พิมพ์

[picture]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ขอบคุณครับ อย่าลืมต่อด้วยนะครับ

[airamman]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ช่วยด้วย ! ผมได้แฟนเหี้ย  ไอ้เด็กช่างยนต์ ตอนที่ 7....มีชู้แบบไม่รู้ตัว

บ่นนำ   

           หลายคนอาจคิดว่าผมไม่ชอบไอ้ปอเหรอ  จริงๆแล้วผมก็ชอบมันครับ รักมากด้วย แต่ผมไม่ค่อยแสดงออก  ก็ดูมันเข้ามาหาผมสิ มันเริ่มจากความไม่ชอบก่อนแล้ววันนึงชอบมันขึ้นมาแต่ผมก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงตัวเองได้มากหรอกครับ(มันขัดๆยังไงไม่รู้) ก็มีบางครั้งที่ผมห่วงและพูดแต่ก็ไม่ได้มากมาย  แต่ไอ้ปอมันออกแนวบ้าๆครับ คาดเดาสิ่งที่มันจะทำได้อยาก มันอยากทำมันก็ทำ   มันไม่อยากมันก็ไม่ทำ  มันรักผมมันก็แสดงออกอย่างรวดเร็วจนบางครั้งผมอึดอัดนะ เพราะเราต้องอยู่ในสังคม เอาล่ะเข้าเรื่องเลยแล้วกันครับ

ตอน 7  มีชู้แบบไม่รู้ตัว

                ผมกับไอ้ปอก็สุกๆดิบๆกันมาได้พักใหญ่ ประมาณ 2 เดือน กิจวัตรก็เหมือนๆเดิมในทุกวัน ไอ้ปอไปเรียน ส่วนผมอยู่บ้าน(น่าเบื่อมากๆ) ก็ไม่ได้ทำอะไร นอกจากอ่านๆๆๆๆหนังสือ
เสียงโทรศัพท์ผมดังขึ้น
“เฮ้ย หวัดดีปาล์ม เป็นไงว่ะ สบายดีป่าว”  เจ้าปาล์มเพื่อนแก๊งค์เดียวกัน  สมัยเรียน โทรมา
“เออ ๆหวัดดีที  สบายดี  ” ไอ้ปาล์มตอบ
“แล้วงานเป็นไง  ยากป่าว  ” ผมถาม
“ก็เรื่อยๆแหละที  เดี๋ยวเราค่อยคุยกัน  กะว่าจะไปหาไปเที่ยวชล นัดกับไอ้พุ ไอ้ทิน ไอ้ก้อไว้ อาทิตย์หน้าว่างป่าว” เพื่อนสนิทผมทั้งนั้น
“โห่ เพื่อนมาทั้งที ไม่ว่างก็ต้องว่างดิ ” คุยถามสารทุกข์ สุกดิบกันไปได้สักพัก
“นัดกันไว้ที่ชลเลย คงจะไปรวมตัวกันที่นั้นแหละ  ไปถึงเดี๋ยวโทรบอกอีกที ” นัดกันเรียบร้อยครับ วัน เวลา สถานที่ ต่างคนมาคนละทิศคนละทาง
“เออๆ  อาทิตย์หน้าเจอกัน ” ผมวางหู
ดีใจครับเพื่อนจะมาหลังจากที่ไม่ได้เจอกัน 3-4 เดือน และช่วงเรียนผมไปบ้านเพื่อนเกือบหมดแล้ว แต่เพื่อนยังไม่เคยมาบ้านผม  ทั้งๆที่ใกล้ที่เรียนที่สุดแล้ว  ผมจดตารางนัดไว้ในปฏิทิน
ถึงวันนัด ประมาณ 9โมงครึ่ง  เสียงโทรศัพท์ผมดังขึ้น
“ทีใกล้ถึงชลแล้วนะ”  ไอ้ปาล์มโทรมา ผมตกใจครับ ผมลืม  อยู่กับไอ้ปอเพลินไปหน่อยผมลืมนัดเพื่อน(ผมเลวไหม55) แต่ช่วงนั้นไอ้ปอไปเรียน  ผมอยู่บ้านครับ
“มาถึงแล้วเหรอปาล์ม  เออๆเจอกันที่ขนส่งเดี๋ยวไปรับ ” ผมพูดด้วยน้ำเสียงตกใจ  ผมบึ่งรถไปขนส่ง เจอไอ้ปาล์มนั่งอยู่ก่อนแล้ว
“มาตรงเวลาเลยหนิหว่า  แล้วคนอื่นล่ะ” ผมถามไอ้ปาล์มเมื่อผมมาถึง
 “ยังมาไม่ถึงมั้ง  เดี๋ยวโทรถามก่อน ”
ไอ้ปาล์มโทรถามเพื่อนทั้งหมด ปรากฏว่าทุกคนติดงาน มาไม่ได้ บางคนก็น้ำท่วมบ้าน
“ถ้าไม่มาก็น่าจะโทรบอกกันก่อน  จะได้นัดกันมาทีหลัง ” ไอ้ปาล์มพูดหลังจากวางโทรศัพท์  ดูมันหงุดหงิดเล็กน้อย
“ไม่เป็นไรปาล์ม  มาคนเดียวก็เที่ยวคนเดียว เดี๋ยวจะพาไปทุกที่เลย ” ผมพูดปลอบ
ในที่สุดก็เหลือไอ้ปาล์มคนเดียว ผมจึงพากลับบ้านเป็นจุดเริ่มต้น
“วันนี้เย็นๆ เดี๋ยวพาไปบางแสนก่อนเลยใกล้ๆ  เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยไปเริ่มต้นไกลๆ”
“อืม  ดีเหมือนกันนั่งรถมาซะไกล  ปวดตัวไปหมด ” ไอ้ปาล์มทำงานที่พิจิตรครับ  นั่งคุยกันได้พักใหญ่ จนถึงเที่ยงกว่าๆ ผมลุกไปเข้าห้องน้ำเดี๋ยวจะพาไอ้ปาล์มไปกินข้าวข้างล่าง
“ก๊อก ก๊อก” ผมได้ยินเสียงเคาะประตู แล้วผลักประตูพรวดเข้ามา (ไอ้ปอแน่เลย  ลืมบอกไปว่าเพื่อนมา ) ผมฉี่ยังไม่เสร็จ รีบออกมาจากห้องน้ำ เป็นอย่างที่คิดครับ  ไอ้ปออยู่หน้าประตูกำลังยืนจ้องไอ้ปาล์มที่นั่งอยู่บนเตียง
“เพื่อนๆ” ผมพูดอย่างรวดเร็วก่อนที่ไอ้ปอจะพูดอะไรออกมา และผมพูดต่อ
“นี่ปาล์ม เพื่อนช่วงเรียนมหาลัย  มาเที่ยวชล ” แนะนำเพื่อนให้ไอ้ปอรู้จัก
“หวัดดีครับ” ไอ้ปาล์มพยักหน้าเล็กน้อย ในขณะที่ไอ้ปอยังจ้องไอ้ปาล์มอยู่
“ปาล์ม  นี่เพื่อนเราชื่อปอ” ผมแนะนำไอ้ปอให้ปาล์มรู้จัก
“กูเป็นเพื่อนมึงเหรอ” ไอ้ปอพูดเสียงดัง ไอ้ปาล์มตกใจคับ อย่าว่าแต่ไอ้ปาล์มเลย  ผมสะดุ้งมากกว่าไอ้ปาล์มอีก  ผมผลักให้ไอ้ปอออกไปคุยข้างนอก แต่มันยังยืนอยู่กับที่
“มึงอย่าพูดอะไรเลยนะปอ” ผมกระซิบเบาๆข้างหูมัน
“กูพี่ไอ้ที” มันมองไปที่ไอ้ปาล์ม
“หวัดดีครับๆ” ไอ้ปาล์มไหว้ไอ้ปอใหญ่เลยครับ
“พี่ เอ่อ พี่ แนะนำผิด” ผมทำหน้าเจือนๆ
“พี่ปอพูดให้สุภาพกับเพื่อนผมหน่อยสิครับ” ผมมองไปที่ไอ้ปอ
“เฮ้ย  ไม่เป็นไรที  ตามสบายเลยพี่ ” ไอ้ปาล์มมองมาที่ผมก่อนที่จะมองไปที่ไอ้ปอ (พี่เหี้ยอะไร  ดูหน้ามันหน่อยสิปาล์ม)
“แล้วกินไรมายัง” ผมถามไอ้ปอ
“คำว่าพี่หายไปไหน” มันพูดหน้าตาเฉย (เห็นกูพูดดีกับมึงที่สุดแล้วนะ)
“แล้วพี่กินไรมายัง” ผมมองไปที่อื่น ไม่อยากมองหน้ามันกวนประสาท ช่วงนี้จะให้ทำอะไรก็ยอมๆมันไปก่อน ผมไม่รอคำตอบจากไอ้ปอ
“ปาล์มไปกินข้าวกัน” สงสารไอ้ปาล์มมาครั้งแรกก็มาเจอคำพูดเด็ดๆ
“อืม ” เรา 3 คนก็เดินไปนั่งกินข้างล่าง นั่งกินข้าว 3 คน ไอ้ปอมองไอ้ปาล์มตลอด ผมว่าไอ้ปาล์มน่าจะรู้สึกอึกอัดเหมือนกัน ผมเลยชวนไอ้ปาล์มคุยเรื่อยๆจะได้ผ่อนคลาย  ใต้โต๊ะไอ้ปอเหยียบเท้าผมใหญ่เลยครับ  ก็ผมไม่อยากคุยกับมัน  มันพูดไม่สุภาพเดี๋ยวเพื่อนผมตกใจและอีกอย่างกลัวมันจะหลุดปาก
“อิ่มแล้วเหรอ” คำแรกที่ผมพูดกับไอ้ปอก็เห็นมันยกแก้วน้ำดื่ม
“ยัง” (แล้วมึงจะจ้องเพื่อนกูทำไม)
“รีบกินเถอะ ปาล์ม เดี๋ยวพาไปเดินเล่นแถวๆนี้ก่อน” ผมเร่งไอ้ปาล์มจะได้ออกจากที่นี่เร็วๆ สงสารเพื่อน
ผมว่าจะพาไอ้ปาล์มไปเดินเซ็นทรัลก่อน เดี๋ยวเย็นๆค่อยไปบางแสน กะว่าถ้ามาหลายคนจะขอรถพ่อไป แต่มาคนเดียว  เดี๋ยววันนี้ก็น่าจะเอารถมอไซต์ไปกัน  และแน่นอนไอ้ปาล์มมาคนเดียวก็ต้องค้างที่บ้านผม ทั้ง3คนกินอิ่มแล้วเดินมาหน้าบ้าน
“เดี๋ยวกูไปส่ง  จะไปไหน ” ไอ้ปอถามผม
“อ้าว  แล้ว    จะกลับยังไง” หลีกเลี่ยงการใช้กู เดี๋ยวเพื่อนจะหาว่าผมเปลี่ยนไป
“มึงโทรมาเดี๋ยวกูไปรับ” ผมรู้สันดานดิบมันดีครับ มันคงกลัวถ้าผมเอารถไปจะไปเรื่อยๆ แต่ถ้ามันไปส่งมันจะเอาผมกับไอ้ปาล์มไปทิ้งไว้เป็นจุดๆ
“เซ็นทรัล” ผมไม่อยากขัดมัน
“ขึ้นมาดิ” ไอ้ปอพูด   ผมชี้ให้ไอ้ปาล์มนั่งก่อน ก็ตามมารยาทครับ ให้ไอ้ปาล์มนั่งกลางเพราะมันเป็นแขกจะได้ปลอดภัย ผมต้องนั่งหลังถ้าตกจะได้ตกก่อน ไอ้เวรปอยิ่งขับรถเลวร้ายมาก
“ที  มึงขึ้นก่อน” (อ้าว ไอ้เวร  ไม่รักษาหน้ากูเลย)
“ปาล์มขึ้นก่อนเลย” ผมพูดยิ้มๆกับไอ้ปาล์ม เมื่อทุกคนขึ้นหมดแล้ว  เป็นไปอย่างที่คิดครับ ไอ้ปอขับรถทั้งแรง ทั้งกระแทรก เดี๋ยวเบรค เดี๋ยวไป (ขอโทษนะปาล์มที่มาเจอหมาบ้าก่อน) เพื่อนผมมันจะสนุกไหมเนี้ย  ทั้ง 3 ก็เงียบตลอดทางครับ ผมไม่กล้าพูดเผื่อพูดไม่เข้าหูไอ้ปอ ผมจะซวย ระยะนี้ก็ประคับประคองไปก่อน พยายามไม่ขัดใจมันจนกว่าเพื่อนจะกลับ(เพื่อนกูกลับเมื่อไหร่เจอกูแน่  มารยาททางสังคมกูก็สอนให้มึงเยอะแล้วนะ) ถึงเซ็นทรัล ผมกับไอ้ปาล์มลงจากรถ
“จะให้กูมารับกี่โมง”
“เดี๋ยวโทรบอก”
“กูต้องดูด้วย  ว่ากูจะว่างรึป่าว” (ไอ้เหี้ย มึงมีตารางว่างไม่ว่างด้วยเหรอ งั้นจะมาส่งกูทำไม กูมาเองก็ได้วางอำนาจมากเกินไปแล้วนะมึง)
“เดี๋ยวโทรบอก” ผมคิดตั้งนานแต่ก็พูดคำเดิม  ไอ้ปอขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว
“พี่ชายเหรอที ” อาทถาม
“อืม ห่างๆ”
“เหรอ เห็นสนิทกัน แต่ก็ดูไม่เหมือนกันเลย” (อืมโดยเฉพาะสันดาน)ช่วงที่ผมเรียนผมเป็นนายกสโมสรนิสิตของคณะเลยนะ ไปไหนมาไหนต้องพูดสุภาพ มีสาระ (พยายามฝืนเต็มที่กว่าจะครบปี)
เดินตากแอร์ สักพัก(ก็ไม่รู้จะเดินซื้ออะไร ที่ไหนๆก็มี) ผมพาไอ้ปาล์มขึ้นรถสองแถวไปที่ตลาดหนองมน แวะไปซื้อข้าวหลามกินไปด้วย แล้วไปต่อพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ  หาดบางแสน แหลมแท่น เขาสามมุก ดูไอ้ปาล์มก็สนุกดีนะครับ  6โมงเย็นผมพาไอ้ปาล์มกลับมารอไอ้ปอที่เดิม ผมโทรไปหาไอ้ปอ

“เดินภาษาอะไรของมึงว่ะ ตั้งแต่เที่ยงถึงมืดค่ำ” (พูดกับกูทำไมมองหน้าไอ้ปาล์มว่ะ ยังงี้มันก็เหมือนด่าไอ้ปาล์มสิ) ผมค่อยๆเอานิ้วชี้มาแตะปากตัวเอง  ทำแบบเนียนๆ สัญลักษณ์ไม่ให้ไอ้ปาล์มพูด แต่กะนั้นไอ้ปอก็เห็น
“มึงมีไรที  มึงปิดไรกู” งานเข้าลืมเตรียมกับไอ้ปาล์ม
“พาปาล์มไปกินข้าวหลามหนองมนมา ไปกินแล้วก็กลับมานานแล้ว” ไอ้ปาล์มคงงงๆว่าทำไมผมพูดไม่หมด
“แล้วทำไมมึงไม่บอกกูว่าจะไป” เห็นไหมบอกแค่นี้มันก็ซักผมจะตายแล้ว ถ้าบอกว่าไปเที่ยวกันหลายที่ ความลับผมแตกแน่ๆ ไม่มีใครรู้นิสัยไอ้ปอดีเท่าผมหรอกครับ มันเห็นผมไปเที่ยวสนุกกับใครไม่ค่อยได้ นอกจากกับครอบครัว น่าจะเป็นยังงั้นนะ ถ้าผมไม่เข้าข้างตังเองมากเกินไป(มึงรักกูรึมึงบ้ากันแน่ว่ะ)
หลังจากไอ้ปอมาส่งถึงหน้าบ้าน
“ปาล์ม ค้างที่บ้านเรานะ” ผมพูดหลังจากลงจากรถ
“เออ ได้ๆ ดีเลย เราง่ายๆ อยู่ยังไงก็ได้” ผมเคยไปบ้านไอ้ปาล์มครับอยู่อยุธยา ไปแก๊งเดิมนี่แหละครับ มันพาไปเที่ยวโบราณสถานทุกที่เลยมั้ง บริการดีมาก บ้านหลังใหญ่ ติดแอร์ทุกห้อง  ห้องไอ้ปาล์ม 3-4 คนนอนได้สบายๆเลย แล้วดูห้องผมดิ 55 ไม่อยากเปรียบเทียบ
“คืนนี้กูก็จะค้างที่นี่” ไอ้ปอพูด
“อ้าวพี่ไม่ได้พักที่นี่เหรอครับ” ปาล์มถาม
“ก็มาค้างบ่อยๆ” ตอบแบบทำหน้ามึน
“ปาล์มเดี๋ยวขึ้นไปอาบน้ำบนห้องก่อนเลยนะ” ผมไล่ปาล์มด้วยมารยาท ปาล์มเดินขึ้นห้อง
ผมอยู่หน้าบ้านกับไอ้ปอสองคน
“เป็นเหี้ยอะไรของมึง ปอ นั่นเพื่อนกู มึงคิดบ้างไหมเพื่อนกูจะคิดยังไง ”  ผมโกรธ
“กูทำอะไร” ทำหน้ามึนเหมือนเดิม
“แล้วมึงทำอะไรอยู่  มึงดูหน้าเพื่อนกูสิ มันมาบ้านกู มาเที่ยวแล้วถ้ามันไม่สนุก มันจะคิดยังไง ”
“เพื่อนมึงมาทำไมไม่บอกกู  แล้วมึงจะให้กูทำยังไง”  เริ่มขึ้นเสียง
“มันกระทันหัน  นัดกันไว้ 3-4 คน มันเร็วมาก ทุกคนติดธุระ ไอ้ปาล์มเลยได้มาคนเดียว” ผมพูดเสียงเบาลง  พูดความจริง
“คนเดียวมันยังกล้ามา มันคิดอะไรกับมึงรึป่าว” มันเป็นคำพูดที่ทำให้ผมโกรธจัดมากขึ้นกว่าเดิม เพราะมันไม่พยายามแยกแยะคำว่าเพื่อนกับแฟน 
“4ปีที่กูเรียนมาด้วยกัน  ถ้ามันคิด คงไม่มาถึงป่านนี้หรอก”
“มึงเห็นเพื่อนมึงดีกว่ากู” ไปกันใหญ่แล้ว
“มึงจำได้ไหม  วันที่อยู่หาด มึงยังทิ้งกูให้กลับบ้านคนเดียว ถ้ากูคิดเหมือนมึง กูคงโกรธมึงมาก”
“เออ  งั้นคืนนี้กูขอนอนห้องมึงแค่คืนเดียว  พรุ่งนี้กูจะไม่มาอีก”
ผมไม่พูดอะไร ดูเหมือนพูดตอนนี้ก็ไม่เกิดประโยชน์ ยังไงก็ห้ามมันไม่ได้ ผมเดินขึ้นห้อง มันเดินตามหลังมา ภายในห้องตอนนี้จึงค่อนข้างตึงเครียด ผมเดินไปเปิดเพลงเบาๆ และเมื่อทุกคนอาบน้ำ กินข้าวเสร็จก็เตรียมจะนอน
“ทีมึงมานอนข้างล่างกับกู” (มึงไม่บออกกูก็ต้องนอนข้างล่าง เพื่อนกูเป็นแขก)
“ไม่เป็นไรพี่  เดี๋ยวพี่นอนเตียงเลยครับ” ไอ้ปาล์มมันคงคิดว่าไอ้ปอแก่สุด แต่ไอ้ปอน่ะสิ มันคงคิดว่าไอ้ปาล์มอยากนอนกับผมแน่เลย เห็นมองไอ้ปาล์มแล้วทำหน้าบึ้งๆ
“ปาล์มนอนเตียงนั้นแหละ” ผมพูด แล้วเดินไปปิดไฟ
ไอ้ปอตื่นเช้ากว่าทุกคนครับ แล้วเดินออกจากห้องกลับบ้านเลย(ผมยังงงนิดๆ ผมผิดเหรอ) แต่ยังไง วันนี้ผมต้องพาไอ้ปาล์มเที่ยวให้สนุกก่อน เรื่องไอ้ปอ ค่อยว่ากันทีหลัง  ทำภารกิจเช้าเสร็จ ผมยืมรถพ่อพาไอ้ปาล์มไปเที่ยวเกือบทุกที่ ไล่มาจาก ฐานทัพเรือสัตหีบ พัทยา สวนนงนุช  ฯลฯ  ปาล์มอยู่เที่ยวบ้านผม 3 วันแล้วก็กลับ ผมไปส่งที่เดิม
แต่ไอ้ปอนี่สิครับ คงโกรธผมจริงๆ 2 วันแล้วที่มันไม่มา โทรไปไม่รับ  (กูผิดเหรอเนี้ย)ผมคิดตลอด แล้วผมจะง้อมันยังไง ถ้าเป็นคุณ คุณจะทำยังไงครับ ผมเดาใจมันไม่ถูก ไม่เคยมีเพื่อนเหี้ยๆแบบนี้ ไม่รู้ว่ามันต้องการอะไร  ถึงเหตุการณ์นี่จะผ่านไปแล้วแต่ผมก็ยังสงสัย ผมเลยอยากจะถามคุณๆด้วยว่า
1.ผมผิดเหรอครับ
2.ถ้าเป็นคุณๆจะง้อมันยังไง


ช่วยด้วย ! ผมได้แฟนเหี้ย  ไอ้เด็กช่างยนต์ ตอนที่ 8 ...ง้อแนวใหม่

เช้าวันใหม่ วันนี้เป็นวันที่ 3 แล้วที่ผมไม่ได้เจอหน้าไอ้ปอ  ผมไม่เห็นหน้ามัน โทรไปก็ไม่รับสาย(มึงโกรธกูเหรอเนี้ย  มึงยังไม่เคยโกรธกูเลยนะ) ผมทำภารกิจส่วนตัวเสร็จ ก็นั่งรอมันที่หน้าบ้านเหมือนเดิม  7 โมงก็แล้ว 8โมงก็แล้ว
   (มึงไม่มา  กูไปหามึงเอง) ในตอนเที่ยงผมไปหามันที่อู่ เห็นมันแว๊บๆครับ มันก็ไปกินข้าวข้างนอกกับเพื่อน  มันก็เห็นผมนะ แต่มันทำเฉยๆ ผมนั่งรอไอ้ปออยู่หน้าอู่ (โอ้ย  สงสารตัวเองเหมือนกัน  ทำไมกูต้องมาง้อมึงด้วย กูผิดนิดเดียวเอง ที่ไม่ได้บอกมึง) นั่งรอจนบ่ายครับ เห็นไอ้ปอเดินมาในอู่แล้วเข้ามาทักผม(จะไม่ทักก็เกินไป ผมนั่งหน้าอู่ทางเข้าจริงๆ)
   “มึงมาทำอะไร” ผมไม่ทันได้พูดอะไร  มันเดินเข้าไปในอู่   (ไอ้เหี้ย  งอนยังกะผู้หญิงเลยนะ) ผมกลับสิครับจะอยู่ทำไมล่ะ เสียใจนะที่มันพูดแบบนั้น  ในเมื่อไม่ยอมคุยกันให้รู้เรื่อง งั้นก็ไม่ต้องคุยกันเลย
   5 โมงเย็น เสียงข้อความเข้า
   “มึงมาหากูที่บ้าน” ไอ้ปอส่งมาครับ (อืม คงจะได้คุยกันดีๆแล้วมั้ง) ผมก็เริ่มใจเย็นลงแล้วครับ  ผมขับรถไปที่บ้านมัน เดินเข้าไปหาถึงในห้อง แต่มันทำตัวเฉยๆ  เหมือนผมไม่มีตัวตน
   “ปอมึงโกรธกูเหรอ” ผมถามอย่างเจียมตัว (ไอ้เหี้ยกูมาง้อถึงในบ้าน  เล่นตัวฉิบหาย)
   “ใครอนุญาตให้มึงพูด” (ห๊า มึงเป็นใคร  เอาใหญ่แล้วนะมึง)
   “กูไอ้ทีขออนุญาตไอ้ปอพูดครับ” ผมพูดเสียงดัง หวังว่ามันจะคลายเครียดบ้างนะ
    “กูไม่อนุญาต” (อ้าว)
   “............”  เงียบกันพักใหญ่
   “มึงไปหยิบเสื้อกะ  กางเกงมาให้กู  กูจะไปเตะบอล” ผมต้องทำตามอย่างว่าง่าย ก็ง้อมันอยู่หนิ
   “มึงใส่ให้กูด้วย” (มากไปแล้ว) ผมนิ่งครู่นึง แต่ก็ต้องทำตาม  ถอดซ๊อปให้มันแล้วก็ใส่ให้มันด้วย
   “กูหิวน้ำ”
   “อืม” ผมเฉยๆพยักหน้าเล็กน้อย
          “มึงไปเอามาให้กูสิ  ยืนอยู่ทำไม” (ทำไมกูต้องทำตามที่มึงบอก  กูยังไม่ได้คุยกับมึงเลย) แต่ก็ต้องไป  เอามามันก็ไม่กินหรอกครับ(กวนตีนกูฉิบหาย เข้าภาวะปกติก่อนเหอะมึง)
   “มึงไปส่งกูเตะบอล  นั่งรอกูด้วย  แล้วมาส่งกู ” ทั้งๆที่รถมันก็อยู่
   “อืม” ผมทำตามที่มันสั่งทุกอย่าง ทั้งไปส่ง นั่งดู มาส่งมันกลับบ้านอย่างปลอดภัย คุยกันบ้างเล็กน้อย แต่ยังไม่เข้าประเด็น ส่วนใหญ่มันให้ผมพูด “อืม” อย่างเดียว และผมก็ส่งมันถึงในห้อง
   “มึงไปคิดดู ไปร่างเป็นหนังสือมาให้กูดู เขียนเป็นข้อๆว่า มึงจะง้อกูยังไง ” (อ้าว  ไอ้เหี้ย กูยังไม่ได้คุยเลย มึงหาว่ากูผิดมากเหรอ กูต้องง้อมึงด้วย  โอ้ยยย..) ผมก้มหน้า ไม่ได้มองมัน  ถ้ามองเดี๋ยวอารมณ์ขึ้น(โกรธนะ)
   “เก่งนักไม่ใช่เหรอมึง  ดูสิว่ามึงจะทำถูกใจกูรึป่าว  ถ้ากูบอกไม่ผ่าน มึงก็ต้องไปทำมาใหม่ ” (เป็นอาจารย์กูเมื่อไหร่ว่ะ) แต่ผมก็จะลองทำดู มันจะได้สบายใจ 
   ผมกลับบ้าน คืนนั้นผมก็พยายามคิดในสิ่งที่ทำให้มันไม่พอใจ กับเหตุการณ์ที่เพื่อนมาบ้าน 
เขียนใส่กระดาษ 4 ข้อ ดังนี้
1.       กูไอ้ทีจะบอกไอ้ปอทุกครั้งเมื่อเพื่อนมาเที่ยว
2.       เพื่อนที่มาค้างที่บ้านต้องมีมากกว่า 2 คน หาก 1 คน จะให้ไปนอนที่อื่น
3.       เมื่อไปที่ไหนกูไอ้ทีจะบอกไอ้ปอทุกครั้ง
4.       กูไอ้ทีจะไปออกกำลังกายกับไอ้ปอทุกวัน (แรกๆไปบ่อยครับ  หลังๆเริ่มเบี้ยว)
วันนี้ตื่นเช้าเหมือนทุกวัน แต่ผมไปหาไอ้ปอตอนเย็นหลังเลิกเรียน กะว่าจะได้คุยกันนานหน่อย  เอาการบ้าน 4 ข้อ ไปส่งศาลพิพากษาที่เดิม ครับ  ห้องไอ้ปอ  มันพิจารณากระดาษแผ่นเดียวของผม
   “มึงคิดได้แค่นี้เหรอ” (อ้าวกูก็ว่ากูบ้าแล้วนะที่กูคิด)
   “มึงโง่หรือแกล้งโง่ จดหมายทางการน่ะมึงทำเป็นไหม มึงจะส่งให้ใคร เรียนใคร จากใคร” (ทำไมมันเว่อร์จังว่ะ เห็นกูยอมแล้วยิ่งมากดขี่) ถ้าอยู่ในสภาวะปกติ ผมพูดได้หมดครับในสิ่งที่ผมคิด แต่นี้ตึงเครียดนิดหน่อย เลยยอมๆมันไปก่อน
   มันก็พูดไป  บ่นไป ติข้อนั้น เปลี่ยนข้อนี้ ผมก็นั่งจดยิกๆเหมือนฟังอาจารย์พูด เสร็จแล้วก็ต้องส่งมันไปเตะบอลเหมือนเดิม
   “ไอ้เหี้ย ทีเรื่องแบบนี้เก่งนักนะมึง เหมือนรู้วิชาการมาก มาบอกกูให้เขียนตามหลัก มีวรรค  มีย่อหน้า” ผมด่ามันข้างๆสนามขณะดูมันเตะบอล
   “ไอ้เหี้ยๆๆๆๆๆ” ผมบ่นคนเดียว  เตะเสร็จผมก็ต้องมาส่งมันกลับบ้าน
   “พรุ่งนี้เอามาให้กูดู”
   “เออ”  (ไอ้เหี้ยๆๆๆๆๆ ) ผมทำหน้าเฉยๆ แต่ด่ามันในใจ
   ผมกลับมาถึงบ้าน  เปิดคอมทำการบ้านเลยครับสรุปจากที่มันพูด คือ (ตั้งใจอ่านให้ดีนะ)
 
                        สถานที่เขียน   บ้านไอ้ที
                        ที่อยู่.............................
                        ....................................
                        อ. เมือง       จ.ชลบุรี
                        2   0   0   0   0
         วันที่  20  สิงหาคม   2552
เรียน..........คุณปอ.........
   ตามที่ข้าพเจ้า..............ไอ้ที............ ได้กระทำผิดต่อ......คุณปอ.........อย่างร้ายแรง  ฐานคบชู้สู่ชายกับไอ้ปาล์มซึ่งตกเป็นจำเลยที่ 1  บัดนี้ไอ้ปาล์มได้หลบหนีออกนอกจังหวัดแล้ว  ข้าพเจ้ายินดีรับผิดคนเดียวและข้าพเจ้าได้สำนึกผิดแล้ว  จะปฏิบัติตามมาตรการของคุณปอ ดังนี้
1.       ข้าพเจ้าจะไปหาคุณปอทุกเช้า(ที่บ้าน)  กลางวัน(อู่หรือวิทยาลัย)   เย็น(ที่บ้าน) แล้วจะไปส่งคุณปอเล่น ฟุตบอลทุกวัน นั่งรออย่างเป็นระเบียบ พร้อมมาส่งอย่างปลอดภัย
2.       ข้าพเจ้าจะนวดให้คุณปอทุกครั้งในตอนเย็น
3.       ข้าพเจ้าจะไปหาคุณปอทุกครั้งที่โทรมา
4.       ข้าพเจ้าจะบอกรักและหอมแก้มคุณปอทุกวัน
5.       ข้าพเจ้าจะเรียกคุณปอว่าพี่  (บังคับกูมากๆๆ เรียกพี่หรือผีว่ะ)
6.       ข้าพเจ้าจะไม่โต้แย้งคุณปอใดๆทั้งสิ้น คุณปอต้องถูกเสมอ
กฏข้อนี้มีผล 7 วัน บังคับใช้  21-27  สิงหาคม  2552
 
                                                                     จึงเรียนมาเพื่อโปรดทราบและโปรดพิจารณา
                                                                         ลงชื่อ.........ไอ้ที...................(ขออนุมัติ)
                                                                         ลงชื่อ.........คุณปอ................(ผู้อนุมัติ)

 

ก่อนที่จะลงวันที่ได้ผมอ้อนวอนมันเกือบตายครับ
 
   “มึงต้องทำสัญญาทั้งหมด ครึ่งเดือน” สีหน้าเย็นชา
    “ปอกูขออาทิตย์นึงนะ  กูจะทำให้ดีที่สุดเลย” น้ำเสียงอ้อนวอน
   “มึงอ้อนวอนกู มึงใช้คำว่ากูเนี้ยนะ” มองมาที่ผม
   “ทีขอโทษ  ทีสำนึกผิดแล้ว  ทีสมควรตาย” ดูมาจากหนังจีน
   “เออๆ 1 อาทิตย์ก็ 1 อาทิตย์ ถ้ามึงผิดสัญญาแม้แต่ข้อเดียว กูจะให้มึงทำ 1 เดือน ” หนังจีนก็ยังได้ผล (มึงน่ะศาลเตี้ย กูยื่นอุทธรณ์เปลี่ยนคำตัดสินเลย)  ในที่สุดก็ลงวันที่ได้ เป็น 1 อาทิตย์
   เห็นไหมล่ะครับว่า ความคิดของมันเห็นแล้วแทบอึ้ง (เรียนในหลักสูตรตกแล้วตกอีก  แต่ไอ้เรื่องความคิดทุเรศ ปากหมาๆ ได้เกียรตินิยมเหรียญทอง) กฏบ้าอะไรว่ะ ไม่เห็นเกี่ยวกับที่เพื่อนมาเลย
   ……
   ผมตื่นเช้ากว่าทุกวัน  เพื่อที่จะไปทำตามกฏ มาถึงบ้านไอ้ปอแต่เช้า เอาสัญญาให้มันดู  มันหยิบกระดาษมาอ่านอย่างละเอียด ก่อนที่จะลงชื่อหน้าตาเฉย
   “วันนี้มึงทำข้อ 1 แล้ว ต่อไปมึงทำข้อ 4    ตอนนี้” มันทำสีหน้าเคร่งเครียด(ไอ้ห่า มึงยังจะมาเก๊กหน้าอีกเหรอ)
   “ข้อ 4 อะไรว่ะ” กระดาษไม่ได้อยู่ในมือผม
   “มึงยังไม่ได้ท่องมาอีกเหรอว่ะ”
   “อ้าว  กูต้องท่องด้วยเหรอ ”
   “ไม่ท่องแล้วมันจะขึ้นใจมึงได้ไง  พรุ่งนี้มึงต้องจำให้ได้ ”
   “มึงจะมากไปแล้วนะปอ ” เริ่มเก็บอารมณ์ไม่อยู่แล้ว
   “มึงไม่ทำตามข้อ 6” มันมองกระดาษ ( 6 บ้า 6 บอ อะไรอีกว่ะ กูจำไม่ได้ไอ้สาดด)
   “ข้อ 4 อะไร”
   “บอกรักกู” แล้วมันชี้ที่แก้ม
   “กูรักมึง” ผมพูดกระด้างๆ
   “มึงไม่ทำตามข้อ 5  เรียกกูว่าพี่ ” อะไรอีกว่ะ
   “พี่ปอ กูรักมึง” ผมพูดเบาๆ เห็นมันยิ้มๆ
   ผมต้องปรับตัวทั้งวัน ไม่ชินมากๆ แต่ก็พยายามทำ เพราะเห็นไอ้ปอก็เริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ เริ่มพูดมากขึ้น  ผมจะพูดนิดหน่อยก็เอามือปิดปาก เป็นใบ้ทั้งอาทิตย์เลยครับ เป็นคนใช้มันด้วยและแล้ว 1 อาทิตย์ที่โหดร้ายก็ผ่านไป (ทีกูมั้งไอ้ปอ) หลังจากนั้นมันก็ทำตัวเหมือนเดิม  แต่ผมไม่เหมือนเดิมครับ มันทำผิดใจผมนิดหน่อย ผมด่าไม่ยั้ง มันคงรู้ว่าทำผิดต่อผมทั้งอาทิตย์ (คราวนี้แหละถึงเวลาที่มึงจะรู้สึกบ้างไอ้ปอ  กูขอ 1 อาทิตย์เหมือนกัน)

………………………………………
                         
   เมื่อผมป่วยต้องเข้าโรงพยาบาล  ไอ้เด็กช่างมันจะดูแลผมยังไง (ทำไรเป็นมั้งนอกจากเรื่องเครื่องยนต์ และปากที่อวดเก่ง) จะเห็นใจรึเลิกกันก็ตอนดูแลกันเมื่อยามเจ็บป่วยนี่แหละครับ
***ให้สองตอนเรยนะ  เม้นๆ ด้วยครับ เดวมาต่อให้อีกครับ** 

[picture]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ขอบคุณครับ สนุกมากๆเลย มาอ่าน+เม้น ในบีบีก่อนนอนครับ ZzZzZ'

[07_ghost]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

สนุกดีครับ คิดได้ไงกับไอ้ที่ทำสัญญาแบบนั้น
ขอให้มีความสุขนะคับ

[watop]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

รออยู่คับ

[airamman]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ช่วยด้วย ! ผมได้แฟนเหี้ย  ไอ้เด็กช่างยนต์ ตอน 9...เมื่อผมไม่สบาย

เป็นปกติทุกวันที่ผมจะตื่นแต่เช้าและ ไอ้ปอจะมาหาผม แต่ตอนนั้นผมยังไม่ตื่น ผมได้ยินเสียงคนคุยกัน

“สวัสดีครับแม่ ทีไปไหนแต่เช้าครับ”   ไอ้ปอถามแม่ผมเมื่อไม่เห็นผมอยู่หน้าบ้านเหมือนทุกวัน

“เอ้อ  แต่เช้ามานี่ แม่ยังไม่เห็นทีเลยนะปอ  รึงยังไม่ตื่นเหรอ ” 
 
“เดี๋ยวแม่ไปดูบนห้อง ”   แม่ผมพูด ขณะอยู่หน้าบ้านจะออกไปทำงาน

“ไม่เป็นไรครับแม่  ผมไปดูเอง  เดี๋ยวแม่ไปทำงานสาย ” พี่สาวกับพ่อผมทำงานที่เดียวกันออกไปก่อนหน้านี้แล้ว

 “จ๊ะๆ แม่ฝากปลุกทีให้ทีนะลูก”   

“ครับ”   ผมได้ยินแม่คุยกับไอ้ปอหน้าบ้านทุกคำ แต่มันหนักหัว ไม่อยากลุกขึ้น   ไอ้ปอเดินเดินมาที่ห้องเคาะปะตูเสียงดัง

“ทีๆ ๆ”   ผมเดินสะลืมสะลือไปเปิดประตู

“ทำไม วันนี้ตื่นสายวะ  เมื่อคืนนอนดึกเหรอ ”

“กูปวดตัว”   ผมล้มคว่ำลงที่นอน

“ไปๆ ไปอาบน้ำ ล้างหน้า  มึงจะได้ดีขึ้น  ยังจะมานอนอีก”   

“เดี๋ยวกูนอนก่อนแป๊บเดียว” 

 “ไอ้ทีมันสายแล้ว ”   มันดึงแขนผมขึ้น

“เฮ้ย  มึงตัวร้อน  ไม่สบายรึป่าว ”   

“น่าจะใช่มั้ง กูปวดตัว ปวดหัว ”   เสียงผมแผ่วๆ

“เดี๋ยวกูพามึงไปหาหมอ”   

“ไม่ต้อง กูกินยา นอนพัก เดี๋ยวหาย  มึงไปเรียนเหอะ”  ไอ้ปอเอามือมาจับที่แก้มผม

“มึงเชื่อกูดิที มึงอยากหายป่วย รึหายจากโลกนี้ว่ะ”   

“กูจะตายง่ายขนาดนั้นเชียวเหรอ ”   ผมยิ้มๆ

“กูกลัวว่าจะเป็นหวัด2009 น่ะดิ”   มันเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวที่ระเบียง แล้วเข้าไปในห้องน้ำสักพักเดินออกมาพร้อมกับผ้าที่เปียกน้ำ(คงจะจุ่มน้ำแล้วเอาขึ้น)

“เดี๋ยวกูเช็ดตัวให้”   

“ปอมึงเอาน้ำมาสาดกูดีกว่า…มึงบิดให้มันหมาดๆน่ะ เป็นไหม”   มันเดินกลับเข้าไปในห้องน้ำเหมือนเดิมและเดินออกมา

“เออ  แบบนั้นแหละ”   มันดึงกางเกงผมลงก่อนเลยครับ

“เฮ้ย  ไอ้บ้า มึงจะทำอะไร”   

“ก็แก้ผ้ามึงไง  มึงจะเช็ดตัวทั้งๆที่ใส่กางเกงเหรอ”

  “ไม่ต้องขนาดนั้น  มันกางเกงขาสั้น มึงก็เช็ดเท่าที่เช็ดได้”   

“ไมวะ  มึงอายอะไร  กูเห็นหมดแล้ว”   

“กูไม่ได้อาย”   จริงๆผมอายมาก

“ไม่อายงั้นกูก็จะแก้ให้มึงหมด” ผมพยักหน้า

  มันถอดกางเกง  ถอดเสื้อ  กางเกงในก็ไม่เว้น  ผมนอนหลับตา (อายมากไม่อยากมองหน้ามัน)

“เป็นไงเรา ไม่สบายนอนหลับปุ๋ยเลยนะ ”   มันพูดกับ K ผม

“คุยกับมันบ่อยๆเดี๋ยวมันลุกขึ้นมาเตะหน้ามึงนะ”   ผมแกล้งพูดให้มันปกติ แต่ก็อายเหมือนเดิม

“วันนี้พี่ทีไม่สบาย  เดี๋ยวพาเราไปหาหมอด้วยนะ”   มันยังพูดเล่นอีก

“ไอ้ปอมึงจะเช็ดก็รีบเช็ด  กูหนาว ”   จริงๆไม่หนาวหรอกครับร้อนอีกต่างหาก แกล้งพูดให้มันรีบๆ (กูอายแทบจะเอาหมอนมาปิดหน้าตัวเองแล้ว)

มันเช็ดทุกซอกทุกมุมเลยครับ  พลิกตัวผมยังกะปลาหมึกย่าง จากนั้นก็เอาผ้าแห้งอีกผืนมาเช็ดตัวผม  สุดท้ายโรยแป้ง  ใส่เสื้อผ้าให้

“ไปลุกเสร็จแล้ว”   

“ปอมึงไม่ไปเรียนเหรอ”   

“มึงป่วย กูเรียนก็ไม่รู้เรื่องหรอก”   

“เอาจริงๆ”   

“จริงงง” ไอ้ปอพูดเสียงสูง   ผมไม่เชื่อมันหรอกครับ  ปกติมันเรียนหนังสือโง่ ไอ้นี่ขี้เกียจเรียน คบกับผมดีหน่อยบังคับให้มันอ่านหนังสือ ผมนั่งอ่านเป็นเพื่อนมันด้วย

“มา ขี่หลังกู”   มันนั่งลง

“กูเดินได้  ไม่ได้พิการ ”   ผมเดินไปที่ประตู

“มาเดี๋ยวกูประคองมึง”   มันจับแขนผมข้างนึงคล้องคอ(กูป่วยธรรมดานะ)มันคงคิดว่าผมเจ็บมาก

พอไปถึงโรงพยาบาล

“มึงรอกู ตรงนี้แป๊บเดียว”   ผมงงๆ รออยู่ที่จอดรถ สักพักมันมาพร้อมกับรถเข็นกับเจ้าหน้าที่เวรเปลคนนึง

“ไอ้เหี้ย กูเดินได้”   ผมพูดเบาๆกลัวเจ้าหน้าที่ได้ยิน

“เออน๊า  กูไปเอามาแล้ว มึงนั่งลง”   ผมเกรงๆพี่เค้าจะว่าผมก็เลยนั่ง (โอ๊ยกูจะบ้าตาย)ชอบทำอะไรไม่คาดคิดและไม่ปรึกษา

“ขอบคุณครับพี่  เดี๋ยวให้เพื่อนผมเข็นครับ”   ผมพูดกับเจ้าหน้าที่ แล้วทำหน้าเซ็งๆกับไอ้ปอ

“ทำหน้าให้มันดีๆหน่อยไม่ได้เหรอวะ”   

“มึงจะให้กูยิ้มมาหาหมอรึไง”   

มันเข็นผมไปห้องบัตร ยื่นเรื่องให้ทุกอย่าง ต่อแถว ช่วงนี้ซึ้งมันมากๆเลยครับ  ยื่นบัตรเรียบร้อย ไปรอหน้าห้องตรวจ มันเดินไปเดินมา เดี๋ยวซื้อข้าว ซื้อน้ำมาให้ผมกิน

“มึงจะเดินไรหนักหนาวะ”  ผมถาม

 “กูเดินไปถามพยาบาลไง เผื่อเค้าเรียกชื่อมึงแล้วกูไม่ได้ยิน ”   ผมนั่งรอพักใหญ่ๆ

“คุณ................”   พยาบาลเรียกชื่อผม  เมื่อผมนั่งรอกว่า 3 ชั่วโมง   มาเกือบ 8 โมง  โน่นกว่าจะได้ตรวจเกือบเที่ยง  ก็เข้าใจครับโรงพยาบาลศูนย์ของรัฐ คนเยอะมากยังกะขนส่งหมอชิต(เว่อร์ไปหน่อย55 น้อยกว่านิดนึง)

“ถึงคิวมึงแล้ว”   มันเข็นผมเข้าห้องตรวจ

“ไม่ได้นะคะ  เดี๋ยวให้คนไข้เข้าคนเดียวค่ะ”   คุณพยาบาลคนสวยบอกไอ้ปอ

“ผมเป็นพี่คุณ...... นะครับ”   (มึงจะโกหกก็ให้มันเนียนๆหน่อย  พี่ไรวะ ไม่มีส่วนคล้ายกันเลย)

“งั้นเดี๋ยวขอถามคุณหมอก่อนนะค่ะ”   พยาบาลเดินเข้าไปในห้องหมอ  สักพักเดินออกมา

“สิทธิของคนไข้นะคะ แล้วแต่คนไข้จะอนุญาตค่ะ”   

“มึงจะเข้าไปทำไมวะ”   

“กูอยากรู้ไงว่ามึงเป็นอะไร”   

“เดี๋ยวกูออกมาบอก”   

“กูอยากเข้าไปกับมึง” (เหมือนเด็กฉิบหาย)

  “เออๆ”   ผมเข้าไปพร้อมกับไอ้ปอ

หมอก็ตรวจตามแผนการรักษาแหละครับ ปลดกระดุมเสื้อผมหมด หมอคลำที่หน้าอก  ใช้Stethoscope ตรวจหน้าอกผมนานหน่อย ตรวจเสร็จหมอก็ส่งต่อไปX-ray ทรวงอก ช่องท้อง ไอ้ปอดูมันเงียบๆแปลกๆครับ ผมชวนมันคุย ถามคำมันก็ตอบคำ

“มึงเป็นไรว่ะปอ”   

“ป่าว” 

“กูรู้มึงต้องมีอะไร  บอกกูมาเร็วๆ” 

“.....”  มันเงียบ

“ปอกูบอกแล้ว  มีไรต้องคุยกัน” 

เงียบไปพักใหญ่ ผมเข้าไปห้องX-ray ออกมาขณะนั่งรอฟิล์ม

“มึงไม่อยากพูด  กูก็จะไม่ถามมึงแล้วนะ” 

“หมอคลำอะไรที่หน้าอกมึง” 

“ก็ตรวจไง” 

“หมอคลำหน้าอกมึง  มึงรู้สึกยังไง ” 

“เฉยๆ”  มันเงียบผมพอเดาออกแล้วแหละครับว่ามันเป็นอะไร (ไอ้นี่  เด็กว่ะ ) หมอคนนั้นเป็นผู้ชายครับ อายุเยอะแล้วด้วย

“ปอ   มันเป็นแบบแผนการรักษา  เค้าจะดูภาพรวมทั้งหมดแหละตั้งแต่กูนั่งรถเข็นเข้ามา เค้าคงคิดแล้วว่ากูต้องเป็นหนัก ก็มึงให้กูนั่งหนิ และก็คลำดูส่วนต่างๆ เคาะตามข้อ ฟังเสียงหัวใจ ปอด ชีพจร และที่เค้าคลำหน้าอกกูนานๆน่ะ หมอคงได้ยินเสียงผิดปกติที่ปอดเลยส่งมาX-ray เพิ่มไง ช่วงกูเรียนกูก็เคยทำ มันเป็นพื้นฐานทางวิทยาศาสตร์สุขภาพที่ต้องเรียน ” 

“มึงมาบอกกูทำไม”  (ก็มึงอยากรู้  ทำเป็นปากแข็ง)

“ป่าว  กูรู้กูก็พูดเฉยๆ”  สีหน้ามันเริ่มผ่อยคลายแล้วครับ จากที่ขมวดคิ้มมานาน

“คุณ...............รับฟิล์มครับ”  ไอ้ปอเดินไปเอามาให้  ผมเอามาส่องไฟดู

“มึงเห็นไหม  นี่จุดๆๆ  แสดงว่าปอดกูมีเชื้อ  มันเป็นไปตามที่หมอสงสัย” 

“คร๊าบบ คุณหมอ”  ไอ้ปอยิ้มออกแล้ว  หลังรับฟิล์มเสร็จหมอนัดผมอีกทีช่วงบ่าย  ในตอนเที่ยงผมเลยพาไอ้ปอไปดู อวัยวะที่เป็นโรคต่างๆที่รพ.ดองเอาไว้(ผมคุ้นเคยกัยรพ.ดีครับ มีญาติทำงานที่นี่เยอะ เข้าออกบ่อยๆ สมัยเรียนมัธยม ก็เคยเข้าไปดูชันสูตรศพครั้งแรก ป้าเป็นพยาบาลพาผมเข้าไป ประสบการณ์นั้นก็อยากเล่าให้ฟังเหมือนกัน  เอาสั้นๆคือ เกิดอุบัติเหตุมีคนตาย ช่วงปีใหม่ ห้องชันสูตรรพ.ก็หยุดครับ เปิดเฉพาะฉุกเฉิน  รพ.เปิดอีกทีก็ปาเข้าไป 4 วันแล้ว และศพนั้นขึ้นอืดเต็มที่ ตามผิวหนังปริแล้วครับ (ศพชันสูตรส่วนใหญ่จะไม่ฉีดฟอมาลีน เพราะมันจะไปทำให้ชิ้นส่วนคงสภาพ บางทีอาจวินิจฉัยไม่ได้ ถึงวัน เวลา สาเหตุที่แม่ชัด) ภายนอกที่เห็นก็ว่าเลอะแล้ว อวัยวะภายในมากกว่าครับเพราะมันประกอบด้วยน้ำมากกว่า ตับยกขึ้นไหลลงตามซอกนิ้วเลยครับ  ศพนั้นก็ทุลักทุเลพอสมควร ทั้งเรื่องกลิ่นอีก ปิดเท่าไหร่ก็ได้กลิ่นครับ)
หลังจากที่ตรวจในช่วงบ่ายเสร็จ รับยากลับบ้าน   มันไม่ได้ไปเรียนเลยทั้งวันครับ(ผมก็ไม่ค่อยสบายใจนะ ที่มันขาดเรียนเพราะผม) มันดูแลผมอย่างดี กลับมาเช็ดตัวให้อีกรอบ เอาข้ามาให้กินบนห้องกินยา มันบอกให้ผมนอนเยอะๆ ผมง่วงนอนเพราะฤทธิ์ยา แต่ไอ้ปอนี่สิครับนอนหลับใต้เตียงก่อนผมอีก มันนอนเพราะฤทธิ์ขี้เกียจ ผมมองมันนอน
(มึงก็ยังเด็กอยู่เลยนะ  คงจะเมื่อยแย่ทำตัวเป็นผู้ใหญ่ซะตั้งนาน)   ในที่สุดผมกับมันก็หลับทั้งคู่

..............................................

ขอบคุนทุกคอมเมนท์ครับ

***ขอบคุนครับ  คุน picture ที่ ติดตาม และ เม้น  บีบีด้วย อิอิ คงลำบากน่าดูนะครับ ที่ต้องเพ่งในจอเล็กๆ ตัวหนังสือก็เยอะด้วย^^"
                       และ  คุน 07_ghost ที่ ติชม นะครับ 55 เอ่อ.อ ออ..ไอปอมันบ้าครับ (ผมก็เสือกไปบ้าตามมันอิก>,.<)

[3969900297497]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาต่อด้วยนะคับ

[3969900297497]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

สนุกมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ขอบใจมาก อ่านแล้วนึกถึงวันที่เคยผ่านมาแบบนี้กับน้องฟาน คิดถึงวันเก่าๆที่เก็บไว้ไม่ได้

[watop]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

อยากอ่านต่อเร็วๆคับ
ขอความกรุณาเถอะคับ

 

[09166]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาต่อด้วยนะครับ กำลังเคลิ้ม

[airamman]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ช่วยด้วย ! ผมได้แฟนเหี้ย  ไอ้เด็กช่างยนต์ ตอน 10.... งานรับปริญญาที่วุ่นวาย

ผมเรียนจบ ป.ตรีเมื่อเดือน มีนา 51 พักสักระยะไม่กี่เดือนก็รับปริญญา  ก่อนจะรับปริญญา 1 อาทิตย์มีจดหมายจากมหาวิทยาลัยส่งมาบ้าน ผมเปิดอ่านเรื่องเกี่ยวกับกำหนดการการซ้อมและการรับ(แต่ผมเปิดดูในเนต ออกตั้งนานแล้ว จดหมายเพิ่งจะโผล่)

“ปอ กูตื่นเต้นว่ะ  ถ้าตอนกูรับแล้วทำใบปริญญาตกต่อหน้าพระพักตร์ กูจะทำยังไงวะ ”   ผมกำลังจินตนาการในวันรับ

“ก็ เก็บดิ ”  (ไม่คล้อยตามกูเลย)

“กูเก็บอยู่แล้วแหละ  แต่กูคงอายคนทั้งหอประชุม ”
   
“ช่างปะไร  เห็นกันครั้งเดียว ”  ผมไม่อยากคุยแล้วกับมันแล้วครับ ชอบทำลายความฝันของผม(เออ  มึงก็ตั้งใจซ้อม ทำให้ดีที่สุด คนอื่นยังทำได้ มึงก็ต้องทำได้  พูดไม่เป็นเหรอว่ะไอ้ปอ)

“.............. ”  เงียบพักใหญ่  ไอ้ปอนั่งเล่นเกมปลายเตียง  ผมอ่านหนังสือบนเตียง

“มึงจะรับเมื่อไหร่ ”   (มึงยังจะพูดวันรับปริญญาอีกเหรอ) เงียบไปนานจนผมปะติดปะต่อเรื่องไม่ถูก

“อาทิตย์หน้า  ซ้อม 3 วันติด ซ้อมย่อย 2 วัน ซ้อมใหญ่วันนึง พักวันนึง และก็รับจริง ”  ผมพูดแบบเบื่อๆ  ให้ข้อมูลทั้งหมด ไม่อยากพูดแล้ว   
 
“มึงไปพักหรือไป-กลับ ” ถามขณะเล่นเกมไม่สนใจคนตอบเลย

“ไปพักกับเพื่อน  กูไปกลับไม่ไหวหรอก ”
 
“พักกับใคร ” 

“กูบอกไปแล้วมึงจะรู้จักเหรอ”

“ก็กูอยากรู้ ”   

“ไอ้พุ  ไอ้ทิน มันทำงานในกรุงเทพ ”  จริงๆแล้วไม่ใช่หรอกครับผมนัดกันไว้กับไอ้ปาล์มไปเช่าห้องพักรายวัน  ก็ไอ้ปาล์มเข้ามาซ้อมจากพิจิตรคนเดียว เป็นการประหยัดหาร2ไปด้วย 

“เดี๋ยวกูไปถ่ายรูปให้วันซ้อมใหญ่  วันจริงกูมีเรียนว่ะ ขาดไม่ได้ด้วย กูขาดมาเยอะแล้ว ขาดไป
อีกครั้งนึงหมดสิทธิ์สอบแน่ ”       

“อืม  มึงใช้สิทธิ์เต็มที่ดีเนอะ ”   ผมพูดประชด

“ก็กูเป็นคนไทย  กูต้องใช้สิทธิ์ที่กูมีสิวะ ” (สิทธิ์โดดเรียนเนี้ยนะ -  -'' ค_ย)

“มึงไม่ต้องไปก็ได้นะ  กูไม่ว่ามึงหรอก ”   หวังดีของผมครับ  เพราะช่วงที่เข้าหอประชุมมันต้องนั่งรอผมหลายชั่วโมงมันคงจะเบื่อมาก(เพราะถ้าให้ผมรอใครนานขนาดนั้นคงเบื่อเหมือนกัน)

“ทำไม  ทำไมมึงไม่อยากให้กูไป มึงมีอะไรรึป่าวที ”  เริ่มขึ้นเสียง หันมามองผมแล้วครับ (ขอบคุณที่หันมามองหน้ากัน)

“ไม่มี  กูกลัวว่ามึงจะเบื่อดิ  คนก็เยอะ รอกูก็นาน ”   ผมพูดความจริง น้ำเสียงปกติ

“ห่วงกูก็ดี  อย่าให้กูรู้นะมึง ” หันกลับไปเล่นเกมต่อ

“รู้อะไรอีกล่ะ ไอ้นี่  ว่างๆมึงไปเช็คประสาทดูบ้างนะ ”ผมเริ่มโมโหแล้วครับ หวังดีของผม เป็นประสงค์ร้ายของมันตลอด

.                           
 
อาทิตย์ที่รอคอยก็มาถึง   
ถึงวันซ้อมวันแรก ผมหอบชุดครุยกับสูท ออกจากบ้านตี4  พ่อไปส่งห้องไอ้ปาล์ม ในวันแรกใส่ชุดปกติ กางเกงสแลกซ์ เสื้อแขนยาว  ผมกับไอ้ปาล์มไปถึงมหาลัย 7โมง กำหนดลงทะเบียน 8โมง พอไปถึงคณะทุกคนต่างดีใจ และตื่นเต้นที่ได้เจอกัน บางคนเข้ามากอด โอบไหล่ (ตามประสาเพื่อนผู้ชาย  ไม่ได้มากมาย) คุยกันถามสารทุกข์สุขดิบ
(ดีนะที่ไอ้ปอไม่มาวันนี้  ถ้ามันมาวันนี้คงจะเดือดแน่) มันแยกไม่ค่อยออกหรอก มารยาททางสังคม  เห็นผู้ชายกอดกับผู้ชายคิดได้อย่าเดียว

และแล้ววันแรกก็ผ่าน วันที่สองก็ปกติครับ เพราะเห็นกันมาตั้งแต่วันแรกแล้ว ก็แค่นั่งคุยกันเฉยๆ ส่วนใหญ่ก็เกี่ยวกับงาน เล่าสู่กันฟัง (ไม่ต้องสงสัยเลย ผมนั่งฟังและถามเฉยๆ เพราะยังไม่มีงานกับเค้า )
ผ่านพ้นไปอีกวัน วันซ้อมใหญ่ก็มาถึง วันนี้ผมตื่นเต้นครับได้ใส่เต็มยศ ออกสู่สาธารณชนครั้งแรก  เสียงโทรศัพท์ผมดังขึ้น

“อยู่ไหน ”   เสียงไอ้ปอ

“อยู่ห้องนี่แหละ  อาบบน้ำเพิ่งเสร็จ ”
       
“มึงจะให้กูไปรอที่ไหน ”   
   
“มึงจะมากี่โมง ”

“กูอยู่แถวๆบางนา  รถกำลังลงทางด่วน ”   
 
“ห๊า  มึงจะรีบอะไรขนาดนั้น ”  ผมตกใจ ก็มันยังไม่ตี 5 เลย

“กูมารถเที่ยวแรก  ชั่วโมงเดียวก็ถึง เดี๋ยวสายหน่อยรถก็ติด ”

“เออๆ  มึงไปรอกูที่มหาลัย ที่หน้าคณะกูเลย ”   (ยังไงมึงจะมาห้องไม่ได้) 
 
“มึงจะให้กูไปรอคนเดียวเหรอ ”   

“กูเสร็จแล้วกำลังจะไป  แล้วมึงจะย้อนมาย้อนไปทำไมวะ ” ทั้งๆที่ผมนุ่งผ้าเช็ดตัวสีฟ้าตัวเดียว     

“เออๆ ก็ได้  งั้นเร็วๆนะ ”    ผมวางโทรศัพท์เท่านั้นแหละครับ ใส่เกียร์หมาในการแต่งตัวแล้วออกไปอย่างรวดเร็ว

“เดี๋ยวไปก่อนนะปาล์ม ญาติเรามา หลงทางไปมอไม่ถูก ”  เพราะไอ้ปอแท้ๆที่ต้องทำให้ผมมุสา วาทา (ขอโทษนะเพื่อน)

   ไปถึงมหาลัย ตี 5 ครึ่งครับพี่น้อง  จะเป็นบัณฑิตคนแรกมั้งที่มา  ผมเดินเข้าไปในมอ (อืมเริ่มเห็นคนเยอะแล้ว) ผมเดินมุ่งหน้าไปที่คณะ เห็นไอ้ปอนั่งหัวโด่อยู่ศาลาหน้าคณะ มันอยู่ในชุดกางเกงยีนต์ เสื้อยืด รองเท้าผ้าใบ เสื้อแขนยาว(คล้ายๆสูท) ทับข้างนอก (มึงมีเสื้อตัวนี้เมื่อไหร่วะ) และเมื่อผมเดินไปถึง สิ่งที่ทำให้ผมดีใจมากคือ มันยื่นช่อดอกไม้ช่อใหญ่ให้ผม ผมยิ้มเห็นฟัน 32 ซี่เลยครับ

“จบซะทีนะมึง ” (มันทะแม่งๆว่ะ  ทำไมคำพูดมันขัดกับช่อดอกไม้จังวะ ทำยังกะมึงลำบากส่งกูเรียนอย่างงั้นแหละ) แต่ผมก็ยังดีใจ ยิ้มกว้างอยู่

“ขอบใจๆ ”

“กูมีของขวัญให้มึงด้วย ” 

“อะไรอีกล่ะ  กูบอกมึงแล้วว่าไม่ต้อง  เปลืองตังค์เฉยๆ ”
 
“ไม่เสียตังค์  นี่ไง ”  มันถอดเสื้อคลุมออก

“555  ไอ้ปอ มึงคิดได้ไงวะ ” ผมหัวเราะเสียงดัง มันยิ้มกว้าง   ไม่ให้ขำได้ไงล่ะครับมันเอาริบบิ้นผูกรอบเอวมันและมีโบอยู่ข้างหน้าตรงสะดือ

“ถูกใจมึงป่ะล่ะ กูยกให้มึงตลอดชีวิต ” มันพูดยิ้มๆ

“ตลอดชีวิตเลยเหรอ  มี อย. รึยัง มันจะหมดอายุไหมเนี้ย ”     

“ตรวจสอบเรียบร้อย  มีแต่คุณภาพ ร้อยเปอร์เซ็นต์ ”   
 
“มึงผูกโบมาตั้งแต่ชลเลยเหรอ ”   

“หึ  กูซื้อทั้งดอกไม้ทั้งโบว์ หน้ามหาลัยนี่เอง  โบว์อย่างเดียว 20 บาทเลยนะเว้ย”       “5555+ ”       ผมกับไอ้ปอหัวเราะเสียงดัง

วันนี้พ่อแม่ผมไม่มาครับ  เพราะผมบอกให้มาวันจริงเลย ผมนั่งคุยกับไอ้ปออยู่หน้าคณะกับไอ้ปอ เล่าเรื่องสมัยที่เรียน เรื่อยๆจนเพื่อนๆเริ่มทยอย มาที่คณะเยอะแล้ว ด้วยที่ทุกคนเต็มยศกันในวันนี้ เลยต้องชักภาพเป็นที่ระลึกซะหน่อย

ผมเริ่มตะเวนหาเพื่อนถ่ายรูป แล้วก็ได้ไอ้ปอนี่แหละเป็นช่างภาพสมัครเล่น ถ่ายไปเรื่อยๆ (ทำไมวันนี้มันคึกคักเหมือนวันแรกจังวะ) อาจเป็นเพราะใส่ครุยกันวันแรก ทุกคนเลยตื่นเต้น เป็นบัณฑิตเต็มตัวแล้ว  เพื่อนบางคนก็เข้ามากอดแล้วพูดข้างหูว่า

“ยินดีด้วยๆ   ว้า..ถึงวันนี้ซะที ”   

“อืมๆ ยินดีเช่นกัน เหนื่อยมาก  กว่าจะมีวันนี้”  ผมตอบกลับ ก็มันเป็นเรื่องธรรมดาครับ(กอดเฉพาะผู้ชายนะ  ไม่ได้กอดผู้หญิง เพราะมันไม่สมควร ถึงเราจะคิดว่าเพื่อนกันก็ช่างเหอะ) ทำแบบนี้เป็นการแสดงความยินดีซึ่งกันและกัน  คณะผมคณะเล็กครับ รับนักศึกษาแต่ละปีร้อยต้นๆเอง ทำให้รู้จักกันไปหมด  อีกอย่างวันจริงก็จะห่างๆกันเพราะต้องดูแลญาติๆที่มาด้วย วันนี้จึงเต็มที่กับเพื่อน

ในช่วงที่ผมโอบเพื่อน  บางครั้งก็กอด หวังว่าไอ้ปอคงเข้าใจนะ ผมมองหน้าไอ้ปอมันทำหน้าบึ้งๆครับ แต่มันก็ยังทำหน้าที่ถ่ายรูปให้ด้วยดี มันจะโกรธรึป่าวผมไม่รู้แต่อย่าระเบิดออกมาเป็นพอ และแล้วก็มีไอ้นนท์มาทักผม

“ยินดีด้วยว่ะที”     เอาแก้มาชนแก้ม มือตบหลังเบาๆ ตามประสาผู้ชายธรรมดา

“เออ ยินดีด้วยเหมือนกันว่ะ” แต่ในมุมที่ไอ้ปอยืนอยู่มันคงไม่รู้ว่าเอาแก้มชนแก้มกันเฉยๆ

หลังจากที่คุยกับไอ้นนท์เสร็จ ให้ไอ้ปอถ่ายรูปคู่ ผมรู้แล้วแหละว่าไอ้ปอคงคิดไปไกลแล้วแน่ ผมเข้าไปพูดคุยกับมันเนียนๆ จะได้รู้ถึงระดับอารมณ์ด้วย (ใกล้ระเบิดยัง  ถ้าระเบิดจะได้ไปนั่งพักให้ใจเย็นๆ)   

“เอ้ยปอไหนดูรูปเมื่อกี้ดิ ถ่ายสวยป่าว”    ตั้งแต่ถ่ายรูปมาผมยังไม่ได้ดูเลยครับ มันกดชัตเตอร์เดินตามผมอย่างเดียว

“เดี๋ยวค่อยดูทีเดียว” มันพูดเสียงแข็งๆ   

“เฮ้ย ปอ  ไหนขอดูรูปเมื่อกี้ดิ ช่างภาพมืออาชีพขนาดไหนวะ”    ผมเดินฉีกยิ้ม เอามือทั้งสองข้างจับแก้ม อยากให้มันอารมณ์ดี มันกดภาพที่ถ่ายคู่กับไอ้นนท์ให้ผมดู  ผมอึ้งครับ ในภาพไอ้นนท์สูงกว่าผมครับสูงประมาณ 180 เซน แล้วภาพที่ไอ้ปอถ่ายมัน'ตัดคอ'ผม ตัดบ่าไอ้นนท์ จึงมีเฉพาะช่วงคอถึงเท้า(อูยยยย...ท่าจะไม่ดี  เดือดเต็มที่แล้วมั้ง )ผมมองหน้ามันแล้วยิ้มเล็กน้อย

“อากาศร้อนว่ะ  ไปนั่งก่อนเถอะ”  (ถ่ายไปมากกว่านี้กูโดนเผาไหม้แน่) ผมพาไอ้ปอไปนั่ง ซื้อน้ำอัดลม 2 กระป๋องคุยกันเรื่อยๆ พยายามเลี่ยงๆประเด็นถ่ายรูปก่อน จนมันอารมณ์ดีขึ้นเรื่อยๆ ผมก็เลยขอกล้องมันมาดู ปรากฏว่า ภาพไหนที่ผมถ่ายเดี่ยวกับซุ้มต่างๆ และถ่ายกับเพื่อนผู้หญิง โอเคสวยงามครับ  แต่ภาพไหนที่ถ่ายกับเพื่อนผู้ชายมันจะซูมเอาผมคนเดียว บางภาพเอาเฉพาะหน้าเต็มจอเลยครับ(โอ้ย กูจะบ้าตาย)

“ปอมึงถ่ายยังไงของมึง”    ผมโกรธมาก ก็มันเป็นโอกาสเดียวที่ผมจะมีรูปเพื่อนๆ

“ถ่ายอะไร ”    มันทำหน้าเฉยๆ

“ทำไมมันมีแต่รูปกู แล้วเพื่อนกูล่ะ” ผมหน้าตึงเครียด

“อ้าวก็กูถ่ายรูปให้มึง ไม่ได้ถ่ายให้เพื่อนมึง ก็มีแต่รูปมึงดิ ”  มันกวนตีนผมครับ

“มึงไม่อยากถ่ายก็ไม่ต้องถ่าย”      ความอดทนผมหมดแล้ว

“มึงไม่ต้องรอกู มึงกลับบ้านไปเลย”  ผมยืนขึ้น

“ใจเย็นๆดิ  มึงถ่ายวันจริงอีกก็ได้”  มันรู้ว่าผมโกรธจริง  มันเริ่มพูดเสียงเบาลง

“กูรู้มึงไม่ต้องมาบอกกู” ผมหายใจเข้าลึกๆ ระงับความโกรธ แต่มันก็ไม่เป็นผล

“กลับบ้านไปเลย” พูดจบผมเดินไปที่ตั้งแถวรายงานตัว ยังไม่ถึงเวลาตั้งแถวหรอกนะครับ แต่ผมโกรธจนไม่อยากมองหน้ามัน ผมนั่งรอที่นั่นจนถึงเวลาตั้งแถวเข้าหอประชุม  ในระหว่างที่เข้ามานั่งในหอประชุม ผมก็คิดไปเรื่อยๆ ผมพูดกับมันแรงไปรึป่าว อย่างน้อยมันก็ตื่นเต้นกว่าผมด้วยมั้ง   ที่ตั้งใจมาตั้งแต่เช้า  เอาช่อดอกไม้มาให้ คิดหาของขวัญที่ฮาๆ เดินตามถ่ายรูป ผมเห็นมันคนแรกแต่ผมไม่ได้ถ่ายภายคู่กับมันเลย คิดไปคิดมาก็เหมือนตัวเองเอาใจตัวเองมากไป  แค่รูปถ่าย พรุ่งนี้ก็มีโอกาสถ่ายใหม่ (มึงอย่าพิ่งกลับนะปอ)ในที่สุดผมก็ไม่อยากให้มันกลับ ผมคิดได้เมื่อนั่งในห้องเย็นๆใจผมก็เย็นไปด้วย ไม่รู้ว่ามันสายเกินไปรึป่าว
ในตอนเย็นผมก็จะพาน้องๆเทคไปเลี้ยงด้วยครับ ประมาณ 12 คน และผมคิดว่าจะเลี้ยงไอ้ปอเหมือนกัน(ถ้ามันยังไม่กลับ)  ซ้อมเสร็จผมออกจากห้องประชุมประมาณ 5 โมงเย็น ตรงไปที่คณะ ผมเห็นไอ้ปอยังไม่กลับครับมันนอน(ในท่านั่ง ล้มหัวบนโต๊ะ)อยู่ที่เดิมกับช่อดอกไม้เมื่อเช้า ผมดีใจนะ น้ำตาซึมๆ(มึงคงตื่นมาแต่เช้าสินะ) แต่ผมกลัวเสียฟอร์มครับเลยทำหน้าบึ้งๆ   

“ตื่นๆ  มหาลัยนะ  ไม่ใช่ที่บ้าน  นอนน้ำลายยืดหมดแล้ว”    ผมพูดนิ่งๆเขย่าไหล่มัน

“เสร็จแล้วเหรอ”   เงยหน้า  งัวเงีย

“เย็นนี้เดี๋ยวกูพาไปเลี้ยง  กูจะไปเลี้ยงน้องกูด้วย”   

“จริงเหรอ  ไปๆๆ ” 

ผมนัดน้องๆไว้ประมาณทุ่งนึง ไปเลี้ยงร้านอาหาร  ห้องธรรมดาไม่นั่งครับ ไปห้องวีไอพีเลย เสี่ยทีซะอย่างต้องไม่ธรรมดาอยู่แล้ว55 สั่งอาหารกินไปเรื่อยๆ ผมก็ชวนน้องคุย มันคงคิดว่าผมโกรธมั้งที่ไม่ค่อยคุยกับมัน บริการผมใหญ่เลย จนผมเริ่มเห็นน้องซุบซิบกัน 

“ไม่ต้องตักให้กู  มึงกินเองเหอะ”   ผมกระซิบข้างหูไอ้ปอ

“ทำไมล่ะก็กูจะทำดีๆกับมึง  มึงจะได้หายโกรธกู ”  มันกระซิบผมตอบ (กูไม่ได้โกรธมึงแล้ว แต่กูเก๊กหน้าไปยังงั้นเอง)  ผมนิ่งทำตาขรึมๆไอ้ปอพูดต่อ

“มึงบอกกูก่อนดิ  ว่ามึงจะไม่โกรธกู ”    มัดมือชกต่อหน้าน้องจริงๆ  (ว่าจะแกล้งให้นานๆหน่อย)

“เออๆ  กูไม่โกรธมึง ”    ผมอยากจะหัวเราะให้ฟันหน้าหัก ไม่รู้ว่าใครได้เปรียบเสียเปรียบ (ไอ้ปอโง่เอ้ย)

ผมแนะนำไอ้ปอว่าเป็นญาติผม น้องๆก็หายสงสัย(วันนี้มุสา ไปหลายครั้งแล้ว)

ทุกคนกินเสร็จสรรพประมาณ 4 ทุ่ม แยกย้ายกันกลับ ผมก็ต้องกลับชลบุรีครับ เพราะตอนแรกไอ้ปอบอกจะมาค้างกับผม  อ้างว่ามันดึกแล้ว(ผมคิดว่ามันอยากจะมาดูมากกว่าว่าผมพักกะใคร) ผมเลยบอกว่า

“พรุ่งนี้ไม่มีซ้อม กะว่าจะกลับบ้านพอดี ”    หลังจากนั้นผมก็โทรบอกไอ้ปาล์มว่าจะกลับบ้าน วันนั้นกว่าจะถึงบ้านก็เที่ยงคืนกว่า ไอ้ปอก็ค้างที่บ้านผมครับ 


............โชคดีจังที่วันจริงไอ้ปอไม่ได้ไปด้วย..................................

^//^//^
 
เป็นไงครับวันรับปริญญาของผม มีความสุขใจปนบ้าๆ นิดหน่อย ตอนหน้า มันเป็นเรื่องที่ผมไม่อยากเขียน คิดถึงทีไรเศร้าใจทุกที แต่ก็ต้องเขียนเพราะชีวิตคนก็มีทั้งสุขและทุกข์ บางคนอิจฉาชีวิตผมที่ผ่านมา(ไม่รู้ว่าน่าอิจฉาตรงไหน)  รออ่านตอนหน้านะครับ คุณยังจะอิจฉาอีกหรือไม่  ผมคงต้องลดระดับมาเป็นเพื่อนกันกับไอ้ปอ เพราะสิ่งที่ผมเห็นมันไม่ต้องอธิบาย ผมก็เข้าใจ.... เศร้าๆ   (คำเติอนสำหรับผู้อ่าน ท่านที่เป็นโรคหัวใจอ่อนๆ เว้นตอนนี้เลยนะครับ เดี๋ยวอาการจะกำเริบ ด้วยความเป็นห่วงนะคร๊าบบบบ) 
.
                                                                                       .
ปล.. ฝากถึงน้องๆ
               
               น้องๆที่เรียนอยู่อ่านแล้วอยากรับปริญญาบ้างป่าว  ตั้งใจเรียนนะครับ มีโอกาสกันทุกคนถ้าตั้งใจ(ถ้าไม่อยากเรียนจริงๆ เอาสูตรพี่ได้ เพราะพี่ก็ไม่ค่อยชอบสายที่ตัวเองเรียนเหมือนกัน  แต่ก็แกล้งว่าตัวเองจะตั้งใจเรียน แกล้งว่าจะอ่านหนังสือ แกล้งว่าตัวเองจะทำให้ได้เกรอดเยอะๆ เพื่อที่จะบอกกับตัวเองว่า..... ขนาดกูไม่ชอบกูยังผ่านมาได้ด้วยดี  และถ้ากูชอบไม่มีใครสู้กูได้แน่..... แกล้งนานๆมันก็จะติดเป็นนิสัย อีกอย่างเวลาเราได้ทำอะไรในสิ่งที่ไม่ชอบมันก็จะผ่านไปได้และผ่านอย่างมีคุณภาพ มีคนมาชื่นชม ตัวเราเองก็จะสุขใจไปด้วยและสิ่งที่เราไม่ชอบ  เราก็จะมองมันดีขึ้นนะคร๊าบบบ(แหล่งอ้างอิง  พี่คิดคนเดียว ยินดีรับโทษแต่เพียงผู้เดียวหากมันไม่ใช่  แต่พี่ใช้แล้วได้ผลเลยบอกต่อ) ช่วงเข้าปี 1 พี่ไม่อยากเรียนเลย มันไม่ใช่สิ่งที่ชอบ ก็เรียนบ้าง โดดบ้าง เกรดออก เทอมแรกได้ 2.54 มันทำให้พี่เสียใจมาก  เวลาเราพูด  เสนอความคิดเห็นต่างๆในคณะไม่มีใครอยากฟังเราหรอกครับ เพราะเค้าว่าเราไม่เก่ง ส่วนใหญ่ก็จะเห็นดีด้วยกับพวกที่เรียนเก่งๆ พี่เลยแกล้งๆเรียนอย่างที่บอก มันก็เห็นผลนะ เกรดพี่ก็มาอยู่ระหว่าง3.3 - 3.6 มีเทอมนึงได้ 3.88  เคยมี2 เทอมได้ 4.00 ทีนี้แหละครับเราพูดอะไรก็มีคนฟังเราแล้ว ในที่สุดพี่ก็กุมอำนาจนายกสโมสรมาไว้ในกำมือได้สำเร็จ(โดนบังคับ) 5555+
ลองใช้ดูนะครับ

...........................................................................................
ขอบคุณครับ

[09166]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาต่อเร็วๆนะครับ รออ่านอยู่

[watop]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ก็ยังคงจะรออีต่อไป
 

[airamman]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ช่วยด้วย ! ผมได้แฟนเหี้ย  ไอ้เด็กช่างยนต์ ตอนที่ 11   เห็นจะจะกับตาตัวเอง

เรื่องราว ผมกับไอ้ปอก็ลุ่มๆดอนๆมาพักใหญ่ๆ(ประมาณครึ่งปีได้ ปลายๆกันยา) มันเข้ามาในชีวิตผมทำให้วิถีชีวิตเปลี่ยนไปมากเหมือนกัน

 ตอนเย็นต้องไปออกกำลังกาย(บางครั้งผมก็ไป บางครั้งก็ไม่ไป)ช่วงสอบผมก็มานั่งอ่านหนังสือเป็นเพื่อนมัน  บางครั้งก็สนุก  มีรอยยิ้มเสียงหัวเราะ อยู่ข้างนอกมันชอบทำหน้านิ่งๆไม่มีรอยยิ้ม(ไม่รู้จะเก๊กทำไม)  แต่มันชอบเอาหน้ามาใกล้ผมแล้วฉีกปากยิ้มเห็นฟัน 32 ซี่ หลายครั้งที่มันชอบเอาแต่ใจ หลายครั้งที่มันชอบทำเรื่องโง่ๆไม่ปรึกษา 

แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตนัก ผมก็ให้อภัยทุกที ทุกวันนี้รู้สึกว่ามีความสุขมากขึ้นเมื่ออยู่ใกล้ไอ้ปอ ทั้งๆที่เจอหน้ากันก็ไม่เคยพูดหวานๆให้กันเลย

ก็เหมือนๆเดิมทุกครั้งที่หลังเลิกงานในวันเสาร์  อาทิตย์ รึว่าหลังเลิกเรียนมันจะแวะมาที่บ้านผม ไม่ช้าก็เร็วหรือบางทีก็ดึก แต่ต้องได้มาทุกวัน

“เย้  วันนี้เงินเดือนกูออก  ทีมึงอยากได้ไรบอกกูมา กูซื้อให้”  ไอ้ปอพูดหน้าตาเบิกบาน

“กูบอกแล้วไม่ต้องมาเลี้ยงกู  เก็บตังค์ไว้เลี้ยงตัวเองเถอะ” 

“ไม่เอา  กูอยากให้มึง  มึงบอกกูมาดิ” 

“กูบอกไม่ต้อง  ถ้ามึงซื้ออะไรมาให้กูอีกนะ  มึงไม่ต้องมาพูดกับกูอีกเลย ”  จะไม่ให้โกรธได้ไงล่ะครับ เงินเดือนออกทีไรซื้อของมาทุกที เงินเดือนก็แค่ สี่พันหน่อยๆ ถ้าเดือนไหนมีโอทีก็ได้ ห้าพัน  (คงจำกันได้นะครับในตอนที่แล้วๆมา ที่ไปตลาดหน้าศาลด้วยกัน  ผมมองนาฬิกาเรือนนึง  พอสิ้นเดือนนั้นปุ๊บ มันไปซื้อมาเลยครับ เรือนเกือบ 2 พัน ผมไม่ดีใจเลย มันเป็นครึ่งนึงของเงินเดือนมัน ผมก็ด่ามันไปครับ แต่ก็รับของไว้และใส่บ่อยเหมือนกันกลัวมันเสียใจ  แต่มันก็จะชอบซื้อโน่นซื้อนี่มาทุกสิ้นเดือน  เฮ้ย...พูดไม่เคยฟัง)

“กูอยากให้มึงอ่ะ  งั้นกูให้เงินเดือนมึงหมดเลย  เดี๋ยวกูขอมึงใช้ ” 

“เออๆได้  มึงอย่าคิดดอกเบี้ยนะโว้ย”  ผมไม่อยากได้เงินมันหรอกนะครับ แต่กลัวมันจะไปซื้อของมาให้ผม สงสารมันกว่าจะได้เงินมา

“ดอกเบี้ยมึงจ่ายตอนกลางคืนก็ได้”  มันหัวเราะ

“ทะลึ่งๆ กูเล่นด้วยหน่อย เลียปากกูเลยนะ” 

“กูคน  ไม่ใช่หมา... แล้วถ้ากูเลีย  กูก็จะเลียมากกว่าปากด้วย ” 

“ปากดีงี้ ..ถึงว่าไม่มีใครเอา  เวรกรรมถึงตกมาที่กู ” 

“เรื่องแบบนี้อย่าให้ได้บอก   สาวๆรุมหม้อกูจะตาย ถ้ากูเล่นด้วยหมดไปทั้งวิดลัยแล้ว ” 

“สงสารตัวเองว่ะ” 

“สงสารทำไม” 

“มีแฟนอย่างมึง” 

“ไปๆ  มึงอย่าพูดมาก”  มันชวนผมไปออกกำลังกาย

“เดี๋ยวกูพามึงไปเปิดบัญชีก่อน ” 

“เฮ้ย ไม่เอา  กูบอกแล้วว่ากูให้มึง” 

“ก็เปิดบัญชีชื่อมึง  เงินของมึง  เอาATM ไว้กับกู”  จากนั้นก็ไปบ้านไอ้ปอไปเอาเอกสารก่อนครับไปเปิดบัญชีที่ บิ๊กซี  (ผมไม่ใช้เงินมันหรอกครับ ฝากให้มันนั่นแหละ)  เสร็จเรียบร้อย ก็ตามเดิมครับ ไปวิ่ง 2-3 รอบ มาดูมันเตะบอล แต่ดีกว่าตอนแรกๆหน่อยที่มันคิดว่าผมมีตัวตน วิ่งในสนามก็หันมายิ้ม โบกไม้โบกมือ ให้  ช่วงพักครึ่งมันเดินมากัน กลุ่มเพื่อน บางคนก็แซว

“ไอ้ปอ  ไม่ห่างกันเลยนะ  แฟนมึงเหรอว่ะ ”  เพื่อนมันถามระหว่างไอ้ปอเดินมาหาผม

“น้องกูเว้ย  มันชอบตามกู  มาดูกูเตะบอล” 

“อ้าวไอ้เหี้ย  ทำไมพูดหมาๆอย่างงี้ว่ะ กูเหรอน้องมึง  กูเหรออยากมาดูมึงเตะบอล ”  ผมพูดในขณะที่มันเดินมาถึงที่ผมนั่ง

“รึมึงอยากจะให้กูบอกว่ามึงเป็นแฟนกู” 

“ก็แล้วแต่มึง  ถ้ามึงบอกกูก็เลิกกับมึง” 

“เห็นไหม  กูหาทางออกให้ยังจะมาว่ากูอีก ”  นั่งสักพัก

“หมดเวลาพักแล้ว  ไปได้แล้ว ”  ผมไล่มัน  ไอ้ปอวิ่งลงสนามไปรวมกับคนอื่นๆเพื่อแบ่งทีม

“เฮ้ย...คนมาไม่ครบว่ะ”  1ในนักฟุตบอลพูด

“น้องครับน้องเล่นบอลเป็นไหม  เล่นทีมพี่หน่อย คนมาไม่ครบ ”  เพื่อนไอ้ปอมาพูดกับผม (อ้าวกูต้องเป็นน้องมึงอีกคนเหรอ)

“เล่นได้ครับ  แต่ไม่ค่อยเก่ง ”  ผมเล่นได้เกือบทุกกีฬาครับแต่เล่นแค่พอได้ ยกเว้นแบดฯที่เล่นได้ดี555

“ไม่เป็นไรครับ  ไม่ได้เล่นชิงถ้วย ”  (อ้าว ไอเชี่ยนิ.. กวนตีนกูลงไป-0-)

“ได้ๆ ”  ผมพยักหน้า

แบ่งทีมกันเสร็จสรรพ ก็ได้เวลาเล่น  ผมวิ่งทั้งสนาม เหนื่อยโคตรๆ นับครั้งได้เลยที่ผมได้เตะลูก (เอากูมาลงให้คนครบจริงๆ)   ส่วนใหญ่เค้าเล่นเข้าขากันครับ ก็ซ้อมกันทุกวัน

ผมนี่สิ   เล่นไม่เข้าใครเลย มีแต่ไอ้ปอนี่แหละส่งลูกให้ผมเตะ อยู่ทีมเดียวกันครับ(ขอบคุณที่ให้กูเล่นบ้าง) เล่นไม่ถึง 30 นาที ผมแทบคลานแล้วครับ (เหนื่อยจริงๆนะวิ่งตลอด เท่าๆกับเล่นบาสเลย)

ผมเลยขอเปลี่ยนตำแหน่งเป็นผู้รักษาประตูแทน (พักเหนื่อยหน่อยได้ยืนอยู่กับที่) พอมาเล่นตำแหน่งนี้ผมถนัดกว่าเยอะครับ เพราะมีพื้นฐานนักแบดฯเก่า วิญญาณนักแบดเข้าสิง ต้องตาไวดูลูกบอล(ดูลูกแบดยากกว่าเยอะ ทั้งเล็กทั้งเร็ว ลูกบอลลูกเบอเร่อ สบายๆ แสรดด) ทั้งสไลด์  ต้องกระโดด(กระโดดฟาดลูกแบดผมถนัดนัก สะใจ!)  มือต้องเร็ว การเคลื่อนที่ก็ต้องเร็ว  555ตำแหน่งผู้รักษาประตูจึงเหมาะกับผมที่สุด หลายๆครั้งที่ทุกคนปรบมือให้ผม จนจบเกม ทีมผมชนะครับ(ให้รู้ไปเลยว่าไผเป็นไผ)  หลายคนเข้ามาตบบ่าผมแล้วชม(ไม่ตบหัวเลยล่ะ  เพื่อนเล่นมึงเหรอ) แต่ผมก็ยิ้มๆครับ

“เก่งหนิเรา ”  ไอ้ปอเข้ามาทัก

“มีดี แต่ไม่อยากอวดเว้ย”

“เออๆ เล่นใช้ได้  เดี๋ยวหอมแก้มเป็นรางวัล” 

“แน่ใจนะว่ามันคือรางวัล  ไม่ใช่การลงโทษ” 

ผมกับนักฟุตบอลทุกคนเดินไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำ ซึ่งอยู่อีกฝั่งของสนาม ผมเพิ่งเคยมาฝั่งนี้เป็นครั้งแรก เพราะผมจะนั่งรออีกฝั่งนึง มีอัศจรรย์บังอยู่ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีห้องน้ำอยู่แถวนี้ ผมเห็นกลุ่มสาวๆกลุ่มนึงนั่งอยู่แถวๆนั้น  สาวๆเหล่านั้นก็มองมาที่ผม  ตาเป็นมันเชียวครับ 

 ผมเดินผ่านไปแล้วสำรวจตัวเอง(กูมีหางงอกเหรอว่ะ....เอ้ย! กูถอดเสื้อนี่หว่า)ช่วงเล่นบอล ทีมผมถอดเสื้อครับ อีกอย่างเค้าคงไม่เคยเห็นผม คงคิดว่าเป็นเด็กใหม่มั้ง  ผมเข้าไปในห้องน้ำล้างหน้าเสร็จออกมารอไอ้ปอหน้าห้องน้ำ  ผมไม่ยักเห็นมันมาเข้าห้องน้ำ   ทุกวันมันจะเดินมาแถวนี้ก่อนนี่หว่า

 ผมรอมันไม่ไหวแล้วครับ  สายตาสาวๆเหล่านั้นมองผมแทบจะจ้องกินตับผมแล้ว  ผมคิดว่าสาวๆเหล่านั้นเป็นแฟนนักฟุตบอลแน่เลย

ผมเดินออกจากห้องน้ำ ไปอีกฝั่งของสนาม รอที่เดิมที่เคยรอ รอแล้วรออีกก็ยังไม่มา(มึงจะล้างอะไรนักหน่าว่ะ จะขัดตัวให้เป็นทองเลยรึไง   กูก็ล้างเหมือนกันก็แค่แป๊บเดียว) ผมเดินกลับไปที่ห้องน้ำอีกครั้งนึง คนแทบไม่เหลือแล้วครับ(กลับกันหมดแล้วมั้ง) ผมยืนดูตัวเองหน้ากระจกในห้องน้ำ ผมไม่กล้าตะโกนเรียกครับ เพราะผมเห็นห้องน้ำหลายๆห้องปิด เผื่อเรียกไปแล้วเค้าจะด่า  ผมยืนอยู่หน้าประตูห้องน้ำสักพัก

“ซีสสสส อ่าออออ ”  (เห้ย..เสียงไรว่ะ)  ไม่พยายามคิด    เพราะมันไม่น่าจะใช่

“โอ้ยยยยย ...”  เสียงร้องเบาๆของผู้ชาย  สงสัยพยายามปิดแล้วแต่ไม่มิด ดังออกมาเป็นระลอก

ในที่สุดต้นเสียงก็โผล่ออกมาให้เห็นจากห้องน้ำ  ผู้หญิงเดินออกมาก่อน  ตามมาด้วยผู้ชายที่เล่นบอลกับผม (โอ้แม่เจ้า ไม่ใช่แฟนกันแล้วมั้ง ไม่เลือกที่เลย เด็กผู้หญิงสมัยนี่  บริการถึงที่เลย ห้องน้ำสาธารณนะเว้ย)

ผมสลดใจครับ ผู้หญิง เดินผ่านผมไปเหมือนไม่มีไรเกิดขึ้น ผู้ชายเดินตามออกมาทีหลัง    ผมก็ไม่ได้สนใจมากมายหรอกครับ กำลังโมโหให้ไอ้ปอ (โอ้ไอ้ปอ  ไปตายที่ไหนว่ะเนี้ย) 

ผมยืนอยู่ตรงนั้นสักพักก็ได้ยินปากฏการณ์เดิม(อืมคงมีหลายคู่ ) ไอ้เสียงนั้นมันไม่อายผมเลย แต่ผมอาย ผมก็เลยเดินออกจากห้องน้ำเดินรอบๆสนาม   แต่ก็อยู่ใกล้ๆห้องน้ำ (กูนับ 1-5   กูไม่เห็นมึงกูจะตะโกนในห้องน้ำเลย  กูไม่อายแล้ว เพื่อนมึงยังไม่อายกู)
5
4
3
2
1
ผมเดินมุ่งหน้าไปที่ห้องน้ำอีกครั้งนึง แล้วมาหยุดอยู่ข้างหน้า หายใจเข้าลึกๆ ระงับความโกรธ

***************************************************************

    นี่ยังไม่ถึงจุดสำคัญเท่าไหร่ ตอนนี้ค่อนข้างยาวครับ   น่าจะมีมากกว่า 2 ตอนเลยแบ่งแยกย่อยลงอีก คือ  เห็นจะจะ 1 กับ2 เท่าที่คุณๆอ่านก็น่าจะคาดเดาได้แล้วนะครับ (อาจไม่เป็นอย่างที่คุณคิด)ติดตามดูนะครับ  ว่าเรื่องนี้จะออกมายังไง  อาจจะเลิกๆๆๆสถานเดียว(ก็ได้) ขอโทษที่ทำให้ค้างน้า T^T
           เม้นๆ ด้วยค้าบบบ เห็นเข้ามาอ่านหลักร้อย  คนเม้นหลักสิบ คิดเป็นร้อยละ 1 แล้วอีก 99 เปอร์เซ็นต์ล่ะครับคิดยังไง  ขอบคุณครับ

[09166]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

อ่ะๆเม้นๆ มาต่อไวๆนะครับ รออยู่