ฟรีกูก็ไม่.."

ผมพูดไม่ทันจบปากผมก็ถูกปากไอ้พีมาปิดสนิท มันบดเบียดริมฝีปากผมอย่างแรงด้วยอารมณ์โกรธ

พร้อมกับใช้ความแรงที่เยอะกว่ากดผมนอนลงติดกับเสื่อ

ไม่ทันที่ผมจะตั้งตัวแขนขาผมก็ถูกไอ้พีล็อคไว้เรียบร้อย

ลิ้นร้อนผ่าวของไอ้หน้าหล่อเริ่มชอนไชเข้าพันกับลิ้นผม 

มือใหญ่ยาวร้อนระอุลอดผ่านกางเกงขาสั้นไปลูบไล้อยู่กับเนินเนื้อและเส้นไหมเหนือน้องชายผม  ก่อนจะลุกล้ำเข้าไปคลึงเค้นกับพวงไข่

ทำให้ผมถึงกับต้องสะดุ้งด้วยความวาบหวามจากการรุกเร้าที่ไม่ทันตั้งตัว

มันวนมือมาเกาะกุมกับน้องชายของผมที่กำลังขยายตัวอย่างรวดเร็ว ด้วยความเสียวซ่านที่ไอ้พีมอบให้

แล้วผมก็ต้องแอ่นตัวขึ้นด้วยความกระสันอย่างกลั้นไม่อยู่แล้วมือของไอ้หน้าหล่อเริ่มขยับรูดน้องชายผมขึ้นลง

พร้อมกับบดเบียดมือร้อนผ่าวไปตามผิวเนื้อหว่างขา


"ตาบุ้ง ตาพี อยู่ไหนลูก ออกมาหน่อยแม่มีเรื่องอยากคุยด้วย" 

เสียงคุณหญิงร้องตะโกนหาผมกับไอ้พีอยู่ข้างล่าง
 
  เดี๋ยวเย็นๆ มาต่อให้นะคับ 

[zuckoff]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ขอบคุณที่มาต่อให้คร้าบบบ ไวทันใจดีแท้ อิอิ ถูกใจแฟนคลับจิงๆ ^^