พิมพ์

[hidoko]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

"เฮ้ยพวกเรา รุ่ม! จัดการมันอย่าปล่อยให้มันหรีไปได้"

"หนอยซ่าดีนัก ยังกล้ามามองหน้ากูอีกสัด"หัวหน้าแก๊งพูดพร้อม ต่อยศัตรูกองลงกับพื้น

ปี๊ดดดๆๆ เสียงนกหวีดจากตำรวจ.....พร้อมวิ่งมาที่จุดเกิดเหตุ

"เฮ้ยพวก ถอยๆๆ อย่าให้พ่อมึงจับได้นะ หนีเร็ว หนีเร็ว" เสียงเข้มแข็งของหัวหน้าแก๊งสั่ง

พรรคพวกต่างวิ่งหนีเอาตัวรอด และก็ปลอดภัยทุกคุน เหลือแต่ฝ่าตรงข้ามนอนกอง คลาน เกลือกกลิ้งเอาตัวรอด หนีรอดไปได้บ้างบางคน

"..............อาจารย์ใน ฐานะฝ่ายปกครองของโรงเรียน อาจารย์เสียใจมาก เสียชื่อถึงโรงเรียน นักเรียนทุกคนครับ มองหน้ากลุ่มนักเรียนพวกนี้ไว้ บางคนไม่ทราบ แต่ผมขอประกาศ ณ ที่นี้ ว่า บุคคลที่เห็นเหล่านี้ไม่ใช่นักเรียนของโรงเรียนเราอีกต่อไป เชิญครับ"

โรงเรียนเป็นโรงเรียนเอกชน ซื่งนอกจากค่าเล่าเรียนแพงแสนแพง ยังควบคุมความประพฤติสุดเหี้ยม โดยอาจารย์ปกครองที่ใครๆ ต่างต้องกลัว เพราะความผิดเล็กๆ น้อยๆอาจมีผลเป็นเรื่องใหญ่ // ส่งผลให้โรงเรียนนี้ มักจะมีพวกเด็กคุณหนู และเด็กที่บ้านรวยต้องการดัดนิสัย เสียๆของลูกๆ มากมาย

"เฮ้ยมึงดูหน้าพวกมันสิว๊ะ บวมปูดแล้วยังเสือกโดนไล่ออกอีกหวะขำ" นายมิกซ์ พูดเย้ยหยัน

     "พวกเราทุกคน ต่อจากนี้นะอย่าพยายามมีเรื่องนะ ตอนนี้เราโดนจับตามอง และไอ้พวกนั้นอาจกลับมาแก้แค้นเราก็ได้นะ" เสียงเข้มๆ ของโฟน หัวหน้าแก๊ง นร.ชั้น ม.๕

............................................................................

พักกลางวัน

"เฮ้ยหมิ๋ง นายไปมองพวกพี่เค้าแบบนั้นไม่ได้นะ"เสียงน้ำเพื่อนสนิทเตือน

หมิ๋ง นร.ใหม่เพิ่งย้ายมาเรียนตอนม.๔

"ทำไมหละ ทำไม ถึงมองไม่ได้ ก็คนเหมือนกันนี่นา"

"นายนักเรียนใหม่คงไม่รู้สินะ พวกเค้าอ่ะ มีอิทธิพลในรร.มากขนาดไหน"น้ำพูดพร้อมปากสั่น ตามประสาคนกลัว

"โอ้ย แย่ละ หมิ๋ง ปะ ไม่ซื้อแล้ว ไม่ต้องแล้วไปกันเถอะไปอยู๋ใกล้ๆพวกอาจารย์เร็วๆ"

น้ำพูดพร้อมดึง มึงนร.ใหม่เพื่อนของตนเองหนีไป

"เฮ้ยน้ำ จะลากเราไปไหน เรายังไม่ได้ทานอะไรเลยนะ"

"มาเถอะน่า...เร็วเข้าาาา"

....."เฮ้ยมึงจะรีบหนีกูไปไหน" น้ำยืนปากสั่น เพราะแน่ใจว่าจะต้องเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นแน่ๆ

"ไอ้หน้าอ่อน เมิงรีบกลับไปเดี๋ยวนี้แล้วอย่าเสือกไปฟ้องใคร ไม่งั้นกูเอามึงตาย"

"น้ำ น้ำกลับห้องก่อนเหอะนะ ไม่ต้องห่วงหมิ๋งหรอกเดี๋ยวหมิ๋งตามขึ้นไปเรียน"

"เอาจิงหรอ หมิ๋ง คือ ว่า......" "มึงจะไปได้ยังเด่วกูเล่นแม่งทั้งคู่เลย" "น้ำไปดิ น้ำไปดิ" น้ำวิ่งกลับห้องโดยไม่คิดชีวิต

"เออว่า ง่ายแบบนี้ มึงเดินไป ห้องน้ำหลังหอประชุมเก่า ไปรอกูที่นั่น กูไปไม่เจอ เมิงซวย"

หมิ๋ง เดินไป ตามคำสั่งโดยไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง

[hidoko]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

“มึงมองหน้ากูทำไมมีปัญหาอะไรว๊ะ” นายโฟนพูดดุดันดูเหมือนจะหาเรื่อง

“ผมเปล่า....เปล่าครับบบ” มือไม้สั่นไม่เป็น ท่า

“แล้มมึงมองหน้ากูใช่มั้ย” โฟนถามแบบห้วนๆ

“ใช่ครับ ผมยอมรับว่าผมมองหน้าพี่” หมิ๋งตอบแบบซื่อๆ

“ทำไมมึงอยากมีเรื่องใช่มั้ย”โฟนพูดพร้อมผลักตัวหมิ๋งติดฝาผนัง หมิ๋งล้มไม่เป็นท่า เสื้อผ้าหลุดรุ่ย ไปหมด

“ฮือ....แล้วพี่มาทำผมทำไม ผมไปทำอะไรให้พี่ ผมขอโทษ ผมขอโทษผมไม่รู้ผมเด็กใหม่”พูดพลางน้ำตาไหล มือไม้สั่น หน้าซีด..........

หมัดที่นายโฟน กำลังง้าง เกร็งข้อแขนไว้เต็มแรง ก็ ผ่อนแรงลงจน เป็นท่ายืนปกติ แล้วสมองครุ่นคิดในใจว่าเด็กนี้น่าสงสารไม่น่ามีพิษมีภัย เราใจร้ายเกินไปมั้ยว๊ะ

หมิ๋งนั่งนิ่ง มือไม้สั่น หน้าซี๊ด ตาค้าง ตกใจอย่างมาก นัยน์ตาเหม่อลอย ดูเหมือนจะไม่มีแรงที่จะเดินไปไหนต่อ

“งั้นถือว่าเป็นโชคดีของมึง ที่กูจะละโทษให้เห็นว่าเป็นเด็กใหม่”

ซักพักเสียงโทรศัพท์ ของโฟนก็ดังขึ้น “เฮ้ยมึงกะจะเอาตายเลยหรอว๊ะ กูรู้ว่าช่วงนี้มึงเครียด เครียดมากๆอย่าไปลงกับเด็กมันดิวะน่าสงสาร” มิกซ์พูดให้สติ

“เออ กูปล่อยมันไปแล้วไม่ได้ทำไรมัน หรอก เด่วก็ขึ้นเรียนละ” โฟนตอบปัดๆ แต่จริงๆแล้วโฟน ยืนเฝ้ารอให้เด็กคนนั้นออกจากห้องน้ำ เขาอยากรู้จนเต็มประดา ว่าเด็คนนั้นเป็นอะไรไปทำไมไม่ยอมออกมาซักที

เขาคงไม่รู้ว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้นในภายภาคหน้า

โฟนรู้สึกหวิวๆ บวกกับสงสาร และสงสัยว่ามันเป็นเฮี้ยไรไม่ออกมาซักที เลิกเรียนแล้วด้วย

จึงตัดสินใจเดินเข้าไปดูอีกรอบ หมิ๋งยังคงนั่งนิ่งอยู๋ท่าเดิม

หน้าซีด ปากสั่น นัยน์ตาค้าง ไร้ความรู้สึก

“เฮ้ย! เฮ้ย! มึงได้ยินกูมั้ย กูถามว่ามึงได้ ยินกูมั้ย”

“เชี่ยละกูขนาดไม่ได้ทำอะไรมันเลย โอ้ยกูจะบ้าตายยย ทำไงดีฟระ”

โฟนก็คิดไปคิดมา มีอยู่สองทางเลือก ทางเลือกแรก ปล่อยไว้อย่างนั้นเดี๋ยวมันดีเอง ก็ขัดกับความรู้สึก กลัวเด็กมันจะตายเอา ทางเลือกที่สอง จะเข้าไปช่วย ก็ขัดกับความรู้สึก เสียฟอร์ม

“เอา ว๊ะเป็นไงเป็นกัน กูจะช่วยมึงละกัน”ลึกๆแล้ว โฟนก็อดสงสาร หมิ๋งไม่ได้ อยู๋ดีดีก็โดน หาเรื่องใส่ซะงั้น

นายโฟนขี้เต๊ะ กร่าง มาดเข้ม วันนี้ต้อง เสียฟอร์มเพราะความซื่อของเด็ก จึงตัดสินใน อุ้มหมิ๋ง ไปขึ้นรถที่จอดไว้

แล้วก็ขับไปโรงพยาบาลระแวกใกล้ๆ

“ในรถมีคนไข้ฉุกเฉินช่วยด้วย” โฟนทำอะไรไม่ถูกจึกเรียกบุรุษพยาบาลมารับตัวไป

“ไม่ทราบว่าคุณคือญาติคนไข้รึเปล่าครับ”

“อ๋อครับ ผมเป็นพี่ชายเค้าครับ” “ครับ หมอให้ยานอนหลับไปแล้วนะครับ คืนนี้ต้องนอน พักที่รพ. นะครับถ้าพรุ่งนี้อาการดีขึ้นก็กลับบ้านได้ แต่ถ้าไม่ดีขึ้น คุณต้องติดต่อจิตแพทย์โดยด่วนเลยนะครับ คนไข้มีอาการเหม่อลอย หน้าซี๊ด ปากสั่น เหมือนมี เหตุการณ์ร้ายๆ เข้ามาแล้วเขา ไม่เคยเจอเขาปรับตัวไม่ทัน แต่ไม่ต้องห่วงหรอกนะครับ ทางเราคิดว่าเป็นแค่เพียงอาการเริ่มต้นเท่านั้น มาทางหายครับ”

“ครับขอบคุณคุณหมอมากนะครับ” นายโฟนอยู๋ดีดี ก็โดน คุณหมอสาธายาย ให้ฟังว่ามันเป้น ยังไงเกิดอะไร ขึ้น

โฟนล้วงกระเปิดเอามือถือของหมิ๋งไปให้พยาบาล “พี่ครับ ยังไงช่วยติดต่อญาติของเด็กคนนี้ให้ผมด้วยนะครับ”

“ค่ะได้ค่ะ เดี๋ยวทางเราจะแจ้งทางบ้านให้นะคะ”

แล้วโฟนก็เดินไปดู เด็กน้อย นอนหลับที่ห้อง VIP

“ไอ้ตัวแสบเอ้ย หาเรื่องให้กูจนได้ ยิ่งกูแพ้ คนไม่มีทางสู้อยู่โว้ย” โฟนบ่นในใจคนเดียว

“พี่ ผมขอโทษ ผมขอโทษ.....เพียงแค่ ....เพียงแค่...ผม...ผม”

“เป็นเอามาแฮะ ไอ้เด็กเวรเอ้ย ไงกูขอโทษนะเฟ้ย ไปก่อนนะ วันหลังจะมาให้แก้แค้นคืน”

ทางบ้านรู้จากรพ. ก็ตกใจ รีบกรูกันมา ที่รพ.กัน อย่าแตกตื่น

ทางพ่อของหมิ๋งไม่พอใจเป็นอย่างมาก รุ่งขึ้น จึงรีบ ไปที่โรงเรียน

“อาจารย์ครับ ทำไมลูกผมไปเรียนที่โรงเรียน แล้ว โดนทำร้ายมาแบบนี้ครับ”

“เออ คุณพ่อใจเย็นนะครับเรื่องมันเป็นไงมาไงครับ”

“ลูกผมโดนทำร้าย ตอนนี้นอนอยู่โรงพยาบาล ผมถามเค้าว่า ใครทำ ที่ไหน เขาก็บอกผมว่ารุ่น พี่ เขาจำหน้าไม่ได้ แต่เขาโดนทำร้ายที่ห้องน้ำหลังหอประชุมเก่า”

“ครับ คุณพ่อรอผมซักนิดนะครับ เด่ยวผมติดต่อ ทางศูนย์ให้เช็ควงจรปิดบริเวรนั้นให้นะครับ “

“คุณพ่อครับ คือว่า บริเวรที่แห่งนั้น ทางเราไปปิดปรับปรุง แล้วประกาศให้นักเรียนทุกคนทราบแล้วว่าห้ามเข้าไปโดยเด็ดขาด” “ผมเสียใจจริงครับ”

“แล้วใครละ จะมารับผิดชอบลูกของผม” “งั้นทางเราจะแก้ปัญหาขั้นต้นให้นะครับ รอลูกของคุณหายดี เราจะสอบถามอีกครั้ง ส่วนค่ารักษาพยาบาล เราจะให้ทางโรงเรียนออกค่าใช่จ่ายให้ครับ ช่วยเก็บใบเสร็จไว้เป็นหลักฐานด้วยนะครับ”

“ยังไงผมต้องขอโทษจริงๆ ครับ มันเป็นความผิดพลาดของทางโรงเรียนจริงๆครับ”

[hidoko]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

เฮ้ย ไอ้ โฟน มึงเป็นเชี่ยไรว๊ะ ใจลอยคุยไม่รู้เรื่องเลยนะเมิงไปทำไรมา” มิกซ์และพรรคพวกต่างเป็นห่วง

“เออไม่มีไรหรอกเพื่อนแค่กู คิดอะไรบางอย่างอยู่ กูไม่รู้จะแก้ปัญหาอย่างไรหวะ” โฟนพูดพร่ำทำหน้าตาจริงจัง

“เรื่องอะไรวะ กูเห็นมึงไม่เคยเครียดไรแบบนี้ เลยนี่หว่าบอกกูเหอะ เด่วกูช่วย ถึงเป็นเรื่องส่วนตัวกูก็ช่วยได้นะ”

“ขอบใจเว้ย ไอ้ มิกซ์ ไอ้พงษ์ ไอ้กลอฟ เอาไว้กูแก้ไม่ได้ก่อนเด่วกูจะเรียกพวกเมิง”

พอหลังเลิกเรียน โฟนก็เริ่มเดินหา เด็กผู้หน้าสงสารคนนั้น  แถวๆ หน้าตึกของเด็ก ม.4

“หมิ๋งหรอลูก เดี๋ยวพ่อไปรับลูกเย็นหน่อยนะ พ่อติดประชุมอยู่ที่คนมากๆ นะลูกพ่อเป็นห่วง”

“ครับพ่อ เดี๋ยวผมนั่งทำการบ้านรอพ่อนะครับ ถ้าผมเบื่อเดี๋ยวผมนั่งรถกลับเองได้ครับ”

นายโฟนสดุด เจอกับเด็กน้อยคนนั้น ที่โต๊ะหินอ่อนโฟน คิดอยู๋ถ้าเดินไปหา จะไปหาด้วยเรื่องอะไรดี ว๊ะ

โฟนคิดได้ จะไปกวนประสาท หมิ๋ง โฟนเดิน ดุ่มๆเข้าไปหา วางกระเป๋าไว้กลางโต๊ะ

“ไม่ทราบว่า นั่งด้วยได้มั้ย” โฟนทำท่ากวนประสาทใส่

หมิ๋งเงยหน้ามอง ดูว่าใคร ก็ตกใจมากมาย รีบก้มหน้าหนี “เชิญครับ” ตอบเสียงอยู่ในลำคอ

หมิ๋งรีบพับสมุดการบ้าน ที่นั่งทำอยู่ใส่กระเป๋าแล้วลุกไปนั่งอีกโต๊ะ เพื่อให้ นายโฟนได้นั่งที่ของตน

นายโฟนเห็นยิ่งฉุนขึ้นเอามากๆ “เฮ้ยจะหนีไปไหนว๊ะ” “อุ้ยลืมตัว” นายโฟนนึกในใจว่าตนลืมตัวเอะปากซะดังเลย

“ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้นนั่งลงแล้วคุยกันดีดี” “ครับๆ ครับๆผมยอมแล้วครับ”หมิ๋งก้มหน้า ปิดบังใบหน้าใสๆ เนียนไว้

นายโฟนเห็นทีว่าจะเข้าหาด้วยสันติไม่ได้เลย ทำตัวเป็นเจ้านายคอยสั่งๆ

“เงยหน้ามาดิ๊ ชื่อไรว๊ะ รังเกียจกูมากเลยหรอ” “ชื่อหมิ๋งครับ เปล่าครับคือว่า....”หมิ๋งอ้ำอึ้ง

“วันนี้ยังไงต้องเคลียร์ให้จบ กูไม่อยากจะยุ่งมึงอีกแล้ว กูสั่งให้มึงชกหน้ากูเดี๋ยวนี้ ชกให้สาสมแก่ใจที่กูทำมึงวันนั้น จะไม่มีคำว่าขอโทษหลุดจากปากกูแน่ๆ”โฟน ปลดเป้ของหมิ๋ง แล้วจับไหล่ หมิ๋งให้ยืนขึ้น

“เอ้าชก กูบอกให้ชกกูเดี๋ยวนี้ บอกให้ชกก็ชกดิว๊ะ” รู้สึกเสียฟอร์ม ที่มันไม่เป็นไปตามเกมส์ที่วางเอาไว้

“พี่พอเถอะครับ ผม ไม่ได้คิดอะไรแล้ว จบๆซะเถอะ ผมไม่อยากทำแบบนั้น” หมิ๋งเริ่มพูดฉะฉาน

“ก็บอกว่าให้ชกไงว๊ะ กูบอกให้ชก ยังจะมามองหน้ากูอีก” นายโฟนหลับตาพริมเพื่อที่ จะยอมรับโทษที่ตัวเองได้ก่อไว้ หมิ๋งได้โอกาสนี้ หอบเข้าของวิ่งหนี ไป และหมิ๋งก็ตัดสินใจ กลับบ้านโดยไม่รอพ่อ

นายโฟนตกใจว่าเด็กคนนั้นไปไหนแล้ว ได้แต่รู้สึก เซ็งๆที่มันไม่เป็นไปตามแผนที่วางไว้ จึงรีบวิ่งตามด้วยมาตร นักกีฬาของโรงเรียน ซํกพักก็เจอหมิ๋งยืนหอบอยู่ตรงหน้าตึก

“จะหนีไปไหน ก็บอกว่ามันไม่จบกันง่ายๆ หรอกเพราะว่าแกไม่มีวันไก้ยินคำขอโทษจากปากชั้นหรอก”

“ไม่เอาอะ ผมกลัว ผมกลัวพี่จะแย่อยู่แล้ว พี่ปล่อยผมไปตามทางของผมเถอะนะ”

คำว่า ผมกลัว ผมกลัว ยังสะท้อนอยู๋ในหู ของนายโฟน ทำให้ตัวเองรู้สึก แย่ขึ้นไปอีก

“ไม่ต้องพูดมาก บอกว่าให้ชกก็ชกดิ” “ได้” หมิ๋งพูดเสียงเข้มแบบโกรธสุดตัว

“ถ้าพี่ต้องการอย่างนั้น ผม ก็จะทำตาที่พี่บอก” หมิ๋งทำหน้าทะมึง ขึงขังโกรธจัด วางของลงกองกับพื้นทุกอย่าง

นายโฟนก็มองหน้าที่เกี้ยวกาจ ในใจคิดแต่ว่า เด็กคนนี้จะเอาจิงหรอว๊ะ เอาเถอะเราคิดดีแล้ว

“หลับตา ชั้นบอกให้หลับตา” หมิ๋งขึ้นเสียง นายโฟนทำตามอย่างว่างาย

หมิ๋งกลั้นใจ ยกมือสองข้าง สอดใต้คอแล้ว แขย่งตัวจุบปาก ของนายโฟนอย่างดูดดื่ม นายโฟนสดุ้งโหย่ง

ทำตาโต ใบหน้า ขาวๆ เนียนๆ แดงกำกันทั้งคู่ เสียเชิงนักเลง หมดกันโดนผู้ชายจูบปาก

“ไปละครับผมแก้แค้นพี่แล้วแล้วผมก็แค่อยากบอกว่าที่ผม มองหน้าพี่ เพราะผมชอบพี่เพราะพี่ดูเทห์ครับ ผมขอตัวนะครับ”

นายโฟนยืน ทื่อตัวแข็ง ทำอะไรไม่ถูก ทั้งอายทั้งเสียหน้า ต้องการคำอธิบายด่วน

ขณะที่หมิ๋ง ยืนรอ รถหน้าโรงเรียนเพื่อกลับบ้าน รถก็ไม่ต่อมีเท่าไหร่ ซักพักก็มีเสียงแตรรถVolk แปร้นๆ ๆ!!

“ขั้นรถมาสิเรื่องมันยังไม่จบ ชั้นไม่ยอมแค่นี้หรอก แกต้องชกชั้นก่อน ชั้นถึงจะยอมเลิกยุ่ง”

“ผมไม่ไปกับพี่ผมจะกลับบ้าน” “ก็บอกให้ขึ้นมา ถ้าไม่ขึ้นจะบีบแตรมันอยู๋อย่างนี้แหละ”

นายโฟน บรรจงบีบแตรไปเรื่อยๆ จนฝ่ายตรงข้ามเริ่มอายแล้ว ก็ยอมขึ้นรถมาโดยดี

“พี่จะพาผมไปไหน ผมจะกลับบ้าน มันจะค่ำแล้ว เดี๋ยวพ่อถึงบ้านก่อนแฃ้ว ผมจะแย่”

“โอเคงั้นวันนี้ ชั้นไปส่งก่อนแล้ว พรุ่งนี้ ต้องมาที่เดิม วันนี้ แล้วชกซะจะได้จบๆ”

“บ้านไปทางไหนบอกมา” นายโฟนเริ่มพูด ดีดี กับหมิ๋งละ

“หมิ๋งก็ยังติดอาการกล้าๆ กลัว เกร็งๆ” ไปทางซ้าย ทาง ขวา ตรงไป นี้แหละบ้านผม ถึงแล้ว

“โหยที่แท้ก็ลูกคุณหนูนี่เอง ดูบ้านดิ๊ โคตรหรู” “พี่บ่นพอยังผมกลับบ้านละ ขอบคุณมากนะครับที่มาส่ง”

โฟนรู้สึกว่า มันค้างๆคาๆ รู้สึกดีก็ไม่ใช่ซะทีเดียว ร็สึกก้ำกึ่ง อยากเจอ อยากคุยให้จนหาย ความคิดนั้น

โฟนก็ขับรถวนไปวนมา แถวๆ หน้าบ้านของ หมิ๋ง 5 – 6 รอบจนวินาสุดท้ายจึงตัดสินใจจอดหน้าบ้าน จับจังหวะที่นายโฟนวิ่งตามเจ้า บลู ออกมาหน้าบ้าน (สุนัข)

“มานี่เจ้าบลู ซนใหญ่เลย ไม่มาไม่ต้องกินข้าว” แปร้นๆ!!ๆ “เอ้าพี่ยังไม่กลับอีกหรอ” นายหมิ๋งถามแบบงุนงง

“ยังหรอกทำธุระแถวนี้มา แล้วก็มาเจอเห็นวิ่งอยู่หน้าบ้าน” “แล้วทำไมหรอพี่ จะเอาอะไรจากผมอีกครับ ให้ไปแล้วนี่นา จุ๊ฟๆ” โฟนหน้าแดงก่ำ ก้มหน้าหมุนไปๆมาๆ

“เอ้า หมิ๋งลูกทำไมไม่เปิดประตูให้เพื่อนเข้าบ้านก่อนหละลูก” “ครับแม่”

“เชิญครับพี่ นี่บ้านผม พี่คงทำไรผมไม่ได้หรอกงั้น เชิญครับ”

โฟน แอบดีใจ ภายในใจจน แทบแสดงออกทางสีหน้า TBC จะเกิดอะไรขึ้นทำไมโฟนต้องได้นอนที่นี่

 

[hidoko]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

โฟนได้โอกาสเข้าไปใน บ้านของเด็กน้อย และก็ทำตัวเหมือนเพื่อนของ หมิ๋งจริงๆ

“สวัสดีครับ คุณน้า” โฟนยกมือไว้ผู้ใหญ่ตามมารยาท

“ไว้พระเถอะลูก จะเรียกแม่เหมือนเจ้าหมิ๋งก็ได้นะ น้าไม่ว่า”คุณแม่พูดพลางลูบแขนช่างเป็นภาพที่แสนหน้าอบอุ่น

“ครับคุณแม่” โฟนเหล่ตาไปมอง หมิ๋ง เห็นหมิ๋งทำท่าหมั่นไส้ ล้อเลียนปากอยู่ข้างๆ

“งั้นเดี๋ยวทานมื้อเย็นซะที่นี้เลยสิจ๊ะ”

“เออ คือ...” โฟนครุ่นคิดซํกพักก็มีเสียงตอบคำถามแทน จากนายหมิ๋ง ที่พยายามกันท่าไม่ให้เสือเข้าบ้าน

“อ่อแม่ครับ คือว่าโฟนเค้าเอาของมาให้หมิ๋งแล้วกะว่าจะกลับอยู่ดึกเดี๋ยวทางบ้านโฟนจะดุเอานะแม่” หมิ๋งรีบอ้างเหตุผล กลัวว่านายโฟนไม่รู้จะมาไม้ไหน อะไรจะเกิดขึ้นกับตัวเองอีก   

“จะจะ งั้นก็ตามใจลูกละกันนะ”

“เออหมิ๋ง รายงานที่นัดทำวันอาทิตย์กันอะ เราไปไม่ได้นะ เราต้องไปต่างจังหวัดกับทางบ้าน" โฟนยิงคำถามที่ไม่มีคำตอบให้หมิ๋ง หมิ๋งได้แต่ทำหน้างุนงง ว่ามันพูดอะไรของมันกันนั่น

“คุณแม่ครับงั้นวันนี้ผมเปลี่ยนใจค้างซะที่นี้ได้มั้ยครับ กลางคืนจะได้ช่วยหมิ๋งเค้าหาข้อมูลครับ” โฟนยิ้มร่ากับความสะใจที่เห็นใบหน้าใสๆ ที่ยิ้มร่าเมื่อกี้ถอดสีหน้าออกเป็นอีกแบบ

“เอ้อดีเลยลูกช่วยกันทำงาน เดี๋ยวเสื้อผ้า ใส่ของเจ้าหมิ๋งไปก่อนนะ ตัวนั้นก็เปลี่ยนซะเดี๋ยวแม่ให้คนเอาไปซักให้” คุณแม่ตอบตามประสาเจ้าบ้านที่ดี และโอบอ้อมอารีย์

“อ๋อ โฟนงานวิชาภาษาไทยนั่นหรอ ไม่เป็นไรไม่ต้องลำบากหรอก เราพอทำกับเพื่อนๆได้” หมิ๋งรีบรับมุข ตอบปัดๆ ให้มันไปไหนก็ไปเหอะขอร้องงงงงงงง

“โหย ไม่เอาอ่ะเดี๋ยวเพื่อนคนอื่นไม่เข้าใจว่าทำไมเราไม่ทำงาน เดี๋ยวคืนนี้ช่วยโฟนก่อนจะได้ไปเที่ยววันอาทิตย์สบายใจ”

เหตุผลจากนายโฟนร้อยแปดพันเก้า นอกจากจะเป็นนักเลง ยังเสือกจะเป็นคนเจ้าเลห์อีกต่างหาก ขณะที่หมิ่งกำลังอ้าปาก จะขัดอีกรอบ

“มะ...มะ...ไม่เป...งง” “เอาน่านอนกันซะที่นี้ ค่ำแล้วขับรถกลับอันตรายแม่เป็นห่วง โฟนพาเพื่อนไปอาบน้ามเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วลงมาทานข้าวกัน” พอได้บทสรุป ที่น่าพอใจโฟนก็ ทำท่าทางทะเล้นใสหมิ๋ง ซึ่งปกติแล้วโฟนจะเป็นคนขี้เก๊ก มาดเกินร้อย แต่ในวันนี้หมิ๋งได้มาเห็น ความทะเล้นก็ทำเอารู้สึกชอบคนนี้มากขึ้น

“ปะ..ตามมาขึ้นไปห้องเรา” โฟนก็เดินตามต้อยๆ ขึ้นไปอย่างว่าง่าย พอเปิดประตูเข้าไป หมิ๋งนึกขึ้นได้ รีบกระโจนเข้าไปคว้าสิ่งๆ หนึ่งซ่อนไว้ด้านหลังทำตัวมีความลับ โฟนก็ไม่ได้สงสัยอะไรมากมาย สายตากวาดไปรอบๆห้องอันกว้าง ตกแต่งสวย ห้องเป็นระเบียบเรียบร้อย

“พี่ต้องการอะไร ที่พี่ทำกับผมแบบนี้” โฟนยืนถือของบางสิ่งไว้ด้านหลังปากไม่วางถามว่าทำไม

“ก็ไม่มีไร นึกอยากจะมา ก็มาไม่มีเหตุผล” โฟนทำเฉไม่ตรงประเด็น

“แล้วอะไรอยู๋ด้านหลังอะทำลับๆล่อๆอยู่นั่นแหละ เอามาดูดิ๊” “ไม่” “เอามา” “ไม่บอกว่าไม่ก็ไม่สิ”

“เอ๊ะไรว๊ะขอดูแค่นี้ทำเป็นหวง รูปแฟนหรอ ดูมั่งดิ๊หล่อมั้ย” หมิ๋งก้มหน้าลบตา พอเผลอ นายนายโฟนรีบคว้าสิ่งๆนั้นไปดู

เห็นเป็นรูปของโฟนเอง ที่ โดนแอบถ่ายโดยไม่ได้โพสท่า ท่าทางที่เป็นธรรมชาติ ใบหน้าขาวใส เนียน เหมือนกับเป็นภาศิลป์อย่างหนึ่งที่บางคนเคยได้เห็นมาบ้าง โฟนยืนดูรูป นิ่งซักพัก ก็ถูกหมิ๋งคว้า เอากลับคืน พร้อมกับเอาไปเก็บในลิ้นชักโต๊ะ โฟนยืนอึ้ง กับท่าทางที่หวงของชิ้นนี้มาก ซึ่งมันคือรูบของเขานั่นเอง

“เออ...ออ ไปอาบน้ำดิเดี๋ยว แม่จะรอทานข้าวนาน” หมิ๋งเฉไฉ เปลี่ยนเรื่อง ทั้งๆที่สิ่งที่เขาอยากจะทำที่สุดก็คือวิ่งออกไปจาก ณ จุดๆนี้

“แล้ว ผ้าเช็ดตัวละ ขอยืมหน่อย เลือกชุดให้เราด้วย” พูดพร้อมกับปลดกระดุมเสื้อ ลงทีละเม็ด เผยให้เห็น กล้าหน้าอก ผิวที่ขาวเนียนอมชมพู ปลดลงไปเรื่อยๆจะถึงก้อน ซิกแพคที่เรียงตัวกันสวยงามมาก เป็นระเบียบ และก็ถอดเสื้อนักเรียนออกเผยให้เห็นร่างที่หนาแน่น เต็มไปด้วยความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้อ หมิ๋งยืนมองจนลืมตัว นิ่งเหม่อลอยอยู่ในพะวัง

“มองอะไร มองอยู่ได้อายนะโว้ย” โฟนพูดพร้อมกับเดินมาหยิบ ผ้าเช็ดตัวจากหมิ๋ง

“อะ ...คือโทษครับ ไม่มีอะไรพี่อาบน้ำไปก่อนนะเดี๋ยวผมจะลงไปด้านล่าง”

“ทำไมไม่อยากเห็นอย่างอืนหรอ” “ไอบ้า...ลามก” หมิ๋งพูดเสร็จ ก็วิ่งออกจากห้องแล้วไปยืนหอบอยู่หน้าห้อง หลังพิงประตูทิ้งน้ำหลักลงอย่างผ่อนคลาย โฟนเดินมาเปิดประตูดูอยากรู้ว่าเด็กนั่นหายไปไหน

แกร๊ก ................... โอ้ย หมิ๋งหงายหลังเข้าไปในห้อง ล้มลงไม่เป็นท่า โฟนกลัวว่าหมิ๋งหัวจะฟาดเอากับพื้นจึงรีบ           เอาร่างกายที่หนาแน่นมารองรับ แต่สดุดขากับหมิ๋ง กลายเป็นว่าตัวเขานั่นเองที่หงายหลังล้มลงไม่เป็นท่า หมิ๋งที่พอจะตั้งตัวยืนได้แล้วก็ถูดโฟนคว้าตัวเพื่อนเป็นที่ค้ำยัน แต่หมิ๋งเองรับน้ำหนักไม่ไหว เพราะโฟนน้ำหนักเยอะ จึงพากันล้ม เป็นท่าที่นายโฟนหงายหลังนอนราบไปกับพื้น หมิ่งคล่อมตัวเขา ปากประกบกับปากโดยบังเอิญ  โฟน ที่นุ่งแต่ผ้าเช็ดตัว ปมถูดคลายออก หลุดโดยไม่รู้ตัว

“อุก...อู้ยยยยย โฟนร้องเจ็บแบบจุกๆ” ไอที่เขาล้มอะไม่เท่าไหร่ แต่เขาของหมิ๋งดิอยู่ไม่สุข ดันไปกระแทกเข้ากับ พวงสวรรค์

ซักพัก โฟนก็หน้า เขียว หน้าม่วง จุก เจ็บมากมายจนลุดไม่ขึ้น  หมิ๋งก็ตกใจ ว่าโฟนเขาเป็นอะไรไป ทำไมทำหน้าเหเกย์แบบนั้น เขารีบลุกขึ้นออกจากร่างหนาๆ นั้น พอเขาลุกขึ้นดันไปเห็น Something ที่นอนราบอยู่ คงสลบเพราะโดนอัดเอาซะอ่วมเลย

หมิ๋งรีบปิดตา แล้วตะโกนพร้อมชี้นี้นิ้วไปที่ Something นั้น

“ว้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา” พร้อมกับกระโดดเหมือนตกในสุดตัว

“หมิ่งช่วยเราหน่อยลุกไม่ขึ้น” “หมิ่งๆ ช่วยหน่อย”

“พี่ก็ห่มผ้าก่อนดิ” นายโฟนเอื้มมือมาห่มผ้ากลับคืน หมิ๋งพอตั้งสติได้ ก็สูดลมหายใจเข้าปอดแบบลึกๆ ยื่นมือให้โฟนจับเพื่อที่จะดึงขึ้น พอพยุงขึ้นมา ผ้าเจ้ากรรมดันหลุดลงอีกรอบ เพราะเขาแค่ห่มแล้วยัดปลายไว้เฉยๆ นายหมิ๋ง รีบตีมือ

ของโฟนดัง ป๊าบๆๆ เพื่อให้โฟนปล่อยมือแล้ว ตัวเองก็วิ่งร่า ออกไปนองห้อง

“หมิ๋งไปไหนช่วยก่อนๆ” หมิ่งรีบวิ่งแบบไม่คิดชีวิตออกไปจากห้องนอน

“โถ่เอ้ย เด็กน้อย สงสัยไม่เคยเจอมังกร ไร้เดียงสาจริง จริ้ง” นายโฟนยิ้มหน้าบาน แล้วก็พยายามพยุงตัวเองขึ้น เพื่อไปอาบน้ำ TBC

 

[hidoko]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

เรื่องนี้เป็นเรื่อง ที่ผมเขียนไว้นานมากๆ แล้ว ประมาหนึ่งปี คนไหนเคยอ่านแล้ว ก็อย่าหาว่าผมก๊อบนะครับ
ผมเคยลงไว้ที่ Gboy วันนี้ลองเอามาลง...ไว้ที่นี่บ้าง...และผมก็มากะเรื่องใหม่ คือเรื่องเบื้องหลังการถ่ายทำ

[hidoko]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

เบื้องหลังของนายตติยะ

[Clubkiss]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

สนุกมากๆเรย
มาต่อเร็วๆนร๊า~
เป็นกำลังใจให้ 

[hidoko]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

หลังจากที่กำลังหนีมรสุม โรคจิตกำลังเหนื่อย ก็ถูกสั่งขึ้นไปตามคนหล่อโรคจิต มาทานข้าว

“หมิ๋งลูก ไปตามโฟนลงมาทานข้าวหน่อยเร็ว”

“ครับๆ ได้ครับแม่ไปเดี๋ยวนี้ละครับ” รับปากสีหน้า ซังกะตาย

หมิ๋งหยั่งเชิง สูดหายใจเข้าเต็มปอด ตัดสินใจเคาะประตู

“ก๊อกๆ เสร็จยัง แม่ลงตามไปทานข้าว”

“เสร็จแล้ววว เข้ามาดิ” หมิ๋งเปิดประตูเข้าไป สภาพ แวดล้อมดีขึ้นกว่าจากเมื่อกี้ โฟนที่ตัวล่ำๆ ใส่เสื้อ ของหมิ๋งแทบปริ พร้อมกับบ่นอุบว่า “หมิ๋ง ไม่มีเสื้อที่มันใหญ่กว่านี้แล้วหรอ มันจดกระดุมไม่เข้าอะ “

“เฮ้อ งั้นจะหาให้ใหม่นะ ตัวยังกะยักษ์ มาใส่เสื้อมด” หมิ๋งบ่นไปหาเสื้อไป หมิ่งก็หาเสื้อที่ตัวใหญ่สุดของเขา มาให้

แต่สุดท้ายก็ ใส่ได้แต่ว่าแบบ เก้ๆกังๆ ฟิตไปซะทุกส่วน

“ชั่งเหอะเด่วก็นอนแล้ว ใส่ไรก็ใส่ไปเหอะไม่มีใครเค้ามามองหรอก” นายหมิ๋งพูดปิดบังความรับผิดชอบในการหาเสื้อ

“ก็อย่างน้อยก็มีคนแอบเอารูปไปนอนกอดละหว้า” โฟนทำท่าเจ้าเลห์ หมิ๋งอายแทบจะ ตีลังการาวดอฟหนี ใบหน้าใสใสแดงกำขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว รู้แต่มันชาไปหมดแล้ว

“จะทานข้าวมั้ยเนี่ย เร็วดิชักช้าอยู่ได้”หมิ๋งพูดแก้ความเขินของตัวเอง

ทั้งสองก็ทานอาหารเย็นที่ห้องอาหารกัน บรรยากาศ คลึมๆไม่มีใครพูดด้วยกับใคร มีแต่หมิ๋งกับ โฟนนั่งทานกันสองคนพ่อแม่ และน้องสาวพากันทานเสร็จหมดแล้ว  หลังจากทานอาหารเสร็จ ก็ถึงเวลาสำคัญที่ทั้งสองจะได้อยู่ด้วยกันในห้องสองต่อสอง

พอทั้งสองขึ้นไปบนห้องนอนของ หมิ๋ง โฟนก็ทำตัวปกติ จับโน่น ดูนี่ ดูนั่น ทำเหมือนว่าบ้านหลังนี้เป็นบ้านตัวเอง หมิ๋งกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่หมิ๋งนิ่งไปซักพัก ก็เปิดเข้าไปหาโฟน จับไหล่หนาๆ พาคนที่โตกว่ายืนขึ้น แล้วก็มองหน้าคนร่างโต พร้อมกลับเปลี่ยนสายตายให้กลายเป็นแมวยั่วสวาท มือไม้อยู่ไม่สุข พันละวันลูบคลำทั่วกายา ของร่างโต   ร่างโตตกใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับร่างบางนั่น เขาเปลี่ยนไปเป็นคนละคนแล้ว ปากประกบปากบี้กันสุดมันส์ ร่างโตดูเหมือนจะไม่เคยจูบปากกับใคร ร่างบางก็เช่นกัน ทั้งสองดูเหมือนเป็นมือใหม่ทั้ง คู่ หมิ๋งตัดสินใจ แทรกลิ้นเข้าไปในปาก หนุ่มหล่อ ขาว ตี๋คนนั้น หมิ๋งหลับตา ซ่อนลูกตากลมโตไว้กับเปลือกตาที่ขาวเนียน ปากแดงๆนุ่มๆของนั่งคู่เบียดเสียดกัน ลมหายใจกระเส่ากัน พอผละปากออก ก็หอบกันทั้งคู่ มองหน้ากันอีกซักพัก โฟนจูบไม่ยั้งพร้อมลิ้มรสลิ้นนุ่มๆของเด็กน้อย วัยใสซื่อ หมิ๋งหัวใจเต้นตุบๆๆแทบกระเด็นออกมา ใบหน้าทั้งคู่ที่ซาบซ่านไปด้วย พะวังความใคร่ .....โฟนอุ้มตัวหมิ๋งโยนลงบนเตียง พร้อมกระชากเสื้อของร่างบางเผยให้เห็นร่างกายที่ได้สัดส่วนไม่มีกล้ามโดดเด่นและก็ไม่ได้ขี้ก้าง ผิวพรรณขาวเนียนเรียบละเอียด และไซร้ซอกคอ ลากลิ้นลง ต่ำลง ต่ำลง ละเลงรอบๆ หัวนมสีชมพูแดงๆระเรื่อๆ ซักพัก ก็มองหน้าร่างเล็ก

“หมิ๋ง ชอบโฟน รักโฟนมากมั้ย” แววตาดุดันจริงจัง อยู่ในท่าที่กำลังคล่อมร่างเล็ก หมิ๋งไม่ได้ตอบอะไรไปได้แต่พยักหน้า รับคำ พร้อมกับพลิกตัวเป็นฝ่ายคล่อมบ้าง หมิ๋งรู้สึกได้ถึง อวัยวะบางส่วนของโฟนเด้งรับจังหวะ รู้ได้ถึงความแข็งเกรง รู้ถึงอุณหภูมิอุ่นๆ กำลังดี  หมิ๋งมองหน้าโฟนชัดๆอีกครั้งแล้วก็ จูบใบหน้าหล่อๆ อีกครั้งแล้วก็บอกว่า

“พี่ พอก่อนเหอะหมิ๋งยังไม่พร้อม หมิ๋งต้องการความมั่นใจอะไรให้มากกว่านี้” หมิ๋งพูดมีหลักการพร้อมแสดงเหตุผล

“ทำไม หมิ๋งทำอย่างนี้กับโฟนทำไม หมิ๋งไม่รู้หรอว่าโฟนคิดไปไกลขนาดไหน หมิ๋งเห็นโฟนเป็นตัวตลกหรอ” พูดพร้อมทำสีหน้าเจื่อนๆ อายไม่ประสบอารมณ์กับฝ่ายตรงข้ามรู้สึกหน้าชา รู้สึกว่าค้างคา โฟนก็แหวกตัว หมิ๋งเพื่อขอทาง ไปล้างเนื้อล้างตัวในห้องน้ำ

“เสร็จแล้วใช่มั้ยพี่ งั้นผมอาบน้ำละนะ พี่นอนไปก่อนเลย ผมอาบน้ำนาน” พอหมิ๋งอาบน้ำเสร็จ ก็ออกมาเจอ คนตัวโตนอน อยู่บนเตียงเหมือนคน ขี้งอน นอนตะแคงกอดหมอนข้างแน่น นอนนิ่ง หันหน้าเข้าฝา หมิ๋งก็รีบแต่งตัว แล้วก็นอน ปกติ เปิดโทรทัศน์ดูเพลินๆ เหมือนกับว่า ระหว่างเราไม่มีอะไรเกิดขึ้น หมิ๋งเกิดสงสารเจ้าตัวโตขึ้นมาจึงลุกเบาๆชโงกไปดูหน้าว่าเกิดอะไรขึ้นเป็นไปไม่ได้ที่เด็กวัน นี้จะหลับหัวค่ำสามทุ่ม กว่า สิ่งที่หมิ๋งเห็นมันตอกย้ำกับ การไม่เสียสละของตัวเองเป็นอย่างมาก หมิ๋งเห็นน้ำตา ไหลรินอาบสองแก้ม ได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆ หมิงไม่รู้จะทำยังไงต่อ จึงโอบร่างโตจากด้านหลัง พร้อมกระซิบ “หมิ๋งขอโทษนะพี่โฟน หมิ๋งยังเด็กไม่พร้อมจริงๆ เข้าใจหมิ๋งนะ” พร้อมจี้เอวให้อีกฝ่าย สะดุ้งโหย่ง รีบหันกลับ มา มองหน้า แล้วก็ยิ้ม จากงอนๆก็หายงอน หมิ๋งใช่นิ้วโป้งเช็ดน้ำตา ที่อาบทั้งสองแก้ม ออก พร้อมกับkiss ตรงแก้มเบาๆ เพื่อเป็นยา แก้ช้ำ

“พี่โฟน หมิ๋งอยากนอนหนุ่นไหลพี่จังเลย” หมิ๋งทำถ้าแบ้วๆ wink wink(กระพริบตา)

“ได้ดิ หนุ่นให้สะใจกันไปข้างหนึ่งเลย” พร้อมกับยื่นอ้อมแขนโตๆออกไป ร่างบางก็วางศรีษะลงเบาๆ พร้อมเอาแก้มถูๆเหมือนแมวอ้อนๆ นายโหนก็พับข้อแขน เข้ามาให้แนบชิดยิ่งๆ แล้วก็จูบ หวานตรงหน้าผาก นายหมิ่งอีกหนึ่งที

และแล้วทั้งคู่ก็เข้าสู่นิททรา TBC

[hidoko]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ถ้าเราลงผิด ลำดับเรื่อง งงๆ บอกเรานะ

จะได้แก้ไขใหม่ เรื่องนี้ ขอเพิ่มได้ตลอด มีสต๊อก

[bayongjonha]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

Thank you krub

[hidoko]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

หลังจากที่ทั้งสองมีความสัมพันธ์กัน (เล็กน้อย) โฟนก็เปลี่ยนแปลงตัวเอง กลายเป็นหมุ่มร่าเริง ยิ้มแย้มแจ่งใส เดินไปไหนมาไหนในรร. ก็ไม่มีใครหลบหน้าเหมือนแต่ก่อน เพราะเขาคิดอยู่เสมอว่า ผู้หญิงที่มองเขาคือ ชอบ ผู้ชายที่มองเขานั้นคือ เกย์ แต่มันไม่ใช่อย่างนั้น ซะทีเดียว เพราะหลายๆคนที่มองเขา นั้นส่วนใหญ่มันไม่ได้เป็นแบบนั้น ก็เขานั้นแหละทำตัวประหลาด เดินก็ยิ้ม โบกไม่โบกมอ ให้สาวๆ ให้หลายๆคน ทำตัวเป็น MR.SMILE ที่ไม่เคยทำมาก่อน
“เฮ้อกูอายคนหวะไอ้โฟนให้มันน้อยๆหน่อยดิเมิง เมิงเป็นเฮี่ยไรอีกว๊ะไอ้นี่นับวันยิ่งประหลาดคน” พวกเพื่อนๆที่เดินตามมาด้วยกัน ทั้งอาย ทั้งงง กลุ่มนี้จะว่าไปก็ มีแต่ไอ้ หัวหน้าแก๊งนี้แหละที่โสด สาวๆ ไม่เคยมองมันเลย เพราะเค้าสร้างสถานภาพให้ตัวเองเป็นคนดุร้าย รุ่นแรง หัวดื้อ ...............................หลังจากนี้อะไรอะไรก็เปลี่ยนไป
“หมิ๋งไปไหนเราไปด้วย” เสียงเพื่อนร่อมห้องคนนึง ที่กำลังวิ่งตามหมิ๋งมา
“อ๋อต้า เรากำลัง จะไปซื้อของที่โรงอาหารมานั่ง กินบนห้องอะ”
“อื่มๆ งั้นเราไปด้วยนะ แล้วสบายดีมั้ยได้ข่าวว่าไปนอนพัก ที่ รพ.ตั้งนานเลย”
“สบายดีแล้ว แต่เรียนอ่าดิ ไม่รู้ว่าการบ้าน อาจารย์สอนไปถึงไหน แล้ว”
“ยังไงถามเราได้นะ เราคิดว่าเราน่าจะติวให้หมิ๋งได้นะ” ต้าพูดแล้วยิ้ม เป็นเชิงสันติ ลูกครึ่งญี่ปุ่น ที่ร่างกายไม่ใช่คนญี่ปุ่นแต่กลับ กลายเป็นร่างกายฝรั่ง จริงๆแล้วทั้งบ้านไม่มีเชื้อไทยเลย แต่มาทำธุรกิจที่เมืองไทย จึงจำเป็นส่งลูกมาเรียนที่นี่ ต้าเป็นคนเรียนเก่ง พูดได้ถึง สามภาษาแบบชัดและคล่องแคล่ว
“หมิ๋ง กินซะที่นี่ดิ จะได้ไม่ต้องหิ้วไปหิ้วมา” ต้ายื่นข้อเสนอ “ได้ๆ เราก็อยากกินข้าวอ่าแหละ เบื่อเหมือนกันพวกขนมปัง
“งั้นมื้อนี้เราเลี้ยงนะ อยากกินอะไรก็ตามสบายเลย” “โหย.....กับข้าวในแคนทีนไม่ต้องมาเลี้ยงเลยยยยย อยากเลี้ยงก็มื้อเย็น ข้างนอก” นายหมิ๋งยื่นข้อเสนอ พลางทำท่าเหมือนว่าใน แคนทีน นี้ราคาจิ๊บๆ
“ได้.....แล้วจะไปกับเราได้ป่าวละ เย็นนี้หลังเลิกเรียน” “เอาจิงดิ ถ้าไงเดี๋ยวเราโทรบอกทางบ้านก่อนละกันเดี๋ยวพากันเป็นห่วง”
ขณะที่ หมิ๋งกับต้าทาน อาหารอยู่ในโรงอาหาร โทรศัพท์ของหมิ๋ง ก็มีเสียงMessage เข้ามา
“กินข้าว ให้อร่อยนะ กินให้มากๆ ก่อนที่จะไม่ได้กินอีก” จาก 08XXXXXXX หมิ๋งก็งง โดนขู่อะไรอีก หมิ๋งรีบโทรกลับอยากรู้ว่าเป็นใคร เขาต้องการอะไร “ขออภัยคะหมายเลขที่ท่านเรียก....” ทำเอาหมิ๋งครุ่นคิดอยู่ในใจว่าใคร
“เอ้า เอ๊ะไอ้นี่ผีเข้าผีออก มะกี้ยังจะดีดี อยู่ไหงมารมณ์เสีย ใสพวกกูวะ” มิกซ์พูด
“เออ ไอ้มิกซ์ มึงว่ากูหล่อม๊ะ” มิกซ์ได้แต่ งง กับคำถามที่มันไม่เคยได้ยินจากเพื่อนคนนี้
“เออ หล่อดิวะ ถ้าไม่ติดที่ ไอ้กลอฟกูว่ามึงอะหล่อที่สุดใน รร.แล้ว” กลอฟเป็น นายแบบที่ดังพอสมควร ได้ถ่ายนิตยาสารต่างๆ (คิดไม่ออกก็มองไปที่อ้วนรังสิต)
 “เอาน่าเพื่อนกูอะหล่อที่สุดแล้ว รูปหล่อ พ่อรวย แถมม โฆยยังซิงอีก” มิกซ์ทำท่าทะเล้น
“ไอ้สัด ล้อกูนะเมิง เด่วกูแอ่ม กูจะเอาคลิปให้พวกมึงดูกันเป็นขวัญตา”
“ถ้าเมิงอยากรู้ว่าเมิงหล่อนะ มึงลองจีบน้องพัท สิว๊ะ ไม่งั้นก็น้อง ฝน” สองสาวสุดสวย ใน รร.แห่งนี้แล้ว (นึกไม่ออกก็ ชมพู่กับ อั้มละกัน)
“เฮ้ยๆ นั่นไงน้อง พัท เข้าไปเลย ไป ไป” เสียง พงษ์ ยุยั่ว ให้ไปจีบ
“ไปดิมึงอย่าบอกนะว่ามึงไม่กล้า โถ่ไอ้ไก่อ่อน” มิกซ์สำทับ ทำให้ลูกผู้ชายที่ยังขี้อายก็ พลวดพลาดลุกขึ้นเดินเข้าไปหา
“เอ่อ.....น้องง กินข้าวละยังครัฟ” โฟนยิงคำถามแปลกเหมือนประโยคสนทนา อังกฤษ ม.ต้น (what ur name? where do you go?) อะไรประมาณนี้ 
“อ๋อ ค่ะ ค่ะ กินแล้วคะ พี่มีอะไรรึเปล่าคะ” หญิงสาวพูดพร้อมทำตาแบ้วๆใสใส มองฝ่ายตรงข้ามที่ยังอึ้งๆไม่รู้จะทำอะไรต่อไป
“เออ....เออ...น้องมีแฟนยังครัฟ” “ยังคะ พัทยังไม่มีหรอกคะ แต่พัทแอบชอบพี่มาตั้งแต่พัทอยู่ม.ต้นแล้ว”พัทพูดพร้อม ยื่นนามบัตรที่ตกแต่งน่ารักๆ ลายคิทตี้ แล้วเธอก็เดินจากไป
“โหย ไอ้เชี่ยกูนึกว่ามึงจะไปจีบน้องเค้า ไหงมาเป็นน้องเค้าจีบมึงละว๊ะ” เพื่อนๆในกลุ่มถามแบบงุนงง
“ไงได้ว๊ะ คนมันหล่อนี่หว่า” พูดพร้อม ผายมือออกไปด้านข้าง ทำหน้าเซ็งๆเหมือนอะไรอะไร ง่ายไปหมด
“เออไอ้หน้าหล่อ มึงพาไปปี้เลยดิว๊ะ” พงษ์ เย้าขำขำ “เออสัด....รอกูอยากมะไหร่ก่อนเด่วกูพาไปเอง” โฟนพูดเหมือนไม่ได้คิดอะไร
........................
เสียง เตือนหมดเวลาทำการเรียนการสอน สำหรับวันนี้ก็ดังขึ้น ต้ารีบวิ่งมาหาหมิ๋ง ที่กำลังคุยอยู่กับน้ำ
“หมิ๋งไปกันได้ยัง น้ำไปทานข้าวมั้ยเด่วเราเลี้ยง” “ขอบใจมากนะ แม่อ่าเดะมารับเร็วจาตายไม่ค่อยให้ได้ เถลไถลเลย”
ทั้งสองก็เดินไปที่ลานจอดรถ หมิ๋งเดินเหม่อๆ ระหว่างทาง ก็มีรถ VOLKSสีครีมเขียว แล่นมาอย่างรวดเร็วไม่ให้ได้ตั้งตัวเหมือนกับตั้งใจจะพุ่งชน ต้ารีบคว้าตัวหมิ๋งไว้ในอ้อมกอด กลิ้งกันอุตตะลุด ข้างๆทาง   เจ้าตัวที่ขับรถได้แต่ตกใจ มองกระจกหลัง มองแล้วมองเล่าว่า ร่างบางของเขาไม่ได้เป็นอะไร และหมิ๋งก็รู้ว่านั่นคือรถของโฟน
“ไอ้ เชี่ยกูฝากไว้ก่อนนะเมิง” โฟนหมั่นใส้ ไอ้ลูกครึ่งนั่นเป็นอย่างมาก ทำอะไรไปบางอย่างโดยไม่คิด เขายังไม่รู้ตัวหรอกว่าที่เห็นอะไรเป็นขวางหูขวางตาคือเขาหึงมาก....หึงคนที่เคยนอนด้วยกัน(แต่ไม่มีอะไรกัน)
โฟนจอดรดแอบอยู่ห่างๆ ก็ขับรถตาม BMW series 3 ปลาฉลามตัวใหม่ไปห่างๆ(อย่างห่วงๆ) ฉลาม คันหน้าก็เลี้ยวซ้ายเข้าห้างดัง ย่านเศรษฐกิจ VOLKS เต่าสีครีมเขียว ก็ขับตามแต่จอดคนละล็อกกัน  พอทั้งคู่นั่นลงจากรถ เต่าเขียวก็ วนกลับมา เอากระดองแข็งๆ ชนหางปลาฉลาม โคร่ม ยามได้ยิ่นเสียงวิ่งออกมาดู แต่สายไปแล้ว เต่าเมื่ออยู่ในน้ำมันก็ไม่ได้ช้าเหมือนอยู่บนบกหรอก ฉลามเป็นแผลเหวอะหวะ บริเวรหาง เต๋าก็กระดองเป็นลายเหมือนกัน โฟนได้แต่ยิ้มร่า สะใจอย่างบอกไม่ถูก  แล้วก็ไปจอด อีกล็อกแล้วรีบวิ่งสะกดลอยตามไป ทั้งสองคนนั้นไม่รู้เลยว่าใครมาด้อมๆมองๆอยู่ หมิ๋งก็เหลียวหลังดูเป็นระยะ ระยะ หมิ๋งรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ ต้าก็พาไปทานอาหารบ้านเกิดตัวเอง (JAP) หมิ๋งก็กังวนเหลียวดูหลังหลายๆครั้งจนสะดุด กับคนๆนึง.......หมิ๋งทำตาลุกวาวเหมือนตกใจ หมิ๋งก้มหน้า หนีความผิดต้าก็สงสัยและมองไปรอบๆ ก็เจอพวกคุณหญิงคุณนาย ยืนอยู่หน้าร้านเหมือนกำลังตัดสินใจว่าจะทานนี้ดีมั้ย สุดท้ายหล่อนๆก็ออกไปไม่เลือกทานที่นี่
“หลบใครหรอหมิ๋ง” ต้าถามแบบงุนงง
“แม่เราดิ มากับพวกเพื่อนๆ เราไม่น่าโกหกท่านเลยว่าไปทำงาน” หมิ๋งพูดเหมือนรู้สึกสำนึก
พอทั้งคู่ทาน เสร็จ ต้าก็เป็นเจ้ามือเลี้ยงตามสัญญา “ขอบใจมากนะต้า วันหลังต้าเลือกร้านเลยเด่วเราเลี้ยงมั่ง”
“เบื่อๆอะ อาหารพวกนี้กินบ่อยแล้ว งั้นขอไปทานบ้านหมิ๋งละกัน” อ่าอ่าได้ๆ บ้านเราเชฟมือหนึ่งเลยนา
หมิ๋งพูดอวดอ้างสรรพคุณของแม่ครัว งั้นเดี๋ยวเราแวะไปส่งหมิ๋งที่บ้านละกันนะ
“ขอบจัยมากเลยนะ” ทั้งคู่เดินไปที่รถ  ตกใจมาก เห็นรอยบุ๋ม ที่หางฉลามสีดำ ต้าเอามือลูบเหมือนน้ำตาจะซึมๆออกมา เพราะต้าเองรักรถคันนี้มาก และเป็นวันแรกที่เอามาโรงเรียน เพื่อรับใครบางคนไปเที่ยว
“ต้า ...หมิ๋งว่านะ เราต้องเรียกยามมาดูแล้ว รถคันละเป็นล้านไม่บาทสองบาทนะ”
“หมิ๋ง ชั่งมันเถอะเดี๋ยวเราค่อยไปเคลมเอาทีหลัง”พร้อมกับปาดน้ำตาที่มันเผลอหยดออกมาต่อหน้าคนอื่น
“อะ..ต้าซับน้ำตาซะ เราเข้าใจว่ารู้สึกยังไง”หมิ๋งพูดแล้วยื่นผ้าเช็ดหน้า ให้
ยังไม่วาย เจ้าของรถเต่าฆาตกร เลือดเย็นก็มาเห็นฉากที่หมิ๋ง ตบไหล่คนที่สูงกว่าเบาๆ เพื่อปลอบ แทบจะพลวดเข้าประจันหน้าไอ้ลูกครึ่งคนนั้น และทั้งสองก็ขึ้นรถ ต้าก็พาหมิ๋งไปส่งที่บ้าน แล้วก็ขับออกกลับบ้าน คนขับเต่า เห็นปลาการ์ตูน(หมิ๋ง)โบกมือ ให้คนขับฉลาม เต่ายิ่งยากจนฉลามให้กลิ้งเลย วันนี้ทั้งวันเหมือนว่า ซึนามิจะเกิดรอบสอง สัตว์ในทะเลต่างดุเดือด ทำให้ทะเลเดือดพล่าน(บรรยากาศ)
พอหมิ๋งขึ้นห้องก็มี Message เข้าอีกรอบ “อร่อยใช่มั้ยอาหารต่างชาติ สงสัยจะลืมรสชาติอาหารไทยไปแล้ว” หมิ๋งครุ่นคิดว่ามันคือใคร ต้องการอะไร คงจะเป็นคนที่ตามมาทำรถ ของต้าแน่ๆ เบอร์ แปลกนั่น
“หมิ๋งมาทานข้าลูก เอ้อวันนี้แม่เจอเพื่อนเราที่ห้างด้วย” (ผมก็เจอแม่ครับ) “ลูกโฟน อะวันนี้เค้าเป็นอะไรม่รู้ดูเหม่อๆไม่ร่าเริ่งเหมือเก่าเลย”  หมิ๋งก็ไม่ได้คิดอะไรต่อ เพียงแต่สงสัยว่าทำไมเราไม่เจอเขา // เย็นนี้เดี๋ยวเอาลงต่อให่ด่วนเลยยยยยยยยยยยยย
วิจารณ์เต็มที่เลยครับ แนะนำผมด้วยว่าต้องทำยังไงต่อครัฟบ๊ะบายครัฟ

ตอนที่5

[na_zar]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ขอบคุณครับ หนุกมากมาย อิอิ มาตอไวๆน๊ะครับ

[hidoko]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

“แล้ว แม่เจอโฟนแถวไหนอะครับ” “ก็แถวๆหน้าร้านอาหารญี่ปุ่นอะตอนแรกแม่ตั้งใจจะกินกับเพื่อนแม่ที่นั่น” (ดีแล้วแหละครับแม่)

หมิ๋งเริ่มประติดประต่อ เหตุการณ์ จนได้เรื่อง นึกขึ้นได้วันนี้เขาหลบรถนายโฟนที่กำลังพุ่งชน แล้วแม่เจอเขาที่ห้างเดียวกับเรา สรุปฆาตกรไม่ต้องหาที่ไหนแล้วรู้รู้กันอยู่ แต่เขาทำเพื่ออะไร?? หมิ๋งคิดอยู่พักใหญ่ๆ

ก็มี Message เข้า “พรุ่งนี้หลังเลิกเรียน เจอกันที่เดิม” เป็นเบอร์ของนายโฟนคราวนี้

พอวันรุ่งขึ้น หลังเลิกเรียน หมิ่งก็ไปตามนัดแต่ช้าหน่อยเพราะมัวแต่เข้าห้องน้ำ หมิ๋งตั้งใจจะถามว่าเรื่องทั้งหมดเป็นไงมาไง แล้วทำไปเพื่ออะไร พอเอาน้ำลูบใบหน้าใสใส แล้วเสยผมให้พอชุ่มๆ แล้วก็ยิ้มให้กับตัวเองในห้องน้ำ พร้อมกับเดินออกจากห้องน้ำ

เดินไปที่โต๊ะหินอ่อนที่ที่รู้กันทั้งสองคน หมิ๋งตกใจรีบวิ่งหลบข้างๆเสา ชะโงกดูภาพนั้นเป็นระยะระยะ แต่ไม่เขาไม่รู้หรอกว่าคนที่สายตาดีและเร็วกว่าไม่ใช่หมิ๋ง กลับเป็นโฟนนั่นเองที่เห็นหมิ๋งก่อน โฟนใช้หางตามองหมิ๋ง แล้วก็แกล้งเย้ายวนแม่สาวสุดสวย(พัท) ทั้งจับไม้จับมือ ยิ้มหัวเราะเหมือนมีความสุข หมิ๋งเห็นภาพนั้นถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปนั่งกอดเข่าพิงข้างเสา “เขาต้องการอะไร เขานัดเราหรือเรียกเรามาดูอะไร” หมิ๋งใจหายวาปปปปป

พูดกับตัวเอง น้ำตาหลั่งรินลงมาโดยไม่รู้ตัว นายโฟนได้ทีโอบสาวสุดสวยคนนั้นอีกที หมิ๋งก็จ้องมอง มองแล้วก็เจ็บ เจ็บก็ยังมอง เพราะอยากรู้ว่าเขาทำแบบนี้กับเราทำไม ทำไปเพื่ออะไร หรือเขาต้องการให้เรารู้ว่าเขามีแฟนแล้ว เลิกยุ่งกับเขาเถอะ แล้วคำถามที่กวนหัวก็ผุดขึ้นมา   แล้วที่เมื่อวานเขาจะทำร้ายเรา เขาจะขับรถชนเรา หมิ๋งถามเองตอบเอง ถึงบางอ้อ ว่าที่ทำแบบนั้นเขาต้องการจะฆ่าเราเองหรือจะบีบบังคับให้เรา ออกจารร.นี้ หมิ๋งนั่งท่านั้นอยู๋ซักพัก ก็ปลอบตัวเอง

เขามันเป็นชาย ชายแท้ทั้งแท่ง //แล้ววันนั้น มาจูบเรา นอนบ้านเราทำไม-คงอยากทำให้เราคลั่งตายละมั้งลำพังเรานอนรพ.เขาคงไม่สะใจหรอกต้องให้เราตายไปเลย หมิ๋งถามตัวเอง แล้วก็ตอบเอง เหมือนคนเป็นบ้า

“หมิ๋ง หมิ๋งเป็นอะไรอ่ะ ทำไมมานั่งร้องให้อยู่ที่นี่หละ” ต้าเดินเข้ามาเห็นอากัปกริยานั้นพอดี

“อะ....อะ..ป่า...ป่าว พอดีว่ากระเป๋าตังเราหายหนะเราไม่รู้เอาไปไว้ไหน” หมิ๋งรีบแก้ตัว

“โธ่เรื่องแค่นี้เอง หายก็หาใหม่ได้นี่นา” (ก็หาใหม่ได้นี่นา) คำพูดของต้าทำให้อะไรอะไรดีขึ้นมาอีกเยอะ และเขาก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเอง กับเขายังไม่ได้ตกลงที่จะเป็นแฟนกันเลยนะ

“ขอบใจมากนะต้าที่ทำให้เราเข้าใจอะไรง่ายๆ” หมิ๋งพูดเสร็จ กอดคอต้าซึ่งสูงกว่า ต้าก็โอบไหล่แบบกระชับๆทั้งคู่ยิ้มร่า แล้วก็เดินผ่านโฟนกับพัทเหมือนกับ เป็นวิญญานที่ไม่มีใครเห็น อย่างไงอย่างงั้น โฟนมองหมิ๋งถึงกับฉุนขึ้นมา เขาไม่ได้ใช้แค่หางตาแล้วเขาใช้ตาสองดวงของเขานั่นแหละที่เพ่งไปที่เขา

“พัท ไงพี่กลับก่อนนะพัท พี่ต้องไปทำธุระแล้ว” โฟนวิ่งตามหมิ๋งกับต้าที่ลานจอดรถ เขาทนไม่ได้จริงๆ หมิ๋งทำเหมือนหยามเขามากๆ ทำเหมือนไม่แคร์เขาเลย แต่จริงเป็นเพียงแค่(Defense Mechanism or Self-defense mechanism)กลไกการป้องกันตัวเองทางจิต เพื่อไม่ให้อกหัก

พอทั้งสองไปถึงลานจอดรถ โฟนกระชากแขนของหมิ๋ง ดึงให้ออกห่าง อัดหมัดหนักๆกับใบหน้าของนายต้า

ต้าล้มลงกองกับพื้น ต้าลุกขึ้นมาสวนคืนบ้าง ทั้งสองตัวโตพอๆกัน ฟัดกันซักพัก แลกหมัดกันอยู่ซักพักพอหมิ๋งตั้งสติได้

“เฮ้ย พอ พอ พอได้แล้ว อะไรกันอ่ะพี่ชกต้าทำไม” หมิ๋งตกใจมาก ตัดสินใจวิ่งพลวดเข้าไปขวางหน้านายต้า กลัวจะมีเรื่องกันมากกว่านี้ สายตาความเกรี้ยวกาจของโฟนลดหลั่นลง

“หมิ๋งออกไปหมิ๋งไม่เกี่ยว อย่ามายุ่ง” โฟนยิ่งโกรธหนักเข้าไปอีกที่ หมิ๋งไปปกป้องต้าไว้ โดยที่ไม่สนตัวเองเลย

“พี่ยังจำได้มั้ยว่า ถ้าผมชกพี่คืนเรื่องทุกอย่างมันจะจบ”หมิ๋งพูดแล้ว เอากำปั้นเล็ก อันตรงที่เบ้าตาของโฟนเข้าจังๆ

“ผมแก้แค้นพี่แล้ว ต่างคนต่างไปเถอะอย่ายุ่งกันเลย” โฟนยืนช็อก กับคำพูดของหมิ๋ง

“หมิ๋ง หมิ๋ง เกิดอะไรขึ้น.....ทำไม ทำไม” ดวงตาแดง น้ำตาไหลหลั่งออกมา

“ต้าเราว่าต้ากลับบ้านเถอะเดี๋ยวเรากลับเอง” “หมิ๋ง กลับกับเราอยู่นี้อันตราย”

“ไม่เป็นไร เราช่วยตัวเองได้ ไปเถอะต้าอย่ามาเจ็บเพราะเราอีกเลย” หมิ๋งพูดไปร้องไห้ไปตาแดง น้ำตาอาบแก้ม

“แต่ต้า....เพียงอยากปกป้องหมิ๋งนะ” “กลับไปเถอะต้าอย่าทำให้เราลำบากใจอีกเลย” นายต้าจึงกลับบ้านตามที่หมิ๋งสั่งเพราะกลัวว่าจะทำให้หมิ๋งลำบากใจ

“หมิ๋ง แล้วหมิ๋งไม่รักไม่แคร์พี่แล้วหรอ” โฟนพยายามอ้อนวอน เขากลัวว่าจะเสียคนที่ดีกับเขาไป คนที่ไม่เคยโกรธเขาเลยแม้ว่าเขาจะทำอะไรผิด แม้กระทั่งเคยโดนเขาทำร้ายมาก่อน หมิ๋งก็ไม่เอาเรื่อง โฟนยื่นนิ่งอยู่ ส่วนหมิ๋งก็เดินออกไปไม่สนใจคำถามที่โฟนถามเลย เดินออกไปอย่างไม่ดูดายนายโฟนเลย หมิ๋งเดินไปเรื่อยๆไม่หันกลับมามองคนที่ยืนมองตัวเอง ห่างออกไป ออกไปจนเกือบลับสายตา

ขณะที่โฟนยืนมองหมิ๋งท่ามกลางความเศร้า ก็มีกลุ่มพวกที่เคยมีเรื่องกับเขา(ตอนแรกมีประโยชน์นะเนี่ย) ประมาห้า หกคน เข้ามาล้อมตัวนายโฟนไว้พร้อมกับลงมือ ทั้งเตะ ถีบต่อย รุมไม่ให้โฟนได้ตั้งตัว โฟนพลาดท่านอนกองลงกับพื้น โดนเยียบหน้าติดพื้นโฟนหมดหนทางสู้จริงๆ ทั้งๆที่เขาสามารถใช้แรงของเขาที่มีอยู่ฝ่าพวกนี้หนีออกไปได้ แต่เขากลับไม่มีแรงแม้แต่น้อยที่จะลุกขึ้นมา หมิ๋งได้ยินเสียงอื้อซ่าก็เลย วิ่งกลับมาที่เกิดเหตุ ในสมองคิดว่าพี่โฟนต้องโดนทำร้ายแน่ๆเขารีบวิ่งไปหา

“พี่โฟนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน”หมิ๋งวิ่งมาหาอย่างรวดเร็ว น้ำตาหยดไหลรินเป็นสาย เขารีบวิ่งผลักคนที่เหยียบหน้าคนรักของเขาพร้อมเอาตัวมาบังแล้วพยายามไล่คนพวกนั้นออกไป หมิ๋งทั้งโดนกระทืบ ถีบบ้าง โฟนกลัวหมิ๋งจะเจ็บก็เลยเบี่ยงตัวเองมาบังหมิ๋งไว้ไม่ให้โดนมาก โฟนกอดหมิ๋งไว้แน่นกอดปกป้องไม่ให้หมิ๋งเจ็บท่ามกลาง การรุมสกัลของคนพวกนั้น

“อย่าพวกมึงอย่าทำเด็กคนนี้ มึงทำกูคนเดียวพอ มึงอย่าทำคนอื่น”พูดไปก็กอดหมิ๋งไว้แนบกาย ร่างหนาๆรับหมัด รับการเตะ ทุกกระบวนท่า ปกป้องไม่ให้เด็กน้อยที่ไม่รู้เรื่องได้รับความเจ็บไปมากกว่านี้

“พวกพี่ พอเถอะ พี่โฟนเจ็บแล้วปล่อยไปเถอะผมไว้แล้ววว” หมิ๋งได้แต่วอนไหว้ให้ฝ่ายนั้นหยุด

ปี๊ดดดดดดดดดดดดดดด! ยามเข้ามาเห็นพวกนักเลงห้าหาคนก็วิ่งหนีออกไป

“ไอ้หนู เป็นไงมั่งลูก” เป็นไงมั่ง โฟนช้ำไปทั้งตัว ส่วนหมิ๋งก็เจ็บบ้างเพราะไม่ใช่เป้าหมายของมัน

“หมะ....หมิ๋งไม่เป็นไรนะพี่ขอโทษ.....พี่ขอโทษ...พี่รัก..หมิ๋งนะ”แล้วนายโฟนก็สลบไป หมิ๋ง   เขย่าตัวโฟนแล้วร้องไห้ตาม

“พี่.....พี่....ตื่นมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ไอ้บ้าตื่นซี่......ตื่นขึ้นมา” หมิ๋งปล่อยโฮท่ามกลางลุงยามเขาซบที่หน้าอกแน่นๆของโฟนเสื้อผ้าขมุกขมอมกันทั้งคู่ เลือดเต็มร่างกายไปหมด หมิ๋งยังเขย่าตัวโฟนเป็นระยะ โฟนก็ไม่มีท่าทีเลยว่าจะลุกขึ้นมา ยามก็พยุงตัวนายโฟนและหมิ๋ง พาไปโรงพยาบาลใกล้ๆรร.แล้วเรียกอาจารย์ปกครองมาคุยที่รพ.

หมิ๋งร้องไห้ไม่หยุดกลัว กลัวเหลือเกินว่าโฟนจะเป็นอะไรไป กลัวว่าเขาจไม่ได้เจอโฟนอีก กลัวว่าเขาเป็นสาเหตุที่ทำให้โฟนเจ็บ หมิ๋งทำแผลนิดหน่อย ก็กลับบ้านได้ แต่เขายังไม่กลับ เขาโทรไปบอกที่บ้านเรียบร้อยแล้วว่าไม่ต้องห่วง เขาห่วงโฟนมาก ห่วงจนสุดหัวใจ

ซักพักก็เข้าadmit เขาดูสภาพโฟนตอนนี้ บวมปูดไปทั้งร่างกาย พกช้ำบางมีแผลบ้าง โฟนนอนแน่นิ่งอยู่ หมิ๋งก็ไม่ได้ปลุกโฟนขึ้นมาหรอกได้แต่ยืนมองแล้วก็ซับน้ำตาตัวเอง

“หมิ๋ง...หมิ๋งอยู่ไหนอย่าทิ้งพี่ไปไหนนะ อยู่กับพี่ก่อน” โฟนละเมอออกมา

“พี่โฟน หมิ๋งอยู่นี่แล้ว หมิ๋งไม่ได้ไปไหนแล้ว หมิ๋งจะอยู่เฝ้าพี่จนหายเลย พี่อย่าเป็นไรไปนะ”

ตอนที่ 6

[hidoko]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

เม้น ตอบผมหน่อยนะ.... ผมจะได้รู้ว่าเรื่องของผมนะห่วยมั้ย หรือไม่ก็... ถ้าดีแล้ว อยากให้พัฒนาตรงไหน...บอกนะ....

[however_pat]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

เย้ยยยยย  ชอบมากอ๊ะะะะะ

มาต่อเร็วๆนะครับ

อ่านไปเขินไป  อ๊าาาาาก