หัวข้อ: แล้วรัก..รึเปล่าล่ะ(นิยาย) (อ่าน 2315 ครั้ง)

ranad

กลุ่มนักศึกษาสายครุศาสตร์เบียดเสียดยัดเยียดกันเต็มหน้ากระดานบอร์ดประชาสัมพันธ์ เสียงแอะอะระคนเสียงบ่นพึมพัมดังระเบ็งจนจับใจความไม่ได้
"เฮ้ย โจ๊กมึงได้โรงเรียนไรวะ" มีเสียหนึ่งถามผมหลังจากเจ้าของเสียงเบียดตัวออกจากกลุ่มโกลาหนหน้าบอร์ด "โรงเรียนเก่ากูเองอ่ะ โรงเรียนนี้กูเลือกไว้อันดับหนึ่งด้วยนะเว้ย แล้วมึงอ่ะไอ้วิทย์ได้โรงเรียนไหนวะ" "กูได้โรงเรียน....... แต่โรงเรียนนี้นี้กูเลือกไว้อันดับสุดท้ายเลยว่ะ" ความวุ่นวายโกลาหลที่ว่าสืบเนื่องมาจากการประกาศโรงเรียนสำหรับฝึกประสบการณ์วิชาชีพ(ฝึกสอน)ของนักศึกษาชั้นปีที่4 นั่นเอง ผมชื่อโจ๊กเป็นนักศึกษาภาควิชานาฏศิลป์และการละคร ที่จับพลัดจัดผลูมาเรียนสายครูทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจอยากจะเป็นครูสักเท่าไร แต่ด้วยเหตุผลใหญ่บางประการนั่นก็คือ การสร้างวีระกรรมไว้มากมายระหว่างเรียนมัธยม พ่อแม่จึงตัดสินใจให้ผมเรียนที่มหาวิทยาลัยท้องถิ่นแถวบ้าน เพื่อความสะดวกในการควบคุมพฤติกรรม
"โหว๊ด.........ก็อก ๆ ๆ " เสียงไมโครโฟนหอน ตามด้วยเสียงเคาะไมค์จากรองฝ่ายวิชาการของโรงเรียนที่ผมฝึกสอนดังขึ้น "สวัสดีครับนักเรียนวันนี้ครูมีเรื่องสำคัญ และน่ายินดีจะแจ้งให้ทราบ ตลอดภาคเรียนที่ 1 นี้ เราจะมีคุณครูฝึกสอนมาอยู่กับเราถึง 6 ท่านด้วยกัน แต่ละท่านจะช่วยสอนตามวิชาเอกที่คุณครูท่านเรียนมาเดี๋ยวครูจะให้คุณครูท่านแนะนำตัวทีละคนละกัน

ranad

หัวใจผมเต้นโครมคราม เพราะผมไม่เคยพูดต่อหน้าสาธารณชนนับพันแบบนี้ โอ้ว...พระเจ้า "เป็นไรของมึงวะเหงื่อบานเชียวมึง" เพื่อนเอกคณิตข้าง ๆ ผมถามเพราะเหงื่อผมแตกพลัก ๆ เหมือนยืนตากฝน"กูตื่นเต้นว่ะ กูไม่เคยพูดไมค์" เพื่อนนักศึกษาฝึกสอนขึ้นแนะนำตัวคนแล้วคนเล่า และในที่สุดก็มาถึงผม แล้วมันก็ผ่านไปได้ในที่สุด คาบแรกของวันนี้ผมว่างผมก็เลยนั่งจัดโต๊ะทำงานซึ่งเป็นห้องเล็ก ๆ อยู่รวมกันหัวหน้าหมวดศิลปะซึ่งเป็นครูพี่เลี่ยงผมด้วย ซึ่งภายในห้องนาฏศิลป์ของโรงเรียนนี้ถูกแบ่งซอยออกเป็น 1 ห้องใหญ่ คือห้องเรียนนาฏศิลป์ ติดกระจกเงาโดยรอบ อีกห้องเป็นห้องเล็ก คือห้องพักครู ผมได้ยินเสียงเจี๊ยวจ๊าวมาจากด้านนอก จับใจความได้ว่า "เฮ้ย มาวินกูว่าครูฝึกสอนนาฏศิลป์แม่งตุ๊ดชัวร์" "ไมมึงคิดงั้นวะ" คงเป็นเสียงเด็กที่ชื่อมาวินตอบ "ผู้ชายที่ไหนจะมาเรียนเต้น ๆ รำ ๆ วะ" ผมคงทนไม่ได้อีกต่อไปหลังจากเด็กคนนั้นพูดจบผมก็ปรากฎกายขึ้นกลางประตู แล้วพูดด้วยเสียงอันดังว่าว่า "ครูนี่ไง ผุ้ชายเรียนเต้น ๆ รำ ๆ ใครมีปัญหา เข้ามาคุยได้ครับจะได้หายข้องใจ" ทุกคนหันมามองพร้อมกับวิ่งนั่งพับเพียบกับที่กันวุ่นวาย คงเหลือแต่..เด็กชายมาวิน..ที่คงตะลึงจนยืนจังก้าอยู่กลางห้อง "นายคนยืนเธอชื่ออะไรน่ะ" ผมถามเสียบเรียบๆ แต่ก็ดังเพราะผมเป็นคนเสียงดังเป็นปกติอยู่แล้วนี่นา "เอ่อ...มาวินครับ" "อ่อ..มาวินเธอสินะที่คุยกับเพื่อนเมื่อกี้ แล้วคนที่เธอคุยด้วยล่ะใคร" มาวินยืนผินหน้ากลับไปทางกลุ่มเพื่อนพร้อมกับชี้ไปทางนักเรียนชายคนหนึ่ง "ยืนขึ้นสินาย..อะไรนะ" ผมพยายามอ่่านชื่นที่หน้าอกเสื้อ "นายนพนัย" ผมเรียกชื่อ"ในฐานะที่เธอสงสัยในตัวครูมาก ครูก็จะอธิบายให้ฟัง แต่ถ้าพูดอย่างเดียวพวกเธอคงไม่เชื่อของอย่างนี้เธอต้องพิสูจน์ ว่าแต่..เธอสองคนเป็นตุ๊ดป่าว.."เปล่าครับ" สองคนนั้นตอบแทบจะพร้อมกัน "ถ้าไม่ได้เป็น หึ ๆ ฟังนะ..ต่อไปนี้ทุกเช้า และกลางวันเธอจะต้องมาฝึกรำกับครูอย่างไม่มีข้อแม้ ว่าแต่เธออยู่ม.ไรกันนะ" "สามทับแปดครับ" "เยี่ยมเลยเธอได้เรียนวิชาเลือกนาฏศิลป์กับครู ถ้าไม่มาละก็ คงเดาได้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้น" ผมพูดจบพร้อมกับหัวเราะในลำคอให้พอเขย่าประสาทเด็ก "มีหรือเปล่าน้องโจ๊ค" เสียงพี่หัวหน้าหมวดเดินเข้ามาพอดี "ไม่มีอะไรหรอกครับ" "พวกเธอนี่คงไปกวนประสาทครูเค้าอีกแล้วละสิเนี่ย น่าตีจริง ๆ " ครูหัวหน้าหมวดปรามนักเรียน
เช้าวันรุ่งขึ้นมาวิน กับนพนัย มานั่งรอผมแต่เช้า "สวัสดีครับอาจารย์" "อึ่ม" ผมรับไหว้แล้วไขกุญแจเปิดประตูห้อง พร้อมทั้งเก็บสัมภาระต่าง ๆ เข้าที่ "เธอสองคนมานี่ แล้วนั่งพับเพียบลง" เด็กสองคนทำตามอย่างว่างง่าย "ชื่อเล่นว่าไรกันบ้างล่ะเนี่ย" "ผมชือนพ เพื่อนผมชื่อวินครับ" นพนัยตอบแทนเพื่อนเสร็จสรรพ ดูลักษณะแล้วนายนพเนี่ยน่าจะเป็นเด็กที่คล่องและฉลาดพอตัว ส่วนนายวินดูจะเรียบร้อยไม่ค่อยเอาเรื่องกับใคร ลักษณะบุคลิกภายนอกของนพก็เหมือนเด็กวัยรุ่งม.สามทั้งไปที่ดูเก้งก้าง ผิวสีน้ำผึ้งแต่นัยตาดูคม กลมโต จมูกได้รูป ปากเรียวบาง โคลงหน้ายาวเหมาะกับการเป็นโขนพระ ซึ่งต่างจากวินที่ยังดูไม่เป็นหนุ่มสักเท่าไร ผิวขาว ตาตี่ คิ้วเข้มอย่างลูกคนจีน "ปกติถ้าเธอไม่มานี่เธอทำอะไรกันบ้าง" "ก็เล่นบอล เล่นบาส ไปเรื่อยเปื่อยครับจารย์" นพตอบ "แล้วอยากมาห้องนี้มั๊ย" ผมถามขึ้น "จะเอาเรื่องจริงหรือเรื่องโม้ครับ" นพอีกละ "เอาเรื่องโม้" ผมบอก "ผมอยากมามากเลยครับ เพราะปกติผมชอบรำไทยเป็นชีวิตจิตใจอยู่แล้วครับ ที่จารย์ให้ผมมาฝึกรำเนี่ยก็เข้าทางผมเลยครับ"ก็ไอ้นพตอบอีกนั่นแหละ "อึ่ม...แล้วเรื่องจริงล่ะ" "ก็ตรงกันข้ามกับมะกี้ไงครับจารย์"มันตอบอีก พร้อมกับหันมาพยักเพยิดกับวิน "ไอ้นี่แสบมาก" ผมคิดในใจ แต่แสบ ๆ อย่างนี้เชื่อป่ะ..ผมชอบบบบบ

na_zar

ว้าววววววว น่าตื่นเต้นจัง มีลุ้น อิอิ มาต่ออีกน๊ะครับผม

GK1702

กรุณาต่อ

ranad

ตลอดเวลาหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาผมก็ว่างพื้นฐานด้านนาฏศิลป์ได้แก่ การดัดนิ้ว ถองสะเอว จัดระเบียบร่างกายไปเรื่อยเปื่อย ว่าไปแล้ว เจ้าสองคนนี่ก็สง่าผ่าเผยดีแฮะ...ด้วยรูปร่างที่ค่อนข้างเป็นหนุ่มของนพ กันสัดส่วนที่อรชรอ้อนแอ้นของวิน ทำให้ผมนึกถึงโขนชุดพระรามตามกวาง เอาละ ผมจะต่อการแสดงชุดนี้แหละ "โจ๊ค ๆ ๆ มาหาพี่เดี๋ยวสิ" เสียงพี่จีหัวหน้าภาคเรียกผมเสียงกระชั้น พี่จีเป็นครูที่เพิ่งย้ายมาใหม่ตอนที่ผมไปเรียนป.ตรีนี่แหละ ผมก็เลยเรียกแกว่าพี่ได้สนิทปาก "มีไรครับพี่" "พอดีว่าผอ.ให้สายนาฏศิลป์เราส่งรำวงมาตรฐาน งานวิชาการจังหวัดเนี่ย" พี่จีพูดระล่ำระลัก เอาละขอนินทานิดนึง พี่จีแกจบนาฏศิลป์มานานแสนนานเสียจนวิชาเข้าหม้อ สรุปผมนี่แหละที่ต้องทำ "เอาสิครับพี่ เนี่ยผมกำลังทำตัวพระสองตัวพอดี พี่จีมีเด็กอีกป่าวล่ะครับ" "พระ 2 คน หมายถึงผมเหรอครับจารย์" ไอ้นพคนเดิมที่สอดขึ้น ชี้หน้าปราม มันก็หน้าสลดทันที "มีสิมีนางครบ 5 เลย ส่วนพระก็มีเด็กกระเทยที่พอรำได้เยอะแยะ" "กระเทยเหรอ.. แหวะ" ผมคิดในใจ ตกลงผมก็เริ่มทำรำวงมาตรฐาน ด้วยนาง 5 และพระ 5 ซึ่ง2 ใน5 ของตัวพระแน่นอนคือ นพ.. และวิน..เราซ้อมกันหนักมาก แต่ตัวปัญหาที่สุดของทีมก็คือ ไอ้นพปากกรรไกรที่เพลงอะไรก็มีปัญหาไปซะหมด ไอ้ผมก็มือไว ผิดปุ๊บ ตีปั๊บ ไม่ได้ดั่งใจปุ๊บด่าปั๊บ หลายครั้งที่นพตาแดง ๆ เวลาผมดุ วันนี้ก็เหมือนกัน "ดวงจันทร์วันเพ็ญ ลอยเด่นอยู่ในนภา ครูบอกให้จบผาลาเพียงไหล่ตรงนภา หูแตกหรือไงไอ้นพ!" สิ้นคำว่าไอ้นพ มือก็ซัดผั๊วะเข้าให้ที่ต้นแขน นพเซไม่เป็นท่า ตาแดงกล่ำ "ครับจารย์ผมทำไม่ได้ ผมมันไม่ได้เรื่อง" พูดจบนพก็วิ่งเข้าห้องพักครูเพื่อน ๆ อึ้งกันพักใหญ่ ผมเลยบอกให้ทุกคนพัก ผมค่อยๆ เดินเบา ๆ ค่อย ๆ มองเข้าไปในห้องพักครู เป็นนพนั่งอยู่ตรงโต๊ะผมก้มหน้าซบกับท่อนแขนตัวเอง ผมสังเกตเห็นตัวเค้าหวั่น ๆ ผมเดาว่าร้องไห้ชัวร์ "นพ..นพ" ผมเรียกและเขย่าตัว นพยกมือมาปัดผม "เฮ้ยไรวะ ลูกผู้ชายร้องไห้ไมเนี่ย โดนตีเจ็บเหรอไหน..ดูซิ " ผมค่อย ๆ ดึงนพขึ้นมา พร้อมกันเปิดคอเสื้อโปโลพละ ดูที่ต้นแขน พับผ่าเถอะ รอยแดงนั้นบอกได้เลยว่ามือผมมีขนาดเท่าไร "ตรงนี้ไม่เจ็บหรอกครับ แต่ผมเจ็บที่ตรงนี้" นพจับนิ้วชี้ผมไปจิ้มที่หน้าอกข้างซ้ายของเค้า "ผมอยากทำได้นะครับ ผมรักทีม ผมรักเพื่อน ๆ ผมรักจารย์ แต่ทำไมผมต้องเป็นตัวถ่วงทุกเพลงเลยครับ" ผมโอบนพ พร้อมลูบหัวเบาๆ "เอาเหอะ แต่นพก็ผ่านมาได้ตั้ง สี่เพลงแล้วนี่ เพลงนี้เพลงที่ห้า เพลงนี้ได้รับการขนานนามว่าเพลงปราบเซียนเลยนะเว้ย..ทำไมน่ะเหรอ..ก็เพราะมันยากมาก ๆ ไง ไหนดูหน้าหน่อยสิ" ผม่ใช้สองมือจับหน้านพให้หันขึ้นมามองหน้าผม "ไหนดูหน้าผู้ชายเต้น ๆ รำ ๆหน่อยสิ โหหหห ร้องไห้งี้สงสัยเป็นตุ๊ดว่ะ ห้า ๆ ๆ" นพเงยหน้ามองผมพร้อมกับอมยิ้มนิด ๆ สงสัยจำได้ถึงคำพูดที่เคยพูดไว้ครั้งแรกที่ได้เจอกัน "สู้ป่าวเนี่ย" ผมถาม "ครับ" นพพยักหน้ารับคำ "งั้นมา" ผมจับมือนพดึงขึ้นมาเชคแฮนด์ แต่....โอ้วพระเจ้า..หลักจากเขย่ามือนพก็ดึงผมเข้าไปกอด...แม่เจ้าเด็กคงไม่คิดไรหรอก แต่ผมนี่สิ..ขนลุกทั้งตัว

baikhow

ต่อน้อยจังๆ

กำลังหนุกเลยๆๆ

ranad

"จารย์ครับตอนเย็นจารย์มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ" นพถามหลังจากที่ซ้อมเสร็จในช่วงพักกลางวัน "วันนี้ก็ไม่นะไม่รีบไปไหนหรอกทำไมเหรอ" "ผมขอต่อท่ากับจารย์ตอนเย็นได้ป่าวครับ" หัวใจผมพองโตมาก โอ้วพระเจ้า...เจอของจริงเข้าแล้ว เด็กสู้มีหรือครูอย่างเราจะถอย "ได้สิ ดีมาก ๆ เลยนพจะได้ช่วยต่อให้เพื่อนด้วย แล้ววินล่ะ" "วินมันกลับรถรับส่งครับคงอยู่ไม่ได้หรอกครับ แต่วินเค้าไวคงไม่มีปัญหาหรอกครับ" "แล้วนพจะเริ่มเมื่อไรล่ะ" "เย็นนี้เลยครับ" นั่น....เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมและไอ้หมานพได้สนิทกันมากขึ้น นพจัดได้ว่าเป็นเด็กเอาจริงเอาจังเลยทีเดียว และที่สำคัญมันเทคแคร์ดีชะมัด ผมเองก็ไม่รุ้หรอกว่ามันเป็นมารยาทของเด็กที่พึงกระทำต่อผุ้ใหญ่หรือเปล่า แต่ที่รู้ ๆ ผมรู้สึกดีเสมอ ทุกครั้งที่ไปกินข้าวเย็นด้วยกัน"จารย์ครับน้ำครับ" ทุกครั้งที่ขับรถ(มอร์ไซค์นะ) "จารย์ครับผมขับเอง" ทุกครั้งที่ถือของ "มานี่ผมถือให้" เฮ้อ....รู้สึกดีชะมัด
สองเดือนผ่านไปเร็วจัง อาทิตย์หน้าแข่งละตื่นเต้น ตื่นเต้น เด็ก ๆ ก็ตั้งหน้าตั้งตาซ้อมกันขะมักขเม้น ดีวันดีคืน นพกับวินก็รำดูเทห์ ส่วนกระเทยสามนางไม่ต้องพูดถึงเลิศศศศศศ ตัวนางก็ระเบียบร่างกายสวยงาม ผมว่าเราพร้อมสำหรับการแข่งขันแล้วหละ
และแล้ววันแข่งก็มาถึง "จารย์คะ เมื่อกี้กรรมการบอกว่าให้เราส่งตัวแทนไปจับฉลากค่ะ" แนน หนึ่งในตัวนางตรงรี่มาบอกผมหลังจากที่ไปส่งใบรายงานตัวต่อกรรมการ "เฮ้ย เจนนี่ไปจับสิลูกสาว" ผมหันไปบอกเจนนี่ลูกสาวตัวพระ(ที่จริงมันชื่อเจนณรงค์)ดูเหมือนเค้าจะเป็นหัวหน้าทีมโดยพฤตินัย เพราะเค้าเป็นคนดูแลทุกสิ่งอย่างในทีม "ไม่เอาค่ะจารย์หนูเสียว" "แล้วกันแล้วใครจะไปล่ะ" ผมสบถออกมา "ก็จารย์ไงครับ" วินบอก "จารย์คือศุนย์รวมจิตใจของพวกเรานะครับ จารย์ไปคนเดียวก็เหมือนทุกคนได้ไปจับแหละครับ" นพพูด "เฮ้ยไอ้นี่ พูดเป็นการเป็นงานก็ได้เว้ย เอ้า..ไปก็ไปวะ" ผมตรงรี่ไปจับฉลาก ได้ทีมที่ สาม จากทั้งหมด สิบสองทีม "ไมมันต้นจังวะ" ผมแอบเสียวในใจ "เลือดเนื้อพี่พลีอุทิศ ชาติยงอยุ่ยงอยู่คู่พิภพ" เสียงเพลงสุดท้ายของรำวงมาตรฐานของทีมหนึ่งจบลง เป็นอันว่าเหลืออีกทีมก็เราแล้วหละ "อุ๊ย"ผมอุทานเมื่อรู้สึกว่ามีอะไรเย็น ๆมาถูกมือ ผมก้มไปดู มือนพนี่เอง นพแอบเอื้อมมือมากุมมือผมไว้แน่น มือที่เย็นเฉียบบอกได้เลยว่า นพเป็นโรคปอด(แหก)แน่นอน ผมเอามือผมไปกุมอีกชั้นแล้วเขย่าเปา ๆ มองหน้าเค้าเป็นเชิงให้กำลังใจ "กลัวแพ้เหรอ" ผมกระซิบถามตรง ๆ "เปล่า" "แล้วไมมือเย็นงี้อ่ะ เป็นผีป่ะเนี่ย" "จารย์นี่ยังมีอารมณ์เล่นเนอะ" อ้าว โดนเด็กว่าอีกตรู "ผมไม่ได้กลัวแพ้หรอก ผมกลัวทำให้จารย์เสียใจตะหาก" หว๋ายยยย อีตาบ้า ผมแอบยิ้มในใจ แล้วก็หันกลับไปมองทีมที่สองบนเวที แม่เจ้าโว๊ยยยยย แม่งรำยังกะเด็กวิทยาลัยนาฏศิลป์ แต่..เด็กตรูก็ใช่ย่อยวะภาวนาให้รำผิดบ้าง ซักนิดก็ยังดี อ้าาาาาา ความชั่วเข้าข้าง และแล้วทีมนี้ก็ผิดเพลงปราบเซียนตั้งแต่ท่าแขกเต้าเข้ารังตอนเริ่มต้นเลยทีเดียว เด็กๆหันมามองหน้าผมกันพรึ่บ"จารย์ขา ท่าไม่เหมือนเราค่ะ"กระเทยนางหนึ่งเอ่ยขึ้น "ทำไมพวกมึงไม่เชื่อมันในจารย์โจ๊คเหรอ มึงซ้อมมาไง มึงก็รำงั้นแหละ" โอ้วพระเอกของครูพ่อนพที่รัก(เมื่อก่อนเรียกไอ้นพ) ผมวางหน้านิ่งแล้วบอกว่า "ซ้อมไงรำอย่างนั้น ได้ก็ได้ ตกก็ตก กลัวไรวะ" เพลงที่แปดแล้วของที่มสองแล้ว ผมเรียกเด็ก ๆ เชคเครื่องแต่งกายจัดการแก้ไขให้สวยงามและแน่นหนาจนเรียบร้อย ทุกคนเตรียมเข้าแถว วินอยุ่หน้าสุดเพราะเล็กกว่าเพื่อน ส่วนนพสูงสุดอยู่ด้านหลัง ผมยืนคุมแถวอยู่ด้านหลัง เพลงที่สิบใกล้จบแล้ว นพหันกลับมากอดผมแน่ "สู้นะนพ"ผมตบหลังเค้าเบา ๆ ทุกคนเดินขึ้นเวทีอย่างสง่างาม แล้วเริ่มรำอย่างอ่อนช้อยนุ่มนวล การซ้อมครั้งสุดท้ายผมเคยให้คะแนนเค้าไว้สิบเต็มสิบ แต่นี่วันแข่ง เค้าทำได้ดีกว่านั้น ไม่ผิดพลาด หาข้อตำหนิไม่ได้ แล้วครูจะให้คะแนนหนูอย่างไรดีล่ะ T_T ผมแอบมองหน้านพ ไอ้คนที่มันเคยท้อถอย แต่วันนี้รอยยิ้มกลุ้มกลิ่มอันเป็นอารมณ์ของการเข้าพระเข้านาง มันช่างน่าหลงไหลอะไรอย่างนี้ ตัวพระทุกคนรำเท่ห์ สง่าวามเสมอกัน มั่นใจได้เลยว่าคงไม่มีใครเชื่อหรอกว่าสามในห้านี้มันคือ..ตุ๊ด...ตัวนางก็ช่างอ่อนช้อยละมุนละม่อม หวานจับใจ เพลงจบ ทุกคนปรบมือสนั่นห้องประชุม เด็ก ๆ เดิมลงมาหาผมที่ที่เรานั่งรอ "ทุกคนชนะแล้วนะ ทุกคนชนะครูแล้ว"ผมพูดได้แค่นี้เพราะรู้สึกว่าน้ำตามันจะรื้นข้นมา ทุกคนยกมือขึ้นมาไหว้ผม โอ้ว...ผมอยากเป็นครูจริง ๆ จัง...ทีมสุดท้ายจบแล้ว รำสวย ๆ กันทุกทีม แต่ผมว่าของผมสวยสุด อิอิ เข้าข้างตัวเองไว้ก่อน และแล้วกรรมการก็ขึ้นเวทีเพื่อประกาศผล ผมเต็งไว้ก็คือ ไม่ผมก็ทีมที่สองนี่แหละ ไม่ใครก็ใครละวะ "รองชนะเลิศอันดับสองได้แก่ โรงเรียน......." อ้าาาา ไม่ใช่ชื่อโรงเรียนผม กับโรงเรียนทีมที่สอง เอาละวะ ถ้าประกาศรองชนะเลิศอันดับหนึ่งเป็นทีมที่สองละก็ หวานหมูละวะวันนี้ "รองชนะเลิศอันดับที่หนึ่งได้แก่โรงเรียน......"หว๋ายยยยย ผมรีบเปิดสมุดที่จดระหว่างแข่งขันดูอีกครั้ง จริงด้วยไม่ใช่ชื่อโรงเรียนทีมที่สอง "โอเคทำใจนะเว้ยทุกคน ทีมที่สองแม่งได้แน่" "และทีมที่ชนะเลิศและจะได้ไปแข่งต่อในระดับภาค ได้แก่โรงเรียน" ผมไม่สน เก็บของของผมเรื่อยไปจะได้รีบเดินออก คนตั้งหลายร้อยขืนช้าออกจากห้องประชุมลำบากแหง "กรี๊ดดดดดดดดดดด" เสียงนังเจนนี่กับเพื่อนกระเทยพร้อมด้วยนางชะนีในทีมกรี๊ดกันลั่น "อะไรเหรอ" ผมหันไปถามอย่างงุนงง "ก็เราได้ที่หนึ่งไงครับ"นพตอบพร้อมกับจับผมอุ้มยกไปยกมา "เฮ้ยจริงอ่ะ" "ผมรักจารย์คร๊าฟฟฟฟฟฟ"นพพูดพร้อมกับหอมแก้มผมหนึ่งฟอดอย่างยาวนาน ไอ้บ้าาาาาครูคิดนะเนี่ย

baikhow

555+

ชอบๆๆ

ranad

"ครูครับกินซันดิ้วป่าวค๊าปปปป" เสียงวินตะโกนถามผมจากชั้นล่าง ขึ้นมาบนชั้นสาม "กินเอาน้ำแดง" ผมตอบรับหลังจากมื้อเที่ยงผมก็ได้ดื่มน้ำแดงซันดิว(ซุ้มน้ำอัดลมที่โรงเรียน) อย่างชื่นใจ เฮ้ยวิน เอาตังค์ไป ผมส่งตังค์ให้วิน "ไม่ต้องครับจารย์ผมเลี้่ยงครับ" "ขอบใจมาก เดี๋ยววันหลังครูเลี้ยงคืนละกัน" ทุก ๆ เช้าและเที่ยง ถึงแม้เราจะไม่ได้ซ้อมรำกัน (ผมสั่งหยุดพักผ่อนให้นักเรียนหนึ่งอาทิตย์) เจ้าสองคนนี้ก็คงแวะเวียนมาขลุกอยู่บนห้องนาฏศิลป์ทุกวัน แต่ที่พิเศษไปกว่าเดิมก็คือ ผมมักจะได้น้ำแดงซันดิว จากวินทุก ๆ วัน แก้วเล็กบ้าง แก้วใหญ่บ้างสลับกันไป บางวันผมให้ตังค์วินก็รับ แต่ส่วนใหญ่ไม่รับเสียนี่ ไอ้ผมก็ไม่ค่อยมีเวลาที่จะไปเลี้ยงตอบแทนเสียด้วย เช้าวันนี้ผมเห็นรองเท้าผ้าใบนักเรียนชายสีดำถอดอยู่หน้าห้องนาฏศิลป์เพียงคู่เดียว แปลกแฮะ...ปกติจะสองคู่ ผมเดินเข้าไปในห้อง เห็นนพเพียงคนเดียวที่กำลังก้มหน้าก้มตากวาดห้องอยู่ "นพ..วินไปไหนอ่ะ..สงสัยลอกการบ้านเพื่อนอยู่ที่ห้องแหง ๆ " "เปล่าครับ ผมว่ามันน่าจะไม่มาโรงเรียนนะครับ เพราะเรารับส่งคันที่มันขึ้นมา ก็มาถึงโรงเรียนตั้งนานและ" "อ้าว เฮ้ย..สงสัยไม่สบายแน่ ๆ เลยอ่ะ ไข้เลือดออกระบาดอยู่ด้วยช่วงนี้ นพมีเบอร์วินป่ะขอครูบ้างดิ"ผมถามด้วยความเป็นห่วง "ไม่มีครับ..แต่บ้านวินก็ไม่ไกลมากหรอกครับ..ไปดูสิครับ..ถ้าห่วงมากละก็นะ" "เหรอ ๆ อยู่แถวไหนอ่ะ..ตอนเย็นไปกันป่ะ"ผมออกปากชวนนพ "ไม่ครับ..ไปคนเดียวเถอะครับ ผมไม่ว่าง..ว่าแต่ถ้าผมไม่มาโรงเรียนเนี่ย..ครูจะกระวนกระวายขนาดนี้ป่าวครับ" พับผ่าเถอะ ไมนพมันถามกลับมาแบบนี้หว่า "แหม..ก็เหมือนกันแหละ ไม่เชื่อลองป่วยดิ อิอิ" ผมแกล้งเย้า "ครับ..งั้นพรุ่งนี้ผมป่วย ผมทำความสะอาดห้องเสร็จแล้ว ผมไปนะครับ" พูดจบนพก็วางไม้กวาดไว้ที่ที่เก็บ แล้วก็เดินก้มหน้า งึด ๆ ไปแบบไม่มองใคร "อะไรของมันวะ" ผมรำพึงตามหลัง พักกลางวันวันนี้ นพถือแก้วน้ำแดงซันดิวเข้ามาในห้อง "จารย์น้ำครับ"นพยื่นให้ผม "เฮ้ย..กินเลย..ไม่ต้องห่วง"ผมเงยหน้าจากการตรวจงานมาตอบนพ เพราะผมเห็นนพถือมาแก้วเดียว "ทำไมครับ ซันดิวผมมันจืดชืด ไม่อร่อยซาบซ่าเหมือนของไอ้วินม้ันเหรอ" นพตอบด้วยท่าทางกวนประสาทสไตล์มันน่ะแหละ "เฮ้ย..ไมคิดงั้นล่ะ..ไอ้นี่อิจฉาเพื่อนแหง..แหมมมม..เค้าก็รักตะเองเหมือนกันแหละ นะ นะ นะ อย่างอนนะ"ผมแกล้งเย้า"ขึ้งอนงี้เด๊ะปั๊ดเตะโด่งเลย"อันนี้ผมก็แกล้งเย้าอีก นพ..เงียบ..กริบ..อะไร..ของมันวะ..ไอ้นี่..มิติสงัดเริ่มขึ้น "ไม่ขำเว้ย"ผมพูดเพื่อทำลายบรรยากาศมาคุ "ผมไปนะครับ งานอังกฤษยังไม่เสร็จ"อีกละ เหมือนเมื่อเช้าอีกละ เป็นไปได้ป่าวที่ผมแสดงท่าทางห่วงวินมากเกินไป..อึ่ม..ก็ไม่นะ ถามถึงไม่กี่คำเอง ได้ไม่แสดงความพิเศษไรซักหน่อย แต่ถ้าผมแสดงความห่วงหาอาทร มันก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่นพต้องมาทำมึนตึงกับผมนี่นา..งงเว้ย..อย่างนี้ต้องเคลีย...
ผมมองดูนาฬิกาที่ผนังห้องพักครู โอเค อีกห้านาทีหมดคาบสุดท้ายของวันนี้ละ ผมแอบเดินเมียง ๆ ไปแถว ๆ อาคารที่นพเรียนดีกว่าเผื่อเจอ ผมเดินไม่ทันจะถึงสวนหย่อมหน้าอาคารนั้น ผมก็ได้พบกับนพที่กำลังนั่งเล่นอยู่เพื่อนสองสามคน "อ้าว นพ วันนี้คาบสุดท้ายเลิกเร็วเหรอ" "ครับ"นพตอบแค่นั้นแล้วก็คุยกับเพื่อนต่อ โดยที่ไม่มองหน้าผมแม้แต่น้อย โอเค..ผมเห็นเค้าคุยหัวเราะเล่นกับเพื่อนก็ดีแล้ว ผมเลยตัดสินใจเดินกลับไปตรวจงานนักเรียนต่อที่ห้องดีกว่า พอถึงห้องผมก็ก้มหน้าก้มตาตรวจงานนักเรียนกองมหึมาเบื้องหน้าตรวจเพลินเสียจนไม่ได้ยินเสียงแม้คนเดินเข้ามาในห้อง "ทำไม..ไม่คิดจะชวนผมขึ้นมาบ้างเลยเหรอ" ผมตกใจสะดุ้งสุดตัว เงยหน้ามอง "อ้าว..ไอ้หอยหลอดนพ มาไม่ให้ซุ่มให้เสียง" เงียบไม่ตอบ "วันหลังเดินตีกลองใหญ่มาด้วยนะเว้ย ครูจะได้ไม่ตกใจ" ไม่ขำอีก.อารายของมันเนี่ยยยยย. "นพเป็นไรวะ ไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจาเลยอ่ะ เม็นไม่มารึ"ผมแกล้งแซวเรียกเสียงฮา "ผมลืมของเลยขึ้นมาเอา ได้แล้ว ผมไปนะครับ" "เฮ้ย..รอเดี๋ยวครูไปด้วย เย็นแล้วกลัวผีว่ะ" ผมรีบเก็บข้าวของ นพช่วยปิดหน้าต่างเหมือนเคย ต่างกันก็ตรงที่ไม่ได้ยินคำพูดยียวนกวนประสาทเลย ผมกับนพเดินบนฟุตบาทของโรงเรียน "นพเป็นไรวะ" ผมเริ่มทำลายความเงียบอีก "จารย์..ถ้าผมไม่มาเรียนจารย์จะเป็นห่วงผมป่าว" "เอ้า..ไอ้นี่ก็บอกแล้วไงว่าห่วงเหมือนกันแหละ" "ครับงั้นพรุ่งนี้ผมป่วย..โทรไปหาผม..ตอนเย็นไปเยี่ยมผมด้วย"นพตอบพร้อมกับก้มหน้าก้มตามเดิน "ไอ้นี่..น้อยใจแหง" ผมตอบพร้อมกับใช้ไหล่กระทบไหลนพ พับผ่าเถอะผมว่าผมแกล้งไม่แรงนะ แต่ทำไมนพมันตกฟุตบาทไปล่ะ โอ้วแม่เจ้า..มอร์เตอร์ไซด์เจ้ากรรมจากไหนก็ไม่รุ มาเร็วยังกะพายุบุแคม เหยียบข้อเท้านพอย่างจัง..ไม่นะ รถมอร์เตอร์ไซค์ล้มไม่เป็นท่า..ตำรวจที่คอยโบกรถหน้าโรงเรียนรีบวิ่งเข้ามา ทำไงดีเว้ย ซวยแล้วตรู นพน้ำตานองหน้าไม่มีเสียงร้องแม้แต่แอะเดียวกัดฟันแน่น มือกุมข้อเท้า "นพ..ลุกไหวมั๊ย!"ผมประคองนพให้ลุกขึ้น มีนักเรียนชายม.ปลายเข้ามาเห็นเหตุการณ์พอดีเลยช่วยพยุงอีกด้าน นพค่อย ๆ ลุกขึ้นพร้อมกับบิดไหล่หนีมือผม "เฮ้ย..นพ" ผมเรียกชื่อเค้าเบา ๆ แบบหาคำตอบไม่ได้..อะไรวะเนี่ยยยยยย ผมงง แต่คำว่า"งั้นพรุ่งนี้ผมป่วย" คำนี้ของนพมันก้องอยู่ในหัวผมตลอดเวลา

bunsong

ชอบๆๆๆๆ

Love Is Not Everything

สนุกดีครับบบบ

มาต่อเร็วๆๆๆนะ

ranad

"หมอบอกว่ากระดูกข้อเท้าร้าว ไม่ถึงกับหักเพราะว่าความเร็วรถเลยทำให้น้ำหนักลงไม่เต็มที่ครับ" นพอธิบายกับผมขณะที่มองข้อเท้าซึ่งหุ้มด้วยเฝือกสั้น ๆ "อาจารย์คะ รบกวนฝากนพสักครู่นะคะเดี๋ยวคุณแม่ขอไปทานข้าวก่อน ยังไม่ได้ทานข้าวเลยค่ะ" คุณแม่ของนพอายุอานามก็ไม่น่าจะถึง สี่สิบหรอก ยังดูสาว ดวงตากลมโตคมกริบของนพเหมือนแม่ไม่มีผิด รวมถึงเรียวปากสวยได้รูปก็ได้รับมรดกจากคุณแม่เช่นเดียวกัน โรงอาหารของโรงพยาบาลนี้อยู่ห่างจากตึกศัลยกรรมชายพอสมควร ก็คงกินเวลาไม่น้อยกว่าครึ่งชั่วโมงเป็นแน่ แต่คุณแม่ไม่อยู่ก็ดีผมจะได้สะดวกคุยกะไอ้ตัวร้ายนี้ด้วย "นพ..ครูขอโทษนะ..ครูไม่น่าเล่นกับนพแรง ๆ เลยอ่ะ" ผมพูดพร้อมกับลากเก้าอี้พลาสติกมานั่งข้างเตียงคนไข้ "ไม่ใช่ความผิดของจารย์หรอก ผมตะหากที่ผิด จารย์ไม่ได้ชนผมแรงหรอกครับ แต่ผม แกล้งเซตกฟุตบาทไปเองครับ" นพนอนอตะแคงมาทางผม พูดกับผม แต่ตากลับมองนิ้วตัวเองที่เขี่ยผ้าปูเตียงเล่นไปมา "เฮ้ย..จริงป่าวเนี่ย" ผมอุทานเสียงหลง "ครับ" นพรับคำ "ทำไมเล่นอะไรอย่างนั้น ถึงมอร์ไซด์ไม่เหยียบ แข้งขาก็อาจหักได้นะนพ..ถามจริง..นพทำอย่างนี้เพื่ออะไร" ผมถามด้วยแววตาเค้นความจริง "ผมก็แค่อยากให้จารย์มาสนใจ ผมบ้าง"นพตอบเสียงอ่อย "อะไรทำให้นพคิดว่าครูไม่สนใจนพ" ผมถามเสียงห้วน "ก็เวลาไอ้วินมันซื้อน้ำให้จารย์ ผมเห็นจารย์คุยกับมันจี๋จ๋าจะตายไป ทีผมซื้อให้ครูกลับไม่เอา ไม่รู้สิเหมือนจารย์ต้องการแต่ไอ้วิน" นพอธิบายตาก็ยังคงจับจ้องนิ้วที่เขี่ยผ้าปูเตียงไปมา "จี๋จ๋า...ต้องการ...ไมนพพูดคำแบบนี้วะ..ยังกะเอ็งเป็นแฟนกะครูงั้นอ่ะ" "ไม่รู้ ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ผม..ผมอยากให้ครูมีผมคนเดียว" ผมตกตะลึงกับคำพูดของนพ "ไอ้บ้า....ครูเป็นครูนะเว้ย..ครูก็ต้องมีลูกศิษย์เยอะแยะสิวะ จะให้มีเอ็งเป็นศิษย์คนเดียวได้ไง ไอ้นี่ ถ้าแบบนี้มีหวังต้องตั้งโรงเรียนสอนเอ็งคนเดียวแล้วม้างงงง" ผมพูดพร้อมกับขยี้หัวนพเบา ๆ ..แฮ่ะ ๆ ๆ มันยิ้มได้และ "จารย์ครับผมต้องนอนโรงพยายาลอีกสามวัน จารย์จะมาหาผมทุกวันมั๊ยครับ" เมื่อนพพูดความจริงออกมา พร้อมกับภาพของนพที่ทำหมางเมินกับผม นพงอนผมเหรอ..งอนเพราะต้องการผม..งอนเพราะให้ผมสนใจ..ยอมเจ็บตัวเพื่อประชดผมบ้าจริง ทำไมหัวใจผมมันเต้นโครมครามอย่างนี้วะ ผมเป็นครูนะเว้ย แล้วทำไมไอ้เด็กคนนี้มันถึงต้องการผมมากมายด้วย โอ๊ยยยยย ไม่คิด ไม่คิด ไม่คิด ศิษย์โว๊ย ศิษย์โว๊ย...ผมเป็นครู ผมเป็นครู ผมท่องเพื่อกำหนดจิต "นพอยากให้มาเหรอ" ไอ๊หย๋าาาาา ทำไมกรูต้องทำเสียอ่อยอย่างนี้ด้วยยยย "ครับอยากให้มาทุกวัน เอาเป็นว่าตอนสี่โมงครึ่งนะครับ จะได้ผลัดให้แม่ผมไปอาบน้ำที่บ้านด้วยนะ..นะ..นะคร๊าปปปป"สายตาเจ้าเล่ห์เพทุบายของมันสะกดผมได้ทุกคร้งสิน่า "เออ ๆ ๆ " ผมรับคำพร้อมกับพยักหน้า "ไม่เอา จารย์พูดแบบนี้แสดงว่าไม่อยากมาจริง ๆ ถ้าอยากมาจริง ๆ พูดใหม่ เอางี้พูดตามผมทีละคำ" "เออ ๆ ไอ้นี่เรื่องมากจริง จะให้พูดไง ว่ามา" "นพครับ"มันเริ่มแล้ว "นพคร๊าฟฟฟฟ" ผมเพิ่มลากเสียงที่ท้ายคำ มันหัวเราะชอบใจ "น่ารักอ่ะ" นพบอกวินาทีนั้่นผมรู้สึกเหมือนไม่เคยรู้สึกมาก่อนอ่ะ ไม่รู้อธิบายไม่ถูก "เดี๋ยวเตะเลย อะไรต่อว่ามา"ผมทำหน้าตากวน ๆ ใส่นพ "ให้ครูมาหานพทุกวันนะ นะ นะ" ผมอมยิ้มกับคำพูดของมัน ไอ้นี่มันร้าย "นพคร๊าฟฟฟฟ ให้ครูมาหามาหานพทุกวัน นะ น ะ นะ ได้ป่าวอ่ะ น๊าาาาา" ผมเติมเล็กน้อย "จารย์ ถามจริงนะครับ จารย์รู้สึกไงบ้างอ่ะตอนรถทับขาผมอ่ะ" คราวนี้มันพูดไปมองหน้าผมไป "ก็ตกใจสิ ถามได้" ผมตอบ "ห่วงป่ะ" ผมแกล้วทำตาลอยไปลอยมาเหมือนคิดหนัก "จำไว้เลยนะครับจารย์" นพทำท่างอน "ห่วงสิถามได้ ก็นพทั้งคนนี่ไม่ให้ห่วงได้ไงล่ะ" อีตาบ้าโจ๊ค เอ็งพูดไปได้ไงเนี่ย ก็นพทั้งคนไม่ให้ห่วงได้ไง ลิเกชะมัด แล้วอะไรของเอ็ง นี่มันลูกศิษย์นะเว้ย..ใจเย็น ใจเย็น.. "ขอบคุณครับจารย์ ผมต้องการแค่นี้แหละ อ้าวแม่ผมมาละ จารย์กลับเลยมั๊ยครับ" แม่ของนพเดินนเข้าพร้อมกับข้าวกล่องสองกล่อง แสดงว่าแม่ของนพไม่ได้ทานข้าวที่โรงอาหาร คงห่วงลูกและเกรงใจผมด้วย แต่...แกก็แวะคุยกับเตียงถัดจากประตูตามประสานักประชาสัมพันธ์ประจำหมู่บ้าน (อันนี้เป็นอุปนิสัยของหญิงโดยทั่วไปอยู่แล้ววว) "อึ่ม เดี๋ยวครูกลับเลย" "จารย์ ขออีกอย่างได้ป่ะ"นพทำสายตาเว้าวอน "อะไรอีกล่ะ" "ขอผมเรียกพี่โจ๊คได้ป่ะ" ผมยิ้ม "ได้สิ พี่โจ๊คก็ยังไม่ได้เป็นครูเต็มตัว บางทีพี่ก็เขินเหมือนกันเวลาใคร ๆ เรียกครูน่ะ " "น่ารักอีกละ" นพยกนิ้วชี้กระดิกไปมา "แต่นพเรียกพี่โจ๊คเฉพาะตอนเราอยู่กันสองคนเท่านั้นแหละ มันจะได้เหมือนกับว่าเอ่อ....นพ..เอ่อ...พิเศษกว่าคนอื่นน่ะครับ" นพพูดเหมือน...เหมือนอายเลยอ่ะ "คร๊าปปปป พ่อคนขี้งอน" ผมเขย่าหัวนพ "ก็ไม่งอนนี่ครับ เมื่อเช้าก็ตรงดี แถมสบายตูดอีกตะหาก"ไอ้นพคนเดิมกลับมาแล้ว "ไอ้นี่ เดี๊ยะ..ไม่คุยด้วยแล้วกลับแล้วนะเว้ย.." "จ๊าาาาพี่โจ๊ค..เออ ๆ พี่โจ๊คอย่าลืมนะ." ลืมไรวะ ผมทำหน้าสงสัย "แน่ะ..นี่ถ้าไม่ทักลืมแน่ ๆ เลยอ่ะ" "ลืมไรวะนะ"ผมถามแบบสงสัยเต็มที "ก็อย่าลืมฝันถึงนพไง" อีกแล้ววววววว
ผมนั่งรถกลับบ้าน ในหัวมีแต่คำพูดของนพก้องอยู่เต็มโสตประสาท นี่ผมอ่อนระทวยกับคำพูดของเด็กอายุสิบห้าคนนึงเหรอเนี่ย หรือว่าผมชอบเด็กคนนี้เข้าให้แล้ว ไม่ใช่สิผมชอบเด็กทุกคนแหละ ยกเว้นประเภทไม่ต้องใจเรียน ไม่ส่งงาน แบบเนี๊ยะผมไม่ชอบ เอาใหม่ เอาใหม่ถามใหม่ หรือว่า ผมรักเด็กคนนี้ แม่เจ้า....ผมตอบตัวเองไม่ได้อ่ะ แย่แล้วววววไม่ได้นะไม่สมควรอย่างแรง และที่สำคัญ จรรยาบรรณก็ค้ำคออยู่ แต่...ถ้าผมไม่ได้เป็นครูล่ะ..มันก็ไม่แปลก..แล้วผมอยากเป็นครูมั๊ย...ข้อนี้ไม่รู้เหมือนกัน..แต่ผมรู้สึกดีทีได้สอน..ที่ได้เป็นเด็ก ๆ ที่ผมฝึกมากับมือขึ้นรำ ขึ้นแสดงอย่างสง่างามบนเวที โอ๊ยยยย ใครก็ได้ช่วยทีทีทีทีทีที.........

baikhow

ให้ตอบให้ป่าว 555+

มาต่ออีกนะคับๆๆ

bunsong

เอาอีกๆๆ

ranad

หลังจากผมถึงบ้านแล้วผมรีบกุลีกุจอตรงรี่เข้าไปหาคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ค เพื่อศึกษาข้อมูลพฤติกรรมการเปลี่ยนแปลงของวัยรุ่นในทันที มีเวปหนึ่งสรุปไว้ว่า ก.วัยรุ่นชายม.ต้น มักหา ไอดอล หรือต้นแบบซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นเพื่อน รุ่นพี่ เสียเป็นส่วนมาก ซึ่งต้นแบบของเค้ามักมีจุดเร่ิมต้นจากความประทับใจ ดังนั้นการได้เข้าใกล้ต้นแบบ หรือการให้อยู่ในกลุ่มของต้นแบบจึงถือเป็นความภูมิใจอย่างหนึ่งของวัยรุ่น ข.วัยรุ่นในช่วงม.ต้นนี้อาจมีลักษณะรักร่วมเพศอยู่ช่วงหนึ่ง อาจเกิดจากการอยู่ใกล้ชิด สัมพันธ์กัน หรือดูแล แสดงความห่วงใย กันอันเป็นจุดกำเนิดของความรักได้ ซึ่งไม่ถือว่าเป็นการถาวร นอกเสียจากว่าบุคคลนั้นมี ยีนส์ หรือโครโมโซมที่ผิดปกติอยู่แล้ว ผมค้นเวปโน้นเวปนี้ต่อไปเรื่อย ๆ แล้วตกลงนพของพี่โจ๊ค เป็นข้อ ก. หรือข.หว่า ถ้าเป็นข้อก. ก็ภูมิใจน่าดู เพราะนั่น แสดงว่าเราก็มีดีพอที่จะให้เด็กวัยรุ่นคนหนึ่งยึดเราเป็นต้นแบบ คิดแล้วก็แอบยืดนิด ๆ แต่ถ้าข้อข.ล่ะ...อึ่มน่าคิด
ตลอดสามวันที่นพนอนโรงพยาบาลผมไปเยี่ยมนพตามสัญญาทุกวัน นพดูสดใสร่าเริม และกลับมากวนบาทาเหมือนเดิม หลายครั้งที่คำพูดแปลก ๆ หลุดออกมาจากปากนพ ซึ่งก็ทำให้ผมหวั่นไหวได้ไม่น้อย อาธิ "คิดถึงละเซ่..ถึงมาทุกวันอ่ะ" "ไม่ห่วงนพแล้วพี่โจ๊คจะไปห่วงแมวที่ไหนล่ะเพ่..." "พี่โจ๊ครักผมคนเดียวอยู่แล้ว" อะไรทำนองนี้อ่ะ ผมก็ไม่ได้รับคำ หรือว่าไหลไปตามน้ำนะ แต่คำว่าหวั่นไหว มันก็เป็นธรรมดาของคนแบบ..เอ่ออย่างเรา ๆ ที่พอได้ยินคำพูดหวาน ๆ โรแมนติกจากชาย ก็อ่อนปวกเปียกเป็นขี้ผึ้งลนไฟ แต่ผมแตกต่างไปก็ตรงที่ทำแบบนั้นไม่ได้ จนกว่าผมจะตอบตัวเองว่า แล้วผม...จะเป็นครูต่อไปหรือไม่...นี่แหละคือข้อที่กั้นความรู้สึกผมอยู่
"นพ พรุ่งนี้นพออกจากโรงพยาบาลแล้วจะไปโรงเรียนเลยป่าวเนี่ย" ผมถามขณะที่ช่วยเก็บข้าวของกระจุกกระจิก
"ไปเลยสิครับ นี่ก็สามวันแล้วเรียนไม่ทันเพื่อนแล้วมั้งพี่..แล้วที่สำคัญ..ถ้าไม่ไปแล้วผมจะได้เห็นไฝเม็ดเป้ง ๆ งี้ได้ที่ไหนอ่ะคร๊าฟฟฟ" พูดพลางก็ใช้นิ้วจิ้มที่ไฝบนโหนกแก้มซ้ายของผม อันที่จริงไฝผมก็ไม่ได้เป้งอะไรซักหน่อย ใส่ร้ายชะมัด
"เดี๋ยวโดนเตะ" ผมเก็บของเสร็จรูดซิบกระเป๋าเรียบร้อย "เอ้า เสร็จเดินไปเองนะ" ผมแกล้งโยนกระเป๋าขึ้นวางบนเตียง
"เออ....พี่โจ๊คไม่รักแล้วจำไว้..งั้นผมโทรให้แม่มารับดีกว่า" นพทำท่าควานหาโทรให้ควั่ก
"หาไร..หาไอ้นี่อยู่เหรอ...อิ อิ ไม่มีโอกาสฟ้องร๊อกกก ไอ้หมาาาาาา" ผมควักโทรศัพท์นพออกจากกระเป๋ากางเกงผมแล้วชูเล่นเยาะเย้ยไปมา
"จำไว้เลยนะ...มาประคองเค้าเลยพี่โจ๊ค" นพพูดอมยิ้มเล็ก ๆ "นี่ออกตัวเองว่าเค้าเลยเหรอ เทียบรุ่นไปแล้วมั้งไอ้น้อง" ผมแซวกลับ
นพอ้าแขนรอทำท่าเหมือนเด็กรอให้ผุ้ใหญ่อุ้ม ไอ้นี่...น่ารักชะมัด
ผมประคองนพมาขึ้นรถ ส่วนนพก็ใช้ไม้เท้าเก้ๆ กัง ๆ เพราะไม่เคยใช้มาก่อน พอถึงบ้านแม่ของนพชวนผมทานมิ้อเย็นด้วย เราทานกันไปคุยกันไป หัวเราะสนุกสนาน ทั้งที่รสชาดก็ไม่ได้ดีเยี่ียมอะไร แต่ทำไมผมถึงอร่อยนักก็ไม่รู้สิ
เสียงรัวระนาดจากเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือของผมดังสนั่นขณะที่ผมกำลังใช้ไม้กวาดขนไก่กวาดโต๊ะทำงานอยู่ "อ้าวนพนี่นา" ผมอ่านชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์ ผมกดรับ "ว่า...." คำนี้มักจะเป็นคำรับโทรศัพท์ของผมที่ใช้กับเพื่อนสนิท
"อยู่ข้างล่าง มารับเค้าหน่อยดิ" "เค้าอีกแล้วนะ เดี๋ยวโดนเตะ" ผมวางโทรศัพท์แล้วก็แจ้นลงไปชั้นล่าง "ค่อย ๆ นะเดี๋ยวจะพลัดตกกันลงไปทั้งคู่หรอก" ผมเตือนนพ โอเค..ชั้นแรกผ่านแต่ก็ลำบากน่าดู อีกข้างก็ไม้เท้า คนพยุงก็ต้องคะเนความสมดุลระหว่างไม้เท้ากับคนพยุง เออ...ยากดี รสชาดของชีวิต พอถึงชั้นลอยของชั้นสอง นพใช้ไม้เท้าค้ำยันพื้นได้แล้ว แต่ขาที่กระโดดขึ้นกลับสะดุดบันไดขั้นสุดท้ายจนได้ เราล้มลงทั้งคู่ผมพยายามกันตัวนพให้กระแทกพื้นน้อยที่สุด จนผมต้องนอนอยู่ด้านล่าง นพอยู่ด้านบน พับผ่าเถอะ เหมือนหนังรักโรแมนติกเลยอ่ะ (ผมคิด) นี่ถ้าพระเอกจ้องหน้าแล้วก็หอมนางเอกอีกนิดนะ ช่ายยยยยย..เลยยยยยยยยย ผมพยายามขยับตัว แต่นพ..ไม่..นพให้มือประคองหน้าผมไว้ จ้องตาผมอยู่ครู่ใหญ่ แล้วค่อย ๆ จรดเรียวปากบางสวยของนพลงบนปากผม ผมงง..ตะลึง..ทำอะไรไม่ถูก...มันชาๆ... เหมือนตอนหมอฉีดยาชา..แต่มันชาไปทั่วตัวเลย อุ๊ย...ขนลุก
"จารย์ขาเป็นไรคะ" เสียงนักเรียนหญิงตะโกนถามจากด้านบน "ล้มน่ะ..ช่วยหน่อยนะ" นักเรียนหญิงวิ่งมาหน้าตาเลิกลั่ก ช่วยพยุงนพ "น้องนพเป็นไรป่าวเนี่ย" "ไม่เป็นไรครับพี่ ขอบคุณครับ" นพตอบเสียงราบเรียบพร้อมกับหันมาทางผม "จารย์..เป็นไงมั่งครับ"นพถามแบบอมยิ้ม ผมไม่ตอบได้แต่งมองหน้า บ๊ะ..แต่ก็อดอมยิ้มไม่ได้
หลังจากวันนั้น กอด หอม เหมือนเป็นเรื่องธรรมดาที่นพทำกับผม (แต่ไม่ได้ทำต่อหน้าคนอื่นนะ) จากนั้นผมไปไหน นพไปนั่นจนใคร ๆ มักจะแซวว่า "เฮ้ย ไอ้นพนี่ชาติที่แล้วสงสัยเป็นไข่ใบที่ตามของจารย์โจ๊คว่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า" นพไม่ตอบได้แต่ยิ้ม หรือไม่ก็ชี้หน้าคนพูดแล้วยิ้มให้ ส่วนผมได้แต่คิดว่า "โอ้ววววจอร์จจจจจ ชาติที่แล้วเรามีไข่ถึงสามใบเชียวหรือ อิอิ"
ผิดกับกลุ่มนักเรียนกระเทยที่มักจะซุบซิบนินทากันเสมอ บางครั้งผมพยุ่งนพขึ้นบันไดแล้วบังเอิญพบกับสาว ๆ พวกนี้ก็มักจะได้ยินคำพูดแปลก ๆประมาณว่า "สวัสดีค่ะจารย์ นพตกลงอยากหายรึเปล่าคะ...ยอมรับค่ะ ว่า..แร๊งงงง" เสียงคำว่าแรงของพวกหล่อนสูงได้ใจชะมัด แค่คงไม่ต้องอธิบายหรอกนะว่าเจ้าหล่อนคิดอย่างไรกับผมสองคน แต่ก็ช่างเหอะ ก็มันไม่จริงนี่นา....หรือว่า...จริง...โอ๊ยปวดหัว

ผู้เขียน หัวข้อ: แล้วรัก..รึเปล่าล่ะ(นิยาย) (อ่าน 2315 ครั้ง)

ranad

แล้วรัก..รึเปล่าล่ะ(นิยาย)

ranad

Re: แล้วรัก..รึเปล่าล่ะ(นิยาย)

na_zar

Re: แล้วรัก..รึเปล่าล่ะ(นิยาย)

GK1702

Re: แล้วรัก..รึเปล่าล่ะ(นิยาย)

ranad

Re: แล้วรัก..รึเปล่าล่ะ(นิยาย)

baikhow

Re: แล้วรัก..รึเปล่าล่ะ(นิยาย)

ranad

Re: แล้วรัก..รึเปล่าล่ะ(นิยาย)

baikhow

Re: แล้วรัก..รึเปล่าล่ะ(นิยาย)

ranad

Re: แล้วรัก..รึเปล่าล่ะ(นิยาย)

bunsong

Re: แล้วรัก..รึเปล่าล่ะ(นิยาย)

Love Is Not Everything

Re: แล้วรัก..รึเปล่าล่ะ(นิยาย)

ranad

Re: แล้วรัก..รึเปล่าล่ะ(นิยาย)

baikhow

Re: แล้วรัก..รึเปล่าล่ะ(นิยาย)

bunsong

Re: แล้วรัก..รึเปล่าล่ะ(นิยาย)

ranad

Re: แล้วรัก..รึเปล่าล่ะ(นิยาย)