พิมพ์

[GK1702]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

บทที่ 1 วันแรกแสนวุ่นวาย

“นี่แบ๊งค์ เร็วๆดิ ไปมหาลัยสายแต่วันแรกเลยนะ” พี่นุ่นในชุดนักศึกษาตะโกนเรียกใครบางคน ซึ่งกำลังอยู่ในห้อง
“มาแล้วๆ พี่นุ่นอ่ะเร่งกันจัง” แบ๊งค์ในชุดนักศึกษาเดินออกมาจากในห้อง พร้อมกับบ่นเล็กน้อย
“ไปสายชั้นไม่รู้ด้วยนะ ป่ะไปกันเหอะ” นุ่นรีบตัดบท
“อือ ก้อวันแรกนี่นาขอดูดีหน่อยจิ” แบ๊งค์แย้งขึ้นบ้างพร้อมกับเดินพี่นุ่นในชุดนักศึกษาออกจากห้องไป
ทั้ง สองอาศัยอยู่ในคอนโด ย่านรังสิต ทั้งคู่เป็นเด็กจากจังหวัดเชียงใหม่ที่มาเรียนในกรุงเทพฯ ในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งย่านรังสิตนั่นเอง
“ไม่ลืมอะไรแล้วนะ” นุ่นทักขึ้น
“ไม่อ่ะ ไม่มีแล้ว” แบ๊งค์ตอบ
จากนั้นทั้งคู่ก้อขึ้นรถเก๋งส่วนตัว โดยมีนุ่นเป็นคนขับ ออกจากคอนโดไปยังมหาวิทยาลัยที่พวกเขาเรียนอยู่
ทั้ง คู่กำลังจะเข้าศึกษาต่อในชั้นปีที่ 1 ของมหาวิทยาลัยแห่งนี้นุ่นมีอายุมากกว่าแบ๊งค์แต่เนื่องจากมีปัญหานิดหน่อย ทำให้ต้องดรอปเรียนในชั้น ม.6 แล้วมาจบรุ่นเดียวกันกับแบ๊งค์ นุ่นเรียนในคณะวิทยาศาสตร์ ส่วนแบ๊งค์เรียนคณะรัฐศาสตร์ ในมหาวิทยาลัยเดียวกัน
“เลิกแล้วโทรหาพี่นะ” นุ่นพูดขึ้นตอนที่ส่งแบ๊งค์หน้าคณะรัฐศาสตร์
“อืม ค้าบรู้แล้ว ป้าก็อย่าไปเผลอเคี้ยวหมากให้ใครเห็นล่ะ” แบ๊งค์แหย่เล่น
“ยะ ชั้นรู้หรอกน่า” นุ่นพูดก่อนขับรถออกไปยังคณะที่ตนเองเรียนอยู่
แบ๊งค์เดิน มานั่งที่โต๊ะม้าหินอ่อนหน้าคณะ กรูส์โดนรุ่นพี่ว๊ากแรงมั้ยเนี่ย แบ๊งค์คิดในใจ ซักพักก็เริ่มมีคนทยอยกันมา แบ๊งค์มองนาฬิกาเป็นเวลา 8.15น. มีเสียงรุ่นพี่คนหนึ่งดังขึ้นบริเวณอีกฟากหนึ่งของตึก
“น้อง คนไหนที่เรียนคณะxyaaaa มารวมตัวกันทางนี้ด้วยค่ะ” พี่ผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้น แล้วนักศึกษาปีหนึ่งของคณะรัฐศาสตร์ทั้งหมด ก็ทยอยกันเดินไปหาพี่สาวคนนั้น เมื่อนักศึกษามากันพร้อมหมดแล้ว พี่เค้าก็แนะนำตัวเองว่าชื่อ ปอย เป็นรุ่นพี่ของคณะนี้ แล้วพี่ปอยก็ค่อยแนะนำตัว รุ่นพี่คนอื่น ๆ จนหมด หนึ่งในนั้นมีพี่คนหนึ่งชื่อ พี่ ตั้ม เป็นพี่ว๊ากที่ดุมาก เสียงดังขี้โวยวาย
เห็นหน้าแล้วไม่ค่อยสบอารมณ์เลย แต่ก็ช่างเหอะถ้าเราไม่ไปทำอะไรผิดก็คงไม่โดนว๊ากหรอกมั้ง
“นี่ ๆ นายชื่ออะไรอ่ะ เราชื่อแมคนะ“ คนข้าง ๆ ผมถามขึ้น
“เอ่อ...เราชื่อ....”
“ไอ้สองคนนั้นทำอะไร คุยอะไรกันมากมาย วันนี้เพิ่งวันแรกนะเว้ย พูดอยู่ได้”
ยัง ไม่ทันได้ตอบ อยู่ดี ๆ พี่ตั้มก็เห็นพอดีเลยด่าซะยกใหญ่ ยอมได้ซะที่ไหนล่ะคับ แบ๊งค์อ่ะยอมใครเป็นซะที่ไหนล่ะ แหงล่ะก็ลูกคนเดียวนี่นา และนี่ก็ยังไม่ได้ทำอะไรผิดซะหน่อยมาว่ากันได้ยังไง เลยสวนออกไป
“ ผมก็แค่พูดคุยแนะนำตัวเฉย ๆ อ่ะ ยังไม่ทันตอบด้วยซ้ำ ไม่ได้พูดอะไรซักหน่อย” ทั้งนักศึกษาใหม่ และรุ่นพี่ต่างอึ้งที่เห็นว่า แบ๊งค์กล้าเถียงกับพี่ตั้ม ว๊ากเกอร์สุดโหด
“อ้าว!!!ไอ้นี่ มาวันแรกก็ปีนเกลียวกูเลยหรอมึง” พี่ตั้มโกรธจัดเมื่อเห็นแบ๊งค์แย้งออกไป
“ไม่ได้ปีนเกลียวซะหน่อย แค่อธิบายตามความจริงเฉย ๆ “
“ต่อ ปากต่อคำเก่งนักนะมึง ออกมาข้างหน้าดิ” พี่ตั้มเรียกแบ๊งค์ออกไป กลัวซะที่ไหนล่ะคับ อยากทำอะไรก็เชิญ แบ๊งค์ก็เดินออกมาข้างหน้าตามคำสั่ง
“ตัว เล็ก แต่แสบจริงนักนะมึง ไอ้พริกขี้หนู” พี่ตั้มพูดขึ้นหลังจากเห็นแบ๊งค์เดินออกมาจากที่นั่งในแถว ความจริงแบ๊งค์ก็ไม่ได้ตัวเล็กเท่าไหรหรอก สูง 170 แต่ที่พี่ตั้มเห็นแบบนั้นก็เพราะว่าในคณะนี้มีแต่คนตัวสูง ๆ รวมถึงพี่ตั้มด้วยที่น่าจะสูง ซัก 185 มั้ง
“ไหนลองแนะนำตัวดิ ว่าชื่ออะไร มาจากไหน” พี่ตั้มสั่ง
“ชื่อชัชพงศ์ ชื่อเล่นแบ๊งค์ มาจากโรงเรียน........จังหวัดเชียงใหม่” แบ๊งค์แนะนำตัว
“มาไกลนักนะมึง แต่ซ่าไม่เลือกถิ่นเลยวะ” พี่ตั้มเหน็บแนม
“แบ๊งค์ยังไม่ได้ทำอะไรซักหน่อย!!” แบ๊งค์แย้งขึ้น
“เออๆ ๆๆ กุขี้เกียจเถียงมึงแล้ว เด็กอะไร เถียงคำไม่ตกฟาก” พี่ตั้มยังคงว่าแบ๊งค์ต่อไป แต่แบ๊งค์อ่ะสิ ตอนนี้แก้มป่อง ทำหน้าไม่พอใจไปแล้ว
“แน่ะ!! ไอ้เด็กนี่ยังทำหน้าไม่พอใจอีก กลับไปนั่งที่เลยมึง เดี๊ยะกูโบกให้” พี่ตั้มขู่ แบ๊งค์ก็เลยเดินกลับไปนั่งยังที่ของตัวเอง โดยที่นักศึกษาใหม่และรุ่นพี่ทุกคนมองเป็นตาเดียว จากนั้นรุ่นพี่ก็ให้ทุกคนแยกย้ายกันไปพัก ก่อนจะรวมตัวทำกิจกรรมอีกครั้ง
“เราขอโทษนะ ที่ทำให้นายต้องลำบาก แล้วยังโดนรุ่นพี่เขม่นอีก” แมคเดินเข้ามาแล้วพูดกับแบ๊งค์ที่นั่งอยู่ที่ม้าหินอ่อนหน้าตึก
“ช่าง เหอะ ไม่ต้องสนใจหรอกเราก็งี้แหละ ไม่ค่อยยอมใคร ไม่ต้องไปสนใจอะไรมาก” แบ๊งค์พูด จากนั้นเพื่อน ๆ นักศึกษาปีหนึ่งทั้งหลายก็ต่างแนะนำตัวกับเพื่อนใหม่กันยกใหญ่ แล้วรุ่นพี่ก็เรียกรวม โดยจะให้แบ่งกลุ่ม กลุ่มละ 5 คน แยกกันไปเข้าฐานที่รุ่นพี่จัดไว้ให้ โดยกลุ่มของแบ๊งค์จะมี แบ๊งค์ แมค กาวและอีกสองสาวชื่อ ครีมกับผิง
เราก็เดินยกกลุ่มกันไปเข้าฐานต่าง ๆ ที่มีกิจกรรมให้เล่นมากมาย จนมาถึงฐานหนึ่งซึ่งมีพี่ตั้มและเพื่อนของเขาเป็นคนคุม กรูส์จะโดนอะไรอีกมั้ยเนี่ย แบ๊งค์คิดในใจ
“ฐานนี้เป็นฐานตอบคำถาม ไม่ต้องห่วงนะเป็นคำถามง่าย ๆ “ พี่ตั้มพูดขึ้น
“โดย ที่พี่พี่จะเลือกคน 1 คนจากในกลุ่ม มาตอบคำถามพี่ 1 คำถาม ถ้าตอบไม่ได้ก็โดนลงโทษยกกลุ่มละกัน” พอพูดจบเพื่อน ๆ ของพี่ตั้มต่างทำตาค้าง แบบอึ้งอะไรบางอย่าง ฐานนี้ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแล้วล่ะสิ
“เอ่อ.......ผมว่ากติกามันแปลก ๆ ไปนะเหมือนว่ามีใครบางคนกำลังใช้อำนาจเผด็จการแก้ไขมันอยู่นะ” แบ๊งค์ก็แย้งไปสิครับ มันดูแปลก ๆ ตั้งแต่กติกาแล้วดูเอาเปรียบยังไงก็ไม่รู้
“ก็กูจะเอาของกูแบบนี้อ่ะ มึงจะทำไม หรือว่ากลัว ไม่กล้า” พี่ตั้มท้า โหยยยยยยยย ใครจะไปยอมล่ะคับ ท้ากันถึงขนาดนี้
“งั้นก็ตามใจ มีอะไรก็ว่ามาก็แล้วกัน” แบ๊งค์ตอบเนือย ๆ
“งั้นกูเอามึงเนี่ยแหละมาตอบคำถาม พูดมากดีนัก”
“ได้ไงอ่ะ เล่นแบบนี้ซะงั้น”
“ทำไม!!!มึกกลัวหรอ”
“ก็ได้!!!!!!!!!!!!!!!!!!ถามมาดิ” แบ๊งค์ตอบพี่ตั้มออกไป
“งั้นกูให้มึงอธิบายดีกว่าพูดมากดีนัก”
“.......(o_O)......” อ้าวเวรเปลี่ยนซะงั้น เผด็จการเต็มขั้นเลยว่ะ
“มึง ลองเล่าประวัติโดราเอมอนให้กูฟังดิ ดูเหมาะกับมึงดี กูอยากฟัง ห้ามผิดนะเว้ย” พี่ตั้มขู่ไม่เลิก ในใจคงคิดว่าจะเอาชนะได้ ( มารู้ทีหลังคับ พี่เค้าเป็นแฟนพันธ์แท้โดราเอมอน )
“ก็ได้.......โดราเอ มอนเกิดที่โรงงานหุ่นยนต์มาซุชิบ้า เมื่อวันที่ 3 กันยายน ค.ศ.2112 โดยความจริงแล้วโดราเอมอนมีสีเหลือง แต่หนูกัดหูก็เลยร้องให้ 3 วัน จนกระทั่งสีเหลืองที่เคลือบหลุดออกมาจนเหลือเป็นสีฟ้าซึ่งเป็นสีของตัวโดรา เอมอนจริง...................”
แบ๊งค์ก็เล่าไปนานมาก หันไปดูพี่ตั้มอีกที พี่เค้าทำหน้าอึ้งคับ ไม่รู้ล่ะสิผมก็แฟนพันธุ์แท้โดราเอมอนเหมือนกัน พี่เค้าเลยหาทางเล่นงานแบ๊งค์ไม่ได้ เลยปล่อยออกฐานมาโดยทำหน้าเสียดาย คิดจะเล่นงานแบ๊งค์หรอ หุหุ.....ไม่มีทาง แล้วกลุ่มเราก็เดินออกฐานมาคับ
“แบ๊งค์เก่งจังอ่ะ รู้ประวัติโดราเอมอนด้วย เราว่าเรารู้ทุกอย่างแล้วนะ เจอแบ๊งค์เข้าไป ขอคารวะเลย” ครีมพูดขึ้น
“ช่ายๆๆๆ” ทุกคนในกลุ่มพูดเป็นเสียงเดียวกัน
“แหะ ๆ (- -“) ก็นิดหน่อยอ่ะ” ไม่รู้จะตอบยังไงคับ
และ แล้วครึ่งวันแรกก็ผ่านไปได้ด้วยดี เพื่อน ๆเค้าออกไปทานข้าวกลางวันนอกมหาวิทยาลัยกันคับ แต่แบ๊งค์อ่ะไม่อยากไปไหน ก็เลยไปซื้อขนมกับนมมานั่งกินที่หน้าตึกนั่นเอง กินเสร็จก็นั่งเปิดดูมือถือคับ กะว่าจะโทรหาเพื่อนที่เชียงใหม่ ได้ข่าวว่าอยู่คณะเดียวกันยกแก๊งค์ ทำเอาครูที่โรงเรียนถึงกับอึ้งว่าติดได้ยังไง กำลังจะกดเบอร์คับ แต่มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
“กินน้อยแค่นี้ล่ะสิ ตัวถึงได้เล็กเป็นนายพริกขี้หนูแบบนี้” พี่ตั้มคับ เดินมากับเพื่อนอีกสองคน พี่ปอยคับ ( ยังจำได้ป่าว คนที่ประกาศเรียกเด็กมาอ่ะคับ ) และก็พี่ตี๋ พี่คนนี้ตี๋สมชื่อจริง ๆ คับตาเป็นเส้นเดียวเลย
“ให้พวกกูนั่งกะมึงได้ป่าว” โห....มาขอนั่งด้วยนะเนี่ย พูดซะเพราะโคตรพ่อเรย
“ก็นั่งไปสิคับ ไม่ได้มีป้ายห้ามซะหน่อย” แบ๊งค์เริ่มปะทะคารม
“อ้าว!!ไอ้นี่ กวนตีนกูอีกแระ” พี่ตั้มโวย
“พอแล้วตั้ม หาเรื่องน้องเค้าอยู่ได้” เหมือนนางฟ้ามาโปรดคับ พี่ปอยช่วยแย้ง
“ก็.........”
“เฮ้ย.... พอเหอะวะเรามาขอน้องเค้านั่งด้วยนะเว้ย” พี่คนที่ชื่อตี๋เสริมขึ้นบ้าง หุหุมีความสุขครับ มีคนเข้าข้างมากมายขนาดนี้ แบ๊งค์มองหน้าพี่ตั้มซึ่งมองหน้าแบ๊งค์อยู่ก่อนแล้ว โดยสายตาของพี่ตั้มบอกประมาณว่า ฝากไว้ก่อนเหอะ ผมก็เลยจ้องกลับบ้างพร้อมกับส่งสายตาไปบอกประมาณว่า กลัวซะที่ไหนล่ะ พี่ตั้มมันก็ยิ่งไม่พอใจดิคับ
“น้องเป็นคนเชียงใหม่หรอคะ” พี่ปอยถามแบ๊งค์คับ
“คับ” แบ๊งค์ตอบพร้อมกับผงกหัวงึก ๆ
“อืม........นี่น้องเป็นเด็กปีหนึ่งจริง ๆ หรอ” พี่ตี๋ถามบ้างคับ
“ใช่คับ มีอะไรรึเปล่าคับ” แบ๊งค์งงนิหน่อยอ่ะ ถามแปลก ๆ
“ก็น้องอ่ะตัวเล็กนิดเดียว ผอมซะ อย่างกะเด็ก ม.ต้น “
“ แหะ ๆ (- -“) หรอคับ“ งงดิคับ นี่เราดูตัวเล็กขนาดนั้นเลยหรอเนี่ย
“นี่นายเล่นกีอะไรมั่งรึป่าว” พี่ตั้มถามคับ
“ไม่อ่ะ....ไม่เล่นซักอย่าง”
“ถึงว่าล่ะสิ ตัวถึงได้ผอมแห้งขนาดนี้อ่ะ” พี่ตั้มพูด
“แล้วเอาเวลาไปทำอะไรหมดล่ะ เวลาที่ว่างๆอ่ะค่ะ” พี่ปอยถาม
“คือ.......เอาไปเล่นเกมกะเอมเอสเอนอ่ะคับ”ไม่รู้ทำไงคับ เลยตอบไปตามความจริง
“แค่สองเองอ่ะหรอ แล้วเล่นกี่ชั่วโมงเนี่ย” พี่ตี๋ถาม
“คับ ถ้าวันปกติ ก้อแค่ช่วงเลิกเรียนอ่ะคับประมาณ ซัก 6-8 ชั่วโมงอ่ะครัลบ” ทุกคนต่างอึ้งเมื่อได้ยินคำตอบจากปากของแบ๊งค์ ไม่คิดว่าจะเล่นได้ขนาดนั้น
“โห!!!!!!!น้องเล่นหนักขนาดนี้เลยหรอคะ” พี่ปอยทำท่าตกใจ
“ไม่น่าล่ะถึงได้ดูผอม ไม่มีแรงแบบนี้อ่ะ” พี่ตั้มพูด
“พยายามลดลงหน่อยนะคับน้อง รักษาสุขภาพด้วย” พี่ตี๋พูดบ้าง
“ค้าบบบบ (-“-)!!!!” โดนรัวเป็นชุดเรยแฮะ เรานั่งคุยกันไปเรื่อย ๆ คับ รู้สึกว่าคุยกับพี่ ๆกลุ่มนี้แล้วสนุกดีอ่ะคับ พี่ปอยก็สวย ใจดี พี่ตี๋ก็คุยสนุก พี่ตั้มอ่ะหรอ ก็ดีนะ ถ้าลดความห่าม เถื่อนลงมาอีกนิด หุหุ พอถึงเวลาประมาณ 13.30 น. พวกพี่ ๆ เค้าก็พาผมไปรอเพื่อน ๆ คนอื่นที่ลานกิจกรรมข้าง ๆ ตึกคับ ไม่มีอะไรหรอกคับ ก็แค่ให้มานั่งร้องเพลงกันเฉย ๆ
แล้วก็ถึงเวลาเลิกแล้วคับ อยากกลับบ้าน (คอนโดนั่นแหละ)จัง อยากนอน ไม่จิ อยากออนเอ็ม เล่นเกมแล้วแหละคับ สงสัยคงเลิกไม่ได้จริง ๆ โทรหาพี่นุ่นแล้วคับเดี๋ยวก็คงมารับ พอขึ้นรถอ่ะคับพี่นุ่น ก็รีบแจ้งเหตุยกใหญ่รัวเป็นชุดเลยคับ ว่าที่คณะของเค้าเป็นยังไงบ้าง ฟังแล้วก็อิจฉาครับรุ่นพี่ใจดีทั้งนั้นเลย
พอมาถึงห้องอาบน้ำเปลี่ยน เสื้อผ้า กินอะไรจนเรียบร้อย ก็ไม่ไหวแล้วคับขอตัวไปหลับอย่างแรง จากที่กะไว้ว่าจะไปเล่นเกม ออนเอม ไม่ได้ทำหรอกคับ เหนื่อยมาก ไม่รู้เหนื่อยอะไรหลับไปไม่รู้ตัวเลยคับ

[GK1702]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ขอกำลังใจด้วยนะครับ   gk_yoai@hotmail.co.th

[asak]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

จะเป็นกำลังใจนะครับ รีบมาต่อไวๆ นะครับ สนุกดีครับ จะรอนะครับ

[GK1702]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

บทที่ 2 จุดเริ่มต้นของการอยู่คนเดียว

ผ่านมาได้ 1 อาทิตย์แล้วคับ กับชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยของแบ๊งค์ ก็ไม่อะไรหวือหวามากมายหรอกคับ
พี่ ๆ ใจดีกันทั้งนั้น ไอ้คุณพี่ตั้มก็ดีขึ้นเยอะ ไม่โววาย ไม่ปากเสียเหมือนแต่ก่อน ทำเอารุ่นน้องปี 1
สาว ๆ หลาย ๆคนเริ่มพากันกรี๊ดพี่ตั้มซะงั้น อืม....ลืมบอกไปตอนนี้มีการแบ่งพี่รหัส น้องรหัสแล้วนะคับ
บางคนได้พี่รูปหล่อ บางคนได้พี่สุดสวยก็ดีใจกันไป ของแบ๊งค์อ่ะหรอ ชื่อพี่อาร์ทคับ เป็นนักบาส สาว ๆ
รุมกรี๊ดกันเป็นแถว ไม่รู้ว่ากรี๊ดอะไรกัน แบ๊งค์ก็เห็นว่าพี่เค้าดูเฉย ๆ นะไม่ถึงกับหล่อมากมายแต่ไม่รู้ทำไมสาวกรี๊ดกันนัก

“ นี่แบ๊งค์ ออนคุยกะใครอยู่หรอ” พี่นุ่นถาม

“ จิมมี่ไง ไม่ได้คุยกันนานแล้ว” แบ๊งค์ตอบออกไป

“ อืมฝากทักทายมันด้วยล่ะ เดี๋ยวพี่ไปเก็บของก่อนนะ”

“ คับป๋ม” ว่าแล้วพี่นุ่นก็เดินไปเก็บเสื้อผ้า ข้าวของต่าง ๆ ใส่กระเป๋า ดีจังอ่ะ คณะพี่นุ่นคับมีกิจกรรม
รับน้องที่หัวหิน พี่นุ่นก็เลยต้องไป ดูท่าทางน่าสนุกจัง

“ เออ!!!นี่ลืมไป พรุ่งนี้พี่ไม่ได้เอารถไปนะ เดี๋ยวเพื่อนพี่ที่ชื่ออ้อมอ่ะ จะมารับ” พี่นุ่นหันมาพูดก่อนจะ
เดินพ้นห้อง

“ เราจะไปมหาลัยยังไงอ่ะ เอารถพี่ไปมั้ยอ่ะ” พี่นุ่นถามขึ้น

“ อือ ไม่อ่ะแบ๊งค์ขับรถไม่แข็ง เดี๋ยวเอารถป้าไปชน”

“ ไม่เป็นไร เดี๋ยวแบ๊งค์นั่งรถเมล์ รถ แท็กซี่ไปเองก็ได้ ไม่ต้องห่วง” แบ๊งค์ตอบ

“ งั้นเอาแบบนี้ เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปด้วยกันนี่แหละ แล้วตอนกลับเราค่อยกลับเองเอานะ” พี่นุ่นเสนอทางออกให้

“ อืม เอางั้นก็ได้คับ” แบ๊งค์ตอบพร้อมผงกหัวงึก ๆ พี่นุ่นก็เดินออกห้องไปยังห้องของเธอเองเพื่อจัดกระเป๋า
เดินทางให้เรียบร้อย แบ๊งค์ก็เลยเล่น MSN คุยกะเพื่อนที่อยู่เชียงใหม่ชื่อจิมมี่ต่อไป

kondeeplus__คนดีที่โลกรอหมอโฮจิม say: ดีแบง

badboy_be_sadboy say: คับ

kondeeplus__คนดีที่โลกรอหมอโฮจิม say: เปนไงบ้างที่โน่นอ่ะ

badboy_be_sadboy say: ก้อดีอ่ะเรื่อย ๆ แล้วที่นั่นอ่ะเปนไง เบนซ์ไปต่อยรุ่นพี่คนไหนอ่ะป่ะ

kondeeplus__คนดีที่โลกรอหมอโฮจิม say: อะนะ ไม่มีหรอก มีแต่รุ่นพี่ใจดี

kondeeplus__คนดีที่โลกรอหมอโฮจิม say: มีแต่คนมาจีบล่ะไม่ว่า

kondeeplus__คนดีที่โลกรอหมอโฮจิม say: อิอิ

badboy_be_sadboy say: ไรว้า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

badboy_be_sadboy say: กรูส์อยู่ที่นี่ไม่เหงมีใครมาจีบเรย

kondeeplus__คนดีที่โลกรอหมอโฮจิม say: แล้วนุ่นควันไฟล่ะเปนไง ( ฉายยาของพี่นุ่นเค้าคับไว้วันหลังจะเล่าที่มาให้ฟัง )

badboy_be_sadboy say: ก้อดีอ่ะ เนี่ยเพิ่งออกไปเก็บของ

badboy_be_sadboy say: ป้าแกมีรับน้องที่หัวหินพรุ่งนี้อ่ะ อิดฉาว่ะ

kondeeplus__คนดีที่โลกรอหมอโฮจิม say: แล้วแบ๊งค์ไม่ไปหรอ

badboy_be_sadboy say: อือ.........ไม่ได้ไปว่ะ

badboy_be_sadboy say: เด๋วพุ่งนี้ ก้อคงต้องไปมหาลัยเองว่ะ

kondeeplus__คนดีที่โลกรอหมอโฮจิม say: พี่นุ่นไปกี่วันอ่ะ

badboy_be_sadboy say: 7 วันอ่ะ ไปโคตรนาน ทิ้งน้องแสนน่ารักอย่างกรูส์อยู่คนเดียว

kondeeplus__คนดีที่โลกรอหมอโฮจิม say: แหวะ.........ทำไปได้

badboy_be_sadboy say: อิอิ...........ขอหน่อยน่า

kondeeplus__คนดีที่โลกรอหมอโฮจิม say: จ้าพ่อหนุ่มหล่อ

badboy_be_sadboy say: สู้หนุ่มฮอทไม่ได้หรอก

badboy_be_sadboy say: เปนไงบ้าง อยู่ที่โน่น

badboy_be_sadboy say: แต่ละคน HOT ป่าว

kondeeplus__คนดีที่โลกรอหมอโฮจิม say: อืมก้อดีนะ

kondeeplus__คนดีที่โลกรอหมอโฮจิม say: ยิ่งไอ้เบนซ์ กะหญิงดิ

badboy_be_sadboy say: ไมหรอ

kondeeplus__คนดีที่โลกรอหมอโฮจิม say: โคตรป็อปเลย มีแต่คนมาจีบ

badboy_be_sadboy say: เพื่อนกรูส์ขายออกซะทีนะ

badboy_be_sadboy say: แระเมริงอ่ะ เปนไงห้ามตอบว่าไม่มี

kondeeplus__คนดีที่โลกรอหมอโฮจิม say: ก้อมีบ้างอ่ะ แต่ไม่เท่าสองคนนั้นหรอก

badboy_be_sadboy say: ให้มานเจงเหอะ

kondeeplus__คนดีที่โลกรอหมอโฮจิม say: อิอิ

badboy_be_sadboy say: หุหุ

kondeeplus__คนดีที่โลกรอหมอโฮจิม say: แล้วแบงอ่ะ เปนไง

badboy_be_sadboy say: ของกรูส์เงียบ ๆ ว่ะ ไม่มีใครเลย

kondeeplus__คนดีที่โลกรอหมอโฮจิม say: ถุย!!!!!!!.ให้มันจิงเหอะ

badboy_be_sadboy say: กรูส์พูดจิงนะเว้ย ไม่มีจิง

kondeeplus__คนดีที่โลกรอหมอโฮจิม say: แล้วคนใน เอมล่ะ เมื่อก่อนเหนเจอแต่เด็ก กทม.

kondeeplus__คนดีที่โลกรอหมอโฮจิม say: ไม่เจอกันบ้างหรอ

badboy_be_sadboy say: ไม่เลยว่ะ กรูส์ยุ่ง ๆ อ่ะ

badboy_be_sadboy say: กลับถึงคอนโดก็หมดแรงว่ะ

kondeeplus__คนดีที่โลกรอหมอโฮจิม say: อืม

badboy_be_sadboy say: คิดถึงพวกเมริงว่ะ

kondeeplus__คนดีที่โลกรอหมอโฮจิม say: อืมกรูส์ก้อคิดถึงเมริงเหมือนกัน

badboy_be_sadboy say: ฝากบอกเพื่อน ๆ ด้วยนะ

badboy_be_sadboy say: ว่ากรูส์ กะเพ่นุ่นคิดถึง

badboy_be_sadboy say: แล้วบอกพวกมันด้วยว่าตั้งใจเรียน

badboy_be_sadboy say: อย่าเกเรให้มากนัก

kondeeplus__คนดีที่โลกรอหมอโฮจิม say: ค้าบ....................พ่อ

badboy_be_sadboy say: ดีมากลูก

kondeeplus__คนดีที่โลกรอหมอโฮจิม say: อิอิ

kondeeplus__คนดีที่โลกรอหมอโฮจิม say: หุหุ

kondeeplus__คนดีที่โลกรอหมอโฮจิม say: เด๋วกรูส์ไปก่อนนะเว้ย

kondeeplus__คนดีที่โลกรอหมอโฮจิม say: พรุ่งนี้มีกิจกรรมแต่เช้า

badboy_be_sadboy say: อืม...............บายคับ

kondeeplus__คนดีที่โลกรอหมอโฮจิม say: บาย
บทที่ 3 เจ็ดวันอันตราย ..........รึป่าวนะ (-' -)ตอนที่ 1

“ตื่น ๆๆๆๆๆ ตื่นได้แล้ว" พี่นุ่นปลุกแบ๊งค์

“ ถ้าไม่ตื่น ไปมหาลัยเองละกัน แล้วถ้าสายขึ้นมาอย่ามาว่าชั้นล่ะ”

“ค้าบบบบบบ” แบ๊งค์ตอบพร้อมกับรีบวิ่งไปอาบน้ำแต่งตัว เมื่อแบ๊งค์ออกมานอกห้องก็เห็นพี่นุ่นซึ่งถือกระเป๋าพะรุงพะรังเต็มไปหมด

“นี่ป้า!!!!!! จะย้ายบ้านหรอ ขนไปซะ” แบ๊งค์แซวเมื่อเห็นของเหล่านั้น

“ ก็ไปตั้ง 1 อาทิตย์นี่นา ก็ต้องเตรียมไว้ คนสวยก็งี้แหละ” พี่นุ่นพูด

“อ่ะจ้า แม่สาวฮอทเชียงใหม่ อย่าไปทำน้ำหมากหกใส่ใครอีกก็แล้วกัน” แบ๊งค์แซวไม่เลิก

“ยะ ไปได้แล้วเดี๋ยวอ้อม จะมาแล้ว” แล้วแบ๊งค์ก็ช่วยถือกระเป๋าเดินทางของพี่นุ่นไปยังลานจอดรถหน้าคอนโด ไม่รู้ป้าแกจะไปสวยอะไรกันนักกันหนา กระเป๋าหนักซะ นี่ยังมีกระเป๋าถือที่ข้างในมีเครื่องสำอาง ของแกอีกนะ งานนี้ดูท่าพี่นุ่นเกิดแน่ ๆ มาถึงหน้าคอนโด รถของเพื่อนพี่นุ่นมาพอดี

“อ้าวอ้อม มาพอดีเลยนะ” พี่นุ่นทักขึ้น

“อ้อม นี่แบ๊งค์ นายเกย์น้อยที่ติดตามชั้นมาจากเชียงใหม่อ่ะ” พี่นุ่นแนะนำ

“หวัดดีคับ” แบ๊งค์ทักทาย

“หวัดดีค่ะ รีบขึ้นรถซิคะ” อ้อมพูด

“เดี๋ยวไปส่งแบ๊งค์ที่คณะรัฐศาสตร์หน่อยนะ” พี่นุ่นพูดขึ้นบ้าง

“อืมได้สิ” อ้ออมตอบ

ระหว่างทางบนรถ เราก็คุยกันต่าง ๆ นานา เรื่องเรียนบ้าง เรื่องส่วนตัวบ้างจนทำให้แบ๊งค์ได้รู้ว่าอ้อมเนี่ย เป็นเด็กซิ่ลมาก่อน คือปีที่แล้วเข้าคณะบริหารไปแล้วไม่ชอบ ก็เลยเอนท์ใหม่ในคณะนี้ พอเข้าคณะนี้แล้วชอบมาก ไม่น่าไปเอนท์บริหารเลย พี่อ้อมพูดแบบเสียดายนิด ๆ

“ถึงแล้วเกย์น้อย นี่วันนี้กลับบ้านเองก็ระวังตัวด้วยรู้มั้ย” พี่นุ่นสั่ง

“ค้าบ จะไม่คุยกับคนแปลกหน้าและหน้าด้วยเลยอ่ะ” แบ๊งค์รับปากพร้อมเหน็บแนม

“มีอะไรก็โทรหาพี่นะจ๊ะ แล้วจะซื้อขงฝากมาให้ บายจ๊ะ จุ๊บๆ ”

พี่ นุ่นบอกก่อนที่จะไปยังคณะวิทยาศาสตร์ซึ่งตอนนี้คนคงเต็มไปหมดแล้ว เสียดายจังทำไมคณะเราไม่มีแบบนี้บ้างอ่ะ แบ๊งค์คิดในใจ แล้วก็เดินไปนั่นที่ม้าหินอ่อนหน้าคณะที่เดิม

ช่วงนี้เป็นช่วงที่ เพิ่งเปิดเทอมก็เลยยังไม่มีการเรียนการสอนอะไรมากมายหรอกคับ ส่วนมากจะเป็นกิจกรรมที่พวกรุ่นพี่ทั้งหลายจัดขึ้นมาแทนการเรียนมากกว่า

“มานั่งคนเดียวอีกแล้วนะ ” กาวทักพร้อมเดินมาแมค

“อืม........ตามปกติอ่ะไม่รู้ไปไหน” แบ๊งค์ตอบ

“นั่งด้วยได้ป่ะล่ะ” แมคถาม

“อ้าว!!!ก็นั่งไปจิ ไม่ได้ห้ามซะหน่อย” แบ๊งค์ตอบไป

“เข้าใจแล้วว่าทำไมพี่ตั้มถึงได้เรียกว่านายพริกขี้หนู” แมคพูดแล้วหัวเราะหึหึ

“ซะงั้น เราก็ตอบตามความจริงนี่นา ก็เราเป็นคนแบบนี้อ่ะ” แบ๊งค์ตอบแบบมีงอน

“อ่ะนะ อย่าทะเลาะกันเลย” กาวตัดบทหลังจากดูสถานการณ์ไม่ดี

วันนี้ก็ไม่มีอะไรหรอกคับ ได้เรียนไม่กี่ชั่วโมง เน้นไปที่การนั่งร้องเพลงทำกิจกรรมมากกว่า วันนี้มีเลือกเข้าชมรมด้วยคับ ไอ้กาวอ่ะไปเข้าชมรมบาส ที่พี่อาร์ทพี่รหัสแบ๊งค์คุมอยู่อ่ะคับ แมคไปเข้าชมรมนันทนาการที่พี่ตั้มคุมอยู่ ( ไปอยู่กันได้ไงวะ น่าอยู่ซะ.....) สองสาวครีมกับผิงเลือกชมรมเทนนิสครับ ( นักกีฬาว่ะ ) แบ๊งค์หรอคับไม่รู้จะอยู่ไหน กีฬาก็ไม่ชอบเล่น นันทนาการก็เดี๋ยวไปทะเลาะกะไอ้พี่ตั้มอีก เลยไปอยู่ชมรมรักการอ่านของฝ่ายหอสมุดอ่ะคับ ( ไปหลับอย่างเดียวแน่ ๆ กรูส์ )

“ไอ้ตัวเล็ก อยู่ชมรมไรงะมึงอ่ะ” พี่ตั้มคับเดินเข้าทัก เดี๋ยวนี้ขยันหาคำมาผมจัง ตั้งแต่ไอ้พริกขี้หนูแล้ว ตอนนี้ก็มาไอ้ตัวเล็กอีก

“อยู่ชมรมรักการอ่านอ่ะไมหรอ” แบ๊งค์ตอบไปทำท่ากวน ๆ นิด ๆ

“หน้าอย่างมึงเนี่ยนะ นี่หัดไปทำอะไรให้ร่างกายแข็งแรงบ้างดิวะ พวกชมรมกีฬาทั้งหลายอ่ะทำไมไม่ไปเข้า ไม่ก็ชมรมกูก็ได้” พี่ตั้มพูดซะยาวเหยียด

“ก็ไม่ชอบอ่ะ อยากอยู่ชมรมนี่อ่ะ ใครจะทำไม” แบ๊งค์ตอบแบบกวน ๆ

“มิน่าล่ะ ตัวถึงได้เล็กแบบนี้ ไม่โตซะทีนะไอ้ตัวเล็ก” พูดจบพี่ตั้มก็หัวเราะใหญ่

“นี่พี่ แบ๊งค์อายุ 18 แล้วนะถึงจะสูงแค่ 170 ก็เหอะแต่มันก็สูงกว่าใครหลาย ๆ คนในมหาวิทยาลัยนี้ เลิกเรียกผม ไอ้ตัวเล็กซะที” แบ๊งค์ตอบแบบมีน้ำโห

“เดี๋ยวนี้ดุจังนะ แซวนิดเดียวทำเป็นโกรธ” พี่ตั้มพูดขึ้น แล้วก็เดินจากออกไปคับ สงสัยงอนมั้ง ช่างเหอะไม่ได้เกี่ยวพันอะไรกันอยู่แล้ว ตอนนี้ก็เลิกเรียนมานานแล้วคับ กำลังคิดครับจะกลับยังไงดี จะนั่งรถเมล์ หรือรถแท็กซี่ดี ระหว่างที่นั่งอยู่ป้ายรถเมล์ก็มีเสียงทักขึ้น

“อ้าวแบ๊งค์!!!!ทำไมมานั่งรอรถอยู่นี่ล่ะ เพื่อนนายคนนั้นล่ะ” กาวทักขึ้นครับ

“อืม ก็เค้าไปรับน้องที่หัวหินอ่ะดิ เลยต้องกลับเอง” แบ๊งค์ตอบ

“แล้วจะขึ้นรถสายอะไรกลับล่ะ” กาวถามครับ

“ไม่รู้ดิ น่าจะเป็นสาย aaa มั้งเห็นผ่านหน้าคอนโดบ่อย ๆ”

“อ้าว มาอยู่นี่ไม่ได้สำรวจอะไรเลยหรอ” กาวทำหน้าตกใจ

“อืม ก็ไม่คิดว่ามันจะเป็นแบบนี้นี่นา” แบ๊งค์ก้มหน้าตอบ แบบอายนิดๆ

“งั้นนายอยู่คอนโดชื่ออะไรล่ะ” กาวถาม

“OOOOคอนโดอ่ะ รู้จักหรอ” แบ๊งค์ถามกลับ

“งั้นก็ดีล่ะ ขึ้นรถเมล์สายเดียวกับเราก็ได้ นั่นไง!!!!รถมาแล้ว!!!” จะรออะไรอีกล่ะครับ
วิ่ง สิครับ เดี๋ยวรถเมล์ไปก่อนต้องรออีกนาน ตอนนี้ก็เริ่มเย็นมากแล้วด้วย กาวมันก็สอนครับว่าต้องขึ้นรถสายอะไร ถึงจะมาโรงเรียนได้ แล้วมีรถสายอะไรไปไหนบ้างที่ผ่านคอนโดแบ๊งค์ แล้วก็มาถึงคอนโดครับ

“เราไปก่อนนะ วันนี้เราขอบคุณนายมากด้วยละกัน บาย”

พูดจบก็ลงรีบรถไปเลยครับลงช้าเดี๋ยวกระเป๋ารถด่า เดินมาที่หน้าคอนโดซื้อบะหมี่หมูแดงไปกินด้วยครับ
ตอนนี้อยู่คนเดียวแล้ว ตอนที่กำลัง เปิดประตูเข้าไปในห้องนั่นเอง โทรศัพท์ก็ดังขึ้น ใครซะอีกล่ะคับ ป้านุ่นนั่นเอง

“แบ๊งค์อยู่ไหนแล้ว “ พี่นุ่นถาม

“กำลังถึงห้องเนี่ย” แบ๊งค์ตอบไป

“ตอนนี้พี่กำลังกินซีฟู๊ดอยู่ อร่อยมากกกกกกกกกกกกก ตอนที่มาถึงนะได้เล่นน้ำด้วย รุ่นพี่เค้าใจดีมากเลยอ่ะแบ๊งค์” พี่นุ่นบรรยายถึงบรรยกาศที่นั่น

“โห.......ป้าอิจฉาว่ะ เนี่ยอยู่คนเดียวอีก กินแต่บะหมี่หมูแดงเนี่ย” แบ๊งค์บ่นอุบอิบ

“อ่ะจ้า ยังไงก็ทนหน่อยนะ 7 วันเอง อิอิ แล้วนี่จะทำอะไรต่อไปอ่ะ” พี่นุ่นถาม

“เดี๋ยวกินข้าว อาบน้ำเสร็จ ก็คงไปเล่นเกมต่ออ่ะ กะจะอัพเลเวลวันนี้เลยอ่ะ”

“อย่านอนดึกให้มากนักล่ะ เดี๋ยวไปเรียนสายและเสียสุขภาพอีก” พี่นุ่นพูดเชิงเป็นห่วง

“คับ ซัก 5 ทุ่มกว่า ๆ ก็คงนอนอ่ะ” แบ๊งค์ตอบไป

“ดีมาก!!!งั้นแค่นี้ก่อนนะ บายจ๊ะ”

พี่ นุ่นตัดสายไปแล้วคับ ตอนนี้ผมก็จัดแจงทุกอย่างเรียบร้อยแล้วคับ กินข้าว อาบน้ำ ในที่สุดก็ได้เล่นซะที เล่นเกมสนุกมากเลยคับ วันนี้ทำคะแนนได้อยู่อันดับต้นตลอด ไม่มีพลาดเลยคับ เล่นเพลินมากจนในที่สุด เหลือบไปมองนาฬิกา อ่ะจ๊ากกกก(o_O)นี่มันเที่ยงคืนกว่าแล้วหรอเนี่ย รีบปิดคอมแล้วเข้านอนเลยคับ เดี๋ยวตื่นไปโรงเรียนสาย

ปิ๊ป ๆๆๆๆๆๆๆ เสียงนาฬิกาปลุกครับ ดังอีกแล้ว เลยเอื้อมมือไปปิดคับ แล้วนอนต่อ (-“-)

รู้สึก ตัวอีกทีก็ตอนมองนาฬิกานั่นแหละครับเลยเวลาปลุกมาเกือบชั่งโมง ตอนนั้นลนลานมากคับทำอะไรไม่ถูก รีบอาบน้ำแต่งตัว แล้ววิ่งสุดแรงเกิดเลยคับมารอรถที่ป้ายรถเมล์หน้าคอนโด วันนี้เป็นอะไรไม่รู้คับ รถคันไหน ๆ ก็เต็มขึ้นไม่ได้เลย สงสัยคนตื่นสายกันหมด ( หรือว่าแบ๊งค์ไม่ชินเองกับการขึ้นรถเมล์ ) ไม่รู้จะไปไงคับ จะขึ้นแท็กซี่ รถแท็กซี่เจ้ากรรมก็ดันหาย บางคันก็มีลูกค้า วันนี้ต้องไปสายแน่เลยคับ คิดแล้วก็นั่งปลงตกที่ ป้ายรถเมล์อยู่คนเดียว แล้วอยู่ดี ๆ ก็มีรถสปอร์ต สีดำติดฟิล์มทึบเข้ามาจอดหน้าป้ายรถเมลล์คับ จากนั้นกระจกก็ค่อย ๆ เลื่อนลง

“นี่ ๆ น้องคนนั้นอ่ะ ชื่อแบ๊งค์ที่เป็นน้องรหัสพี่ใช่มั้ย” แบ๊งค์ก็เลยหันไปมองต้นเสียงคับ พี่อาร์ทคับ คนขับรถคันนั้นคือพี่อาร์ทพี่รหัสของแบ๊งค์เอง

“ค...คับ....” แบ๊งค์ตอบ

“ขึ้นมาเร็วเดี๋ยวพี่ไปส่ง” พี่อาร์ทเรียก แต่แบ๊งค์ยังคงเงอะงะอย

“ขึ้นมาเหอะ สายขนาดนี้อ่ะรถหมดแล้ว” พี่อาร์ทเร่ง แบ๊งค์เลยขึ้นรถพี่อาร์ทไป ระหว่างทางบนรถนั้นมีแต่ความเงียบ พี่อาร์ทคงสังเกตเห็นว่าแบ๊งค์นั่งเกร็ง ๆ ก็เลยพูดขึ้นมา

“ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นก็ได้ ว่าแต่...เราไม่ใช่คนกรุงเทพฯใช่มั้ย” พี่อาร์ทถาม

“ค...คับ...เป็นคนเชียงใหม่” แบ๊งค์ยังคงเกร็งอยู่

“ก็ว่า....สายขนาดนี้ยังมานั่งรอรถอีก คนกรุงเทพฯอ่ะเค้าไม่มานั่งรอกันแล้วเวลาขนาดนี้อ่ะ

“พี่อาร์ทพูดแล้วหัวเราะแหะ ๆ

“คับ.....พอดีขึ้นรถเมล์คนเดียวไม่เป็นอ่ะคับ มีคนพาขึ้นตลอด” แบ๊งค์ตอบไป

“แล้วปกติมามหาลัยยังไงล่ะ?” พี่อาร์ทถาม

“มีเพื่อนมาส่งครับ แต่ตอนนี้เค้าไปรับน้องคณะวิทย์อ่ะคับ”

แบ๊งค์ อธิบายไป พี่อาร์ทก็ผงกหัวงึก ๆ รับคำตอบไป แบ๊งค์ยังคงเกร็งต่อไป ก็แบ๊งค์กับพี่อาร์ทเคยคุยซะที่ไหนล่ะ เดินสวนกันยังไม่ทักกันเลยต่างฝ่ายต่างไม่ยอมทักไม่รู้เป็นอะไร ไม่เหมือนพี่รหัส-น้องรหัสคู่อื่น ๆ แค่เจอหน้ากันระยะ 100 เมตร ต่างฝ่ายก็ต่างเดินเข้าหา ถามกันต่าง ๆ นานา คงเป็นเพราะแบ๊งค์ไม่ค่อยไปไหนด้วยมั้ง ว่าง ๆ ก็เอาแต่นั่งหน้าตึก ส่วนพี่อาร์ทก็เอาแต่เล่นบาส ต่างฝ่ายต่างทำกิจกรรมของตัวเองไป เลยไม่ค่อยได้เจอและสนิทกันเหมือนพี่รหัส-น้องรหัสคู่อื่น ๆ

“ขอบคุณมากนะคับ” แบ๊งค์พูดหลังจากที่รถของพี่อาร์ทเข้าจอดที่ลานจอดรถ

“อืม ไม่เป็นไร ทีหลังอย่านอนตื่นสายอีกล่ะ” พี่อาร์ทพูดและยิ้มให้ก่อนแบ๊งค์จะลงจากรถ

เมื่อ ลงจากรถก็ได้เรื่องเลยคับ คิดไว้อยู่แล้ว มีสายตาจากคนรอบข้างมองมาที่แบ๊งค์เป็นตาเดียว ยิ่งสายตาของพวกผู้หญิงที่จ้องมานะ ประมาณแกเป็นใคร? มากับพี่อาร์ทได้ยังไง? เห็นแล้วน่ากลัวจัง เห็นแค่นั้นก็รีบเลยคับ ไปนั่งที่เดิมด่วน ไม่สนใจใครแล้ว

“มาสายนะไอ้ตัวเล็ก” พี่ตั้มครับนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวประจำของแบ๊งค์แล้วทักขึ้น ผมก็เดินเข้าไปนั่งดิคับ โต๊ะตัวอื่นมีคนนั่งหมดแล้ว

“นี่ ๆๆ มีมารยาทหน่อยดิ คนอื่นเค้านั่งอยู่ จะขอซักคำมีมั้ยอ่ะ” พี่ตั้มพูดขึ้นมา

“ก็แบ๊งค์เห็นว่า ที่โต๊ะตรงนี้มีแค่นาย...เอ้ยพี่ตั้มนั่งอยู่คนเดียวไม่เห็นมีคนอื่นมานั่ง”

ในเมื่อมันว่างอยู่ แบ๊งค์ก็มีสิทธิ์นั่ง หรือว่ามันจะมีใครบางคนจะใช้อำนาจเผด็จการ และไร้ซึ่งน้ำใจไม่ให้แบ๊งค์นั่งหรอคับ” แบ๊งค์แย้งออกไป ทำเอาพี่ตั้มทำหน้าแหยเก

“เออ ๆๆๆ มึงอยากนั่งก็นั่ง” พี่ตั้มพูดดูท่าไม่ค่อยพอใจซักเท่าไหร่

วันนั้นก็ผ่านมาได้โดยที่ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรอกคับ ตอนเย็นแบ๊งค์ยังคงกลับบ้านกับนายกาวเหมือนเดิมเพราะยังไม่ค่อยชินในการขึ้น รถเมล์เท่าไหร่ กาวมันก็เลยอาสา กลายเป็นว่าตลอด 7 วันนี้แบ๊งค์ต้องกลับบ้านกับนายกาวทุกวัน โดยที่กาวจะพาขึ้นรถและสอนเส้นทางต่าง ๆ ที่จำเป็นให้ นี่ถ้าเป็นเชียงใหม่นะแบ๊งค์คงไม่ต้องลำบากเพื่อนขนาดนี้หรอก โบกรถได้อย่างเซียนต่อรถไปได้ทั่วเชียงใหม่

แต่พอมากรุงเทพฯแล้ว เอ๋อ.. รับประทานเลยคับ สายไหนเป็นสายไหนไม่รู้จริง ๆ วันนี้ยังคงเล่นเกมเหมือนเดิมครับ แต่ไม่เล่นเหมือนเมื่อวานอีกแล้วนะ เข็ดแล้วเดี๋ยวไปเรียนสายอีก มันคงไม่โชคดีแบบนี้ทุกวันหรอก

วันนี้ ตื่นเช้าครับ ไม่ต้องห่วงว่าจะไปสายอีก ตอนนี้กำลังจะไปรอรถที่ป้ายรถเมล์ครับ คนเยอะกันจริง ๆ ระหว่างที่กำลังเดินก็มีรถคันหนึ่งบีบแตรขึ้นมาครับ เล่นเอาตกใจเลยก็เลยหันไปมองว่าเกิดอะไร

“แบ๊งค์ !!!แบ๊งค์จริง ๆ ด้วย” แมคครับ ไอ้คนที่มันถามชื่อแบ๊งค์ในวันแรก จนทำให้แบ๊งค์
ต้องทะเลาะกับพี่ตั้มอ่ะคับ มันพูดตอนที่แบ๊งค์หันไปพอดี

“ขึ้นมาดิ เดี๋ยวเราไปส่ง” แมคชวน

“อือ ไม่อ่ะไม่เป็นไรเดี๋ยวรถก็มาแล้ว” แบ๊งค์ปฏิเสธ นายแมคก็เลยทำหน้าเจื่อน ๆ

“ไปด้วยกันเหอะ ทางเดียวกันประหยัดเงิน ประหยัดน้ำมันนะเว้ย” แมคอ้าง

“เร็ว ๆ ดิ เดี๋ยวกูโดนรถเมล์บีบแตรไล่นะเว้ย มาจอดขวางป้ายเค้าอ่ะ”

ไม่ รู้จะทำยังไงครับก็เลยรีบขึ้นรถเจ้าแมคไป แมคชวนคุยต่าง ๆ นานา แบ๊งค์ก็ไม่ได้ตอบอะไร พอดีวันนั้นง่วง ๆ อ่ะคับ เลยไม่ค่อยอยากพูดเท่าไหร่ เผลอหลับไปเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ มารู้ตัวอีกทีตอนที่แมคเรียก

“แบ๊งค์ แบ๊งค์ตื่นได้แล้ว ถึงมหาวอทยาลัยแล้ว” สะดุ้งสิคับ

หลับ ไปตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ยก้อเลยขอบคุณแมคไป แมคมันก็ยิ้ม ๆ แบ๊งค์ก็คิดในใจ มันยิ้มอะไรของมันวะ หรือว่าตอนนอนกรูส์หลับไปทำอะไรปัญญาอ่อนป่าววะ ( เช่น นอนน้ำลายไหล ) เออช่างเหอะลงไปเรียนดีกว่า เดินมานั่งที่เดิมเลยคับ โดยมีเจ้าแมคนั่นแหละเดินตามมานั่งด้วยกัน มันยังคงยิ้มอยู่ ทนไม่ไหวแล้วคับ

“นี่แมค มีอะไรรึป่าวเห็นยิ้ม ๆ มาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ มีอะไรก็บอกมาดิ ทำแบบนี้เราไม่ชอบนะ”

ก็ จริงนี่คับทำแบบนี้มันดูเสีย self ยังไงก็ไม่รู้ แมคมันก็หัวเราะออกมาเลยคับ ยิ่งทำเราเสีย self เข้าไปใหญ่ นี่กรูส์ทำอะไรที่มันเปิ่นขนาดนั้นเลยหรอวะ คิดในใจคับแต่หน้ายังป่องเป็นปลาทองแสนงอนต่อไป

“ป่าว ๆๆๆ ไม่มีอะไร แค่เห็นหน้านายตอนหลับแล้วมันน่ารักดี บอกไม่ถูกว่ะ คิดอะไรเพลิน ๆ
เลยหัวเราะออกมา” แมคมันกลั้นหัวเราะพูดออกมาแล้วก็กลับไปหัวเราะอีก

“อะไรเนี่ย ดูตอนไหนไม่ดู มาดูคนตอนหลับ” แบ๊งค์ยังทำหน้าตาปลาทองต่อไป

“หัวเราะอะไรกันเนี่ย ดังเชียว”

พี่ ตั้มเข้ามาทักครับแต่ไม่มีใครยอมตอบ นายแมคก็เอาแต่หัวเราะ ส่วนแบ๊งค์ก็ยังทำหน้างอนอยู่ แล้วแมคมันก็ดึงพี่ตั้มไปคุยอะไรกันก็ไม่รู้ พอกลับมาทั้งคู่ก็เอาแต่หัวเราะ วันนั้นทั้งวันแบ๊งค์รู้สึกไม่ชอบเลยอ่ะคับ สองคนนั้นเอาแต่ยิ้ม สลับกับหัวเราะตลอดเวลาที่เจอหน้าแบ๊งค์ ไม่รู้จะทำยังไงก็เลยทำหน้างอนอย่างเดียว

วันนี้แบ๊งค์ต้องกลับบ้าน กับนายกาวตามปกติครับ แต่ที่ไม่ปกติคือ วันนี้ต้องกลับเย็นกว่าเดิม เพราะชมรมบาสที่นายกาวอยู่เรียกพบสมาชิกวันนี้แบ๊งค์เลยต้องไปนั่งรอนายกาว ซ้อมบาสที่สนามบาสครับ

[GK1702]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ไปอาบน้ำก่อนคับเดียวมาต่อให้

[LoVe ๓KaMiKaZe๓ ^__^]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

สนุกดีคับ
มาต่อให้อีกนะคับ^__^

[GK1702]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

เมนให้ด้วยนะ   ย่าอ่านอย่างเดียว

[GK1702]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

บทที่ 4 เจ็ดวันอันตราย ..........รึป่าวนะ (-‘-)ตอนที่ 2

“นั่นน้องแบ๊งค์รึป่าวคับ” เสียงคุ้น ๆ หูทักขึ้นข้างหลังแบ๊งค์

“คั...คับ” แบ๊งค์ตอบออกไป พี่อาร์ทเองครับ

“มาทำอะไรที่นี่ล่ะคับ” พี่อาร์ทถาม

“มารอเพื่อนอ่ะครับ ต้องกลับด้วยกัน ไม่งั้นแบ๊งค์จะหลงกรุงเทพฯ” แบ๊งค์ตอบไปตามความจริง พี่อาร์ทก็หัวเราะ หึ หึ

“งั้นให้พี่ไปส่งเราเอามั้ยล่ะ ทางผ่านบ้านพี่อยู่แล้ว” พี่อาร์ทถาม

“ไม่เป็นไรดีกว่าครับ ลำบากเปล่า ๆ ” แบ๊งค์ตอบออกไปด้วยความเกรงใจ ยังไม่ทันที่พี่อาร์ทจะได้พูดต่อเพื่อนพี่อาร์ทก็เรียกให้ไปซ้อม

“พี่ไปซ้อมบาสก่อนนะครับ ไว้วันหลังเราค่อยมานั่งคุยกันใหม่” แบ๊งค์ผงกหัวเป็นการรับคำ

วันนี้ ไม่มีอะไรหรอกคับ แค่แนะนำประธานชมรมอะไรประมาณนี้อ่ะ แล้วก็ให้ทำความคุ้นเคยกับลูกบาสด้วยการฝึกทักษะเล็ก ๆ น้อย ๆ แล้วเค้าก็ปล่อยเด็กใหม่กลับ เหลือแต่พวกนักกีฬาเอาไว้

“ป่ะกลับกันเหอะแบ๊งค์” กาวเรียก แบ๊งค์ก็เลยค่อย ๆ เดินตามกาวไป เพื่อไปรอรถกลับบ้านด้วยกันที่ป้ายรถเมล์หน้ามหาวิทยาลัย แล้วอยู่ ๆ ก็มีรถเก๋งสีขาวคุ้น ๆ ตามาจอดหน้าพวกเราสองคน รถของแมคนั่นเอง

“แบ๊งค์ให้เราไปส่งมั้ย” แมคถาม

“ถ้าจะให้ดี นายช่วยไปส่งกาวด้วยได้ป่ะล่ะ” เ แบ๊งค์ถามย้อน

“ไม่ต้องหรอกแบ๊งค์ ไปเหอะเดี๋ยวเรากลับเองได้” อ้าว ไอ้กาวไมพูดงั้นล่ะ แบ๊งค์ไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่คับ เลยทำหน้างอน ๆ ไป

“ไม่รู้แหละ บ้านกาวอยู่แถว ๆ OOO นายไปส่งได้ป่าวล่ะ เราทิ้งเพื่อนไปกับนายไม่ได้หรอกมันดูเป็นการเอาเปรียบกันเกินไป” แบ๊งค์แย้งออกไป

“อืมก็ได้ บ้านเราก็อยู่เลยบ้านกาวไปหน่อยเดียวเอง” แมคพูดพร้อมผงกหัว

“ป่ะกาว รีบขึ้นรถเหอะ เดี๋ยวกลับบ้านดึก” แบ๊งค์ลากกาวขึ้นรถ โดยผลักกาวให้นั่นที่นั่งข้างคนขับ กาวกับแมคทำหน้างง แบ๊งค์เลยตอบออกไป

“ก็คอนโดแบ๊งค์ถึงก่อน ถ้านั่งหน้าเดี๋ยวที่นั่งมันว่างแล้วแมคก็กลายเป็นคนขับรถอ่ะดิ อีกอย่างถ้าจะให้สลับกันไปสลับกันมาก็วุ่นวายป่าว” ทั้งคู่ไม่พูดอะไรได้แต่ผงกหัวงึก ๆ รับคำไป

“นี่แบ๊งค์ วันนี้เป็นอะไรรึเปล่า ทำหน้าแปลก” แมคถามโดยมองผ่านกระจกหลัง

“ไม่อะไร สบายดี กินข้าวแล้ว” แบ๊งค์ตอบแบบกวน ๆ

“เนี่ยนะไม่มีอะไร กาวช่วยเราหน่อยดิ แบ๊งค์มันงอนอะไรก็ไม่รู้” แมคหันไปหากาวให้กาวช่วยถามว่าแบ๊งค์เป็นอะไร

“อืม.....นั่นดิเห็นทำหน้าแบบนี้มาตั้งแต่เช้าแล้ว งอนใครหรอ” กาวถามขึ้นบ้าง

“แบ๊งค์ก็เป็นแบบนี้อ่ะใครจะทำไมล่ะ สนใจด้วยเหรอ” ตอบแบบมีงอน

“เรื่องที่เราหัวเราะนายกับพี่ตั้มเมื่อเช้าใช่มั้ยล่ะ” แมครู้ตัวครับ

“รู้ตัวแล้วหรอ ไม่รออาทิตย์หน้าล่ะค่อยรู้ตัว” แบ๊งค์ตอบไป

“เมื่อเช้ามีอะไรกันหรอ” กาวถามแบบงง ๆ

“ก็เมื่อเช้าอ่ะดิ แมคมันรับแบ๊งค์มามหาลัย พอถึงมหาลัยมันก็เอาแต่ยิ้ม กับหัวเราะแล้วยังมีหน้าไปชวนไอ้พี่ตั้มหัวเราะแบ๊งค์อีก แบ๊งค์ไม่ชอบอ่ะเข้าใจป่ะ ถามอะไรก็ไม่ยอมบอก”

“เราก็ไม่ได้ว่าอะไรแบ๊งค์ซะหน่อย แค่บอกพี่ตั้มว่าแบ๊งค์น่ารักดีตอนหลับ แต่ทำไมตอนตื่นถึงได้ดุได้ขนาดนั้นก็ไม่รู้ คนละแบบเลยอ่ะตอนนอนกับตอนตื่น ตอนหลับอย่างกะแมว ตอนตื่นอย่างกะเสือ สงสัยถ้าจะแกล้งต้องแกล้วตอนหลับ ก็เท่านั้นเอง” พูดจบไอ้กาวก็หัวเราะ หึหึ ออกมาเบา ๆ อ้าวไอ้นี่เป็นไปกับเค้าอีกคนหนึ่งแล้ว แบ๊งค์เลยยิ่งไม่พอใจ ไม่ยอมพูดกับใคร

“โอ๋ ๆๆๆๆ อย่างอนนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เราเลี้ยงข้าวอ่ะ” แมคเสนอ

“อืม นั่นดิแบ๊งค์อย่างอนเลย ว่าแต่ก็อยากเห็นแบ๊งค์ตอนนอนเหมือนกันนะ” กาวพูด

“ไม่ต้องหลอกอะไรเราเลย ไม่เชื่อใครแล้ว” แบ๊งค์บ่นอุบอิบ

“ทำตัวเหมือนเด็กอีกแล้วนะ ไม่น่าพี่ตั้มถึงเรียก ไอ้ตัวเล็ก” แมคพูด

“ ........................ ”

“พอเหอะ ๆ ๆ แมคแบ๊งค์มันงอนใหญ่แล้ว” กาวตัดบท แต่ก็หัวเราะเบา ๆ ไปด้วย มาถึงคอนโดแล้วคับ วันนี้ไม่อยากกินอะไร งอนใครหลาย ๆ คน เลยรีบขึ้นไปบนห้องกะว่าจะไปเล่นเกม แล้วพี่นุ่นก็โทรมาคับ

“ว่าไงจ๊ะ เกย์น้อย” พี่นุ่นทัก

“ก้อเรื่อย ๆ อ่ะป้า” แบ๊งค์ตอบเสียงเนือย

“เป็นอะไรป่าวเสียงดูแปลก โดนใครแกล้ง บอกเจ้มา เดี๋ยวจัดการให้” พี่นุ่นลุกลี้ลุกลน

“ช่างเหอะป้า ตอนนี้กำลังจะเซง เครียด Audition เซง เครียด ON MSN อยู่เนี่ย เดี๋ยวก็คงดีขึ้นเอง ป้าอ่ะอยู่ไหน” แบ๊งค์ถามขึ้นบ้าง

“ตอนนี้พี่กำลังจะเข้านอนอ่ะ วันนี้ไปเที่ยวมาทั้งวันเลย หนุกมากมาย” พี่นุ่นบรรยาย

“อืม ระวังนะมัวแต่เที่ยวเดี๋ยวอดกินผู้ชายนะ อิอิ” แบ๊งค์แซว

“อ่ะ จ้า ไม่มีอะไรละ โทรมาถามความปลอดภัยเฉย ๆ จ๊ะ”

“คับป๋ม วันนี้ไม่ได้กัดใครเรย” ...........หรอ.............

“อืมดีแล้ว และอย่าเล่นดึกมากนักล่ะเดี๋ยวไปไม่ทัน”

“คับผม” แล้วพี่นุ่นก็ตัดสายไป

แบ๊งค์ ก็เลยมานั่งเล่นเกม และออนเอ็มต่อที่หน้าคอม วันนี้ไม่ค่อยมีใครออนเลย ไม่รู้จะคุยกับใครเลยไปเล่นเกมแทน วันนี้ทำได้ไม่ดีเลย อยู่อันดับท้าย ๆ ตลอด เซ็งมากเลยคับ นอนดีกว่าไม่มีอารมณ์จะเล่นแล้ว ว่าแล้วก็ปิดคอมแล้วเข้าห้องกลับไปเลยคับ เดี๋ยวไปมหาวิทยาลัยสายอีก

วันนี้ ตื่นเช้าตามเคยครับ ออกมารอรถเหมือนเดิม คนเยอะตามปกติ ในใจก็คิดว่าวันนี้จะมีใครมารับอีกมั้ย แปลกดีนะครับ มีแต่คนอาศัยอยู่ย่านเดียวกันกับแบ๊งค์ทั้งนั้นเลย นั่งไปก็หาวไปครับ แบ๊งค์เป็นแบบนี้แหละ ตื่นเช้าตื่นสายแค่ไหนก็ตาม อ๊อกซิเจนในหัวไม่เคยเพียงพอซะที ต้องหาวเอาอ๊อกซิเจนเข้าไปตลอด คนแยะแบบเดิมเลยแฮะวันนี้ไม่มีคนมารับครับ ได้ลองขึ้นรถเมล์ในชั่วโมงเร่งด่วนซะทีคับ รถแน่นใช้ได้ หนุกดีครับ ไม่เคยขึ้นรถที่คนแน่นแบบนี้เลย มาถึงมหาวิทยาลัยแล้วรู้สึกตัวลอยเลย ตอนนี้ก็มานั่งที่เก่าที่เดิมครับ

“แบ๊งค์มายังไงอ่ะ เราผ่านหน้าคอนโดก็ไม่เห็น” แมคเข้ามาทักคนแรกครับ

“วันนี้ขึ้นรถเมล์มาอ่ะ คนแน่นหนุกดี........อิอิ” แบ๊งค์ตอบทำหน้ากวน

“งั้นเอางี้ พรุ่งนี้เป็นต้นไปให้เราไปรับ-ไปส่งมั้ย” อยู่ดี ๆ แมคก็เสนอความคิดขึ้นมา

“แหะ ๆ (- -’) ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นก็ได้ ขึ้นรถเมล์ก็หนุกดีออก” แบ๊งค์เริ่มหาข้ออ้าง

“ไม่ได้นะเว้ย อึดอัดจะตาย อาจโดนล้วงกระเป๋าหรือไม่ก็โดนลวนลามนะเว้ย” อะไรมันจะขนาดนั้นเลยหรอ แล้วเมริงมาห่วงอะไรกรูส์เนี่ย หน้าอย่างกรูส์คงมีหรอกนะคนมาลวนลาม คิดมากว่ะ แบ๊งค์คิดในใจ ก่อนจะพูดออกไปว่า

“ไม่ต้องห่วงหรอก อีกแค่ 3 วันเอง เดี๋ยวพี่นุ่นก็กลับมาแล้ว”

“อีกอย่างแค่รถแน่นไม่ใช่ปัญหาหรอกนะ มันแน่นแค่ตอนเช้าเฉย ๆ แล้วตอนเย็นเรากลับกะกาวตลอด ไม่เห็นมีอะไรน่าเป็นห่วงอย่างที่นายคิดซะหน่อย” แบ๊งค์แย้งออกไป แมคทำหน้าเจื่อน ๆ แล้วอยู่ดี ๆ แมคก็ตะคอกออกมา

“ฟังเราหน่อย เราเป็นห่วงนะแบ๊งค์” อึ้งดิคับ ต่างคนต่างอึ้ง อึ้งกิมกี่ไปทั้งคูเลย แมคก็อึ้งที่พูดออกมา แบ๊งค์ดิคับยิ่งอึ้ง ทึ่ง เสียว อันหลังนี่ไม่เกี่ยวกันครับ อึ้งที่แมคมันพูดออก ได้คำว่าเป็นห่วงนั่นแหละคับ มันดูส่อแววอะไรบางอย่าง ท่าทางไม่น่าไว้ใจเลยอ่ะ

“อ้าว คุยอะไรกันอยู่วะ” กาวครับ รักมันตายเลยเข้ามาได้จังหวะชะมัด

“ไม่มีอะไรหรอก สัพเพเหระอ่ะ เพิ่งมาหรอ” แบ๊งค์ตอบบ้าง

“อืม แล้วเป็นไงบ้างวันนี้ขึ้นรถมาเอง” กาวถาม

“ก็ดีอ่ะคนแน่นดี อิอิ” แบ๊งค์ตอบ

ตอน นั้นก็แอบมองไปที่แมคนะครับ มันก็มองแบ๊งค์อยู่แล้ว แต่พอแบ๊งค์หันไปมันก็หลบสายตาไปมองอย่างอื่น เป็นแบบนี้ทั้งวันเลยครับ ต่างฝ่ายต่างไม่มีใครยอมพูดอะไร กาวมันก็ถามแต่แบ๊งค์ก็บอกไม่มีอะไร ก็อึดอัดนะครับได้แต่มองกันไปมองกันมา ไม่มีใครยอมพูดอะไรซักคำ แบ๊งค์ก็เฉย ๆ ไปครับ วันนี้แบ๊งค์ต้องไปนั่งเฝ้านายกาวอีกแล้วครับ ไม่เป็นไร ๆ ไหน ๆ ก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว ระหว่างที่นั่งรอก็อ่านหนังสือ แล้วฟังเพลงไปด้วยครับ ดีนะเนี่ยที่พกเครื่อง MP3 มาด้วยจะได้ไม่เบื่อ

“น้องแบ๊งค์ช่วยอะไรพี่หน่อยได้มั้ยครับ” พี่อาร์ทครับ อยู่ดี ๆ ก็เรียกแบ๊งค์ซะงั้น

“อะไรหรอคับ” แบ๊งค์ตอบไป

“ไปช่วยพี่ขนชุดนักกีฬาที่รถพี่หน่อย ได้มั้ยครับ” แบ๊งค์ก็เลยผงกหัวงึก ๆ แล้วลุกเดินตามพี่เค้าไปที่รถ พี่อาร์ทก็เปิดกระโปรงหลังรถออกมา ในนั้นก็มีชุดนักบาสประมาณ 7-8 ชุด ดูแล้วพี่อาร์ทก็น่าจะขนคนเดียวหมด แล้วทำไมต้องเอากรูส์มาด้วยวะ แบ๊งค์คิด

“น้องแบ๊งค์อาจคิดนะครับว่า ชุดแค่ไม่ชุดแค่นี้ทำไมต้องเอาน้องแบ๊งค์มาช่วยด้วย” ( แน่ะแอบรู้ทันแบ๊งค์อีก ) พี่อาร์ทพูดพร้อมกับส่งชุดมาให้ สามชุด

“พี่ไม่อยากเดินคนเดียวอ่ะ มันโหวง ๆ อ่ะครับ ไม่โกรธพี่นะ” พี่อาร์ทพูดแล้วยิ้มไปด้วย

“แบ๊งค์จะโกรธทำไมล่ะครับ แบ๊งค์เข้าใจเพราะแบ๊งค์ก็เคยเป็น” แบ๊งค์ตอบ พี่อาร์ทก็ยิ้ม ๆ ตอบ แล้วเราก็พากันไปเอาชุดให้โค้ชทีมบาส โค้ชก็แจกเสื้อให้นักกีฬาครับ แล้วให้นักกีฬาเอาไปเปลี่ยน ส่วนเด็กใหม่โค้ชเค้าก็เอาเสื้อกั๊กสีเขียวมาให้ใส่ทับเสื้ออีกทีครับ เพื่อแบ่งทีมเล่น

“น้องแบ๊งค์ครับ ฝากของหน่อยนะ“”พี่อาร์ทมาอีกแล้วครับ มาไม่ได้มาเปล่า ๆ เอาของมาฝากกันอีก มีกระเป๋าสตางค์ นาฬิกา โทรศัพท์มือถือ ของแต่ละอย่างดูแพง ๆ ทั้งนั้นเลย

“จะดีเหรอคับ แบ๊งค์ไม่กล้ารับไว้หรอก ถ้าทำหายขึ้นมาขายบ้านแล้ว ยังหาเงินมาซื้อคืนได้พอละป่าวก็ไม่รู้”
แบ๊งค์ตอบตามความรู้สึก พี่อาร์ทก็ยิ้มครับ

“ไม่เป็นไรหรอก พี่เชื่อนะว่าแบ๊งค์รักษาของ ของพี่ได้” แล้วพี่เค้าก็ยื่นของให้แบ๊งค์แล้วรีบวิ่งไปเข้าทีมบาส กลัวดิคับ ของแพงขนาดนี้ ถ้าหายขึ้นมาตายแน่ ๆ ตอนนี้จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว นั่งเฝ้าของ ของพี่อาร์ทอย่างเดียว เกร็งมากเลยครับ พี่อาร์ทก็คงสังเกตได้ เมื่อถึงเวลาพักเบรก พี่อาร์ทก็เดินเข้ามาหา

“ไม่ต้องระวังขนาดนั้นก็ได้ ถึงมันหายก็ไม่เป็นไร พี่ทำหายบ่อยจนชินแล้ว” พี่อาร์ทพูด

“โห!!!!!!พี่ถ้าหายบ่อยยิ่งต้องระวัง ไม่ใช่ปล่อยเลยตามเลย” แบ๊งค์ทักท้วง

“อ่ะคับ ๆๆ แล้วพี่จะระวังนะ” พี่อาร์ทรับปากแล้วยิ้ม ๆ แล้วไปเล่นบาสต่อ

วันนี้ซ้อมเสร็จค่อนข้างเย็นครับ ทุกคนดูเหนื่อย ๆ จังเหงื่อออกเต็มตัวเลย เห็นแล้วเหนื่อยแทน กาวมันขอตัวไปอาบน้ำครับ เหงื่อมันออกแยะมากมายเลย ระหว่างที่รอครับแบ๊งค์ก็มองหาพี่อาร์ทแต่ไม่เจอครับ หายไปไหนก็ไม่รู้ แล้วยังทิ้งของราคาแสนแพงไว้อีก มองซ้ายมองขวาก็ไม่มี

“มองหาใครอยู่หรอครับ น้องแบ๊งค์” พี่อาร์ทเดินมาจากข้างหลังครับ พี่เค้าไปอาบน้ำมานี่เอง นึกว่าหายไปไหน

“หาพี่อาร์ทนั่นแหละครับ จะเอาของมาคืน” แบ๊งค์ยื่นของทั้งหมดออกไปให้พี่อาร์ท

“กลัวพี่จะหาว่าแบ๊งค์เป็นขโมยขนาดนั้นเลยหรอคับ” ( แอบรู้ทันอีกแล้ว )

“ปะ..ป่าวคับ ” แบ๊งค์ตอบไปแบบอาย ๆ ที่ถูกรู้ทัน

“น้องครับ ทุก ๆ คนเลยวันนี้ไปกินหมูกระทะกันนะครับ พวกพี่หิวมากเลย อยากชวนน้องไป ไปกันให้ได้นะครับ ไม่ไปมีเคือง” ( โห...........แนวเผด็จการอีกแระ ) พี่ประธานชมรมพูดขึ้น แล้วกาวล่ะ กาวก็ต้องไปด้วยอ่ะดิ แล้วเราก็ต้องกลับบ้านเอง แล้วกรูส์มานั่งรอหาพระแสงดาบของ้าวอะไรเนี่ยตั้งหลายชั่วโมง แบ๊งค์คิดแล้วทำหน้าวิตกกังวล พี่อาร์ทคงสังเกตเห็น

“เป็นอะไรรึเปล่าครับ น้องแบ๊งค์หน้าตาไม่สู้ดีเลย”พี่อาร์ทถาม ไอ้กาวครับ มันคงรู้มันเลยเดินมาหาแบ๊งค์แล้วยิ้มแหย ๆ ประมาณว่าขอโทษ

“เราขอโทษว่ะ วันนี้แบ๊งค์คงต้องกลับเองง่ะ เราไม่รู้เรื่องจริง ๆ นะขอโทษด้วยที่ทำให้รอ” นั่นไง ทำไมซื้อหวยไม่ถูกแบบนี้วะ

“ไม่เป็นไรหรอกเดี๋ยวเรากลับเองก็ได้ เราเริ่มขึ้นรถเป็นแล้ว” แบ๊งค์ตอบไป

“ทำไมน้องแบ๊งค์ต้องกลับกับน้องกาวล่ะครับ” พี่อาร์ทสงสัย

“คือ......แบ๊งค์มันขึ้นรถไม่เป็นอ่ะครับ ผมเลยต้องพามันไปส่งทุกวัน” อ้าวไปบอกเค้าทำไม กรูส์อายนะเฟ้ย

“อ้าว......หรอนึกว่าขึ้นเป็นแล้วซะอีก”พี่อาร์ททำหน้าสงสัยมองมาที่แบ๊งค์ซึ่งยิ้มแหย ๆ ให้

“งั้นเอาแบบนี้ น้องแบ๊งค์ก็ไปกินหมูกระทะด้วยกันซิครับ เดี๋ยวพี่เลี้ยงก็ได้” พี่อาร์ทแนะ

“ไม่ได้หรอกคับ นี่เป็นการไปของชมรม แบ๊งค์ไม่ได้อยู่ชมรมนี้ซะหน่อย” แบ๊งค์ปฏิเสธ

“ไปเหอะแบ๊งค์ ไปด้วยกัน กลับคนเดียวเดี๋ยวไปฉุดใครเข้า อิอิ” ไอ้กาวแซว

“อ้าว!!!!!!!!!!!!!!!!!!ไอ้นี่ the peach band ( วอน ) ” แบ๊งค์แย้งขึ้น

“น้องแบ๊งค์ก็เป็นน้องรหัสพี่ ไปด้วยกันไม่เห็นจะเสียหายนี่ครับ” พี่อาร์ทยังคงพยายาม

“เฮ้ย!!!!!!!!!!ไอ้โป้ง กูพาน้องรหัสกู ไปด้วยได้มั้ยวะ” พี่อาร์ทตะโกนถามพี่ประธานชมรม

“เออ!!!มึงก็เอาไปดิ กินหลาย ๆ คนอร่อยดี” อ้าว.........อนุญาตซะงั้น แล้วแบ๊งค์ก็เลยต้องจำยอมไปกินหมูกระทะกับ
ชม รมบาส โดยที่แบ๊งค์ต้องนั่งรถพี่อาร์ทไป ( อีกแล้วหรอ ) เพราะไอ้กาวมันจะไปกับเพื่อนมันที่อยู่คณะบริหาร ชื่อ เก่ง อะไรเนี่ยแหละ และแล้วความเงียบ บวกกับความเกร็งก็กลับมาเยือนอีกครั้ง

“พี่ดูน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรอ” อยู่ดี ๆ พี่อาร์ทก็พูดขึ้น

“คับ ? ” แบ๊งค์ทำหน้างง

“ก็น้องแบ๊งค์ชอบทำท่าเกร็ง ๆ เวลาอยู่กับพี่ แล้วไม่เห็นยอมพูดอะไรเลย” พี่อาร์ททำท่าน้อยใจ

“คะ..คือแบ๊งค์ไม่รู้จะพูดอะไรอ่ะคับ” แบ๊งค์ตอบไปเสียงกระท่อนกระแท่น
บทที่ 5 เจ็ดวันอันตราย..........รึเปล่านะ(-_-')ตอนที่3

แล้วเสียง โทรศัพท์ของแบ๊งค์ก็ดังขึ้น เสียงนี้ไม่ใช่ใครอื่นไกลพี่นุ่นนั้นเองแบ๊งค์หันไปยิ้มแหย ๆ ให้พี่อาร์ทซึ่งยิ้มอยู่แล้ว ก่อนจะรับโทรศัพท์

“ฮัลโหลครับ”

“แบ๊งค์หรอ อยู่ไหนเนี่ย”

“บนรถพี่อาร์ทอ่ะ จะไปกินหมูกระทะ”

“อ่ะหรอ พี่อาร์ทคนที่เป็นพี่รหัสเราอ่ะนะ”

“คับ”

“แล้วไปกินในโอกาสไรอ่ะ”

“พอดีแบ๊งค์รอกลับพร้อมกาว แต่วันนี้เค้าเรียกให้นักบาสไปกินหมูกระทะด้วยกัน แบ๊งค์ก็เลยตกกระไดพลอยโจนไปด้วย แล้วป้าล่ะ อยู่ไหน”

“อ่ะหรอ ตอนนี้อ่ะกำลังทำกิจกรรมอยู่เลย รุ่นพี่กำลังเล่นละครเวทีให้ดู ฮามาก”

“อ่ะครับ”

“แล้วเรากลับไงล่ะ”

“คงกลับกะกาวมั้ง”

“อืมงั้นป้าไม่มีอะไรแระ โทรมาหาเฉย ๆ กลับดึกอย่าไปฉุดใครนะ” (-_-')

“อ่ะครับ” แล้วพี่นุ่นก็ตัดสายไป

“ถ้าน้องแบ๊งค์ พูดกับพี่เหมือนที่พูดกับเพื่อนเมื่อกี้ก็ดีสิครับ” อยู่ดี ๆ พี่อาร์ทก็พูดขึ้น

“ทำไมหรอคับ” แบ๊งค์ทำหน้าสงสัย

“มันจะได้ดูสนิทกว่านี้ไง”

พี่ อาร์ทหันมายิ้มให้แบบแปลก ๆ หุหุ รู้สึกไม่ดีเลยครับ แล้วเราก็มาถึงร้านหมูกระทะ แบ๊งค์ไม่รู้จักใครเลย ก็เลยถูกขนาบข้างโดยยายกาว และพี่อาร์ท ทุกคนกินกันไปแยะมากมายเลย เห็นแล้วยังอึ้ง ต่างจากแบ๊งค์ที่กินเรื่อย ๆ ไม่เยอะมากมาย

“ไม่อร่อยหรอครับ” พี่อาร์ทถามขึ้น

“ปะ...เปล่าคับ แบ๊งค์ไม่ค่อยหิวเท่าไหร่อ่ะครับ” แบ๊งค์ตอบไป

พวกเราก็กินกันไปเรื่อย ๆ จนกระทั่ง 4 ทุ่มกว่า ๆ ทุกคนกำลังจะแยกย้ายกันไปแต่พี่โป้งพูดขึ้นก่อน

“เดี๋ยวเราไปต่อที่คาราโอเกะกันมั้ย ใครไปได้ก็ไป ใครไปไม่ได้ก็ไม่เป็นไร”

แบ๊งค์รับหันไปมองหน้ากาวครับ มันก็หัวเราะแหะ ๆ เป็นอันรู้กันว่ามันไปแน่ ๆ

“น้องแบ๊งค์จะไปต่อกับพวกพี่มั้ยครับ” พี่อาร์ทถาม

“อือ..คงไม่ล่ะครับแบ๊งค์ง่วงนอน” แบ๊งค์ตอบพร้อมส่ายหัว

“แล้วนี่จะกลับบ้านยังไงอ่ะครับ” พี่อาร์ทยังคงเป็นห่วง

“เดี๋ยวคงถามสายรถเมล์จากกาว แล้วไปรอที่ป้ายอ่ะครับ” แบ๊งค์ตอบไปเสียงเบา

“งั้นเอาแบบนี้ดีกว่า เดี๋ยวพี่ไปส่ง พี่ไม่อยากไปต่อแล้วเหมือนกัน” พี่อาร์ทแนะ

“ไม่รบกวนดีกว่านะครับ” แบ๊งค์ปฏิเสธ

“ห้ามปฏิเสธสิครับ พี่เป็นคนพาน้องแบ๊งค์มาลำบากนะ พี่ต้องรับผิดชอบสิครับ”

พี่ อาร์ทแย้งกลับบ้าง แบ๊งค์ก็เลยผงกหัวรับหงึก ๆ ตามเคย ตอนนี้ทุกคนแยกย้ายกันไปหมดแล้ว บางคนก็กลับบ้าน บางคนก็ไปต่อกับพี่โป้ง ตอนนี้แบ๊งค์อยู่ในรถพี่อาร์ทเรียบร้อยแล้ว ง่วงด้วยครับ

“หนาวหรอครับ” พี่อาร์ทถามหลังเห็นแบ๊งค์นั่งกอดอกแน่นไม่พูดไม่จา

“ครับ นิดหน่อย”

พอ พี่อาร์ทได้ยินแบบนั้นก็เอื้อมมือไปเอาเสื้อกันหนาวที่หลังรถมาคลุมให้ แบ๊งค์เลยตอบขอบคุณไป แล้วใบหน้าก็แดงเพราะเขิน แล้วแบ๊งค์ก็เผลอหลับไปเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ( อีกแล้ว ) มารู้สึกตัวตอนที่พี่อาร์ทเรียก

“น้องแบ๊งค์ครับ ตื่นได้แล้ว ถึงแล้วครับ” พี่อาร์ทเรียกด้วยเสียงนุ่ม

“อ่ะครับ ขอบคุณครับ” ขณะกำลังจะปิดประตูรถ พี่อาร์ทก็เรียก

“เดี๋ยวครับน้องแบ๊งค์!!!”

“อะไรหรอคับ”

“คือ........พี่ขอเบอร์โทรน้องแบ๊งค์หน่อยได้มั้ยครับ”

(o_O) อึ้งดิครับ วันนี้มันอะไรเนี่ย มีแต่คนทำท่าแปลก ๆ แต่แบ๊งค์ก็ให้เบอร์พี่อาร์ทไปนะครับ พี่อาร์ทเค้าบอกว่าอยากได้เบอร์แบ๊งค์เพราะแบ๊งค์เป็นน้องรหัสของพี่เค้า แต่พี่เค้ายังไม่มีเบอร์ และเผื่อมีอะไรให้ช่วย (แล้วกรูส์จะช่วยอะไรเค้าได้เนี่ย ) จะได้โทรหาได้สะดวก แล้วแบ๊งค์ก็เดินงัวเงียขึ้นไปที่ห้อง วันนี้ซกมกครับไม่อาบน้ำ พอถึงห้องหลับเป็นตายกลายเป็นศพเลย

~ U~u..uu แน่ใจแล้วหรอ ที่คิดจะมาคบคบกัน จั๊ดจั๊ดจาดีดาดา~

เสียงโทรศัพท์แบ๊งค์เองครับ เสียงนี้แสดงว่ามีเบอร์แปลกโทรมา ไม่ได้อยู่ใน contact ของแบ๊งค์ แล้วใครเนี่ยโทรมาแต่เช้าเลย

“ฮัล~โหล~ค้าบบบบ” แบ๊งค์รับเสียงงัวเงีย

“ตื่นได้แล้วครับ น้องแบ๊งค์” พี่อาร์ทครับ พี่อาร์ทโทรมา ตาสว่างเลยครับ

“มีอะไรรึเปล่าครับ พี่อาร์ท”

“อ่ะครับ คือวันนี้ น้องแบ๊งค์ยังต้องขึ้นรถเมล์ไปมหาลัยอยู่ใช่มั้ยครับ”

“อ่ะครับ ใช่ครับ” แบ๊งค์งง ๆ แต่ก็ตอบไป

“งั้นเดี๋ยวพี่ไปรับนะครับ ห้ามปฏิเสธพี่ด้วย ถึงแล้วจะโทรหานะครับ....ตื้ด...ตื้ด...” อ้าว

“เดี๋ยวสิครับ พี่อาร์ท พี่อาร์ท”

แค่ นั้นแหละครับนักวิ่งทีมชาติก็ทีมชาติเหอะ เจอแบ๊งค์เข้าไปคงชิดซ้าย ตอนนี้แบ๊งค์รีบอาบน้ำแต่งตัวใหญ่เลยครับ อาบน้ำนี่อาจนานหน่อยเพราะ กำลังเช็คบิลเบ็ตเสร็จรวมของที่หมักหมมไว้เมื่อคืนด้วย แต่ก็ทำอย่างสะอาดเรียบร้อยนะครับ จนออกมาเป็นแบ๊งค์คนเดิม ที่ดูสะอาดเรียบร้อยไม่เปลี่ยนแปลง 07.15 น. พี่อาร์ทโทรมาแล้วครับบอกว่าอยู่หน้าคอนโด แบ๊งค์ก็เลยลงไปหา แล้วก็ไปมหาวิทยาลัยครับ พี่อาร์ทก็ยังคงชวนคุยไปเรื่อยนะครับ ระหว่างทางที่อยู่บนรถ แบ๊งค์ก็เริ่มหายเกร็งลงมาบ้าง แต่ก็ยังเกร็งอยู่นะครับไม่มากเหมือนครั้งก่อน ๆ เฉย ๆ พี่อาร์ทบอกครับวันนี้ อาจมีการไปกินกันอีกเพราะวันศุกร์แล้ว พี่อาร์ทเค้ากลัว แบ๊งค์กลับไม่ได้ ( เหมือนกรูส์เป็นภาระเรยฟ่ะ ) พี่เค้าเลยขออาสาพากลับบ้านอีก แบ๊งค์พยายามปฏิเสธ แต่พี่อาร์ทก็หาเหตุผลมาอ้าง จนในที่สุดแบ๊งค์ก็ต้องยอมให้พี่อาร์ทมาส่งอีกครั้ง

ตอนนี้มาถึงมหาวิทยาลัยแล้วครับ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าจะไปสิงสถิตที่ไหน ที่เก่าเจ้าประจำแหละครับ ม้าหินอ่อนหน้าคณะ

“แบ๊งค์วันนี้ มายังไง” แมคครับ มันเข้ามาทักอีกแล้ว

“พี่อาร์ทไปรับมาอ่ะ มากะพี่อาร์ท” แบ๊งค์ก็ตอบออกไป

“แล้วพี่เค้าไปรับได้ยังไง” แมคเริ่มซักครับ

“พี่เค้าโทรหาเราตอนเช้า แล้วบอกว่าจะมารับอ่ะ” แบ๊งค์เริ่มทำหน้าไม่พอใจที่ถูกถาม

“พี่เค้ามีเบอร์แบ๊งค์ด้วยหรอ เอาไปได้ยังไง” มันยังซักต่อ ไม่มองหน้ากรูส์เรย ตอนนี้หงิกยิ่งกว่าม้าหมากรุกไปแล้ว เลยโดนระเบิดลงไป 1 ลูก

“เราให้พี่เค้าไปเองแหละ แล้วก็เลิกถามเราซะที ทำอย่างกะเราเป็นนักโทษไปได้ จะรู้ไปทำไมมากมาย แม่เราก็ไม่ใช่ ขนาดแม่เรายังไม่เคยถามอะไรเราแบบนี้เลย พอได้แล้ว น่ารำคาญ” จบสิครับ แมคหน้าถอดสีแบบเห็นได้ชัด

“ระ....ระ...เราขอโทษ เราแค่เป็นห่วง” เห็นหน้าแมคก็สงสารครับแต่ก็ยังโกรธอยู่

“เรารู้ว่านายเป็นห่วง แต่พี่เค้าก็ไม่ใช่คนอื่นไกล พี่รหัสแบ๊งค์เองใคร ๆ ก็รู้จักขอบคุณนายด้วยละกันที่เป็นห่วงเราขนาดนี้” แบ๊งค์เริ่มเสียงค่อยลง แมคเลยเริ่มยิ้มออกได้

“ทีหลังก็อย่าซักเราแบบนี้อีกล่ะ เราไม่ใช่นักโทษ ไม่ปลื้ม!!!” แบ๊งค์พูดออกไป

“อืม....เราไม่ทำอีกแล้ว เราสัญญา” แหะ ๆ (- -')ทำไมมันดูแปลก ๆ วะทำหน้าระรื่นพิกล

“อ้าว!!!!!ไอ้ตัวเล็กมานั่งที่เดิมเลยนะ” พี่ตั้มเข้าทักอีกแล้วครับ

“หวัดดีค่ะน้อง” พี่ปอยก็มาด้วยครับ

“ไม่ค่อยได้เจอกันเลยนะไอ้ตัวแสบ” พี่ตั้มพูดพร้อมจ้องหน้า ยอมซะที่ไหนล่ะครับจ้องมา ก็จ้องตอบดิ กลัวอะไร แล้วพูดออกไปว่า

“พอดีไม่อยากเจออ่ะครับ กลัวว่าถ้าเจอเดี๋ยวมีเฮ”

“กลัวซะที่ไหนล่ะ” พี่ตั้มย้อนครับ

“นี่พอได้แล้ว หยุดทั้งสองคนเลย ทั้งไอ้ตัวเล็ก ไอ้ตัวใหญ่ อะไรกันนี่กะจะฟัดกันแต่เช้าเลยหรอ” พี่ปอยตัดบท

“โห...ปอยก็น้องเค้า..”

“หยุด!!!!!!ปอยไม่ปลื้มนะจบ!!!!”

พี่ปอยตัดบทพี่ตั้มครับ ตอนนี้พี่ตั้มทำหน้างอนไปแล้ว อิอิ สมน้ำหน้า ตอนนี้เลยเปลี่ยนมาสู้กันทางสายตาแทน

“เออนี่ น้องแบ๊งค์ได้เจอ ครีมกับผิงบ้างมั้ยคะ”

“ทำไมหรอคับ” แบ๊งค์สงสัย

“คือพี่อยากให้เค้ามาช่วยเรื่องกีฬามหาวิทยาลัยอ่ะค่ะ อยากให้เป็นหลีดคณะ”

“อ่ะครับ แบ๊งค์ไม่ค่อยได้เจอเท่าไหรนะ ก็เจอกันเฉพาะตอนเรียน สองคนนี้ตอนนี้กำลังหลงรุ่นพี่ในชมรมเทนนิสครับ ว่างทีไรอยู่ชมรมตลอด” แบ๊งค์อธิบาย

“ถ้าเจอ ช่วยบอกให้เค้ามาคุยกับพี่ด้วยนะคะ”

“ได้ครับ” แบ๊งค์รับปาก

วันนี้ ไอ้กาวไม่มาครับ สงสัยแฮงค์จากเมื่อคืนแน่ ๆ ครับ แล้วตอนกลางวันแบ๊งค์ก็ได้เจอกับ 2 สาวนักกีฬาพอดี ..ใครล่ะครับ ก็ครีมกับผิงไง แบ๊งค์เลยบอกเรื่องที่พี่ปอยฝากมาบอกให้สองคนนั้นฟัง สองคนนั้นก็ทำท่าคิดอยู่พักใหญ่ แบ๊งค์ก็เลยแกล้งบอกไป ว่าถ้าเป็นหลีดอาจจะป็อปขึ้นมาได้ ไม่แน่อาจใครบางคนอาจหันมาสนใจก็ได้ คนเป็นหลีดเกิดทุกราย แค่นั้นแหละครับ สองสาวนักกีฬาก็รีบไปหาพี่ปอยทันที แหะ ๆ ตลกดีครับ

มาถึงตอนเลิกเรียน พี่อาร์ทโทรมาอีกแล้วครับถามว่าอยู่ไหน พอบอกว่ากำลังจะออกไปขึ้นรถเมล์เท่านั้นแหละ พี่แกวางสายแล้ววิ่งมาจากไหนก็ไม่รู้ มาดึงแขนแบ๊งค์ไว้ คนแถวนั้นมองเป็นตาเดียวเลย พี่อาร์มเห็นแบบนั้นก็เลยปล่อย

“มีอะไรรึป่าวครับ รีบเชียว” แบ๊งค์ถาม
“ยังไม่ต้องรีบกลับนะครับ เดี๋ยวพี่ไปส่ง” พี่อาร์ทพูดไปหอบไป

“ไม่เป็นไรดีกว่าครับ เดี๋ยวแบ๊งค์จะไปแล้ว” แบ๊งค์ตอบแบบยิ้ม ๆ

รถ มาพอดีครับ แบ๊งค์เลยรีบวิ่งไปขึ้นรถโดยไม่ได้ล่ำลา ปล่อยให้พี่อาร์ทยืนงงอยู่คนเดียว พอนั่งรถไปได้ซักพัก โทรศัพท์ก็ดังขึ้นครับ พี่อาร์ทนั่นเอง โทรมา ไม่รู้มีอะไรรึเปล่า แบ๊งค์ก็เลยรับสายไป

“ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะครับ” พี่อาร์ทพูดขึ้นมาซะงั้น

“อะไรหรอครับ” แบ๊งค์ยังงอยู่

“ก็น้องแบ๊งค์อ่ะครับ ดื้อจัง พี่บอกจะไปส่งก็ไม่ยอม แถมยังวิ่งหนีพี่ไปขึ้นรถจนได้ ทีหลังห้ามทำแบบนี้นะครับ ดื้อจัง ไม่น่ารักเอาซะเลย อีกอย่างพี่เป็นห่วงนะครับ” พี่อาร์ทพูดซะยาวเลย

“อ่ะครับ คือแบ๊งค์ไม่อยากทำให้พี่อาร์ทลำบากอ่ะครับ แล้ววันนี้พี่อาร์ทจะได้ไปเที่ยวกับเพื่อน ๆ ในชมรมด้วยไม่ต้องห่วงแบ๊งค์หรอกคับ” แบ๊งค์อธิบาย

“ถึงจะอย่างนั้นก็เหอะครับ สัญญากับพี่ได้มั้ยครับว่าจะไม่ทำแบบนี้อีก” อ้าว!!!!!ซะงั้น

“.........เออ..........ก็ได้ครับ” แบ๊งค์รับปาก

“ดีมากครับ เด็กดื้อ แค่นี้นะครับ”

พี่อาร์ทวางสายไปพร้อมกับเสียงหัวเราะ หึหึเบา ๆ

วันนี้ ถึงคอนโดเร็วครับ วันศุกร์อีกซะด้วย พี่นุ่นก็จะมาวันอาทิตย์ ไม่รู้จะทำอะไรครับ เลยทำความสะอาดห้องซะเลย ก็ปัดกวาดเช็ดถูหมดแหละครับ เว้นห้องพี่นุ่นเท่านั้น เดี๋ยวป้าแกจะไม่ปลื้ม เพราะว่าไปยุ่มย่ามกับของ ๆ แก เสร็จแล้วครับ กว่าจะเสร็จเล่นเอาเหนื่อยเลยนะเนี่ย พอแบ๊งค์ทำงานทุกอย่างเสร็จก็ไปอาบน้ำครับ แล้วก็กะว่าจะออกมานั่งเล่น MSN ต่อ พอเปิด MSN ก็มีเมลล์ใหม่แอดมาครับ คนแปลกหน้าครับ เค้าใช้ชื่อแบบนั้นจริง ๆ


คนแปลกหน้า say: ดีคับ

badboy_be_sadboy say: ครับ

คนแปลกหน้า say: ชื่อไรอ่ะ

badboy_be_sadboy say: แบ๊งค์ แล้วนายอ่ะ

คนแปลกหน้า say: ไม่บอกได้มั้ยครับ

badboy_be_sadboy say: ซะงั้นอ่ะ

คนแปลกหน้า say: โทดทีนะเราแค่อยากมาคุยกับแบ๊งค์เฉย ๆ

คนแปลกหน้า say: แต่แบ๊งค์ไม่ต้องรู้หรอกว่าเราเป็นใคร

badboy_be_sadboy say: ซะงั้นอ่ะ แล้วเราจะเรียกนายว่าอ่ะไรดีอ่ะ

คนแปลกหน้า say: อืม.........โต้ก็ได้อ่ะ

badboy_be_sadboy say: โต้นี่ไม่ใช่ชื่อนายจริง ๆ ใช่มะ

คนแปลกหน้า say: อืม

badboy_be_sadboy say: อืมก็ได้ ๆๆ เรียกนายว่าโต้ละกัน

คนแปลกหน้า say: ครับ

คนแปลกหน้า say: แบ๊งค์เรียนที่ไหนหรอ

badboy_be_sadboy say: มหาวิทยาลัย.........................อ่ะ

คนแปลกหน้า say: อ่ะครับ

badboy_be_sadboy say: นายอ่ะ

คนแปลกหน้า say: ไม่บอกได้มั้ยครับ

badboy_be_sadboy say: อารายฟะ

badboy_be_sadboy say: นั่นก้อไม่บอก นี่ก้อไม่บอก

badboy_be_sadboy say: แบ๊งค์ชักไม่ปลื้มแล้วนะ

คนแปลกหน้า say: ขอโทดครับ

badboy_be_sadboy say: อืม ๆ

คนแปลกหน้า say: เราแค่อยากมารู้จักแบ๊งค์เฉย ๆ

คนแปลกหน้า say: แบ๊งค์..........อย/สส/นน เท่าไหร่คับ

badboy_be_sadboy say: 18/170/53 นายอ่ะ

คนแปลกหน้า say: 18/178/60 ครับ

badboy_be_sadboy say: อืม ๆ

คนแปลกหน้า say: ที่ดิสรูปแบ๊งค์หรอครับ

badboy_be_sadboy say: อืมช่าย

คนแปลกหน้า say: น่ารักดีนะ

badboy_be_sadboy say: แหะ ๆ ถ้าบอกว่าหน้าลาวจะดีใจกว่านี้นะ

คนแปลกหน้า say: ซะงั้นอ่ะครับ

badboy_be_sadboy say: จริง ๆ นะ
บทที่6 เจ็ดวันอันตราย.....รึป่าวนะ (-_-') ตอนที่ 4

คนแปลกหน้า say: ทำไมพูดแบบนั้นล่ะครับ

badboy_be_sadboy say: อ่ะนะ

คนแปลกหน้า say: แบ๊งค์เป็นกทม. รึป่าวคับ

badboy_be_sadboy say: ไม่อ่ะ เป็นคนเชียงใหม่

คนแปลกหน้า say: งั้นหรอครับ

คนแปลกหน้า say: เป็นไงบ้างครับเปิดเทอมใหม่

badboy_be_sadboy say: ก็หนุกดีอ่ะ บางทีก็น่าเบื่อ

คนแปลกหน้า say: รุ่นพี่ดุหรอครับ

badboy_be_sadboy say: ปามานนั้นอ่ะ

badboy_be_sadboy say: เด๋วดีเด๋วร้าย เดาใจยากส์

คนแปลกหน้า say: อ่ะครับ

คนแปลกหน้า say: แล้ววันนี้จะนอนกี่โมงเนี่ย

badboy_be_sadboy say: ไม่รู้ดิ คืนวันศุกร์ด้วย

badboy_be_sadboy say: กะว่าจะเล่นเกม/เอมไปเรื่อย ๆ อ่ะ

คนแปลกหน้า say: แบ๊งค์เล่นเอมทุกวันหรอครับ

badboy_be_sadboy say: โดยรวมก้อทุกวันนะ มีไรหรอ

คนแปลกหน้า say: ป่าวครับ จะได้เข้ามาคุย

badboy_be_sadboy say: อืม ๆ

คนแปลกหน้า say: คืนนี้อย่านอนดึกได้มั้ยครับ

badboy_be_sadboy say: ทะมายล่ะ

คนแปลกหน้า say: เด๋วเสียสุขภาพ ผมเป็นห่วงนะครับ

badboy_be_sadboy say: เหอ ๆ ซะงั้น

คนแปลกหน้า say: นะครับ

badboy_be_sadboy say: อืม ๆ วันนี้ไม่โต้รุ่งกะด้าย

badboy_be_sadboy say: ซัก เที่ยงคืนฝ่า ๆ ค่อยนอนละกาน

คนแปลกหน้า say: ครับ

คนแปลกหน้า say: เด๋วผมไปก่อนนะ

badboy_be_sadboy say: อืม บายคับ

คนแปลกหน้า say: บายครับ

คนแปลกหน้า say: หลับฝันดีนะครับ

badboy_be_sadboy say: ฝานเดเช่นกาน

ไป แล้วนายโต้คนแปลกหน้า หึหึ ตลกดีนะครับอยู่ดี ๆ ก็มาเป็นห่วง เค้าเป็นใครเราก็ยังไม่รู้เลย แต่คืนนั้นแบ๊งค์ก็นอนตอนเที่ยงคืนจริง ไม่รู้ทำไมต้องไปทำตามที่นายโต้บอกด้วยก็ไม่รู้ เนี่ยแหละครับข้อเสียร้ายแรงของแบ๊งค์ เชื่อคนง่ายมากส์ถึงมากที่สุด เผลอหลับไปแล้วครับ คงเพราะเหนื่อยจากการทำงานบ้านด้วยแหละ คืนนี้หลับสบายจริง ๆ............

แล้ววันนี้แบ๊งค์ก็ตื่นมาประมาณ 12.30น. ครับ วันเสาร์อีกแล้ว ได้ตื่นสาย ( บ่าย ) ตามเคย สบายจริง ๆ โทรศัพท์ดังขึ้นอีกแล้วครับ พี่นุ่นนั่นเองโทรมาหาแต่เช้าเลยนะ ( บ่ายแล้วตะหากเฟ้ย ) ก็รับสายไปครับ เสียงป้าแก ร่าเริงมากส์ ไปกินอะไรมาเนี่ย

“แบ๊งค์!!!!!~ตอนนี้พี่กำลังซื้อของฝากอยู่อ่ะ แบ๊งค์อยากได้อะไร” พี่นุ่นถามครับ

“ของที่ระทึก เอ้ย! ระลึกอ่ะไม่เอานะ ขอเป็นขนมดีกว่า พวกผลิตภัณฑ์แปรรูปจากทะเลอ่ะป้า ปลาหมึก ปลาเส้นอารายประมาณนี้อ่ะ” แบ๊งค์แนะ

“เอางั้นหรอ อืมได้เดี๋ยวป้าจัดให้!!!!! ” พี่นุ่นพูดเน้นเสียง

“อ่ะครับ ขอบคุณค้าบ” แบ๊งค์ขอบคุณไป

“อ่ะจ้า ไม่มีอะไรแล้ว แค่นี้น้า บายจ้า” พี่นุ่นวางสายไปแล้วดูมีความสุขจัง

แล้ว แบ๊งค์ก็กลับมาทำกิจกรรมที่ชอบที่สุด นั่นคือเล่นเกมนั่นเอง เล่นไปได้อยู่หลายชั่วโมงแล้วครับ หิวจังมองนาฬิกาอีกที อ่ะ..จ๊ากกกก(o_O)ห้าโมงกว่าแล้ว ตื่นมาตั้งแต่บ่ายยังไม่ได้กินอะไรเลย กำลังจะไปคว้ากระเป๋าสตางค์ลงไปซื้อข้าว โทรศัพท์ก็ดังขึ้นครับ พี่อาร์ท โทรมาอีกแล้ว

“น้องแบ๊งค์อยู่ไหนครับเนี่ย” พี่อาร์ทถาม

“อยู่คอนโดครับ กำลังจะไปซื้อข้าวกิน” แบ๊งค์ตอบไป

“หรอ งั้นดีเลยเดี๋ยวพี่ไปรับแล้วเราไปหาอะไรกินกันนะ” พี่อาร์ททำเสียงดีใจ

“ ไม่ดีกว่าครับ เดี๋ยวแบ๊งค์ไปกินเองดีกว่า” แบ๊งค์พยายามปฏิเสธ

“ ไหนว่าจะไม่ดื้อกับพี่ไงครับ” พี่อาร์ททำเสียงเศร้า

พอ ได้ยินแบบนั้น ประกอบกับพี่อาร์ทหาเหตุผลต่าง ๆ นานา แบ๊งค์ก็เลยใจอ่อน ยอมไปกินข้าวกับ

[iamao12]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

รีบๆมาต่อเน้อออออออ

[GK1702]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

(ต่อคับต่อ)
###############
พี่เค้าอีกจนได้ โดยที่พี่เค้าจะมารับแบ๊งค์ตอน 6 โมงเย็น แบ๊งค์เลยไปแต่งตัวรอ ก็ไม่ได้แต่งเวอร์อะไรหรอกคับ แค่เปลี่ยนจากกางเกงขาสั้น มาเป็นกางเกงยีนส์สีเข้มให้ดูดีขึ้น ส่วนเสื้อก็ยังเป็นเสื้อยืดตัวเดิมแหละครับ พอถึงเวลา 6 โมงเย็นพี่อาร์ทก็โทรมาเลยครับ ตรงเวลาจัง แฮะ แบ๊งค์ก็เลยลงไปหา

“ มาตรงเวลาจังนะครับ” แบ๊งค์ทักขึ้นเมื่อขึ้นรถ

“ อ่ะครับ ไปกินไหนกันดีเอ่ย” พี่อาร์ทถาม

“ แล้วแต่สิครับ แบ๊งค์ไม่เสนอความเห็นอะไร

“ งั้นไปที่นี่ดีกว่า อาหารอร่อยมากเลยครับ” พี่อาร์ทพูดแล้วยิ้มมุมปาก

เอ.... รู้สึกว่ามันจะยังไง ๆ แล้วนะเนี่ย พอไปถึงร้านครับแทบไม่กล้าลงจากรถเลย พี่อาร์ตพามากินที่ร้านอาหาร ไม่สิ น่าจะเป็นภัตตราคารกึ่งผับมากกว่า เพราะมันค่อนข้างหรูหรา ไฮโซ ใหญ่โต โอ้โหแฮะ ( เวอร์ไปป่าวเนี่ยครับ ) ตั้งอยู่ที่ซอยทองหล่อครับ แบ๊งค์ไม่กล้าลงรถหรอกครับในร้านมีแต่คนแต่งตัวดี ๆ ไฮโซ ๆ ทั้งนั้น พี่อาร์ทก็ใช่ย่อยแต่งดัวดูคุณหนูซะ แต่แบ๊งค์อ่ะจิเด็กบ้านนอกชัด ๆ แร้นกรูส์จะโดนยามจับโยนออกมามั้ยเนี่ย แบ๊งค์คิดในใจ

“ลงรถสิครับ น้องแบ๊งค์ เป็นอะไรรึเปล่าหน้าตาดูไม่ดีเลย” พี่อาร์ทสังเกตเห็นแล้วครับ

“ค...คือ แบ๊งค์ว่ามันหรูไปสำหรับแบ๊งค์อ่ะครับ” แบ๊งค์ตอบหน้าแหย ๆ

“พี่อาร์ทน่าจะบอกก่อนนะครับ แบ๊งค์จะได้แต่งตัวให้ดีกว่านี้” แบ๊งค์พูดเสียงเบาลง ๆ

“ไม่เป็นไรหรอกครับ น้องแบ๊งค์แต่งตัวแบบนี้ก็น่ารักดีออกนี่ครับ” พี่อาร์ทพูดปลอบ

“เข้าไปกันเถอะ พี่หิวแย่แล้วครับ” พี่อาร์ทพูดพร้อมลากแบ๊งค์ลงรถจนได้ในที่สุด ในร้านดูมีแต่พี่ไฮน้องไฮ ( ไฮโซอ่ะครับ ) ทั้งนั้นเลยครับ ทำตัวไม่ถูกเลย ได้แต่เดินก้มหน้าตามพี่อาร์ท อย่างเดียว รู้สึกว่าจะมีคนรู้จักพี่อาร์ทเยอะเหมือนกัน นะครับแต่แบ๊งค์ไม่ค่อยได้สนใจมองใครเท่าไหร่ ก้มหน้าอย่างเดียวเลย พี่อาร์ทคงรู้ว่าแบ๊งค์เขิน ๆ เลยเลือกโต๊ะที่อยู่ข้างในสุด ที่ไม่ค่อยมีคนพลุกพล่านให้ พนักงานเสิร์ฟเอาเมนูมาให้ครับ จ๊ากกกกกก(o_O)มีแต่ของแพง ๆ ทั้งนั้น เกิดมากรูส์ยังไม่เคยกินเลยนะเนี่ย ไม่รู้จะสั่งอะไรเลยครับ

“กินอะไรดีครับ น้องแบ๊งค์” พี่อาร์ทถาม

“ ตามใจพี่อาร์ทแล้วกันครับ” หน้าเริ่มซีดแล้วครับ แล้วพี่อาร์ทก็สั่งเป็น ทีโบนสเต็กมา 2 ที่ครับ พอพนักงานเดินออกจากโต๊ะไป แบ๊งค์ก็รีบพูดกับพี่อาร์ทเลยครับ

“ พี่อาร์ท แบ๊งค์กินไม่เป็นหรอกนะ ของพวกนี้อ่ะ ” แบ๊งค์ทำหน้าตาตื่น

“ อีกอย่าง......แบ๊งค์คงมีเงินไม่พอไปแชร์กับพี่อาร์ทด้วย” แบ๊งค์เริ่มเศร้าครับ แต่พี่อาร์ทสิ หัวเราะยกใหญ่เลยแล้วพูดครับ

“ไม่ต้องกลัวหรอก ก็แค่หั่น ๆ เอาใส่ปากแล้วเคี้ยวเท่นั้นเอง” พี่อาร์ทพูดติดตลก

“ แล้วเรื่องเงินอ่ะไม่ต้องกังวล เดี๋ยวมื้อนี้พี่เลี้ยงเอง พี่เป็นคนพาเรามานะ”

“ แต่แบ๊.......”

“ ห้ามพูดว่าเกรงใจ เรานี่ขี้เกรงใจจังนะ แม่คงสอนมาแบบนี้ล่ะสิ ” พี่อาร์ททำเสียงเข้ม

“ ความเกรงใจอ่ะมีไว้มันก็ดีนะ แต่เราอ่ะมีมากไปป่าว” พี่อาร์ทจ้องหน้าแบ๊งค์ครับ

“ ค...คับ ” แบ๊งค์นั่งก้มหน้า ตอนนี้เหมือนครูปกครองกับเด็กที่ทำผิดระเบียบเลย พี่อาร์ทคงสังเกตได้ พออาหารมาเสิร์ฟ พี่อาร์ทก็เลยชวนแบ๊งค์กินยกใหญ่ แบ๊งค์ก็กินไปแบบเงียบ ๆ พี่อาร์ทเห็นแบบนั้นก็เลยยื่น ส้อมที่มีสเต็กติดอยู่มาให้

“อ่ะ กินซะเดี๋ยวพี่ป้อนเอง” พี่อาร์ทคะยั้นคะยอป้อนให้ได้

“ เอ่อ ไม่เป็นไรหรอกครับ” แบ๊งค์ส่ายหัว

“ ไหนว่าจะไม่ดื้อไง ไม่กินพี่งอนจริง ๆ ด้วย” แบ๊งค์ก็เลยต้องยอมให้พี่อาร์ทป้อนครับ แล้วพี่อาร์ทก็กลับมายิ้ม ทำหน้าตามีความสุขเหมือนเดิม พอกินเสร็จพี่อาร์ทก็สั่งไอศกรีม มาเลี้ยงแบ๊งค์ครับเป็นไอศกรีม รสชอคโกแลตของโปรดเลย แบ๊งค์เลยกินไปแบบลืมตัว อร่อยมากครับ มารู้ตัวตอนที่พี่อาร์ทหัวเราะหึหึ เบา ๆ นั่นแหละ อายหน้าแดงเลยครับ ก็เลยหยุดกินไว้ก่อน

“ไอศกรีมไม่อร่อยหรอ อยุ่ ๆ ก็ไม่กิน” พี่อาร์ทแปลกใจ

“เปล่าครับ พอดีลืมตัว” แบ๊งค์ตอบเสียงค่อย

“ ฮะฮะ ไม่เป็นไรหรอก พี่ว่าน่ารักดีออก ดูเป็นกันเองดี” พี่อาร์ทพูดไปหัวเราเบา ๆ ไป แบ๊งค์ก็เลยกินต่อครับ แต่ไม่เหมือนเมื่อกี้นะ คราวนี้ค่อย ๆ ละเลียดทานเข้าไปรักษามารยาทให้พี่เค้าหน่อย ( ซึ่งความจริงแบ๊งค์ไม่ค่อยมีมารยาทซักเท่าไหร่หรอก..อิอิ ) พอทานเสร็จพี่อาร์ทก็สั่งคิดเงินแล้วเราก็มาที่รถครับ พอแบ๊งค์ขึ้นรถก็เอาอีกแล้วครับ ทำไมแอร์รถพี่อาร์ทเนี่ยเย็นจังหนาวอีกแล้ว เป็นไปตาม step เดิมครับพี่อาร์ทก็เอาเสื้อกันหนาวมาคลุมให้ แล้วแบ๊งค์ก็เข้า step หนังท้องตึงหนังตาหย่อนครับ หลับไปตามระเบียบ รู้สึกอุ่นดีจัง

“น้องแบ๊งค์ครับ น้องแบ๊งค์ตื่นมาดูหน่อยสิครับ” พี่อาร์ทปลุกครับ

“ ถึงแล้วหรอครับ” แบ๊งค์งัวเงียขึ้นมา คิดว่าถึงคอนโดครับ นี่เราหลับไปนานเท่าไหร่เนี่ย พอมองออกไปก็ต้องตะลึงครับ ไม่ใช่คอนโดครับ ตอนนี้เรากำลังอยู่บนถนนอักษะ ทางไปพุทธมณฑลอ่ะครับ เป็นถนนที่สวยมาก

“คือพี่เห็นน้องแบ๊งค์หลับอยู่ แล้ว....พี่ยังไม่อยากกลับบ้านเลยพาน้องแบ๊งค์มานั่งรถเล่นดูอะไรสวย ๆ อ่ะครับ ไม่โกรธพี่นะ แบ๊งค์ก็ส่ายหัวครับ ก็สวยจริง ๆ ครับถนนอักษะ ตอนกลางคืนไม่ค่อยมีรถหนาแน่น ถนนโล่ง ๆ กับไฟกิ่งสีส้มสวยงามที่อยู่บนรูปปั้นกินรีที่หัวเสา บรรยากาศสวยมากเลยครับ โรแมนติกด้วย ไม่เคยเจอสถานที่แบบนี้มาก่อนเลยครับ แล้วพี่อาร์ทก็จอดรถเข้าข้างทางครับ ไม่รู้ว่ามีอะไรรึเปล่าแบ๊งค์เลยถาม

“ จอดทำไมหรอครับ รถเป็นอะไรรึเปล่า”

“ ไม่มีอะไรหรอกครับ พี่แค่อยากจอดคุยกับแบ๊งค์” พี่อาร์ทพูด

“ เรื่องอะไรหรอครับ” แบ๊งค์ยังคงสงสัย

“น้องแบ๊งค์รู้มั้ยครับ พี่กำลังคิดว่าพี่......พี่เป็นเกย์” (o_O) เอาเข้าให้แล้วไงอึ้งไปเลยครับ

“ แล้วพี่ก็คิดว่า.....พี่.......” ไม่นะอย่าเป็นแบบนั้นนะ แบ๊งค์คิดในใจ

“ พี่ชอบน้องแบ๊งค์ครับ” ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก(o_O) พูดไม่ออกเลยกรูส์

“ พี่รู้ว่ามันอาจปุบปับเล็กน้อย เพราะเราเพิ่งได้คุยกันไม่กี่วัน แต่พี่มั่นใจนะครับว่าพี่ชอบน้องแบ๊งค์จริง ๆ นะครับ หวังว่าน้องแบ๊งค์คงไม่รังเกียจพี่หรอกนะครับ” พี่อาร์ททำเสียงจริงจัง
บทที่ 7 เจ็ดวันอันตราย.........รึป่าวนะ(-_-') ตอนที่5 (ตอนจบ)

“ไม่หรอกครับ ไม่รังเกียจหรอก” แบ๊งค์ตอบไป

“ถ้าน้องแบ๊งค์ไม่รังเกียจ งั้น.......คบกับพี่ได้มั้ยครับ” ว๊ากกกกกกกกกกก(o_O)

“เอ่อ.....มันจะดีหรอครับ” แบ๊งค์ยังคงกล้า ๆ กลัว ๆ

“ดีสิครับ น้องแบ๊งค์กลัวอะไรหรอครับ” พี่อาร์ทถาม

“พี่อาร์ทเป็นถึงนักกีฬา ที่เป็นที่จับตามองนะครับ แล้วยิ่งมาเป็นแบบนี้.......ถ้าใครรู้มันจะส่งผลเสียต่อตัวพี่อาร์ทและครอบ ครัวนะครับ แบ๊งค์ไม่อยากให้เป็นแบบนั้น” แบ๊งค์อธิบาย

“แต่พี่พร้อมนะครับ พร้อมยอมรับทุกอย่าง แต่ถ้าน้องแบ๊งค์เห็นว่าแบบนั้นเราก็แอบคบ ๆ กันไปก่อนก็ได้นี่ครับ ยังไม่ต้องบอกใครหรือเปิดเผยให้ใครรู้” พี่อาร์ทพยายามหาหนทาง

“เอ่อ............. ” ยังไม่ทันที่แบ๊งค์จะได้ตอบ

“นะครับ ถือว่าพี่ขอร้อง พี่อยากคบน้องแบ๊งค์ด้วยใจจริง ” พี่อาร์ททำตาอ้อน
วอน แบ๊งค์ก็ทนอะไรแบบนี้ไม่ได้ซะด้วยสิ ก็เลยผงกหัวยอม ๆ พี่อาร์ทไป พี่เค้าก็ดีใจยกใหญ่

“แบ๊งค์เป็นแฟนพี่แล้วต้องเชื่อฟังพี่นะครับ ห้ามดื้ออีก” แบ๊งค์ก็ผงกหัวตามเคย

ตอน นี้ไม่รู้จะพูดอะไรอีกแล้วครับ อายหน้าแดงไปหมดแล้ว ซักพักพี่อาร์ทก็ขับรถออกไป บอกว่าจะไปส่งแบ๊งค์ที่คอนโด แล้วแบ๊งค์ก็หลับไปตามเคย ตื่นมาอีกทีงงมากเลยครับ ตอนนี้เช้าแล้ว แต่แบ๊งค์อยู่ที่ไหนเนี่ย ไม่ใช่ห้องที่คอนโดแบ๊งค์ซะหน่อย แล้วนี่ชุดนอนใครอ่ะ ตัวใหญ่ว่ะ แบ๊งค์รีบสำรวจความเสียหายเลยครับ ชุดตัวเองหายไปขนาดนี้ เฮ้อ.....โล่งอกไม่มีร่องรอยการบุบสลาย แหะ ๆ อยู่ ๆ ประตูก็เปิดขึ้น ตึก ๆๆๆๆๆ ใครวะมันจะเป็นใคร

“อ้าวตื่นแล้วหรอครับ น้องแบ๊งค์” พี่อาร์ทเองครับ

“หลับสบายมั้ย” พี่อาร์ทถาม

“ก็ดีครับ ว่าแต่แบ๊งค์มาที่นี่ได้ยังไง” แบ๊งค์ยังงงอยู่

“พอดีเมื่อคืนพี่เห็นว่าน้องแบ๊งค์กำลังหลับสบาย ๆ เลยไม่อยากปลุก เลยพามานอนที่บ้านพี่นี่แหละครับ น้องแบ๊งค์คงไม่ว่าพี่หรอกนะ” พี่อาร์ทยิ้มครับตอนที่แบ๊งค์ส่ายหัว

“แล้ว.......ช...ชุดล่ะครับ” พี่อาร์ทเขินครับก่อนตอบออกไป

“พี่เห็นว่าชุดที่น้องแบ๊งค์ใส่มา มันดูอึดอัดอ่ะครับ พี่เลย...เปลี่ยนเป็นชุดนอนของพี่ให้แทน แต่พี่ไม่ได้ทำอะไรน้องแบ๊งค์เลยนะครับ” แบ๊งค์เริ่มอายบ้างดิครับ โดนคนอื่นจับแก้ผ้า ถึงจะเหลือกางเกงในไว้ 1 ตัวก็เหอะ แม่ยังไม่เคยเห็นขนาดนี้เลย

“แล้วนี่กี่โมงแล้วครับ” แบ๊งค์รีบถามนึกขึ้นได้ว่าวันนี้พี่นุ่นจะกลับมาพอดี

“ก็ 10 โมงกว่า ๆ จะ 11 โมงแล้วคับ”พี่อาร์ทตอบ

“อึ๋ย!!!พี่อาร์ทรีบไปส่งแบ๊งค์ได้รึเปล่าครับ เดี๋ยวพี่นุ่นจะกลับมาแล้วอ่ะครับ” แบ๊งค์บอกก่อนรีบไปแต่งตัวเป็นชุดเดิม เพื่อให้พี่อาร์ทไปส่งที่คอนโด

“คับ ๆ ๆ ชุดอยู่ในห้องน้ำนะ พี่เตรียมไว้ให้แล้ว” พี่อาร์ทพูด

เมื่อ แต่งตัวเสร็จก็รีบไปที่รถเลยครับ บ้านพี่อาร์ทนี่หลังใหญ่จัง พี่อาร์ทก็เลยเล่าเรื่องครอบครัวของเค้าให้ฟัง ที่แท้พ่อพี่อาร์ทเป็นผู้จัดการระดับสูงของธนาคารแห่งหนึ่ง มิน่าล่ะถึงได้รวยจัง แบ๊งค์กำลังจะโทรไปถามพี่นุ่นครับ ว่าจะมาถึงกี่โมง

อ่ะจ๊ากกกกกกกกกกกกกก(o_O) มือถือแบ๊งค์แบตฯหมดครับ หมดไปตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย โดนพี่นุ่นเฉ่งแน่กรูส์ พี่อาร์ทเห็นแบ๊งค์ทำหน้าตาไม่ดีก็เลย

“เป็นอะไรครับ ทำไมไม่โทรล่ะ” เดี๋ยวเพื่อนเป็นห่วงนะ

“มือถือแบ๊งค์แบตฯหมดอ่ะครับ” แบ๊งค์ยิ้มแห้ง ๆ

“เอามือถือพี่ไปก่อนก็ได้” พี่อาร์ทพูดพร้อมยื่นมือถือให้ครับ

“แหะ ๆ แบ๊งค์จำเบอร์พี่นุ่นไม่ได้ครับ” ไม่น่าเกิดมาเป็นปลาทองเลยกรูส์

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่แก้ตัวกับเพื่อนให้ก็ได้” พี่อาร์ทอาสา

“ไม่เป็นไรครับ แบ๊งค์คุยได้” ยังจะอวดเก่งอีกนะ กลัวจิครับ ป้านุ่นแกอ่ะถ้าได้วีนทีนึง เอาช้าง 10 เชือกมาฉุดก็เอาไม่อยู่หรอกครับ วีนรุนแรงมากส์ นึกแล้วสยองครับ

ในที่สุดก็มาถึงคอนโดครับ ตึก ๆๆๆๆ นี่กรูส์จะโดนปาดคอมั้ยเนี่ย ฮือ ๆ กลัวง่ะ พี่อาร์ทไม่ยอมกลับครับบอกจะไปส่งแบ๊งค์ แล้วคุยกับพี่นุ่นให้ได้ ไม่รู้จะห้ามยังไงครับ เลยปล่อยเลยตามเลย มาถึงหน้าห้อง ประตูไม่ได้ใส่กุญแจ ตายแน่ ๆ กรูส์ พี่นุ่นกลับมาแล้ว

ปิ๊งป่อง~~~~~ปิ๊งป่อง~~~~~กริ่งหน้าประตูครับ แล้วพี่นุ่นก็มาเปิดประตูครับ โอ้โห!!!!!!(o_O)สายตาเจ้แก ดูต้อนรับมาก เหมือนจะกินตับกันซะงั้น แล้วแบ๊งค์กับพี่อาร์ทก็เดินเข้าในห้องครับ พี่นุ่นก็นั่งจ้องหน้าแบ๊งค์เลย

“ไป-ไหน-มา!!!” พี่นุ่นถาม

“ไปนอนบ้านพี่อาร์ทมาอ่ะ” แบ๊งค์ก้มหน้าตอบ บรรยกาศเครียดสุดตรีนเรยอ่ะ

“ทำ-ไม-ปิด-เครื่อง” พี่นุ่นยังคงเน้นคำ และยังคงเก็บอารมณ์โกรธอยู่

“แหะ (-_-') แบตฯหมด” แบ๊งค์ยิ้มแหย ๆ แล้วอยู่ดี ๆ พี่อาร์ทก็พูดขึ้น

“แบ๊งค์ ไปหาน้ำให้พี่ดื่มหน่อยสิหิวจัง เดี๋ยวพี่คุยกับพี่นุ่นเอง” โห!!!!!ช่างกล้าพูด

พี่ นุ่นเปลี่ยนสายตาอมหิตไปจับจ้องยังพี่อาร์ทในทันใดครับ แล้วแบ๊งค์ก็เดินเข้าไปเอาน้ำให้พี่อาร์ท แอบมองดูพี่นุ่นกับพี่อาร์ท คุยกันครับ คุยกะไรกันนะอยากรู้จัง ซักพักพี่นุ่นก็เริ่มคลายสีหน้าอมหิตลง แล้วทั้งคู่ก็เริ่มยิ้มแล้วครับ แบ๊งค์ก็เลยเอาน้ำเข้าไปให้พี่อาร์ท พี่นุ่นก็มองหน้าแบ๊งค์แล้วก็มองกลับไปที่พี่อาร์ท แล้วยิ้ม ๆ ครับ สองคนนี้แอบคุยอะไรกันง่ะ อยากรู้จัง พี่อาร์ทกลับไปแล้วครับ

“บุรุษรูปงามนายนี้เป็นใครเอ่ย อิอิ” พี่นุ่นเริ่มแซว

“พี่นุ่นคุยอะไรกับพี่อาร์ทหรอ บอกแบ๊งค์หน่อยจิ” แบ๊งค์ถามบ้าง

“เปล้า~~~~ไม่มีอะไรสบายดี กินข้าวแล้ว” อันนี้เป็นมุกที่เราชอบใช้กันบ่อย ๆ ครับ เวลาอย่างเบี่ยงประเด็นที่กำลังพูดอยู่

“ง้า.......พี่นุ่นอ่ะ” แบ๊งค์ทำท่างอแง

“อ่ะนะ นู่นไปนู่นเลยซื้อขนมมาฝากเต็มเลยไปกินซะ” พี่นุ่นพาไปดูของที่ซื้อมาฝากครับ วันนี้พี่นุ่นเป็นอะไรก็ไม่รู้ ตั้งแต่คุยกับพี่อาร์ทไป ก็เอาแต่ยิ้มกรุ้มกริ่มได้ทั้งวัน สองคนต้องมีลับลมคนในอะไรกันแน่ ๆ

พอตกเย็นเราก็นั่งประจำที่ ที่ใครที่มันครับ จะอะไรซะอีกล่ะครับ ก็เกมกับ MSN ไงครับ คือเราสองคนจะมี Note คนละตัวเอาไว้เล่นเกม เนท แชท ของใครของมันครับ บางทีอยู่ข้าง ๆ ห้องกันแท้ ๆ ยังอุตสาห์แชทคุยกันเลยครับ แล้วก็กำลังเปิด MSN มีคนเข้ามาทักเลยครับ ใครล่ะ นายโต้คนแปลกหน้านั่นเอง

คนแปลกหน้า say: ดีแบ๊งค์

badboy_be_sadboy say: อืมคับ

คนแปลกหน้า say: เมื่อวานหายไปไหนมาอ่ะ

คนแปลกหน้า say: เราอุตสาห์มารอ ไหนว่าเล่นทุกวันไง

badboy_be_sadboy say: แบ๊งค์มีธุระนิดหน่อยครับ

badboy_be_sadboy say: ขอโทดทีนะ ที่ทำให้โต้ต้องมารอ

badboy_be_sadboy say: มีอะไรป่าว

คนแปลกหน้า say: ป่าว เราแค่เปนห่วง

badboy_be_sadboy say: อืมค้าบ ผิดไปแล้วค้าบ (-_-')

คนแปลกหน้า say: แล้วนี่กินอะไรไปรึยัง

badboy_be_sadboy say: กินแล้ว พี่นุ่นทำให้กินตั้งนานแล้ว

คนแปลกหน้า say: อืม ๆ

คนแปลกหน้า say: วันนี้จะนอนกี่โมงหรอ

คนแปลกหน้า say: อย่านอนดึกนะ เด๋วไปเรียนสาย

badboy_be_sadboy say: อ่ะค้าบ

badboy_be_sadboy say: เด๋วก็คงเข้านอนแล้วแหละ

badboy_be_sadboy say: อีกอย่างไม่ต้องกลัวสายหรอ เด๋วพี่นุ่นก็มาปลุก

คนแปลกหน้า say: อืม ๆ

คนแปลกหน้า say: นี่แบ๊งค์

badboy_be_sadboy say: อารายหรอ

คนแปลกหน้า say: เราขอเบอร์แบ๊งค์ได้ป่ะ

badboy_be_sadboy say: งืม ๆ ได้จิ แต่บอกก่อน

badboy_be_sadboy say: เอาไปทะมาย

คนแปลกหน้า say: โห.....ได้เบอร์มาคงเอามาบูชามั้ง

badboy_be_sadboy say: อิอิ..นึกว่าเอาไปแทงหวย

คนแปลกหน้า say: อ่านะ....แล้วขอได้ป่ะล่ะ

badboy_be_sadboy say: อ่ะเอาปาย 06-916XXXX

คนแปลกหน้า say: ขอบคุณคับ

badboy_be_sadboy say: เรื่องเล็กน้อยล่ะ

คนแปลกหน้า say: อืมคับ

คนแปลกหน้า say: แล้วเราจะโทรหานะ

badboy_be_sadboy say: งืม

คนแปลกหน้า say: วันนี้ไปก่อนล่ะ พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้า


badboy_be_sadboy say: อืมเช่นกัน เราก้อคงต้องไปแระ

คนแปลกหน้า say: บายครับ

คนแปลกหน้า say: ฝันดีนะ

badboy_be_sadboy say: บายครับ

badboy_be_sadboy say: ฝันเปียกเอ้ยฝันดีนะ......อิอิ

คนแปลกหน้า say: ซะงั้น

คนแปลกหน้า say: ไปแล้วครับ

badboy_be_sadboy say: อืม


พอคุยเสร็จแบ๊งค์ก็ปิดคอมแล้วเข้านอนเลยครับ พรุ่งนี้จะได้กลับภาวะปกติซะที ไม่ต้องไปขึ้นรถเมล์อีกแล้ว และก็ไม่ต้องไปลำบากใครให้มารับมาส่งอีก ไม่อยากเป็นภาระอ่ะครับ คิดแล้วก็เผลอหลับไปเลยครับ ง่วงมาก

“ ตื่นได้แล้วจ๊ะ เกย์น้อย” พี่นุ่นครับมาปลุกไปมหาวิทยาลัย

“ อือ....อืม” แบ๊งค์ก็ลุกไปทำภารกิจส่วนตัวจนเรียบร้อย แล้วออกมาครับ พี่นุ่นรออยู่แล้ว

“ ไปกันเหอะ ป่ะ” แบ๊งค์ก็เดินตามพี่นุ่นไปครับ ในที่สุดเราก็ได้ไปมหาวิทยาลัยด้วยกันเหมือนเดิม พี่นุ่นมาส่งแบ๊งค์ตรงที่ประจำที่เดิมครับ แบ๊งค์ก็เลยไปนั่งที่ประจำซึ่งวันนี้มีพี่ตั้มนั่งเฝ้าอยู่ กับนายกาว

“ไง ไอ้ตัวเล็กกลับมาใช้ชีวิตปกติแล้วนะ” พี่ตั้มแซวแต่เช้าเลย

“อืมค้าบ ” ไม่อยากเถียงมากครับ วันนี้ง่วง

“เอาแต่เล่นเกมเล่น M จนดึก อะดิ ง่วงมาเชียว” พี่ตั้มยังแหย่เล่น

“พี่ตั้ม อย่าไปแหย่แบ๊งค์เลยครับ ให้นอนแบบนี้แหละ เดี๋ยวตื่นมาจะแว้งกัดอีก” ไอ้กาวพูดครับแล้วก็หัวเราะกับพี่ตั้ม สองคน

“อ้าว.....ไอ้นี่” แบ๊งค์พูดได้แค่นั้นครับ แล้วก็หลับไปเลย มารู้สึกตัวตอนที่ได้ยินเสียง
แช๊ะ ๆๆๆ ใกล้ ๆ หูก็ลืมตามองดิครับ อ้าว....ไอ้คุณพี่ตั้มกับไอ้คุณกาว แอบเอามือถือมาถ่ายรูปแบ๊งค์ตอนหลับซะงั้น

“อ้าว....เฮ้ยทำอะไรกันน่ะ” แบ๊งค์ไม่ยอมครับวิ่งไล่จะเอามือถือคืนให้ได้
สภาพ ตอนนี้เราทั้งสามเหมือนเด็กประถมกำลังเล่นวิ่งไล่จับกันเลยครับ คนมองทั้งคณะเลยแต่ไม่อายหรอกครับกำลังสนุก วิ่งกันใหญ่จนพี่ปอยเห็นเข้า

“นี่!!!!!!ระวัง ๆๆๆ หยุดกันได้แล้ว ถ้าชนชั้นขึ้นมาเดี๋ยวแม่ไม่ปลื้มนะ” พี่ปอยตะโกน เล่นเอาเราทั้งสามต้องหยุดชั่วคราวแล้วมานั่งกันที่โต๊ะ ตามเดิม โดยมีพี่ปอย ครีมและผิงตามมานั่งด้วย แล้วเราก็นั่งคุยกันครับ

“พี่ปอยคะ ทำไงดีอ่ะ ตอนนี้อ่ะหลีดคณะขาดคนอ่ะค่ะ” ผิงเริ่มถาม

“อ้าวแล้วคนเก่า ๆ ล่ะคะ” พี่ปอยถามย้อน

“เค้าบอกว่าเค้าซ้อมไม่ไหว เลยลาออกกันไปน่ะค่ะ ”ครีมเสริม

“แล้วขาดใครบ้างล่ะ ” พี่ปอยถามต่อ

“ผู้หญิงก็ขาด 1 ส่วนผู้ชายก็ขาด 3 อ่ะค่ะ” ครีมทำหน้าเซง ๆ

“ขาดเยอะนะ จะไปหาที่ไหนดีอ่ะ ” พี่ปอยทำหน้าครุ่นคิด

“พี่ปอยมาเป็นได้มั้ยคะ” ผิงเสนอ

“ส่วนผู้ชาย ก็เอาหนุ่มจอมพลังแถวนี้นี่แหละง่ายดี” ผิงพูดจบก้มองหน้าครีม ทั้งสองยิ้มให้กัน แล้วผงกหัว เข้ากันดีจริง ๆ แม่ลาล่าลูลู่

แต่ความซวยก็ตกที่พวกเราอ่ะสิ พี่ปอยก็ลังเลไม่ยอมเป็น พวกแบ๊งค์ก็ไม่มีใครยอมเป็น ไอ้กาวมันบอกมันติดซ้อมบาส ส่วนแบ๊งค์ก็บอกว่าต้องกลับบ้านกับเพื่อนอยู่ดึกไม่ได้ พี่ตั้มก็อึกอักไม่ตอบซะที สองสาวก็ยังพยายามใช้ลูกตื้อต่อไป แล้วก็มีผู้เคราะห์ร้ายเดินมาหาเราพอดีเลยครับ พี่ตี๋กับแมค สองสาวก็เลยใช้มนต์ดำหว่านล้อมจนในที่สุดสองคนนั้นก็ต้องยอมเป็น แล้วพี่ตี๋กับแมคยังช่วยกัน กล่อมพี่ปอยกับพี่ตั้มด้วยนะ

“ตั้มแกเอาไง” พี่ปอยถาม

“ถ้าแกเป็น เรายอมเป็นก็ได้” พี่ตั้มตอบ

[jerapan]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

เมื่อไหร่จะมาต่ออีกคับนี่

[LoVe ๓KaMiKaZe๓ ^__^]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาต่อให้อีกนะครับ^__^

[GK1702]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ต่อคับต่อ)
###############


“เพื่อคณะนะคะ ท่องไว้” ผิงพูดแทรกทำเอาพี่ ๆ ทั้งสองเหงื่อตกเลย

“ก็ได้ พี่ยอมเป็น” พี่ปอยยอมแล้วครับ ทุกคนเลยหันไปมองหน้าพี่ตั้มว่าจะเอายังไง พี่ตั้มก็ผงกหัวรับปากไป สองสาวดีใจใหญ่ที่ทีมครบ

“อยากเห็นจัง พี่ตั้มจอมโหด กลายเป็นหลีด อิอิ” แบ๊งค์ได้ทีก็แซวเลยครับ

โป๊ก!!!!!! “ โอ้ย....พี่ตั้มเขกหัวแบ๊งค์ทำไม” แบ๊งค์โดนเขกหัวครับ

“แล้วคิดอะไรอยู่ล่ะ กูรู้นะมึง” พี่ตั้มดักคอครับ แบ๊งค์เลยทำหน้างอนเป็นปลาทองอีกตามเคย ทุกคนก็หัวเราะกันใหญ่ครับ

โดย การซ้อมจะเริ่มจากวันนี้ตอนเลิกเรียนเป็นต้นไป แบ๊งค์ได้ไปดูด้วยครับ เพราะว่าพี่นุ่นเลิกเรียนช้ากว่าแบ๊งค์ ไอ้กาวก็มาครับมันมีซ้อมตอนเย็น ๆ ก็เลยมานั่งดูพวกเพื่อน ๆ พี่ซ้อมหลีดกัน ทุกคนก็ทำได้ดีนะครับ มีแต่พี่ตั้มนั่นแหละเก้ ๆ กัง ๆ เงอะ ๆ งะ ๆ ดูแล้วหลุดขำกร้ากออกมากับไอ้กาวเลยครับ

“เออ...ฝากไว้ก่อนนะไอ้สองคนที่หัวเราะอ่ะ” พี่ตั้มขู่ครับ แต่เรายังหัวเราะมาสังเกตดูอีกทีแต่ละคนดูดีทั้งนั้นเลยครับสาว ๆ ทั้งหลายสูงกัน 170 อัพทั้งนั้น ( สูงกว่าแบ๊งค์อีก ) ผู้ชายก็สูง 178 ขึ้นทั้งนั้น เรียกว่าหุ่นนายแบบ-นางแบบทั้งนั้น หน้าตาก็ใช่ย่อยนะเนี่ย แบ๊งค์ชอบมองคู่ของพี่ปอยกับพี่ตี๋อ่ะครับ ทั้งคู่หลีดได้สวยดีเป็นระบบระเบียบพร้อมกัน ขนาดมาวันแรกนะเนี่ย พี่ปอยยิ้มสวยมากเลยครับ นี่ถ้าไม่เป็นเกย์นะอาจจีบพี่ปอยแล้วก็ได้ อยู่ ๆโทรศัพท์ก็ดังครับ พี่นุ่นโทรมาตามกลับบ้าน ก็เลยลาทุก ๆ คนแล้ว ไปหาพี่นุ่นเลยคับ
บทที่ 8 เราคบกันแล้วนะ

วันนั้นพอกลับถึงคอนโด ก็นึกถึงแต่พี่ตั้มตอนเป็นหลีด ขำดีอ่ะทำอะไรก็ขำจนพี่นุ่นทักขึ้น เราสองคนแยกประจำตำแหน่งอีกแล้วครับ วันนี้ไม่ค่อยมีคนออน นายคนแปลกหน้าคนนั้นก็ไม่ออน แบ๊งค์เลยหันไปเล่นเกมแทนครับแอบไปแข่งกับป้านุ่นด้วย แต่นั่นเค้าไปสู่ระดับเทพแล้วครับชนะตลอด บางครั้งอยู่รั้งท้ายแท้ ๆ พอจบเพลงเด้งขึ้นมาที่ 1 ซะงั้น มีแต่คนงง แบ๊งค์อ่ะชินแล้วครับป้าแกมาแนวนี้ตลอด เล่นไปจนถึง 5 ทุ่มกว่าป้าแกก็ทักขึ้นในเกมนั่นแหละครับว่าให้ไปนอน ( ความจริงตะโกนบอก หรือเดินมาบอกกันก็ได้อยู่ห้องข้าง ๆ กันแท้ ๆ ) แบ๊งค์เลยปิดคอมกำลังจะนอน แล้วก็มีเสียง Message ดังขึ้นเลยไปเปิดดูครับ นายโต้คนแปลกหน้าส่งมานั่นเอง

“วันนี้ไม่ได้ออนขอโทดด้วยนะครับพอดียุ่ง ๆ อยู่อ่ะครับ”
โต้.......คนแปลกหน้า

อ่ะ นะ แบ๊งค์อ่านแล้วก็เลยโทรกลับ แต่โต้ไม่รับสายครับ สงสัยยุ่งอยู่มั้ง พอโทรกลับไปอีกรอบ อ้าวปิดเครื่องซะงั้น ก็ไม่ได้สนใจครับ กะว่าจะนอนโทรศัพท์ดังอีกแล้วครับ ( มันจะได้นอนมั้ยเนี่ย ) เป็นคนโทรมาครับ พี่อาร์ทนั่นเอง

“ไงครับ เด็กดื้อ จะนอนละยัง” พี่อาร์ทถาม

“จะนอนแล้วครับ พี่อาร์ทล่ะ” แบ๊งค์ถามกลับบ้าง

“พี่ ก็กำลังจะนอนเหมือนกันครับ ขอโทษด้วยนะครับ ที่วันนี้พี่ไม่ไปหาน้องแบ๊งค์เลย ชมรมซ้อมหนักอ่ะครับ เตรียมตัวไปแข่งอ่ะครับ” พี่อาร์ทพูดเสียงเนิบ ๆ

“ไม่เป็นไรหรอกครับ แบ๊งค์เข้าใจ ตอนนี้กิจกรรมค่อนข้างเยอะ” แบ๊งค์ตอบไป

“งั้นพรุ่งนี้เที่ยงน้องแบ๊งค์มากินข้าวกับพี่ได้รึเปล่าคับ” พี่อาร์ทถาม

“ที่มหาวิทยาลัยเนี่ยนะครับ” แบ๊งค์ตกใจ

“อืมครับ ทำไมหรอ อายหรอ ” พี่อาร์ททำเสียงน้อยใจ

“เปล่า ๆ เปล่าคับแล้วพี่อาร์ทไม่กลัวคนอื่นมองหรอ” แบ๊งค์ถามกลับ

“งั้น ถ้าใครถาม เราก็บอกไปสิครับว่าเป็นพี่รหัส-น้องรหัสกัน แค่นั้นแหละครับ ใครจะมองยังไงก็เรื่องของเค้าเหอะครับ นะครับน้องแบ๊งค์” พี่อาร์ทหันมาทำเสียงอ้อน

“ก็ได้ครับ ” แบ๊งค์รับปาก

“งั้นพรุ่งนี้เที่ยงพี่ไปรอที่ม้าหินอ่อนหน้าตึกนะครับ” พี่อาร์ทกำชับ

“ค้า บ” แล้วเราทั้งคู่ก็วางสายไป ในใจแบ๊งค์กลัวจัง ว่าพรุ่งนี้แบ๊งค์จะโดนสายตาคนในมหาวิทยาลัยมองแบบไหนบ้าง ถ้าแบ๊งค์ไปเดินข้างพี่อาร์ท แบ๊งค์กลัวจัง กลัวไปทำพี่อาร์ทเสื่อมเสีย คิดแล้วก็เครียดเล็กน้อยครับ หลับไปซะงั้น

มาถึงเช้าวันใหม่ครับ วันนี้แล้วสินะ กลัวจังรู้สึกเหมือนเป็นวันสอบวิชาอะไรซักอย่างที่มันยากมาก ๆ อ่ะครับ โหวง ๆ ยังไงก็ไม่รู้ แบ๊งค์ไม่พูด ไม่หือ ไม่อือ อะไรกับใครเลยครับ พี่ตั้มแซวมาก็ไม่ตอบนั่งคิดหนัก คือไม่ได้ฟังหรอกครับที่แซว ๆ มา พี่ตั้มก็เลยถาม

“ไอ้ตัวเล็ก เป็นอะไรไปวะ ทำหน้าซะ” พี่ตั้มถาม

“ค....ค...คับ....” แบ๊งค์ตอบไปไม่รู้หรอกครับว่าพี่ตั้มพูดว่าอะไร

“เครียดอะไรป่าววะ” พี่ตั้มถาม

“ใช่ ๆๆๆ ทำหน้า แบบนี้มาตั้งแต่เช้าแล้ว” แมคมันก็สงสัย

“อืม นั่นดิ ไม่สบายป่าววะ ” กาวถามขึ้นบ้าง

“ไม่ เป็นไรหรอก แค่คิดอะไรเพลิน ๆ ”แบ๊งค์ตอบไป ตอนนั้นจิดใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวหรอกคับ สรุปว่าเช้านั้นเรียนไม่รู้เรื่องเลย อะไร ๆ ก็ไม่เข้าหัวซักอย่าง และแล้วตอนนี้เวลาก็มาถึง 12.00 น.แล้วครับ พี่อาร์ทมานั่งรอที่หน้าตึกจริง ๆ ไม่อยากลงไปเลย

“มาแล้วหรอครับ ป่ะไปกันเหอะ” พี่อาร์ททักขึ้นเมื่อเห็นแบ๊งค์ แบ๊งค์ก็ได้แต่ผงกหัวแล้วเดินก้มหน้าตามพี่อาร์ทไป

ตอน นี้สายหลายคู่จับจ้องมาที่แบ๊งค์และพี่อาร์ท โดยส่วนใหญ่จะเป็นสายตาพวกสาว ๆ ที่หมายปองพี่อาร์ท พี่อาร์ทก็ช่างเป็นทองไม่รู้ร้อนซะเลย พยยามชวนแบ๊งค์พูดไม่ได้มองคนรอบข้างเลย แล้วในที่สุดก็มาถึงโรงอาหารครับ พอมาถึงแบ๊งค์โล่งใจขึ้นเยอะเลยครับ ทำไมอ่ะหรอก็พี่โป้งไง พี่อาร์ทเค้าชวนมากินข้าวด้วยกัน แค่นี้ก็ไม่ต้องนั่งกันสองต่อสองให้คนอื่นมองเป็นเป้าสายตาแล้ว พี่อาร์ทมากระซิบที่ข้างหูแบ๊งค์ครับ

“พี่รู้ว่า ถ้าเรามากันสองคนน้องแบ๊งค์ต้องไม่สบายใจแน่ ๆ พี่เลยชวนพี่โป้งมากินด้วยกัน ไม่โกรธพี่นะครับ เด็กดื้อ”” พี่อาร์ทพูดด้วยเสียงนุ่มนวล แบ๊งค์ก็เริ่มยิ้มออกสิครับ

ในที่สุด เราก็ผ่านกลางวันนั้นมาได้ สนุกดีครับ พี่โป้งคุยเก่งดี สบายใจด้วยอ่ะครับ ตอนนี้ก็ไม่เครียดอะไรแล้ว เหมือนยกภูเขาออกจากอกไปเลยครับ

หลังจากวันนั้นมาแบ๊งค์กับพี่อาร์ท เราก็เริ่มสนิทกันมากขึ้น ไปไหนด้วยกันมากขึ้น พี่นุ่นก็เปิดทาง ( ปกติจะค่อนข้างหวงนะ )ทุกอย่างค่อนข้างลงตัวครับ การเรียนก็ผ่านไปได้ด้วยดี ช่วงนี้มีแต่เรื่องดี ๆ ครับ แล้ววันนี้เป็นวันหยุดครับ แบ๊งค์กำลังนอนเพลิน ๆ เลย พี่นุ่นก็เข้ามาเรียก

“เกย์น้อย ตื่นได้แล้ว ”

“วันนี้วันหยุดนะป้า รีบไปไหน ” แบ๊งค์ทำเสียงงัวเงีย

“ตื่น มาช่วยชั้น ทำกับข้าวหน่อย จะกินมั้ยอ่ะ ข้าวเช้า” พี่นุ่นยังคงพยายาม ดึงแบ๊งค์ให้ลุกจากที่นอนให้ได้ มีรึจะสู้แรงแบ๊งค์ได้ ป้าเค้าก็เลยตบหัวเบา ๆ พร้อมพูด

“ตื่น ๆๆๆๆๆๆๆๆ ตื่นได้แล้ว ” ป้าแกตบไปพูดไป แบ๊งค์เลยต้องตื่นครับสภาพนี่ดูไม่ได้เลย ผมเป็นทรงรังนกเลย ป้าก็หัวเราะ คงตลกในทรงผมและภูมิใจมั้งครับ ที่ลากแบ๊งคืออกจากที่นอนได้ ตอนนี้เป็นเวลาประมาณ 11 โมงกว่า ๆ ครับ

“โห.....ป้าไหนว่าข้าวเช้า นี่มันจะข้าวที่ยงแล้วนะ ” แบ๊งค์พูดแล้วเดินนำหน้าป้า ออกมานอกห้อง

(o_O)อึ้งดิครับพี่อาร์ท พี่อาร์ทมานั่งอยู่ที่โซฟา แบ๊งค์รีบขยี้ตาครับ

“surprice จ๊ะหลานเกย์ อิอิ” ป้าพูดแล้วหัวเราะครับ อย่างนี้นี่เองมิน่า ทะมายมาปลุกกัน นึกขึ้นได้ครับว่าสภาพตอนนี้ยังไม่พร้อมเจอหน้าใครทั้งนั้น แบ๊งค์แทบอยากวิ่งกลับเข้าห้อง แต่ป้าแกฉุดไว้ซะก่อน แล้วผลักให้มานั่งใกล้ ๆ พี่อาร์ท

“พี่อาร์ท เค้ามาขออนุญาตพี่นุ่น พาแบ๊งค์ไปดูหนัง พี่อนุญาตแล้ว รีบไปแต่งตัวเลยป่ะ” อ้าวป้ายังไม่ทันได้ถามแบ๊งค์เลยอนุญาตซะงั้น

“แบ๊งค์ ตอนตื่นนอนนี่น่ารักดีนะครับ” พี่อาร์ทพูด น่ารักตรงไหนวะหน้าอย่างกะศพเนี่ยนะ แบ๊งค์เลยหันไปมองหน้าป้า ซึ่งป้าได้ทำท่าอ้วกไปแล้ว ประมาณว่า เน่าว่ะ (-_-')

“แบ๊งค์มันแต่งตัวช้าอ่ะค่ะ พี่อาร์ทไปช่วยคงจะเร็วขึ้นนะคะ” อ้าวป้าไหงพูดงั้นล่ะ

“ได้ ครับป่ะแบ๊งค์ไปอาบน้ำแต่งตัวกัน” พี่อาร์ทก็รับมุกซะงั้น แล้วพี่อาร์ทก็เดินโอบเอวแบ๊งค์เข้าไปยังห้องนอน โดยที่แบ๊งค์หันหน้าไปมองป้า แล้วส่งสายตาไปบอกว่า ฝากไว้ก่อนเหอะป้า แล้วพี่นุ่นก็ส่งสายตามาประมาณว่า สมน้ำหน้ากร้าก!!! พี่นุ่นนะพี่นุ่นทำกันได้

“ห้องน้องแบ๊งค์เป็นระเบียบดีนะครับ” พี่อาร์ทพูดเมื่อเข้าไปนั่งบนเตียงในห้องแบ๊งค์

“แต่ไม่สวยเท่าห้องพี่อาร์ทหรอกครับ” แบ๊งค์เหน็บแนม

“อ่ะครับ นั่นใช้ตู้เสื้อผ้าใช่มั้ยครับ มาเดี๋ยวพี่เลือกชุดให้” พี่อาร์ทเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวแบ๊งค์เลือกเองได้” แบ๊งค์มาขวางเอาไว้

“ดื้ออีกแล้วนะเรา เดี๋ยวจับตีก้นเลย สัญญากับพี่ว่าอะไรครับ” แค่นั้นแหละครับ ก็ต้อง
“ดื้ออีกแล้วนะเรา เดี๋ยวจับตีก้นเลย สัญญากับพี่ว่าอะไรครับ”

แค่ นั้นแหละครับ ก็ต้องปล่อยเลยตามเลย พี่อาร์ทก็เลือกชุดมาให้ เป็นเสื้อยืดสีขาวสกรีนลายธรรมดาแหละคับ ( แบ๊งค์มีแต่เสื้อแบบนี้เท่านั้นแหละทั้งตู้ ) กับกางเกงยีนส์สีซีด ๆ แต่ไม่ขาดนะครับ

“ใส่แบบนี้ละกัน พี่ชอบ” พี่อาร์ทส่งชุดให้แบ๊งค์

“ก็ได้ครับ” แบ๊งค์รับชุดแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

“เออ! เดี๋ยวครับ พี่เปิดเพลงฟังจาก Note น้องแบ๊งค์ได้มั้ยครับ” พี่อาร์ทขอ

“ได้ สิครับ ตอนนี้ต่อลำโพงเรียบร้อยแล้วนะครับ ” แล้วแบ๊งค์ก็เดินเข้าห้องน้ำไปทำภารกิจส่วนตัวให้เรียบร้อยครับ ระหว่างที่อาบน้ำได้ยินเสียงเพลงแล้วครับ พี่อาร์ทคงเปิดเพลงฟัง แต่ไม่คุ้นหูเลยอ่ะ มีแต่เพลงรักทั้งนั้น ( แบ๊งค์ชอบฟังเพลงเศร้า-อกหักครับ ) เมื่อแต่งตัวอะไรเรียบร้อยแล้วแบ๊งค์ก็ออกมาจาห้องน้ำครับ แล้วก็ได้รู้ครับว่าเพลงเหล่านั้นมาจากไหน

“พี่เห็นว่าเพลงเพราะดีอ่ะครับ อยากให้น้องแบ๊งค์ได้ฟังบ้าง เลยเอาใส่ handy drive มาให้ครับ” พี่อาร์ทอธิบายให้ฟัง

“ขะ... ขอบคุณครับ” แบ๊งค์ขอบคุณไปแล็วอยู่ดี ๆ พี่อาร์ทก็เดินมาหยิบผ้าเช็ดตัว จากมือแบ๊งค์มาเช็ดหัวให้ รู้สึกแปลก ๆ จังเกิดมายังไม่ใครเคยทำแบบนี้ให้เลย แบ๊งค์อยู่ใกล้พี่อาร์ทมากเลยครับ ใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ที่พี่อาร์ทใส่มา กำลังเพลินเลยครับ

“อ่ะ เสร็จแล้ว เด็กน้อยจอมดื้อ” พี่อาร์ทยิ้มให้ครับ แล้วแบ๊งค์ก็รับผ้าเช็ดตัวจากมือพี่อาร์ท ไปพาดไว้ที่ราวแขวนเสื้อในห้อง แล้วเราก็เดินออกห้องไปด้วยกัน

“ดูหนังให้สนุกนะจ๊ะเกย์น้อย ฝากด้วยนะคะคุณพี่อาร์ท ” พี่นุ่นมาส่งก่อนออกห้อง

“จะดูแลให้อย่างดีเลยครับ” พี่อาร์ทรับคำพี่นุ่นแล้วเราก็ลงมาที่ลานจอดรถ พอขึ้นรถไปอยู่ดี ๆ พี่อาร์ทก็หัวเราะออกมาเบา ๆ

“มีอะไรรึเปล่าครับพี่อาร์ท แบ๊งค์ทำอะไรตลกหรอ” แบ๊งค์เริ่มเสีย self

“เปล่า ๆ พี่ชอบที่พี่นุ่นเรียกเราอ่ะ น่ารักดี.........เกย์น้อย” พี่อาร์ทยิ้ม ๆ ครับ แบ๊งค์ก็ไม่รู้จะทำหน้ายังไง เพราะแบ๊งค์ชินแล้วแหละที่พี่นุ่นเรียกแบบนี้ จะว่าไปมันก็น่ารักดีเหมือนกันนะ เกย์น้อย..................หึหึ

[GK1702]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ต่อคับต่อ)
###############
บทที่ 9 ไปดูหนังกันนะ

เราไปดูหนังที่เซ็นทรัล ลาดพร้าวครับ เพราะว่าแบ๊งค์อยากไปเดินเล่นดู ของต่าง ๆ ไปด้วย อีกอย่างมันก็ไม่ไกลจากคอนโดเท่าไหร่ด้วย พี่อาร์ทก็เลยตามใจครับ ( ใจดีจัง ) เราได้หนังรอบประมาณ 14.10น. ครับ ( เป็นโรง VIP ซะด้วย ) ตอนนี้เพิ่ง เที่ยงกว่า ๆ ก็เลยพอมีเวลาเหลือครับ
“กินอะไรมั้ยแบ๊งค์ เพิ่งตื่นมายังไม่ได้ทานอะไรเลย” พี่อาร์ทถาม
“อืม....นั่นดิครับ” แบ๊งค์เห็นด้วย เพราะตอนนี้เริ่มหิวแล้ว
“จะกินอะไรดีล่ะ ห้ามบอกว่าตามใจพี่นะ” โดนดักซะแล้วคับ
“งั้นไป Chester Grill ก็ได้ครับ” แบ๊งค์เลยเสนอร้านโปรดไป
“อืมไป กันเหอะ” ว่าแล้วพี่อาร์ทก็ลากแบ๊งค์ไปครับ พอไปถึงแบ๊งค์ก็สั่งเลยครับ แต่พี่อาร์ทอ่ะไม่ยอมสั่งอะไรเลย สั่งน้ำไปดื่มแก้วเดียว พอแบ๊งค์จะเอากระเป๋าสตางค์เอามาเพื่อจ่ายเงิน พี่อาร์ทไวกว่าครับ รีบจ่ายเงินแทน
“ให้พี่เลี้ยงนะครับ เด็กดื้อ” พี่อาร์ทพูดไปยิ้มไปครับ สรุปมื้อนี้พี่อาร์ทก็เลี้ยงอีกตามเคย พี่อาร์ทไม่ยอมทานอะไรเลยครับ เฟรนท์ฟรายที่สั่งมาก็ไมม่ยอมทาน นั่งมองแต่แบ๊งค์
“พี่อาร์ทครับ ทานหน่อยจิ นั่งมองแบ๊งค์กินอยู่ได้” แบ๊งค์ทำหน้างอน ๆ ครับ
“งั้นน้องแบ๊งค์ป้อนพี่ได้ละป่าวครับ” อึ้งสิครับ
“นี่มันในห้างนะพี่อาร์ท” แบ๊งค์กระซิบกระซาบ
“ไม่ เอาง่ะ ไม่งั้นพี่งอนจริง ๆ ด้วย” พี่อาร์ทเริ่มทำหน้างอนบ้างครับ แต่แบ๊งค์อ่ะตอนนี้ทำหน้าแหย ๆ ไปแล้ว ดูท่าพี่อาร์ทจะงอนจริง ๆ ครับ แบ๊งค์หยิบเฟรนท์ฟราย มาชิ้นหนึ่งแล้วยื่นไปใกล้ ๆ ปากของพี่อาร์ท พี่อาร์ทก็เลยหันหน้ามามอง
“อ่ะคับ กินนะครับแบ๊งค์ป้อนแล้ว” พี่อาร์ททำหน้ายิ้ม ๆ ครับ แล้วก็กินเฟรท์ฟรายที่อยู่ในมือแบ๊งค์นั่นแหละครับ ตอนนี้รู้สึกว่า คนในร้านรวมถึงพนักงานแอบมองอยู่นะครับ แต่ละคนอมยิ้มกันใหญ่ อายดิครับตอนนี้หน้าแดงหมดแล้ว พี่อาร์ทก็ยังคงทำเป็นไม่รู้ไม่สนใจต่อไป
“เวลา แบ๊งค์เขิน หรืออายนี่ น่ารักดีนะ” พี่อาร์ทชมอีกละ ( น่ารักตรงไหนวะ ) พอทานเสร็จพี่อาร์ทก็พาแบ๊งค์ดูเสื้อผ้า ใน shop ของแบรนด์ดังต่าง ๆ พี่อาร์ทพยยามเลือกเสื้อผ้าให้แบ๊งค์หลายตัวมาก แต่แบ๊งค์ก็พยายามจะปฏิเสธ พี่อาร์ทก็ทำหน้างอน
“คือพวกแบ๊งค์ถืออะครับ คนเป็นแฟนกันถ้าซื้อเสื้อผ้าให้กัน เดี๋ยวจะเกลียดกัน” พี่อาร์ทได้ฟังแล้วก็ยิ้ม ๆ แบ๊งค์เลยถามไปว่ายิ้มอะไร
“ที่ยิ้มก็เพราะ ดีใจไงครับ น้องแบ๊งค์ยอมรับพี่เป็นแฟนแล้ว แถมยังไม่อยากให้พี่เกลียดอีก พี่ดีใจนะครับที่ได้ยินแบบนั้น” นี่กรูส์พูดอะไรออกไปเนี่ย อายเลยครับ ไม่รู้จะทำยังไง
“งั้นเอาแบบนี้พี่ขอตังแบ๊งค์ 20 ละกันจะถือว่าเป็นการซื้อจากพี่ไม่ได้ให้ฟรี ๆ “ พี่อาร์ทหาหนทางที่จะซื้อเสื้อผ้าให้แบ๊งค์ให้ได้
“โหยไม่ได้หรอก เสื้อผ้าแต่ละตัวแพง ๆ ทั้งนั้นนะครับ” แบ๊งค์แย้งขึ้นบ้าง
“งั้นเอา 100 นึงก้อได้” พี่อาร์ทโต้กลับ
“ไม่ไหวหรอกพี่อาร์ท แบ๊งค์ว่าไม่ต้องซื้อเลยดีกว่านะ” แบ๊งค์ตัดบท
“ไม่ รู้แหละ พี่จะเอาเงินจากแบ๊งค์ตอนนี้อ่ะ แล้วแบ๊งค์ก็ต้องเอาเสื้อผ้าพวกนี้ไปใส่ด้วย” ไม่พูดเปล่าพี่อาร์ทเดินเข้ามาหาแบ๊งค์ แล้วกอดแบ๊งค์เอาไว้ จากนั้นก็เอามือล้วงไปที่กระเป๋าหลังของกางเกงยีนส์ เพราะแบ๊งค์เก็บกระเป๋าสตางค์ไว้ในนั้นไงครับ ตอนนี้ก็เลยดูเหมือนว่าพี่อาร์ทกำลังกอดแบ๊งค์อยู่
“พี่อาร์ท ปล่อยแบ๊งค์นะครับ ตอนนี้คนมองเต็มร้านแล้ว” จริง ๆ นะครับ ทั้งลูกค้าที่มาเลือกเสื้อผ้า และพนักงานในร้านมองเป็นตาเดียวเลย อายจัง -////-
“ก็ไม่ยอมเอาเงินให้พี่ง่าย ๆ พี่ก็ต้องทำแบบนี้แหละ” แล้วพี่อาร์ทก็เอาเงินไปได้สมใจ ตอนนั้นในกระเป๋ามีแต่แบงก์ร้อยครับ พี่อาร์ทเลยเอาไป 1 ใบ กว่าพี่อาร์ทจะปล่อยแบ๊งค์ออกจากอ้อมกอดของพี่แกได้ ก็นานพอสมควร ตอนนี้แบ๊งค์ไม่พูดอะไรแล้ว อายครับ คนมองกันทั้งร้านเลย แล้วพี่อาร์ทก็จ่ายเงินค่าเสื้อผ้าไปครับ พนักงานคนที่รับเงิน ก็มองหน้าพวกเราสองคนแล้วอมยิ้มไปครับ อายจังคนตั้งกี่คนเนี่ย
ตอนนี้ 14.00น. แล้วหนังใกล้เข้าแล้วเราก็เลยไปที่หน้าโรงหนังกัน พี่อาร์ทเอาถุงเสื้อผ้าที่ถือมากันพะรุงพะรังฝากพนักงานที่หน้าโรงไว้ครับ แล้วเราก็เข้าไปดูหนังด้วยกัน ระหว่างดูหนังไปพี่อาร์ทก็กระซิบมาครับ
“ขอพี่จับมือเราหน่อยได้มั้ย “ แบ๊งค์มองหน้าสิครับ
“ถ้าแบ๊งค์ไม่ให้ล่ะ” พี่อาร์ททำหน้างอนครับ แต่มืออ่ะคว้ามือแบ๊งค์ไปจับเรียบร้อยแล้ว
“ก็ จะจับอ่ะจะทำไม...ทำไมมือเราเย็นจังหนาวหรอ” คือแบ๊งค์จะเป็นแบบนี้แหละครับ ไม่ได้หนาวนะ แต่ถ้าที่ไหนที่มีอากาศเย็น ๆ มือแบ๊งค์จะเย็นตามไปด้วย เย็นจริง ๆ นะครับ เคยมีเพื่อนตกใจด้วย บอกว่ามือเราเย็นมากเป็นไข้เป็นอะไรรึป่าว คิดแล้วก็ขำครับ
“ไม่ได้หนาวซะหน่อย มือแบ๊งค์ก็เย็นแบบนี้แหละเรื่องปกติ” แบ๊งค์ตอบไปเสียงเบา
“ไม่ได้นะต้องทำร่างกายให้อุ่นเข้าไว้” แล้วพี่อาร์ทก็ดึงแบ๊งค์ไปซบไหล่ครับ แล้วก็เอาแขนโอบหลังแบ๊งค์ไว้ ดีนะที่คนไม่เยอะเท่าไหร่
“พี่อาร์ทปล่อยแบ๊งค์นะ” แบ๊งค์พยายามพูดให้เบาที่สุด
“อย่า ดิ้นน่า รบกวนคนอื่นเค้าดูหนัง อีกอย่างในโรงหนังคนก็น้อย มืดก็มืด ไม่ต้องอายใครหรอกครับ” แบ๊งค์กลัวว่าจะไปทำความรำคาญให้คนอื่น ๆ จริง ๆ ก็เลยต้องยอมซบไหล่พี่อาร์ทต่อไป อุ่นดีจังครับ หอมน้ำหอมของพี่อาร์ทด้วย พอหนังจบเราก็คิดไว้จะกลับเลย พี่อาร์ทมาส่งแบ๊งค์ที่คอนโดครับ ถือของมาเยอะแยะเลย พี่นุ่นเลยตกใจ
“นี่ขนาดไปแค่ไม่กี่ชั่วโมงนะเนี่ย” พี่นุ่นประชดครับ
“เออ.....นี่พี่อาร์ทคะเย็นนี้อยู่ทานข้าวด้วยกันก่อนสิคะ” พี่นุ่นชวนครับ
“จะไหวหรอป้า เดี๋ยวพี่อาร์ทก็ท้องเสียหรอก” ขอเอาคืนหน่อยครับ
“ยะ แล้วอย่ามาขอชั้นกินล่ะ” พี่นุ่นมีงอน
“โอ๋ ๆๆๆ อย่าโกรธนะ พี่อาร์ทคงไม่ว่างหรอก ใช่มั้ยครับ” แบ๊งค์หันไปถามพี่อาร์ท
“ไม่นี่ครับ พี่ไม่ได้ไปไหน อยู่ทานได้ครับ” (O_O)จ๊ากกกกกกกกก
“เห็นมะ เค้าอยู่ได้เดี๋ยวนุ่นจะทำให้สุดฝีมือเลยนะคะ” พี่นุ่นพูด
“เอ่อ....ขออะไรอีกอย่างได้มั้ยครับ” พี่อาร์ทขอ
“อะไรหรอคะ” พี่นุ่นเริ่มสงสัย แบ๊งค์ก็ด้วย
“ขอ ค้างที่นี่ได้มั้ยครับ” เอาแล้วไงล่ะแบ๊งค์รีบหันไปมองหน้าพี่นุ่นเลยครับ เจ้แกก็ทำหน้าแบบไม่รู้จะทำไง ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมพูดเลยครับ
“คือพ่อ- แม่พี่อ่ะครับไปดูงานที่ต่างประเทศกันหมด พี่ไม่อยากอยู่คนเดียวอ่ะครับ มันเหงาเลยมาขอนอนที่คอนโดแบ๊งค์ได้มั้ยครับ” พี่อาร์ทพูดเสียงเบา
“ได้สิคะ!!!!!!!ทำไมจะไม่ได้” อ้าว.......อยู่ดี ๆ พี่นุ่นก็พูดขึ้น
“แล้วจะให้พี่เค้านอนไหนอ่ะป้า” แบ๊งค์ถามขึ้นบ้าง
“พี่นอนที่โซฟาก็ได้ครับ” พี่อาร์ทเสนอ
“ไม่ ต้องนอนหรอกค่ะ ที่โซฟา ไปนอนเตียงเจ้าเกย์น้อยโน่น เตียงออกจะใหญ่ มีคนมานอนเพิ่มอีกซักคนคงไม่เป็นไรหรอกค่ะ” อ้าวป้าไหงพูดแบบนั้นล่ะ
“แต่.......”ยังไม่ทันพูดครับ
“เงียบ ไปเลยเกย์น้อย มีน้ำใจหน่อยสิจ๊ะ เดี๋ยวเค้าจะหาว่าคนเชียงใหม่แล้งน้ำใจนะ” เจอมุกนี้เข้าไป พูดไม่ออกแล้วครับ ก็เลยผงกหัวไป พี่อาร์ทกับพี่นุ่นก็เลยยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
อาหารเย็นวันนั้นก็อร่อยดี นะครับ ฝีมือป้านี่ไม่ผิดหวังจริง ๆ พี่อาร์ทยังออกปากชมกันยกใหญ่ พอทานเสร็จ พี่อาร์ทก็อาสาไปล้างจาน พี่นุ่นก็เลยไปหาแปรงสีฟันที่เคยซื้อไว้มาให้พี่อาร์ท พร้อมกับสั่งแบ๊งค์ให้เตรียมชุดนอน กับผ้าเช็ดตัวของพี่อาร์ทให้เรีบยร้อย แบ๊งค์ก็รับแปรงสีฟันจากพี่นุ่น แล้วก็ไปเตรียมผ้าขนหนู แต่ชุดนอนเนี่ยสิ พี่อาร์ทจะใส่ได้รึเปล่าเนี่ยมีแต่ตัวเล็ก ๆ ทั้งนั้นเลย ก็แบ๊งค์สูงแค่ 170 แต่พี่อาร์ทสูงเกือบ ๆ 180 โน่นแหละมั้งอาจเกินด้วยซ้ำ พี่นุ่นเห็นแบ๊งค์ทำหน้าเครียดก็เลยเข้ามาทัก
“มีปัญหาอะไรหรอแบ๊งค์”
“ก็ชุดนอนอ่ะ ของแบ๊งค์มีแต่ตัวเล็ก ๆ พี่อาร์ทใส่ไม่ได้แน่ ๆ เลย” แบ๊งค์ทำท่ากลุ้มใจ
“ในห้องพี่มีตัวนึงอ่ะ น่าจะใส่ได้นะ” พี่นุ่นพูด
“หา......ชุดนอนพี่นุ่นเนี่ยนะ” แบ๊งค์แปลกใจ
“บ้า... ชุดนอนแบ๊งค์นั่นแหละ พี่กะว่าจะเอาให้ แต่ซื้อมาผิดไซส์ก็เลยไม่ได้เอาให้” พี่นุ่นอธิบาย แล้วแบ๊งค์ก็เดินตามพี่นุ่นไปเอาชุดนอนมาไว้รวมกับผ้าขนหนูที่ห้องแบ๊งค์
แล้วเราสามคนก็ออกมานั่งดู TV ด้วยกันพอซัก 3 ทุ่มต่างฝ่ายก็ต่างแยกย้ายกันไปนอน
“ป้าไปนอนก่อนนะ ง่วงแล้ว” พี่นุ่นพูดไปหาวไป
“อย่า ทำอะไรเสียงดังล่ะ อิอิ” พี่นุ่นอ่ะพูดอะไรเนี่ย แล้วพี่นุ่นก็เดินเข้าห้องล็อคประตูไป แบ๊งค์หันไปมองพี่อาร์ทซึ่งตอนนี้หัวเราะกับคำพูดพี่นุ่นอยู่
“หัวเราะทำไม คิดอะไรอยู่” แบ๊งค์ถาม
“ไม่ มีอะไรหรอก” พี่อาร์ทพูดพร้อมดันเอวแบ๊งค์เดินเข้าในห้อง แล้วแบ๊งค์ก็ยื่นแปรงสีฟัน ผ้าเช็ดตัว และชุดนอนให้พี่อาร์ทไป พี่อาร์ทจ้องมองชุดนอนแล้วถามว่าของใคร แบ๊งค์ก็เลยอธิบายไป ว่าเป็นชุดที่พี่นุ่นซื้อผิด
“นึกว่าแบ๊งค์แอบมีคนอื่นซะอีก โล่งอกไปที” พี่อาร์ทถอนหายใจ
“ไป ๆๆ ไปอาบน้ำได้แล้ว” แบ๊งค์ดันหลังพี่อาร์ท
“ม่ายอาว........แบ๊งค์อาบก่อน” พี่อาร์ททำท่างอแง
“อะไรอ่ะ พี่อาร์ทนั่นแหละอาบก่อน” แบ๊งค์แย้ง
“ถ้าจะให้พี่อาบก่อน งั้นแบ๊งค์ต้องมาช่วยพี่อาบนะ” พี่อาร์ทงอแงไม่เลิก
“ได้ไงล่ะ โต ๆ กันแล้วก็อาบเองดิ” แบ๊งค์ไม่ยอม
“พี่ มีให้เลือก 2 ทางคือ ให้แบ๊งค์ไปอาบก่อน กับให้พี่อาบก่อนแล้วแบ๊งค์ต้องช่วย เอาอันไหนเลือกมา ไม่งั้นพี่ไม่ยอมจริงนะ” พี่อาร์ททำเสียงเข้ม แบ๊งค์ก็เลยต้องอาบก่อนไปโดยปริยาย ไม่มีทางหรอกที่แบ๊งค์จะอาบน้ำให้พี่อาร์ท อายเป็นเหมือนกันนะครับ พอแบ๊งค์อาบน้ำเสร็จก็ตกใจสิครับ พี่อาร์ทมายืนเฝ้าหน้าห้องน้ำตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แล้วอยู่ ๆ ก็พุ่งกรวดเข้ากอดแล้วหอมแก้มแบ๊งค์ด้วย
“พี่อาร์ททำอะไรน่ะ ปล่อยแบ๊งค์นะครับ” แบ๊งค์พยายามดิ้นแต่ก็ดิ้นไม่ได้
“หอมจังเลย เด้กดื้อของพี่ มะขอหอมอีหน่อยเร็ว” ไม่พูดเปล่าพี่อาร์ทเอาแต่หอม จนตอนนี้แก้มแบ๊งค์ ทั้งข้างซ้ายและขวา ช้ำไปหมดแล้ว
“พอ แล้วพี่อาร์ท ไปอาบน้ำได้แล้ว ถ้ายังดื้อ แบ๊งค์ไม่ปลื้มนะรู้มั้ย” พี่อาร์ทเลยต้องยอมปล่อยครับ แบ๊งค์ทำหน้างอนแก้มป่องเป็นปลาทองไปแล้ว แต่พี่อาร์ทน่ะสิเอาแต่หัวเราะคิก ๆ แล้วดินเข้าห้องน้ำไป แบ๊งค์ก็จัดแจงที่นอนให้เรียบร้อยครับ เอาหมอนข้างมาคั่นกลางแล้วก็นอนไปเลยครับ กำลังจะเคลิ้มหลับ พี่อาร์ทออกมาจากห้องน้ำเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แต่ตอนนี้พี่อาร์ทขึ้นคร่อมอยู่บนตัวแบ๊งค์แล้วครับ
“พี่อาร์ท ทำอะไรน่ะ” แบ๊งค์พูดแบบตกใจ
“ก็เราอ่ะใจร้าย เอาหมอนข้ามาคั่นกลาง พี่ดูน่ารังเกียจขนาดนั้นเลยหรอ” พี่อาร์ทน้อยใจ
“เปล่า ๆ ครับงั้นเอาออกก็ได้” เจอแบบนั้นเข้าไปใจอ่อนเลยครับ
“พี่ขอนอนกอดแบ๊งค์ได้มั้ย” อยู่ดี ๆ พี่อาร์ทก็ขอขึ้นมา ดูดิได้คืบจะเอาศอก
“ไม่เอาอ่ะ แบ๊งค์นอนดิ้นใครกอดไม่ได้หรอก” แบ๊งค์พยายามหาเหตุผล
“ถ้าไม่ให้กอด พี่ทำอย่างอื่นไม่รู้ด้วยนะ” พี่อาร์ทยิ้มเจ้าเล่ห์ครับ
“ถ้าให้กอดอย่าทำอย่างอื่นละกัน กอดอย่างเดียวนะ” จำใจครับ
“ครับ กอดอย่างเดียว ไม่ทำอย่างอื่น” พี่อาร์ททำท่าดีใจเหมือนเด็ก สรุปแล้วคืนนั้น แบ๊งค์ก็เลยต้องนอนอยู่ในอ้อมกอดขอพี่อาร์ทครับ แต่แบ๊งค์หันหลังให้
“หันหน้ามาหาพี่หน่อยดิ ไม่งั้นเกิดอะไรขึ้นไม่รู้ด้วยนะ หันหลังให้แบบนี้” แบ๊งค์รีบพลิกตัวมาหันหน้าเข้าพี่อาร์ทเลยครับ
“บ้าพูดอะไรน่ะ” แบ๊งค์พูดแบบงอน ๆ
“พี่ รักแบ๊งค์รู้มั้ยขอพี่กอดหน่อยนะ” แล้วพี่อาร์ทก็กอดแน่นขึ้น แต่ไม่อึดอัดหรอกนะครับ รู้สึกอบอุ่นมากว่า ไม่รู้ว่าเพราะอ้อมกอดพี่อาร์ท หรือว่าเพราะผ้าห่มกันแน่ ไม่รู้นะครับ รู้อย่างเดียวว่าอุ่นดีครับ แล้วแบ๊งค์ก็เผลอหลับไป ในอ้อมกอดพี่อาร์ทนั่นเอง มีความสุขจัง
“ตื่นแล้วหรอ เด็กดื้อ” พี่อาร์ททักขึ้นครับ ตอนที่แบ๊งค์กำลังตื่น
“ครับ นี่พี่อาร์ทกอดแบ๊งค์ทั้งคืนเลยหรอ” เพราะตอนนี้พี่อาร์ทยังกอดแบ๊งค์ไว้อยู่เลย
“ครับ หน้าตาแบ๊งค์ตอนหลับน่ารักดีนะ มีแอบยิ้มด้วย” นี่กรูส์แอบยิ้มตอนหลับด้วยหรอ
“งั้นหรอครับ” แบ๊งค์ยิ้มแบบแห้ง ๆ ไป
“ตื่นกันเถอะครับ พี่อาร์ท” แบ๊งค์เรียกพี่อาร์ทให้ลุกขึ้น
“ไม่เอาครับ ให้พี่ได้กอดแบ๊งค์ไปแบบนี้นะครับ” พี่อาร์ททำเสียงอ้อน แล้วกอดแบ๊งค์แน่นกว่าเดิม พร้อมกับแอบหอมแก้มแบ๊งค์ด้วย
“ อึ๋ย!!!!ทำอะไรอ่ะครับ” แบ๊งค์ตกใจ
“หึ หึ ขอพี่หอมหน่อยนะเด็กดื้อ” แล้วเราก็นอนกอดกันแบบนั้นนั่นแหละครับ จนมารู้ตัวอีกที ก็ประมาณ 11 โมงกว่าจะเที่ยงแล้ว ถึงได้ลุกไปอาบน้ำแต่งตัวกัน แล้วก็ออกมานอกห้อง
พี่อาร์ทขอตัวกลับเลยครับแบ๊งค์ก็ไม่ได้ว่าอะไร พี่นุ่นก็แซวครับตอนพี่อาร์ทกลับไปแล้ว
“ยิ้มอะไรหรอจ๊ะ มีความสุขจังนะ” พี่นุ่นแซว
-///////- ไม่พูดครับได้แต่อาย แล้วเดินเข้าห้องไป เขินจังเลย

บทที่ 10 คนแปลกหน้าที่น่าสงสาร

ระหว่างที่แบ๊งค์กับพี่อาร์ทคบกัน แบ๊งค์ยังคงคุยกับนายโต้คนแปลกหน้านะครับ ก็แบ๊งค์ไม่ได้หยุดเล่นเอมหรือเกมซะหน่อย ยังคงเล่นทุกวัน ( ถ้าว่าง ) คนแปลกหน้าคนนี้ก็ยังคงติดต่อกันอยู่เรื่อย แต่มาพักหลัง ๆ เค้าไม่ค่อยได้ออนซักเท่าไหร่ มีแต่ส่ง Message มาเท่านั้น ก็ไม่มีอะไรหรอกคับ ส่งมาประมาณว่าเป็นห่วง ดูแลสุขภาพ หรือไม่ก็ส่งบอกสาเหตุที่ไม่ได้ออน วันนี้เค้ากลับมาออนแล้วครับหลังจากหายหน้าไปประมาณ อาทิตย์กว่า ๆ

คนแปลกหน้า say:
ดีครับ
badboy_be_sadboy say:
ดีค้าบ
badboy_be_sadboy say:
หายไปนานเลยนะ
คนแปลกหน้า say:
อืม.......เรายุ่ง ๆ อ่ะ
คนแปลกหน้า say:
โทดทีนะ
badboy_be_sadboy say:
ไม่เปนรายหรอก
คนแปลกหน้า say:
แล้วนายอ่ะ
คนแปลกหน้า say:
แล้วนายล่ะเปนไงมั่ง
badboy_be_sadboy say:
ก้อเรื่อย ๆ อ่ะ
badboy_be_sadboy say:
มีความสุขดี
คนแปลกหน้า say:
ตั้งใจเรียนบ้างนะ
badboy_be_sadboy say:
เราตั้งใจอยู่แล้วน่า

คนแปลกหน้า say:
งืม
badboy_be_sadboy say:
นายอยู่ไหนเนี่ย
คนแปลกหน้า say:
อยู่ร้านอ่ะ
badboy_be_sadboy say:
ไม่กลับบ้านอีก
badboy_be_sadboy say:
เด๋วพ่อแม่เปงห่วงน้า
คนแปลกหน้า say:
อืม ๆ
คนแปลกหน้า say:
แบ๊งค์ล่ะอยู่ไหน
badboy_be_sadboy say:
อยู่คอนโด ไม่ได้ไปไหนเลย
badboy_be_sadboy say:
ช่วงนี้
คนแปลกหน้า say:
อืมเหมือนกัน
badboy_be_sadboy say:
เรามีกีฬามหาลัยอ่ะ
badboy_be_sadboy say:
ต้องไปช่วยรุ่นพี่
คนแปลกหน้า say:
อืม
คนแปลกหน้า say:
เราก็ยุ่ง ๆ เรื่องเรียนอ่ะ
badboy_be_sadboy say:
อย่าเครียดมากนะเด๋วแก่เร็ว
คนแปลกหน้า say:
อืม
แล้วคืนนั้นเราก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีกมาก เพราะแบ๊งค์อยากเข้านอนเร็ว ๆ จะได้ไป
มหาวิทยาลัยแต่เช้า แล้วเราก็ลากันไป
เช้าวันนี้แบ๊งค์มานั่งที่เดิมตามเคย ที่โต๊ะมี พี่ตั้ม แมค กาวนั่งคัยกันอยู่
“ไง ตัวเล็ก เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยได้เจอหน้าเลยนะ” พี่ตั้มทัก ก็จริงครับ แบ๊งค์ไม่ค่อยได้อยู่กับเพื่อน ๆ เท่าไหร่ช่วงนี้เพราะทุกคนต่างมีภาระหน้าที่ ที่ต้องรับผิดชอบแตกต่างกันไป กาวกำลังจะได้เข้าร่าวทีมบาสมหวิทยาลัย ส่วน พี่ตั้ม แมค พี่ตี๋ พี่ปอย ครีมและผิง ก็เอาแต่ซ้อมเชียร์ลีดเดอร์เพื่อวันงานกีฬามหาวิทยาลัย ส่วนแบ๊งค์ไม่ได้มีหน้าที่รับผิดชอบอะไร ก็เลยเอาแต่นั่งฟังเพลงรอพี่นุ่นที่หน้าตึก ไม่ค่อยได้ไปดูพวกเพื่อน ๆ ทำกิจกรรมซักเท่าไหร่
“นั่นดิ ไม่ค่อยมาเจอกันเลย ลืมหน้าเพื่อนไปแล้วมั้ง” แมคมันตัดพ้อครับ
“ขอโทษทีนะทีเราไม่ค่อยได้อยู่กับนายซักเท่าไหร่” แบ๊งค์ขอโทษ
“ก็เราเห็นว่าพวกนายต่างยุ่งอยู่กับหน้าที่ ที่ตนเองรับผิดชอบอยู่ เราก็เลยไม่อยากยุ่ง” แบ๊งค์อธิบาย
“ไม่ยุ่งเท่าไหร่หรอก ทีหลังก็มาเยี่ยมกันบ้างก็ได้ ที่สนามบาสแบ๊งค์ก็รู้จักรุ่นพี่หลายคนไม่ใช่หรอ” กาวพูดครับ
“แล้วที่ที่ซ้อมหลีด ก็มีแต่เพื่อนเราทั้งนั้น มาหากันบ้างสิ ไอ้ตัวเล็ก” พี่ตั้มพูดขึ้นบ้าง
“นี่รู้มั้ย เราไม่ยอมไป มีหลีดบางคนขาดกำลังใจ” พี่ตั้มพูดเหมือนแซวใครซักคน
“ใครหรอพี่ตั้ม” แบ๊งค์ถามแบบสงสัย แล้วอยู่ ๆ พี่ตั้มก็ทำหน้าถอดสีจากที่กำลังทำหน้าทะเล้น ไม่รู้ไปเจออะไรเข้า
“ก็ คนในหลีดนั่นแหละ ไปดูเองเหอะ” พี่ตั้มพูดเสียงค่อย ๆ เป็นปริศนาอีกแล้ว เย็นวันนั้นพี่นุ่นติดธุระครับ จะมารับแบ๊งค์ช้าหน่อย แบ๊งค์เลยได้มีโอกาสได้ไปดูพวกเพื่อน ๆ พี่ ๆ ซ้อมหลีด พอแบ๊งค์ไปถึงก็มีแต่คนทัก ว่าหายหน้าไปนาน แบ๊งค์ก็ได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ ครับ
“เฮ้ย ๆๆ กำลังใจสำคัญมาแล้วว่ะ วันนี้หลีดีแน่ ๆ เลย” พี่ตั้มพูดแปลก ๆ อีกแล้ว
“มีอะไรกันแน่อ่ะ พี่ตั้มบอกมาดีกว่าแบ๊งค์ขี้เกียจเดา” แบ๊งค์ตะโกนถามพี่ตั้ม
“แบ๊งค์ไม่ ต้องรู้หรอก ค่อย ๆ ดู ไปละกัน” พี่ตั้มพูดแล้วหัวเราะ วันนี้เหมือนหลีดจะดีขึ้นจริง ๆ ครับ เพราะมีแต่คนพูด หลีดเองก็พูดเหมือนกันว่าวันนี้ดีขึ้น นี่เรามาแล้วมันช่วยได้ขนาดนี้เลยหรอ แบ๊งค์คิดในใจ พอดูเพื่อน ๆ พี่ ๆ ซ้อมเสร็จแบ๊งค์ก็ไปสนามบาสครับ กะว่าจะไปดูไอ้กาวมัน และจะได้แวบ ๆ ไปดูพี่อาร์ทด้วย
“น้องแบ๊งค์มาพอดี ช่วยอะไรหน่อยสิครับ” พี่โป้งขอ
“อะไรหรอครับ” แบ๊งค์งง ๆ
“ช่วยเสิร์ฟน้ำให้นักกีฬาหน่อยจิ เอาน้ำใส่แก้วเรียง ๆ ไว้อ่ะครับ” พี่โป้งอธิบาย
“อืม ได้สิครับ” แล้วแบ๊งค์ก็เอาน้ำใส่แก้วแล้ววางเรียงกันไว้ในถาด พอถึงช่วงเบรกทีนึง แบ๊งค์ก็ยกถาดไปเสิร์ฟให้นักกีฬา ทุกคนก็รับแก้วไปดื่มเสร็จ ก็วางงคืนที่เดิม มาถึงที่พี่อาร์ท
“ดื่มน้ำ แก้วนี้แล้วสดชื่นจัง มาเสิร์ฟบ่อย ๆ นะ” พี่อาร์ทกระซิบ แบ๊งค์ก็เอาแต่ผงกหัว ไม่กล้าพูดอะไรมาก เดี๋ยวคนแถวนั้นจับพิรุธได้ พี่อาร์ทจะลำบาก แบ๊งค์ก็นั่งข้างสนามไปเรื่อย ๆ ครับพี่นุ่นไม่มาซะที โทรศัพท์ดังครับ ของใครก็ไม่รู้ แบ๊งค์เลยตะโกนถาม
“โทรศัพท์ของใครดังอ่ะ มารับด้วย” แบ๊งค์ถามไปครับ
“ของ เราเอง แบ๊งค์รับไปก่อนนะ บอกว่าเดี๋ยวเราโทรกลับ” อ๋อ....ของไอ้กาวครับ แบ๊งค์ก็ทำตามคำสั่ง รับสายไปครับแล้วบอกว่าเดี๋ยวกาวโทรกลับ ปลายสายก็วางไป ระหว่างที่แบ๊งค์จะเอาโทรศัพท์วางกลับที่เดิม สายตาแบ๊งค์ก็ไปสังเกต รูป Wallpaper เครื่องไอ้กาวมันคุ้น ๆ ครับ รูปแบ๊งค์นี่นา เป็นรูปแบ๊งค์ตอนหลับครับ เอามาตอนไหนเนี่ย นึก ๆๆ อ๋อจำได้แล้วครับ ก็วันที่ไอ้กาวกับพี่ตั้มแอบถ่ายรูปตอนแบ๊งค์หลับวันนั้นไง แต่ประเด็นสำคัญคือ แล้วทำไมมันต้องเอามาเป็น Wallpaper เครื่องมันด้วยเนี่ย แบ๊งค์สงสัยมากครับ พอมันมาก็เลยถาม
“กาว ๆ ทำไมภาพ Wallpaper มันเป็นรูปแบ๊งค์อ่ะ” ถามไปตรง ๆ ครับมันก็ทำหน้าตื่น ๆ
“ก็เราชอบอ่ะ หน้าแบ๊งค์ตอนหลับมันตลกดี” ไอ้กาวหัวเราะครับ
“ซะงั้นอ่ะ ลบได้ป่ะเราอาย” แบ๊งค์ขอร้อง
“ไม่ ได้อ่ะ ก็เราชอบ” อ้าวไอ้นี่กวน กำลังจะเดินไปตบหัวมัน พี่นุ่นก็โทรมาตามวะก่อนครับ ฝากไว้ก่อนนะ ไอ้กาว แล้วคืนนั้นแบ๊งค์ก็ได้คุยกับนายโต้ คนแปลกหน้าอีกแล้วครับ

คนแปลกหน้า say:
ไง
badboy_be_sadboy say:
คับ
คนแปลกหน้า say:
หนุกป่ะวันนี้ที่มหาลัย
badboy_be_sadboy say:
อืม หนุกจิ
badboy_be_sadboy say:
เออ.........นี่
คนแปลกหน้า say:
อะไร

badboy_be_sadboy say:
เราก็คุยกับนายมานานแล้ว
badboy_be_sadboy say:
ได้เกือบจะ 2 เดือนแล้วนะ
คนแปลกหน้า say:
อืม
badboy_be_sadboy say:
นายไม่คิดจะบอกจริง ๆ หรอ
badboy_be_sadboy say:
ว่าความจริงแล้วนายเป็นใคร
คนแปลกหน้า say:
เราบอกไม่ได้จริง ๆ โทดที
badboy_be_sadboy say:
ม่ายเปงไร ๆ
คนแปลกหน้า say:
แบ๊งค์
badboy_be_sadboy say:
อาราย
คนแปลกหน้า say:
เรามีเรื่องจะปรึกษา
badboy_be_sadboy say:
ว่าว่า
คนแปลกหน้า say:
คือเรามีเพื่อนคนหนึ่ง
คนแปลกหน้า say:
เราว่าเราชอบเค้าอ่ะ
badboy_be_sadboy say:
ก้อไปบอกเค้าจิ
badboy_be_sadboy say:
บอกช้าไปเด๋วคนอื่นมาตัดหน้านะ
คนแปลกหน้า say:
เราไม่กล้าหรอก
คนแปลกหน้า say:
แต่ตอนนี้เค้าคงเริ่มสงสัยแล้วนะ
badboy_be_sadboy say:
ก้อดีดิ นายก็บอกเค้าไปเลย
คนแปลกหน้า say:
ไม่ได้หรอก
badboy_be_sadboy say:
ทะมายอ่ะ
คนแปลกหน้า say:
เราว่าเค้าคงมีแฟนแล้ว
badboy_be_sadboy say:
ทะมายคิดแบบนั้นล่ะ
คนแปลกหน้า say:
เราเห็นเค้ากะรุ่นพี่คนนี้
คนแปลกหน้า say:
ชอบส่งสายตาให้กันบ่อย ๆ
badboy_be_sadboy say:
อาจไม่ใช่ก็ได้มั้ง
badboy_be_sadboy say:
คิดมากป่าว
คนแปลกหน้า say:
จิง ๆ นะ เราว่าน่าจะใช่
badboy_be_sadboy say:
แล้วถ้าเปนแบบนั้นนายจะทำยังไง
คนแปลกหน้า say:
เราก็จะรอเค้าต่อไป
badboy_be_sadboy say:
แล้วนายจะบอกเค้าคนนั้นมั้ยล่ะ
คนแปลกหน้า say:
คงไม่อ่ะ
badboy_be_sadboy say:
อ้าว แล้วเค้าคนนั้นจะรู้หรอ
badboy_be_sadboy say:
อย่างน้อยไปบอกเค้าว่าเรายังรอก้อยังดีนะ
badboy_be_sadboy say:
ดีกว่าเก็บไว้ให้อึดอัดแบบนี้
คนแปลกหน้า say:
เราจะลองพยายามดูนะ
badboy_be_sadboy say:
สู้ ๆๆ นะ เป็นกำลังใจให้คับ
คนแปลกหน้า say:
ขอบคุณครับ


ฟัง เรื่องของนายโต้ คนแปลกหน้าคนนี้แล้วสงสารจัง แอบรักเค้าข้างเดียว และตัวเองก็ยังไม่มั่นใจในตัวเองอีก น่าสงสารจัง อยากขอพรให้คนที่นายโต้ชอบไม่ได้มีแฟนอย่างที่นายโต้คิดเลย นายโต้จะได้สมหวัง แต่ยังไงก็อยากให้นายโต้มีความกล้าในการสารภาพรักด้วยเหมือนกัน

#######อย่าอ่านอย่างเดียวให้กำลังใจคนโพสด้วยนะจ้ะ###############

[>มิน<]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

รออยู่ครับ

รีบๆมาต่อนะ