พิมพ์

[picture]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ผมอ่านไปก็งงไป เหมือนข้ามไปเลย
แต่ก็ ขอบคุณครับ (:

[kimhayang]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาต่อให้แล้วนะคับ ^^

ขอโทดอีกทีที่ทำให้ทุกคนงงนะคับ อิอิ




“........สวัสดีครับ................”

“หมอกร  ...นี่หมอวานะ โทษทีนะที่โทรมารบกวน วันนี้หมอว่างมั้ย ขึ้นเวรที่โรงบาลXXX แทนเราหน่อยสิ”

“วันนี้เหรอ...........อืมมมม...ว่าง...เวรบ่ายเหรอ.... ”

“ใช่จ้าเวรบ่าย พอดีเราติดธุระหน่ะ ”

“ได้...เดี๋ยวขึ้นแทนให้”

“ขอบคุณมากเลยจ้า..... ”

วันนี้เป็นวันที่สองแล้วครับที่ผมรับขึ้นเวรให้หมอคนอื่น  เมื่อวานก้อขึ้นให้หมอนพ วันนี้ก้อจะขึ้นให้หมอวาอีก
ผมไม่รู้เหมือนกันครับว่าผมเป็นอะไร

ตั้งแต่วันแรกที่นายคนนั้นกลับไป  ใจผมคิดว่า...... ผมคงรู้สึกดี...... เมื่อผมได้ชีวิตสงบๆแบบเดิมกลับมา
แต่เย็นวันนั้นเมื่อผมเลิกงานกลับมาที่บ้าน ผมเริ่มรู้สึกว่า ................
วันนี้บ้านไม่เหมือนเดิม   .................................................

เมื่อถึงเวลาทานข้าวเย็นผมก้อพึ่งนึกได้ว่าผมยังไม่ได้ซื้ออาหารเย็นมาเลยครับ
ด้วยความขี้เกียจ ผมเลยโทรสั่งสปาเกตตี้ร้านกุ๊กเก่งเหมือนเดิม

อาหารแบบเดิม  จากร้านเดิม
แต่วันนี้ผมกลับรู้สึกว่า........................รสชาดไม่เหมือนเดิม

.....ผมไม่อยากยอมรับเลยครับว่า
พอนายคนนั้นไม่อยู่ .......................................
บ้านหลังนี้.....เงียบ................เกินไป...............
และผมก้อ..........,เหงา.................เกินไป...............

เมื่อคืนผมก้อนอนไม่หลับ  คิดถึงเหตุการณ์ในคืนนั้น  .........................
ผมรู้นะครับว่านายคนนั้นทำอะไรผมบ้าง
แต่ที่ไม่รู้คือ.....................
ทำไม.....ผมไม่โวยวาย...................
ทำไม...........ผมต้องแกล้งทำเป็นหลับ........................
ทำไม..............ใจผมต้องเต้นแรงขนาดนั้นด้วย.........................


ผมไม่อยากกลับไปนั่งเหงาๆที่บ้าน ก้อเลยรับขึ้นเวรติดๆกันมาสองวันแล้วครับ...
ลงเวรเหนื่อยๆกลับถึงบ้านจะได้หลับไปเลยไม่ต้องคิดอะไรฟุ้งซ่านมากมาย.............


ตอนนี้เที่ยงคืนกว่าแล้วครับ ผมขับรถกลับจากขึ้นเวรที่โรงพยาบาล
มาถึงก้อเจอเงาตะคุ่มๆนั่งอยู่หน้าบ้านครับ

“เฮ้ย....นายแทน ...นายมาทำอะไรที่นี่”

“คุณไปไหนมา..............ผมมานั่งรอตั้งแต่ตอนเย็น “
“ วันนี้ผมซื้ออาหารมาเยอะแยะ ......ตั้งใจจะมาทำกับข้าวให้คุณทาน”
“แต่ตอนนี้ยุงมันคงหามกุ้งไปกินหมดแล้วมั้ง” (ยุงบ้านแกสิ..กินกุ้ง)
“เมื่วานผมก้อมา ผมรอคุณจนถึงเที่ยงคืน ”
"เนี่ยดูซิ ยุงกัดผมจนดำไปทั้งตัวแล้วเนี่ย"
"ถ้าผมโดนยุงกัดจนป่วยไป คุณต้องรับผิดชอบผมด้วย"
บลา....บลา....บลา

“เมื่อไหร่จะหยุดพูด ...ชั้นจะได้พูดบ้าง”
“ ชั้นไม่ได้บอกให้นายมา  และนายโง่เองที่มานั่งล่อยุงแบบนี้”
“อีกอย่าง...นายก้อดำมานานแล้ว...ไม่ใช่พึ่งมาดำเพราะโดนยุงกัด”
“และที่สำคัญ ชั้นไม่ได้บอกให้นายมา ”
“เพราะฉะนั้น......ชั้นไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบอะไรนาย”

“แต่คุณก้อรู้ว่ายังงัยผมก้อต้องมา  คุณไม่น่าจะแกล้งหลบผมแบบนี้ ”

”ชั้นไม่ได้หลบ ชั้นไปขึ้นเวร“

“แต่ผมไปถามที่แผนกฉุกเฉินแล้ว เจ้าหน้าที่บอกว่าคุณไม่ได้ขึ้นเวร”

“ชั้นไปขึ้นเวรที่โรงพยาบาลบาลอื่น”

“แล้วทำไม...... ”

“พอ..พอ หยุดซักได้แล้ว  ดึกแล้ว นายกลับไปได้แล้ว”

“ผมไม่กลับ.... ”

“กลับไปได้แล้ว...ชั้นเหนื่อย...จะพักผ่อน”

“ผมไม่.... ”

“นายกลับไปได้แล้ว ส่วนอาหารชั้นจะเก็บเข้าตู้เย็นไว้  พรุ่งนี้นายรีบมาทำแล้วกัน”

“ผม........... อ๊ะ........ครับๆๆๆๆ”

“ไม่ต้องดีใจขนาดนั้นก้อได้................ เพราะถ้าพรุ่งนี้อาหารไม่อร่อย......ชั้นเอานายตายแน่”

“คร้าบ.....ผมนายแทนจะทำสุดฝีมือเลยคร้าบ.... ”

“หึ  หึ  ...แล้วจะคอยดู”

“ผมกลับก่อนนะครับ”

“อืมมมมม.. ขี่รถระวังๆด้วยนะ.”

“ครับผม.... ”


”เดี๋ยวแทน......เอ่อ....ขอยืมโทรศัพท์หน่อย.. ”

นายแทนยื่นโทรศัพท์ให้ผมแบบงงๆครับ
ผมกดตัวเลขสิบหลักลงไป  089861xxxx แล้วยื่นโทรศัพท์คืนให้ครับ

“นี่เบอร์ชั้น............. ถ้าวันไหนจะมาให้โทรมาก่อน เผื่อชั้นติดเวร จะได้ไม่ต้องเสียเวลานั่งรอ”

“เบอร์คุณเหรอครับ.... ”

"อืมมมม...."

“ให้ผมจริงๆนะครับ”

“ก้อจริงหนะสิ แล้วกะอีแค่เบอร์โทร ไม่ต้องทำท่าทางดีใจมากมายขนาดนั้นก้อได้”

“สำหรับผม............มันไม่ใช่แค่เบอร์โทรนะครับ มันหมายถึงอะไรมากกว่านั้น คุณอาจจะไม่เข้าใจ”

“ชั้นก้อไม่อยากจะเข้าใจนายนักหรอก ปวดหัว   รีบๆกลับไปได้แล้ว  ”

“ครับผม  แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะครับ”


เฮ้อ.....กว่าจะไปได้นะครับ....แทบจะต้องยืนหลับกันหน้าบ้านเลยครับ.....ปวดหัวกะนายคนนี้จริงๆ
เอ๊ะ...แล้วผมยิ้มทำไมเนี่ย...


อาบน้ำเสร็จ กำลังจะเข้านอน  เสียงโทรศัพท์ผมก้อดังขึ้นครับ...
เอ๊ะเบอร์ใคร ไม่คุ้นเลย
“ครับ.......สวัสดีครับ”

“จะเข้านอนแล้วเหรอครับ..... ”

“นายแทน.... ”

“ดีใจจัง..........จำเสียงผมได้ด้วย”

“มีอะไร”

“ผมจะโทรมาบอกว่า .....ราตรีสวัสดิ์ ..ครับ”

“แค่นี้ใช่มั้ย........จะได้วาง”

“เดี๋ยวครับ ผมอยากบอกว่า  ...........”
“วันนี้ผมแค่โทรบอกราตรีสวัสดิ์คุณ.แต่อีกไม่นานผมจะไปบอกราตรีสวัสดิ์คุณด้วยตัวผมเอง..ทุกคืนแน่นอนครับ”

 ไอ้....ไอ้บ้า....ไอ้โรคจิต.......ไอ้ดำน้ำเน่า..................

เฮ้อ.........................................................

ไม่ใช่ว่าผมไม่รู้นะครับว่านายคนนั้น คิดอะไรกับผม
แต่ที่ผมไม่รู้คือ มันจะจริงจังไปนานแค่ไหน  และจริงๆแล้วตัวผมเองรู้สึกยังงัย
แต่ที่ผมรู้แน่ๆตอนนี้ก้อคือ............................................................ ผมกำลังยิ้มอยู่ครับ


จากวันที่ผมให้เบอร์โทรไป  นายแทนก้อโทรหาผม  เช้า กลางวัน เย็น และก่อนนอนครับ
จนผมต้องยื่นคำขาดว่าให้โทรได้วันละไม่เกินสองครั้ง
ไม่รู้ว่าจะต้องโทรทำไมมากมายครับ  เพราะยังงัยก้อต้องมาทานข้าวเย็นที่บ้านผมทุกวันอยู่แล้ว

ตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา ชีวิตผมก้อดำเนินไปตามปกติโดยมีนายคนนั้นเข้ามาเป็นแขกประจำในชีวิตผมทุกวัน

นายแทน...........ทำอาหารอร่อยสมกับที่โม้ไว้  แถมทำแต่ของชอบผมทั้งนั้นเลย
 ผมต้องให้ป้าแดงช่วยซื้ออาหารสดเก็บไว้ในตู้เย็น  เพราะไม่อยากให้เป็นภาระนายแทนฝ่ายเดียวครับ 
วันไหนที่ผมขึ้นเวรบ่ายผมก้อบอกเค้านะครับ  ไม่อยากให้ต้องมานั่งรอ
แต่เค้าก้อมารอผมเลิกงานตอนเที่ยงคืนอยู่ดีแหละครับ
ผมห้ามก้อไม่ยอม บอกว่าอยากมาส่งผมเข้านอน.......เฮ้อ........
แต่จะว่าไปแล้ว แบบนี้ก้อดีเหมือนกันครับ

นี่ก้อเป็นอีกเรื่องที่ผมขี้เกียจจะห้ามแล้วครับ 
ทุกๆวัน นายแทนจะรอจนกระทั่งผมอาบน้ำ เข้านอน จริงๆครับ.....ถึงจะยอมกลับไป
บอกอยู่คำเดียวว่าอยากส่งผมเข้านอน...จนผมจนปัญญาที่จะไล่แล้วแล้วครับ

นอกจากเรื่องนี้แล้ว  นายแทนก้อไม่ได้วุ่นวายอะไรมากมาย...
นอกจากแอบจับมือผมบ้างเวลาล้างจาน หรือพยายามจะหอมแก้มผมบ้างเวลาผมเผลอ
ก้อโดนผมด่าไปทุกครั้งแหละครับ
แต่ท่าทางจะโรคจิต โดนด่าขนาดนั้นยังยิ้มอยู่ได้


ถ้าถาม......ว่าตอนนี้..ผมรู้สึกยังงัย
ผมยังตอบไม่ได้ครับ.....
ผมตอบได้แค่ว่า ......ตอนนี้ผมรู้สึกดี .............
รู้สึกดี...ที่มีคนๆนึง...คอยดูแล เอาใจใส่ผมเป็นอย่างดี...................
คอยทำให้เรื่องธรรมดาในชีวิตประจำวันทั่วๆไป .....กลายเป็นเรื่องที่พิเศษ
คนๆนึงที่พยายามทำให้ผมสบายใจ.....ในเวลาที่ผมเครียด ...
ถึงแม้บางครั้งจะทำให้ผมเครียดมากขึ้นก้อตาม..........................................






##.....................ให้ชั้นได้ดูแลเธอได้มั้ย......
เอ๊ะ...เสียงโทรศัพท์ผมเหรอ   ใครเปลี่ยนริงโทนให้ตั้งแต่เมื่อไหร่
....แต่ก้อคงมีคนเดียวแหละครับ..........นะ
“มีอะไร........”
“คิดถึงครับ....”
“ไร้สาระ................มีอะไร..ว่ามา....”
“55555....... เย็นนี้ผมต้องทำโอทีนะครับ คงเสร็จซักสองทุ่มแหละ....”
“อืมมมม..เหรอ....”
“เย็นนี้คุณสั่งอาหารมาทานก่อนเลยนะครับ...ไม่ต้องรอ”
“ชั้นไม่เคยคิดจะรออยู่แล้ว...”
“โห...คนเรา ใจร้ายหวะ...”
“ชั้นใจร้ายเฉพาะกับคนอย่างนายแค่นั้นหรอก...”
“เอาวะ......อย่างน้อยก้อจัดว่าเป็นคนพิเศษแหละ...”
“ขอโทษนะครับ  ที่เย็นนี้ต้องปล่อยให้คุณทานข้าวคนเดียว...”
“เพ้อเจ้อ....ชั้นไม่ใช่เด็กๆนะ..”
“แต่ถ้าไม่ดึกจนเกินไป ..ชั้นจะรอแล้วกัน.”
“แค่นี้ใช่มั้ย....ชั้นจะตรวจคนไข้ต่อ. ...นายก้อกลับไปทำงานได้แล้ว...”

“แทน..แทน...” ผมได้ยินคนเรียกชื่อแทน แว่วเข้ามาในโทรศัพท์ครับ
“เออ...มีไรวะโต...กรูคุยโทรศัพท์อยู่...”
“....เหรอวะ....โทษที ..ถ้ามึงคุยเสร็จแล้ว มาช่วยกรูดูรถคันนี้หน่อยนะมึง...”
“เออๆ.....เดี๋ยวกรูไป   มึงนี่น้า...กรูกะลังสวีทกะที่รักกรู...มึงก้อเป็นมารกรูอยู่ได้...”
“หน้าด้านเนอะมึงอะ.... ...”
มันหน้าด้านจริงๆด้วยครับ....ผมรีบวางหูแทบไม่ทัน
ก้อผมไม่ได้หน้าด้าน(ดำ)อย่างมันนี่ครับ ก้อต้องอายบ้างอะไรบ้างแหละ



“อ้าวว..... ป้าแดง .โกรธอะไรใคร ทำไมทำหน้าอย่างนั้นหละครับ...”
“สวัสดีค่ะ....คุณหมอ...”
“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ .....ป้าโมโห นังเพียรกับพวกแม่บ้านOPDหนะสิค่ะ... ...”
“เรื่องอะไรเหรอครับ”
“ก้อเมื่อตอนเที่ยงสิคะ ป้าเดินผ่านOPD เห็นนังเพียรกับพวกแม่บ้าน กำลังจับกลุ่มกันอยู่เลยค่ะ พอป้าเดินไปเข้าใกล้ถึงรู้ว่าพวกนั้นหนะกำลังนินทาคุณหมอ...”
“ป้าก้อเลย....ก้อเลย...แอบฟัง...”
“นินทาผมเนี่ยนะครับ.....แล้วเค้านินทาเรื่องอะไรครับ...”
“ก้อเรื่องคุณหมอกับคุณแทนนั่นแหละค่ะ พวกนั้นมันว่าคุณหมอกับคุณคนผู้ชายคนหล่อๆผิวคล้ำๆหนะเป็นแฟนกัน... ...”
“แล้วนังเพียรยังพูดอีกนะคะ เสียดายคุณหมอ เป็นโสดมาตั้งนาน หน้าตาก้อดี หน้าที่การงานก้อดี ไม่น่ามีแฟนเป็นผู้ชาย...”
“แถมผู้ชายคนนั้นก้อเป็นแค่ช่างซ่อมรถด้วย ไม่มีอะไรคู่ควรกับคุณหมอซักอย่าง ถึงจะหน้าตาดีก้อเถอะ...”
“ป้าทนฟังต่อไม่ได้ป้าก้อต้องเลยออกไปจัดการกับนังพวกนั้น ...”
“ป้าก้อบอกพวกนั้นไปนะคะว่าคุณหมอกับคุณแทนเป็นแค่เพื่อนกัน...”
“พวกนั้นก้อไม่เชื่อนะคะบอกว่าเพื่อนอะไร  มาหากันทุกวัน...”
“ป้าทนไม่ไหว ก้อเลยบอกไปว่า”
 “ถ้าคุณหมอกับคุณแทนจะเป็นแฟนกัน แล้วมันไปหนักส่วนไหนของพวกมัน...”
“นังเพียรมันยังมีหน้ามาพูดนะคะ ว่าไม่ได้หนักส่วนไหนหรอก .... ...”
“แต่แค่เป็นห่วง....กลัวคุณหมอจะถูกหลอก ถูกผู้ชายปอกลอกแค่นั้นเอง...... ...”
“ป้าฟังแล้วอยากจะเข้าไปตบมันเดี๋ยวนั้นเลยค่ะ เสียดายผู้ตรวจการเดินมาพอดี”
“ ป้าไม่อยากให้เรื่องเสียหายถึงคุณหมอ...   ป้าก้อเลยเดินออกมา...ไม่งั้นนะ..ป่านนี้...”
“ช่างเค้าเถอะครับป้า....เค้าจะพูดยังงัยก้อช่างเถอะ ถ้าเราไม่ได้เป็นอย่างที่เค้าว่า...”
“เราก้อไม่ต้องฟัง ไม่ต้องสนใจ เดี๋ยวเค้าก้อเบื่อไปเองแหละครับ...”
“แต่ยังงัยก้อขอบคุณป้ามากที่ช่วยพูดให้ผม ... ป้าไปทำงานเถอะ...”
“ค่ะ...คุณหมออย่าคิดมากนะคะ...”
“ครับ... ...”

เฮ้อ.............................
ถึงผมจะบอกป้าแดงว่าไม่ต้องใส่ใจ แต่ผมก้อทำไม่ได้ตามที่พูดหรอกครับ
เพราะเรื่องนี้...........คือสิ่งที่ผมกลัว......และวิตกกังวลมาตลอด
เพราะเรื่องนี้................คือสิ่งที่ผมไม่อยากให้เกิดขึ้นที่สุด
เพราะเรื่องนี้..................คือสิ่งที่ผมไม่อยากได้ยินได้ฟังที่สุด
เพราะเรื่องนี้........................คือสิ่งที่เป็นปมติดค้างในใจผม ...ที่ทำให้ผมไม่สามารถเปิดใจให้นายแทนได้อย่างเต็มที่
แล้วผมจะทำยังงัย........กับเรื่องนี้ดี

ตอนนี้สามทุ่มครับ.....ผมนั่งจ้องText Bookหน้านี้มาเป็นชั่วโมงแล้วครับ
ผมพยายามที่จะอ่านแต่มันไม่มีสมาธิเลยครับ
ก๊อกๆๆๆ
“มาแล้ววววคร้าบ...นายแทนสุดหล่อมาแล้วครับ ...”
“คุณทานข้าวหรือยังครับ ...”
“ยัง ...ไม่หิว”
“ฮ้า.....นี่มันสามทุ่มแล้วนะครับ..หิวไม่หิวก้อต้องกินแหละ. ..อ๊ะ อ๊ะ หรือว่ารอผม .”
“งั้นเดี๋ยวผมทำบะหมี่ให้ทานนะครับ ...”
“ไม่ต้อง..........ชั้นไม่หิว ...”
“หิวไม่หิวก้อต้องกินครับ ...ห้ามดื้อ ...”
“เอ๊ะ.....!!ก้อชั้นบอกไม่กินไม่กิน   ไม่ได้ยินหรืองัย  แล้วนายจะวุ่นวายอะไรกับชั้นนักหนา ...”
ผมเห็นนายแทน หน้าเจื่อนลงทันที ที่โดนผมตวาด ผมก้อเริ่มรู้สึกผิดนิดหน่อยครับ
“วันนี้คนไข้เยอะเหรอครับ...หรือคุณเครียดเรื่องอะไร ...”
“……………….”
 “คุณทานเค้กกับนมอุ่นๆมั้ย เดี๋ยวผมออกไปซื้อให้ ...”
“……………….”
“หรือจะเอาอย่างอื่น ผมออกไปซื้อให้ได้นะ ...”
“ไม่ต้อง ......ชั้นบอกแล้วงัยว่าไม่หิว  ถ้าหิวชั้นจะหากินเอง   ...”
“ครับ.... ...”
“นายกลับไปได้แล้ว ...”
“ทำไมหละครับ  คุณเหนื่อยเหรอ ...งั้นวันนี้ผมกลับก่อนก้อได้...คุณจะได้รีบพักผ่อน ...”
“ไม่ใช่.......... ...”
“นายกลับไปได้แล้ว ...และไม่ต้องมาที่นี่อีก....”
“.................คุณกำลังล้อผมเล่นอยู่ใช่มั้ย ...”
“ชั้นพูดจริง ...”

“ทำไมหละครับ.....ผมทำอะไรให้คุณไม่พอใจ...”
“ผมคิดว่าเรากำลังเข้ากันได้ดีซะอีก...”

 “ไม่....นายคิดไปเอง..........ความจริงเราเข้ากันไม่ได้ เราแตกต่างกันมาก...เราต่างกันทุกอย่าง”
“ที่ผ่านมา...ชั้นแค่ยอมให้นายทำอะไรๆให้ เพื่อตัดรำคาญ...”
“แต่ตอนนี้ชั้นคิดว่า...ชั้นเริ่มจะรำคาญที่นายเข้ามาวุ่นวายกับชีวิตชั้นมากเกินไปแล้ว...”
“นายกลับไปที่ของนายเถอะ..ชั้นก้อจะกลับไปที่ของชั้นเหมือนกัน.”
เงียบ...........................ครับ ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ
ซักพัก..ผมก้อได้ยินเสียงนายแทนพูดขึ้นครับ ...เสียงมันช่างเศร้า.......เศร้าจนผมใจหาย
“ผมไม่เข้าใจ...อะไรคือที่ของคุณ ...อะไรคือที่ของผม ... ...”
“มันเป็นที่เดียวกันไม่ได้รึงัย ...”

“ไม่ได้......”
ผมต้องใช้ความพยายามอย่างมากครับ กว่าจะหลุดประโยคนี้ออกมาได้
“ชั้นเป็นหมอ....ที่ของชั้นคือที่นี่ สังคมของชั้นอยู่ที่นี่ ...”
“นายเป็นช่างซ่อมรถ ที่ของนายอยู่ที่นั่น สังคมของนายก้ออยู่ที่นั่น ...”
“ที่ของนายกับที่ของชั้นมันไม่มีทางเป็นที่เดียวกันไปได้.”

“เรื่องนี้เองเหรอ...ตลอดเวลาคุณคิดอย่างงี้เหรอ ...คุณไม่เคยมองว่าผมเท่าเทียมกับคุณเลยเหรอ”
“ความจริงใจของผม..ไม่ช่วยทำให้ผมเท่าเทียมกับคุณเลยเหรอ”

“ผมเสียใจ.................................. ...”

“และผมขอโทษ..ที่เข้ามาวุ่นวายในชิวิตคุณ. ...”

“ผมสัญญาว่าต่อไปนี้ผมจะไม่มาสร้างความวุ่นวายให้คุณอีก............................. ...”

ไปแล้วครับ....นายแทนไปแล้ว.....ผมรู้นะครับ..ว่าเค้าคงเสียใจมาก แต่ผมคิดว่าอีกไม่นานเค้าคงทำใจได้
ขอโทษนะแทน......

ผมคิดว่าแบบนี้ดีแล้วครับ.....ทุกอย่างจะได้จบ และผมจะได้กลับสู่โลกแบบเดิมซะที
ผมควรจะดีใจที่ทุกอย่างเป็นไปตามที่ผมอยากให้เป็น.....
แต่ทำไม .......ผมถึงรู้สึกว่า.......หัวใจผมกำลังร้องไห้


เดี๋ยวพุ่งนี้มาต่อใหม่คับ

[watop]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ขอบคุณครับ

 

[-:- ASE"KUNG -:-]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

หนุกๆมาต่ออิกนะ
ขอบคุนครับ

[na_zar]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

รอยอุครับ มาต่ออีกน๊ะครับ สนุกมากเลยอ่ะ

[benzbabo]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ต่อ เร็วๆๆ เน่อ เพื่อน

[> ToPKunG <]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

เศร้าจังเลยคับ

มาต่อให้ไวๆนะคับ

[baikhow]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

thanks

[kon3333]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาต่อไวๆนะคับ รออยู่

[watop]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

อยากจะบอกว่า ผมไปแอบอ่านมาแล้วครับ

เตรียมผ้าเช็ดน้ำตาไว้ล่วงหน้าเลยนะครับ

 

[kimhayang]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มันไม่ได้เศร้าอย่างที่ดิดหรอกนะคับ 

มต่อกันเลยดีกว่า 


หวัดดีครับ.......ผมไอ้แทนเองครับ
ไอ้แทนที่เป็นช่างซ่อมมอไซด์หนะครับ
ใช่แล้วครับ...ไอ้แทนคนเดียวกะที่ไปตามจีบคุณหมอกรอยู่เป็นเดือนๆนั่นแหละครับ
และก้อเป็นคนเดียวกันกับไอ้แทนที่ถูกเค้าไล่ออกมานั่นแหละครับ

........สภาพผมตอนนี้เหรอครับ เมาเยี่ยงหมา    หน้าตาดูไม่ได้เลยครับ......
ก้อคนร้องไห้ไป ...กินเหล้าไป ..จะให้มันดูดีเหมือนพระเอก MVได้ยังงัยหละครับ
ขนาดไอ้โต ....ที่มันนั่งกินเหล้าเป็นเพื่อนผม   มันยังไม่อยากมองหน้าผมเลยครับ
มันบอกไม่อยากมองเพราะมองแล้วมันรู้สึก....................สมเพช 5555
  ฮือ .....  ฮือ....ฮือ........
แต่จะว่าไปแล้ว ผมว่าสภาพผมตอนนี้มันก้อเหมาะกับตัวผมและที่ของผมดีนะครับ...

แล้วนี่ ผม จะต้องพูด ผม ทำไมเนี่ย  ต้องพูด กรู สิวะ ถึงจะเหมาะกับกรู และที่ของกรู ดี  5555
 ฮือ .....  ฮือ....ฮือ……..

“กรูถามรายมึงหน่อยดิว้า...เหี้ยโต ...
“คนอย่างกรูเนี่ย.....มันต่ำต้อยกว่าเค้านักหรืองายวะ เค้าถึงต้องขับไล่ไสส่งกรูด้วยยยยยยยย”

“…..มึงถามคำถามนี้มาเป็นสิบๆรอบแล้วนะเว้ย กรูขี้เกียจจะตอบแล้วนะ”

“  กรูอยากรู้.....ว่าคนอย่างกรูเนี่ยมันต่ำต้อยนักหรืองัยวะ”

“มันไม่ใช่ต่ำต้อยหรอก .....มันแค่แตกต่าง.... ”
“เค้าแตกต่างจากมึง   มึงก้อแตกต่างจากเค้า ......กรูก้อเคยเตือนมึงแล้ว”

“ แต่กรูชอบเค้า จริงๆนะเว้ย......กรูจริงใจกับเค้าจริงๆ  กรูไม่ได้จะไปหวังอะไรจากเค้าเลยนะ”

“ กรูรู้....มึงพูดกรอกหูกรูมาเป็นร้อยๆรอบแล้ว ...แต่กรูไม่ใช่เค้า... กรูตอบแทนเค้าไม่ได้หรอก”

“เฮ้อ......................แต่มึงก้อต้องเห็นใจเค้านะ..เค้าเป็นถึงหมอ เค้าก้อต้องมีสังคมของหมอๆ”
“มึงจะให้เค้ามาคบกับมึง......มาอยู่กับมึง มันก้อคงยากอะ......เป็นใครก้อคงคิดหนักแหละกรูว่า”
“แค่ลำพังเค้าเป็นผู้ชาย แล้วมึงไปจีบเค้า.........มันก้อ ยากแล้วนะกรูว่า ”
“แต่นี่เค้ายังเป็นผู้ชายที่ รวย กว่ามึง.......... การศึกษาสูงกว่ามึง มึงจะให้มันง่ายๆได้งัยวะ”
ผมเงียบครับ ก้อไม่รู้จะพูดอะไรนี่ ครับ...
ทุกอย่างที่ไอ้โตมันพูด..มันเป็นความจริงที่ผมก้อรู้อยู่แก่ใจครับ
แต่ความจริงที่รู้อยู่แก่ใจ กับความจริงที่ได้ยินจากปากเค้า...มันเจ็บปวดต่างกันครับ

 “เฮ้อ......................กรูก้อรู้นะ ว่าเค้ากับกรูแตกต่างกัน“
“ แต่กรูก้อหวังว่า.....ซักวัน ..........
ความรักของกรู ......ความจริงใจของกรู.......... สิ่งที่กรูทำให้เค้า ”
... จะทำให้ความแตกต่างมันน้อยลงได้”
“กรูไม่คิด....ว่ามันจะจบลงเร็วแบบนี้ ................................... ”

“จบเร็ว  ก้อเจ็บน้อยนะมึง........................... ”

“เฮ้อ...................... ”
“เฮ้อ...................... ”
ต่างคนต่างถอนใจครับ


“แล้วมึงจะเอางัยต่อ” จู่ๆไอ้โตก้อถามผมขึ้นมาครับ

“กรูไม่รู้...........แต่กรูไม่ยอมแพ้ง่ายๆหรอก... ”
“แต่วันนี้กรูเสียใจ....กรูขอกินเหล้าก่อน”

แล้วผมกับไอ้โตก้อกินเหล้าจนเมาหลับกันไปครับ

หลังจากวันนั้นผมก้อพยายามกลับมาใช้ชิวิตตามปกติของผมแหละครับ
แต่ผมก้อยังไม่เลิกคิดถึงเค้านะ ..
หลายครั้งที่ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
อยาก....โทรหา ...อยากส่งข้อความเหมือนที่เคยทำ
อยาก....ได้ยินเสียงเค้า............
อยาก.....ทำกับข้าวให้เค้ากิน................
อยาก......ส่งเค้าเข้านอน..............................
อยาก.......บอกเค้าว่า........................ผมคิดถึง



สวัสดีครับ .... ผมหมอกรนะครับ 
หลังจากวันนั้นผมก้อพยายามกลับมาใช้ชิวิตแบบเงียบๆตามปกติของผมแหละครับ
ภายนอกผมอาจจะดูเป็นปกติ
แต่ในใจผม.....มันไม่ได้ปกติเลยครับ

 ผมใช้ชิวิตแบบเงียบๆแบบนี้มาเป็นเวลาเกือบสองอาทิตย์แล้วครับ
ในท่ามกลางความเงียบ  ผม..ไม่อยากยอมรับเลยว่าผมรู้สึก.......เหงา

ผม.....อยากเห็นหน้าดำๆกวนๆ

ผม......อยากได้ยินเสียง.....อยากฟังคำพูดน้ำเน่าๆ

ผม........ อยากทานอาหารฝีมือพ่อครัวตัวดำ.

ผม...........อยากมีคนมาส่งผมเข้านอน

ผม.............อยากบอกเค้าว่า.......................ผมคิดถึง



ก๊อกๆๆๆ....

“คุณหมอคะ....เย็นแล้วนะคะ  คุณหมอไม่กลับเหรอคะ... ”

“เดี๋ยวกลับครับป้า... ”

“เอ่อ.....คุณหมอคะ ”

“ครับป้า...มีอะไรครับ ”

“คุณหมออย่าว่าป้าจุ้นจ้านเลยนะคะ ... พักนี้ป้าเห็นคุณหมอซึมๆเหม่อๆ ”
“คุณหมอมีอะไรไม่สบายใจหรือปล่าวคะ ”

“ไม่นี่ครับ ผมก้อเงียบๆเป็นปกติแบบนี้อยู่แล้วนี่ครับ ”

“เมื่อก่อน คุณหมอ คุณหมอแค่เงียบ  แต่ไม่ได้ซึมแบบนี้นี่คะ ”
“หรือจะเป็นเรื่องที่ป้าเล่าให้ฟังวันนั้น ”

“ไม่หรอกครับ ผมลืมเรื่องวันนั้นไปแล้ว ”

“หรือคุณหมอทะเลาะกับคุณแทน เพราะป้าไม่เจอหน้าคุณแทนมาสองอาทิตย์แล้ว ”
“...........................”

“ขอป้าพูดอะไรหน่อยนะคะ  คุณหมออาจจะโกรธป้าก้อได้ แต่ป้าหวังดีกับคุณหมอจริงๆ ”
“ป้าไม่รู้หรอกค่ะว่าคุณหมอกับคุณแทนเป็นอะไรกัน และป้าก้อไม่อยากรู้ด้วย ”
“ป้ารู้แต่ว่าคุณแทนเป็นคนน่ารัก จริงใจ คอยดูแลเอาใจใส่คุณหมอเป็นอย่างดี ”
“ส่วนคุณหมอก้อดูมีความสุขดี เวลาอยู่กับคุณแทน
“ช่วงที่คุณแทนอยู่ด้วย คูณหมอดูมีชีวิตชีวา  คุณหมอพูดคุยมากขึ้น ยิ้มบ่อยขึ้น หัวเราะบ่อยขึ้น ”
“ป้าเห็นแล้วยังรู้สึกดีเลยค่ะ....
......แล้วคุณหมอจะไปสนใจคนอื่นทำไม ”

“แต่..คนเราไม่ได้อยู่คนเดียวนะครับป้า..เรายังต้องอยู่ในสังคม ”
“ถ้าไปไหน ...สังคมก้อซุบซิบนินทาเรา แล้วเรายังจะยิ้ม...หัวเราะ...ยังจะมีความสุขได้เหรอครับ ”

“เราก้อไม่ต้องใส่ใจสิคะ อีกไม่นานพอมีเริ่องใหม่ สังคมก้อไปซุบซิบนินทาเรื่องใหม่เองแหละคะ”
“ป้าขอถามหน่อยนะคะ วันๆนึงคุณหมอได้พูดคุยหรือข้องเกี่ยวกับคนที่นินทาคุณหมอซักแค่ไหนกันคะ”

"แทบจะไม่เลยครับ"

“ก้อนั่นหนะสิคะ..... แล้วคุณหมอจะไปใส่ใจกับคนพวกนั้นทำไมกันคะ”
“ป้าว่า .....คุณหมอควรจะสนใจเฉพาะคนที่สำคัญสำหรับคุณหมอดีกว่าค่ะ”

“..........................................”ผมเงียบเพราะไม่รู้จะพูดอะไรครับ

“อุ๊ย...ป้าว่า..ป้าพูดมากเกินไปแล้ว คุณหมอลองคิดดูเล่นๆแล้วกันนะคะ  งั้นป้าขอตัวกลับก่อนนะคะ..... ”

“ครับ......................ขอบคุณนะครับป้า ”
“ค่ะ....”

เฮ้อ......................ผมก้ออยากจะทำให้ได้อย่างที่ป้าแดงแนะนำนะครับ
แต่ผมไม่แน่ใจ..ว่าผมจะกล้าพอมั้ย


แต่ตอนนี้ ผมอยากคุยกับคนสำคัญของผมอีกคนครับ.....

“แม่ครับ.......นี่กรนะ แม่ทานข้าวยัง ”
“งั้นเดี๋ยวกรไปทานด้วย รอหน่อยนะ ไม่เกินชั่วโมงเดี๋ยวไปถึง”
“ไม่มีอะไรครับ.....แค่คิดถึงอยากทานอาหารฝีมือแม่เฉยๆ”
“ครับ..ครับ....งั้นเดี๋ยวกรออกไปเลย เดี๋ยวเจอกันครับแม่”

ผมรีบขับรถออกจากโรงพยาบาลเพื่อไปทานข้าวกับแม่ครับ 
วันนี้ผมอยากคุยกับแม่ อยากได้ข้อคิด และกำลังใจจากแม่ครับ

“หวัดดีครับแม่”

“มาๆลูกแม่ตั้งโต๊ะเสร็จพอดี จะได้กินกันเลย”

“แล้วพี่ตา..กับยายจอมซนหละครับไปไหน”

“อ๋อ...พ่อเค้าพาไปเยี่ยมปู่กับย่าเค้าที่พิษณุโลก วันอาทิตย์นู้นถึงจะกลับ”

“งั้นแม่ก้ออยู่คนเดียวสิครับ”

“อุ๊ย....แม่อยู่ได้  สบายมาก”

ระหว่างที่ทานข้าวกันไป แม่กับผมก้อคุยเรื่องทั่วๆไปกันไปแหละครับ

จนกระทั่งถึงเวลาที่เราสองคนแม่ลูกนั่งดูทีวีกันครับ

“มีอะไรหรือปล่าวลูก  รีบร้อนมาหาแม่แบบนี้”

“กรมีเรื่องไม่สบายใจนิดหน่อยครับ”

“เรื่องงานหรือเรื่องส่วนตัวหละ”

“ไม่ใช่เรื่องงานครับ”

“แสดงว่าเรื่องส่วนตัว ....... งั้นก้อคงเป็นเรื่องหัวใจ”

“ทำไมแม่รู้หละครับ

“แม่อายุเท่าไร่แล้ว.... ……ไหนลองเล่ามาซิ”

แล้วผมก้อเล่าเรื่องทั้งหมดให้แม่ฟังครับ

พอผมเล่าจบ.........แม่เงียบ........ผมก้อเงียบ

สุดท้ายแม่ก้อถามผมว่า ........ “แล้วกรชอบเค้าหรือปล่าวหละลูก”

“ผมไม่รู้ครับ”

“แม่คิดว่ากรรู้นะ เพราะถ้ากรไม่ชอบเค้า กรก้อคงไม่คิดมากขนาดนี้”

“แล้วแม่ไม่ว่า..... ไม่เสียใจ.......  ไม่ผิดหวังเหรอครับ....... ที่กรเป็นแบบนี้”
"แม่รับเรื่องแบบนี้ได้หรือครับ"

“แม่เป็นแม่นะกร   อะไรหรือใครที่ทำให้ลูกแม่มีความสุข........ แม่รับได้ทั้งนั้น”
“แล้วกรกับตา ก้อไม่เคยทำให้แม่ผิดหวัง........จำไว้นะลูก ”
“เรามีกันอยู่แค่นี้ .......แม่ไม่คิดจะสนใจคนอื่น..มากกว่าความสุขของลูกแม่หรอกลูก”

“ขอบคุณครับแม่”

“จำไว้นะกร...ชีวิตคนเรามันสั้น และไม่มีอะไรแน่นอนหรอกลูก”
“ดูอย่างแม่กับพ่อสิ พ่อเราหนะ รักและเอาใจใส่เราแม่ลูกดีแค่ไหน  พ่อเค้ายังมีเวลาอยู่กับเราไม่นานเลย”
“ถ้าแม่รู้ว่าพ่อเค้าจะจากเราไปเร็วแบบนี้ แม่จะตัดสินใจแต่งงานกับพ่อเค้าตั้งแต่วันแรกที่เค้ามาจีบเลยแหละ”

“กรจะจำไว้ครับแม่ ”

“ไปนอนกันดีกว่านะ พรุ่งนี้ต้องขับรถกลับแต่เช้าไม่ใช่เหรอ”
“ส่วนเรื่องพ่อคนนั้นถ้าตกลงกันเรียบร้อย อย่าลืมพามาไหว้แม่นะ5555”

“แม่อะ....อย่าแซวสิครับ”
“ กรรักแม่จัง  กรดีใจนะครับที่ได้เกิดเป็นลูกแม่   ขอบคุณมากครับแม่  ”

   ผมอดไม่ได้ ต้องเดินไปกอดแม่แน่นๆหนึ่งทีครับ
  “ ราตรีสวัสดิ์นะครับ ”


ผมคิดไม่ผิดจริงๆครับที่มาปรึกษาคนสำคัญของผม...
ในที่สุดผมก้อหาคำตอบให้กับตัวเองได้ซะที

แต่ก้อไม่รู้ว่า อีกคน....เค้าจะยังต้องการคำตอบนี้อยู่มั้ย
พรุ่งนี้ผมจะลองไปถามเค้าดูครับ


“สวัสดีค่ะ.....สนใจรุ่นไหน..คันไหนคะ...”

“เอ่อ...ผมไม่ได้มาดูรถหรอกครับ......ผมจะมาพบช่างที่ชื่อแทนหนะครับ...”

“อ๋อ....งั้นสักครู่นะคะ...”

ผมกรเองครับ.....วันนี้หลังเลิกงานผมก้อรีบขับรถมาที่นี่ทันทีเลยครับ
 ผมอยากรู้นะครับว่านายคนนั้นจะทำหน้ายังัย ถ้าเจอหน้าผมที่นี่

“อ้าว...คุณหมอ........มาหาไอ้แทนเหรอครับ...”
คนนี้คงจะเป็นเพื่อนแทนที่ชื่อโตมั้งครับ

“เอ่อ...ครับ...”

“งั้นเดี๋ยวนะครับ...”
“แทน   แทน  มีลูกค้าเอารถมาให้ซ่อมหนะ ออกมาดูให้หน่อย...”

“เออ...เดี๋ยวออกไปดูให้...”
สักพักนายแทนก้อเดินออกมาครับ พอเห็นหน้าผมจากหน้ายิ้มๆก้อเปลี่ยนเป็นหน้านิ่งๆทันทีครับ
“ไหนวะรถที่จะให้ซ่อม....คันนี้เหรอ  ...”
“ขอโทษนะครับรถคันใหญ่ขนาดนี้ ผมไม่มีปัญญาซ่อมหรอกครับ...”
“อย่างผม...มีปัญญาซ่อมก้อแค่มอเตอร์ไซด์แค่นั้นแหละครับ...”

“แทน....เลิกงานแล้วขอคุยด้วยหน่อยสิ...”

“วันนี้ผมไม่ว่าง....ผมต้องทำโอที...”
สงสัยจะยังคงโกรธผมอยู่แน่ๆเลยครับ เพราะจนถึงตอนนี้นายแทนก้อยังไม่ยอมยิ้มให้ผมเลยครับ
“ชั้นรอได้...เลิกกี่โมงหละ...”

“มึงอย่าฟอร์มไอ้แทน...วันนี้ไม่มีโอ...”
เสียงนายโตแทรกขึ้นครับ

“งั้นเลิกงานแล้วไปคุยกันหน่อยนะ...”

“ก้อได้ครับ...”

“งั้นเดี๋ยวชั้นไปนั่งรอในรถนะ...”

“อะ....ครับ“
ผมนั่งรอได้ไม่นาน  นายแทนก้อเดินตรงมาที่รถ     “ขึ้นมาสิ ...”
นายแทนก้อขึ้นมานั่งบนรถเงียบๆครับ
“เดี๋ยวเราไปหาที่เงียบๆคุยกันก่อนนะ...”
เงียบ...ครับ  ไม่มีเสียงตอบรับ

“งั้นไปบึงxxxแล้วกันเงียบๆลมเย็นดี  ไม่ไกลด้วย ...”
ก้อยังคงเงียบครับ....สงสัยคงยังไม่หายโกรธผมมั้งครับ

บึงที่ผมพูดถึง ความจริงแล้วเป็นสวนสาธารณะประจำจังหวัดด้วยครับ
ตอนเย็นๆจะมีคนมาวิ่งออกกำลัง หรือไม่ก้อนั่งเล่นรับลมเย็นๆกันพอสมควรครับ
พอไปถึงบึง ผมก้อหาที่จอดรถ แถวๆริมบึง ที่คนไม่พลุกพล่านมากนัก
หลังจากจอดรถ เราสองคนก้อนั่งเงียบๆกันซักพักครับ
จนผมต้องตัดสินใจพูดขึ้น แต่ตอนที่พูดผมก้อยังไม่กล้ามองหน้านายแทนนะครับ

“แทน.....ขอโทษนะ...”
เงียบ...ครับ  ไม่มีเสียงตอบรับ

“แทนนน....ชั้นขอโทษ ...”

“เรื่องอะไรครับ...”
เฮ้อ....ยอมพูดแล้วครับ

“เรื่องที่ชั้นพูดไม่ดีวันนั้น...”

“ก้อไม่มีอะไรที่ไม่ดีนี่ครับ   ทุกเรื่องที่คุณพูดมันก้อเป็นเรื่องจริงทั้งนั้น...”
“ทั้งเรื่องที่คุณเป็นหมอ และเรื่องที่ผมเป็นช่างซ่อมมอเตอร์ไซด์...”
“ทั้งเรื่องที่เราไม่เท่าเทียมกัน ทุกเรื่องป็นเรื่องจริงทั้งนั้น...”

เจ็บครับ..ผมรู้สึกเจ็บที่นายแทนใช้คำพูดที่ผมพูดในวันนั้นกลับมาย้อนผม
แต่ผมคิดว่าความรู้สึกเจ็บของผมวันนี้..คงน้อยกว่านายแทนในวันนั้นครับ
เพราะฉนั้นวันนี้ผมจะยอมทำทุกอย่างเพื่อเป็นการขอโทษเค้าและทำให้เค้าหายโกรธผมให้ได้ครับ

“ชั้นขอโทษจริงๆ......วันนั้นชั้นสับสน ...”

“สับสนเรื่องอะไรครับ...”

“ทุกเรื่อง......... ...”

“ ชั้นไม่รู้ว่า.........จริงๆแล้วชั้นรู้สึกยังงัย...”

“รู้สึกเรื่องอะไรครับ................. ...”

“เรื่อง...เอ่อ...ทุกเรื่อง...

ทุกเรื่อง....นี่คือเรื่องไหนบ้างครับ..... ...”
นายแทนยังพยายามคาดคั้นผมครับ  ให้ตายสิ ทำไมผมถึงรู้สึกว่าผมกำลังถูกต้อนให้จนมุมนะ

ตลอดเวลาที่เราคุยกัน เราสองคนต่างไม่ยอมมองหน้ากันครับ
ในที่สุด...ผมก้อตัดสินใจ....พูดทุกอย่างตามที่ผมรู้สึก

“......ชั้นสับสน ชั้นไม่แน่ใจ ว่าชั้นรู้สึกยังงัยกับนาย....กับทุกการกระทำของนาย...ทุกความรู้สึกของนาย...”
“ชั้นไม่แน่ใจว่าชั้นควรจะตอบรับทุกการกระทำ ....ทุกความรู้สึกของนายยังงัย...”
“ชั้นไม่แน่ใจว่าเรื่องนี้จะเป็นเรื่องที่ถูกต้องมั้ย....ชั้นเป็นผู้ชาย  นายก้อเป็นผู้ชาย และเราสองคนก้อต่างกัน...”
“แต่ตอนนี้ชั้นแน่ใจแล้ว...........................

“ ชั้นแน่ใจ ว่าชั้นรู้สึกดีกับนาย....กับทุกการกระทำของนาย...ทุกความรู้สึกของนาย...”
“ชั้นแน่ใจว่าชั้นควรจะตอบรับทุกการกระทำ ....ทุกความรู้สึกของนายด้วยความรู้สึกจากใจของชั้น...”
“ชั้นแน่ใจว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่ผิด....ถึงชั้นจะเป็นผู้ชาย และ นายก้อเป็นผู้ชายก้อตาม ...”
“................และสุดท้ายชั้นแน่ใจว่าเราสองคนเท่าเทียมกัน...”

“แค่เราสองคนใจตรงกัน......แค่นี้เราก้อเท่าเทียมกันแล้ว...”
“แค่นายชอบชั้นและชั้นรู้สึกดีกับนาย .................แค่นี้เราก้อเท่าเทียมกันแล้ว...”

“วันนั้นนายเคยถามว่า   ความจริงใจของนาย.........ไม่ช่วยทำให้เราเท่าเทียมกันเลยเหรอ”
“วันนี้....................นายก้อได้คำตอบแล้ว...แต่ชั้นไม่รู้ว่าคำตอบของชั้นจะมาช้าไปมั้ย...”

ในที่สุดผมก้อพูดทุกอย่างที่อยู่ในใจผมจนหมดครับ
ความรู้สึกผมตอนนี้เหมือนคนไข้รอฟังผลการตรวจจากแพทย์เลยครับ

“มันสายไปแล้วครับ..... ...”
“เพราะวันนี้...ผมไม่ได้รู้สึกเหมือนวันนั้นแล้ว....... ...”
“และ...สุดท้ายแล้ว....ยังงัยเราสองคนก้อยังไม่เท่าเทียมกันอยู่ดีครับ....... ...”


...อะ.....บอกตรงๆว่าผมตกใจครับ...ผมไม่คิดว่าจะได้ยินคำตอบแบบนี้
ผมตัดสินใจหันกลับไปมองหน้านายแทน

“นี่......นายกำลังล้อเล่นอยู่ใช่มั้ย...”

ตอนนี้เราสองต่างจ้องหน้ากันและกัน     
ผมไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้วครับ..ผมกลัวผมเผลอร้องไห้


ต่อให้แค่นี้ก่อนนะคับ เดี๋ยวเย็นๆ มาต่อ 

[> ToPKunG <]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาต่อให้เร็วๆนะคับ

ขอบคุณคับ

[na_zar]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

รอยู่น้าครับ  ^0^

[kimhayang]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาต่อกันเลยนะคับ 


 “ไม่..ครับ...ผมพูดจริง ...”
“เพราะวันนี้ผมไม่ได้ชอบคุณแล้ว...........แต่ผม รัก คุณ ต่างหาก...”
“และถ้าผมรักคุณ  แต่คุณแค่รู้สึกดีกับผม .................แสดงว่าเราก้อยังไม่เท่าเทียมกัน...”
“.......มันต้อง ผมรักคุณและคุณก้อรักผม  ต่างหากหละครับ มันถึงจะเท่าเทียมกัน...”
“เข้าใจหรือยังคร้าบบบบบ........ที่รัก  55555555...”

ผมงงครับ....ไม่เข้าใจ...
รู้ตัวอีกทีผมก้อโดนนายแทนกอดซะแน่น แถมโดนหอมแก้มไปหลายทีด้วยครับ
นี่แสดงผมโดนหลอกเหรอครับ....

   “เดี๋ยว..นายแทน นี่แสดงว่าแกล้งโกรธชั้นใช่มั้ย ...”

“ไม่ใช่ครับ ผมโกรธจริงๆแต่ผมหายโกรธตั้งแต่เห็นหน้าคุณแล้ว...”

“รู้งี้ไม่ง้อให้เมื่อยหรอก...”

“ถ้าผมไม่ทำอย่างนี้คนปากแข็งอย่างคุณจะยอมพูดเหรอครับ...”

ฮึ....เจ้าแผนการนักนะไอ้ดำ......



“นี่....ปล่อยก่อน....ปล่อยได้แล้ว...หายใจไม่ออก...”

ผมต้องขอร้องไห้นายแทนเลิกกอดผมครับก่อนที่ผมจะขาดใจตาย
แล้วคิดว่านายคนนั้นจะทำตามมั้ยครับ

“ไม่.....ไม่ปล่อย...”

นี่ปล่อยก่อน ...เดี๋ยวมีคนมา.....อายเค้า....

“แถวนี้ไม่มีคนมาหรอกครับ แต่ถึงมีผมก้อไม่อาย... ...”

“ชั้นรู้....ว่านายไม่อาย .....แต่ชั้นอาย...”
“นะนะ...ปล่อยก่อนนะ ชั้นหิวข้าวแล้ว เดี๋ยวเราไปกินข้าวกันนะ...”

“ก้อได้ครับ.....แต่ก่อนปล่อยขอ....จุ๊บทีนะ...”
ปากมันมาถึงแก้มผม ตั้งแต่ก่อนปล่อยแล้วครับ........แล้วมันจะขอทำม้ายยยยยยยยยย

จากนั้นเราก้อไปทานข้าวที่ร้านอาหารแถวๆนั้นกันครับ
ตลอดเวลาที่ทานข้าว
นายแทนก้อเอาแต่มองหน้าผม  แล้วยิ้ม...เหมือนคนบ้าเลยครับ
ผมถามว่ายิ้มอะไร  ก้อได้คำตอบว่า...ยิ้มดีใจ....มีแฟนน่ารัก
เฮ้อ..........เอากะเค้าสิ

หลังทานข้าวเราก้อไปซื้อของที่ห้างแถวๆนั้นนิดหน่อยครับ

“คุณกร คุณจะซื้ออาหารสดไปทำไมมากมาย ในเมื่อคุณทำอาหารไม่เป็น...”

“นี่นายไม่รู้เหรอ....ว่าชั้นมีพ่อครัวฝีมือดำ..เอ๊ย..ฝีมือดี ส่วนตัว...”

“รู้สิครับ....ผมยังรู้ด้วยนะครับว่าเค้าไม่ได้อยากเป็นแค่พ่อครัวนะครับ เค้าอยากเลื่อนตำแหน่งเป็นอย่างอื่นด้วย...”

“งั้นฝากนายไปบอกเค้าด้วยนะว่า ตำแหน่งอื่นที่อยากได้หนะต้องมีระยะทดลองงาน และประเมินผลงานด้วยนะ...”

“ได้เลยคร้าบบบบบบ.....ยินดีให้ทดลองใช้ ..ทดลองชิม เต็มที่เลยคร้าบ..... ...”

“อะ...ไอ้บ้า....ทะลึ่ง...”

“ทะลึ่งอาราย...ผมหมายถึง ทดลองใช้ ...ทำอาหาร    ..ทดลองชิม.....อาหาร  ต่างหากเล่า...”
“คุณคิดไปถึงไหนเนี่ย 55555...”

ผมต้องรีบเดินหนีครับ ก่อนที่นายแทนจะเห็นว่า...ผมหน้าแดงแค่ไหน
“ที่รักคร้าบ...จะรีบไปไหน..รอเค้าด้วย.. ...”
อะ..อะ..ไอ้บ้า  ผมไม่ได้มากับมันนะ


“บ้านนายอยู่ที่ไหน เดี๋ยวชั้นไปส่ง  ...”

“คุณส่งผมที่ร้านก้อได้ครับ  เดี๋ยวผมขี่รถกลับเอง...”

“อืมมม...เหรอ...”

ผมก้อขับรถไปส่งนายแทนที่ร้านครับ พอถึงร้าน นายคนนั้นก้อรีบลงจากรถไปเลยครับ
ไม่รู้จะรีบไปไหน........

แปลกจัง...ทำไมนายแทนยอมกลับไปง่ายๆนะ  ไม่ต่อล้อ....ต่อเถียง.....ต่อรอง....ขอไปนอนที่บ้านด้วยเหมือนทุกครั้ง
แปลกจัง........

อย่ามองผมอย่างงั้นสิครับ...ผมไม่ได้ผิดหวังจริงๆนะ...
จะมีใครเชื่อผมมั้ยเนี่ย.......


ยิ้ม..ครับ..ยิ้ม .....ว้า....ฮ่าฮ่าฮ่า....มีความสุขจริงโว๊ยกรู...

“มึงเป็นไรวะแทน ตั้งแต่มึงกลับมากรูเห็นมึงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ยังกะคนบ้า.....”

“ปล้าว...กรูอารมณืดี.....กรูก้อยิ้ม....”

“แล้วมึงอารมณ์ดีเรื่องอะไรวะ..หรือว่าคุณหมอกรเค้ารับรักมึงแล้ว..... ....”.

“ไม่ใช่ก้อใกล้เคียงคร้าบ..... ....”..

“เออ...งั้นกรูก้อดีใจด้วย... ....”
“แล้วมึงเก็บเสื้อผ้าจะไปไหนวะ....”

“กรูจะไปทดลองงาน... ....”

“...ทดลองงานบ้านป้ามึงสิ...ตอนเที่ยงคืน.. ....”.

“ฮ่า..ฮ่า..ฮ่า..เดี๋ยววันหลังกรูเล่าให้ฟัง ..วันนี้กรูรีบ.....”
“กรูไปก่อนนะเว้ย.... เจอกันที่ร้านพรุ่งนี้.. ....”

“เออๆตามบาย..คุยกะมึงแล้วกรูปวดไส้ติ่ง....”

รีบไปครับ...ต้องรีบไป.....เดี๋ยวที่รักจะรอนาน.....555555

ก๊อก....ก๊อก...ก๊อก....
เอ...ทำไมเปิดช้าจัง....หรือที่รักกรูหลับแล้ววะ
ก๊อก....ก๊อก...ก๊อก....

“ครับ...สักครู่นะครับ”

 สงสัยที่รักผมต้องอาบน้ำอยู่แน่เลย ครับ...ว้า..เสียดายจังอุตส่าห์รีบมา..ว่าจะมาช่วยอาบน้ำซะหน่อย555
ซักพัก...ที่รักผมก้อมาเปิดประตูครับ

“นะ..นายแทน  มีอะไร”

อาบน้ำจริงๆด้วยครับ ผมยังเปียกอยู่เลยครับ ...แต่ว่า ...
ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า..ผู้ชายหน้าขาวๆ ผมเปียกๆ..จะน่ารัก....น่าxxx ขนาดนี้

“ว่าไง มีอะไร แล้วมายืนทำหน้าเอ๋อแถวนี้ทำไม ”

“เอ่อ...เอ่อ..อ่อ..ครับๆ... ผมมา......มาทดลองงานครับ”

“ฮะ..ทดลองงาน...งานอะไร”

เอ๊ะ..ที่รักนี่ทำงง..เป็นหมอซะปล่าว ไหงความจำสั้นหว่า
“ก้อทดลองงานที่คุณบอกงัย คุณบอกว่าถ้าอยากเลื่อนตำแหน่งก้อต้องทดลองงานก่อน”
“ผมก้อเลยรีบมาให้ทดลอง..........งาน”

“โอ๊ย..จะบ้าตาย..ชั้นไม่ได้หมายความอย่างนั้น..ชั้นพูดเล่น”

“ไม่รู้หละ...ผมเอาจริง ผมเก็บเสื้อผ้ามาแล้วด้วย”

“ทดลองงานทำไมต้องเอาเสื้อผ้ามาด้วย”

“ก้อผมอยากให้คุณทดลอง...ผม...ตลอด 24 ชั่วโมง”

“ทดลองงานไม่ใช่ทดลองนาย.... ”

“ก้อเหมือนๆกันแหละครับ”

“ตามใจนายแล้วกัน...แต่เราต้องตกลงกันก่อน”
“ชั้นเป็นคนประเมิน นายเป็นคนถูกประเมิน เพราะฉะนั้นห้ามนายทำอะไรที่ชั้นไม่อนุญาตเด็ดขาด”
“ .....ตกลงมั๊ย”

“ครับผม ..
ผม..นายแทน สัญญาว่า..ผมจะไม่ทำอะไรโดยที่ยังไม่ขออนุญาติคุณหมอกรก่อนเด็ดขาดครับ ”

(หึ..หึ...พวกคุณว่า  สองประโยคข้างบนเหมือนกันมั้ยครับ....)

“งั้นนายไปอาบน้ำ ได้แล้ว เดี๋ยวชั้นเตรียมที่นอนไว้ให้”

“ครับ...... ”

มีความสุขจริงๆเลยครับวันนี้..
แต่ผมยังไม่เข้าใจที่รักผมเลยครับ       อยากยิ้ม แล้วทำไมไม่ยอมยิ้ม.....
ทำไมต้องแอบยิ้มด้วย
ผมแอบเห็นตั้งหลายครั้ง...ไม่ได้แล้วครับ..นิสัยแบบนี้ต้องแก้ไขด่วนครับ

ผมออกมาจากห้องน้ำก้อเห็นที่รักกำลังปูที่นอนบนพื้นอยู่ครับ
“คุณปูที่นอนทำไมครับ”

“ก้อที่นอนนายไง”

“ใครบอกว่า“ผมจะนอนบนพื้น..แล้วทำไมคุณต้องหันหลังคุยกับผมด้วยเนี่ย”

“ก้อ...ก้อนายโป๊... ”

“โป๊ตรงไหน..ยังมีผ้าเช้ดตัวอีกตั้งผืน..ถ้าโป๊จริงต้อง........แบบนี้....แท่มมมม”.

“หยุดนะ..ไอ้บ้า..ไอ้ทะลึ่ง... ”

“ฮ่าๆๆๆๆ..ผมล้อเล่น ก้อคุณอยากหันหลังคุยกับผมทำไมหละ.. ”.
“อะ..อะ แล้วทำไมคุณต้องหน้าแดงด้วยหละ....คิดอะไรกับผมอยู่แน่ๆเลยใช่ม้า... ”

“ไม่ได้คิดนะ..ไอ้บ้า...นี่รีบแต่งตัวได้แล้วจะได้นอนๆกันซะที”
“วันนี้นายนอนที่เดิมแล้วกัน”

“ไม่ได้...ผมจะนอนที่เดิมได้งัย ก้อคุณเป็นคนบอกเองว่าเราเท่าเทียมกันแล้ว”
“แต่นี่..คุณนอนบนเตียง..ส่วนผมนอนพื้น ...แล้วมันจะเท่าเทียมกันได้ยังงัย..ผมไม่ยอมหรอก”

“.......................”
“ก้อ...ก้อได้  นายนอนบนเตียงด้วยก้อได้  แต่นายต้องรักษาสัญญานะ”

“ครับผม ผมรักษาสัญญาของผมแน่นอนครับ”

“.............ชั้นไปนอนแล้ว   ส่วนนาย.......ปิดไฟด้วย... ”

“คร้าบ.........ที่รัก”


ท่ามกลางความมืด

“นี่....เตียงตั้งกว้างจะมานอนเบียดทำไมเนี่ย”

“ก้อผมหนาว  แล้วผ้าห่มมันก้อมีผืนเดียวนี่ .... ”

“แต่ชั้นไม่ชินที่มีคนมานอนด้วยแบบนี้ ”

“เดี๋ยวคุณก้อชินครับ.... ”

“คุณกรครับ....ผมขอกอดคุณนะครับ”
หมับ...ผมดึงคนตัวนิ่มเข้ามากอดแน่นๆให้สมกับที่รอมานานครับ
“ตัวคุณหอมจัง”

 “คุณกรครับ....ผมขอหอมแก้มคุณนะครับ”
ฟอด.........ผมฝังจมูกลงบนแก้มหอมๆสองข้างให้สมกับที่ผมรอมานานครับ
"แก้มคุณนิ่มจัง หอมด้วย "
                   ผมว่าที่รักผม ทั้งนุ่มทั้งหอมไปทั้งตัวเลยครับ

ตลอดเวลาที่ผมทั้งกอดทั้งหอม ที่รักของผมก้อนอนหน้าแดงปล่อยให้ผมทั้งกอดทั้งหอมได้จนพอใจ
เอ๊ะๆๆ......ไม่ห้ามแบบนี้จะรอช้าอยู่ทำไม ไปต่อเลยไอ้แทน.....

“คุณกรครับ....ผมขอ....จูบคุณนะครับ”
พูดจบผมก้อไม่รอฟังอะไรแล้วครับ
ปากของผมก็เลื่อนลงมาแตะที่ปากบางๆอย่างช้าๆ
โอ...ผมถอนปากออกไปเล็กน้อยเพื่อจะดูปฏิกิริยาของคุณกร   ก่อนจะกดซ้ำอีกครั้ง
ปากนุ่มจังเลยครับ...จากนั้นริมฝีปากผมก็ฉกวูบลงมาปิดปากบางไว้อีกครั้ง
ผมฉวยโอกาสที่ที่รักผมกำลังเปิดปากเพื่อต่อว่าสอดลิ้นเข้ามาในปากของเค้าทันที
ลิ้นสากระคายของผมแตะลิ้นนุ่มๆของที่รักอย่างหยั่งเชิง ก่อนจะตวัดไปทั่วเพดานปาก
แรงที่บดเบียดลงมาทำให้ที่รักผมต้องเปิดปากกว้างขึ้น คล้ายกับอ้าปากรอรับจูบของผมอย่างเต็มใจ

จูบของผมทำให้คุณกรอ่อนระทวยไปทั้งตัว
สองตาหลับพริ้มเพราะมึนเมาไปกับรสจูบที่หอมหวาน และเผลอสอดมือลูบไล้แผ่นหลังของผมตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
กว่าจะรู้สึกตัว มือผมก็กำลังประคองใบหน้าหวานให้แนบสนิทกับผม เพื่อแลกจุมพิตให้ดื่มด่ำมากขึ้น
ผมเฝ้าวนเวียนจูบที่รักผมอย่างไม่รู้เบื่อครับ

“แทนนน.............. ”
ที่รักผมเรียกชื่อผมด้วยเสียงที่แหบพร่า......

“วันนี้หยุดแค่นี้ก่อนเถอะนะ”

“ทำไมหละครับ.....คุณไม่ชอบเหรอ”

“ไม่ใช่.....แต่วันนี้พึ่งเป็นวันแรกที่เราตกลงกัน...ชั้นยังไม่อยากให้มันเกิดขึ้นวันนี้”
“ชั้น....อยากขอเวลา.....แทนเข้าใจชั้นนะ.... ”

“เฮ้อ...ได้ครับ..ผมเข้าใจคุณ”
“....แค่นี้ผมก้อมีความสุขมากแล้วครับ.. ”

“ขอบใจนะ...ที่เข้าใจ”

“ครับ...แต่อย่านานนักนะครับ...........งั้นคุณนอนเถอะนะ เดี๋ยวผมกล่อมคุณเอง”

“กล่อมงัยอะ...... ”     ที่รักผมเงยหน้าถามผมด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ

ที่รักคร้าบ...อย่าทำหน้าแบบนี้ได้มั้ยคร้าบ..ไอ้แทนจะอดใจไม่ไหวเอา

“ก้อแบบนี้งัยครับ... ”      ผมลูบหลังคุณกรเบาๆครับ

“อืมมมม...สบายจริงๆด้วย”

“สบายงั้นก้อรีบนอนนะครับ”

“แทนนนน..ถามอะไรหน่อยสิ... ”

เฮ้อ..เกิดจะช่างพูดขึ้นมาตอนนี้ที่รักกรู

“ถามอะไรครับ... ”

“แทนน...แทน...แทนเคยจูบ...จูบกับผู้ชายเหรอ..... ”
“ทำไมแทน....แทนนน...จูบ......จูบเก่งจัง”

เฮ้อ.....ท่องไว้ครับ..ไอ้แทน...ท่องไว้..อดทน..ครับ..อดทน…ให้เวลา..ครับ..ให้เวลา
“ไม่เคยครับ....คุณเป็นคนแรก..ส่วนที่..จูบเก่ง เพราะเป็นจูบกับคุณงัยครับ คุณหมอที่รัก”
“อีกอย่างผมยังอยู่ในระยะทดลองงาน ผมก้อต้องทำทุกอย่างสุดฝีมือสิครับ ”
“คุณจะได้ประเมินให้ผมผ่านเร็วๆงัยครับ”
“นอนได้แล้วนะครับ ห้ามถามอะไรอีกแล้ว.. ”
“.เพราะถ้าคุณยังไม่นอน  ผมก้อไม่รับรองความปลอดภัยแล้วนะครับ”

“ไอ้บ้า....ไอ้หื่น..........นอนก้อได้  ”
“ราตรีสวัสดิ์นะแทน”

“ครับ  ราตรีสวัสดิ์ครับ.... ”
ผมลูบหลังเบาๆให้ซักพัก ที่รักผมก้อนอนซุกอกผม..หลับสนิท หายใจดังฟี้....ฟี้....หลับสบายไปแล้วครับ
ส่วนผม..ไอ้แทน...
คืนนี้จะนอนหลับมั้ยวะ เนี่ยกรู.....เล่นแข็งทั้งตา....แข็ง ทั้ง____แบบนี้แล้วเนี่ย

เฮ้อ...........................แฟนทดลองงานแบบผม..ต้องอดทนครับ
เมื่อไหร่กรูจะผ่านโปรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร


พอแค่นี้ก่อนนะคับ เดี๋ยวพรุ่งนี้มาต่อใหม่

อากาศเริ่มหนาวแล้วดูแลสุขภาพกันด้วยนะคร้าบบบบบบบบบบบ

[na_zar]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ขอบคุณครับ จะรอต่อไปครับผม  ^0^