พิมพ์

[another]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

อ่านถึงปัจจุบันแล้วเย้ๆๆๆ มาต่ออีกนะคราบ ^^

[iTungz :D]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

คนอ่านงงมั้ยอ่าคั้บ เเบบ เปลี่ยนคนลงมา3รุ่นล่ะ ฮ่าๆๆ เเต่เดียวตั้งจะอยู่ให้นานๆเรย รอเอามาลงไห้อ่านกัล

[another]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

คนอ่านงงมั้ยอ่าคั้บ เเบบ เปลี่ยนคนลงมา3รุ่นล่ะ ฮ่าๆๆ เเต่เดียวตั้งจะอยู่ให้นานๆเรย รอเอามาลงไห้อ่านกัล

ไม่งงหรอกครับ ต้องขอบคุณมากกว่า ที่เอาเรื่องสนุกๆมาให้อ่าน^^

[iTungz :D]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

อ่ะคั้บๆ เดวจะพยายามเข้าไปดูบอร์ดของพี่เค้าทุกวันเเร้วเอามาลงไห้น่ะคั้บ^^

[suratchaya]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ขอบคุณครับ

[`Q4si•|Ez…]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

 

[anankrungthep]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

รอแล้วรอเล่า ไม่เห็นมาต่อวะที

[First Kung]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

รีบมาต่อไวๆนะคราฟหนุกมากเลย

[room405]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

สนุกมากเลยคับ

ขอบคุนน่ะคับ

[●G-FORCE™● ♫♪]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

●●โทษที..ทำไงได้กูรักมึงไปแล้ว●●


►ตอนพิเศษ   ข้าว+เจ๋ง ขอโทษ◄


ผมชื่อเจ๋ง ครับผมเป็นเพื่อนห้องเดียวและจบมาจากโรงเรียนเดียวกับไอ้ตุลย์มาตั้งแต่ ม.ปลาย ครับ แต่ผมกับ

มันอยู่คนละกลุ่มกันครับ ผมก็เพิ่งรู้ว่าผมกับมันสอบติดที่มหาวิทยาลัยเดียวกันแต่คนละคณะ ถ้าไม่ได้เจอกัน

โดยบังเอิญก็คงไม่รู้หรอก จากนั้นผมกับมันก็เลยสนิทกัน แต่ที่สำคัญเพื่อนมันคนนึงน่ารักมาก พบชอบ

เพื่อนมันตั้งแต่แรกเห็น เชื่อในรักแรกพบกันมั้ยล่ะ 55 อืม ผมชอบผู้ชายนะครับ ไม่ผิดใช่ไหมละ เพื่อนของ

มันน่ารักมากครับ ผิวขาวน่าตาอย่างกับเด็กผู้หญิง สเป็กเลยครับพูดได้เลยว่าโดนใจ ผมเลยต้องสนิทกับกลุ่ม

มันไปโดยปริยาย 55 ตอนแรกก็กะแค่เป็นสะพานแหละครับ 55 แต่เรื่องมันไม่แค่นั้นสิ เพราะไอ้ตุลย์มันดัน

มาเป็นศัตรูพี่ที่คณะผมซึ่งเป็นเพื่อนสนิทกับพี่รหัสผม ซึ่งตอนนี้ก็กลายเป็นหวานใจกันไปแล้ว หวานจนไม่

มีใครเกินคู่นี้จริง ตอนแรกก็ไม่เชื่อเพราะไอ้ตุลย์มันไม่เคยมีรสนิยมแบบผม ตอนม.ปลายยังเห็นตามจีบ

ผู้หญิงอยู่เลย ทำให้ผมกับกลุ่มมันเจอกันบ่อยขึ้น ผมก็ตามสไตล์ตามเพื่อนมันไปเรื่อยๆ แหละครับ มันก็ไม่

เล่นด้วย มันชื่อไอ้ข้าวครับ เป็นหนุ่มน้อยชาวเหนือ สุดดวงใจผมเลยอ่า ผมก็ตามจีบจนรวบหัวรวบหางได้มา

จนได้แหละครับ แต่ผมก็ไม่รู้ว่ามันรักผมจริงหรือป่าว เพราะเมื่อไม่นานนี้มันเพิ่งบอกเลิกผมไปเอง ผมไม่รู้

ว่าเพราะอะไร ผมเสียใจมากเพราะผมรักมันมากจริงๆ ผมพยายามง้อแล้วนะ แต่ก็ไม่มีอะไรดีขึ้น ผมกับมัน

เลยขออยู่ห่างกันสักพัก ผมพยายามไม่ไปเจอมัน ไม่โทรหามัน เผื่ออะไรจะดีขึ้นให้มันใจเย็นๆ แล้วค่อยเข้า

ไปง้อมันใหม่ แต่วันนี้มันดันออกไปเมากับพวกเพื่อนมัน ไอ้ตุลย์ก็โทรบอกให้ผมไปดูมันหน่อยมันเมาไม่

ไหวแล้ว ผมจะไม่ไปมันก็คะยั้นคะยอผม ผมก็เลยออกไป ไปดูมันหน่อยก็ดี

“เออ มึงมาแล้วก็ดี อยู่ข้างในอ่าเมาเป็นหมาแล้ว” มาถึงไอ้ตุลย์ก็บอกผม

“ตุลย์ มึงยังไม่รู้หรอว่ากูกับมันเลิกกันแล้ว แล้วมึงจะให้กูมาทำไม กูเลิกกันแล้วเข้าใจมั้ย”  ผมก็บอกมันไป ผมก็รู้ว่ามันก็คงรู้แล้ว

“เจ๋งมึงกับมันกว่าจะมีวันนี้ได้ผ่านอะไรกันมาบ้างมึงจำไม่ได้เลยหรอ เอางี้มึงรออยู่ตรงนี้นะเดี๋ยวกูมา”  กูรู้ทำไมกูจะไม่รู้ว่ากูกับมันผ่านอะไรกันมาบ้าง มันพูดแล้วมันก็หายเข้าไปในร้านสักพัก แล้วกลับมาพร้อมกับไอ้คนที่มันพึ่งหักอกผม คนที่ทำให้ผมเสียใจที่สุด คนที่ทำให้ผมไม่มีวันลืม และคิดว่าลืมไม่ได้แน่นอน

“อ่ะมึงคุยกันเลย คุยกันให้รู้เรื่อง” ไอ้ตุลย์บอกพร้อมดันไอ้ข้าวให้มายืนหน้าผม หน้ามันแดงมาก ดูก็รู้ว่ามันเมามาก มันกินเก่งกับเค้าที่ไหน

“ตุลย์พาเราออกมา เพราะอยากให้เราเจอกับมันเนี้ยะนะ ตุลย์ไม่เข้าใจหรอว่าเราเลิกกันแล้ว” ไอ้ข้าวพูดพร้อมจะเดินกลับเข้าไปในร้าน มันไม่สนใจผมแล้วจริงๆ ผมได้แต่คิดอยู่ในใจ ไม่ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา ผมต้องเข้มแข็งเพื่อมัน ผมได้แต่มองหน้ามันอย่างไม่เข้าใจ

“ตุลย์กูฝากดูแลมันด้วยละกัน กูว่ากูกับมันห่างๆกันสักพักดีกว่า” ผมพูดพร้อมเดินจากไปปล่อยให้ผมยืนอยู่กับไอ้ข้าวที่เริ่มสะอื้น ร้องไห้ ส่วนตัวผมน้ำตาก็ไหลออกมาโดยไม่สามารถกั้นไว้ได้อีก ผมเสียใจจริงๆ ผมต้องทำยังไง ผมไม่อยากให้เป็นแบบนี้เลย ผมขับรถกลับมาที่หอ ซึ่งตอนนี้ไม่มีมันอยู่ด้วยแล้ว ระยะหลังมันจะมาอยู่ห้องผม มาใช้ชีวิตอยู่ที่นี้ แต่ตอนนี้ไม่มีมันแล้ว ข้าวมึงกลับมาเถอะนะ กูขอร้อง

“RRRRRRRRRRRRRR” เสียงโทรศัพท์เข้ามาครับ ขึ้นเบอร์เป็นเฮียโชว์

“หวัดดีครับเฮีย มีไรครับโทรมาดึกดื่น” ผมรับสายเฮียโชว์ พี่ชายที่น่ารักของผม ตอนนี้เฮียกายติดหญิงไม่ค่อยได้เลี้ยงข้าวผม ก็เฮียโชว์นี้แหละครับที่ค่อยเลี้ยงข้าวผม

“เออ ลงจากหอมารับของของมึงด้วย”

“ของอะไรครับ”

“ก็ของของมึงเนี้ยะ ไม่ไหวมันเมาเป็นมาเนี้ยะ ลงมาเดี๋ยวนี้อย่าให้ต้องขึ้นไปตาม” โหทำเสียงเข้ม ก็ต้องลงดิครับ ลงมาก็เห็นสภาพไอ้ข้าวที่ตอนนี้ยืนด้วยขาตัวเองไม่ไหวแล้วครับ

“สัส ไอ้เชี่ยเจ๋งกูเอาของมาคืน ดูแลเลยมึง” เฮียโชว์พูดพร้อมส่งไอ้ข้าวมาให้ผม ผมก็ต้องประคองไว้ครับ ไม่งั้นล้มแน่

“อ้าว แล้วพี่ทำไมไม่ไปส่งมันที่หอล่ะ”

“กูไปล่ะ ดูแลกันเองละกัน” เฮียโชว์พูดแค่นั้นแล้วเรียกไอ้ตุลย์ขึ้นรถออกไปเลย

“เฮ้ยยเฮียยยไหงงี้อ่า” ผมตะโกนไล่หลัง ยัง งงๆ อยู่ ผมก็ได้แต่ประคองให้มันล้ม มันไร้สติจริงๆ

“ข้าวๆๆๆ” ผมพยายามปลุกมัน มันก็งึมงำ

“อือ ถึงแล้วหรอตุลย์ ตุลย์อยู่เป็นเพื่อนกูก่อนนะ มึงอย่าทิ้งกูนะ กูไม่เหลือใครแล้ว” มันพูดไม่ได้ลืมตา

“เดินไหวไหม”

“อือ” ผมพยายามประคองมันเดิน แต่คงไปไม่รอดแน่ ผมเลยอุ้มมันเลย เดินไปกดลิฟต์ คนที่สวนออกมาก็มองแปลกๆ ก็มีที่ไหนผู้ชายอุ้มผู้ชาย ไอ้คนที่ผมอุ้มก็ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย กูเจ็บรู้ไหม มึงรู้บ้างไหมไอ้ข้าว ผมวางมันลงบนเตียง แต่ยังไม่ทันวางก็

“อ๊ววกกกกกก” เต็มๆ เลยครับทั้งผมและมัน อวกเต็มๆ

“ข้าว ลุกก่อน ไปล้างตัวก่อน” มันไม่รู้เรื่องอะไรเลยครับ ผมเลยอุ้มมันเข้าไปในห้องน้ำ ไม่รอให้มันค้านอะไรหรอกครับ จับมันถอดเสื้อผ้าออกหมด ไม่เหลืออะไรเลยครับ ผมไม่เคยเห็นมันเป็นแบบนี้ เพราะผมไม่เคยให้มันกินเยอะขนาดนี้ ผมก็จัดการอาบน้ำให้มัน

“อือ หนาว” เสียงมันพึมพำ มึงมันหนาวกาย แต่กูหนาวใจรู้ไม่ถ้าไม่มีมึงอยู่ข้างกูเหมือนเดิมรู้ไหมไอ้ข้าว ผมจัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้มันแล้วอุ้มมันกลับไปนอนห่มผ้าให้มันเรียบร้อย แล้วกลับมาจัดการอาบน้ำตัวเอง เสร็จแล้วผมก็กลับมานั่งบนเตียง ผมนั่งมองหน้ามันตอนนอน หน้าที่นอนข้างผม อยู่เคียงข้างผมมาตลอด ผมอยากอยู่กับคนคนนี้ตลอดไปจัง ผมล้มตัวลงนอนกอดมันเหมือนทุกครั้งที่เรานอนด้วยกัน ผมไม่รู้ว่าหากถ้ามันตื่นมาจะเกิดอะไรขึ้น ผมขอแค่คืนนี้ให้ผมได้กอดมัน ให้มันได้อยู่ในอ้อมแขนผมไปทั้งคืน

“เฮ้ยยย”  เสียงที่ทำให้รู้ว่าคนที่ผมนอนกอดทั้งคืนตื่นแล้ว

“ฮึๆ” ผมได้แต่หัวเราะในลำคอ

“กูมาอยู่กับมึงได้ไงเนี้ยะ  แล้วมึงมากอดกูทำไม มึงทำไรกูเนี้ยะ” มันถามไม่หยุด

“คุณครับ ช่วยดูด้วยนะครับว่าไม่มีอะไร อ่อ แล้วเสียผ้าอ่าคุณเมาอวกใส่ผมนะครับ ผมก็แค่จัดการอาบน้ำแล้วเปลี่ยนให้  แล้วคุณจะโวยวายเพื่ออะไรครับ”  มันนิ่งเงียบไปสักพักก่อนจะพูดขึ้น

“ขอบใจ” แล้วมันก็ลุกออกไปเข้าห้องน้ำ ทำไมถึงเป็นคนปากแข็งขนาดนี้นะ ดูก็รู้ว่ายังรักผมอยู่  แต่เอาเถอะไม่ว่าไงขอดูมันอยู่ห่างๆ ก่อนละกัน เพราะหากดันทุรังไปกลัวจะไปยิ่งกว่า ให้มีความรู้สึกดีดีไว้บ้าง

“งั้นกลับก่อนนะ ขอโทษทีทำให้ลำบาก” มันพูดตอนออกมาจากห้องน้ำ

“ให้ไปส่งมั้ย” ผมถามมันอย่างเป็นห่วง มันยังดูแฮงค์ๆ อยู่เลย

“ไม่เป็นไรแค่นี้เอง กลับเองได้” มันหันมันพูดยิ้มๆ

“หรอ อืม กลับดีดีละ”  ผมพูดแล้วยิ้มให้มัน

“เอ่อเจ๋ง” มันหันกลับมาพูดขณะ มือยังคงจับลูกบิด

“ทำไมอยากให้ไปส่งหรอ หรือว่าอยากอยู่ที่นี้” ผมแกล้งกวนมันไป เผื่อจะมีอะไรดีขึ้น

“ป่าว งั้นกลับก่อนนะ”  มันเปิดประตูออกไป มันไปจากผมแล้วจริงๆ ข้าวกูรักมึง จะว่าแต่ข้าวปากแข็งก็ไม่ได้หรอก ผมก็ยอมรับว่าตัวเองเป็นคนปากแข็ง  คงต้องทำอะไรสักอย่างแล้วแหละ

“ตุลย์ ช่วยไรกูอย่างดิ”  ผมโทรหาไอ้ตุลย์เพื่อนผม และก็เพื่อนซี้ไอ้ข้าว

“อะไร เรื่องไร ตกลงเมื่อคืนเป็นไง” มันถามผม

“มีอะไรที่ไหนเล่า ออกไปตั้งแต่เช้าแล้ว ใจแข็งชะมัด”

“เออ แล้วไงจะให้กูช่วยอะไร” มันถามผม

“คือกูอยากขอโทษมันอ่า ถ้ากูนัดมันออกมาคงไม่ออกมามึงช่วยนัดให้กูหน่อยดิ”  ผมบอกมันไป

“เออได้ แล้วเอาที่ไหน ยังไง บอกรายละเอียดมา” มันถามผม

“กูอยากได้ที่เงียบๆ เย็นนี้ก็ได้”

“ได้ๆ เดี๋ยวไงกูบอกมันให้ แล้วเดี๋ยวไงกูโทรบอกมึงอีกทีนะ” วันนั้นไอ้ตุลย์มันก็โทรนัดให้ไอ้ข้าวออกมาเจอผมที่ร้านอาหารเงียบๆ ที่หนึ่ง บรรยากาศเงียบสงบดี ผมไปถึงก็เห็นมันนั่งรออยู่แล้ว พอมันเห็นผมมันก็ทำท่าจะลุกหนี

“เดี๋ยวข้าว อย่าพึ่งไปไหน กูมีอะไรจะพูดด้วย”

“แต่ไอ้ตุลย์มันนัดกูไว้ สงสัยกูมาผิดร้าน” มันพูด พร้อมตั้งท่าจะลุกอย่างเดียว  ผมดึงมือมันให้มันนั่งลงที่เดิม

“ข้าว กูเองแหละบอกให้ไอ้ตุลย์นัดมึงมาเจอกูที่นี่”  ไอ้ข้าวตั้งท่าโกรธขึ้นมา

“มึงจะโกรธกูก็ไม่เป็นไร แต่กูแค่อยากจะขอโทษมึง ที่บางครั้งกูงี้เง่าเกินไป ขอโทษในหลายๆ สิ่งที่กูทำไม่ดีกับมึง” ผมพูดพร้อมกุมมือมันเอาไว้  มันก็นิ่งไม่ได้ว่าอะไร

“ข้าว กูขอโทษ กูรักมึงคนเดียว กูทิ้งมึงไม่ได้”  ผมพูดพร้อมกับสวมแหวนให้มันที่นิ้วนางข้างซ้าย เป็นแหวนแทนใจ

“กูสัญญาว่าจะดูแลมึงให้ดีที่สุด” ผมสังเกตเห็นมันน้ำตาคลอ สุดท้ายมันก็ปล่อยโฮออกมา

“เจ๋ง กูขอโทษ กูก็รักมึง” มันพูดไปร้องไห้ไป  มันทำให้เรารู้ว่าเราสองคนรักกันด้วยหัวใจจริงๆ

“อืม ดีกันนะ” ผมยื่นนิ้วก้อยขอคืนดีแบบเด็กๆ มันก็ยืนนิ้วก้อยมาเกี่ยวกับนิ้วของผม

“สัญญาแล้วห้ามกลับคำนะ” ไอ้ข้าวพูด

“อืม สัญญา” นี้คือคืนพิเศษของเราทั้งสองอีกคืนหนึ่ง

“มานี้เลยมาให้ลงโทษเดี๋ยวนี้ ข้อหาปากแข็ง” ผมไล่จับมัน จนตอนนี้อยู่ในสภาพผมค่อมทับมันอยู่บนเตียง

“ไม่ได้ปากแข็งสักหน่อย” มันยังไม่ยอมรับ

“ไหนดูสิ ว่าแข็งไม่แข็ง” ผมประกบปากผมลงไปที่ปากมันครับ

“อือ อืม” มันก็ได้แต่ร้องในลำคอ แค่นั้นและครับ ไอ้ข้าวก็หนีผมไปไหนไม่รอดแล้วแหละครับ ไม่งั้นมันไม่รักผมหัวปักหัวปัมขนาดนี้หรอกครับ

“เออ ขอบใจนะตุลย์” ผมพูดกับมันตอนเจอกัน

“ไม่เป็นไรหรอกรักกันดีดีดิ มึงสองคนเพื่อนกูทั้งคู่นะ ไอ้เจ๋งทำไรก็นึกถึงใจไอ้ข้าวด้วย มันขี้น้อยใจ ส่วนไอ้ข้าว มีไรก็พูดอย่าปากแข็งให้มาก” ตุลย์เทศนาผมทั้งสองคน

“เออ คุณแม่” ไอ้ข้าวว่าไอ้ตุลย์

“ฮะ มึงว่าไงนะ กูเป็นแม่มึงตั้งแต่เมื่อไหร่ กูไม่ได้มีนมให้มึงดูดซะหน่อย” ไอ้ตุลย์ไล่เตะมัน

“ขอโทษคร้าบบ คุณแม่” สองคนนี้มันก็เป็นเพื่อนสนิทกันได้เร็วจริงๆ ขอบคุณมึงอีกครั้งนะตุลย์ ที่มึงยังช่วยกู  นี่แหละความรัก หากคนเราไม่ยอมพูดกัน มันก็มักจะเกิดปัญหา พูดกันเหอะทุกอย่างจะดีขึ้นเอง

[●G-FORCE™● ♫♪]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

●●โทษที..ทำไงได้กูรักมึงไปแล้ว●●


►ตอนที่ 72 ชีวิตที่ดำเนินต่อไป◄


“อ้าว แล้วพี่ทำไมไม่ไปส่งมันที่หอล่ะ” ไอ้เจ๋งพูดแต่ก็ยังประคองไอ้ข้าวไม่ให้ล้ม

“กูไปล่ะ ดูแลกันเองละกัน” พูดแค่นั้นไอ้โชว์ก็เรียกผมให้ขึ้นรถ

“เฮ้ยยเฮียยยไหงงี้อ่า” เสียงมันไล่ตามหลังแต่ไอ้โชว์ไม่ได้สนใจแล้ว

“มันจะเป็นไงกันเนี้ยะ” ผมว่า

“คนอย่างไอ้เจ๋งมันคงไม่ทิ้งไอ้ข้าวไว้ตรงนั้นหรอก  ดูสายตายมันก็รู้ว่ามันเป็นห่วงไอ้ข้าวขนาดไหน” อืม ผมก็เห็นแบบนั้น ไอ้ปากแข็งเอ้ยย

“หรอ”

“ปล่อยพวกนั้นให้จัดการเองเหอะ เรามาจัดการเรื่องของเรากันดีกว่า” มันพูดทำสีหน้าเคลิบเคลิ้ม ไอ้บ้าเอ้ย ไอ้หื่น



………………………………………………………………………..


ชีวิตของคนเราล้วนมีสิ่งต่างๆ เข้ามาในชีวิตมากมาย ผมโตขึ้นอีกปี  และความรักของผมกับไอ้โชว์กร่างจอมป่วนก็ยังดำเนินต่อไป หลายครั้งที่เราทะเลาะกัน หลายเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาในความรักของผม

“เร็วลุกขึ้นเต้นเร็ว” เสียงกลองดัง บรรยากาศสนุกสนานของเทศการรับน้อง ผมยังจำภาพวันวานที่พึ่งผ่านพ้นไป ผมถูกรุ่นพี่สั่งให้เต้นครับ อ่อลืมไป ผมปลอมตัวมาเป็นเด็กปีหนึ่งอีกครั้งครับ วันนี้เป็นวันรับน้องที่ภาคครับ ผมก็ลุกขึ้นเต้นตามที่พี่ข้าวบอก ก็ไอ้ข้าวเพื่อนผมแหละครับ มันแกล้งผม

“ดีดี ส่ายอีก เต้นแรงอีกน้อง” ไอ้ข้าวเดี๋ยวเหอะมึง แกล้งกูดีนักนะ

“เอ่อ นายชื่อไรอ่า” ไอ้คนข้างๆ ถามผม เป็นผู้ชาย หน้าก็ดูดีอ่า แต่แฟนผมหล่อกว่า กรี๊ดดดด!! 55 พี่โชว์ขาๆๆ

“ออ เราหรอชื่อกันอ่า นายอ่า” ผมตอบชื่อปลอมออกไป

“เราชื่อ นาย มาจากโรงเรียนไรอ่า”  ถามอีก ตกลงชื่อไรกันแน่

“โรงเรียน...... ตกลงนายชื่อไรนะ”  ผมตอบชื่อโรงเรียนของผมไป

“ชื่อนาย”  อ่อ ชื่อนายนี่เอง เอาซะ งง

“อืม เป็นไงเพื่อนกี่คนแล้ว”  ผมถามมัน

“ก็คุยกะนายคนแรกนี่แหละ” มันตอบผม

“อ่ะ น้องกัน กับ น้อง นาย ออกมาเล่นให้เพื่อนดูก่อนสิ”  เอาอีกแล้วครับไอ้เพื่อนชั่ว มันเรียกออกให้ไปเต้นแมงมุมครับ คงรู้กันแล้วใช่ไหมว่ามันน่าเกลียดขนาดไหน

“ซวยแล้วไง” ผมกับนายมองหน้ากัน แต่ก็จำต้องออกไปครับ จำต้องทำตามที่พวกพี่ๆ เค้าสั่งแหละครับ

“......ขยุ้มๆๆๆๆๆๆ”  อายชะมัด ท่าเต้นก็อุบาทว์สิ้นดี

“ดีมาก” หลังงานเจอกันไอ้พวกเพื่อนเวร ผมก็มีเพื่อนเพิ่มอีกสอง สามคน ตอนนี้ที่นั่งกินข้าวกันอยู่ก็มี นาย คนที่ทักผมตอนแรก แล้วก็เล่นแมงมุมกับผม  เอก เด็กผู้ชายใส่แว่นน่าตาธรรมดาคนหนึ่ง ออกแนวเด็กเรียนด้วยซ้ำ ตาล คนนี้เป็นผู้หญิงครับก็จัดได้ว่าเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่น่ารัก  และก็มวล เด็กผู้ชายต่างจังหวัดคนหนึ่งจัดว่าหล่อแบบบ้านๆ

“เออ พวกแกทำไมเลือกเรียนที่นี้ว่ะ” ผมถาม ลองหาข้อมูลนิดนึง

“ก็มันติดอ่าก็ต้องเรียน” ไอ้มวลพูด สำเนียงเหน่อๆ นิดหน่อย มันบอกว่าบ้านมันอยู่กาญจนบุรี บ้านใกล้เรือนเคียงกันนี้เอง แต่ทำไมกูไม่เหน่อว่ะ รึว่ากูเหน่อว่ะ

“เออ ก็มันติดเหมือนกัน” ไอ้นายสมทบ ตอนนี้เราเริ่มที่จะพูดคุยกันมากขึ้น สนิทพอที่จะพูดกูมึงได้ ตาลก็ไม่ใช่ผู้หญิงจ๊ะจ๋า ก็ลุยๆ เลยเข้ากับพวกผมได้ เฮอ เสียดาย ได้เพื่อนใหม่แค่แป็บเดียว จะต้องกลายเป็นพี่แระ

“เอ้า แจวๆ มาแจวจ้ำจึกน้ำนิ่งไหลลึกนึกถึงคนแจว แจวเรือจะไปซื้อหมอนขอคนเป็นหนอนลุกขึ้นมาแจว” เสียงสัญญาณของการเฉลยตัวดังขึ้นแล้ว หลายคนเฉลยแล้ว ก็แกล้งกันต่างๆ นานาที่มาหลอก แต่ผมยังนั่งเฉย กะว่ารอบสุดท้าย

“เอ้า รอบสุดท้ายแล้ว ใครเป็นหนอนลุกขึ้นมาเหอะ หนังหน้าไม่ได้แล้วนะ ลุกมาๆ เอ้าเอ้า แจวๆ มาแจวจ้ำจึกน้ำนิ่งไหลลึกนึกถึงคนแจว แจวเรือไปถึงวัดดอนขอคนเป็นหนอนลุกขึ้นมาแจว” ผมจำต้องลุกขึ้นมาแจวเลยครับ ไอ้นาย ตาล มวล เอก มองหน้ากันแบบว่าตกลงพวกกูโดนไอ้กันหลอกเหรอเนี้ยะ

“สรุปน้องกันชื่อไรครับ” ไอ้ดาว เพื่อนปีเดียวกับผมถาม

“เออ ชื่อตุลย์อยู่ปี 2 ครับ” ผมบอกความจริงออกไป

“อ้าว ใครโดนพี่ตุลย์หลอกบ้างออกมาข้างนอกสิ” ไอ้แก๊งผมมันก็ลุกมาเลยครับ 4 คน สายตาอาฆาต เคียดแค้น เฮ้ยย!! ไม่ถึงขนาดนั้น

“เอ้าน้องรู้สึกยังไง” ไอ้ดาวถามน้องตาล

“โห พี่ตุลย์หน้าเด็กมากอ่า ด่าไปก็เยอะ ขอโทษนะพี่ เสียดายนึกว่าจะได้มีเพื่อนหน้าตาดีๆ” น้องตาลขอโทษขอโพยใหญ่  สรุปก็โดนแก๊งนั้นปะแป้งจนขาวไปทั้งตัว จะกลับห้องยังไงเนี้ยะ ขาวขนาดนี้

“พี่ตุลย์ สวัสดีครับ ค่ะ” แล้ววันนั้นน้องๆ ก็ล่ำลากันไป บางคนมาบ่นเสียดาย บางคนบ่นว่าหลอกกันได้ เฮออ นี้แหละชีวิต ปีที่แล้วกูก็โดนหลอก แต่น้องๆ ก็น่ารักดีครับ

RRRRRRRRRRRRRRRRRR

“ว่าไง ไอ้ตัวแสบ” ผมทักปลายสาย

“สวัสดีพี่ตุลย์ มาเลี้ยงข้าวตอนรับน้องหน่อยดิ” เสียงไอ้วินดังมาจากปลายสาย สรุปแล้วมันก็สอบติดขณะเดียวกับไอ้โชว์ตามที่มันตั้งใจจนได้ ผมรู้ว่ามันพยายามมากจริงๆ เพราะมันมาเรียนพิเศษทุกอาทิตย์เลยจริงๆ แต่หลังๆ มันเริ่มไม่ได้มาพักกับผม สืบเรื่องก็คือมันไปพักที่บ้านไอ้ราม เพื่อนที่เรียนพิเศษด้วยกันกับมันนั้นเอง

“โอ้ยย ตอนนี้เหรอ ตัวขาวหมดเลยเนี้ย เดี๋ยวกลับหอไปอาบน้ำก่อน”

“ได้ๆ พี่ เดี๋ยวไงโทรหาผมนะ คิดถึงมากๆๆ” โอ้โหจะให้กูเลี้ยงข้าวพูดซะเพราะเชียว ผมรู้ว่าไอ้โชว์มารอรับผมอยู่แล้ว แต่สภาพนี้จะก้าวขึ้นรถมันได้ไงเนี้ยะ

“โห ทำไมขนาดนี้เนี้ยะ” ไอ้โชว์บอกเมื่อเห็นผม มันเป็นรักรถมากครับ สะอาดทุกซอกทุกมุม ผมเลยไม่กล้าขึ้นหลอกครับ

“ก็โดนน้องแกล้งอ่า ใส่ไม่ยั้งเลย”

“บอกแล้วว่าอย่าเป็นไม่เชื่อ เอ่อไอ้น้องชายมึงติดคณะกูจริงๆด้วย แต่มากกว่านั้นมันแพ็คคู่กันมาด้วยเว้ย”

“ใคร แพ็กคู่ใคร” ผมถามอย่างสงสัย

“อ้าว ก็คู่ขาตอนเรียนพิเศษไง ไอ้รามอ่า และที่สำคัญไอ้รามเนี้ยะรู้สึกจะเป็นตัวเต็งเฟรชชี่คณะกูด้วยนะ” ก็แหงแหละหล่อซะขนาดนั้น

“อ้าวหรอ สรุปน้องกูยังไงว่ะเนี้ยะ เดี๋ยวถามเลย เพราะเดี๋ยวต้องออกมาเลี้ยงข้าวมันอีก”

“หรอ ทำไมต้องเลี้ยง”

“ก็รับน้องหน่อย ว่าจะพาไปกินฟูจิ”

“อะไร ไอ้วินพาไปกินข้าวแกงก็พอแล้ว” ไอ้โชว์นี้คู่กัดไอ้น้องวินตลอด

“ไอ้บ้า น้องอุตส่าห์ตั้งใจจนสอบติด ที่จริงมึงต้องเลี้ยงด้วย มึงไปสบประมาทน้องอ่า”

“ใช่เรื่อง น้องใคร ใครก็เลี้ยงดิ”

“อ้าวน้องคณะมึงนะ” มึงไม่เลี้ยงยังไงกูก็เลี้ยงของกูได้ ว่าแต่มึงเลี้ยงกูดิ 55

“แต่ว่าสภาพมึงตอนนี้” มันมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกรอบ

“เอ่อ โชว์เดี๋ยวกูกลับเองก็ได้ นั่งรถเมล์ดีกว่า เดี๋ยวเลอะรถมึง” ผมพูดอย่างเกรงใจ เพราะรู้ว่ามันรักความสะอาดรถมันมาก

“ได้ไงเล่า ขึ้นเหอะ มึงคิดว่ารถสำคัญกว่ามึงหรอ”  โอ้โห จากใจจริงป่ะเนี้ยะโคตรซึ้งเลย

“เอางั้นหรอ” ผมถาม

“แต่เดี๋ยว รอแป็บ” มันเดินไปท้ายรถ แล้วก็หยิบหนังสือพิมพ์ออกมา แล้วปูที่เบาะ สรุปมึงก็ห่วงความสะอาดรถมากกว่ากู

“มานี้เดี๋ยวปูเอง ไม่เลอะหรอกรถมึงอ่า”  ผมดึงกระดาษหนังสือพิมพ์ปูเอง  มันก็ขึ้นไปฝั่งคนขับ

“เป็นไร” มันถามผม

“ป่าว” ผมก็ตอบไป เคืองมันนิดหน่อย

“กูรู้น่ะ ขอโทษ จะได้ไม่ต้องเสียค่าล้างรถไง  แล้วมึงจะได้ไม่ต้องกลับเองด้วย”  มันอธิบายด้วยเหตุผล

“อือ รู้แล้ว” ผมก็เข้าใจมันครับ งอนไปก็เท่านั้น โตแล้ว อิอิ

“มาดีกันๆๆๆๆ” มันยืนนิ้วก้อยมาเกี่ยวนิ้วก้อยผม ผมก็ได้แต่ยิ้มๆ ฟอร์มจัดนิดหน่อย 55

ผมมาถึงก็อาบน้ำ แต่งตัวใหม่ ขอบอกว่าเสื้อผ้าสภาพแย่มาก แต่ไม่ทิ้งครับแช่ทิ้งไว้ก่อน แล้วก็โทรไปนัดไอ้น้องวิน มันบอกว่ารอหน้ามอครับ มันอยู่หอแถวหน้ามอนั้นแหละครับ

“ไง ไม่ไปใช่ป่ะ” ผมถามไอ้โชว์ที่นอนอยู่บนเตียง

“ไปดิ เลี้ยงน้องโชว์ด้วยได้ป่ะ”  มันจับมือผมไปแล้วเอาคางมาถู อ้อนเหมือนตัวอะไรน้า

“โห น่ารักเนอะ น้องโชว์จะให้พี่ตุลย์เลี้ยงหรอ”

“อืม เลี้ยงป่ะ”

“น้องโชว์ดิต้องเลี้ยงพี่ พี่จนอ่า เป็นแฟนคนจนต้องทนหน่อยน้อง พี่นี้ไม่มีเงินทอง มารองรับความลำบาก” ผมก็ร้องเพลงให้มันไป

“ซะงั้น อ่า งั้นเดี๋ยวน้องเลี้ยงแฟนคนนี้เองก็ได้” มันพูด

“จริงอ่า พูดแล้วไม่คืนคำนะ” ตลอดที่ผมอยู่กับมันมา ผมไม่เคยคิดจะเกาะมันกินเลย ผมพยายามจะหารกันเสมอ ผมไม่อยากได้ชื่อว่าเกาะผู้ชายกิน แต่ครั้งนี้ขอเหอะ 555

“อืม แต่น้องมึง มึงก็เลี้ยงเองนะ” มันยังไม่วาย

“เออๆ กูเลี้ยงน้องกูเอง” ผมก็มารับมันที่นัดหมายแหละครับ แต่ไหงมันมาสองคนว่ะ

“หวัดดีพี่ตุลย์ พี่โชว์” ไอ้วิน ทักทายผมและไอ้โชว์

“สวัสดีครับ” ไอ้น้องรามสวัสดีตาม  มันมากับไอ้รามครับ ไม่ได้เจอตั้งนาน หล่อขึ้นมากๆๆ เปลี่ยนใจทันไหมเนี้ยะ ไม่เอาแล้วหน้าอย่างไอ้โชว์เนี้ยะ เบื่อ 55 ล้อเล่นคร้าบบ

“อ้าว สวัสดีไหงมาด้วยกันละ” ผมถาม

“อ่อ อยู่หอเดียวกันครับ”

“นั้นไง กูว่าแล้ว” ไอ้โชว์โพลงขึ้น

“อะไร พี่โชว์” ไอ้น้องวินพูดกลับมา

“ป๊าวววว”  ไอ้โชว์ตอบเสียงสูง วันนั้นก็ไปกินฟูจิที่เซ็นทรัลครับ

“สรุปไงเนี้ยะ สองคนเนี้ยะ” ไอ้โชว์ยังไม่เลิก

“ไม่มีไรนิ” ไอ้วินตอบ

“ไงราม ไม่มีไรจริงหรอ” ผมถามไอ้น้องราม

“พี่ตุลย์ก็เอาอีกคนหรอเนี้ยะ” ไอ้วินพูด

“พี่คิดไปแล้ว ผมจะทำไรได้ล่ะ” ไอ้น้องรามตอบกลับมา

“ไอ้รามมึงก็นะ นิสัยปฏิเสธใครไม่เป็นยังไม่เลิกอีกนะ” ไอ้วินว่า

“เออ คืบหน้าไงก็บอกละกัน” ผมพูดให้ไอ้วิน

“แล้วนี้ตามมาเรียนที่เดียวกันเลยนะ” ไอ้โชว์ยังแซว

“อ้าว ก็คนมันมีจุดมุ่งหมายเดียวกัน” ไอ้วินว่า

“เออ รับน้องโดนหนักแน่มึง อยากมาอยู่คณะกูเอง” ไอ้โชว์คาดโทษ

“โห อย่าแกล้งผมเลยนะ ขอร้องเหอะ” ไอ้วินทำท่าร้องขอความเป็นธรรม ทำตาปริบๆ

“เออ เดียวก็รู้ ว่าแต่ราม ได้ยินมาว่าเค้าจะเอามึงเป็นเฟรชชี่คณะอ่า”

“หรอครับ ไม่เห็นรู้เลย แต่ถ้าทำได้ก็จะทำครับ” มันบอก มันก็คงมั่นใจในหนังหน้ามันเหมือนกันแหละ

“เออ ช่วยได้ก็ช่วยไปเหอะ งานคณะอ่า” ไอ้โชว์ว่า

“โหไรพี่ ผมหล่อกว่าอีก” ไอ้น้องวินว่า

“โอ้ย ช่างกล้าพูดเนอะมึงอ่า หน้างี้นี้นะหล่อ” ไอ้โชว์กัดไอ้วิน กัดกันได้ตลอดเลยคู่นี้ ก็กินกันไปสุดท้ายไอ้โชว์ก็จ่ายหมดแหละครับ น้องคณะกับเมียมันมันบอกเลี้ยงได้ จ้าพอคุณบุญทุ่ม สุดท้ายก็แยกย้ายกันไปครับ

“มึงว่าไม่คู่นี้ ซัมติงชัวร์” ไอ้โชว์ว่า

“มันอาจไม่เป็นอะไรอย่างที่มึงคิดก็ได้” ผมว่ากลับไป

“หรอ คอยดูละกัน”

[●G-FORCE™● ♫♪]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

●●โทษที..ทำไงได้กูรักมึงไปแล้ว●●


►ตอนที่ 73 เอาแล้วไง◄


“มึงว่าไม่คู่นี้ ซัมติงชัวร์” ไอ้โชว์ว่า

“มันอาจไม่เป็นอะไรอย่างที่มึงคิดก็ได้” ผมว่ากลับไป

“หรอ คอยดูละกัน”



…………………………………………………………..


“พี่ข้าว พี่คิว พี่พจน์ พี่ตุลย์ สวัสดีครับ ค่ะ” เสียงทักทายจากน้องๆ รู้สึกว่าตัวเองยังอยู่ปี 1 อยู่เลย แต่ไม่ใช่ซะแล้ววันนี้มีคนเรียกเราว่าพี่แล้ว

“พี่ตุลย์ ขอลายเซ็นหน่อยคะ” น้องผู้หญิงคนหนึ่งมาขอลายเซ็น แล้วก็อีกหลายๆ คน ช่วงนี้เป็นช่วงที่น้องๆ จะมาล่าลายเซ็นรุ่นพี่กัน บ้างก็ถูกให้ทำอะไรต่างๆ นานา ให้อายก่อนได้ลายเซ็นบ้าง ให้ทะเลาะกับต้นไม้ เต้นกลางคณะ สารพัดสิ่งที่จะทำให้น้องๆ อายได้ แต่ก็ต้องทำ เพราะนี้มันคือธรรมเนียมรับน้องที่สนุกไปอีกรูปแบบหนึ่ง ผมหรอ ไม่ค่อยได้ทำอะไรน้องหรอก ผมใจดีจะตาย มากสุดก็แค่กระโดดตบ ปั่นจิ้งหรีด วิ่งรอบเสา วิดพื้น ลุกนั่ง แต่นั้นก็เพื่อสุขภาพของพวกน้องๆ ใจดีป่ะล่ะ

“โหพี่ตุลย์ เหนื่อยเลยกว่าจะได้ลายเซ็นพี่เนี้ยะ” ไอ้น้องมวลสำเนียงเหน่อใส่ผม พร้อมกับหอบแหกหลักจากวิ่งขึ้นลงบันไดไป 3 รอบ เห็นมั้ยน้องได้ออกกำลังกายด้วย

“เอาหน่า เพื่อสุขภาพกาย จะได้แข็งแรง ฟิตๆไง” ผมก็เซ็นลายเซ็นให้น้องไป รู้สึกชีวิตช่วงนี้เหมือนเป็นดารายังไงก็ไม่รู้ อิอิ ในใจก็คิดว่า เอาให้หนัก ปีที่แล้วกูโดนมาแล้ว 55 ออกแนวแค้นสะสม

“ขอบคุณครับ”  พูดได้ว่าโดนรายล้อมเหมือนดาราดังเลยทีเดียว

“เออ พวกมึงอ่า อยู่กลุ่มเดียวกับกูนะ แต่เค้าเอากลุ่มละ 8 คนว่ะ ตอนนี้มีแค่ 4 คนเอง” ไอ้คิวมันกำลังจัดการเรื่องกลุ่มอยู่ เพราะอาจารย์ให้แบ่งกลุ่ม

“เฮ้ยกลุ่มกูขาด 4 คนใครว่างบ้าง” ไอ้คิวหาคนร่วมกลุ่ม

“เคเค ครบแล้ว ได้ กลุ่มไอ้หมูมาอีก 4 คน” สรุปก็ได้ครบกลุ่มครับ ช่วงเปิดเทอมงานเข้าเยอะชะมัด แต่ไม่เป็นไรหรอกไม่รีบ 55

“มึงคืนนี้โดนกันหน่อยมั้ย” ไอ้พจน์เอื้อนเอ่ยวาจาออกมา หลังเลิกเรียน

“สัส มึงเอาแล้วหรอเพิ่งจะเปิดเทอม” ผมถ้วง

“อ้าวไอ้นี้ ก็เปิดเทอมก็ต้องฉลองดิว่ะ ปิดเทอมตั้งนาน” มันยังว่า โดยมีไอ้คิวเห็นดีด้วย

“ข้าวมึงว่าไง” ผมหันไปถามไอ้ข้าว

“แล้วแต่มึงนะ แต่กูขอนั่งชิวนะ กูไม่ชอบเสียงดัง” โอโห้นี้แล้วแต่กูแสดงความคิดเห็นเสร็จสรรพ

“งั้นตกลงนะมึง ร้านเดิม เอ่อไอ้ข้าวชวนไอ้เจ๋งไปด้วยก็ได้ ส่วนมึงไอ้ตุลย์ ไม่ต้องชวนก็คงตามมาอยู่ดี” ไอ้คิวว่า

“เออ อย่าเพิ่งว่าไป เดี๋ยวปีนหน้าต่างหนีเที่ยวเลย ” ผมพูดแค่นั้นก็พากันฮากระจาย

“หนีเที่ยวอะไร” นั้นไงยังไม่ทันขาดคำ มันมาแล้วไง

“ป๊าวว มีมีอะไร ไม่ได้เที่ยว” ผมยังแกล้งโกหกไป

“อ่อ เฮียก็เย็นนี้กะว่าไปฉลองนิดหน่อย ไปด้วยกันนะ” ไอ้พจน์ปากมากบอกไปแล้ว

“ไหนบอกว่าไม่มีอะไรไง เดี๋ยวเหอะเดี่ยวจะโดนไม่ใช่น้อย ไม่เข็ดใช่ไหม” โห วิญญาณไอ้กร่างเข้าสิงอีกแล้ว

“ก็แกล้งเล่นนิดเดียวเอง อย่าโกรธดิ” ผมว่ามัน

“โอเค ตกลง เฮียไปนะ แล้วของมึงอ่ะไอ้ข้าวว่าไง” ไอ้คิวหันไปถาม

“เดี๋ยวมันมาก็ถามเองดิ” มันหันมาว่า สักพักไอ้เจ๋งมันก็ตามมา

“ไอ้เชี่ยตุลย์ เอาลูกมึงไปเลย มันตามกูมาเนี้ยะ มันบอกจะมาหามึง” ไอ้น้องวินครับ มันตามไอ้เจ๋งมา

“ อ้าววิน ไม่มีเรียนรึไง” ผมหันไปถามน้องวิน แต่แปลกวันนี้ฉายเดี่ยวไม่มีพระรามมาเคียงคู่

“อ่อ เพิ่งเลิกเรียนอ่ะพี่ แต่พอรู้ว่าพี่เจ๋งจะมาหาพี่ตุลย์ ก็เลยมาด้วย” ไอ้น้องวินกับไอ้ข้าว ไอ้เจ๋ง เคยเจอกันแล้ว พอรู้จักกันบ้าง

“อืมแล้วรามอ่า”

“นั้นแน่ถามถึงเพื่อนผม คิดไรป่ะเนี้ยะ” มันแซวผมเลย

“โอ้ยย กูถามเพราะปกติเห็นว่าอยู่ด้วยกัน ไม่ถามแล้ว”

“อ่อ มันไปห้องสมุดครับ แต่ผมขี้เกียจเลยชิ่งมาเนี้ยะแหละ”

“อืม เอ่อวิน นี้พี่คิว พี่พจน์ พจน์ คิว นี้วิน น้องกู” ผมแนะนำให้รู้จักกัน

“สวัสดีครับ” ไอ้น้องวินก็ไหว้ไปตามประเพณี

“อ้าวว กูไม่ยักกะรู้ว่ามึงมีน้องด้วย ไม่เห็นหน้าเหมือวนกันเลย” ไอ้คิวถามอย่างสงสัย

“อ่อ มันก็เป็นได้แค่น้องแหละ ก็ตอนแรกอ่ะ จะแอ้มเมียกู เจอกูจัดซะเลยเป็นแค่น้องแหละ” ไอ้โชว์พูดขึ้นมา

“มึง ก็พูดไปนั้น” ผมว่าไอ้โชว์

“หรือว่ามันไม่จริง” มันก็จริงอ่า ไอ้น้องวินก็ไม่ได้เถียง

“โห ไอ้ตุลย์เสน่ห์แรงนะมึง เนื้อหอมตลอด” ไอ้พจน์ว่า

“สาสส กูปลื้มตายแหละ มีแต่ตัวผู้ทั้งนั้น”

“วิน มามาชอบพี่ป่าว พี่มีรถขับ มีโทรศัพท์ถ่ายรูปได้นะ” ไอ้พจน์ครับแซวน้อง

“โอ้ยไอ้พจน์ มึงอ่าไม่ทันแล้ว เค้ามีใหม่แล้ว ดีกรีเฟรชชี่คณะกูเลยระเว้ย” ไอ้โชว์พูด

“โอ้ย คุณพี่โชว์ที่เคารพรัก ต้องบอกกี่ครั้งว่าไม่ใช่อย่างนั้นครับ” ไอ้น้องวินพูด

“เออเดี๋ยวกูรู้” ไอ้โชว์พูดแค่นั้น  สรุปปาร์ตี้คืนนี้ ไอ้วินก็ไปด้วยแถมลากน้องรามสุดหล่อมาด้วย 8 คนครับทั้งหมด 4:4 คณะละ 4 คนพอดี

“โชว์ เดี๋ยวนี้ทำไมไม่ค่อยเห็นพี่กายเลยอ่า” ผมถามมัน ตอนนี้เพิ่งเริ่มกันเองครับ

“อ่อ มันติดสาวอ่า กูยังไม่ค่อยเจอมันเลย”

“หรอ พี่กายนะ ติดสาวจนลืมเพื่อนไปเลย” ก็กินกันไปสนุกสนานเฮฮา ตามประสาเพื่อนแหละครับ แต่ไม่นานก็เห็นความเปลี่ยนแปลง ไอ้น้องวิน เริ่มหนักแล้วครับ หน้าแดง ตัวแดง เริ่มพูดมากแล้วด้วย สรุปว่าเมาครับ งานนี้ไอ้ข้าวเสียแชมป์เสียแล้ว

“วิน เมาป่าวเนี้ยะ” ไอ้เจ๋งถาม

“ใครมาวววว ม่ายยมาววสักหน่อยยย กินนปายยนิดเดยวววเอง” ไม่เมาแต่ยานเชียว เพลงก็เบาๆ แต่โยกซะ 555

“เออๆ ไม่เมาก็ไม่เมา ไอ้รามดูเพื่อนมึงด้วย” ไอ้เจ๋งบอก

“โผผมมมโตแล้ว ดูแลตัวเองได้” ไอ้วินมันไม่ยอม ไอ้รามก็ได้แต่ส่ายหัว ออกแนวระอา ไม่รู้นี้อาจจะเป็นครั้งแรกที่มันเมาด้วยกัน ปกติก็มาเรียนแต่พิเศษ

“รามพี่ฝากด้วยนะ” ผมหันไปฝากอีกคน ไอ้รามมันก็พยักหน้ารับ  พูดคำเดียวว่าคืนนี้จัดหนัก ไม่เมาไม่เลิก ไอ้ข้าวก็เริ่มไปแล้วครับ อย่าว่าแต่มันเลยผมก็จะไม่ไหวอยู่แล้ว

“ทามมมมายยพี่ตุลย์น่ารักกกจัง แก้มแดงงงจังเลย” ไอ้น้องวินครับ กูก็เริ่มเมาแล้วครับ  แต่ทำไมมึงต้องมาชมกูด้วยครับ

“ไอ้วิน อย่าลามปามของมึงนั่งอยู่ข้างๆ มึงนู้น” ไอ้โชว์บอก แล้วบอกไปว่าของมึงอ่ะไอ้รามนู้น แล้วโอบไหล่ผมเอาไว้

“แหม หวงจริงๆ เลยนะเฮีย”

“ก็ต้องหวงดิ กว่าจะได้มาลำบากชิบ”  มันก็พูดไป ก็จริงอ่า กว่าผมและมันจะได้รักกันมันยากลำบากจริงๆ

“ผมมมมมมมมมกับไอ้รามมมอะเหรออพี่ ได้กันก็เหี้ยแล้ว ไอ้รามมันผู้ชายทั้งแท่ง” ไอ้วินพูด เมามากแล้วนะนั้น

“เคยได้แล้วหรอถึงรู้ว่าแมนทั้งแท่ง” ไอ้คิวจอมแซว

“เฮ้ยย!! พูดบ้าๆ ดิพี่” ไอ้วินปฏิเสธทันควัน แต่ไอ้รามนี่ดิ จะเข้าคอนเซปนิ่ง ไม่ตอบโต้ไปถึงไหน

“จริงป่าวราม” ไอ้พจน์ถาม

“ก็ตามแต่พวกพี่จะคิดอ่ะครับ” กูว่าแล้วคำตอบไอ้รามต้องเป็นอย่างนี้ คนเชี้ยไรปฏิเสธใครไม่เป็น สรุปคืนนั้นไอ้น้องวินก็ตายตั้งแต่ที่ร้าน ต้องให้ไอ้น้องรามหามขึ้นรถเลยที่เดียว ส่วนไอ้ข้าวพอไหวมันเริ่มรู้ลิมิตตัวเอง ไอ้ข้าวไอ้เจ๋งกลับรถไอ้คิว ส่วนไอ้น้องวินกับรามกลับรถไอ้โชว์

“วินไหวป่าวเนี้ยะ” ผมถามน้องวิน

“อือ” มันก็ร้องแต่ในคอ

“รามฝากดูแลมันด้วยนะ สงสัยไม่ค่อยได้กิน” ผมฝากน้องราม แต่ต้องยอมรับว่าน้องรามคอแข็งจริงๆ ผมยังสู้ไม่ได้เลย

“ครับ ไม่เป็นไร ครับหอเดียวกัน” ไอ้น้องรามว่า

“อืม งั้นฝากด้วย” ไอ้รามก็หอบสังขารไอ้น้องวินลงจากรถไป เฮอออ น้องกู

“สาสส เมางี้ระวังเหอะ เดียวก็โดนปล้ำหรอก” ไอ้โชว์ว่าออกมาลอย หลังออกรถมา

“อย่าเอานิสัยตัวเองมาตัดสินได้ป่ะ น้องรามเค้าอาจจะไม่เป็นเหมือนมึงก็ได้ มึงอ่ะมันเป็นพวกชอบฉวยโอกาส” ผมพูดไปพลางให้นึกถึงวันที่ผมตื่นขึ้นมาพร้อมความทรงจำที่แสนเจ็บปวด

“ขอโทษ ยังไม่ลืมหรอ”

“ป่าว ช่างมันเหอะ” ผมไม่อยากรื้อฟื้นอะไรอีก

“วันนี้นอนบ้านกูนะ” มันบอก

“ตามใจ” เป็นเรื่องปกติที่ผมไปนอนบ้านมัน แล้วมันก็มานอนห้องผม กลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว




.....................................................................................

“โอ้ยย สัสปวดหัวยังแฮงก์ไม่หายเลยอ่า” ผมบ่นเมื่อเจอหน้าพวกมันมาเรียนตอนเช้า  พวกผมต่อให้เมาแค่ไหนก็ต้องไม่ให้กระทบกับเรื่องเรียน ดูเป็นเด็กเรียนยังไงก็ไม่รู้

“เออ เหมือนกันเลยอ่า กินเยอะอ่า” ไอ้ข้าวบ่นอีกคน

“ก็พวกมึงสองคนมันอ่อนอ่า” ไอ้คิวว่า

“เออ สาส พวกกูมันอ่อน ใครมันจะไปแดกเหล้าแทนนมตั้งแต่ยังแบเบาะเหมือนมึงละ” ผมว่ามัน

“มึงก็พูดเกินไป ไม่ขนาดนั้นหรอก”  ถ่อมตัวอีกนะมึง เรื่องเชี่ยๆ เนี้ยะ

“เออเรื่องของมึง”

“หวัดดีตุลย์ เอ้ยยพี่ตุลย์” ไอ้น้องนาย เพื่อนแค่หนึ่งวันของผมทัก

“หวัดดีพี่ๆ” ตามด้วยน้อง มวล เอก และก็ตาล สรุปพวกมันอยู่กลุ่มเดียวกันแล้วหรือนี้

“หวัดดีๆ เป็นไงเรียนยากป่ะ จารย์โหดนะจะบอกให้” ผมก็ทักทายไป

“ก็มึนๆ อ่าพี่ ยังไม่เข้าที่มั้ง” ไอ้น้องเอกว่า

“ยังไงก็ตั้งใจเรียนละกัน” ผมก็บอกน้องไป  หลังจากเลิกเรียน ผมกับเพื่อนๆ ก็กะว่าจะไปเดินซื้อของกันครับ ไปดูเสื้อผ้าด้วย แปลกไหมครับผู้ชาย 4 คนตัวควายๆ ไปเดินช็อปปิ้งที่สยาม

“อ้าว สวัสดีพี่ตุลย์” นั้นไงแจ๊คพ๊อต

“ดี น้องซัน มาคนเดียวหรอ” ผมเห็นไอ้น้องซันครับ เดินอยู่คนเดียว ตอนนี้น้องใส่ชุดนักศึกษาแล้ว ดูโตขึ้นเยอะเลย

“อ่อ มานัดเพื่อนไว้ อ่าครับ” ผมบอกให้เพื่อนๆ มันเดินไปก่อน

“อืม เป็นไงบ้าง โอ้โหเรียนมหา’ลัยแล้วหนิ เก่งด้วย” ผมมองไทด์ ก็รู้ครับว่ามหา’ลัยน้อง อยู่ใกล้นี้เองครับ เลยทำให้นึกถึงไอ้สองตัวนั้นขึ้นมา ไอ้มิกซ์กับไอ้พอส ไม่รู้มันเป็นไงบ้างไม่ได้เจอซะนาน

“ไม่หรอกครับ ก็สบายดี” น้องตอบกลับมา

“อืม เอ่อ แล้วกับโป้งอ่า” ผมรวบรวมความกล้าถามไป

“อ๋อ พี่โป้งอ่ะหรอครับ ก็ดีขึ้นมากแล้วครับ เอาเป็นว่าอย่าว่าอะไรผมเลยนะ เค้าคงลืมพี่ได้แล้วแหละครับ” ไอ้น้องซันพูดดูเกรงใจ

“จะว่าไรล่ะ ก็ดีแล้ว ฝากดูแลมันด้วย แล้วถ้ามันทำไรซันบอกพี่เดี๋ยวพี่จัดการให้”

“จัดการยังไง” เสียงคุ้นๆ ดังมาจากข้างหลัง

“เฮ้ยย!!  โป้ง”

[●G-FORCE™● ♫♪]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

●●โทษที..ทำไงได้กูรักมึงไปแล้ว●●


►ตอนที่ 74  เลิกกันเถอะ◄


“อ๋อ พี่โป้งอ่ะหรอครับ ก็ดีขึ้นมากแล้วครับ เอาเป็นว่าอย่าว่าอะไรผมเลยนะ เค้าคงลืมพี่ได้แล้วแหละครับ” ไอ้น้องซันพูดดูเกรงใจ

“จะว่าไรล่ะ ก็ดีแล้ว ฝากดูแลมันด้วย แล้วถ้ามันทำไรซันบอกพี่เดี๋ยวพี่จัดการให้”

“จัดการยังไง” เสียงคุ้นๆ ดังมาจากข้างหลัง

“เฮ้ยย!!  โป้ง” ไอ้โป้ง ระยะหลังมานี้ไม่ค่อยได้เจอมันเลย มันดูสดใสขึ้นเยอะ ปกติเลยดีกว่า

“ยังไงจะจัดการยังไง” มันยังถาม

“ไม่รู้ คงไม่ได้จัดการ เพราะมึงคงไม่กล้าทำไรน้องซันหรอก น้องเค้าโคตรรักมึงเลยนะเว้ย” ผมว่าไปนั้น

“หรอออ รู้จริงนะ” มันถามแล้วยืนหน้ามาหาผม

“เออ รู้แล้วกัน เห็นมึงมีความสุขแบบนี้กูก็สบายใจว่ะ” ผมบอกมัน

“อืม ขอบใจที่ทำให้กูคิดได้ และรักคนที่เค้ารักกู ขอบใจนะเพื่อน”

“ไม่เป็นไร มึงมีความสุขกูก็มีความสุข”

“อืม แล้วมาคนเดียวหรอ”

“ป่าวๆ มากับเพื่อนๆ อ่า ให้มันเดินไปก่อน พอดีเจอกับน้องซันก่อน”

“อ่อ กับมันยังดีใช่ไหม” ผมรู้ว่ามันหมายถึงผมกับไอ้โชว์

“อืม ก็ดีอ่า เหมือนเดิม เอ่ออ โป้ง งั้นกูไปก่อนนะ เพื่อนโทรตามแล้ว” ผมตัดบทเพราะไอ้ข้าวโทรตามแล้ว

“อืมๆ แล้วเจอกันนะ” แล้วเราก็แยกย้ายกัน ผมก็ไปเจอไอ้พวกนั้นตามนัด หาอะไรกินตามประสาเพื่อนๆ ไม่ได้ทำอะไรด้วยกันแค่สี่คนมานาน เพราะต่างคนมักพ่วงแฟนตลอด 555

“กินเยอะๆ เลยไอ้ข้าว ไอ้เชี่ยเจ๋งเลี้ยงไม่ดีเลย เพื่อนกูผอมชิบ” ไอ้พจน์ว่าให้ไอ้เจ๋ง ป่านนี้มันคงจามแล้ว นินทาขนาดนี้ 55

“เออ กูกินเองได้ ไม่ต้องให้มันเลี้ยงกูหรอก” ไอ้ข้าวว่า ก็สนุกสนานกันไป จากนั้นก็ไปเดินช้อปปิ้งกันอีกนิดหน่อย  ขอบคุณและดีใจที่ได้พวกมึงมาเป็นเพื่อนกูนะ รักพวกมึง



………………………………………………………………..


“ตุลย์ บอกมาว่านี่หมายความว่ายังไง” มันปาภาพผมกับผู้ชายคนหนึ่ง กินข้าว เดินห้างกันสองต่อสอง ใส่ผม ถ้าผมจำไม่ผิด ถ้าจำไม่ผิดคนคนนั้นคือน้องรหัสผมตอนผมพาไปเลี้ยง น้องดราฟนั้นเอง น้องดราฟเป็นเด็กน่ารัก แต่ตัวสูงใหญ่กว่าผม หน้าตาก็ถือได้ว่าเป็นเด็กหน้าตาดีคนหนึ่ง ออกแนวเถื่อนๆ ดิบๆ 555 พูดได้ว่าเดินกับผมแล้วเหมือนผมเป็นน้องชายมันยังไงยังงั้น

“อ่อ พาน้องรหัสไปเลี้ยงอ่า” ผมตอบไปตามจริง แล้วขำในความหึงไม่เข้าเรื่องของไอ้โชว์ แต่มันยังมีสีหน้าที่ดูโกรธไม่จาง

“หรอ น้องรหัสหรอ ออเซาะขนาดนั้นใช่น้องรหัสหรอ” มันพูดจาประชดประชัน

“แล้วมึงไปเอาภาพพวกนี้มาจากไหน กูบอกว่าน้องก็น้องดิว่ะ” ผมพยายามใจเย็นและอธิบายให้ฟัง

“เอามาจากไหนก็เรื่องของกู กูรู้แค่ว่าทุกครั้งที่มึงทำอะไรมึงจะบอกกู มึงไม่เคยปิดบังกู แต่ในภาพมึงไม่เคยบอกกู ถ้ากูไม่เห็นเองกูก็คงไม่รู้หรอกตุลย์” มันพูดหน้าตาโกรธมาก มันไม่ฟังที่ผมพยายามอธิบายเลย

“โอ้ยยย ทำไมมึงไม่เชื่อว่ะ ว่าดราฟมันคือน้องรหัสกู โทรไปถามเพื่อนๆ กูก็ได้”  ผมก็อธิบายตามความจริง

“เอ่อน้องรหัสก็น้องรหัส มึงจะไปนอนกัน กินกัน หรือทำอะไรกัน ลับหลังกูก็เรื่องของมึง” มันพูดแล้วเดินหันหลังให้ผมจะเดินออกไป  ผมคว้ามือมันเอาไว้

“อย่าหันหลังให้กู ถ้ามึงยังเข้าใจผิด คุยกันก่อน”

“มึงจะให้กูคุยเชี่ยอะไรอีก สัสสมึงก็เป็นงี้แหละตุลย์ มึงมีกูคนเดียวไม่ได้หรอก” ผมชักจะโกรธในความไม่เข้าใจอะไรแบบนี้ของมันแล้ว แล้วไม่รู้เมื่อไหร่ที่มือผมตบไปบนหน้ามัน พร้อมกับน้ำตาที่มันเอ่อล้นขอบตาออกมา

“เหอะๆ เออกูมันเชี่ย กูมันเลว ถ้างั้นก็ไม่ต้องมายุ่งกับกู เลิกกันไปเลย” คำพูดที่ผ่านความโกรธ ไม่ได้ผ่านกระบวนการคิดออกจากปากผมไป

“มึงต้องการให้เป็นงั้นมานานแล้วแหละ เพื่อที่มึงจะได้ไปอยู่กับมันไง” โอ้ยย กูจะบ้าตาย ไม่เข้าใจเชี่ยอะไรเลย

“โชว์ ฟังกูดีดีนะ กูจะเชี่ย กูจะเลวยังไง กูก็มีมึงคนเดียว ไม่เคยคิดนอกใจ มึงจะคิดไงก็เรื่องของมึง” ผมเดินหันหลังให้มันบ้าง เบื่อและท้อในความไม่เข้าใจอะไรของมันแบบนี้ ไร้เหตุผลชะมัด มันเงียบไม่พูดอะไร

“เลิกกันเหอะ” ผมไม่รู้ว่าอะไรทำให้ผมพูดมันออกไป จิตนำสึก หรือส่วนไหนของสมองสั่งให้ผมพูดออกไป ทุกสิ่งทุกอย่าง ความไร้เหตุผลของไอ้โชว์ที่มันสะสมมาเรื่อยๆ อยู่ในใจ มันไมพูดอะไร แต่เดินออกไปจากห้องผมเลย น้ำตาของผมไหลอาบแก้ม ภาพความสุขของผมกับมันลอยเข้ามาในหัวผม ผมยังจำได้ดี แต่วันนี้ทำไมถึงเป็นแบบนี้ มันคงมาถึงทางตันแล้วสินะ นี้ใช่ไหมที่คนเราที่เค้าว่าจะเลิกกันก็แค่ช่วงเวลานิดเดียวเท่านั้น  ผมหยิบแผ่นซีดีที่ทำให้ผมเริ่มมีความรู้สึกดีดีให้กับผู้ชายคนนี้

“เธอเป็นมากกว่ารัก
เพราะเธอนั้นคือครึ่งชีวิต
ฉันใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อตามหา
และรอคอยเธอมาแสนนาน
และสุดท้ายก็เจอว่าเธอคือทุกอย่าง
ที่เติมเต็มหัวใจ
จากนี้ทุกลมหายใจฉันคือเธอ” เพลงและภาพความทรงจำสะท้อนดวงตาผม มันจบแล้วใช่ไหม วันนี้ผมทำลายมันใช่ไหม

 “ตุลย์กูขอโทษกับสิ่งต่างๆ ที่กูได้ทำกับมึงไว้ กูรู้ว่ามันไม่ใช่สิ่งที่ดี กูมันเห็นแก่ตัว กูก็ไม่รู้ว่าทำไมกูถึงต้องทำเรื่องเลวๆกับมึง กูรู้แค่ว่ากูต้องการมึง กูอยากได้มึงมาเป็นของกูคนเดียว  กูไม่รู้หรอกนะว่าสิ่งที่กูทำมันจะทำให้มึงเจ็บปวดขนาดไหน แต่กูเจ็บปวดมากกว่า เพราะสิ่งที่กูได้รับจากมึงมีแต่ความเกลียดชัง จะต้องให้กูทำอย่างไรมึงถึงจะรักกูบ้าง กูทนแค่ไหนที่ต้องคอยฟังคำเกลียดชังจากปากคนที่กูรัก ตุลย์กูขอโทษ ขอโอกาสให้กูได้รัก และขอเพียงแค่ความรักสักนิดมอบคืนกลับมา ตุลย์กูรักมึง”  ถ้อยคำในซีดีที่ผมเปิดไหลเวียนเข้าหูผม ทำไม ทำไมต้องเป็นแบบนี้ ผมทนไม่ได้ ผมทิ้งมันไม่ได้ พูดได้แค่นั้นผมก็รีบวิ่งไปหามันเลยครับ

“โชว์ๆๆๆ มึงอยู่ไหน ป้าจิตโชว์อยู่ไหน” ผมพูดไปร้องไห้ไป ป้าจิตก็ทำหน้า งง

“เอ่อ คุณโชว์ออกไปเมื่อกี้อะค่ะ” ป้าจิตตอบ

“ไปไหนป้า โชว์ไปไหน บอกผมหน่อย” ป้าไม่รู้ มาถึงก็ขับรถออกไปเลย ท่าทางเร่งรีบ  ผมรีบโทรศัพท์หามัน แต่มันก็มันไม่รับ สักพักมันก็ปิดเครื่องไป  โชว์มึงหนีกูทำไม มันถึงคราวที่กูจะต้องวิ่งตามมึงแล้วใช่ไหม มึงกลับมาหากูได้ไหม ผมโทรหาตามเพื่อนๆ ของมันก็ไม่มีใครรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน โชว์มึงอยู่ที่ไหน ผมเข่าอ่อน ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงต่อไปดี นี้มันเรื่องเลวร้ายเลยใช่ไหม ผมไม่น่าพูดคำว่าเลิกออกไปเลย ไม่น่าเลย ผมผิดเองที่พูดโดยไม่ได้คำนึงถึงความรู้สึกของมัน โชว์กลับมาเถอะนะ กูขอร้อง กูขอโทษ กูรักมึง กรรมตามทันผมแล้ว ภาพวันที่ผมผลักไสไล่ส่ง ด่าทอมัน หนีมันย้อนเข้ามาในหัวผม กว่าจะมีกันและกันได้ แต่วันนี้มันหนีผมไปแล้ว

“ฮัลโหล โชว์ๆ อยู่ .........”  มันรับสายผมเพราะผมเอาเบอร์บ้านมันโทรไป แต่พอมันได้ยินเสียงผมมันก็ตัดสายไป มันหนีผมไปแล้วจริงๆ

...................................................................................

เกือบอาทิตย์ที่ผมไม่ได้เจอ ไม่ได้เห็นหน้า ไม่ได้พูดจา กับมัน ผมจะทำยังไงดี มันหนีผมไปอยู่ที่ไหน ไม่ยอมมาเรียน

“พี่กาย บอกผมเหอะนะ โชว์อยู่ไหน” ผมพยายามเอาคำตอบจากพี่กาย ผมรู้ว่าพี่กายต้องรู้

“พี่ไม่รู้ พี่ก็ติดต่อมันไม่ได้” พี่กายตอบกลับมาแต่ผมรู้ว่ายังไงพี่กายก็ต้องรู้ว่าไอ้โชว์อยู่ไหนแน่นอน

“ได้ในเมื่อพี่ไม่บอกผม พี่อยากให้ผมตายทั้งเป็นก็เรื่องของพี่ ผมจะตามหามันเอง ต่อให้เป็นตายยังไงผมก็จะไป” ผมบอกแล้วเดินจากมา

“เดี๋ยว โชว์มันกำลังจะไปเรียนเมืองนอก พี่รู้แค่นี้” พี่กายพูดออกมา

“อะไรนะ ทำไม ทำไมต้องหนีกันขนาดนี้ด้วย” ผมถึงกับเข่าอ่อน ร่างกายเหมือนไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว มันจะหนีผมไปแล้วจริงๆ

“ตอนนี้มันอยู่ไหน มันอยู่ไหน ฮือๆๆๆ” ผมร้องไห้พร้อมเขย่าพี่กายเอาคำตอบ สติผมดับวูบไป

“ตุลย์ๆๆ เป็นไงบ้าง” ผมตื่นขึ้นมา พร้อมกับเพื่อนๆ ที่อยู่กับผม ตอนนี้รู้สึกว่าเป็นห้องใครสักคนในเพื่อนผมนี้แหละครับ

“พี่ตุลย์  เป็นไงบ้างครับ” น้องวินครับ ผมโผเข้ากอดนิ้งวิน

“วิน โชว์มันทิ้งพี่ไปแล้ว ฮือๆๆ” ผมร้องไห้กอดน้องชายผมเอาไว้ น้องวินก็ลูบหลังปลอบประโลมผม ผมต้องหามันให้เจอให้ได้

“สวัสดีครับ คุณป้า” ผมไปหามันที่บ้านอีกครั้ง

“อ้าว สวัสดีลูก พี่โชว์ไม่อยู่ลูก” แม่ไอ้โชว์พอจะรู้ว่าผมกับไอ้โชว์เป็นอะไรกัน เพราะผมก็เทียวไปเทียวมาที่บ้านมันบ่อย

“อืมครับ โชว์จะไปเมืองนอกหรอครับ” ผมถามไป

“แม่ไม่เห็นรู้เลย นี่ก็บอกแม่ว่าไปค่าย อาทิตย์หนึ่งแล้ว แล้วตุลย์ไม่ได้ไปด้วยหรอลูก” แม่ไอ้โชว์พูดท่าทางไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“ครับ ขอบคุณครับ” ไอ้บ้านี่หนีไปไหนว่ะ สาสส มันไม่เคยเป็นแบบนี้เลยนะ โอ้ยยจะไปหามันที่ไหน มึงไปอยู่ไหนเนี้ยะ

“พี่ตุลย์ เป็นไงบ้างครับ เจอไหม” น้องวินถามผม

“ไม่เจอพี่จะทำไงดีว่ะเนี้ยะ” ไอ้น้องรามก็อยู่กับน้องวินได้ตลอดจริงๆ

“พี่ตุลย์ เคยไปไหนกับเค้าบ่อยๆ ไหมครับ ที่ๆ ไปด้วยกันบ่อยๆ อ่าครับ” ไอ้น้องวินถาม

“ใช่ โชว์ต้องอยู่ที่นั้นแน่ๆ ใช่ ขอบใจมากนะวิน” ผมรู้แล้วว่ามันอยู่ที่ไหน

“เดี๋ยวๆ พี่โชว์จะไปไหน ไปยังไง” ไอ้น้องวินถาม

“ที่นั้นไง สวนผึ้ง” ผมบอกที่หมายไป ไอ้น้องวินเคยไปที่นั้นแล้วครับ

“แล้วพี่โชว์จะไปยังไงครับ” ไอ้น้องวินถาม ผมก็ไม่รู้จะไปยังไงเหมือนกัน

“เอ่อ พี่ครับเดี๋ยวผมไปส่งก็ได้นะครับ” ไอ้น้องรามพูดขึ้น

“เอ่ออ”

“เอาเถอะหน่าพี่ตุลย์ พี่โชว์รอพี่อยู่ที่นั้นแน่นอน” ไอ้น้องวินจูงมือผมไปขึ้นรถน้องรามเลย

“เดี๋ยววินหนังหน้าเถอะ พี่นั่งหลังเอง ยังไงขอบใจด้วยนะ” ผมบอก เพราะเกรงใจน้องๆ

“ไปเลยรามเดี๋ยวกูบอกทางเอง”  ไอ้น้องวินสั่งน้องราม ไอ้น้องรามก็ทำหน้าที่เป็นสารถีที่ดี

“วิน รามพี่ขอบใจมากนะที่อยู่ข้างพี่ และคอยช่วยพี่” ผมไม่อยากรบกวนเพื่อน ผมพยายามตามหามันเงียบๆ แต่น้องวินก็คอยถามไถ่และอยู่ข้างผมตลอด

“ไม่เป็นไรครับ สำหรับพี่ชายคนนี้ผมทำให้ได้ทุกอย่างเลยละครับ ผมรักพี่ตุลย์มากนะครับ พี่ตุลย์เป็นพี่ที่ผมรักมากที่สุดเลยรู้มั้ย” ผมรู้สึกขอบใจน้องวิน และรู้สึกมีความสุขมากที่อย่างน้อยก็มีคนอยู่ข้างผมเวลาที่ผมมีความทุกข์ใจ

“พี่ก็รักวินนะ ขอบใจที่อยู่ข้างพี่ ขอบใจจริงๆ”

“ครับ ขอให้เจอพี่โชว์นะ และหวังว่าพี่กับพี่โชว์จะเข้าใจกัน”

“พี่ก็หวังให้เป็นเช่นนั้น”    เรานั่งรถมาถึงจุดหมายเวลาสามชั่วโมงกว่า

“นั้นไงๆ รถพี่โชว์ พี่โชว์อยู่ที่นี้จริงๆ ด้วยพี่ตุลย์” ไอ้น้องวินบอก

“วิน ราม พี่ขอบใจมากนะ พี่ขอโทษกลับไปก่อนนะ” ผมบอกมัน ไม่อยากให้มันมาเห็นเราสองคนทะเลาะกัน

“ผมรอพี่ก็ได้หนิครับ” ไอ้น้องวินบอก

“เอาเถอะหน่า ทำตามที่พี่บอก เดี๋ยวพี่จัดการเอง”

“เอางั้นหรอครับ งั้น พี่ตุลย์ดูแลตัวเองด้วยนะครับ มีอะไรโทรหาผม ผมรออยู่ที่บ้านละกัน” มันบอกผม ว่ามันจะไปรอผมที่บ้าน บ้านมันในเมืองแหละครับ รถน้องวินคอยๆ ลับตาไป ผมก็ค่อยๆ ก้าวเข้าไปในบ้าน โชว์กูมาหามึงแล้ว

“โชว์ๆๆ มึงอยู่ที่นี่ใช่ไหม โชว์ได้ยินกูมั้ย” ผมเรียกและเดินตามหามัน จนไปถึงหลังบ้าน

“เฮ้ยย!! โชว์” สภาพคากองขวดเหล้าเลยครับ ไม่รู้ทำไมมันต้องเหมือนในละครก็ไม่รู้ ที่เลิกกับแฟนต้องเมา ต้องกินเหล้าทำไมผมไม่เข้าใจ กินแล้วช่วยอะไรได้

“โชว์ๆๆ ลุกๆๆ ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้” มันค่อยๆ ลืมตาแล้วลุกขึ้นมา พอเห็นผมมันก็ถอยแล้วสะบัดตัวออกจากผม

“มึงมาที่นี้ทำไม  มึงยังไม่พอใจใช่ไหม ทำไม ทำไม” มันพูดแล้วหันไปอีกทางไม่มองหน้าผม ผมรู้สึกว่ามันเมามาก กินเหล้าคละคลุ้ง กองขวดเหล้าเต็มพื้นอีกหลายใบ

“โชว์ กูขอโทษ กูรักมึงนะ”

“รักหรอๆ รักแล้วบอกเลิกกันง่ายๆ ขนาดนั้นเลยหรอ คำว่ารักของกูมันคงเป็นเรื่องเล่นๆ ของมึงสินะ ใช่สิกูทำมึงไว้เยอะ กูมันเลวตั้งแต่ต้น สมแล้วแหละที่กูเป็นแบบนี้ มึงกลับไปเหอะ กลับไปใช่ชีวิตปกติที่มึงควรจะเป็นเถอะ อย่ามาทุกข์ทรมานใจกับกูเลย” มันพูดไม่ยอมมองผมตั้งแต่ผมเข้ามา มันคงหมดรักผมแล้วจริงๆ

“โชว์ทำไมมึงพูดอย่างงี้อ่ะ มึงพูดแบบนี้มึงไม่รักกูแล้วใช่ไหม” ผมพูดผมเสียใจในสิ่งที่ได้ยินมาก

“กูบอกให้กลับไป”

“ไม่ จนกว่ามึงจะยอมคุยกับกูดีดี”

“กู บอก ให้ กลับ ไป” มันพูดเน้นคำ น้ำเสียงดูโกรธ

“ไม่ กูบอกว่าไม่ไง”

“เอางั้นใช่ไหม มึงจะหาว่ากูใจร้ายไม่ได้นะ”

[●G-FORCE™● ♫♪]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

●●โทษที..ทำไงได้กูรักมึงไปแล้ว●●


►ตอนที่ 75  โทษทัณฑ์◄


“โชว์ทำไมมึงพูดอย่างงี้อ่ะ มึงพูดแบบนี้มึงไม่รักกูแล้วใช่ไหม” ผมพูดผมเสียใจในสิ่งที่ได้ยินมาก

“กูบอกให้กลับไป”

“ไม่ จนกว่ามึงจะยอมคุยกับกูดีดี”

“กู บอก ให้ กลับ ไป” มันพูดเน้นคำ น้ำเสียงดูโกรธ

“ไม่ กูบอกว่าไม่ไง”

“เอางั้นใช่ไหม มึงจะหาว่ากูใจร้ายไม่ได้นะ”   

“เอาเลยมึงจะทำอะไรก็เชิญ ถ้ามันทำให้กูรู้ว่ากูยังมีตัวตนสำหรับมึง” ผมพร้อมที่จะยอมรับในทุกๆ สิ่ง มันกระชากแขนผมเข้าไปในห้อง ผมเจ็บแต่ผมจะทน มันโยนผมลงบนเตียง ยอมรับว่ามันรุนแรงมาก

“เอาสิ ตามที่มึงต้องการ ยังไงกูก็ผิดอยู่แล้ว” ผมจ้องตามันไม่ลดละ มันกระชากเสื้อผม จนขาดทีเดียว ผมรับรู้อารมณ์โกรธของมันได้อย่างเต็มที่ มันกระชากกางเกงผมออกพร้อมกับชั้นใน ตอนนี้ผมไม่เหลืออะไรแล้วบนร่างกาย

“มึงต้องการแบบนี้เองนะตุลย์ กูจะบอกให้ว่าความเจ็บปวดมันเป็นยังไง” ความเจ็บปวดรวดร้าวพุ่งสู่ร่างกายผม เมื่อสิ่งนั้นของมันก้าวล้ำเข้ามาในร่างกายผมอย่างไม่ปราณี เจ็บปวดร่างกายจนแทบจะฉีก น้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย กูขอโทษโชว์กูขอโทษ ทำไงได้กูรักมึงไปแล้ว ต่อให้เจ็บปวดแค่ไหนก็ก็ต้องทน

“ฮือ ฮุก” ความจุก ความปวด ปะปนกันจนไม่ได้รับรู้ถึงความสุขอย่างที่เคยเป็น

“เจ็บไหม ทรมานไหม” มันถาม ขณะที่ความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาในร่างกายผมอย่างไม่หยุดหย่อน

“แค่ไหนกูก็จะทน โชว์ ขอแค่มึงกลับมา” ผมพูดพร้อมกับน้ำตา

“อือ กลับไปซะ” มันพูดพร้อมถอนกายออกจากผม เมื่อเสร็จกิจ แล้วเดินออกจากห้องไปอย่างไม่แยแสผมอีกเลยสภาพผมตอนนี้เมื่อพวกขายบริการ ที่พอเสร็จก็เดินจากกันคนละทาง ผมได้แต่นอนกอดหมอนกับน้ำตา แล้วมองย้อนถึงภาพวันวานที่แสนมีความสุขด้วยกัน สิ่งที่ผมทำกับมันสนองผมคืนแล้วใช่ไหม ภาพวันที่มันเรียกร้องขอความรักจากผม แต่ผมปฏิเสธอย่างไม่ใยดี ตอนนี้ผมรู้แล้วความเจ็บปวดของมันตอนนั้นเป็นอย่างไร ผมรับเอาไว้หมดแล้ว มันต้องจบอย่างนี้จริงๆ ใช่ไหม ผมค้นหาเสื้อเท่าที่พอจะมีในตู้มาใส่ ซึ่งพอมีเสื้อผ้าผมอยู่บ้าง เพราะมาพักที่นี้บ่อย แล้วลากร่างกายอันเจ็บปวดเพื่อออกไปหามัน

“โชว์ มึงอยู่ไหน” ผมร้องเรียกตะโกนทั่วบ้าน ก็ไม่มีวี่แววของเจ้าของชื่อตอบกลับ นี้ใช่ไหมคือสิ่งที่ผมควรจะได้รับ คือการโดนทิ้งจากคนรัก เหมือนที่ผมเคยทำกับโป้ง กับมัน ผมรู้ซึ้งแล้วแหละ ผมได้แต่เดินไปตามทางอย่างไม่รู้จุดหมาย สติหลุดขาดจากร่างกาย เดินไปตามทางเรื่อยๆ ข้างทางมีแต่ป่า แล้วหุบเขา สวนผึ้งที่เคยอบอวลไปด้วยความสุขผมกับมัน ตอนนี้เป็นแค่ทางเดินผ่านของซากศพอันไร้ค่า ที่เดินไปอย่างไม่มีจุดหมาย ผมไม่รู้ผมเดินมาไกลแค่ไหน ผมไม่รู้แม้กระทั้งว่าผมเดินอยู่ที่ไหนด้วยซ้ำ

เอี๊ยดดด!!

“ขึ้นรถ” ผมเปิดประตูรถสีดำมันวาวของมันขึ้นไปนั่งข้างคนขับ น้ำตาผมไหลเป็นทาง อย่างน้อยมึงก็ไม่ทิ้งกูให้โดดเดี่ยว

“ขอบคุณ ที่ไม่ทิ้งกัน” มันนิ่งมองไปข้างหน้าไม่แม้แต่จะหันมามองผม ตลอดทางกลับกรุงเทพ มันมาจอดส่งผมที่หน้าหอ

“ไม่ลงมาด้วยกันก่อนหรอ” มันไม่พูดอะไรกับผมเลย ผมพยายามพูด พยายามถาม พยายามทำทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว ผมอยากกลับมาเป็นเหมือนเดิม โชว์กูขอร้องแหละ อย่าเป็นอย่างนี้เลยนะ ผมเดินลงจากรถแล้วมันก็ขับรถออกไปเลย ผมก็ได้แต่รอให้ผ่านช่วงเวลาอันเลวร้ายนี้ไป ขอให้ให้มันผ่านๆ ไปอย่างเร็วด้วยเหอะ ผมข่มตาให้นอนหลับไม่ได้เลยสักนิด



......................................................................................

“ตุลย์ สีหน้าไม่ดีเลยนะ มึงไหวป่าววะ” ไอ้พจน์ถาม หลังจากเลิกเรียน

“ใช่ไหวป่าวตุลย์ ไปกินข้าวกันก่อนป่ะ” ไอ้ข้าวออกปากชวน

“กูไม่เป็นไร ขอบใจพวกมึงมาก”  ผมตอบเสียงเรียบ

“ไอ้เชี่ยตุลย์ มึงจะล่องลอยอยู่อย่างนี้เพื่อไร ทำไมมึงไม่ไปง้อเค้าว่ะ หรือมึงทำไม่เป็น” ไอ้คิวว่า

“เอ่อใช่” ไอ้พจน์คู่หูเห็นพ้องด้วย ผมก็คิดว่ามันก็ถูกของพวกมันในเมื่ออยู่เฉยๆ ก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมา

“ก็ถูกของมึง งั้นกูจะไปง้อเค้า” พวกมันก้อทำหน้างงๆ ที่ผมเปลี่ยนสีหน้าจากหน้ามือเป็นหลังมือ

“ดีเดี๋ยวพวกกูช่วยเอง ไม่ต้องห่วงๆ”

“แต่ตอนนี้หิวว่ะ เอ่อตุลย์พี่โชว์ก็อยู่ที่นั้นนะ กับพวกไอ้เจ๋ง เริ่มเลยดิ” ไอ้ข้าวว่า เริ่มเลยใช่ไหม ได้ แต่เอาไงดีว่ะ ไม่เคยได้ง้อใครด้วย แต่ทำไงได้นี่คือสิ่งที่ผมต้องทำ

“ข้าว มากันทุกคนเลย เอ่อตุลย์เฮียนั่งอยู่ตรงนู้นแหนะ เฝ้าโต๊ะอยู่” พวกผมเจอไอ้เจ๋งยืนซื้อข้าวอยู่

“อ่อ อืม” ผมก็เห็นมันนั่งอยู่คนเดียว ยังไม่ได้กินข้าวด้วย ซื้อไปให้ละกัน ง้อๆๆ ท่องเอาไว้ ผมเดินออกมาไปซื้อข้าวให้มัน แล้วเดินไปที่โต๊ะ ตอนนี้ก็ยังไม่มีมีใครมา

“ซื้อมาให้” ผมวางแล้วนั่งฝังตรงข้ามมัน มันก็มองหน้าผมงง ว่ามาได้ไง ไอ้พวกนั้นมันก็ยังไม่มาสักทีไหนบอกจะช่วยไงว่ะ

“เฝ้าโต๊ะละกัน เดี๋ยวไปซื้อข้าวแป็บ” เจ็บแปล็บเลยครับ

“ก็ซื้อมาให้แล้วนี่ไง โชว์ขอร้องแหละ อย่างน้อยก็กินข้าวที่กูซื้อมาให้หน่อย กูไม่รู้ความสัมพันธ์มึงกับกูตอนนี้จะเป็นยัง แต่ขอนะ อย่าทิ้งความรู้สึกดีดีที่เคยมีให้กันไป” มันไม่หันมามองแล้วเดินลุกออกจากโต๊ะไปเลย นี้มันไม่ใจร้ายไปหน่อยใช่ไหม นี้ใช่ไหมที่กูเคยทำกับมึง กูต้องชดใช้แล้วสินะ ได้งั้นกูก็จะทำเหมือนที่มึงทำกับกู แล้วเราจะได้เห็นดีกันไอ้โชว์ (โชว์กร่างปะทะตุลย์ตื้อ ใครจะแน่กว่ากัน) สักพักไอ้พวกนั้นก็มา

“ไปไหนละ”

“ไปซื้อข้าว แมร่งกวนตีนกูก็ซื้อมาให้แล้ว ไม่แลของกูเลยสักนิด”

“ไม่เป็นไรเดี๋ยวกูกินเอง เสียดายของ” ไอ้เจ๋งพูดพร้อมหยิบจานข้าวที่ผมซื้อให้ไอ้โชว์มันไป

“ตามใจมึงเหอะ เหลือไว้ก็ต้องให้หมาแดกอยู่ดี”

“สัสส เจ๋งแมร่งแย่งข้าวหมาแดก” ไอ้พจน์พูด ก็หัวเรากันไปครับ

“เอ่อ เจ๋ง เดี๋ยวกูกลับคณะก่อนนะ” ไอ้โชว์เดินกลับมาพร้อมข้าวกล่อง

“อ้าวทำไมรีบละเฮีย”

“เออ มีเรียนชดเชยว่ะ เพื่อนโทรตามกูลืม” โกหกไม่เนียนเลย ได้เดี๋ยวเจอกู

“งั้นไปด้วยจะไปหาเพื่อนที่คณะมึงพอดี” ผมลุกขิ้นยืน ตามมัน มันเดินนำออกไปก่อนแล้ว ผมเดินไปจับมือมัน มันก็สะบัดออก ผมก็จับใหม่แน่นกว่าเดิม มันก็แกะออก แถมทำหน้าโหดใส่ผมอีก ได้ไอ้กร่างเอางี้ใช่ไหม

“โชว์คืนนี้มานอนห้องกูมั้ย” ผมถาม

“ไม่อ่ะ บ้านกูมี”

“อ่อ งั้นกูไปนอนบ้านมึงนะ โอเคตามนี้” ผมพูดตัดบท แล้ววิ่งหนีมันเลยกลับมาที่โต๊ะ เพื่อนๆ ก็ยังอยู่

“ไหงกลับมาว่ะ” ผมไม่ตอบแต่ยิ้มๆ

“สัสส ลับลมคมใน ระวังเหอะจะยิ้มไม่ออก” ไอ้เจ๋งว่า

“สัสเจ๋ง มึงก็อย่าปากหมาให้มากเลยมึง ดูแลของตัวเองให้ดีเหอะ” ไอ้พจน์ว่า

“เอ่องั้นเดี๋ยวกูกลับก่อนนะ” ผมบอกพวกมัน จะรีบไปเตรียมตัว

“อ้าวไหงรีบกลับนักว่ะ ตะวันยังตรงหัวอยู่เลย” ไอ้คิวว่า

“กูมีธุระนิดหน่อยนะ”

“ไงก็สู้ๆ นะตุลย์” ไอ้ข้าวให้กำลังใจผม

“อืม ขอบใจพวกมึงทุกคนด้วยนะ” แค่มีพวกมึงอยู่ข้างๆ กูกูก็มีกำลังใจมากขึ้นแล้วแหละ ผมรีบตรงไปซื้อของที่ซุปเปอร์มาเก็ตตรงข้ามมหาวิทยาลัย กะว่าจะซื้อของแล้วก็ทำอาหารอร่อยๆ ให้มันกินสักหน่อย ผมช็อปปิ้งได้สักพัก ได้ขนมที่มันชอบกิน  วันนี้จะทำสปาเก็ตตี้ครีมซอสเห็ดที่มันชอบ ผมรีบหอบข้าวของทั้งหมดไปที่บ้านมัน  ผมจัดการขอใช้ครัวทำกับข้าว ผมเข้าออกบ้านมันจนคนในบ้านชินแล้ว เพราะผมก็เคยมาทำกับข้าว เคยมาช่วยแม่มันทำกับข้าวด้วย

“อืมน้องตุลย์ไม่ต้องทำเผื่อคุณนายกับคุณท่านนะค่ะ วันนี้ท่านมีงานเลี้ยงข้างนอกบ้าน” ป้าจิตบอกผม

“ครับ งั้นผมทำไว้เผื่อให้ป้ากับคนอื่นๆ ในบ้านด้วยละกัน”

“จ้า ไม่ต้องทำเยอะนะเพราะป้าก็กินไม่ค่อยเป็นหรอก”

“ครับ ขอบคุณนะครับป้า อ่อ ป้าถ้าโชว์กลับมาไม่ต้องบอกนะว่าผมมาที่นี่ แล้วทำกับข้าวให้มัน”

“ค่ะ ตามสบายนะค่ะ” แล้วป้าจิตก็ปล่อยให้ผมละเลงอาหารของผมไป อร่อยไม่อร่อยไม่รู้ แต่มึงติดใจแน่เพราะกูใส่ยาเสน่ห์ลงไป 555 ล้อเล่น เป็นเสน่ห์ปลายจวักจากคุณแม่ล้วนๆ

“น้องตุลย์ น้องโชว์มาแล้วค่ะ”

“งั้นฝากป้าไปจัดโต๊ะเลย” ป้าจิต ยกอาหารฝีมือผมไปให้มัน ผมก็ได้แต่แอบมอง ไม่รู้ว่าคุยกันว่าไง แต่มันก็กิน ผมรู้ว่าตอนนี้มันรู้สึกโดดเดี่ยวแค่ไหน กับการที่ต้องมานั่งกินข้าวคนเดียว

“อร่อนดีนะป้าจิต ซื้อมาจากไหนหรอ” มันกินหมดมันก็ถามป้าจิต

“กูทำเองแหละ อร่อยใช่ไหมล่ะ กินซะเกลี้ยงเลย” มันทำหน้าเหมือนเสียฟอร์ม

“ก็งั้นๆ อ่ะ แค่กูหิวเท่านั้นเอง” ตามฟอร์มๆ ไอ้กร่างขี้แอ็กเอ้ย

“หรอ หิวก็กินอีกสิยังมีเหลืออีกเยอะนะ”

“ไม่อ่ะ ป้าจิตงั้นเดี๋ยวผมไปอาบน้ำก่อนนะครับ” แล้วมันก็ลุกเดินขึ้นห้องไป มีหรอที่ผมจะไม่ตาม ตามจิตเลยครับ ตามติดชีวิตที่หายไป (ชื่อรายการใหม่ของผม 555)

“ตามมาทำไม กลับไปเลยไป” มันหันมาไล่ผม

“เรื่อง บอกแล้วไงว่าจะมานอนด้วย” จังหวะนี้หน้าด้านเท่านั้นที่ครองโลก อิอิ

“ใครอนุญาตไม่ทราบ ห้องใครห้องมันโว้ย” ก็เถียงไปตลอดทางเดิน จนเดินเข้ามาถึงห้องมัน โดยที่มันยังไม่ทันได้ไล่

“อาบน้ำด้วยสิ” ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงยั่วยวน

“ไม่” มันพูดเสียงแข็งคำเดียว ผมก็ตกใจแต่ก็ต้องทน เพื่อวันของเรา สู้โว้ยๆ

“งั้นมึงอาบเถอะ กูอาบแล้วแหละ” ผมโกหกไปไม่เนียนเลยสักนิด เพราตอนนี้ยังใส่ชุดนิสิตอยู่เลย ทำไงได้เค้าไม่ให้อาบด้วยหนิ มันหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

อีกนานไหม เมื่อไหร่นะ ที่ผมกับมันจะได้กลับมามีความสุขในห้องนี้ ห้องแห่งความทรงจำ ทั้งความเจ็บปวด ความทุกข์ ความสุข ยังคละคลุ้งวนเวียนอยู่ภายในห้องนี้ คิดแล้วน้ำน้ำก็ไหลอยู่ข้างใน โชว์กูขอโทษละกัน ที่ผ่านมามึงคงเจ็บปวดเพราะกูมามาก กูขอโทษจากใจจริง แล้วก็หวังว่าวันของเราจะย้อนกลับคืนมา

“มานี้สิ เดียวเช็ดผมให้” ผมนั่งบนเตียงรอมันมาหาอย่างที่เคยเป็น แต่ตอนนี้มันเห็นผมเป็นเพียงอากาศธาตุที่ไม่มีตัวตนสำหรับมัน ไม่มอง ไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ มีบ้างเล็กน้อยเท่านั้น นี้กูทำผิดมากขนาดนั้นเลยหรอว่ะ นี้คือโทษทัณฑ์ของกูใช่ไหม ผมได้แต่มองมันทำอะไรต่อมิอะไรของมัน เหมือนวิญญาณที่มันไม่เห็นผมแต่ผมเห็นมัน มันล้มตัวลงนอนบนเตียงไม่คิดแม้แต่จะมองผม โชว์มีกร่างแบบเดิม ด่ากู ทำร้ายกูยังดีเสียกว่า อย่างน้อยก็ทำให้รู้ว่ากูยังยืนอยู่บนพื้นที่ชีวิตของมึง กูไม่ชอบแบบนี้เลย กูพยายามเข้มแข็ง พยายามยิ้มให้มึง ทั้งๆที่ในใจกูเจ็บปวดแค่ไหน กูรู้ซึ้งถึงความรู้สึกมึงแล้ว กูรู้ซึ้งแล้ว กูขอโทษ

“นอนด้วยนะ” ผมล้มตัวนอนข้างๆ มัน มันหันหลังให้ผมไปอีกทาง นี้ใช่ไหม ต่อให้อยู่ใกล้แค่คืบก็เหมือนยิ่งไกลไปเสียทุกที เฮออ จะทำไงดีว่ะเนี้ยะ สู้ต่อไปตุลย์จอมตื้อ เราถือคตินี้แล้วหนิ เพื่อนำคืนไอ้กร่างของเราคืนมา กอดแมร่งเลย มันก็นอนนิ่งครับ มันหลับหรือมันชอบว่ะเนี้ยะ อิอิ

[oakky]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาต่ออีกนะคับ