พิมพ์

[บอลโลก]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

นิยายเรื่องนี้ ผมแต่งเป็นเรื่องแรก

ถ้าสนุกหรือไม่สนุกยังไง

ก็อย่าว่ากันนะคับ

คิดซะว่าอ่านแก้เซ็งก็แล้วกัน

CHINJUNG

[บอลโลก]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตอนที่ 1   เพื่อนใหม่

            “ฮือออออออ…..ออออออออ.......................ออออ..............ออออออ.....อ...อออ”
         “เสียงใครว่ะ” ชายหนุ่มร่างบาง ถามออกไป ขณะที่เค้ากำลังเดินออกจากมหาวิทยาลัยเพื่อที่กลับบ้านแต่พลันได้ยินเสียงโหยหวนซะก่อน หนุ่มร่างบางตัดสินใจเดินตามเสียงนั้นไปเรื่อยๆ จนกระทั่งพบต้นตอของเสียง
        “เฮ้ย!! นายจะทำอะไรอ่ะ” หนุ่มร่างบางรีบวิ่งไปจับชายหนุ่มอีกคนหนึ่งที่ในมือกำลังถือของมีคมบางอย่างอยู่
         “ปล่อยผมนะ คุณจะทำอะไรผมอ่ะ” ชายหนุ่มอีกคนพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้นปนตกใจ
         “นายนั่นแหละจะทำอะไรอย่าคิดทำอะไรบ้าๆนะ” ร่างบางตะคอกเสียงใส่อีกฝ่ายทำให้อีกฝ่ายปล่อยโฮอีกครั้ง
         “ผมไม่ได้จะทำอะไร แค่จะขุดหลุมฝัง เจ้าถ้วยฟู” ชายหนุ่มตอบให้หนุ่มร่างบางเข้าใจ
         ร่างบางมองลงไปบนพื้นก็พบกับซากแมวตัวหนึ่งจึงถามกลับไปว่า “อย่าบอกนะว่าเจ้าถ้วยฟูที่ว่าคือแมวตัวนี้” ชายหนุ่มไม่ตอบแต่พยักหน้ารับแทน
         “ฮ่าๆๆๆๆ ไอ้เราก็นึกว่าร้องไห้ทำไม แค่แมวตายเนี่ยนะ เอาทิ้งถังขยะก็จบ” ร่างบางหัวเราะชายหนุ่มตรงหน้า ทำให้ชายหนุ่มทำสีหน้าไม่ค่อยพอใจเท่าไร
         “ใจร้ายที่สุด จะเอาถ้วยฟูไปทิ้งขยะได้ไง เหม็นจะตายถ้วยฟูไม่ชอบหรอก”    ชายหนุ่มตอบกลับด้วยสีหน้าเหมือนจะร้องไห้อีกครั้ง
         “แมวตายไปแล้วมันจะได้กลิ่นอะไร” ร่างบางคิดในใจ
        “อ่ะๆๆ มาเดี๋ยวเราช่วยขุดก็ได้” ร่างบางลงมือช่วยขุดดินจนกระทั่งฝังร่างเจ้าถ้วยฟูเรียบร้อย
         “กินน้ำก่อนซิ เราซื้อมาฝาก” ชายหนุ่มส่งน้ำเปล่าให้ร่างบาง
         “ขอบใจนะ ว่าแต่นายชื่ออะไร เรียนอะไรล่ะ” ร่างบางรับน้ำดื่ม พลางถามกลับชายหนุ่ม
          “เราชื่อนิว เรียนคหกรรมอ่ะ” ชายหนุ่มตอบกลับไป
          “เฮ้ย!! งั้นนายก็เรียนคณะเดียวกับเราอ่ะดิ แต่ทำไมเราไม่เคยเห็นนายเลยล่ะ” ร่างบางถามด้วยความสงสัย
         “เราไม่ค่อยมีเพื่อนเยอะเหมือนนายหนิ เราเห็นนายไปไหนก็มีคนล้อมหน้าล้อมหลัง เราเองไม่ได้เด่นอะไร ใครเค้าจะมาสนใจล่ะ” นิวตอบด้วยน้ำเสียงน้อยใจ
        “อย่าคิดมากดิ นายก็มีเราเป็นเพื่อนแล้วนี่ไง ต่อไปนายไปกับเราก็ได้ เราชื่อวินนะ” ร่างบางพยายามพูดให้นิวมีอาการดีขึ้น
         “ขอบใจนะ งั้นเรามาเป็นเพื่อนกันนะ” วินพยักหน้าด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
         “เฮ้ย!!! ทำอะไรกันอ่ะ” เสียงตะโกนมาจากด้านหลังของทั้ง 2 คน
          “อ้าว ยังไม่กลับอีกหรอ” วินถามหนุ่มปริศนา
         “ก็เออดิ กลับแล้วจะเห็นข้ามั้ยล่ะ” หนุ่มปริศนาตอบด้วยสีหน้ากวนประสาท “ว่าแต่ใครว่ะเนี่ย” ชายปริศนาถามพลางมองนิวอย่างสงสัย
         “นี่เพื่อนข้าเอง ชื่อนิว เรียนคณะเดียวกับข้า” “แล้วนิว นี่ ไอ้โจ๊ก เรียนวิดวะ เพื่อนเราตั้งแต่สมัยมัธยม” วินแนะนำให้ทั้ง 2 คนรู้จักกัน
         “สวัสดีครับ” นิวตอบด้วยสีหน้าอายนิดๆ เมื่อได้มองรูปร่างของโจ๊กอย่างใกล้ชิด แต่ทางโจ๊กกลับทำสีหน้าเมินเฉย พร้อมพูดว่า
         “พวกลูกคุณหนูชัวร์เลย ตัวขาวๆ เตี้ยๆ บอบบางแบบเนี่ย” นิวถึงกลับทำหน้าถอดสี
         “นี่โจ๊กเค้าไม่ชอบพวกคุณหนูหรอ” นิวคิดในใจ
         “เปล่านะ เราไม่ใช่ลูกคุณหนู เราเป็นแค่ลูกคนใช้บ้านคนรวยเฉยๆ บางทีเค้าก็ให้ครีม ให้ข้าวของเครื่องใช้กับเราบ้างก็เท่านั้นเอง” นิวปกปิดฐานะทางบ้านเพราะกลัววินกับโจ๊กจะรังเกียจตัวเอง
         “อ่อหรอ” โจ๊กทำสีหน้าแปลกใจ
         “จะกลับได้ยัง ไอ้คุณโจ๊ก” วินรีบตัดบทเพราะตนเองอยากกลับบ้านเต็มทนแล้ว
         “เออไปดิ ใครรั้งเอ็งไว้อ่ะ” โจ๊กยังกวนไม่เลิก
         “งั้นเราไปก่อนนะนิว บายครับ” วินพูดเสร็จก็เดินไปเลย ทิ้งให้นิวยืนงง
         “เฮ้ย!! ทิ้งเพื่อนหรอ รอข้าด้วยดิ งั้นข้าไปก่อนนะ ไอ้เตี้ย” โจ๊กกล่าวลานิวแล้วรีบวิ่งตามวินไป
         “เตี้ยงั้นหรอ โจ๊กเรียกเราว่าเตี้ยหรอ เตี้ยก็เตี้ยว่ะ” นิวยืนทบทวนกลับสิ่งที่ได้ยินพลางยิ้มให้กับตัวเอง
         ในคืนนั้น นิวยังคงนอนไม่หลับเพราะมัวแต่นึกถึงน้ำเสียง และ คำพูดของโจ๊ก เพื่อนใหม่ที่ทำให้เค้ารู้สึกหลงใหลได้ถึงเพียงนี้
         “อ้าว น้องพี่ยังไม่นอนอีกหรอเนี่ย จะตี 2 แล้วนะ” พี่นัทพี่ชายของนิวเปิดประตูเข้ามาถามเมื่อเห็นแสงไฟส่องออกมานอกห้อง
         “ยังครับพี่นัท นิวนอนไม่หลับ” นิวตอบพี่ชาย
         “มีอะไรรึเปล่าฮะเรา ไหนบอกพี่ซิ” นิวจึงได้เล่าเรื่องราวที่พบเจอวันนี้ให้กับพี่ชายของเค้าฟัง
          “นิวชอบโจ๊กหรอ”
         “ครับ ผมชอบโจ๊ก” นิวตอบด้วยน้ำเสียงมั่นใจ
         “ถ้าน้องพี่มั่นใจ พี่ก็ไม่ว่า แต่เราก็ต้องเตรียมใจไว้บ้างนะ เพราะเค้ายังไม่รู้ไม่ใช่หรอว่าฐานะทางบ้านเราเป็นยังไง” นิวได้ยินดังนั้น ถึงกับทำหน้าสลด
         “แต่พี่คนนี้แหละ จะช่วยน้องเอง” นิวยิ้มให้กลับพี่ชายที่แสนดีของเค้า
        “จริงหรอครับ”
        “จริงสิ อะไรที่ทำให้น้องพี่มีความสุขพี่ทำได้ทุกอย่างแหละ”
         “แต่พี่ว่าเราน่ะนอนได้แล้ว เจ้าชายน้อย เดี๋ยวพรุ่งนี้จะได้ตื่นมากินโจ๊กแต่เช้า” นิวยิ้มเขิน เมื่อได้ยินคำว่าโจ๊กจากปากพี่ชาย
         หลังจากส่งนิวเข้านอนแล้ว นัทก็เข้ามายังห้องนอนของเค้าแล้วมองรูปของเค้ากับน้องชาย
         “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นพี่ชายคนนี้นี่แหละจะช่วยน้องของพี่ให้สมหวังเอง ฝันดีนะไอ้น้องรัก”

[lövë..gaÿ]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

จะติดตามและเปงกำลังใจให้นะคับ มาต่อเร็วๆนะคับ

[บอลโลก]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตอนที่ 2   นัท VS. วิน

          “ตายๆๆๆ สายแล้ว” วินรีบแต่งตัวไปมหาลัยเพราะวันนี้เค้าตื่นสาย เนื่องจากเลิกงานดึก
         “จะทันมั้ยเนี่ย” เค้าคิดในใจพลางวิ่งไปป้ายรถเมล์ แต่ทันใดนั้น
         เอี๊ยดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
         รถคันหนึ่ง เบรกทันก่อนที่จะชนเข้ากับร่างของวิน แต่มันก็ทำให้วินล้มลงไปกับพื้น
          “นี่คุณ เดินยังไงกันเนี่ย หัดดูรถซะบ้างนะ ถนนนะครับ ไม่ใช่สนามเด็กเล่นให้คุณมาวิ่งเล่นอ่ะ ถ้าเกิดผมขับรถชนคุณขึ้นมาจะว่ายังไง ผมเดือดร้อนนะครับคุณ” ชายหนุ่มรูปงาม สูงโปร่ง ลงมาจากรถแล้วพูดใส่วินเป็นชุด
          “ขอโทษแล้วกัน ผมไปล่ะ รีบจริงๆ” วินตอบกลับชายหนุ่มเจ้าของรถ แต่ชายหนุ่มกับจับแขนเค้าไว้
          “แล้วคุณเป็นอะไรรึเปล่าไปหาหมอก่อนมั้ย” ร่างสูงถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
         “ไม่เป็นไร ปล่อยแขนผมเถอะ ผมรีบ”
         “จะรีบยังไงก็ไปให้หมอเค้าตรวจหน่อยก็ดีนะครับ”
         “ไม่เป็นไรหรอกครับ ช่างเถอะ ผมรีบไปเรียนจริงๆ” วินตอบด้วยน้ำเสียงรำคาญเต็มทน
         “ไปเถอะครับ เดี๋ยวผมออกค่ารักษาพยาบาลให้” ร่างสูงยังตื้อไม่เลิก ทำให้วินหมดความอดทน
          “โอ๊ย!!!!! กูบอกให้ปล่อย คนจะรีบไปเรียน ค่ารักษาพยาบาลอ่ะ ไม่ต้องหรอกมีปัญญาจ่าย รู้ว่ารวยไม่ต้องมาอวด รำคาญ”
          “น้องครับ หน้าตาก็ดีพูดดีๆไม่ได้หรอครับ พี่เองก็ไม่ได้อยากจะอวดรวยอะไรหรอกนะ แค่เห็นแก่เพื่อนมนุษย์ร่วมโลกด้วยกัน กลัวจะตายไปซะก่อน” ร่างสูงตอบกลับด้วยความโมโห
          “กูจะตายหรือไม่ตายมันก็เรื่องของกู ปล่อยกูได้แล้วกูจะไปเรียน”
         “ถ้าพี่ไม่ปล่อยมีไรป่ะครับ” ร่างสูงทำสีหน้ากวนประสาท
         “ไม่ปล่อยใช่มั้ย ได้...อุก...” วินเข่าไปที่กล่องดวงใจของร่างสูง ทำให้ร่างสูงถึงกลับตัวงอ
          “สมน้ำหน้า กูไปล่ะ” วินรีบวิ่งขึ้นรถไปมหาลัย ปล่อยให้ร่างสูง กุมกล่องดวงใจไว้
         “ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้ตัวแสบ”
         ที่มหาลัย
         “ขออนุญาตเข้าห้องครับ” วินขออนุญาตอาจารย์เข้าห้อง
         “นี่นายปวิน มาสายอีกแล้วนะ สายตลอดฉันจะตัดคะแนนเธอ 5 คะแนน” อาจารยพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
          “ไปนั่งที่ได้แล้วเสียเวลาคนอื่นเรียนหมด”
          หลังจากหมดคาบเรียน “ทำไมมาสายล่ะวิน” นิวถามวิน
         “ก็เมื่อเช้าเจอคนโรคจิตอ่ะ แต่ช่างมันเถอะ ไปกินข้าวกัน”
         “ไม่คิดจะชวนผมไปบ้างหรอครับ” โจ๊กวิ่งมาพูดกับ 2 หนุ่ม
         “ไปสิโจ๊ก ไปกินด้วยกันนะ” นิวรีบพูดชวนโจ๊กทานข้าวด้วยกัน
         “ไม่ชวน ข้าก็ไปอยู่แล้ว”
         “หน้าด้าน” วินพูดกัดเพื่อนสนิทตัวเอง
         “แหม ที่รักอ่ะ ว่าเค้าทำไมอ่ะ เดี๋ยวเค้าไม่รักเลย” นิวถึงกับทำหน้าตกใจเมื่อได้ยินคำพูดนั้น จนวินต้องรีบแก้ตัว
         “เฮ้ย!! นิวอย่าทำหน้าอย่างนั้นดิ เราไม่ได้เป็นไรกัน ไอ้โจ๊กเอ็งก็เล่นไม่รู้เรื่อง”
         “ฮ่าๆๆๆ ไอ้เตี้ย ทำหน้าโคตรตลกเลยว่ะ” เมื่อได้ยินดังนั้น นิวก็โล่งอกขึ้นบ้าง
         “เฮ้ย กินไรดีอ่ะ” โจ๊กถามวิน
         “ราดหน้าล่ะกัน ปรุงให้ด้วยนะ”
         “อื้มได้ ไอ้เตี้ยเอ็งไปกับข้า ส่วนเอ็งไอ้วินไปซื้อน้ำ” แล้วทุกคนก็แยกย้าย
         ขณะที่ที่วินเดินไปซื้อน้ำนั้นก็เจอกับคนที่เค้าไม่อยากจะเจอมากที่สุด “จะไปไหนหรอครับ ไอ้ตัวแสบ”วินไม่ตอบแต่พยายามที่จะเดินหนี
         “กลัวหรอครับ ถึงได้เดินหนี” ร่างสูงยังคงยียวนต่อไปเรื่อยๆ
         “เปล่า แค่รำคาญคนปากหมา กลัวว่าหมามันจะกัด”
         “อ่อหรอครับ ไหนล่ะครับหมา พี่ไม่เห็นซักตัว”
         “ก็ตรงหน้าผมนี่ไงครับ เห็นรึยัง” วินหยักคิ้วท้าทาย
         “โห น้องครับหมาอะไรจะหล่อได้ขนาดนี้”
         “แหวะ จะอ้วก โคตรหลงตัวเองเลย” วินทำท่าจะอาเจียน
         “เฮ้ยๆ พวกมึงดูดิ น้องเค้าแค่คุยกับกูแปบเดียว แพ้ท้องแล้วว่ะ สงสัยพวกมึงจะมีหลานแล้วเว้ย” ร่างสูงยังคงแซวไม่เลิกกับเพื่อนของเค้า
         คนในโรงอาหาร ต่างหัวเราะกับสิ่งที่ได้ยิน ทำให้วินอายอย่างมาก จึงเดินเข้าไปต่อยหน้าร่างสูงแต่ร่างสูงกลับไวกว่าคว้าแขน 2 ข้างของวินไขว้หลังไว้แล้วกอดวินจนแน่น
         “ปล่อยนะ ไอ้โรคจิต” วินดิ้นเพื่อให้หลุดพ้นจากร่างสูงโปร่ง
         “อยากให้ปล่อยก็พูดเพราะๆ ก่อนซิจ๊ะ”
         “ไม่ ปล่อยกู”
         “งั้นพี่ก็ไม่ปล่อย พูดเพราะๆ ก่อนซิ นะนะนะนะ พูดว่า พี่นัทจ๋าปล่อยเค้าเถอะนะ เค้ายอมแล้ว” ทุกคนต่างหัวเราะเมื่อได้ยินคำพูดของนัท
         เป็นช่วงเวลาเดียวกับที่โจ๊กกับนิวเดินมาพอดี “เฮ้ย!! พี่ทำไรเพื่อนผมอ่ะ” โจ๊กถามนัท ในขณะที่นิวก็ตกใจที่ได้พบกับพี่ชายตัวเอง
         “นิว รู้จักไอ้ตัวแสบนี่ด้วยหรอ” ขณะที่นัทเผลอ วินก็กระทืบเท้านัทแล้ววิ่งไปหาโจ๊ก ฝ่ายนิวเมื่อเห็นพี่ชายเจ็บจึงวิ่งไปดูนัท
         “พี่นัทเป็นอะไรรึเปล่าครับ” โจ๊กกับวินทำหน้าตกใจเมื่อได้ยินที่นิวพูด เมื่อนิวนึกได้จึงรีบแก้ตัวกลับไป
         “เอ่..อ..อออ พอดีว่าพี่นัทเค้าเป็นลูกเจ้าของบ้านที่นิวไปทำงานด้วยน่ะ เป็นลูกเจ้านาย” นิวพูดติดๆขัดๆ แก้ตัวเพื่อปิดบังความสัมพันธ์ระหว่างเค้ากับพี่นัท
         “งั้นข้ากับวินไปก่อนนะ ส่วนเอ็งถ้าอยากอยู่กับลูกเจ้านายก็ตามใจ” แล้วโจ๊กกับวินก็เดินไป
         “คนนั้นใช่มั้ย โจ๊ก”
          “ใช่ครับ”
         “ท่าทางเอาเรื่องใช่ย่อยนะ”
         “พี่ไม่ชอบเค้าหรอครับ” นิวพูดด้วยน้ำเสียงสลด
         “อ่อ เปล่าหรอก พี่ว่าเราไปหาเพื่อนเถอะ พี่ไม่เป็นไรหรอก” นัทพูดน้องสบายใจ
         “งั้นผมไปนะครับ”
         “อื้ม” นัทยิ้มให้น้องชาย
         “นิวจะรู้มั้ยนะ ว่าโจ๊กกำลังแอบชอบไอ้ตัวแสบอยู่ ถ้าเป็นอย่างนั้นนิวมันก็ต้องไม่สมหวังแน่ ท่าทางงานนี้เราต้องขัดขวางไอ้ตัวแสบกับโจ๊กซะแล้ว” นัทยืนคิดเมื่อเห็นภาพเมื่อสักครู่

CHINJUNG ขอกำลังใจบ้างนะคับ

[lövë..gaÿ]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ขอบคุณนะคับ จะเปงกำลังใจให้นะคับ
ชอบพี่นัทกะวิน น่ารักดี ต่อด้วยนะคับ

[Love Is Not Everything]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

สนุกดีครับบบบบบ




อิอิอิ



มาต่อเร็วๆๆๆนะ  อิอิ

[GayBB]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

สนุกดีคับมาต่อเร็วๆนะคับ

[GK1702]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาต่อเร็วๆๆๆนะ 

[^ไม่มีที่เหลือให้คนพ่าย มีเเต่ที่หมายของคนกล้า^]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ต่อไวไวน่ะรออยู่คับ

[LoVe ๓KaMiKaZe๓ ^__^]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาต่อให้อีกนะครับ ^__^

[บอลโลก]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ขอบคุณครับ ที่คุณอ่านเรื่องของผม

เพราะมันทำให้ผมมีกำลังใจ

อยากที่จะแต่งเรื่องนี้ให้คุณอ่านต่อ

หวังว่าทุกคนจะติดตามกันต่อไปนะครับ

ตอนที่ 3 เสร็จแล้วครับ

เดี๋ยวจะเอามาลงให้พรุ่งนี้ครับ

ขอบคุณจากใจจริงครับ.....CHINJUNG[/color]

[>มิน<]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

หนุกครับรีบมาลงต่อนะ

[lövë..gaÿ]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาต่อเร็วๆๆ นะคับจะรอ
รักคนแต่งจังคับ

[bayongjonha]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

รอติดตามผลงานต่อนะครับ เป็นกำลังใจให้ครับ

[บอลโลก]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตอนที่ 3   เกิดอะไรขึ้น?

      ตลอดทั้งวันผมไม่รู้จริงๆ ว่าไปทำอะไรให้ไอ้พี่นัทโรคจิตนั่นรึเปล่า มันถึงได้คอยตามผมตลอด ตัวผมเองก็ไม่ได้อะไรมากหรอก ก็จะมีแต่ไอ้โจ๊กเพื่อนสนิทผมนี่แหละที่มันเป็นอะไรไม่รู้ทำตัวเป็นฮีโร่ปกป้องผมยังกับผู้หญิง
      “วิน ถ้าพี่เค้ามาทำอะไรเอ็งอีก เอ็งบอกข้านะ เดี๋ยวข้าจัดการให้”
      “เอ็งก็นะ ข้าก็มีมือมีตีนนะ ถ้าเค้ามาทำอะไรข้า ข้าสู้เค้าได้สบายอยู่แล้ว”
      “แล้วเมื่อกี้ล่ะ ปล่อยให้มันกอดอยู่ได้ ทำไมไม่สู้มันล่ะหรือเอ็งชอบอยากให้มันกอดใช่มั้ย” โจ๊กตะคอกเสียงใส่วิน จนวินกับนิวถึงกับตกใจ
      “เอ็งจะบ้าหรอ ข้าเป็นผู้ชายนะเว้ย พี่เค้าก็ผู้ชาย ข้าจะไปชอบเค้าได้ยังไง”
      “ข้าไม่รู้ล่ะ อย่าให้ข้าเห็นอีกแล้วกัน ไม่งั้นข้าไม่เอามันไว้แน่” โจ๊กพูดด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนจะหันมาพูดกับนิว
      “ส่วนเอ็งไอ้เตี้ย ฝากบอกนายมึงด้วย อย่ามายุ่งกับเพื่อนข้าอีกไม่งั้นได้เห็นดีกันแน่” แล้วโจ๊กก็เดินจากไปเหลืออยู่เพียงแต่ วินและนิว
      “โจ๊ก เค้าดูเป็นห่วงวินมากเลยเนอะ” นิวพูดพร้อมใบหน้าที่เศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด
      “ก็ข้ากับโจ๊กรู้จักกันมาตั้งแต่มัธยม มันก็ต้องเป็นห่วงบ้างล่ะ ส่วนเรื่องที่โจ๊กพูดเมื่อกี้ นิวอย่าคิดมากเลยนะ” วินยิ้มปลอบใจหนุ่มน้อย แต่มันคงไม่ทำให้นิวรู้สึกดีขึ้นเลย เพราะนิวเริ่มรู้สึกว่าในใจโจ๊กอาจจะมีใครบางคนแล้วและคนๆนั้นก็เป็นเพื่อนของเค้าเช่นเดียวกัน
      หลังจากวินแยกย้ายกับนิว เค้าก็เดินไปป้ายรถเมล์เพื่อที่จะนั่งรถไปทำงาน
      ปรี๊น......นนนนนนๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ.........นนนนนนนนนนนนน
      รถเบนซ์สีดำคันหนึ่ง วิ่งมาจอดตรงหน้าของวินพร้อมกับเลื่อนกระจกรถลง
      “นี่ ไอ้ตัวแสบ จะไปไหนล่ะ ขึ้นรถมาสิเดี๋ยวไปส่ง” คนขับรถคันนั้นไม่ใช่ใครแต่เป็นพี่นัทนั่งเอง
      “ไม่จำเป็น ไปเองได้” วินตอบไปด้วยน้ำเสียงรำคาญเต็มทน
      “นี่ไปเถอะนะ นะนะนะ ไม่คิดค่ารถหรอก” แต่วินก็ยังคงไม่สนใจ
      “จะขึ้นหรือไม่ขึ้น ถ้าไม่ขึ้นเป็นเรื่องแน่”
      “กลัวตายล่ะ ไอ้ตี๋โรคจิต” วินพูดด้วยสีหน้ายียวน
      เมื่อได้ยินดังนั้น นัทก้าวเท้าลงมาจากรถ ตรงมาที่วินทันที ทำให้วินไม่ทันได้ตั้งตัว กว่าจะรู้สึกตัวนัทก็เข้ามากอดข้างหลังเค้าแล้ว
      “ที่รักจ๋า อย่าทิ้งผมไปเลยนะ คุณจะทิ้งผม ผมไม่ว่าแต่ผมอยากให้คุณกลับมาดูแม่ของคุณบ้าง ตอนนี้ท่านกำลังป่วยนอนอยู่ที่โรงพยาบาล นะครับที่รัก กลับไปกับผมนะครับ” นัทพูดด้วยน้ำเสียงน่าสงสารทำให้คนรอบข้างมองมาที่วิน แล้วต่างซุบซิบนินทากัน
      “จะบ้าหรอ คุณพูดเรื่องอะไรเนี่ย” วินกระซิบถาม
      “ก็ถ้าน้องไปกับพี่ตั้งแต่แรก พี่ก็คงไม่ทำอย่างนี้หรอก”
      “นี่สรุป ผมต้องไปกับคุณใช่มั้ย”
      “ใช่ หรือจะไม่ไป เอาอีกก็ได้นะ”
      “ที่รักจ๋.............”
      “ตกลง” ยังไม่ทันที่นัทจะได้พูดวินก็ชิงตอบซะก่อน
      หลังจากที่ออกมาจากบริเวณนั้นมาพอสมควรแล้ว วินก็ยังนั่งเงียบไม่พูดไม่จา
      “นี่ไอ้ตัวแสบ ไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยหรอ” แต่วินก็ยังเงียบ นัทจึงแกล้งเปิดเพลงเสียงดังๆ
      “โอ๊ย!!!! หนวกหูเบาเสียงหน่อยได้มั้ย” วินตะโกนแข่งกับเสียงเพลง นัทจึงเบาเสียงเพลงลง
      “พูดได้แล้วหรอไอ้ตัวแสบ นึกว่าเป็นใบ้ซะอีก”
      “ขอโทษนะ ผมไม่ได้ชื่อตัวแสบ”
      “แล้วนายชื่อไรล่ะ”
      “วิน”
      “หรอ พี่ชื่อนัท เรียนวิดวะปี 2 สถานภาพโสด”
      “ใครถาม” วินพูดออกไปแต่ไม่ได้หันมามองแต่อย่างใด
      “พี่รู้ว่าน้องเองก็อยากรู้”
      “ไม่อยากรู้ซักนิด” วินทำสีหน้ารังเกียจสุดๆ
      “อ่อหรอครับ ไม่น่าเชื่อนะ ปกติมีแต่คนอยากรู้จักกับพี่ทั้งนั้น”
      “ยกเว้นผมคนนึงแล้วกัน”
      “ตามใจครับ แต่ซักวันนึงพี่เชื่อว่าน้องต้องอยากรู้จักพี่แน่นอน” วินพูดพร้อมส่งสายตาหวานเยิ้มจนทำให้วินต้องหันหน้าหนี
      รถวิ่งมาได้ซักพัก นัทก็ขับรถเลี้ยวเข้าไปในร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง
      “พามาที่นี่ทำไม” วินถามด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจ
      “ก็มากินข้าวไงครับ มาร้านอาหารทั้งที เค้าคงไม่มาทำ…” นัทพูดพร้อมทำหน้าตาหื่นใส่วิน
      “ไอ้บ้า”
      “ฮ่าๆๆๆๆ พี่ก็แค่จะพามาเลี้ยงข้าวนะครับ ถือซะว่าเป็นการขอโทษเรื่องเมื่อตอนกลางวันแล้วกัน” นัทส่งยิ้มมาให้วิน
      ทั้ง 2 เดินเข้าไปในร้าน สั่งอาหารเต็มโต๊ะ ขณะที่พวกเค้าทานไปได้ซักพักนั้น นัทก็เอื้อมมือมาเช็ดคราบอาหารที่เปื้อนปากของวิน ทั้ง 2 มองตากันซักพัก จนวินเริ่มรู้สึกตัว
      “เอ่...อ  ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ” วินวิ่งไปเข้าห้องน้ำ ในขณะที่นัทนั่งยิ้มกับท่าทางของวิน
      “เขินล่ะสิท่าไอ้ตัวแสบ จะว่าไปนายมันก็น่ารักเหมือนกันนะเนี่ย” นัทคิดในใจ
      ทางด้านวินเมื่อวิ่งเข้ามาในห้อง เค้าาก็ยืนมองตัวเองในกระจก พลางคิดไปว่า
      “นี่เราเป็นอะไรไปเนี่ย หมอนั่นมันก็แค่เช็ดปากให้เราเฉยๆ ทำไมหัวใจเราต้องเต้นแรงขนาดนี้ด้วย มันเกิดอะไรขึ้นกับเรานะ” เค้าสลัดความคิดไปมา ก่อนจะเดินกลับมาที่โต๊ะ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเจอกับผู้หญิงคนนึงที่โต๊ะ
      “หนิง นี่วินนะครับ น้องที่มหาลัย แล้ววิน นี่หนิง เพื่อนพี่เอง” นัทแนะนำให้ทั้ง 2 คนรู้จักกัน
      “สวัสดีครับ” วินยกมือไหว้แต่หนิงทำท่าเมินใส่ แล้วหันไปคุยกับนัทต่อ
      “นัทอ่ะ จะมาทำไมไม่ชวนหนิงมาบ้างล่ะค่ะ”
      “ไร้มารยาทที่สุด” วินพูดลอยๆ
      “น้องว่าใครค่ะ”
      “เปล่าครับ พูดลอยๆใครจะรับก็รับ’
      “หรอค่ะ ก็ดีค่ะ พี่นึกว่าน้องว่าพี่ ไม่งั้นเราคงได้เห็นดีกันแน่”
      “เอ่อหนิงครับ นัทกับวินขอตัวก่อนนะครับ พอดีมีธุระ” นัทรีบพูดตัดบท
      “ค่ะ แล้ววันหลังหนิงจะไปหาที่บ้านนะค่ะ”
      หลังจากออกจากร้านขณะที่นั่งอยู่ในรถ
      “ถ้าจะอยู่ต่อก็ได้นะ เดี๋ยวผมไปเองก็ได้” วินพูด
      “ได้ไงล่ะ เรามากับพี่นะ”
      “ก็นึกว่าอยากอยู่ต่อ”
      “นี่อย่าบอกนะ ว่าเราหึงพี่กับหนิงอ่ะ” นัทพูดยิ้มๆ
      “จะบ้าหรอ เปล่าซะหน่อย”
      “พี่กับหนิง เราเป็นแค่เพื่อนกันครับ เป็นมากกว่านั้นไม่ได้หรอก”
      “แล้วมาบอกผมทำไม”
      “พี่ก็บอกไว้ก่อน กลัวเด็กบางคนเข้าใจผิดแล้วกลับบ้านไปนอนร้องไห้”
      “ไม่ใช่ผมก็แล้วกัน” วินหันหน้าไปทางหน้าต่างโดยที่เค้าเผลอยิ้มแบบไม่ได้ตั้งใจ แต่นัทก็แอบเห็นรอยยิ้มนั้น จนเค้าต้องพูดแซวร่างบางแกล้ง
      “ไหนบอกไม่ได้คิดอะไรไง ทำไมต้องยิ้มด้วยล่ะ” วินสะดุ้งเมื่อได้ยินคำพูดของนัท
      “เปล่านะไม่ได้ยิ้ม มั่วล่ะ” วินยังคงทำหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
      “นั่นสินะ เราเป็นอะไรไป ทำไมต้องยิ้มด้วย” วินคิดในใจ
      “ท่าทางไอ้ตัวแสบจะมีใจให้เราบ้างแล้วเว้ย สงสัยต้องเริ่มแผนขั้นต่อไปซะแล้ว” นัทคิด
      หลังจากนัทมาส่งเค้าที่ทำงานแล้ว วินก็เริ่มงานเด็กเสิร์ฟของเค้าไปแต่รู้สึกว่าวันนี้เค้ามักจะทำอะไรผิดพลาดไปหมดเพราะมัวแต่นึกถึงเรื่องของนัท จนส่งผลให้ผู้จัดการร้านตำหนิเค้า
      “เพราะนายคนเดียวเลยไอ้บ้า ทำเราโดนด่าอีกแล้ว” วินคิดในใจแล้วเริ่มทำงานต่อ จนถึงเวลาร้านปิด ขณะที่เค้ากำลังออกจากร้านเพื่อที่จะกลับบ้านนั้น

      “เฮ้ยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

CHINJUNG รักทุกคนครับ