พิมพ์

[Percy van de Woodsen]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ชอบมากๆเลยคับ


มาต่อไวๆนะคับ


^^

[qooza]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

 29.Fuu no tanyoobi-วันเกิดของฟูจัง



วันนี้หละคับคราวดี วันเกิดของฟูจังๆๆ เธอเกิดในวันที่ 23 สิงหาคมคับ ริวเตือนผมเกี่ยวกับวันเกิดของเธอคับ

"แล้วคราวนี้จะจัดงานให้ฟูจังยังไงหละ" ผมถาม

"นัjนดิ ความคิดเราก็ไม่ออกนะ" ริวพูด ผมคิดกับริวอยู่นานในเช้าวันหนึ่งที่ใกล้กับวันที่ 23 สิงหาแล้ว

"งั้นเดี๋ยวไปถามพวกนั้นดูเพื่อจะมีใครคิดออกนะ" ริวบอกผม ผมก็ตกลงแล้วผมก็ไปโรงเรียนอย่างเร็วเพราะสายแล้ว

ผมก็มาถึงโรงเรียนแบบใกล้เข้าแถวกันแล้ว แต่ก็ยังทันที่จะคุยกับเพื่อนๆ "เออ..มีเรื่องจะคุยด้วยแนjะ" ผมพูดกับทุกคนตอนที่ฟูจังไปห้องน้ำพอดี

"ว่ามาดิ" โชจิพูด

"นีjใกล้วันเกิด ฟูจัง แล้วนะจะจัดงานกันแบบไหน" ผมถามความเห็น

"นัjนดิ เอาไงดี" ริวพูด

"พวกเราคิดกันไม่ออกเลย" ผมกับริวพูดขึ้นพร้อมกัน

"อืมม......เรามีความคิดดีๆๆบ้างนิดหน่อยนะ สนไหม" โชจิเสนอ

"ว่ามาเลย" ฮิโตมิพูด แล้วพวกผมก็ฟังแผนอันแยบคายของโชจิ อืมมม มันออกจะโหดร้ายไปนิด แต่ก็เขย่าขวัญดีมากเลย แต่ก็ไม่รู้ว่าจะได้โอกาสหรือเปล่านะคับ มันต้องอาศัยโอกาสด้วย

"คุยอะไรกันอยู่หรอ" ฟูจังเดินเข้ามาพอดี

"ก็กำลังคุยกันเรื่องเตรียมสอบไง ใกล้แล้วนะ" เคลวินพูดกลบเกลื่อน หน้าตาเฉยเลย

"อืมม งั้นหรอ" ฟูจังพูดพลางสงสัย "เออ....ฟู แล้ววันที่ 23 นี้คุณน้าเธออยู่ไหม" ฮิโตมิถาม

"ก็…คงไม่อยู่หรอก เห็นเขาบอกว่าจะไปหาคุณพ่อคุณแม่เรานะ" ฟูจังพูด

งั้นก็เข้าแผนเลย อิอิ..เข้าท่า เข้าแผนโชจิเลย แผนของโชจิก็คือ พวกผมจะไปจัดงานกันตอนกลางดึกของวันเกิดฟูจังคับ แบบให้เธอตื่นมาเจองานวันเกิดของตนเอง ถ้าผมเป็นเธอ คงตกใจนึกว่าโดนโจรปล้น ไม่ก็ผีหลอกอะไรทำนองนี้หละ

ในวันเกิดของฟูจัง พวกผมก็ไปหาซื้อของกัน วันนี้ก็วันเสาร์ด้วย สบายเราเลย ผมออกไปหาซื้อของกับริวตั้งแต่เช้า ของที่ต้องใช้ก็มี เตาย่างปิกนิก + แก๊สกระป๋อง (เพราะคราวนี้จะทำบาร์บีคิวกินกันด้วย) น้ำอัดลม (พวกผมเด็กดีไม่ดื่มเหล้า โอกาซังเคยขอไว้ว่าอย่าดื่มเลย มันไม่ดี ก็เลยไม่มีใครดื่มกัน) แล้วก็ขนมเค้กด้วย

พอตกเย็นพวกเราก็มากันที่บ้านริวเพื่อเตรียมของให้เรียบร้อยกันเพราะคง เตรียมที่บ้าน ฟูจังไม่ได้ (ให้เขารู้ได้ไง) แล้วพวกผมก็เสียบบาร์บีคิวกัน แล้วก็หาของขวัญกันมาด้วยนิดหน่อย ผมกับริวรับผิดชอบค่าใช้จ่ายเอง โชจิกับฮิโตมิก็ไปเรื่องเค้กแล้ว ของขวัญก็ต้องพระเอกงานนี้ครับ กว่าพวกเราจะเตรียมของกันไปก็ดึกมาแล้ว ประมาณ 4 ทุ่มแล้ว พวกผมก็ไม่มีใครพูดถึงงานวันเกิดเธอเลยซักคนเธอคงนึกว่าไม่มีใครรู้มั้ง อิอิ.....ที่ไหนได้.......

หลังจากนั้นพวกผมก็ไปบ้านฟูจังกัน ก็เห็นแล้วว่าเธอนะหลับแน่ๆแล้ว พวกผมก็เอาของมาเตรียมของกันแล้วก็ปีน!....... ใช่คับ ปีนเข้าบ้านของฟูจังกัน แล้วก็เตรียมของตั้งโต๊ะเอย อะไรเอย พวกนี้หละที่ลานบ้านของเธอเลยคับ ผู้ใหญ่ไม่อยู่ก็สนุกง่ายๆๆแบบนี้หละคับ แล้วบ้านคุณอาเธอก็บ้านเดี่ยวด้วย ไม่ต้องรบกวนเพื่อนบ้านคับ (ไม่งั้นเดี๋ยวหาว่าพวกผมเป็นขโมย) พวกเราก็ตั้งโต๊ะเสร็จกันแล้วอะไรก็เรียบร้อยแล้ว เริ่มปิ้งบาร์บีคิวกันแล้วด้วยคับ

"เคลวิน ต่อไปตานายแล้ว" ฮิโตมิจังบอกแก่เคลวินว่าได้เวลาปลุกเจ้าของงานแล้ว เขาก็พยักหน้าแล้วก็ปีน! ปีนอีกแล้วคับ ปีนไปหน้าต่างห้องฟูจังแล้วเคาะหน้าต่าง (เคลวินเล่าให้ฟังคับ)

"ฟูจังๆๆๆ" เขาเรียก

"ใครอะ....ใครมาเรียกเรา" ฟูจังถามอย่างตกใจหน้าตาตื่นแบบเห็นผี

"เราเอง เคลวินไง มานี่สิ" เขาบอกเธอ

"ไม่ (กรี๊ด) อย่าเข้ามานะ ออกไป...." เสียงฟูจังดังออกมาลั่นบ้านเลย ขนาดห้องแอร์นะ

"เอาไงดี เขาไม่ยอมลงมา ตกใจใหญ่แล้ว" เคลวินตะโกนลงมา

"เออ เดี๋ยวทำให้" ริวก็วิ่ง(ปีน) ไปที่รถเขาซึ่งจอดอยู่หน้าบ้าน หยิบเอาสปอร์ตไลท์ส่องไปที่หน้าต่างห้องฟูจัง ซักพักก็เห็นฟูจังเดินออกมาจากประตู เคลวินก็ปีนลงมาแล้ว

"ทำเราตกใจ นึกว่าผีหลอก" เธอพูดพลางร้องไห้นิดหน่อย

"โอ๋......เงียบซะ" พระเอกเราก็เข้าไปปลอบตามภาษาคน.......

"สุขสันต์วันเกิดนะ" เคลวินพูด คราวนี้เธอยิ่งร้องไห้โฮ......เลย

"พวกนายนี่....." แล้วเธอก็ร้องไห้อยู่กับเคลวิน

"ผมมีของขวัญให้ฟูจังด้วยนะ" เขาก็พูดพลางประคองฟูในอ้อมกอดเขา "นี่ไง" แล้วเคลวินก็หยิบออกมาให้เธอ เป็นห่อสีชมพู เป็นสร้อยมรกตสีเขียวคับ สวยมากเลย ผมก็ชอบ แต่ผมชอบแหวนที่อยู่บนมือผมนี้มากกว่า แหวนนำโชคของผม ตัวแทนของริวคับ แล้วพวกผมก็มานั่งกินบาร์บีคิวกัน ตัดเค้กกันกลางแจ้งด้วยคับ โชคดีอย่างแถวนั้นไม่มีป่าก็เลยไม่ค่อยมียุงคับ ไม่งั้นสงครามกับแมลงแน่นอนเลย (งานนี้โชจิก็ไม่พลาดเก็บรูปไว้ด้วยคับ เยอะเลย ผมก็ยังขำกับเสียงกรีดของเธออยู่เลยคับ)

[qooza]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

30.Hitomi no tanyoobi-วันเกิดฮิโตมิ



คราว นี้คับวันเกิดฮิโตมิ เป็นช่วงเปิดเทอมแล้วคับหลังจากสอบเสร็จแล้ว แล้วก็หลังวันเกิดผมกับโชจิไปแล้วด้วย เธอเกิดวันที่ 13 พฤศจิกายน คับ (วันเกิดผมกับโชจิรอบ 2 ไม่ขอเล่าให้ฟังนะคับ) พวกเราก็เพิ่งจะฉลองวันเกิดให้เธอเป็นครั้งแรกหละคับหลังจากที่คบกันมานานปี แล้ว

"โชจิ ใกล้วันเกิดฮิโตมิแล้วไม่ใช่เหรอ เตรียมวางแผนกันไว้ยัง" ผมถามเขา

"ก็ยังหละ นายคงเตรียมแล้วสิ" เขาถามแบบรู้แกวผม

"เรียบร้อยแล้ว แต่พวกเราต้องรวมหัวกันนะ" ผมพูดตอนกลางวันของวันที่ 10 คับเป็นวันจันทร์งั้นวันเกิดฮิโตมิก็วันพุธคับ คงจัดงานกันลำบอกแต่ฝีมือผมนะไม่เคยพลาด อิอิ......................

ผมพูดกะเขาในวิชาพละตอนเข้าห้องเปลี่ยนชุดนะคับ

"อืมม…แล้วเดี๋ยวค่อยบอกฟู" ผมอธิบายแผนแล้วก็กำชับพวกเขา ก็แน่นอน ทำตามโดยดี พวกเรานี้ช่างสรรหาทำกันจริงๆๆเลยคับ

ในวันเกิดฮิโตมิ พวกผมก็ตกลงกันว่าจะไปจัดงานกันตอนเย็น ก็ไม่มีปัญหาอะไรกันคับ ฮิโตมิบอกคุณพ่อกับคุณแม่เธอเรียบร้อยแล้ว พอตอนเย็นวันนี้เลิกเรียนเร็วหนะ แค่ บ่าย 2 พวกผมก็เดินซื้อของเข้าไปจัดงานให้ฮิโตมิกัน ซักพัก ผมกับริวก็เริ่มแผนกัน ผมก็บอกให้ริวไปโทรศัพท์เข้ามือถือของโชจิ ผมก็คอยสังเกตการณ์อยู่ ซักพักเสียงมือถือโชจิก็ดังขึ้น

"Hai shoshi desu (คับ ผมโชจิพูดคับ)" โชจิพูดหลังจากรับโทรศัพท์ เขาก็ทำตามแผนเช่นกัน แล้วเขาก็คุยกันซักพัก แล้วโชจิก็วางสายลง (ริวกับโชจิเล่นละครเก่ง ตีบทแตกกระจายเลย)

"ฮิโตมิ ผมขอโทษนะ พอดีโอกาซังโทรมาบอกว่าให้พอเขาไปหาหมอหนะ พอดีเขาไม่สบายขึ้นมา" โชจิพูด

"อืมมม งั้นเหรอ" เธอตอบเสียงอ่อยๆ พวกเราก็พลายเงียบๆๆไปด้วย พลางนึกในใจแม่งแสดงโคตรเก่งเลย

"ผมขอโทษนะ โอกาซังบอกให้ไปเดี๋ยวนี้เลย เดี๋ยวฮิโตมิกลับบ้านไปกินกับพวกนี้ก่อนนะ แล้วเดี๋ยวผมกลับมาแล้วจะรีบตามไปนะคับ" โชจิอธิบายพลางมีลูกอ้อนด้วย อยากอาเจียนอะ บางที

แล้วโชจิก็ลาพวกผมกลับบ้านไปก่อน จริงๆๆแล้วไปบ้าน ริวตะหาก แล้วพวกผมหลังจากซื้อของจ่ายเงินกันแล้วก็พาฮิโตมิจังไปส่งบ้าน แล้วพวกเคลวินก็เริ่มจัดของเตรียมงานกัน ผมกับริวก็เริ่มแผนขั้นที่ 2

"ฮิโตมิ เดี๋ยวพวกเรามานะไปเอาของขวัญก่อน อยู่ที่บ้านหนะ" ผมบอกเธอ

"อืมม รีบไปรีบมาละกัน" เธอบอก ผมไม่เห็นเธอเศร้าเท่าไหร่นะ เธอเป็นคนเข้มแข็งมากนะ ฮิโตมิน่ะ ไม่เหมือนกับผมที่ขาดริวไปแล้วทำอะไรไม่ได้เลย

ผมก็รีบกลับบ้านกับริวเพราะเราไม่ได้ไปเอาของแต่จะไปทำของต่างหาก ผมก็มาถึงบ้าน แล้วก็โดนบ่นออกมาเลย

"มาช้าจังเลย พวกนายหนะ" โชจิเขามารอพวกผมนานแล้ว

"เอาเหอะ เร็ว" ผมรีบพูด เพื่อทำตามแผน โชจินี้ลงทุนทีเดียวคับ เขายอมลงทุนเป็นของขวัญหละ เขาเอาของขวัญของเขาใส่ลงในช่อดอกไม้ เขาซื้อนาฬิกาแบบของผู้หญิงของ casio ให้คับ แล้วเขาก็เอาของขวัญของเขาพร้อมกับตัวเขาลงไปในกล่อง! ใช่ ลงในกล่อง TV ขนาด 29 นิ้วเลย พวกผมนะกว่าจะคิดแผนนี้ได้แทบหัวแตกเลย หาของก็ยากด้วย

แล้วผมก็ปิดกล่องด้วยกระดาษห่อของขวัญคับ ปิดแน่นเลยคับ แต่ก็ยังมีอากาศพอให้เขาหายใจคับ แล้วก็ยังใส่คัตเตอร์เอาไว้ด้วย เผื่อไม่ไหวจริงๆ แต่ผมกลัวกล่องทะลุมากกว่า แม้โชจิจะหนักแค่ 52 กิโลก็เถอะแต่มันก็หนักพอดูเลยคับ เวลายกขึ้นรถเนี่ยผมกับริวเหนื่อยแทบตายแนะ แล้วพวกเราก็ซิ่งสุดฤทธิ์เลยเพราะอากาศข้างในมีน้อย แต่ผมก็มาดูเวลากว่าพวกเราจะห่อเสร็จก็ปาเข้าไป เกือบ 2 ชั่วโมงแล้ว

พอพวกเรามาถึงงานก็เริ่มไปนานแล้วคับ พวกเขากินกันไม่รอเราเลย แต่ก็อย่างว่าหละ รอ 2 ชั่วโมงกว่าใครจะรอไหว

"เคลวิน ออกมาช่วยกันเอาของหน่อย" ผมตะโกนบอกเขาเมื่อเรามาถึงบ้านฮิโตมิ ผม ริว เคลวิน 3 คนแบกกล่องขนาดมหึมา หนักกว่า 52 กิโลกรัมเข้าไปกัน

"พวกนายเอาอะไรมาน่ะ ใหญ่ขนาดนั้น" ฮิโตมิถามด้วยความตกใจ

"พอดีแวะไปเอาของขวัญโชจิมาให้หนะ เนี่ย โชจิเป็นคนซื้อหละ" ผมบอกเธอ เธอก็ทำหน้าซึมไปเลย คงเสียดายมั้งที่น่าจะมางานด้วยกัน

"งั้นเดี๋ยวเราหาที่วางกันก่อนนะ หนักมากเลย" ผมบอก

"งั้นเอาไปวางข้างๆๆกำแพงนะ" ฮิโตมิจังบอก ผมก็เอาไปวางข้างๆกำแพงห้องเธอ แต่ผมไม่วางชิดนะ เพราะนึกขึ้นได้โชจิหมดอากาศหายใจแน่เลย ผมก็พูดกับเขาเบาๆพอได้ยิน

"โชจิ เดี๋ยวนายเจาะตรงนี้เอานะไม่งั้นนายตายแน่เลย" ผมบอกพลางเอามือเคาะกล่องด้านที่วางติดกับกำแพง เขาก็เอาคัดเตอร์เจาะออกมาไว้หายใจ ไม่น่าลำบากเลย อิอิ.....แต่สนุกมากเลยคับ

"พวกนายทำอะไรกัน" ฮิโตมิถาม พลางเห็นพวกผมยุ่งกับกล่องของขวัญ

"ก็กำลังอยากแกะหละ อยากรู้มันมีอะไรถึงได้หนักมาก" ผมพูดกลบเกลื่อน

"อืมม นั่นสิเราก็อยากรู้เขาจะให้อะไรเรา" เธอพูดพลางลูบบนกล่อง

"เอาไว้เปิดเองละกัน พวกเราไม่อยากดูหละ" ผมบอก

"อ้าว ไหนบอกอยากดูไง" ฮิโตมิเธอย้อนกลับ เธอเป็นคนฉลาดอะนะ หลอกไม่ได้ง่ายๆๆเลย

"ก็เอาไว้ฮิโตมิดูเองละกัน แล้วค่อยเอามาให้ดู" ผมบอก

"งั้นก็ได้" เธอบอก ผมงี้รีบเดินออกห่างจากกล่องเลย กลัวเธอรู้

พอดึกๆๆพวกเราก็ตัดเค้กกัน แล้วผมก็บอกริว กับเคลวินเริ่มแผนขั้นที่ 4 ริวออกมาหน้าบ้านแล้วก็โทรศัพท์เข้ามือถือเคลวิน

"Hai kelvin desu (คับเคลวินพูดคับ)" เขาพูดลงบนโทรศัพท์

"อ้อ โชจิหรอ ว่าไง.......... ตกลงมาไม่ทันใช่ไหม อืมม แล้วเดี๋ยวจะบอกฮิโตมิให้...อืมม.....แค่นี้ก่อนนะ"

เคลวินเล่นละครเก่งพอดูคับ........ ใช้ได้ พวกนี้หลอกลวงต้มตุ๋นคนได้เลย

"ฮิโตมิจัง........" เคลวินกำลังจะพูด

"เรารู้แล้วหละ เขาคงมาไม่ทันใช่ไหม.........." เธอพูดออกมาเลย

"งั้นเรามาตัดเค้กกันเลยดีกว่า" เธอชวนพวกผม แล้วเธอก็ตัดเค้กกินกัน หลังจากนั้นก็เก็บของแล้วพวกเราก็ลาเธอกลับบ้านกันคับ

(ต่อจากนี้โชจิกับฮิโตมิมาเล่าให้ผมฟังคับ) หลังจากพวกเรากลับกันไปแล้ว เธอก็ไปแกะของขวัญคับ กล่องใหญ่ที่โชจิให้แก่เธอ เมื่อเธอเปิดกล่องออกมา โชจิก็ลุกขึ้นพรวดออกมาเลยคับ โชจิบอกหน้าเธอตกใจเอามากๆๆ แบบซีดเลย

"สุขสันต์วันเกิดนะ" เขาพูดพลางเดินออกจากกล่องแล้วก็ส่งช่อดอกไม้แล้วก็ของขวัญให้กับเธอ

"โชจิ........." เธอพูดพลางร้องไห้ เขาก็เอาเธอเข้าไปกอดหละคับ ผมงี้อยากดูจริงๆๆเลย เสียดายไม่มีโอกาสฟังแต่ที่เขาเล่าแล้วก็เอามาเขียนนี้หละ คืนนั้นโชจิกลับบ้านไม่ได้คับ ไม่มีรถ ก็เลยต้องนอนค้างบ้านฮิโตมิจังคับ แต่รับรองว่าไม่มีอะไรกันแน่ๆคับ

ฮิโตมิเธอบอกว่า เธอเห็นโชจิหัวกระเซิงเลย เหงื่อแตกหน้าแดงไปหมดเลย แต่เธอก็ดีใจมากๆเลย โธ่ ไม่ดีใจไงหละคับ คนรักอุตส่าห์ยอมเป็นของขวัญมาประเคนเลยนะเนี่ย............ช่างน่ารักกัน จริงๆเลยคู่นี้.........()

[qooza]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

31.Todai(tokyo-daigaku)-โตได(มหาวิทยาลัยโตเกียว)



ผม เดินผ่านหน้าห้องแนะแนวในวันหนึ่งของ ม.5 เทอม 2 คับใกล้ๆๆปิดเทอมแล้วด้วย ผมเห็นเกี่ยวกับการสมัครเข้าเรียนในมหาวิทยาลัย แบ่งออกเป็นต่างประเทศกับในประเทศ ผมก็เห็นป้ายประกาศอันหนึ่ง เขียนไว้ว่า "มหาวิทยาลัยโตเกียว" ผมก็สนใจแล้วก็อยากเข้าที่นี้มานานแล้วก็เลยเข้าไปติดต่อกับอาจารย์ในการ เข้าสมัครเรียนที่นี่

"พวกเราจะเอนท์ที่ไหนกันบ้างหละ" ผมถาม

"เราอยากเข้า โตได" ริว โชจิ เคลวินตอบ

"มหาวิทยาลัยโตเกียวน่ะเหรอ" ผมถาม

"มันเป็นไงหรอ" ฟูจังถามเธอไม่ค่อยรู้จัก มหาลัยต่างประเทศเท่าใดนัก

"เราก็อยากเข้านะ แต่ไม่รู่ว่าจะสอบเข้าได้ไหม" ฮิโตมิจังพูด

"ไม่ยากเกินไปหรอกนะ ถ้าพยายามนะ" ริวบอก งั้นตกลงพวกผมทั้งหมดก็จะลองสอบเข้าที่นี่ดูคับ แต่พอถึงเวลานั้นแล้วมีแค่ โชจิกับฮิโตมิ 2 คนที่เข้าไปเรียนที่นั้น ผมเรียน ม. ในประเทศเรา ริวไม่ได้เรียนต่อคับ ส่วนเคลวินกับฟูจังก็ไปออสเตรเลียกันคับ

พวกเราทุกคนอยากเข้าที่นี่กันมาก และตลอดปิดเทอมของม.5 เทอม2 พวกเราก็ทบทวนวิชาต่างๆที่เรียนกันมาตลอด 4 เทอมที่ผ่านมาเพราะเอนทรานซ์เข้าโตไดไม่ใช่เรื่องง่าย ช่วงเดือนกันยายน เขาจะให้นักเรียนในระดับ ม.6 สามารถสอบเข้าได้ในช่วงนี้แหละคับ พวกผมก็เรียนกันแบบเอาเป็นเอาตายเลย

พวกเราเหลือเวลากันอีกไม่มากแล้วคับ ตอนนี้มีแต่เรียนกับเรียน ผมยังงเลยผมไม่น่าทำได้ขนาดนั้นเลย แต่ผมก็ทำได้เพราะมีพวกเขาอยู่ด้วยกันนี่หละคับ เราเรียนกันวันหนึ่งแทบไม่พักเลยทีเดียว GPA ของพวกผมก็สูงสุดของโรงเรียนแล้ว วิชาเรียนของผมไม่ใช่ปัญหาแต่เป็นภาษาญี่ปุ่นเพราะผมยังไม่คล่องมากนัก (แต่เดี่ยวนี้เก่งแล้ว) แม้จะอยู่กับริวก็ตาม ส่วนคนอื่นๆเขาไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว ผมก็ต้องติวภาษาญี่ปุ่นตลอดเวลาคับ

"เหนื่อยแล้วยัง" ริวถามผมขณะสอนภาษาญี่ปุ่นให้ผมอยู่

"ไม่เป็นไร เรายังไหวนะ" ผมตอบเขา พร้อมกับเรียนต่อแต่เขาก็อยากให้ผมพัก

"เอาเป็นว่าเรียนแค่วันนี้นะ แล้วพรุ่งนี้เราไปเที่ยวต่างจังหวัดกัน" ริวบอกผม

"งั้นก็เรียกพวกเราไปด้วยกันนะ" ผมบอกเขา เพราะรู้แล้วผมก็คงไม่ไหวเหมือนกัน

"ไม่ต้องหรอก นานๆจะไปกัน 2 คนซะที" เขาบอกผม ผมก็ตกลง ผมไม่น่าตกลงเลยเพราะมันทำให้ผมต้องเสียเขาไปอย่างไม่มีวันได้กลับคืนมา

[qooza]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

32.Sayoonara-ลาก่อน.........




ตอนสุดท้ายสำหรับเรื่องนี้แล้วนะคับ ตอนนี้ผมพยายามเขียนให้ออกทั้งที่ผมก็ทรมานใจมากพอดู เข้าเรื่องต่อเถอะคับ

เช้าวันนี้ วันที่ 4 สิงหาคม หลังจากที่พวกผมติวกันอย่างหนักเมื่อวันก่อน วันนี้ริวจะพาผมไปเที่ยว ผมจำได้ดี เขาใส่เชิ้ตสีขาวกางเกงยีนส์สีดำ เป็นชุดสุดท้ายที่เขาใส่ให้ผมดูคับ ผมกับเขาตกลงจะไปพัทยากันเพราะผมอยากไปเที่ยวทะเลด้วย ริวก็พาผมไป ถ้าเขาไม่ตามใจผม เขาก็คง....... เราออกบ้านกันตอน 6 โมงไปถึงก็ราวๆ 9 โมงคับ

พวกผมก็ไปเที่ยวเล่นน้ำกัน ว่ายน้ำ พอผมขึ้นมาจากน้ำผมก็มองหาริว

"ริว....อยู่ไหน" ผมตะโกนหาเขา

"นี่ๆ..ทางนี้" เขาบอกผม ผมก็ไปดู เขากำลังนั่งก่อปราสาททรายอยู่ใหญ่มากเลย

"นายนี่เล่นเป็นเด็กๆๆเลยนะ" ผมบอกเขา

"ก็เราก็เด็กๆกันไม่ใช่เหรอ" เขาบอกผม

"เราก็โตกันแล้วนะ ปีหน้าก็ 19 แล้ว" ผมบอกริว

"งั้นหรอ อืมม ลืมไปเลยนะ พวกเราอยู่กันมา 3 ปีแล้วสิเนี่ย" เขาพูดพลางล้มลงนอนบนพื้นทราย ผมก็นอนลงไปข้างๆๆเขา

"ผมอยากสร้างบ้าน เอาไว้ให้พวกเราอยู่กัน ไว้พวกเราอยู่ด้วยกัน" ริวบอกแก่ผม

"เราอยากอยู่กับนายนะ" ผมบอกเขา

"ถ้านายเกิดชอบใครขึ้นมานะ เราก็ให้นายไปอยู่กับเขาได้เลย ไม่ต้องรอเราหรอก ไม่ต้องห่วงเราด้วย" เขาบอกแก่ผม ผมก็งงกับความคิดเขา แต่ก็พอเข้าใจ

"ริวก็เหมือนกัน ถ้านายสามารถหาคนที่นายจะรักได้มากกว่าเรา เราก็อยากให้นายไปอยู่กับเขา ไม่ต้องห่วงเราหรอกนะ" ผมบอกเขา

"เราจะไม่มีวันเลิกรักนายหรอก" ริวบอกแก่ผม

"เราก็เหมือนกัน ไม่ใช่เพราะนายมีเงิน ไม่ใช่เพราะนายเรียนเก่ง ไม่ใช่เพราะนายหล่อ หรืออะไร แต่นายเป็นคนที่นำทางให้แก่เรา เป็นคนที่เรารักมาเสมอ" ผมบอกแก่เขา เขาก็เข้ามาจูบผม

"เดี๋ยวไปโรงแรมกันนะ" เขาบอก ผมก็รู้ว่าเขาต้องการอะไรก็ตามเขาไป

ผมกับเขาเริ่มกอดกันในห้อง เป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะได้ร่วมรักกับเขา ผมจำลีลาของเขาได้หมด จำคำพูดของเขาได้ทุกคำ หลังจากนั้นพวกเราก็นอนหลับกันไป ตื่นมาอีกที ก็ 6 โมงเย็นแล้ว พวกผมก็เลยตัดสินใจกลับบ้านกันเลย เพราะพรุ่งนี้ยังมีโปรแกรมเรียนต่อ เขาก็ตามใจผม ถ้าเขาไม่กลับวันนี้เราก็ไม่เกิดเรื่องแล้ว ผมมานั่งเสียใจ

ผมนั่งรถออกไปกับเขา celica คันโปรดของเขา มันเข้าร่วมชะตากรรมกับพวกเราจนมันพังไปเกือบทั้งคัน มันช่วยชีวิตผมแต่มันไม่ยอมช่วยชีวิตเจ้านายมัน แต่ผมก็เกลียดมันไม่ลงเพราะมันเป็นรถคันโปรดของริว ทางมืดมาก พวกผมอยู่ระวางทาง ถนนออกจากตัวเมืองชลบุรี เข้า กทม.คับ มันมืดมากเลย ขนาดเปิดไฟสูงก็ยังมืดอยู่ดี ซักพักผมเห็นเงาดำๆรถบรรทุกคับ ผมรีบเตือนริว

"ริว รถบรรทุกนะ ระวังหน่อย ขับช้าลงนิดนึง" ผมเตือนเขา "อืมม ไม่เป็นไรหรอก" เขาบอกผม ผมก็เชื่อเขาเพราะเขาเป็นคนขับรถเก่งอยู่แล้ว พาผมไปไหนบ่อยๆแต่คราวนี้เมื่อรถบรรทุกมันขับเข้าใกล้พวกเรามากขึ้นเรื่อยๆ ผมก็สังเกตมันเริ่มวิ่งผิดเลน

"ริว ระวังนะรถมันผิดเลนแล้ว" ผมเตือนเขาแต่ช้าไปแล้ว ริวพยายามหักขวาออกเพื่อข้ามไปอีกเลน แต่ระยะแค่นั้นไม่พ้น รถสิบล้อคง เหยียบมา 100 กว่า ริวก็เหยียบมา 130 เลยคับ ชนกันเข้าทางด้านซ้ายของรถ แล้วผมก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย ผมรู้ตัวอีกทีก็ถึงโรงพยาบาลแล้ว ผมเห็นโอกาซัง โอโตซัง คุณพ่อคุณแม่ของผม มาด้วย

"แบง รุ้ตัวแล้วหรอลูก" คุณแม่ผมรีบวิ่งมาถามอาการ

"เกิดอะไรขึ้น แล้วริวหละคับ" ผมรีบถาม เมื่อนึกขึ้นได้

"ลูกเกิดอุบัติเหตุ สลบไป 2 วันแล้ว ดีนะไม่เป็นอะไรมาก" คุณพ่อผมบอก

"แล้วริวหละคับ" ผมถามย้ำ ทุกคนก็เงียบกันหมด

"ทำไมเหรอ เกิดอะไรกับริวคับ" ผมถามผู้ปกครองของผม

"แบงคุงลูกทำใจดีๆๆไว้นะ" โอกาซังพูดพลางร้องไห้ ผมอยู่กับโอกาซังมานานแล้วแต่ไม่เคยเห็นเขาร้องไห้เลย "ริวเสียชีวิตแล้วลูก" โอกาซังบอกผม ผมงี้ร้องไห้ออกมาทันทีพลางให้พวกเขาพาไปดูศพ ผมไม่เชื่อกันเรื่องที่เกิดขึ้นหรอก มันต้องไม่จริง

ผมเปิดห้องผู้ป่วยข้างๆเข้าไป ผมพบกับทุกคน

"แบงคุง รู้ตัวแล้วหรอ ปลอดภัยใช่ไหม" ฮิโตมิ ถามผม

"ริวหละ" ผมเดินเข้าไปพลางถามน้ำตาไหลเต็มหน้าไปหมด

"ริวเขา..ไปดีแล้วหละ" ฟูจังพูด แล้วก็พลางปลอบผมด้วยอาการคล้ายกันน้ำตาเต็มหน้า ผมเห็นร่างของคนที่นอนอยู่บนเตียงผ้าใบ ร่างของคนที่ผมรักมากที่สุด.........นอนอยู่บนเตียงมีรอยยิ้มบนหน้า....... พร้อมกับรอยเลือดที่เช็ดออกไม่หมด ผมเข้าไปกอดเขาร้องไห้อยู่อย่างนั้นทั้งวัน

"ริว ตื่นสิ ทำไมทำกับเราแบบนี้นายจะปล่อยเราอยู่คนเดียวเหรอ ริว............ริว...............ตื่นสิ" ผมตะโกนลั่นห้องคล้ายกับคนบ้า

ผมมารู้เอาทีหลัง ริวเสียชีวิตเพราะเขาทนพิษบาดแผลไม่ไหว ตอนชนกันเขาก็ยังปลอดภัยดีอยู่แต่เขาพยายามฝืนโทรศัพท์เข้าโรงพยาบาล แล้วก็จบชีวิตลงเมื่อเขาพาผมเข้าโรงพยาบาลได้แล้ว เขาทำทุกอย่างเพื่อให้ผมอยู่รอดโดยไม่ห่วงตัวเองเลย แต่เขาลืมคิดไป ถ้าเขาไม่อยู่แล้วผมจะอยู่ยังไง ผมไม่เคยเข้าใจกับความคิดเขาเลย

หลังจากนั้นผมพยายามที่จะตายตามเขาไปให้ได้ ผมเอาผ้าห่มสีขาวพูกับราวเหล็กผ้าม่านบังเตียงนะคับ กะตายให้รุ้แล้วรู้รอดไปเลย พอดีโชจิเข้ามาในห้อง

"แบงคุงนะจะทำอะไรน่ะ" ผมรีบเข้ามาห้ามแล้วก็ล๊อกตัวผมไว้ พวกเราก็แห่กันเข้ามา

"หยุดนะ แบงคุง" ฮิโตมิพูด

"ปล่อยเราเหอะ ไม่มีริวแล้ว เราก็ไม่มีความหมายอะไรแล้ว" ผมบอกกับพวกเขา

"เราเสียริวไปแล้วนะ อย่าให้พวกเราต้องเสียเธอไปอีกคนเลย" ฟูจังพูดกับผม แล้วพวกผู้ใหญ่ก็วิ่งเข้ามากัน

"แบง หยุดนะลูก" คุณแม่คุณพ่อผมห้าม

"ไม่ ริวไม่อยู่ ผมอยู่ไปก็เท่านั้นไม่มีความหมายหรอก" ผมยังคงบ้าไม่เลิก

"แบงคุงลูก ฟังแม่พูดนะ" โอกาซังพูดพลางเดินเขามาหาผม ผมเริ่มหยุดเพราะผมเคารพโอกาซังมาก

"ลูกมองไปที่หน้าริวซิลูก" โอกาซังพูด "เขากำลังยิ้มใช่ไหมลูก" โอกาซังถามผม ผมพยักหน้า

"เขาดีใจที่ลูกปลอดภัย เขาไม่ต้องการให้ลูกเป็นอันตราย" โอกาซังบอก ผมก็เข้าไปกอดเขาพร้อมกับร้องไห้ "เขาอยากให้ลูกอยู่ต่อไปแม้ไม่มีเขา" โอกาซังบอกผม "ลูกต้องอยู่ต่อไปนะเพื่อริวนะลูก" โอกาซังพูดพลางร้องไห้..........ผมหยุดบ้าแล้ว

หลังจากงานศพริว ผมก็กลับมาอยู่กับโอกาซัง โอโตซังที่บ้านเขาตามเดิม เขาอยากให้ผมอยู่ อยู่กับเขา อยู่กับครอบครัวเขา ทุกคนดูแลผมเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน เหมือนกับริว เหมือนเป็นลูกพวกเขา แม้ไม่มีริวก็ตาม

หลังจากนั้น พวกเราก็แยกกันไปตามทางของพวกเราคับ โชจิ กับฮิโตมิจัง สอบเข้า โตได ได้ก็ไปอยู่ญี่ปุ่น เคลวินกับฟูจังสอบโตไดไม่ได้แต่พวกเขาก็สอบเข้ามหาลัยใน วิกตอเรีย ในออสเตรเลียได้ก็เลยไปต่อออสเตรเลีย ผมก็จะไม่เรียนต่อแต่โอกาซังบอกให้ผมเรียนต่อ อยากให้ผมมีอนาคต ท่านทั้งสองรักผมมากพอกับลูกของท่าน ท่านบอกผมไว้ว่าพินัยกรรมของท่านทั้งหมดยกให้ริวกับผมหมด ผมก็รู้ แต่ผมก็ไม่เคยอยากได้ แต่ท่านก็ให้ผมมา ผมยอมให้ริวกลับมาจะยังดีกว่า

ผมคิดถึงเค้ามาก และผมไม่กล้าจะทำอะไรเลยเมื่อไม่มีเขาอยู่ ในใจของผมมันว่างเปล่า ถึงแม้เข้าอยากให้ผมอยู่ต่อ แต่มันก็ไม่มีความหมายเหมือนเดิม ผมทนอยู่โดยไม่มีริวต่อไป จนกระทั่งวันหนึ่ง วันที่ผมทนไม่ไหวอีกต่อไป ผมตัดสินใจจะไปจากบ้านของเขา ไปจากห้องของริว ไปจากชีวิตที่ไม่มีหวังนี้ ผมจะอยู่ที่นี้เป็นคืนสุดท้าย ในห้องของริว ในบ้านของริว กับโอกาซัง โอโตซัง ผมถอดแหวนของเขาออก เก็บใส่กล่องแล้วก็เอาไปวางไว้บนหัวเตียง ผมกะจะไม่เอาอะไรของเขาไปเลย ผมคิดจะลืมเขาไปให้หมด

ในคืนนี้เองผมก็ได้พบเขา ผมจำไม่ได้ว่าหลับไปนานเท่าไหร่ แต่ผมจำได้ถึงคำพูดของเขาทุกคำที่เขาพูดกับผม

"ริว เราคงจะไปแล้วหละ เราคงไม่อยู่ที่นี้อีก เราอยู่ต่อไม่ได้หรอก โดยไม่มีนาย" ผมบอกกับเขา เขาก็ยิ้มอย่างเคยแล้วเดินเข้ามาหาผม พร้อมกับช้อนตัวให้ผมลงนั่งในอ้อมกอดของเขา

"เราทนไม่ได้หรอกริว เราอยู่ต่อไม่ได้" ผมบอกกับเขาต่อ เขาก็ยังคงยิ้มให้อีก

"นายคิดว่าเราจากนายไปเหรอ" เขาถามผม

"ใช่ นายจากเราไป" ผมตอบเขา "เราต้องอยู่คนเดียว มันโดดเดี่ยวมาก นายรู้ไหม" ผมบอกกับเขา

"เราเคยบอกนายแล้วใช่ไหม เราจะไม่จากไปไหนไง" เขาบอกกับผม

"แต่นาย......" ผมกำลังจะว่าเขา

"เราไม่ได้ไปไหนเลย แต่นายต่างห่างที่จะทิ้งเราไป" ริวบอกกับผม

"หมายความว่าไง" ผมถามเขาพลางทำหน้างง

"นายลองคิดดูให้ดีๆนะ" เขาบอกผมพลางยิ้มให้อย่างที่เขาทำตลอดเวลา ผมก็ยังไม่เข้าใจในความคิดของเขา "นายยังจำได้ไหม เราจะไม่มีวันเลิกรักนาย คำพูดของเรา" เขาถามผม พร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้ารอยยิ้มที่ผมต้องการจะเห็นอีก

"จำได้" ผมตอบเขา

"เราจะไม่เลิกรักนาย จะอยู่กับนายจนกว่านายจะไม่ต้องการเรา" เขาพูดต่อ ผมเข้าใจแล้ว ผมเข้าใจในสิ่งที่เขาพูดแล้ว เขามาย้ำความรักที่มีต่อผม ผมรู้แล้วก็เข้าใจ ผมร้องไห้ทั้งที่ผมหลับอยู่

เมื่อผมตื่นขึ้นมา ผมยังคงตกใจกับสิ่งที่เห็นคงเป็นแค่ฝัน ผมคิดแค่นั้น แต่!มันไม่ใช่ แหวนของผม ผมเก็บมันไว้ในกล่องก่อนนอน ตอนนี้มันอยู่ในนิ้วมือของผม กล่องเพลงเสียงก็คงมีเพลงดังอยู่ ห้องผมก็ล๊อกไว้นี่นา ไม่น่ามีคนเข้ามาได้ ผมกลับมานั่งทบทวนคำพูดของเขาอีกครั่ง ผมรู้แล้วควรทำอะไรต่อไป ผมหาทางเดินชีวิตของผมพบแล้ว...................

ตอนที่ผมเขียนเรื่องอยู่นี้ก็ใกล้ 4 ปีแล้วหลังจากริวเสียไป ทุกคนก็ใกล้กับมาอยู่ด้วยกันแล้ว แหวนตัวแทนของเขาบนมือของผม รูปถ่ายของเขาอะไรที่เกี่ยวกับเขายังคงอยู่กับผมตลอดเวลา มันทำให้ผมฝันถึงเขาทุกวัน เขายังคงอยู่กับผมเสมอไม่จากไปไหน ผมรู้ ใจของผมรู้ ร่างกายผมก็รู้ เวลานอนสัมผัสความอบอุ่นของเขาได้ตลอดเวลาเลย เขาไม่เคยจากผมไปไหนเลย ริวที่รักของผม ผมขอสาบาน ผมขอเกิดมาอยู่กับเขาทุกชาติไป ผมจะรักเขาตลอดไปไม่มีวันเปลี่ยนใจไม่มีวันนอกใจ สิ่งที่เขาให้ผมไม่มีวันที่ใครจะให้ผมได้อีกแล้วไม่ว่าชาตินี้ หรือชาติหน้า ริวที่รักของผม

สุดท้าย

สุดท้ายนี้นะคับผมก็ขอขอบคุณ ทุกคนที่ติดตาม แล้วก็คอยแบ่งเบาความทุกข์ของผม ผมอยากขอขอบคุณ ...

- คุณพ่อคุณแม่ของผม ไม่มีท่าน ผมก็ไม่มีโอกาสเกิดมาคับ

- โอกาซังโอโตซังของผมและริว ขอบคุณที่ท่านสนับสนุนในความรักของเรา 2 คนคับ และขอบคุณที่ดูแลผมมาตลอด

- อาจารย์ที่สอนภาษาอังกฤษ (ไม่ขอเอ่ยนามคับ) ตอน ม.5ของผม ที่ได้ทำให้ผมเป็นเจ้าสาวของริวอย่างเต็มตัวคับ

- พี่ๆเพื่อนๆทุกคนที่ผมได้เอ่ยนามในเรื่อง ทุกคนมีตัวตนจริงๆหมดคับ คอยให้คำปรึกษาชีวิตแก่ผมคับ

- โรงเรียนของผมคับที่ทำให้ผมมีโอกาสได้เจอกับริว และทุกๆคน

- ท่านผู้อำนวยการโรงเรียน ที่คอยเป็นห่วงพวกผมตลอดเวลาคับ

- celica รถที่ริวรักมันช่วยผมจนพังทั้งคัน แต่ตอนนี้ผมเป็นคนขับมันแทนเจ้าของมันแล้วคับ

- โชจิ เพื่อนที่ดีที่สุดคับ ยากที่จะหาใครแทนได้ มีน้ำใจกับผมและทุกคนมาก

- เคลวิน เพื่อนที่หาใครแทนไม่ได้คับ เป็นกำลังใจให้ผมและทุกคนตลอดมา

- ฮิโตมิ เพื่อนที่จริงใจ คอยเป็นห่วงเป็นใยผมและทุกคนเสมอ

- ฟูจัง เพื่อนที่เข้าใจ คอยปลอบใจผมและทุกคนเสมอมาคับ

- ริวสุเกะ คนที่รักผมเท่ากับชีวิตของเขา คนที่ต้องการให้ผมอยู่ต่อไป คนที่อยากให้ผมมีความสุขมากที่สุด และเป็นคนที่รักผมตลอดไปคับ

[qooza]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

เรื่องนี้ก็จบลงทั้งหมดเท่านี้หละครับ   


ไม่ว่าจะอ่านซ้ำครั้งไหนก็ยังทำให้ประทับใจอยู่เสมอครับ


เดี๋ยวถ้าค้นเรื่องเก่าๆที่น่าประทับใจจะหามาลงให้นะครับ

[picture]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

เศร้ามากๆเลยครับ เรื่องนี้
ขอบคุณครับที่หาเรื่องดีๆมาให้พวกเราอ่าน

[nuthz123]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

สุดท้ายเรื่องนี้ก็เศร้าตามเดิม  สงสารเจ้าของเรื่องจัง  ที่มีรักที่แท้จริงแม้จะไม่มีทางได้อยู่ด้วยกันก็ตาม  แต่ก็ยังมีรักของคนที่รักอยู่ข้าง ๆ เสมอ  รักที่หาได้ยากในสังคมชาวเรา  ขอให้ริวสุเกะไปสู่สรวงสวรรค์นะคับ  ขอบคุณที่เป็นแรงใจให้คนที่ต้องการรักแท้ได้ค้นหาต่อไป

[-:- ASE"KUNG -:-]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ทั้งสนุกทั้งซึ้งมากมายคร๊าฟ
ขอบคุนนะครับ

[watop]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ขอบคุณครับ

 

[ปลายฝัน #-# <.......>]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ขอบคุนคร๊าบบบบ......

[oakky]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

Arigato Onii san เป็นเรื่องที่สนุกและเป็นชีวิตที่น่าเศร้านะครับ แต่ว่าคนเราก็มีทั้งเรื่องดีและเรื่องไม่ดี ชีวิตเราต้องดำเนินต่อไป เพราะว่าชีวิตที่เหลือเราต้องอยู่เพื่อคนที่รักเรา อย่างไร Imoto คนนี้เป็นกำลังใจให้นะครับ

Arigato Onii san

[Chunchon]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ซึ้งมาก  ขอบคุณมากนะครับ  ตอนนี้ที่กำลังเม้นท์น้ำตาผมไหลพรากเลย 

[notpvpthai2009]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

  ทามไมริวต้องตายด้วยอ่าา TT ขอบคุณมากนะครับ ที่เอาเรื่องอย่างนี้มาให้อ่านกัน ทำเอาผมน้ำตาไหลเลยอะ T^T

[Love Is Not Everything]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ขอบคุนที่มาเเชร์ทุกสิ่งทุกอย่างนะครับ

เป็นกำลังใจไห้นะคับ

โชคดี