หัวข้อ: นิยายรักสุดซึ้งแฟนผมเป็นตำรวจ... (อ่าน 4145 ครั้ง)

kimhayang

นิยายเรื่องนี้ผม ไม่ได้แต่เองคับ ก็เอามาจากเวปนั่นและ อ่านแล้วซึ้งมากๆเลย

เรื่องนี้คุณแตงโม เป็นคนแต่งคับ ต้องขอบคุณเค้าจิงๆ แล้วก็มีคนเอามาลงแล้ว แต่ไม่จบ ผมเลยอาสามาลงแทน อ่านกันให้สนุกนะคับ

แรกเริ่มเดิมที

มีคนเคยบอกผมว่า ความรักมันมักจะมาตอนที่ไม่รู้ตัว และก็จะจากไปตอนที่ไม่รู้ตัวเหมือนกัน ผมว่ามันเป็นเรื่องจริงนะ เอาเป็นว่าเหมือนชีวิตของผมแล้วกัน หลังจบมหาวิทยาลัยได้สักระยะหนึ่งแล้ว ผมก็เริ่มที่จะเริ่มออกหางานทำ ไม่รู้โชคดีหรือโชคร้ายล่ะครับ ที่บังเอิญได้ทำงานแถวๆกลางเมือง ซึ่งไกลจากบ้านผมพอสมควร ก็เลยมีความคิดว่าจะหาบ้านเช่าอยู่ แถวๆที่ทำงาน สาเหตุที่ผมไม่เช่าอพาร์ตเมนท์หรือคอนโดอยู่ ผมไม่ค่อยชอบอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ เพราะตั้งแต่เด็กมา ผมก็อยู่กับครอบครัวที่บ้านสวนตลอด เลยเป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่ผมไม่เช่าอพาร์ตเมนต์หรือคอนโดอยู่ครับ เลยถามเอากับเพื่อนๆ ว่าพอจะมีลู่ทางมั้ย เลยได้บ้านเช่ามาหลังหนึ่ง แถวๆที่ทำงานผมเลย ค่าเช่าก็ไม่แพงด้วย ซึ่งแต่ก่อนมันเป็นบ้านของเพื่อนผมเองล่ะครับ แต่ครอบครัวของมันทำกิจการส่งออกสินค้าจนรวย ก็เลยขยับขยายออกไปซื้อบ้านใหม่ (ที่หลังใหญ่กว่า) แถวๆชานเมือง บ้านหลังนี้ เลยปล่อยทิ้งไว้ให้คนเช่า แต่ทว่าตอนนี้ไม่มีใครมาเช่าอยู่เป็นเวลาสามสี่ปีแล้ว เพราะอะไรมันก็ไม่ยอมบอกเหมือนกัน เอาเป็นว่าผมตกลงทันทีครับ เพราะมันคิดค่าเช่าถูกมาก และสะดวกดีด้วย
หลังจากนั้นก่อนที่ผมจะ เข้าไปทำงานอาทิตย์หนึ่ง ผมเลยจัดการย้ายของ ทำความสะอาด พ่อกับแม่ พี่สาวก็มาช่วยด้วย ผมเป็นลูกชายคนเล็ก พ่อกับแม่ก็เป็นห่วงหน่อยครับ ตอนแรกท่านก็ไม่ยอม บอกว่าให้หางานที่ใหม่ ทำแถวๆบ้านเถอะ ผมก็เลยบอกว่าเป็นงานที่ผมอยากทำ ก็แถวๆบ้านมันไม่มีนี่ อ้อนเข้ามากๆ หน่อย ท่านก็เลยยอมให้ผมมาทำงานที่นี่ แต่มีข้อแม้ว่าต้องกลับบ้านบ่อยๆนะ ถึงจะตกลง
หลังจากที่จัดบ้าน ทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว พ่อ แม่และพี่สาวผมก็ขออยู่เที่ยวกรุงเทพสักวันสองวันก่อนกลับบ้าน ตอนออกจากบ้านที่อยุธยา พ่อกับแม่ก็ไปสอยมะม่วงเขียวเสวยที่สวนหลังบ้านมาเป็นเข่ง เอาไว้ไปสวัสดีฝากเนื้อฝากตัวกับบ้านข้างๆ กลัวไม่มีคนช่วยดูแลลูกชายว่างั้นเหอะ หลังจากที่ครอบครัวของผมกลับอยุธยาไปแล้ว ผมก็เลยจัดแจงเอามะม่วงที่พ่อกับแม่สอยมาจากสวน เอามาแบ่งใส่ถุงไปสวัสดีเพื่อนบ้าน แถวๆบ้านที่ผมเช่าอยู่เป็นซอยตันครับ บ้านที่ปลูกอยู่ก็เป็นบ้านที่ปลูกมานานแล้ว มีบ้านอยู่แค่เจ็ดหลังเองทั้งซอย ผมเลยเริ่มต้นตั้งแต่ปากซอย ก่อน ไล่มาเรื่อยๆ คนแถวนี้เขาก็อัธยาศัยดีครับ เป็นกันเองแต่ส่วนมากก็จะมีแต่คนสูงอายุอยู่กัน เค้าถามว่ามาอยู่หลังไหน พอผมบอกว่ามาอยู่บ้านหลังนี้แหล่ะ พวกเค้าท่าแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ก็อวยพรให้อยู่รอดปลอดภัยแล้วกัน (เอ๊ะ ยังงัยเนี่ย) จนมาถึงบ้านหลังสุดท้าย ซึ่งเป็นบ้านที่ปลูกข้างๆบ้านเช่าผมเอง ผมเดินไปที่หน้าบ้าน ชะโงกข้ามรั้วที่สูงเท่าหัวไหล่ผม ทำไมบ้านเงียบจังวะ หรือไม่มีคนอยู่ พอดีเหลือบมองไปเห็นประตูรั้วแง้มเปิดอยู่ มองดูซ้ายขวาแน่ใจไม่มีหมาแล้วนะ เลยถือวิสาสะ เดินเข้าไปแล้วเคาะประตูเรียก
“สวัสดีครับ มีใครอยู่มั้ยครับ”
................................................................เงียบ
“สวัสดีครับ มีใครอยู่มั้ยครับ” เงียบ สงสัยไม่มีคนอยู่ เอาไว้ค่อยมาทีหลังดีกว่า
ขณะที่ผมกำลังหันหลังเดินกลับอยู่นั้น ผมได้ยินเสียงประตูเปิดขึ้น ผมเลยหันหลังกลับไป
“สวัส...........อุ๊บ เฮ้ย”

ผม ร้องขึ้นขณะที่ผมรู้สึกได้ว่า มีชายคนหนึ่ง ลากผมเข้าไปข้างในประตูบ้าน แล้วก็กอดผมอย่างแรง ด้วยขณะตกใจผมก็ทำอะไรไม่ถูกสิครับ ตัวแข็งไปหมด แต่ก็ได้กลิ่นเหมือนเหล้าแรงมาก และที่ผมกำลงัรับรู้ได้อีกอย่าง เขากำลังเอาจมูกของเขามาไซร้ซอกคอผมอยู่ เอาละสิ อยู่บ้านใหม่ไม่ถึงสามวัน กูกำลังจะเสียตัวให้เพื่อนบ้านแล้วเหรอเนี่ย ผมคิดอย่างนั้น พอได้สติผมก็รีบดิ้นให้หลุดออกจากแขนของเขา ดูท่าจะเมามากเหมือนกัน ดิ้นไปดิ้นมากลายเป็นว่าล้มลงไปด้วยกันทั้งคู่ โดยมีเขานอนทับผมอยู่ แทนที่เขาจะได้สติ เขากลับเอาหน้ามาไซร้ซอกคอผมเหมือนเดิม
“นิด อย่าทิ้งพี่ไปนะ พี่คิดถึงนิดนะ”
“นิดไหน กูโมว้อย ปล่อยกู๊...............”
“นิด พี่คิดถึงนิดนะ”
“ปล่อยกู๊...........................................” ผมดิ้นไป ร้องไป
เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานขณะที่ผมกำลังจะกลายเป็นเมียของข้างบ้านอยู่นั้น เสียงทุ้มๆก็ดังขึ้น

kimhayang

บทที่สอง ความรู้สึกดีบังเกิด

“เฮ้ย ทำอะไรกันน่ะ” ผมกับเกือบว่าที่สามี มองไปตรงหน้าประตู เห็นชายคนหนึ่งแต่งตัวครึ่งท่อนสีกากี ยืนอยู่หน้าประตู มองสลับไปมาระหว่างผู้ชายสองคน พลางทำหน้าตาว่า อะไรกันวะเนี่ย
ขณะ ที่ผมกำลังมองหน้าคนที่ปล้ำผมอยู่นั้น สัญชาตญาณอย่างหนึ่งได้บอกว่าผมกำลังอยู่ในสถานการณ์ไม่ดีเอาเสียแล้ว คือ เฮ้ย อย่า อย่าทำหน้าแบบนั้น อย่า ม่ายอ๊าววววววววววววว...............................
“อ๊วกกกกกกกกก อ๊อกกกกกกกกก แหวะ...............”
................ ฮึ่ม....................... เต็มๆตัวกูเลย ผมรวบรวมกำลังเอาเท้าถีบเข้าที่ท้องของคนที่อยู่บนตัวผม ไปชนผนังดัง พลั่ก แล้วลุกขึ้นใส่รองเท้า ผลักผู้ชายที่อยู่หน้าประตูแล้ววิ่งออกไปกลับเข้าบ้านของผมเอง พอเข้าบ้านได้ก็ล็อคประตู บ้านแล้วนั่งพิงอย่างหมดแรง ผมไม่รู้ว่าน้ำตามันไหลออกมาตอนไหน เลยนั่งซบกับเข่าตัวเองอย่างนั้น เกิดมาจากท้องพ่อท้องแม่ ยังไม่เคยเจออะไรแบบนี้ ฮึ่ม ถึงกูจะหน้าตาไม่ค่อยดี ก็พอดูได้ ไม่ได้ใจง่ายขนาดนั้นนะว้อย จริงๆนะ ตอนนั้นผมคิดอย่างนั้นจริงๆ สาบานได้ พอนั่งได้สักพักนึง สติเริ่มกลับมา ดูเนื้อตัวตัวเองเต็มไปด้วยอ๊วก อะไรวะเนี่ย แต่ก็ยังดี ที่มีแต่เหล้า อ๊วกออกมาเลยเป็นน้ำๆ สงสัย ไม่ได้กินข้าวเข้าไปด้วย เลยไม่มีชิ้นๆออกมา อืม เพิ่งเกือบจะเสียความบริสุทธิ์มาหยกๆ ยังมีกะใจมานั่งวิเคราะห์พิจารณาอ๊วกอีก
หลังจากที่ผมอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อ ผ้าเสร็จแล้ว ก็ออกมานั่งเล่นข้างหลังบ้าน ซึ่งบ้านนี้ก็มีเนื้อที่พอสมควรครับ ปลูกต้นขนุน กะ ต้นจำปีไว้อย่างละต้น แล้วก็มีต้นโมกกอใหญ่พอสมควร กับต้นปีบ ท่าทางปลูกมาหลายปีแล้วล่ะคัรบ เพราะขนุนก็เริ่ม ที่จะออกลูกออกมาลูกใหญ่พอสมควรแล้ว ตอนนี้ก็เริ่มเย็นๆแล้ว กลิ่นดอกโมก ดอกปีบ และดอกจำปีเริ่มส่งกลิ่นมาประชันกัน สายลมของต้นเดือนมีนาคมพัดมาเหมือนจะบอกให้รู้ว่ากำลังเข้าสู่ฤดูร้อนแล้ว เห้อ คิดถึงบ้านจัง ตอนนี้ถ้าอยู่ที่บ้านก็คงจะลงไปว่ายน้ำในคลองให้ฉ่ำไปล่ะ มาอยู่กรุงเทพแค่สามสี่วันก็เกือบจะเสียตัวโดยไม่ได้ตั้งใจซะแล้ว แต่แปลกใจตัวเองอยู่เหมือนกัน แทนที่ผมจะคิดถึงหน้าคนที่กำลังปล้ำผม แต่ผมกลับไปคิดถึงหน้าคนที่ยืนอยู่ที่ประตู คิดแล้วก็เหมือนกับมีไฟฟ้าสถิตวิ่งมาที่หัวใจ นี่ผมกำลังเป็นอะไรเนี่ย กำลังคิดอะไรเพลินๆอยู่นั้น ผมก็รู้สึกว่าเหมือนมีคนมาตะโกนเรียกอยู่หน้าบ้าน เลยเดินออกไปดู ก็พบกับผู้ชายคนที่ยืนอยู่ตรงประตูขณะที่ผมกำลังโดนปล้ำ
“เอ่อ.....................สวัสดีครับ” เขาทักขึ้นมา พลางทำหน้าเหมือนกำลังไม่รู้จะพูดอะไรดี
“สวัสดีครับ เอ่อ........................”
“ผม เชษฐ์ ครับ อยู่บ้านข้างๆนี่แหล่ะ เอ่อ.. พี่ต้องขอโทษแทนเพื่อนพี่นะครับ มันเมามากไปหน่อย แฟนมันเพิ่งทิ้งไปน่ะครับ ก็เลยยังทำใจไม่ได้ ยังไงก็อย่าไปถือสามันนะครับ ถ้ามันตื่นขึ้นมาจะให้มันมาขอโทษอีกที”
“ไม่เป็นรัยหรอกครับ ผมเข้าใจ แต่ก็ตกใจนิดหน่อย แต่ไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ “
“ครับ ยังงัยพี่ก็ขอโทษแทนเพื่อนพี่แล้วกัน ขอบคุณสำหรับมะม่วงด้วยนะคัรบ หืม” พี่เชษฐ์ทำหน้าแปลกใจ และเอามือมาจับดูที่ข้อศอกผม
“เจ็บ มั้ยครับ เนี่ย” พี่เชษฐ์ถามผม พลางพลิกข้อศอกผมขึ้นมาดู ผมก็เพิ่งสังเกตเหมือนกันแหล่ะครับ ว่ามันช้ำขนาดนี้ ตอนอาบน้ำไม่ยักกะเห็นแฮะ
“อ๋อ ไม่เป็นรัยหรอกครับ สงสัยกระแทกตอนล้มน่ะ “
“มียาทามั้ยล่ะ ไปทายาที่บ้านพี่ก่อนมั้ย”
“ไม่เป็นรัยจริงๆพี่ ไม่ต้องห่วงหรอก ผมน่ะ ตายยากอยู่แล้ว ไม่รบกวนหรอกครับ “
“ครับ ไม่เป็นรัยก็ไม่เป็นรัย แต่ถ้ามีอะไรก็ไปหาพี่นะ เดี๋ยวพี่ขอตัวก่อนแล้วกันครับ ยังไม่ได้เช็ดอ๊วกไอ้บ้านั่นเลย เอ่อ ว่าแต่น้องชื่อรัยเหรอครับ ยังไม่รู้จักเลย”
“ผม โม ครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ พี่เชษฐ์ “
“ครับ ยินดี ยังงัยถ้ามีอะไรให้พี่ช่วยก็บอกนะ ไม่ต้องเกรงใจ พี่ไปล่ะ “ พี่เชษฐ์ บอกลาแล้วเดินกลับไปบ้านของเขา
ถ้า ตอนนี้มีใครซักคนยืนอยู่ด้วยเนี่ย คงจะเห็นผมหน้าแดงเหมือนลูกตำลึงสุกเลยมั้งครับ ผมรู้สึกว่าหน้าร้อนผ่าวผิดปกติ ปกติคุยกับผู้ชายคนอื่นไม่เห็นเป็นแบบนี้เลยนี่หว่า พี่เชษฐ์เท่าที่ผมดูแล้วอายุน่าจะประมาณ สามสิบต้นๆ สูง 190 ได้มั้ง เพราะเวลาผมยืนเทียบดูแล้ว สูงกว่าหน้าอกพี่เค้านิดเดียวเอง (ผมสูงแค่ 160 ครับ) ผิวออกสีแทน ตัวใหญ่ หน้าตาเข้ม มีเคราเขียวครึ้มลงมาถึงคาง คิ้วดำหนา ผมตัดสั้นรองทรง แต่สิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกว่าพี่เค้ามีเสน่ห์ที่สุดอยู่ที่ดวงตากลมใหญ่สี น้ำตาล บอกตัวเองไม่ถูกเหมือนกันแต่รู้สึกดีครับ ที่ได้รู้จักพี่เค้า ทำให้กรุงเทพในวันต่อๆไป น่าอยู่ขึ้นเยอะ

kimhayang

บทที่สาม ก่อนที่ความรักจะทักทาย

3 มีนาคม 2548
วันนี้เป็นวันทำ งานวันแรกของผมครับ วันนี้ผมตื่นแต่เช้า อาบน้ำแต่งตัว พอเสร็จแล้ว ส่องกนะจกดู เหอๆๆ รู้สึกตัวเองดูดีเหมือนกันนะเนี่ย (อย่าว่าผมหลงตัวเองเลยนะคัรบ ขอนิดนึงแล้วกัน) ออกจากบ้านตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า ทั้งๆตัวเองเข้างานเก้าโมงขึ้น (ตอนแรกๆเห่องานใหม่ก็แบบนี้แหล่ะคัรบ พอชักชินแล้ว สิบโมงยังไม่อยากเข้างานเลย) พอเดินออกมาจากหน้าบ้าน ก็มีเสียงทักขึ้น
“อ้าว โม ไปทำงานแล้วเหรอ” พี่เชษฐ์น่ะเอง เห็นว่ากำลังรดน้ำต้นไม้อยู่
“วันนี้วันแรกครับ เลยไม่อยากไปสาย”
“แล้วเข้างานกี่โมงเนี่ย” พี่เขาถามต่อ
“เก้าโมงครับ”
“แล้วทำงานที่ไหนเหรอ”
“ตึก XXXX นี่แหล่ะครับ นั่งรถเมล์ไปแป๊บเดียวก็ถึงแล้ว”
“ก็ตรงข้ามที่ทำงานพี่นี่ แล้วไปตั้งแต่เช้า จะไปช่วยแม่บ้านเค้าทำความสะอาดด้วยเหรองัยเนี่ย “
“ก็ตื่นเต้นน่ะครับ นอนไม่หลับ แหะๆๆ “
“อ๋อ งั้นไปกับพี่แล้วกัน รอหน่อยสิ เด๋วพี่ไปอาบน้ำแต่งตัวแป๊บ พี่เข้างานแปดโมงครึ่งน่ะ”
“อ่า งั้นก็ได้ครับ “ ผมตอบตกลงไป แล้วเดินเข้าไปนั่ง เก้าอี้ไม้หน้าบ้านพี่เชษฐ์ โดยที่ประตูหน้าบ้านพี่เชษฐ์เขาไม่ได้ปิดไว้ พอมองเข้าไปก็เห็นพี่เชษฐ์เดินถือผ้าเช็ดตัว แล้วก็เดินเข้าห้องน้ำหลังบ้าน พออีกสักพักนึง พี่เชษฐ์ก็ออกมาจากห้องน้ำ แป๊บเดียวจริงๆ ไม่รู้ว่าวิ่งผ่านน้ำหรือเปล่าเนี่ย แต่สิ่งที่ทำให้ผมตะลึงมากกว่านั้นคือ พี่เชษฐ์เดินออกมา พร้อมกับใส่กางเกงในสีขาวแค่ตัวเดียว ผมตะลึงอยู่นั่นซักพักนึง เลยรีบหันหน้าออกไป รู้สึกว่าเสียงหัวใจผมเต้นไม่ใช่เสียง ตึก ตั่กๆ แต่เป็นเสียง ผู้ชาย โป๊ โป๊......ผู้ชาย โป๊ โป๊..... แทน ทั้งๆที่ผมเคยเห็นผู้ชายใส่กางเกงในตัวเดียวก็บ่อยไป แต่ไม่เคยเป็นแบบนี้เลย พับผ่าสิ
อีกครู่นึง พี่เชษฐ์ก็เดินออกมา แต่งตัวเต็มยศ แต่ใส่เสื้อแจ๊คเก็ตสีดำทับไว้ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพี่เค้ายศตำแหน่งอะไร เพราะดูไม่เป็นจริง ๆ พี่เชษฐ์เดินออกมาจากบ้าน หยิบหมวกกันน๊อคให้ผมใบหนึ่ง แล้วตะโกนเข้าไปในบ้านว่า
“เฮ้ย เหี้ย กูไปแล้วนะว้อย ออกมาปิดบ้านด้วย” อืม เพื่อนพี่เชษฐ์เค้าชื่อเพราะจัง เลยนึกไปถึงว่า ถ้าวันนั้นพี่เชษฐ์ไม่กลับมาก่อน กูจะเป็นยังงัยวะเนี่ย
ผมเลยได้ซ้อน ท้ายมอเตอร์ไซด์พี่เชษฐ์เค้ามาทำงานในวันแรกนั้น ตอนแรกผมนั่งตัวเกร็งๆเพราะว่าผมไม่ค่อยคุ้นที่จะนั่งมอเตอร์ไซด์ในกรุงเทพ เท่าไหร่ครับ ( อยุธยาบ้านผมรถไม่เยอะเหมือนกรุงเทพนี่นา) ผมเลยนั่งเอามือ กอดกระเป๋าเอกสารไว้อย่างนั้น พอพี่เค้าสังเกตุเห็นผมทำแบบนั้นแล้ว พี่เค้าก็เลยจับมือผม ทั้งสองข้างไปกอดไว้ตรงเอวพี่เค้า เอาอีกแล้ว ทำไมรู้สึกหัวใจเต้นแรงจัง แอบมองหน้าตัวเองในกระจกมองหลัง เฮ้ย หน้าเราแดงยังกะตูดลิงเลยแฮะ
ถึงที่หมายโดยสวัสดิภาพครับ ยังเหลือเวลาอีกนิดหน่อย พี่เชษฐ์ส่งผมลงตรงหน้าสถานีตำรวจแล้วก็ให้ผมเดินข้ามฝั่งมายังที่ทำงานของ ผม ผมยังสงสัยในตัวของผมเอง เจอคนมาเยอะแยะไม่ยักกะมีอาการแบบนี้ แต่ทำไมกับพี่คนนี้ ถึงได้เกิดขึ้นมา แต่ก่อนกับผู้ชายคนอื่นไม่เคยเป็นเลยแฮะ ผมได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ คิดว่าสักวันคงมีคำตอบให้กับตัวผม
วันนี้เป็นวันทำงานวันแรกครับ เลยต้องมีการแนะนำตัวกันนิดหน่อย แต่ว่าก็คงไม่ใช่ผมคนเดียวหรอกครับ ที่เข้าทำงานวันแรก ทั้งแผนกผม ถ้ารวมผมด้วย ก็พนักงานใหม่รวมกันแล้วถึงสามคน ผมโชคดีหน่อยครับ หลังจากสองคนนั่นเค้าได้ตำแหน่งงานในออฟฟิศ แต่ผมต้องไปอยู่ในส่วนต้องติดต่อประสานงานกับทางอื่นๆ เลยได้เอกสิทธิพิเศษในด้านการเข้าเวลางานน่ะครับ อิอิ คือถ้าพูดง่ายๆก็คือ สามารถเข้างานได้ตลอดเวลาครับ ไม่ได้เน้นเข้าเก้าโมงเช้า ออกห้าโมงเย็นครับ แต่ว่าในตอนแรกๆ ก็ต้องทำงานคู่กับพี่เลี้ยง เพื่อให้พี่เขาสอนงานให้ แต่วันนี้พี่ที่ฝ่ายบุคคลบอกว่า รอพรุ่งนี้ เพราะพี่เลี้ยงลาพักร้อน พรุ่งนี้ถึงจะเข้ามาทำงาน วันนี้ทั้งวันก็เลยมีรุ่นพี่เข้ามาทักทายทั้งวัน มีพี่คนหนึ่งพูดขำๆ(แต่เอาจริง) ว่า มีเด็กมาให้กินแล้ว อดอยากมานาน พอห้าโมงเย็นก็ได้เวลาเลิกงาน ผมเลยเดินลงไปกะเพื่อน ซึ่งข้างล่างของสำนักงานก็จะเป็นห้างสรรพสินค้าครับ มีร้านอาหาร ร้านขนมมากมาย เห็นน่ากินเลยว่าจะซื้อไปฝากพี่เชษฐ์ แต่เอ ทำไมผมต้องซื้อไปฝากพี่เค้าด้วยล่ะ เพิ่งรู้จักกันทำไมต้องซื้อไปให้ด้วย ปรากฏว่าผมเดินวนอยู่หน้าร้านสี่ห้ารอบ เลยตัดสินใจซื้อ คิดว่าจะกินเองก็ได้ ทั้งๆที่ปกติผมเป็นคนไม่ชอบกินขนมเค้กที่มีเนยหวานๆ เท่าไหร่นัก (พ่อบอกว่าเวลาอยากให้สุนัขมันดุ ต้องให้กินของหวานมากๆ เลยคิดว่าเป็นคนก็คงเหมือนกัน)
ผมเลยได้ขนมมาห่อนึง พอมาถึงบ้านก็เอามานั่งดู คิดว่าจะเอาไปให้ดีมั้ย เค้าจะรู้สึกยังงัย เวลาที่ผู้ชายซื้อขนมไปฝากผู้ชาย คิดไปต่างๆนานาจนในที่สุด ประมาณหกโมงเย็นกว่าๆ ผมก็ได้ยินเสียงรถมอเตอร์ไซด์ของพี่เชษฐ์ขับกลับเข้ามา ผมจึงถือห่อขนมออกไปให้พี่เค้า (จนได้)
“พี่เชษฐ์ หวัดดีครับ เอ่อ....พอดีตอนจะกลับเดินผ่านร้านขนม เอ่อ....เลยซื้อมาขอบคุณที่เมื่อเช้า เอ่อ....ไปส่งที่ทำงานน่ะ เอ่อ.... คับ” ช่วงนี้กรูเป็นอะไรหว่า ปกติพูดจนลิงหลับ แต่ทำไมวันนี่มันพูดไม่ออกวะ
พี่เชษฐ์ ทำหน้าแปลกใจนิดนึง ก่อนที่จะยิ้มออกมา แล้วพูดว่า
“หืม ขอบคุณครับ ไม่น่าลำบากเลย ยังงัยพี่ก็ต้องไปทางนั้นอยู่แล้ว เดี๋ยวเราไปพร้อมกับพี่ก็ได้ ไม่เป็นรัยหรอก”
“แหะๆ ขอบคุณครับ” ผมกล่าวคำขอบคุณ ที่จริงอยากจะพูดมากกว่านั้น แต่ในสมองมันตื้อไปหมด เลยได้แต่นิ่งๆ เกาะอยู่กำแพงเหมือนจิ้งจก มองดูพี่เชษฐ์เข็นรถมอเตอร์ไซด์เข้าไปเก็บในซอกข้างกำแพงบ้าน
“นี่เรา จะเกาะกำแพงอยู่อย่างนั้นเลยเหรอ เข้ามาเล่นข้างในบ้านก่อนสิ “ พี่เชษฐ์ร้องทักและชวนผมเข้าไปในบ้านแต่ในขณะที่กำลังเปิดประตูเข้าไปในบ้าน นั้น พี่เชษฐ์ก็ร้องขึ้นอย่างแปลกใจ
“ห่ะ ไอ้ศักดิ์มันไม่ได้ล็อกประตูเหรอ เฮ้ย เหี้ย อยู่มั้ยวะ” พี่เชษฐ์ร้องตะโกนถาม แต่ไม่มีใครตอบกลับมา ผมเดินตามพี่เชษฐ์เข้าไปในบ้าน รู้สึกทะแม่งๆแล้วสิ
“บ้านก็ไม่ได้ล็อก มันไปไหนล่ะ เหี้ยเอ๊ย” พี่เชษฐ์สบถออกมา
“อยู่ข้างบนมั้งครับ” ผมออกความเห็น
“อยู่บนบ้านก็น่าจะล็อคประตูไว้นะ ขโมยขโจรเข้ามาจะทำงัยเนี่ย” นี่มันบ้านตำรวจเลยนะ ท่าทางจะขี้บ่นเหมือนกันนะ พี่เชษฐ์เนี่ย
ในขนะที่พี่เชษฐ์กำลังเดินขึ้นไปข้างบนบ้าน ผมก็เลยนั่งลงที่โต๊ะกินข้าว สักครู่หนึ่ง ก็ได้ยินเสียงพี่เชษฐ์ตะโกนลงมาว่า
“เฮ้ย ไอ้ศักดิ์ มึงอย่าเป็นอะไรนะว้อย โม มาช่วยพี่หน่อย”

kimhayang

บทที่สี่ อีกด้านของความรัก

“เฮ้ย ไอ้ศักดิ์ มึงอย่าเป็นอะไรนะว้อย โม มาช่วยพี่หน่อย” ผมรีบวิ่งตามเสียงนั้นขึ้นไปชั้นบน ที่ห้องของพี่ศักดิ์ ก็พบว่าพี่เชษฐ์กำลังพยุงร่างของพี่ศักดิ์ ขึ้นมาจากที่นอน เดาจากสภาพน่าจะไม่ใช่อาการเมา แต่น่าจะเกิดจากอาการหมดสติมากกว่า ผมรีบวิ่งเข้าไปพยุงพี่ศักดิ์ แล้วพาลงมาที่ชั้นล่าง พี่เชษฐ์เชษฐ์วิ่งไปหยิบกุญแจรถที่วางไว้บนชั้นข้างๆทีวี แล้วมาช่วยพยุง พี่ศักดิ์ไปขึ้นรถที่จอดอยู่หน้าบ้าน ตอนนั้นผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าผมขึ้นรถมากับพี่เชษฐ์ได้ยังงัย มารู้ตัวอีกทีก็มาอยู่หน้าห้องฉุกเฉินแล้วล่ะ
เกือบจะสองทุ่มแล้ว ผมกับพี่เชษฐ์ยังนั่งอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน ไม่ใช่สิ ผมคนเดียวที่นั่งมากกว่า เพราะว่าพี่เชษฐ์ก็ได้แต่เดินไปเดินมาหน้าห้องนั่นแหล่ะ พอผมล้วงกระเป๋ากางเกงก็พบเศษสตางค์อยู่นิดหน่อย เลยลุกเดินออกไปยังตู้ขายน้ำอัตโนมัติที่ชั้นล่าง ซื้อชามาให้พี่เชษฐ์กับผมคนละกระป๋อง พี่เชษฐ์พูดขอบคุณแล้วก็นั่งลงที่เก้าอี้หน้าห้องฉุกเฉิน แล้วก็เงียบไป ผมก็ได้แต่มองหน้าพี่เค้า แต่ก็ไม่รู้จะพูดยังงัย เลยได้แต่พูดปลอบว่า
“พี่ ศักดิ์คงไม่เป็นอะไรมากหรอกครับ ไม่ต้องห่วงหรอก พี่เค้ายังไม่ได้มาขอโทษที่ปล้ำผมวันนั้นเลย” พอผมพูดจบ พี่เชษฐ์ก็มองหน้าผมแล้วก็ยิ้มออกมา พลางเอามือมาขยี้หัวผม สายตาที่มองผมมันรู้สึกอบอุ่นบอกไม่ถูก แต่พอสบตาพี่เค้าแล้วก็รู้สึกอายๆจนต้องหลบตาออกมา หัวใจมันก็ยังเต้นแรงไม่หยุดอยู่นั่นแหล่ะ สงสัยจริงๆ ความรู้สึกแบบนี้เค้าเรียกว่าอะไรกันนะ พอดีคุณหมอเดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน แล้วบอกว่า คนไข้กินยานอนหลับเกินขนาดไป ตอนนี้ล้างท้องอยู่ในภาวะปลอดภัยแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วง แต่ยังไม่ฟื้น พวกเราสองคนเลยขอเข้าไปเยี่ยม คุณหมอก็อนุญาติแต่ได้แค่แป๊บเดียวเพราะต้องให้คนไข้พัก พวกเราสองคนก็รีบเข้าไปยังห้องพี่ศักดิ์ ซึ่งพยาบาลได้ย้ายออกมาที่ห้องพักฟื้นแล้ว พี่เชษฐ์ได้เข้าไปยืนข้างเตียง มองดูพี่ศักดิ์กำลังหลับอยู่ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ผมสังเกตุได้ว่า ตาของพี่เชษฐ์ แดงๆ เหมือนกำลังจะร้องให้ ผมเลยเดินออกมารอที่หน้าห้อง สักพักนึงพี่เชษฐ์ก็เดินออกมา ด้วยสีหนาที่ดีกว่าเดิมเล็กน้อย แต่แววตาดูเศร้าเหมือนเดิม
“พี่ต้องขอโทษด้วยนะ ลำบากเราอีกแล้ว” พี่เชษฐ์พูดขอโทษผม
“ไม่เป็นไรหรอกครับ ว่าแต่พี่ ไม่เป็นรัยนะ”
“อื้ม สบายใจขึ้นเยอะแล้ว เดี๋ยวถ้ามันออกมาเมื่อไหร่ พี่อัดมันแน่”
“ผมว่าถ้าพี่อัดพี่ศักดิ์ คงต้องเข้าโรงพยาบาลอีกรอบแน่นอนอ่ะครับ”
“ฮึ ทำไมเราย้อนเก่งจังเนี่ย หิวยังล่ะ ไปหารัยกินป่ะ เด๋วพี่เลี้ยง
ตกลง ว่าหลังจากเราออกมาจากโรงพยาบาลแล้ว พี่เชษฐ์ เขาก็พาผมไปกินข้าวที่ร้านแถวๆบ้านนั่นแหล่ะคัรบ จำได้ว่าเราสองคนสั่ง กระเพราไก่ไข่ดาวเหมือนกัน (อาหารสิ้นคิดจริงๆ) เราก็นั่งคุยกันไป กินกันไป ทำให้ผมได้รู้จักพี่เชษฐ์เขาเพิ่มขึ้นมา พี่เชษฐ์เขาเป็นตำรวจครับ ระดับร้อยตำรวจเอก หรือบ้านๆเรียกผู้กองนั่นแหล่ะครับ ชีวิตของพี่เชษฐ์เค้าก็มีพี่ศักดิ์คนนี้คนเดียวแหล่ะคัรบ ที่นับว่าเป็นญาติของพี่เค้า เพราะตั้งแต่พ่อแม่ตาย พี่เชษฐ์ก็ไม่ได้มีญาติพี่น้องที่ไหนอีกเลย ซึ่งสาเหตุนั้นผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ ว่าทำไม เค้าจึงถือพี่ศักดิ์เป็นญาติคนเดียวของเขา กินเสร็จเราสองคนก็พากันกลับบ้านครับ กว่าจะถึงบ้านก็สี่ทุ่มกว่าๆ พอส่งผมเข้าบ้านแล้ว ผมก็อาบน้ำเตรียมเข้านอน พอล้มตัวลงที่นอนแล้ว รู้สึกว่าหน้าของพี่เชษฐ์เค้าวนเวียนอยู่ในความคิดตลอดเลย ทำยังไงก็ไม่หายซักที จนผล็อยหลับไปในที่สุด
เข้าวันรุ่งขึ้น ผมตื่นแต่เช้าเช่นเคย อาบน้ำแต่งตัว เตรียมตัวไปทำงาน ก่อนที่ผมจะออกจากบ้าน ลองชะโงกข้ามรั้วมองออกไปยังบ้านของพี่เชษฐ์ ปรากฏว่าประตูบ้าน ปิดไว้เรียบร้อย และมอเตอร์ไซด์ของพี่เค้าก็ไม่อยู่ แสดงว่าพี่เค้าคงออกไปทำงานแล้วล่ะ ผมก็เลยคิดว่า ยังงัยวันนี้ก็ยังเช้าอยู่ ไปเยี่ยมพี่ศักดิ์ก่อนไปทำงานก็ยังทัน คิดได้ดังั้นก็รีบขึ้นรถเมล์ไปยังโรงพยาบาลก่อน โชคดีครับ ที่โรงพยาบาลไม่ไกลจากที่ทำงานเท่าไหร่ พอไปถึงหน้าโรงพยาบาลแล้ว ก็เห็นร้านขายน้ำเต้าหู้ กะปาท่องโก๋ขายอยู่หน้าโรงพยาบาล เลยซื้อ ไปสองถุงกะปาท่องโก๋อีกห้าตัว กะว่าจะไปกินที่ทำงานน่ะครับ กลัวออกมาเค้าเก็บกลับบ้านก่อน
ซื้อเสร็จผมก็เดินเข้าไปเยี่ยมพี่ศักดิ์ แต่ขณะที่กำลงัเปิดประตูเข้าไป ก็มีคนเดินสวนออกมา พี่เชษฐ์นั่นเอง
“อ้าว โม มาด้วยเหรอ พี่นึกว่าไปทำงานแล้ว”
“ครับ มาเยี่ยมพี่ศักดิ์ก่อนน่ะครับ เดี๋ยวเลยไปทำงานเลย”
“ศักดิ์เขายังไม่ตื่นเลย เราจะเข้าไปเยี่ยมมั้ยล่ะ” พี่เชษฐ์ถามผม
“อืม งั้นไม่ดีกว่าครับ ให้พี่เขาพักไปก่อนแล้วกัน เดี๋ยวผมค่อยมาทีหลังก็ได้ครับ”
“งั้นเดี่ยวไปกับพี่เลยแล้วกัน แล้วซื้ออะไรมานั่นน่ะ” พี่เชษฐ์ถามผมขณะมองไปยังถุงน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋
“ปาท่องโก๋กะน้ำเต้าหู้น่ะครับ พี่เชษฐ์กินมั้ยอ่ะ ผมซื้อมาสองถุงน่ะคัรบ กะว่าจะไปกินที่ทำงาน”
“ดีเหมือนกัน งั้นไม่เกรงใจนะ ขอถุงนึงแล้วกัน “
เป็นอันว่าเราสองคนกินปาท่องโก๋กะน้ำเต้าหู้เป็นอาหารเช้าของวันนั้น โดยการกัดก้นถุงกินกัน (ที่บ้านผมก็กินแบบนี้แหล่ะ)
“เอ้า หกหมดเลย เดี๋ยวนะครับ” ผมร้องขึ้น พลางล้วงเอาผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดให้พี่เชษฐ์ หลังจากที่น้ำเต้าหู้เลอะหน้าพี่เค้า สงสัยบีบแรงไปหน่อย ในจังหวะเดียวกันที่ผมเผลอตัวเอาผ้าเช็ดหน้าไปเช็ดให้พี่เค้า พี่เชษฐ์ก็เอามือขึ้นมารับผ้าเช็ดหน้าของผม ทำให้มือของเราโดนกันโดยไม่ตั้งใจ เหมือนมีไฟฟ้าสถิตมาโดน (เหมือนละครหลังข่าวจังว่ะ --------เสียงจากเรื่องข้างๆ) ผมรีบหลบตาพี่เชษฐ์ ใจเต้นแรงอีกแล้ว เป็นอะไรกันแน่เนี่ย กรู
“เอ่อ.... ขอบคุณครับ” พี่เชษฐ์ พูดพลางเอาผ้าเช็ดหน้าคืน ผมรับมาแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร (พูดไม่ออกมากกว่า)
“เป็นอะไรอ่ะ โม หน้าแดงเชียว ไม่สบายปล่าว” พี่เชษฐ์ถามผม
“อ๋อ เอ่อ..... สงสัยร้อนน่ะครับ ไม่เป็นไรหรอก “
“พี่ นึกว่าไม่สบายน่ะ เห็นหน้าแดงๆ ไม่เป็นก็ดีแล้ว ถ้าเป็นอะไรพี่คงรู้สึกไม่ดี” เออ ว้อย.... ก็เพราะพี่นั่นแหล่ะ ที่ทำผมเป็นแบบนี้ ผมคิดในใจ
พี่เชษฐ์พาผมเดินไปยังรถมอเตอร์ไซด์ แต่วันนี้พี่เค้าคงไม่นึกว่าผมจะมาด้วย เลยเอาหมวกกันน๊อคมาแค่ใบเดียว พี่เชษฐ์เลยเอามาให้ผมใส่
“อ้าว แล้วพี่เชษฐ์ล่ะคัรบ “ ผมถามขึ้น
“ไม่เป็นไรหรอก เราใส่นั่นแหล่ะ เดี๋ยวพี่ขับช้าๆก็ได้”
“อ่า............. ครับ” ผมรับหมวกมาใส่ แล้วก็ขึ้นซ้อน แต่ด้วยกลัวว่าพี่เชษฐ์จะอึดอัด ผมเลยนั่งห่างออกมา จนเกือบจะติดท้ายรถ
“อะไร น่ะ นั่งดีๆ สิ เขยิบเข้ามาอีก เดี๋ยวก็ตกหรอก” ผมขยับเข้าไปแบบเก้ๆกังๆ พี่เชษฐ์เห็นผมก็เลยหัวเราะขึ้น แล้วจับเอามือผมไปโอบรอบเอวพี่เค้าไว้ ทำให้ตอนนี้หน้าของผมไปซบอยู่กับหลังของพี่เชษฐ์ ได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ออกมาจากแผ่นหลัง โอยยยยยย ใจเต้นอีกแล้ว แต่รู้สึกอบอุ่นดีแฮะ มันเป็นความรู้สึกดีๆที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาเลย รู้สึกว่าวันนี้อยากให้ถนนมีแยกไฟแดงซักร้อยแยกจัง (งั้นพวกแกสองคนก็ไปทำงานสายน่ะสิ ------------เสียงเจ้าของเรื่องข้างๆ)

kimhayang

บทที่ห้า ใช่รักหรือเปล่า (เรื่องบังเอิญ)

พอไปถึงที่ทำงานผมก็แปลก ใจอีกครั้งนึง เพราะแทนที่พี่เชษฐ์จะส่งผมแค่หน้าสถานีแล้วให้ผมเดินข้ามถนนเข้าสำนักงาน เอง แต่สำหรับวันนี้พี่เชษฐ์ขับรถมาส่งผมถึงหน้าประตูตึกสำนักงานเลยทีเดียว ทำให้คนที่กำลังเดินเข้าสำนักงานมองผมกันเป็นแถว
“วันนี้เลิกงานกี่โมงน่ะ โม” พี่เชษฐ์ถามขึ้นมา
“ก็ห้าโมงน่ะครับ พี่มีอะไรหรือเปล่าครับ” ผมถามกลับ แล้วถอดหมวกส่งคืนให้
“อืม ตอนเย็นพี่จะไปดูไอ้ศักดิ์มันอีกทีน่ะ เผื่อเราจะไปด้วย ไปด้วยกันมั้ยล่ะ”
“ดีครับ งั้นผมขอไปด้วยแล้วกัน ผมเข้าทำงานก่อนนะครับ สายแล้ว”
“จ้ะ” หา! ตะกี๊พี่พูดว่าอะไรนะ ผมทำหน้าเหลอหลา พี่เชษฐ์มองหน้าหัวเราะนิดนึงแล้วขับรถออกไป เห้อ พูดเหมือนคนรักกันเลย แต่เอ รักเหรอ ไม่ใช่หรอกม๊างง เจอกันอาทิตย์เดียวเอง ไม่ใช่รักหรอก ผมคิดเข้าข้างตัวเอง
“เฮ้ย ไอ้โม มึงจะยืนเป็นยามอยู่หน้าตึกนั่นเหรอ เข้ามาได้แล้ว” เสียงตะโกนมาจากข้างหลังผม ไอ้ต้นน่ะเอง ไอ้ต้นเป็นเพื่อนผมสมัยเรียนมหาลัยนี่ล่ะครับ ผมกับมันทำงานที่ตึกเดียวกัน แต่คนละบริษัท
“เฮ้ย พ่อมึงเป็นตำรวจเหรอ กูไม่ยักกะรู้” ไอ้ต้นมันถามขึ้นมา
“พ่อกูที่ไหนล่ะ พี่ข้างบ้านว้อย พอดีเค้าทำงานฝั่งตรงข้ามนี่แหล่ะ เลยขอติดรถเข้ามา”
“เออ กูก็นึกว่าพ่อ แต่ไม่น่าจะใช่ กูก็ว่าอยู่ พ่อหน้าดี แต่ทำไมลูกออกมาหน้าตาเหมือนเหี้ยจัง”
“ถุย ไอ้สัด พูดยังงี้มีมาชกกะกูเลยมา ยังกะมึงหน้าตาดีกว่ากูยังงั้ยแหล่ะ ไอ้ถุงยางแตก”
“ฮ่าๆๆๆ กูล้อเล่นนิดเดียว ทำเป็นโมโห เออ กูไปแล้ว โชคดีว่ะ”
“เออ โชคดี แล้วเจอกัน” ผมลามัน ไอ้ต้นมันเป็นพื่อนสมัยที่เรียนอยู่มหาลัยครับ เป็นเพื่อนในจำนวนน้อยนิดของผม (ไม่มีใครคบ) ถือว่าเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของผมก็ว่าได้ เพราะถึงมันจะปากหมาแบบนี้ แต่จิตใจมันก็ดีนะคัรบ ชอบช่วยเหลือเพื่อน (แต่เวลายืมตังค์ทีไร มันไม่เคยให้เลย) นิสัยก็บ้าๆบอๆ พอกันกับผมนี่แหล่ะครับ เวลาอยู่ด้วยกันในกลุ่มเพื่อน ผมกับไอ้ต้นนี่แหล่ะ เป็นคนที่เรียกเสียงหัวเราะได้มากที่สุด ผิดกับตอนนี้ เวลาอยู่กับพี่เชษฐ์ ผมอยากทำตัวให้ตัวเองดูดีที่สุด ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน คิดไปเพลินลิฟท์ก็พาผมมาถึงชั้นของสำนักงานแล้วครับ ผมก็เดินทักทาย สวัสดีรุ่นพี่ที่ทำงานอยู่ ตามประสาเด็กที่เพิ่งเข้ามาทำงานใหม่ ต้องเคารพรุ่นพี่หน่อยน่ะคัรบ (ไม่อยากจะบอกว่า พอคุ้นเคยกันแล้ว ผมซ่าสุดๆเลยนะ)
“น้องนะโมค๊า” เสียงพี่ฝ่ายบุคคลร้องทักขึ้น ซึ่งพี่เค้าก็พยายามทำเสียงให้หวาน แต่ทำให้คนฟังขนลุกแทน
“เอ่อ เรียกโมเฉยๆก็ได้ครับ พี่กุ้งมีอะไรกับผมเหรอครับ”
“อุ๊ย แบบว่าพี่อยากคุยกันน้องต้องมีเรื่องด้วยเหรอคะ” พี่กุ้งพยายามทำหน้าตาสวย แต่ดูเหมือนจะซวยมากกว่า อย่ามาทำหน้าตายังงั้นใส่นะป้า ผมมีพระนะ
“คือพี่อยากจะบอกว่า วันนี้น้องคงต้องไปทำงานกับหัวหน้าก่อนนะค๊า แบบว่าพี่เลี้ยงทำงานของน้องตอนนี้แอดมิทอยู่โรงพยาบาลน่ะค่ะ”
“พี่เค้าเป็นอะไรมากป่าวครับ” ผมถาม
“แบบว่าพี่ก็ไม่รู้เหมือนกันน่ะค่ะ เมื่อเช้าเพื่อนเค้าเพิ่งโทรมาลาเอง เห็นบอกว่ายังไม่ได้สติ”
“แล้วพี่เค้าชื่ออะไรเหรอครับ ผมยังไม่รู้เลย”
“สุรศักดิ์ค่ะ”
บทที่ห้า ใช่รักหรือเปล่า (วัยทองคะนองรัก)

ตกลงวันนั้นผมก็ต้อง เข้าไปทำงานกับหัวหน้า คือแบบว่า จะอธิบายยังงัยดีล่ะ หัวหน้าของผมเนี่ย ดูแล้วอายุน่าจะประมาณ สามสิบปลาย ๆ แต่งตัวเสื้อเชิ้ตรัดรูป กางเกงสแลครัดเป้า สีผมทำไฮไลท์ รองเท้าหัวแหลม ถ้าเป็นสมัยนี้เค้าคงเรียกว่า เมโทรเซ็กช่วล ได้มั้ง แต่สมัยนั้น ถ้าใครเห็นแต่งตัวแบบนั้น ก็รู้ได้เลยว่า เกย์ออกสาว ชัดๆ พี่เค้าชื่อ นพดล ครับ แต่เค้าให้ผมเรียกเขาว่า พี่นพ เฉยๆ (แต่อยากเรียกว่าลุงมากกว่า) แต่เท่าที่ผมสังเกตุ ก็เห็นว่า พี่นพเขาจะชอบให้คนอื่นเรียกว่าหัวหน้ามากกว่า พี่นพให้ผมไปนั่งโต๊ะที่อยู่ตรงข้ามกับเขา เวลาที่ผมเงยหน้าขึ้นมาจากโต๊ะ แล้วเจอว่า เขากำลังพยายามทำตาหวานเชื่อมใส่ โอยยยย ผมรู้สึกว่าขนลุกจริงๆนะ แล้วก็วันนี้รู้สึกว่า หัวหน้ามาตรวจงานบ่อยเหลือเกิน เดินมาแล้ว เอามือมาโอบมั่ง พยายามเอาหน้ามาไกล้ๆ ซอกคอผมมั่ง ถ้าตอนนั้นผมมีข้าวสารเสก คงได้เขวี้ยงไปแล้วล่ะ สยองจริงๆ ซึ่งผมก็ยอมรับนะว่าผมเป็นเกย์ แต่มาขนาดนี้ รับไม่ไหวอ่า แล้ววันนั้นทั้งวัน ในหัวผมก็พยายามคิดว่า พี่เลี้ยงของผมจะใช่คนเดียวกับ พี่ศักดิ์เพื่อนพี่เชษฐ์หรือเปล่า
วันนี้ เวลาผ่านไปไวเหมือนหอยทากเดิน (สรุปว่าช้านั่นแหล่ะ) หลังจากที่ผจญกรรมกับเฒ่าหัวงู กับการโดนแต๊ะอั๋งเป็นครั้งที่ 245 (ไม่ได้นับหรอกครับ แต่คิดว่าน่าจะประมาณนั้น ไม่นับรวมตอนจะอ๊วกเวลาโดนทำตาหวานใส่) ในที่สุดก็ถึงเวลาเลิกงาน ผมรีบเก็บข้าวของใส่เป้ แล้วรีบเดินออกไปจาสำนักงานไปยืนรอที่หน้าตึก สักพักนึงก็มีมอเตอร์ไซด์ขับมา พี่เชษฐ์นั่นเอง พอมาถึงพี่เค้าก็ถามผมว่ารอนานหรือปล่าว ผมก็ตอบว่าไม่นาน แล้วพี่เค้าก็ยื่นหมวกกันน็อคมาให้ สงสัยยืมมาจากที่ทำงาน แล้วเราสองคนก็ขับรถไปโรงพยาบาลกัน
พอมาถึงโรงพยาบาลซึ่งตอนนี้ ประชาสัมพันธ์บอกเราว่า พี่ศักดิ์ได้ย้ายออกมาจากห้องพักฟื้น มายังห้องพักธรรมดาแล้ว พอเราไปถึงห้อง ก็พบว่า เป็นห้องพักขนาด สี่เตียง แต่วันนั้นทั้งห้องมีพี่ศักดิ์ นอนพักอยู่คนเดียว พยาบาลที่ดูแลก็เข้ามาตรวจดูอาการ แล้วก็เล่าให้ฟังว่า เพิ่งตื่นขึ้นมาเมื่อตอนบ่ายๆนี่เอง พอหมอมาตรวจเสร็จก็หลับต่อ ยังไม่ตื่นเลย หลังจากที่พยาบาลออกไปแล้ว พี่เชษฐ์ได้เอามือไปจับมือของพี่ศักดิ์แล้วบีบเบาๆ แล้วพูดว่า
“กูไม่เคยรู้เลยนะว่า ความรักทำให้มึงเป็นแบบนี้ได้”
ผมได้แต่ผมดูการ กระทำของพี่เชษฐ์ แล้วย้อนมาถามตัวเองว่า ถ้าผมมีความรัก แล้วผมจะเป็นแบบไหนกัน จะมีความสุขหรือทุกข์มากกว่ากัน หรือว่าวันหนึ่ง คนรักของผมจากไป แล้วผมจะเป็นแบบพี่ศักดิ์หรือเปล่า ผมคิดไปต่างๆนานา ตามประสาคนที่ยังไม่รู้จักความรักดีพอ สักพักนึง พี่เชษฐ์ก็ชวนผมกลับ ก่อนที่จะออกจากห้องไป พี่เชษฐ์ก็ได้พูดกับพี่ศักดิ์ซึ่งนอนหลับอยู่ว่า หายไวๆนะ กูรอเตะมึงอยู่ ก่อนที่เราจะกลับไปถึงบ้าน พวกเราสองคนได้แวะกินข้าวที่ร้านอาหารตามสั่งหน้าปากซอยก่อน วันนั้นผมจำได้ว่า เราสองคนสั่งกระเพราหมูสับไข่เจียว (วันนี้ครีเอทขึ้นมาหน่อย) แต่ผมสังเกตุว่า พี่เชษฐ์อารมณ์ดีกว่าวันก่อนขึ้นเยอะเลย เขายังถามผมเกี่ยวกับที่ทำงานใหม่ กับเพื่อน รวมไปถึงที่บ้านสวนของผมด้วย รอยยิ้มของพี่เชษฐ์วันนี้ ทำให้ผมรู้สึกประหม่าน้อยลง และรู้สึกว่าโลกของเราสองคนได้ไกล้กันมากขึ้น

kimhayang

ขอกำลังใจด้วยนะคับ

เดี๋ยวมาต่อ ตอนเย็นๆ

kimhayang

บทที่หก อยากรู้แต่ไม่อยากถาม (ยืมเพลงเค้ามาอีกแระ)

“หา ............เอ่อ......... อ่า............... “ ผมทำหน้าเหลอหลาตกใจ ไม่นึกว่าพี่ศักดิ์เค้าจะถามผมแบบนี้
“ล้อเล่นน่ะพี่ ผมกับพี่เชษฐ์ เป็นผู้ชายนะคัรบ” อะไรวะเนี่ย จะมาไม้ไหนอีกล่ะ แล้วพยายามทำหน้าตาให้เป็นปกติ
“ไม่ใช่ว่าจะชอบกันไม่ได้นี่” พี่ศักดิ์ค้านขึ้น “ลองดูกันไปก็แล้วกัน ฮ่ะๆๆ”
ผมก็ไม่รู้จะพูดว่ายังไงล่ะคัรบ ก็ได้แต่ส่ายหัวแล้วก็ยิ้มไป พอดีพี่เชษฐ์เดินเข้ามา แล้วบอกว่า พรุ่งนี้พี่ศักดิ์ก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว พรุ่งนี้เช้าจะมารับแล้วกัน พอตกลงได้ดังนั้น พวกเราก็เลยออกมาจากห้อง ลงไปที่ลานจอดรถ ในระหว่างที่ผมกับพี่เชษฐ์เดินไปที่รถ พี่เชษฐ์ก็ได้ถามผมว่า คุยอะไรกับพี่ศักดิ์บ้าง ผมก็ตอบไปว่าก็ไม่ได้คุยอะไรกันหรอก แค่แนะนำตัวแค่นั้นล่ะครับ แล้วพี่เชษฐ์ก็ยังบอกว่า ที่พี่ศักด์พูดน่ะ อย่าไปคิดมากนะ มันน่ะ ไร้สาระอย่างนี้แหล่ะ พอได้ยินใจผมก็วูบลง แล้วคิดว่า แล้วไอ้ความรู้สึกที่ผมมีกับพี่ตอนนี้ มันเป็นอะไรกันแน่ครับ
วันนี้พี่เชษฐ์ก็อุตส่าห์ขับรถมาส่งที่หน้าตึกเหมือนเดิม แต่ผู้คนก็เริ่มบางตาลงแล้ว ผมเลยไม่ค่อยรู้สึกอายเท่าไหร่ แต่ก็เสียงหนึ่งดังทักขึ้นมาด้านหลัง
“พ่อมาส่งอีกแล้วเหรอมึง “ ไอ้ต้นเพื่อนผมน่ะเอง
“ซ่งติงน่ะสิ มึง สายจนป่านนี้แล้ว ยังไม่เข้างานอีก เด๋วเค้าก็ไล่ออก หรอกเหี้ย”
“เหอๆ มึงนี่ ไม่ยอมกูเลยนะ ว่าแต่ทำงานเป็นยังงัยบ้างวะ”
“ก็ดีว่ะ ติดอยู่อย่างเดียว หัวหน้าโคตรหื่น กูถึงสงสัยอยู่เนี่ย ว่าแผนกกูทำไมไม่มีผู้ชายทำงานเลย”
“เออ ระวังตูดมึงดีๆแล้วกัน ยิ่งหน้ารูปร่างแบบตาแบบมึงเนี่ย เกย์เค้าชอบ ฮ่าๆๆ”
“เยะตูดมึงก่อนน่ะสิ เชี่ย” พอดีลิฟท์ถึงชั้นที่ทำงานของไอ้ต้นก่อน มันเลยรอดจากลูกเตะผมไปได้
วันนี้ผมก็ทำงานทั้งวัน โดยมีหัวหน้าหาเรื่องแตะอั๋งอยู่ตลอด เมื่อไหร่พี่เลี้ยงผมจะมานะเนี่ย ความบริสุทธ์จะอยู่รอดจนถึงคนที่ผมรักป่าวเนี่ย พูดถึงคนที่รัก ถ้าความรู้สึกที่ผมเป็นอยู่ตอนนี้ เขาเรียกว่ารักล่ะ หรือว่ามันอาจจะเป็นความประทับใจแรกพบก็ได้ ยิ่งคิดยิ่งงงแฮะ
วันทั้งวันผมก็ยังหาเหตุผลมาบอกตัวเองไม่ได้หรอกครับ ว่าที่เป็นอยู่เนี่ย เรียกว่าอะไร แต่รู้สึกดีที่ได้คิดถึงหน้าของพี่เชษฐ์ ได้แค่นั้นก็พอแล้ว ตอนนั้นผมคิดอย่างนั้นจริงๆนะ

kimhayang

บทที่เจ็ด ขอขอบคุณเจ้าที่เจ้าทางที่เป็นใจ

เวลาล่วงเลยจนเกือบจะห้าโมงเย็น ผมเคลียร์งานของตัวเองเสร็จเรียบร้อยแล้ว กำลังเก็บของลงเป้ เตรียมกลับบ้าน คิดว่าวันนี้วันศุกร์แล้ว อยากจะไปเดินซุปเปอร์มาเก็ตข้างล่างเพื่อซื้ออาหารสดไปทำกินตอนวันหยุดท่าจะดี ก็เลยลงไปชั้นล่าง เพื่อซื้อของ โห ไอ้นี่ลดราคาดี เอ้อ ไอ้นี่แถม โหย ซุปเปอร์มาร์เก็ตนี่ดีจัง มีชิมฟรีด้วย ขอห่อกลับบ้านได้ป่าวอ่ะ พอสักพักหนึ่ง ผมก็ได้ของครบแล้ว ก็เลยไปยังที่ชำระเงิน ก่อนที่จะหิ้วของเดินออกไปข้างหน้า เพื่อรอรถเมล์กลับบ้าน แต่ของที่ผมซื้อมาก็เยอะมากไปน่ะครับ (ผีแม่บ้านเข้าสิง เห็นของถูกเป็นไม่ได้) เพราะตอนที่ผมซื้อของผมไม่ได้ซื้อแค่ตัวผมเองอ่ะ ก็หน้าพี่เชษฐ์วนเวียนอยู่ในหัวผมตลอดนี่ นึกไปก็ขำตัวเองไป เป็นเอามากๆ ทำยังกับเป็นคนดูแลพี่เขายังงั้นแหล่ะ ผลก็คือกว่าจะถึงบ้านก็เล่นเอาเมื่อยแขนไปหมดเหมือนกัน พอเก็บของใส่ตู้เย็น ผมก็เดินเข้าห้องนอน เหวี่ยงเป้เข้าไปยังมุมห้อง แล้วล้มตัวลงนอนที่เตียง กะว่าขอให้หายเมื่อยก่อน เดี๋ยวค่อยไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่ความล้าที่สะสมมาทั้งวันก็ทำให้ผมผลอยหลับไปจนได้
ผมตื่นขึ้นมาอีกทีตอนประมาณสามทุ่ม เห้อ เผลอหลับไปตอนไหนเนี่ย พอลุกขึ้นได้แล้ว ก็ดมตัวเองหน่อย เห้อ ซักแห้งไม่ได้แล้ว ก็เตรียมที่จะอาบน้ำ ขณะที่ผมกำลัง จะเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่นั้น ผมได้มองเข้าไปในสวน มองไปที่ใต้ขนุน อะไรวะน่ะ ก็เห็นเงาตะคุ่มๆ คล้ายๆกับมีคนนั่งอยู่ใต้นั้น ผมก็คิดว่า ใครมานั่งอยู่ตรงนั้นกัน หรือว่าเป็นขโมย เฮ้ย จะทำยังไงดีเนี่ย อยู่คนเดียวซะด้วย พี่เชษฐ์ก็ยังไม่กลับ คิดไปคิดมา ก็เลย เอาล่ะวะ เป็นงัยเป็นกัน ไอ้ตัวผมก็พอเป็นมวยวัดอยู่บ้าง เลยเดินเข้าไปในครัว เพื่อที่จะหยิบอะไรพอที่เป็นอาวุธ ก็เลยได้กะทะมาใบนึง (ตอนแรกก็หยิบปังตอมาอ่ะครับ แต่กลัวฟันเข้าไปแล้ว โจรเค้าจะเจ็บอ่ะ) แล้วก็ค่อยๆย่องออกไปในสวน พอผมกำลังจะเปิดประตูหลังบ้าน ปรากฏว่าเงานั้นค่อยๆขยายใหญ่ขึ้น จนรูปร่างคล้ายกับคน แต่ไม่มีหัว แล้วก็กระโดดข้ามกำแพงออกไป อืม เข้าใจแล้ว พอได้เห็นดังนั้นผมเลยเดินเอากระทะ ไปเก็บไว้ในครัวอย่างเดิม แล้วก็เดินออก มานั่งตรงโต๊ะเก้าอี้ไม้หน้าบ้าน พอนั่งได้สักครู่นึง พี่เชษฐ์ก็ได้ขับมอเตอร์ไซด์เข้ามา พอเห็นผม ก็เลยถามว่า
“อ้าว โม ออกมานั่งตรงนี้ทำไม ดึกแล้ว” ผมเงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า
“ผี........................หลอก” พอพูดได้ยังงั้นผมก็วิ่งเข้าไปกอดพี่เชษฐ์ แล้วสะอื้น ฮั่กๆ พี่เชษฐ์ก็ได้แต่ลูบหัวลูบหลังปลอบ จนสักพักหนึ่ง ที่ผมเริ่มตั้งสติได้ (ความรู้สึกช้าจริงๆเลยกรู) ผมก็เล่าเรื่องที่เจอมาสดๆร้อนๆเมื่อกี๊นี้ พี่เชษฐ์ก็พยักหน้า หัวเราะหึๆในลำคอ แล้วบอกว่า
“อื้ม เมื่อก่อนนี้น่ะ มีคนแก่เป็นลมตายอยู่ใต้ต้นขนุนนั้นแหล่ะ แกอยู่คนเดียว ลูกหลานก็ไปทำงานกันหมด พอกลับบ้านมา ก็เจอแกตายไปแล้ว วันดีคืนดีก็เจอแกนั่งอยู่ใต้ต้นขนุน คนที่มาเช่าก็เจอกันทุกคน” แง๊...... ไอ้พี่เชษฐ์บ้า มาเล่าให้ฟังทำไมเนี่ย คนยิ่งกลัวอยู่ๆ พอเห็นผมทำหน้าตาตื่นๆยังงั้น พี่เชษฐ์ก็หัวเราะดังๆออกมา
“ไม่ต้องกลัวหรอกโม แกไม่มาบ่อยขนาดนั้นหรอก บางคนอยู่มาสองปีก็เคยเจอแกครั้งเดียวเอง” แง... เผื่อแกไม่ชอบขี้หน้าผมแล้วมาบ่อยๆล่ะ
“อ้าว พี่รู้ได้ยังงัยอ่ะ หรือว่าพี่คุยกะผีได้” ผมย้อนถาม
“เห๊อะ” พี่เชษฐ์พูดไม่ออก วันนี้พี่เขาบอกว่ามีคดีนิดหน่อยน่ะครับ เลยกลับบ้านดึก แล้วก็ก่อนกลับก็เลยแวะไปหาพี่ศักดิ์ที่โรงพยาบาลก่อน เห็นโทรมาบอกว่ากินข้าวที่โรงพยาบาลไม่ลง พอพูดถึงตอนนี้ก็มีเสียงดังขึ้นมาขัดจังหว่ะ
“ครืดดดดดดดดดดดด......จ๊อกกกกกกก..”

kimhayang

บทที่เจ็ด ขอบคุณเจ้าที่เจ้าทางที่เป็นใจ (ช่วงนี้เริ่มเล่นของแล้วครับ)

“ครืดดดดดดดดดดดด......จ๊อกกกกกกก..” เสียงท้องของผมกับของพี่เชษฐ์ดังขึ้นมาพร้อมกัน
“พี่กินข้าวยังอ่ะคัรบ เนี่ย” ผมถาม
“ยังอ่ะ ยุ่งๆอยู่ ไม่มีเวลากินเลย จะสี่ทุ่มแล้ว ร้านหน้าปากซอยคงปิดแล้วล่ะ ทำไงดีเนี่ย ไอ้ศักดิ์ก็ไม่อยู่ด้วย พี่ทำกับข้าวไม่เป็นน่ะ”
“งั้นเดี๋ยวผมทำให้ได้นะครับ” พอพี่เชษฐ์ได้ยินแบบนั้น ผมสังเกตุว่ามีประกายออกมาจากตาวิบวับๆ เหมือนจะบอกว่า มื้อนี้กรูรอดแล้วโว้ย
“จะดีเหรอ เราทำงานเหนื่อยๆ ยังมาทำกับข้าวอีก พี่เกรงใจน่ะ” ขณะที่พูดประกายจากแววตาก็ยังไม่หาย
“ข้าวไข่เจียวคงไม่ยากอะไรหรอกครับ ว่าแต่พี่กินได้ป่าวล่ะ”
“ทำมาเหอะ จะตายแว้ววว” เวลาพี่เชษฐ์ทำตัวแบบนี้ก็น่ารักไปดี ผมคิดแบบนั้น รู้สึกว่าพี่เขาเป็นคนอ้อนๆยังงัยไม่รู้ แต่ก็รู้สึกดีครับ ที่มีคนมาอ้อนแบบนี้ มันทำให้ผมอยากที่จะเป็นคนดูแลเขาเอง ไม่รู้ผมฝันเกินเลยไปหรือเปล่านะ ผมเลยเดินเข้าไปหุงข้าว แล้วก็เปิดตู้เย็น เอาไข่กับผักออกมา นึกได้ว่าซื้อกุ้งมาด้วย ก็เลยคิดว่าทำเป็นไข่เจียวกุ้งเลยดีกว่า ผมก็ทำอะไรต่างๆของผมไป โดยมีพี่เชษฐ์นั่งดูอยู่ที่โต๊ะกินข้าว ยี่สิบนาทีทุกอย่างก็เสร็จ ผมกับพี่เชษฐ์ก็นั่งกินข้าวไข่เจียวสองคน
“อร่อยจัง ทำไมเราทำกับข้าวเป็นด้วยเหรอ”
“เด็กบ้านนอกน่ะคัรบ พี่ เวลาพ่อแม่ผมออกไปทำสวน ผมอยู่บ้านก็ต้องเตรียมกับข้าวไว้น่ะคัรบ ก็เลยต้องทำให้เป็นน่ะ” ผมตอบ
“ดีจัง ใครได้ไปเป็นแฟน สบายเลยนะเนี่ย” พี่เชษฐ์พูดพร้อมกับส่งสายตามา เหมือนมีความหมายอะไรสักอย่าง แต่ตอนนั้นผมไม่รู้เลยได้แต่หลบตา พูดอ้อมแอ้มออกไปว่า คงโชคร้ายมากกว่าครับ แล้วพี่เชษฐ์ก็หัวเราะขึ้นเบาๆ พอพวกเราสองคนกินข้าวเสร็จแล้ว ผมก็เก็บจานไปล้าง โดยมีพี่เชษฐ์อาสาช่วย พอเสร็จแล้วก็นั่งคุยกันพักนึง ก่อนที่พี่เขาจะขอตัวกลับบ้านไปอาบน้ำ ก็ถามขึ้นว่า ให้พี่มาอยู่เป็นเพื่อนหรือเปล่า
“ไม่ต้องหรอกครับ ไม่ได้กลัวเท่าไหร่หรอก แต่เกรงใจ๊ แหะๆๆ”
“อื้ม อยู่ได้นะ งั้นถ้ามีอะไรก็เรียกพี่ได้แล้วกัน พี่ไปล่ะ”
ผมกลับเข้ามาในบ้าน แล้วนั่งคิดทบทวนเวลาที่กินข้าวกันอยู่ สายตาที่พี่มองมายังผม ทำให้รู้สึกหวิวๆยังไงบอกไม่ถูกเหมือนกัน ไม่อยากเป็นแบบนี้เลยครับ กับการที่ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร ทำไมถึงได้เกิดกับผู้ชายคนนนี้แค่คนเดียว ผมสลัดหัวเอาความคิดนี้ออกไป ก่อนที่จะเดินหยิบผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำ

kimhayang

เดี๋ยวตอนเย็นมาต่อ จิงๆ แล้ว

ถึงไม่มีคัยอ่าน ก็จะลงให้ อ่าน อิอิ

kimhayang

ผมจะลงถึงตอนที่ทุกคน ยังไม่เคยได้อ่านกันนะคับ

บทที่แปด The Trouble with love is?

เช้าวันเสาร์ ผมตื่นขึ้นมาแต่เข้าเหมือนอย่างเคย ผมเป็นคนที่ไม่ชอบตื่นสายครับ ผมคิดว่า ถ้าเราตื่นเช้าๆเราก็มีเวลาทำอะไรได้อีกเยอะแยะ ก็เลยจัดแจง เอาเสื้อผ้ามาซักเป็นอย่างแรก ซักไปก็ร้องเพลงไป พอได้อารมณ์ถึงขีดสุดก็มีอาการออกท่าทาง ยืนขึ้นเต้นบนกะละมังที่กำลังซักอยู่ (เวลาซักผ้าผมชอบเอาเท้าเหยียบๆขยำๆ มันสะอาดดีคัรบ แต่เสื้อผ้าจะเปื่อยไวหน่อย อิอิ)
“น้อยใจตัวแองเหลืออนาถ อะ อะ อะ อาดดดด ตกเป็นทาสความรักหนักสมอง ออง ออง ออง อ๋ออออง.....
ตกหลุมรักพ่อคุณน้ำตานอง สุดเศร้าหมองนองน้ำตาเหมือนกาดำ เออะ เออ เอ๊อออ.....(ลูกคอครับ)”
อารมณ์กำลังถึงจุดพีค ผีนักร้องกับผีหางเครื่องกำลังเข้าสิง (บ้านน๊อก บ้านนอกเนอะ ยังอุตส่าห์เรียกหางเครื่อง เค้าเรียกว่าแดนเซอร์แล้ว -------- เสียงจากท่านผู้อ่าน) แล้วก็ต้องเหวอรับประทานสุดๆ เมื่อมองไปยังกำแพงบ้านก็เจอพี่เชษฐ์ โผล่หน้ามา ทำหน้าตากลั้นหัวเราะเต็มที่ ไอ้ผมก็งานเข้าสิครับ ได้ยินเสียงหน้าตัวเองแตกดังเพล้ง โธ่ว้อย ภาพพจน์ที่อุตส่าห์สร้าง ฮือๆ อยากต๊ายยย ผมลยรีบนั่งลง ทำเป็นซักผ้าตามปกติ
“อ้าว กำลังสนุกเลย ร้องต่อสิครับ “ สนุกบ้าบออะไรล่ะ จะเอากะละมังคลุมหัวแล้วเนี่ย
“พี่นึกว่าใครมาร้องเพลงแถวนี้น่ะ ก็เลยโผล่มาดูหน่อย แต่เราก็ร้องเพราะดีนะ เต้นดีด้วย” พี่เชษฐ์ชม แต่ทำหน้าตากลั้นหัวเราะ แต่แล้วรู้สึกว่ากลั้นไม่ได้ก็เลยหัวเราะออกมา ไอ้ผมก็ยิ่งอายสิครับ อยากจะมุดดินหนีไปตอนนี้เลย
“โอยย แฮ่ก แฮ่ก พี่ขอโทษนะ พี่ไม่ได้ตั้งใจหัวเราะเราน่ะ แต่มันตลกจริงๆ” แง๊ ไอ้พี่บ้า ยังมีหน้ามาซ้ำเติมอีกหัวเราะจนหอบเลยเนี่ยนะ ผมไม่รู้จะทำยังไงจริงๆแล้ว ก็เลยวิ่งเข้าบ้านมันซะเลย ปกติผมก็บ้าๆบอๆ แบบนี้ล่ะครับ แต่ไม่รู้ว่าทำไมเวลาอยู่ต่อหน้าพี่เชษฐ์ ผมอยากทำตัวเองดีๆ แงๆๆ แล้วผมจะเอาหน้าที่ไหนไปสู้ได้นี่ สักพักนึงผมชะโงกไปข้างหลังบ้าน ดูว่าพี่เขาไปแล้วก็ออกมานั่งซักผ้าใหม่ พออีกสักครู่หนึ่ง ผมก็รู้สึกว่ามีคนเดินมา พอหันไปก็เจอพี่เชษฐ์ลงมานั่งอยู่ข้างๆแล้ว
“โกรธพี่เหรอ พี่ขอโทษนะ คือ พี่ไม่ได้ตั้งใจน่ะ” พี่เขาขอโทษ แต่ผมก็ทำเป็นนิ่ง กำลังคิดแผนเอาคืน นึกได้แล้วก็เลยเอาสายยางที่เปิดน้ำอยู่ฉีดใส่ตัวพี่เชษฐ์ แล้วก็ออกวิ่ง
“เฮ้ย แกล้งเหรอ เดี๋ยวเหอะ จับได้จะตีเลย” แล้วพี่เชษฐ์ก็ถือสายยางวิ่งไล่ฉีดน้ำใส่ผม กลายเป็นว่าเราสองคนกำลังเล่นสงกรานต์กลางเดือนมีนาคม แล้วก็วิ่งไล่จับกันรอบๆสวนหลังบ้าน พากันร้องโหวกเหวก แล้วในพี่สุดพี่เขาก็จับผมได้ กลายเป็นว่าผมอยู่ในอ้อมกอดของพี่เขาแล้ว ผมก็ดิ้นๆจนทำให้พี่เขาเสียหลักเลยล้มลงด้วยกันทั้งคู่ ท่านผู้อ่านคงจะเคยดูละครนะครับ มันจะมีทุกเรื่องนั่นแหล่ะ ที่ต้องมีฉากพระเอกกับนางเอกทะเลาะกัน แล้วล้มลงด้วย แล้วก็สบตากันอีก ในตอนนี้ผมกับพี่เค้าก็เหมือนในฉากละครนั้นๆแหล่ะครับ หน้าของพี่เชษฐ์ห่างกับหน้าผมไม่ถึงคืบ แต่แล้วพี่เค้าก็ค่อยเอาริมฝีปากมาแนบกับริมฝีปากผม (จูบแรกของผมนะเนี่ย) ผมได้แต่ทำอะไรไม่ถูก เลยปล่อยให้มันเกิดขึ้น แต่แล้วก็เหมือนว่า พี่เขาจะคิดอะไรได้ เลยถอนริมฝีปากออกไปแล้วก็ลุกขึ้น แล้วเดินออกไปจากบ้านโดยไม่ได้พูดอะไร ผมก็ได้แต่งงๆกับการกระทำของเค้า แต่วันนั้นทั้งวัน ผมก็ได้แต่คิดถึงตอนที่ผมเสียจูบครั้งแรก ผมเคยอ่านหนังสือเห็นเค้าบอกว่าจูบครั้งแรกจะมีรสหวาน บางคนนบอกว่าเปรี้ยว แต่ของผมกลับไม่รู้สึกอย่างนั้น แต่ผมรู้สึกว่ามันหวิวๆตัวลอยๆ ยังไงไม่รู้ พอตกบ่ายมา พี่เชษฐ์ก็ไปรับพี่ศักดิ์กลับบ้าน ผมได้คุยกับพี่ศักดิ์นิดหน่อย แต่พี่เชษฐ์พอส่งพี่ศักดิ์ถึงบ้านก็ขับรถกลับออกไปอีก วันนั้นทังวันผมก็ไม่เห็นพี่เขาอีกเลย
เช้าวันอาทิตย์ ผมตื่นขึ้นมาพอดี กับที่พี่เชษฐ์กำลังขับรถออกไปทำงาน ผมเห็นก็เลยทักอรุณสวัสดิ์ไป แต่พี่เขาก็ได้แต่พยักหน้าแล้วก็ขับรถออกไปโดยไม่ได้พูดอะไรสักคำ ดูเหมือนว่าพี่เขาพยายามที่จะหลบผมยังไงยังงั้นแหล่ะ วันนี้ทั้งวันอารมณ์เลยหงุดหงิดนิดหน่อย แปลกอีกแล้วกรู
เช้าวันจันทร์ ก่อนออกไปทำงานผมก็ลองโผล่หน้าไปดูบ้านพี่เชษฐ์ พบว่ารถมอเตอร์ไซด์ไม่อยู่ ก็เลยเดาได้ว่าคงไปทำงานแล้ว ที่หน้าบ้านรถยนต์ที่จอดอยู่ก็ไปด้วย สงสัยพี่ศักดิ์ก็คงไปทำงานเหมือนกัน ผมก็เลยต้องเดินไปหน้าปากซอยขึ้นรถเมล์ไปทำงานเอง แต่พอไปถึงที่ทำงาน สิ่งที่ผมนึกไว้คือ พี่เลี้ยงของผมก็คือพี่ศักดิ์นี่เอง (ซื้อหวยไม่เคยถูกอย่างนี้มั่ง)ผมก็เลยไม่ค่ออยเกร็งเท่าไหร่ บางคนที่สำนักงานเขาก็แปลกใจน่ะคัรบ ว่าเราสองคนทำไมสนิทสนมกันไวจัง
แต่สิ่งที่รบกวนจิตใจของผมตอนนี้ก็คือ สามอาทิตย์มาแล้วผมยังไม่เจอพี่เชษฐ์เลย แต่ผมก็ไม่กล้าถามกับพี่ศักดิ์ พี่เขาคงออกไปทำงานตั้งแต่เช้า กว่าจะกลับมาผมก็คงหลับไปแล้ว วันนี้เย็นวันศุกร์แล้ว ผมเลยตัดสินใจว่า จะรอพบพี่เชษฐ์ดู ถึงแม้ว่าพี่ศักดิ์จะเป็นพี่เลี้ยงผม แล้วบ้านอยู่ข้างๆนี้ ผมก็ไม่ได้ไปหรือว่ากลับกับเค้าหรอกครับ เพราะพี่เขาบางทีก็ออกไปสายๆ หรือว่าบางทีเวลาไปพบลูกค้า หรือติดต่องานก็ไม่เข้าสำนักงานเลย เวลาเลิกงานก็ไม่แน่นอน ถ้าวันไหนบังเอิญเข้างานหรือเลิกพร้อมกัน เขาก็จะชวนผมไปด้วยทุกที แต่วันนี้ผมเลิกเลยออกมาก่อน พอมาถึงบ้านผมก็มานั่งรอที่เก้าอี้ไม้หน้าบ้าน หวังว่าคงจะรอพบพี่เชษฐ์เค้า ตอนนั้นผมก็บอกตัวเองไม่ได้เหมือนกัน ว่าทำไมผมต้องมารอพบด้วย แต่ผมก็หาเหตุผลให้กับตัวเองไม่ได้ มีอยู่ความรู้สึกเดียวในตอนนั้นคือ ผมคิดถึงพี่เชษฐ์ครับ

วันนี้กว่าพี่เชษฐ์จะเข้าบ้านเกือบๆห้าทุ่ม ตามปกติผมคงหลับไปแล้ว (ที่จริงก็นั่งหลับไปด้วยนั่นแหล่ะคัรบ บริจาคเลือดให้ยุงไปพอสมควร) ผมได้ยินเสียงมอเตอร์ไซด์กำลังแล่นเข้ามาเลยตื่นขึ้น ก็พบพี่กำลังเอารถไปเก็บอยู่ พอผมเห็นก็เลยทัก
“กลับมาดึกจังอ่ะคัรบ”
“อ้าว โม มีอะไรหรือเปล่า”
“เอ่อ เปล่าหรอกครับ คือ....”
“อืม ถ้าไม่มีอะไรพี่ขอตัวนะ เหนื่อยมากเลย” พอพูดจบพี่เชษฐ์ก็เปิดประตูเข้าบ้านไป ต่อจากนั้นไม่รู้มีก้อนอะไรมาจุกอยู่ที่คอ ในใจผมอยากจะตะโกนออกมาว่า ผมคิดถึงพี่ครับ แต่ทำไมปากมันหนักจังเลยวะ ครู่หนึ่งผมก็เดินเข้าบ้านอย่างหมดอารมณ์ รู้สึกว่าตัวหนักๆ เลยล้มลงบนเตียง มองดูที่เพดานจนหลับไป
เช้าวันเสาร์ ผมตื่นขึ้นมาทำงานบ้านตามปกติ พอสายๆหน่อย พี่ศักดิ์ก็เดินมาคุยด้วย เห็นบอกว่าเดี๋ยวจะออกไปต่างจังหวัด กลับมาอีกทีก็คงเย็นวันจันทร์ ยังงัยช่วยดูแลพี่เชษฐ์ด้วย
“อ้าว พี่เค้าเป็นอะไรเหรอครับ ทำไมต้องดูแลด้วยอ่ะ” ผมสงสัย
“ ป่าว มันไม่ได้เป็นอะไรหรอก แค่เป็นไข้ใจ” พอพูดจบพี่ศักดิ์ก็หัวเราะแล้วเดินออกไป ผมก็งงน่ะสิ ไอ้ไข้ใจนี่มันเป็นยังงัยเหรอ อย่าว่าแต่ดูแลเลย อาทิตย์นี้ทั้งอาทิตย์ยังไม่เห็นหน้า คิดแล้วก็รู้สึกปวดในใจจัง
พอตกเย็นวันอาทิตย์ผมก็ออกมานั่งเล่นที่หน้าบ้าน ที่จริงก็จะออกมารอพี่เชษฐ์นั่นแหล่ะคัรบ ประมาณซักสามทุ่มพี่เชษฐ์ก็ขับรถเข้ามา พอเอาเข้ามาจอดในบ้าน พี่เชษฐ์ก็หันมาทางผมแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร แต่นั่นมันก็ทำให้ผมรู้สึกเจ็บในใจ ขณะที่พี่กำลังเปิดประตูเข้าไปในบ้านนั้น ผมเห็นเขาเอามือพิงประตูไว้ แล้วสลัดหัวเบาๆสองสามที หายใจหอบๆ พอเปิดประตูกำลังก้าวเข้าไปในบ้าน พี่เชษฐ์ก็ล้มลง งานเข้าอีกแล้วล่ะสิ ผมตกใจมาก รีบปีนกำแพงเข้าไปพยุงพี่เขาขึ้น (ตอนนั้นตกใจครับ ที่จริงวิ่งเข้าทางประตูรั้วง่ายกว่า) โห ให้ตายสิ พี่เขาตัวร้อนยังกับไฟ สงสัยไม่สบายจริงๆนะเนี่ย พอพยุงขึ้นได้แล้ว ผมก็หิ้วปีกพี่เขาไปยังโซฟา เออ ใช่ ต้องเช็ดตัว ตอนนี้พี่เค้ายังไม่มีสติอยู่ ผมเดินไปเอากะละมังใส่น้ำ แล้วเอาผ้าขนหนูผืนเล็กที่ตากอยู่หลังบ้านมาเช็ดตัวให้พี่เค้า (มารู้อีกทีหลังว่านั้นคือผ้าเช็ดจาน) ผมค่อยๆปลดกระดุมเครื่องแบบพี่เชษฐ์ออก ถกเสื้อกล้ามที่อยู่ข้างในขึ้น ตัวพี่เขายังร้อนอยู่ เหงื่อเม็ดโป้งผุดออกมาตามหน้าอก ตามคอ ผมค่อยๆเอาผ้าขนหนุซับน้ำหมาดๆ แล้วค่อยเช็ดไปตามท้อง หน้าอก แล้วเอาอีกผืนหนึ่งพาดไว้บนหน้าผาก พอผมกำลังจะเอาผ้าไปเช็ดที่คอกับหน้า พี่เขาก็ลืมตาขึ้นมาแล้วเอามือมาจับแขนผมไว้ พยายามที่จะลุกขึ้น ผมก็เลยบอกให้นอนลงก่อน เด๋วจะเช็ดตัวให้
“ไม่ต้องหรอก พี่ไม่เป็นไรแล้ว เรากลับไปเถอะ”
“ไม่เป็นไรได้ไงอ่ะคัรบ ตัวร้อนขนาดนี้ นอนลงเถอะ เดี๋ยวผมเช็ดตัวให้”
“บอกว่าไม่เป็นไรก็ไม่เป็นไรสิ” พี่เชษฐ์ตวาดพร้อมกับดึงผ้าขนหนูไปจากมือ ตอนนี้ผมรู้สึกว่ามีน้ำเอ่อขึ้นมาที่ตา ผมนิ่งไปพักหนึ่ง แล้วก็ออกมาจากบ้านพี่เชษฐ์ กลับบ้านเดินเข้าห้อง น้ำตาเริ่มไหลออกมามากขึ้น รู้สึกเจ็บตรงที่หัวใจ ในหัวผมคิดว่าทำไมถึงต้องร้องให้ด้วย เสียงตวาดของพี่เชษฐ์ยังคงดังเข้าไปในใจของผม นั่นยิ่งทำให้ผมร้องให้หนักขึ้นกว่าเดิม ผมพยายามสั่งให้ตัวเองหยุดร้อง แต่ผมทำไม่ได้ ตอนนี้ผมไม่มีแรงที่จะสั่งตัวเองให้หยุด ก็เลยปล่อยตัวเองให้ร้องจนกว่าจะหลับไป...................
เช้าวันจันทร์ ผมตื่นขึ้นมาพร้อมด้วยอาการมึนหัวเล็กๆ พอเข้าห้องน้ำส่องกระจกดูตัวเอง ตาบวมเหมือนโดนคนชกมา แต่ความเย็นจากน้ำก็ทำให้ผมดีขึ้นหน่อย หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ หยิบเป้เตรียมออกจากบ้าน ผมอดไม่ได้ที่จะมองข้ามรั้วไปดูยังบ้านของพี่เชษฐ์ รถมอเตอร์ไซด์ไม่อยู่ แสดงว่าพี่เขาออกไปทำงานแล้ว ใจหนึ่งก็เป็นห่วง แต่อีกใจหนึ่งก็พยายามไม่สนใจ แล้วก็เดินออกจากบ้านขึ้นรถเมล์ไปทำงาน
พอถึงที่ทำงาน ผมก็เอาแต่เหม่อลอย จนเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆต้องเรียกอยู่บ่อยๆ
“โม วันนี้เป็นอะไรอ่ะ” พี่โหน่ง รุ่นพี่ที่ทำงานถามขึ้น
“ก็...เปล่านี่ครับ ก็ปกติดี ไม่มีอะไร”
“พี่เห็นเธอเหม่อตั้งแต่เช้าแล้ว แล้วไปทำไรมาเนี่ย ตาบวมๆ”
“ไม่มีไรหรอกพี่โหน่ง ผมนอนไม่หลับแค่นั้นแหล่ะ”
“อกหักเหรอ ฮิๆ” พี่โหน่งแหย่ผม
ในใจผมแย้งว่า บ้าอ่ะพี่ ยังไม่มีแฟนเลย จะอกหักได้ยังงัย แต่ไอ้ความรู้สึกดีๆเนี่ย เค้าเรียกว่าความรักได้หรือเปล่านะ
วันนี้ผ่านไปอย่างเชื่องช้าเหมือนเดิม แถมพี่ศักดิ์ก็ไม่อยู่ด้วย ไอ้หัวหน้าก็จะพยายามมาลวนลามอยู่นั่นแหล่ะ แต่คราวนี้ผมอยู่มาได้พักนึงแระ ก็เริ่มที่จะหาทางหลบหลีกได้แล้ว แต่ถ้าเวลาไปไหนที่ผมหลบไม่ทัน ผมก็จะโดนจับก้นเกือบจะทุกที ห้าโมงเย็นแล้ว ผมรีบเก็บข้าวของเตรียมที่จะกลับบ้าน เพราะท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้มลงแล้ว สงสัยจะเป็นพายุฤดูร้อน ผมรีบออกมาจากสำนักงานนั่งรถเมล์กลับบ้าน ภาวนาว่าอย่าเพิ่งตกนะโว้ย ให้กรูกลับถึงบ้านก่อน แต่บุญผมคงไม่ถึง คำภาวนาเลยไม่สัมฤทธิ์ผล พอลงจากรถเมล์ กำลังเดินเข้าซอยเท่านั้นแหล่ะ ไม่รู้ฝนร้อยปีมาจากไหน ตกโครมลงมา เออ เอาวะ เปียกก็เปียก ผมเลยเดินตากฝนกลับบ้านเหมือนพระเอกมิวสิควิดิโออย่างนั้นแหล่ะ พอเดินไปได้เล็กน้อย ก็มีมอเตอร์ไซด์คันหนึ่งขับมาจอดข้างๆ พี่เชษฐ์นั่นเอง พี่เชษฐ์ตะโกนให้ผมขึ้นรถไปด้วยกัน แต่ผมก็เดินของผมไปเรื่อยๆเหมือนทำหูทวนลม พี่เขาก็ขับรถตามแล้วก็บอกให้ผมขึ้นรถ ผมก็ยังเดินของผมไปเรื่อยๆ จนพี่เชษฐ์ทนไม่ไหว ลงมาจากรถแล้วดึงแขนของผมตามเขาไป แต่ผมกระชากกลับมา แล้วตะโกนแข่งกับเสียงฝน
“พี่จะบ้าหรือไง เมื่อวานยังไล่ผมให้ไปไกลๆ วันนี้จะให้ผมไปด้วย จะเอายังไงกันแน่” แล้วพี่เชษฐ์ก็เหมือนที่จะพูดอะไรออกมา แต่ผมวิ่งออกมาก่อนที่พี่เขาจะได้พูดอะไร ผมวิ่งไปเรื่อยๆ ที่ผมวิ่งออกมานั้น ไม่ใช่อะไรหรอกครับ ผมไม่อยากให้พี่เชษฐ์เห็นว่าผมร้องให้เท่านั้นแหล่ะ
จวบจนถึงบ้าน แทนที่ผมจะรีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า กลับมานั่งเงียบๆที่โต๊ะกินข้าว คิดทบทวนเมื่อสักครู่นี้ ผมเริ่มสำนึกผิดที่ไปตะโกนใส่พี่เชษฐ์เขาแบบนั้น แต่อีกใจหนึ่งก็คิดว่าทำไมเราต้องไปสนใจด้วยล่ะ ผมนั่งสองจิตสองใจคิดว่าจะทำยังไงดี พอสักพักก็เริ่มหาเหตุผลให้กับตัวเองได้ อย่างน้อยผมก็คิดว่าเรายังเป็นเด็ก ก็ไม่สมควรไปทำแบบนั้นกับพี่เค้า ข้างนอกฝนเริ่มซาแล้ว ผมออกไปมองดูที่รั้วบ้านพี่เชษฐ์ รถมอเตอร์ไซด์ยังจอดอยู่ แสดงว่าพี่เขากลับมาแล้ว ผมรวบรวมความกล้า เดินเข้าไปเคาะประตูบ้าน สักพักนึงพี่เชษฐ์ก็เดินมาเปิดประตู พี่เขาใส่แค่กางเกงตำรวจซึ่งเปียกฝนอยู่ หยดน้ำยังเกาะอยู่ตามตัวเขา พี่เชษฐ์ทำสีหน้าประหลาดใจที่เห็นผมมายืนอยู่ตรงนี้
“เอ่อ ผมขอโทษครับ – ขอโทษนะ” ผมกับพี่เชษฐ์พูดออกมาพร้อมกัน เราสองคนต่างแปลกใจ มองหน้ากัน ลึกเข้าไปในดวงตากลมสีน้ำตาลของพี่เชษฐ์ แววตาอันอบอุ่นได้แสดงออกมา เราต่างมองตากันแล้วพี่เชษฐ์ก็ดึงผมเข้าไปกอด กล้ามแขนทั้งสองกระชับตัวผมเข้าไปแนบหน้าอกอันแข็งแรงแต่อบอุ่น ผมรู้สึกได้ถึงความปิติในหัวใจของผม กำแพงความรู้สึกต่างๆที่กั้นอยู่ได้พังทลายลงมา มันทำให้ผมกล้าพูดคำๆหนึ่งออกไป
“พี่ครับ ผมคิดถึงพี่ครับ” ผมบอกความรู้สึกที่มีอยู่ให้พี่ได้รับรู้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรผมไม่สนแล้ว ตอนนั้น พี่เชษฐ์ค่อยๆเอามือข้างหนึ่ง ช้อนคางผมขึ้นมา แล้วเอาริมฝีปากประทับลงไป ผมรู้สึกได้ถึงความรู้สึกทั้งหมดของพี่เชษฐ์ พี่เค้าได้สอดลิ้นเข้าไปในปากผม มันทำให้ผมควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้วตอนนี้ พี่เชษฐ์ได้จูบผมอย่างแผ่วเบาและดุดันไปพร้อมกัน
“อื๊ออออออออห์...............โอววววว์” เสียงผมกับพี่เชษฐ์ครางในคอ
หลังจากจูบอันเนิ่นนานแล้ว พี่เชษฐ์ได้ลากใบหน้าที่มีเคราขึ้นอยู่ลงมาไซร้ที่ซอกคอของผม อารมณ์ของผมเริ่มกระเจิดกระเจิงอีกครั้ง พร้อมกับอุ้มผมไปนอนบนโซฟา ตอนนี้เสื้อเชิ้ตของผมได้ถูกพี่เชษฐ์ถอดออก เหลือแต่สแลคแค่ตัวเดียว ตอนนี้พี่เชษฐ์ได้ขึ้นมาอยู่บนตัวผมแล้วมือหนึ่งจับบนท้ายทอยและอีกมือหนึ่งกำลังที่จะถอดเข็มขัดกางเกง หลังจากพี่เชษฐ์จูบผมได้ครู่หนึ่งแล้ว เขาก็เอาใบหน้าที่มีแต่หนวดลงมาไซร้ที่หน้าอก ทำให้ผมต้องงอตัวด้วยความเสียว
“โอ๊ววววววว.............พะ พะ พี่ ผมเสียว” เหมือนพี่เชษฐ์ยิ่งได้ใจ ทั้งดูดทั้งเลียหัวนม ในขณะที่ต้นขาผมรู้สึกถึงความแข็งแกร่งอยู่ในกางเกงสีกากีที่เปียกอยู่นั้น
“ เห้อ จะไปทำกันในห้องที่มันลับหูลับตาหน่อยก็ไม่ได้ “เสียง เสียงหนึ่งดังขึ้นที่ประตูหน้าบ้าน พี่ศักดิ์นั่นเอง เพิ่งกลับมาจากต่างจังหวัด ทำหน้าเหมือนหัวเราะเยาะพวกผมสองคน ผมกับพี่เชษฐ์รีบลุกขึ้น เฮ้ย เสื้อกรูไปไหนวะ ตอนนี้ผมรู้สึกว่าที่หน้ามันร้อนๆ สงสัยแดงเป็นตูดลิงแน่เลย
“ไอ้เหี้ย มาไม่ให้สุ้มให้เสียง” พี่เชษฐ์ด่า
“อ้าว ถ้ากูให้เสียง กูก็ไม่ได้เห็นฉากเด็ดสิ ฮ่าๆๆ” ว่าแล้วพี่เชษฐ์ก็ลุกขึ้นไล่เตะพี่ศักดิ์ไปรอบๆบ้าน จนพี่ศํกดิ์หนีขึ้นไปข้างบนแล้ว พี่เชษฐ์ถึงได้มานั่งลงข้างๆผมอีกครั้ง แล้วเอาแขนมาโอบผมไว้
“พี่ขอโทษนะ ที่ทำให้เราไม่สบายใจ พี่แค่..... ไม่แน่ใจ ว่าเราจะรับได้มั้ย ที่พี่ เอ่อ.................” พี่เชษฐ์เงียบไป
“ที่พี่..............ชอบโม”
ผมเงยหน้าขึ้นมามองพี่เชษฐ์ แล้วเอื้อมตัวไปหอมที่แก้มพี่เขาทีนึง “ยินดีครับ” ผมพูดขึ้น พี่เชษฐ์ยิ้มให้ผม มันเป็นยิ้มที่ผมไม่มีวันลืมเลย

kimhayang

บทที่เก้า ชีวิตที่แขวนไว้บนเส้นด้าย

พฤษภาคม 2548
บ่ายวันเสาร์กลางเดือนพฤษภาคม ฤดูร้อนกำลังจะผ่าน ไป ท้องฟ้าที่เป็นสีฟ้าเริ่มกลับกลายเป็นสีหม่นๆ ผม พี่เชษฐ์ พี่ศักดิ์ กำลังนั่งเล่นเกมส์กันอยู่นั้น โทรศัพท์มือถือของพี่เชษฐ์ได้ดังขึ้น พี่เขาเลยลุกออกไปรับ คุยได้แป๊บเดียวก็มาบอกผมว่า ต้องไปทำงานก่อน อาจจะกลับดึก ไม่ต้องรอ
“อ้าว จับวงไพ่อีกแล้วเหรอ” พี่ศักดิ์ถามขึ้น แต่ตายังมองที่หน้าจอ นิ้วกดปุ่มจอยสติ๊กยิกๆอยู่
“ประมาณนั้นแหล่ะว่ะ พี่ไปก่อนนะโม” ผมพยักหน้าแทนคำตอบ แต่ดูสีหน้าท่าทางแล้ว เรื่องราวน่าจะใหญ่กว่าจับวงไพ่แหล่ะ หลังจากนั้นผมก็นั่งเกมส์กับพี่ศักดิ์สักพักหนึ่ง พี่ศักดิ์บ่นว่าเหนื่อยแล้ว เลยเลิกเล่น แล้วขึ้นไปนอนข้างบน ผมก็เลยคิดว่า เดี๋ยวออกไปจ่ายตลาดดีกว่า เพราะเมื่อวานวันศุกร์ ซุปเปอร์มาร์เก็ตคนเยอะ ขี้เกียจรอ ว่าแล้วก็เข้าบ้านหยิบกระเป๋าสตางค์ เดินออกไปหน้าปากซอยซื้อของ
ผมก็เดินจ่ายตลาดไปเรื่อยๆวันนี้ว่าจะทำหมูมะนาว เห็นพี่เชษฐ์บ่นว่าอยากกิน ขณะที่เดินไปเรื่อยๆอยู่นั้น ผมก็บังเอิญได้ดูข่าวในทีวีที่แม่ค้าเปิดเอาไว้
“เกิดเหตุปะทะกันระหว่างเจ้าหน้าที่ตำรวจ กับพ่อค้ายาบ้า แถวชุมชนแออัดย่านคลองเตย ทำให้ เจ้าหน้าที่ตำรวจได้รับบาดเจ็บ 1 นาย และคนร้ายถูกยิงเสียชีวิต 1คน เจ้าหน้าที่ตำรวจที่ได้รับบาดเจ็บคือ ร้อยตำรวจเอก วรเชษฐ์ .................................” ได้ยินดังนั้น ตัวผมก็ชาไปหมด ได้ยินแต่เสียงอู้อี้ๆในหัว ได้สติดีแล้ว ผมก็รีบวิ่งกลับบ้าน แล้วไปบอกพี่ศักดิ์ว่า พี่เชษฐ์โดนคนร้ายยิง พอพี่ศักดิ์ได้ยินก็เด้งขึ้นมาจากที่นอน พอผมตั้งสติและเล่าเรื่องที่ผมได้ยินมาจากข่าวแล้ว พี่ศักดิ์ก็เลยขับรถพาผม ไปที่โรงพยาบาลตำรวจทันที ในระหว่างที่นั่งอยู่ในรถ ผมก็ได้แต่ภาวนาขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองพี่เชษฐ์ด้วย ถึงขนาดบนศาลกล่าวเลยทีเดียว (ก็คนมันกลัวอ่ะ) พอไปถึงที่โรงพยาบาล เราก็สอบถามกับประชาสัมพันธ์ และได้ทราบว่า พี่เชษฐ์ถูกยิงเข้าที่หัวไหล่ขวา กระสุนฝังใน ตอนนี้อยู่ในห้องผ่าตัดเพื่อเอากระสุนออกก่อน และเราก็ได้ถามทางไปยังห้องผ่าตัด ในแต่ละก้าวที่ผมก้าวเดินไปยังห้องผ่าตัด ผมรู้สึกว่าเท้าผมเดินไม่ติดพื้นเลยครับ อยากไปหาพี่เชษฐ์ให้เร็วที่สุด แม้ผมจะช่วยอะไรไม่ได้ก็ตาม ในที่สุดผมกับพี่ศักดิ์ก็ได้ไปรอที่หน้าห้อง สักประมาณ เกือบชั่วโมง เจ้าหน้าที่พยาบาลก็เข็นเตียงออกมา พี่เชษฐ์ ยังสลบอยู่ หน้าตาซีดเหมือนไม่มีเลือด แต่คุณหมอบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วง กระสุนไม่ได้เข้าที่สำคัญ ซึ่งทำให้ผมโล่งอกขึ้นมาก
ผมเข้าไปในห้องพักฟื้น แล้วเอาเก้าอี้มานั่งลงข้างๆเตียง หน้าตาของพี่เชษฐ์ตอนนี้นิ่งสงบ จนผมอดคิดว่า ถ้าพี่เขาไม่ตื่นขึ้นมาล่ะ คิดได้แบบนั้นผมก็เอาหน้าลงไปซบกับฝ่ามือของพี่เชษฐ์ จำได้ว่าผมร้องให้ จนพี่ศักดิ์เข้ามาบอกให้ใจเย็นๆ พี่เชษฐ์ไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ นั่นแหล่ะ ผมถึงจะหยุดร้อง สักครู่นึงผมก็ได้ยินเสียงพี่เชษฐ์ ร้องครางขึ้นมา ผมเลยรีบไปเรียกพยาบาลให้มาดู พยาบาลก็เข้ามาพร้อมถาดเข็มฉีดยาสองหลอดและได้ฉีดเข้าไปที่แขนของพี่เชษฐ์ พยาบาลได้บอกว่าเป็นยาแก้ปวดกับยานอนหลับ หลังจากนั้นพี่เชษฐ์ก็สงบลงแล้วก็หลับต่อไป พี่ศักดิ์จึงชวนผมกลับบ้านไปก่อน เดี๋ยวค่อยมาเยี่ยมวันหลัง พอกลับมาถึงบ้าน ผมก็ไม่มีอารมณ์ทำอะไรแล้ว พี่ศักดิ์ก็เข้าใจดี เพราะพวกเราสองคนก็เป็นห่วงพี่เชษฐ์จนไม่อยากทำอะไรทั้งคู่เหมือนกัน

ยังไงอ่านแล้วช่วยเม้นให้ด้วยนะครับ เดี่ยวเอามาต่อให้อีกนนะครับ อิอิ

บทที่เก้า ชีวิตที่แขวนไว้บนเส้นด้าย (ต่อ)

เช้าวันรุ่งขึ้นผมตื่นขึ้นมาผมก็รีบไปเยี่ยมพี่เชษฐ์ทันที แต่ว่าพี่ศักดิ์นัดกับที่ทำงานไว้ต้องส่งงานด่วน เลยไม่ได้มาด้วย ผมเข้าไปยังห้องพักฟื้น ก็พบว่าพี่เชษฐ์ยังไม่ตื่น แต่สีหน้าดีกว่าเมื่อวานขึ้นมาหน่อย ผมนั่งมองพี่เชษฐ์อยู่เป็นนาน ความกังวลก็คลายลงไปมากแล้ว เหลือแต่ความเป็นห่วงที่อยู่เหมือนเดิม ผมก็เลยเอาหน้าลงไปซบที่ข้างพี่เชษฐ์ พอกำลังจะคล้อยหลับ ก็รู้สึกว่ามีมือกำลังลูบหัวผมอยู่ เย้ พี่เชษฐ์ฟื้นแล้ว
“ว่างัย” พี่เชษฐ์ทัก
“พี่ฟื้นแล้ว เหรอครับ เจ็บมากมั้ยอ่ะ” ผมถาม และกำลังเริ่มจะร้องให้อีกแล้ว
“อื้ม พอทน........ อย่าร้องสิ เป็นแฟนตำรวจอย่าขี้แย” เสียงปลอบของพี่เชษฐ์แผ่วเบาเหมือนจะหลุดหายไป
“ครับ ไม่ร้องแล้ว” ผมรับปาก พอดีมีนางพยาบาลเข้ามาดูแล ผมเลยต้องออกไปรอข้างนอกก่อน พอพยาบาลออกไปแล้ว ผมจึงเข้ามานั่งข้างๆพี่เชษฐ์ แล้วกุมมือเอาไว้เหมือนกับว่า ผมกลัวพี่เชษฐ์จะหายไปจากผม
“พี่ครับ พอผมได้ข่าวว่าพี่โดนยิง ผมกลัวว่าจะเสียพี่ไปซะแล้วสิ”
“อื้ม ตอนที่พี่โดนยิง พี่กลัวมากเหมือนกัน แต่พี่ไม่ได้กลัวตายหรอกนะ พี่กลัวว่าพี่จะไม่ได้กลับมาหาเราอีก แต่พี่อยากให้เราทำใจ ชีวิตทำงานของพี่ เอาแน่นอนไม่ได้หรอก วันนี้อยู่ พรุ่งนี้อาจไม่อยู่ก็ได้”
เราสองคนเงียบไป เพราะต่างรู้ว่า นั่นเป็นสัจธรรมของชีวิต โดยเฉพาะข้าราชการตำรวจ ครู่หนึ่งพี่เชษฐ์ก็หลับไปด้วยฤทธิ์ยา ผมจึงเอื้อมตัวจูบที่แก้มพี่เขาไปทีนึง แล้วก็ออกมานั่งอยู่ข้างนอก มองจากข้างบนตึก ก็เห็นยอดเจดีย์ของวัดที่อยู่ตรงข้าม เลยนึกว่าไปไหว้พระเข้าวัดซะหน่อยก็คงจะดี ผมเลยเดินลงมาจากตึก ข้ามถนนเข้าไปในวัด
พอไปถึงวัดแล้วผมก็รู้สึกสงบอย่างบอกไม่ถูก ทั้งๆที่เมื่อนาทีก่อน ยังมีอารมณ์ไม่แจ่มใสอยู่ เห้อ นี่แหล่ะ สมัยนี้คนที่จะเข้าวัดก็ตอนมีทุกข์กับตอนตายเท่านั้นแหล่ะ สายๆของวันอาทิตย์ก็ยังคงมีผู้คนมาสักการะกันอยู่พอสมควร ดูจากสีหน้าของผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านแล้ว ทำให้ใจของผมคลายความเป็นกังวลลงได้เยอะเหมือนกัน ถึงแม้จะอยู่กลางเมือง แวดล้อมไปด้วยห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่หลายแห่ง แต่ก็สงบใช้ได้ ผมก็ได้เข้าไปไหว้พระประธาน ซึ่งเขาบอกว่าได้อัญเชิญมาจากเมืองลาวตั้งแต่สมัยอยุธยาโน่น ผมก็เข้าไปในพระอุโบสถไหว้และขอพร
“ถ้าผมยังพอมีความดีอยู่บ้าง ก็ขอให้ความดีของผมช่วยปกปักษ์รักษาคนที่ผมรักด้วยเถิด”
พอผผมไหว้พระเสร็จ ก็เลยนั่งมองพระพุทธรูปอยู่ครู่หนึ่ง พระพักต์ท่านสมกับเป็นผู้หลุดออกจากทุกข์แล้วทั้งหมดทั้งปวง ซึ่งก็สามารถทำให้จิตใจที่หวั่นไหวของผม สงบลงอย่างประหลาด พอนั่งมองเป็นที่พอใจแล้ว ผมก็ออกเดินทางกลับไปยังโรงพยาบาล พอไปถึงห้อง พี่เชษฐ์ยังไม่ตื่น ความเหนื่อยก็เขามาแทนที่ ผมก็เลยหลับไปบนโซฟาที่อยู่ในห้องพักฟื้นของพี่เชษฐ์นั่นเอง
“โม ..... โม ตื่นได้แล้ว”
“หืม อ้าว พี่ศักดิ์เองเหรอ “ ผมงัวเงียตื่นขึ้น มองดูนาฬิกา ตอนนี้ก็บ่ายสองโมงครึ่ง มองไปที่เตียงก็เห็นพี่เชษฐ์ตื่นขึ้นมาแล้วยิ้มให้ เป็นช่วงที่ดีที่สุดของวันเลยทีเดียว
“พี่เชษฐ์ตื่นนานยังอ่ะคัรบ “ ผมถาม
“ก็ตะกี๊นั่นแหล่ะ เห็นลิงหลับอยู่เลยไม่อยากปลุก”
“อ้าว มาว่ากันซะงั้น ฮ้าววววววววววว.....” ผมหาวเสียงดัง
“พี่ว่าเรากลับไปพักก่อนดีกว่านะ เดี๋ยวพี่ดูแลแทนเอง” พี่ศักดิ์แนะนำ
“อื้ม กลับเถอะ พี่ไม่เป็นไรแล้วล่ะ ตะกี๊ฝันว่ามีพระเอาบุญมาให้ ตื่นขึ้นมาก็ไม่ปวดแผลเท่าไหร่ ” พี่เชษฐ์พูดขึ้นมาเสริม
ผมพยักหน้ารับทราบ เดินเข้ากอดพี่เชษฐ์ทีนึง แล้วเดินออกมา ท้องฟ้าที่ครึ้มเมื่อเช้านี้ ตอนนี้ก็เริ่มมีพระอาทิตย์ส่องแสงออกมาให้เห็นแล้ว ผมถือว่าเป็นลางที่ดีแล้วกันนะ

อาทิตย์นึงผ่านไป พี่เชษฐ์ก็ออกมาจากโรงพยาบาล เพื่อมาพักฟื้นที่บ้านแล้วล่ะครับ พี่เขาอาการดีขึ้นเยอะแล้ว แต่แขนข้างขวายังขยับไม่ได้มาก ผมก็เลยต้องช่วยพี่เขาอย่างเช่น ล้างหน้า แปรงฟัน โกนหนวด จนถึงเช็ดตัว เพราะหมอยังไม่ให้แผลโดนน้ำ ก็เลยยังอาบน้ำไม่ได้ อ้อ ตอนนี้ก็ต้องป้อนข้าวด้วยนะครับ ที่จริงพี่เขาก็กินเองได้อยู่นั่นแหล่ะ แต่เค้าก็มีลูกอ้อนน่ารักๆ ทำให้ผมใจอ่อนอยู่เสมอ พอผมไม่ทำให้ก็บ่นว่า มีแฟนไว้ทำไมเนี่ย

kimhayang

บทที่สิบ ก็เสียงหัวใจมันบอก

ขอพักเรื่องของผมกับพี่เชษฐ์ไว้ก่อนสักตอนนึงครับ เพราะว่าตอนนี้ผมมีเรื่องสนุกๆ เกี่ยวกับเพื่อนของพี่เชษฐ์ อะแฮ่ม นั่นคือ พี่ศํกดิ์ นั่นเอง (ที่ผมเล่าตอนนี้ให้อ่าน มันอาจจะเป็นความรักทั่วๆนี่แหล่ะครับ แต่ก็เกี่ยวกับเนื้อเรื่องของผมตอนท้ายๆไม่น้อยเลย) ยกให้แกเป็นพระเอกสักตอนก็แล้วครับ เรื่องมันมีอยู่ว่า มีอยู่สัปดาห์หนึ่งเนี่ยอ่ะคัรบ พี่สาวของผมต้องมาประชุมที่กรุงเทพ พี่สาวผมเป็นครูครับ สอนที่โรงเรียนแถวบ้านสวนของผมนี่ล่ะครับ ความสวยก็พอไปวัดไปวาตอนสายๆได้ (เห็นพี่สาวผมบอกว่า หน้าตาแบบนี้ก็เร้าใจนะเฟ้ย) แล้วก็ชอบมีผู้ชายมาจีบพี่สาวผมบ่อยๆ ผมก็ชอบรวมหัวกับพ่อแกล้งผู้ชายพวกนั้น อย่าง ให้แม่ทำกับข้าวประหลาดๆ มาให้พวกเขากินมั่ง หรือเวลาที่พวกผู้ชายที่มาจีบพี่สาวผม ขับรถมอเตอร์ไซด์มา แล้วเอาเข้าไปจอดไว้ในใต้ถุนบ้าน ผมก็จะแกล้งถอดสายหัวเทียน ทำให้รถสตาร์ทไม่ติดมั่ง และวีรกรรมอื่นๆอีกมากมาย ตามประสา พ่อ และ น้องชายที่หวงพี่สาวนี่แหล่ะครับ จนตอนหลังๆ ที่ผมมาทำงานและมาอยู่ที่กรุงเทพ พ่อผมก็โทรมาเล่าให้ฟังว่า
“พอแล้ว เดี๋ยวนังกวามันจะขึ้นคาน ไม่อยากเลี้ยงมันจนแก่ตาย” พ่อผมโทรมาบ่นให้ฟัง อ้อ ลืมบอกไปครับ พี่สาวผมชื่อ แตงกวา เลยเรียกสั้นๆว่า กวา ของผมก็เหมือนกัน ผมก็ชื่อ แตงโมครับ พ่อแม่ก็เรียกสั้นๆว่าโม เหมือนกัน
พี่กวากับเพื่อนๆนัดกันไว้ว่าจะมา วันอาทิตย์ วันนี้ผมอยู่บ้านคนเดียวครับ พี่เชษฐ์ก็เข้าเวร ส่วนพี่ศักดิ์ก็ออกไปข้างนอก ตกบ่าย พวกพี่ๆผมก็ถึงบ้านผมกันครับ ซึ่งก็เป็นพวกครูที่สอนอยู่โรงเรียนเดียวกันกับพี่สาวผมนั่นแหล่ะครับ พี่กวาเอาของมาฝากผมเยอะเลย บอกว่าพ่อกับแม่ฝากมาให้ มีทั้งผลไม้ ของกินอื่น ขนาดปลาแห้งยังเอาใส่ชะลอมมาให้เลย อิอิ คิดแล้วก็ประหยัดค่ากับข้าวไปได้เยอะทีเดียว ขอบคุณพ่อกับแม่มากๆคร๊าบ พวกพี่กวามากันห้าคน ครับ วันนี้ตอนเย็นเลยตกลงกันว่าจะปาร์ตี้กันซะหน่อย แต่ตอนนี้ยังบ่ายอยู่ เลยขอออกไปเที่ยวก่อน แล้วพอนั่งพักสักครู่ก็เลยตกลงกันว่า ไปจตุจักรกัน เพราะแค่เดินออกไปหน้าปากซอย แล้วเดินไปตามถนนใหญ่ร้อยกว่าเมตร ก็จะถึงสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินแล้ว อ้อ ที่จริงเขาก็มีงบค่าที่พักให้นั่นแหล่ะคัรบ พี่สาวเห็นบ้านผมมันยังว่างอยู่เยอะ ก็เลยชวนกันมาพักที่บ้านผมดีกว่า แล้วก็ไกล้ที่ประชุมกว่าโรงแรมด้วย (ผมก็พอรู้ทันอยู่หรอกครับ ว่าจะงุบงิบเอาตังค์ไปเที่ยวมากกว่า) แต่ผมไม่ได้ไปด้วยหรอกครับ ขออยู่บ้านเตรียมของทำกับข้าวดีกว่า กะว่าวันนี้จะทำกับข้าวชุดใหญ่ต้อนรับพี่สาวหน่อยน่ะครับ เหอๆ
ผมก็ทำอะไรของผมไปเรื่อยๆ พอดูเวลาอีกที อ้าว จะหกโมงแล้ว เลยเตรียมตัวเข้าครัวทำกับข้าว วันนี้ต้องหุงข้าวเผื่อเยอะหน่อย เพราะมีคนกิน พี่สาวกับพวกเพื่อนๆ เป็นห้าคน ผม พี่เชษฐ์ แล้วก็พี่ศักดิ์ อีกสามรวมเป็นแปดคน สนุกล่ะทีนี้ พออีกสักครู่หนึ่ง ผมก็ได้ยินเสียงเปิดประตูดังขึ้น ผมเลยโผล่หัวออกไปดู อ้าว พี่เชษฐ์กลับมาแล้ว
“โม ทำอะไรน่ะ” พี่เชษฐ์ทักขึ้น
“อ๋อ วันนี้พวกพี่สาวผมมาพักด้วยน่ะครับ พอดีเค้าเข้ามาประชุมกันน่ะ อยู่เป็นอาทิตย์เลย พี่หิวยังอ่ะคัรบ ถ้าหิวก็หาขนมกินก่อนได้นะ อยู่ในตู้เย็นเยอะเลย” ผมบอก
“หิวข้าวน่ะไม่ค่อยหิวหรอก แต่หิวคนตรงหน้ามากกว่า” พี่เชษฐ์พูด พลางทำตากรุ้มกริ่มใส่ผม
“เดี๋ยวก็เสียบให้เลยนี่” ผมชูมีดขึ้นทำท่าจะจิ้ม
“เอ้อ โหดจัง ไม่กินก็ได้ ฮ่าๆๆ” พี่เชษฐ์พูดจบก็เดินไปหาของกินในตู้เย็นรองท้องก่อน
สักพักหนึ่งพวกพี่ๆก็กลับมากันครับ ต่างคนต่างหอบของพะรุงะรังกันมาเลยทีเดียว กะว่าไปเหมาสวนจตุจักรมาเลยนะเนี่ย พอเข้ามาในบ้านแล้ว ผมก็แนะนำให้รู้จักกับพี่เชษฐ์ พอเท่านั้นแหล่ะครับ
“อุ๊ย ไม่ยักกะรู้ว่ามีตำรวจหล่อๆมาอยู่บ้านข้างๆด้วย” พี่เค้าไม่เหมาะกะป้าหรอก
“โห เป็นถึงผู้กองเหรอคะ มีแฟนยังคะเนี่ย” ยืนอยู่ตรงนี้ไง ป้า ไม่เห็นเหรอ
“พี่คะ คือว่าบ้านน้องมันเปลี๊ยว เปลี่ยวนะค่ะ อยากให้พี่ช่วยไปรับไปส่งจัง” โถ เจ๊มีหน้าตาเป็นอาวุธ ยังจะกลัวอะไรอีกอ่ะ
เสียงกรี๊ดกร๊าดยังตามมาเรื่อยๆโดยมีผมยืนพยายามทำหน้าตาบอกให้รู้ว่า “เฮ้ย แฟนกรู แฟนกรู” แต่ไม่ยักกะมีใครสังเกตุเห็น พี่เชษฐ์ของผมเลยเป็นของให้พวกเพื่อนๆ พี่ผมแทะโลมก่อนถึงเวลาอาหาร
“เพื่อนพี่แรงๆ ทั้งนั้นเลยนะเนี่ย” ผมคุยกับพี่สาวผม ขณะที่เราสองคนกำลังเตรียมอาหารอยู่ในครัว
“เออ ปล่อยพวกมันไปเหอะ นานๆทีผู้ชายจะตกถึงท้อง” พี่สาวผมนินมาให้ฟัง
“ฮ่าๆๆๆ พี่กวาไปเอาคำพูดแบบนี้มาจากไหนอ่ะ”
ขณะที่ผมกำลังจัดผักลงจานอยู่นั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
“กลับมาแว้วว โห อยู่กันหลายคนจัง มีอะไรเหรอครับ วันนี้”

“กลับมาแว้วว โห อยู่กันหลายคนจัง มีอะไรเหรอครับ วันนี้” พี่ศักดิ์นั่นเอง กลับมาจากออกไปข้างนอกแล้ว
“อ้าว พี่ศักดิ์ กลับมาแล้วเหรอครับ เดี๋ยวรอแป๊บนึงนะคัรบ ไกล้จะเสร็จแล้ว อ้อ นี่พี่สาวผมครับ พี่กวา พี่กวา นี่พี่ศักดิ์ครับ เป็นพี่เลี้ยงที่ทำงานโมเอง” ผมแนะนำพี่ศักดิ์ให้พี่สาวรู้จัก ตอนที่พี่กวากำลังยกจานอาหารออกมาจากในครัวแต่ดูเหมือนพี่ศักดิ์จะไม่ได้สนใจผมเท่าไหร่นัก ได้แต่จ้องหน้าพี่สาวผมอยู่
“อ่ะ เอ่อ ..ง ผมศักดิ์ครับ ยินดีที่รู้จักครับ” ในที่สุดก็ได้สติ
“ค่ะ ยินดีค่ะ” พี่สาวผมก็หน้าแดงๆ เอ๊ะ มันยังงัยนะเนี่ย ไม่ใช่แต่พี่สาวผมเท่านั้นนะคัรบ พวกสาวๆที่เหลือก็พากันเข้ามา
“ว๊ายย เพื่อนคุณเชษฐ์ก็หล่อนะคะ ขาว ตี๋ สเปคเลยค่ะ”
“ชื่อศักดิ์เหรอคะ ดิฉันดาค่ะ ยินดีที่รู้จัก มีแฟนยังคะ ทำงานอยู่ที่ไหน ......”
“อุ๊ย แถวนี้พอจะมีบ้านว่างให้เช่ามั้ยคะ อยากย้ายมาอยู่พรุ่งนี้มะรืนนี้เลย”
เป็นอันว่าวันนี้ที่โต๊ะอาหาร มีผู้ชายสองคนเป็นของให้สำหรับเพื่อนๆพี่กวาแทะโลม แทนของหวาน โดยเฉพาะพี่เชษฐ์ ซึ่งออกจะถูกใจสาวๆพวกนั้นมากกว่า ด้วยความหล่อเข้มแบบไทย (ผมเคยคิดว่า ถ้าพี่เค้าจะไปเป็นพระเอกละคร ก็น่าจะเรื่อง จำเลยรัก ที่ตบจูบๆกัน ท่าจะรุ่งนะ) แต่พี่ศักดิ์ก็ไม่แพ้กัน ด้วยหน้าตาที่ขาวตี๋ ตัวล่ำสูง ตัดผมทรงนักร้องเกาหลี ซึ่งก็เข้ากับใบหน้าเลยทีเดียว แต่ดูพี่ศักดิ์ไม่ค่อนสนใจใครเท่าไหร่หรอกครับ นอกจากมองหน้าพี่สาวผมจนพวกเรากินข้าวเสร็จโน่นล่ะ
“แล้วจะอยู่กันกี่วันเหรอครับ เนี่ย” พี่เชษฐ์ถามขึ้น
“ก็อาทิตย์นึงน่ะค่ะ แต่ถ้าอยากให้อยู่ประจำก็ได้นะคะ ยินดีค่ะ” ป้าดาตอบ พลางพยายามส่งสายตาหวานๆให้พี่เชษฐ์
“แหม แก เค้าคงจะให้อยู่อยู่หรอก มาแค่นี้ ผีบ้านผีเรือนก็กระเจิงแล้ว” พี่อีกคนหนึ่งพูดสวนขึ้น พอได้ยินแบบนั้นแล้ว ป้าดาก็ได้แต่ทำท่าขัดใจอย่างแรง
“ฉันก็ว่าอย่างนั้นแหล่ะเธอ ป่าช้าบ้านเราผีดุจะตาย แต่ยัยดาเดินผ่านทุกวัน ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย” พี่อีกคนหนึ่งเสริมขึ้น พอพูดจบแค่นั้นแหล่ะ พี่แกก็โดนหมอนปาเข้าที่หน้า แล้วก็มีเสียงวี๊ดว๊าย เสียงหัวเราะดังขึ้นมาเป็นระยะๆ เว้นแต่สองคนนี่สิ อีกคนก็เอาแต่มองๆ อีกคนก็นั่งก้มหน้าเขินอยู่นั่นแหล่ะ เอ มันชักกจะยังไงๆแล้วนา
นั่งคุยกันไปเรื่อยๆ ก็เกือบจะสี่ทุ่มแล้ว ป้าดาจึงชวนพวกสาวๆ ไปอาบน้ำนอน เพราะพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าไปประชุม
“แล้วพรุ่งนี้เราจะไปกันยังไงล่ะ” ป้าดาถามขึ้น
“ก็เดี๋ยวไปแทกซี่ก้ได้นี่” พี่สาวผมตอบ
“เดี๋ยวผมไปส่งก็ได้ครับ ทางเดียวกันกับที่ทำงานผมเลย” พี่ศักดิ์พูดขึ้น พอได้ฟังแล้ว ผมก็สำลักลูกชมพู่ที่กำลังกลืนพอดี ทำให้พี่เชษฐ์ต้องเอามือมาทุบหลังผมเบาๆ จะบ้าเหรอไงเนี่ย ไอ้คุณพี่ศักดิ์ มันทางเดียวกันตรงไหนวะ มันย้อนกลับไปคนละทางเลยนะเฟ้ย ขณะที่ผมกำลงัจะพูดค้าน ป้าดาก็พูดขึ้นมาว่า
“อุ๊ย จะดีเหรอคะ เกรงใจแย่ พวกเราก็ต้องออกตั้งแต่หกโมงเช้าด้วย”
“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเป็นคนตื่นเช้าอยู่แล้ว” ผมกับพี่เชษฐ์มองหน้ากัน พี่ศักดิ์น่ะเหรอ ตื่นเช้า บางวันพระอาทิตย์จะตรงหัวอยู่แล้วพี่เค้ายังไม่ตื่นเล้ย วันนี้แปลกๆแฮะ สงสัยหิมะจะตก
“งั้นก็ขอรบกวนด้วยนะค๊า” ป้าดาตอบขอบคุณ
“ไม่เป็นไรครับ ยินดี” พี่ศักดิ์พูดแล้วก็หันไปมองพี่สาวผมอีกครั้ง ก่อนที่จะเดินออกจากประตูไป แล้วพี่เชษฐ์ก็หันมาทางผมถามว่าวันนี้จะนอนยังไง ผมก็ตอนว่า เดี๋ยวเอาที่นอนมาปูที่ห้องรับแขกก็ได้ครับ
“อ้าว งั้นไปนอนกับพี่เหอะ เดี๋ยวไม่สบายเอา” พี่เชษฐ์ชวนผม
“ไม่เป็นไรครับ พี่ ผมนอนดิ้นน่ะ” ผมตอบไป
“เออน่า นอนกับพี่ นอนดิ้นไม่ได้หรอก” พี่เชษฐ์พูด พลางทำสายตาเจ้าเล่ห์ แล้วก็ดึงมือผมเดินออกไปที่บ้านของพี่เขา ผมเลยบอกว่าพี่สาวว่า เดี๋ยวผมไปนอนบ้างๆข้างแล้วกัน ช่วยปิดบ้านให้ด้วย
ท่านผู้อ่านคงคิดว่าผมกับพี่เชษฐ์คงจะมีอะไรกันใช่มั้ยครับ แต่ปล่าวเลย เราสองคนแค่นอนกอดกันเท่านั้นแหล่ะคัรบ สาบานได้ (ตั้งแต่วันที่เราเกือบจะมีอะไรกัน แล้วพี่ศักดิ์มาเห็นก่อน เราก็ไม่ได้มีอะไรกันตั้งแต่นั้นมาครับ ดีหน่อยก็แค่หอมแก้ม จูบ หรือว่ากอดแค่นั้นเอง พี่เค้าบอกว่า มันไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร ดูกันไปเรื่อยๆก่อนดีกว่า)

วันรุ่งขึ้น พี่ศักดิ์ก็ทำให้ผมกับพี่เชษฐ์แปลกใจ ด้วยการตื่นตั้งแต่ตีสี่ (จะตื่นมาทำบ้าอะไรฟะ) อาบน้ำ แต่งตัว ผมกับพี่เชษฐ์ ตื่นกันประมาณตีห้าครึ่งได้ เพื่อเตรียมทำอาหารเช้าให้พวกพี่ๆเค้า อาหารก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับ ก็เป็นอเมริกัน เบรคฟาสต์ ง่ายๆ ขนมปัง ไข่ดาว หมูแฮม มีกาแฟกะโอวัลตินแค่นั้นแหล่ะ แล้วแต่ใครจะกินอะไร ตอนนี้พวกผมก็นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารที่บ้านผมครับ กำลังทานอาหารเช้ากันอยู่ พี่ศักดิ์ก็เดินเข้ามาร่วมวง พอเห็นพี่ศักดิ์เท่านั้นแหล่ะครับ ผมก็อุทานแม่เจ้าโว้ย ขึ้นในใจเลยครับ เพราะพี่เค้าแต่งตัวด้วยชุดสูทสุดหรู รองเท้าหนังมันแปล๊บ ผมจัดทรงอย่างดี ใส่น้ำหอมกลิ่นใหม่ซะด้วย (บริษัทผมทำเกี่ยวกับครีเอทีฟครับ เลยไม่ค่อยจำกัดการแต่งตัวเท่าไหร่ ปกติพี่เค้าก็ใส่กางเกงธรรมดา รองเท้าผ้าใบ เสื้อยืด ไม่ก็เชิ้ตสีพื้นๆ ถ้าวันไหนออกไปเจอกับลูกค้าก็แค่ใส่แจคเก็ตทับแค่นั้นเอง) อืม สงสัยวันนี้หิมะจะตกหนักแน่นอน เพราะเห็นพี่ศักดิ์เคยบอกว่าไม่ชอบแต่งตัวแบบนี้ พอหกโมงกว่าๆทานอาหารเสร็จพวกพี่สาวผมก็พากันออกไปประชุม โดยมีพี่ศักดิ์อาสาไปส่ง แต่ที่ทำให้ผมประหลาดใจรอบสองก็คือ พี่ศักดิ์เปิดประตูรถให้พี่สาวผมขึ้นไปนั่ง โดยมีผมกับพี่เชษฐ์ยืนเกาะรั้วสังเกตุอยู่ พี่เชษฐ์ยังอุทานขึ้นว่า มันไปกินยาผิดขวดหรือเปล่าวะ จนพี่ศักดิ์ขับรถออกไปโน่นแหล่ะ ผมกับพี่เชษฐ์มองหน้ากัน แล้วปล่อยเสียงหัวเราะออกมาจนท้องแข็งไปหมด เออ วันนี้ท่าจะกินยาผิดขวดจริงๆ
ประมาณเก้าโมงกว่า พี่ศักดิ์ก็กลับเข้ามาในสำนักงาน โดยมีทุกคนที่เห็นพี่เค้าก็ต้องทำหน้าแปลกใจหมดทุกคน พอมาถึงที่โต๊ะ พี่เค้าก็โยนสูทพาดไว้กับพนักเก้าอี้ พลางบ่นว่า
“ฮู่วววว ทำไมมันร้อนจังวะ” พี่ศักดิ์บ่นพร้อมกับปลดเนคไท แล้วกระดุมสองเม็ดบนออก ทำให้เห็นเสื้อกล้ามที่อยู่ข้างในชุ่มไปด้วยเหงื่อ
“ก็กรุงเทพมันยังร้อนไม่พอเหรองัยพี่ ใส่เต็มยศขนาดนั้นอ่ะ” ผมพูดย้อนขึ้น
“ก็เมื่อเช้ามันไม่ร้อนขนาดนั้นนี่” พี่ศักดิ์พูดกล้อมแกล้ม พร้อมกับเอามือไปเกาท้ายทอย เหมือนกำลังอาย
“แล้วนึกยังไงวันนี้ใส่สูทมาทำงานเนี่ย”
“ก็... ป๊าวว วันนี้เกิดอยากใส่อ่ะ ทำไมเหรอ”
“ก็ ป่าวเหมือนกันอ่ะครับ สงสัยเฉยๆ นึกว่ากินยาผิดขวด” ผมพูดแล้วทำหน้าตากวนๆ
“เออ มาจับผิดกันอยู่นั่นแหล่ะ งานอ่ะ เสร็จยัง เสร็จแล้วจะได้เอาไปพรีเซนต์ แล้วรับเงิน” อ้าว ทำไมต้องมาพาลกันด้วยล่ะ สงสัยจี้ใจดำ วันนั้นทั้งวันผมสังเกตุดู รู้สึกว่าพี่ศักดิ์จะเหม่อๆยังไงไม่รู้ เดินชนโน่นชนนี่บ่อยๆ รินกาแฟจนล้นมั่งล่ะ หรือจำชื่อลูกค้าผิดมั่งล่ะ (ปกติพี่ศักดิ์เป็นคนความจำดีมากครับ ไม่เคยเรียกชื่อลูกค้าผิด จำได้ขนาดว่าลูกค้าแต่ละคนมีไฝบนหน้ากี่เม็ดนั่นน่ะ) อืม เหมือนกับที่ผมกำลงัมีความรักเลย หรือว่า...................
พอสักประมาณบ่ายสามโมง พี่ศักดิ์ก็ขอตัวออกไปข้างนอก
“โม เดี๋ยวพี่ออกไปข้างนอกก่อนนะ ฝากงานด้วยแล้วกัน ถ้ามีใครถามหาบอกว่า ไม่เข้ามาแล้วนะ” พี่ศักดิ์พูดไปพร้อมกับแต่งตัวให้เหมือนเมื่อตอนเช้าไปด้วย
“อ่า ครับ นัดลูกค้าไว้เหรอครับ” ผมถาม
“อ่อ เอ่อ... ก็ประมาณนั้นแหล่ะ พี่ไปนะ” พูดเสร็จพี่ศักดิ์ก็เดินออกประตูไปยังกับว่าสำเร็จวิชาตัวเบาขั้นสุดยอด เพราะจากโต๊ะทำงานของพี่เขาซึ่งอยู่ข้างในสุด ห่างจากประตูประมาณเกือบ 30 เมตร พี่แกยังใช้เวลาเดินออกไปไม่ถึง 3 วินาที ผมเกาหัวแล้วพูดกับตัวเองว่า จะรีบไปไหนว๊า..............
ผมเลิกงานก็กลับบ้านครับ พี่เชษฐ์โทรมาบอกว่าวันนี้อาจจะกลับค่ำๆ ให้กลับบ้านก่อนเลย ไม่ต้องรอ ผมก็เลยนั่งรถเมล์กลับเองครับ พอไปถึงบ้านก็เจอรถพี่ศักดิ์จอดอยู่หน้าบ้าน อ้าว ไหนว่าไปพบลูกค้างัย ทำไมกลับเร็วจัง พอเดินเข้าบ้านก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังออกมาจากในบ้าน สงสัยพวกพี่สาวผมกลับมาแล้ว ไอ้ที่เกินมาหนึ่งคนก็คือพี่ศักดิ์ครับ นั่งทำหน้าแป้นแล้นอยู่ที่โต๊ะ คุยกับ พี่สาวผมและพวกเพื่อนๆพี่ พอพี่สาวเห็นผมเดินเข้ามาก็ทักว่า
“อ้าว โมกลับมาแล้ว วันนี้ดีจัง พอดีเจอพี่เขาที่ประชุมพี่น่ะ เห็นเค้าบอกว่าพอดีผ่านทางนั้นแล้วทำธุระนิดหน่อย เค้าเลยรับพวกพี่มาด้วย”
“อ๋อออออ เหรอครับ” ผมพูดขึ้นแล้วมองไปยังพี่ศักดิ์ พยายามส่งสายตาค้นหาความจริง แต่พี่ศักดิ์รู้ทัน เลยหันหน้าหนี มองดูจิ้งจกบนผนังบ้านไป เมื่อคนร้ายไม่สารภาพ ผมก็เลยถามพวกพี่ๆว่า หิวกันหรือยัง พี่เขาก็เลยบอกว่า ตะกี๊ก่อนเข้าบ้านกินมาแล้ว พี่ศักดิ์เป็นเจ้ามือเอง
“หา พี่ศักดิ์เป็นเจ้ามือ” ผมทำหน้าไม่เชื่อ แล้วมองไปยังพี่เขาเพื่อเค้นความจริง แต่ก็พี่ศักดิ์ก็รู้ทันอีกเหมือนเคย เลยหันหน้า ไปนับรอยแตกบนฝาบ้านแทน เหอะ ทีกับเพื่อนกับน้องนุ่ง ทำไมขี้เหนียวจังวะ
พอพี่เชษฐ์กลับมาถึงบ้าน วันนี้ผมก็ต้องไปนอนกับพี่เขาอีก ผมก็เล่าให้ฟังว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง พี่เชษฐ์ก็เลยเล่าให้ฟังว่า เคยเห็นพี่ศักดิ์เคยทำแบบนี้ก็ตอนที่กำลังมีความรักคนที่ชื่อ นิด นั่นแหล่ะ มันก็เลยตรงล็อคกับเข้าที่ผมคิดไว้พอดี เลยคิดต่อไปเพลินๆว่า ถ้าเกิดพี่ศักดิ์เป็นพี่เขยเราล่ะ คิดแล้วก็รู้สึกจั๊กจี้ในหัวใจแฮะ

ตลอดทั้งสัปดาห์พี่ศักดิ์ก็ไปรับไปส่งพี่สาวกับเพื่อนๆ จนถึงเย็นวันศุกร์ ซึ่งเป็นวันสุดท้ายของการประชุม พอเลิกงานกลับถึงบ้านแล้ว ป้าดาก็นึกอยากจะออกไปเที่ยวก็เลยชวนว่า
“เห้อ มากรุงเทพทั้งที อยากออกไปดูแสงสีมั่งจัง เห็นเขาว่าสวยๆ อยากรู้จังว่าเป็นยังไง” เสียงป้าดารำพึง
“อยากไปดูอย่างอื่นมากกว่าม๊าง พี่ดา” เพื่อนคนหนึ่งแซวขึ้น
“ก็อยากดูหมดนั่นแหล่ะ ทั้งแสงสี ทั้งผู้ชาย อุ๊บ ตายแระ รู้หมดเลย” ป้าดาแกล้งทำเป็นเขิน แล้วก็มีเสียงหัวเราะตามมาด้วย
“อ่ะ ไปก็ไป อยากเป็นอะไรที่มันเจริญหูเจริญตาเหมือนกัน ฮิๆ” ตกลงเป็นอันว่า วันนี้เราจะไปท่องราตรีกันครับ พอตกลงได้ดังนั้นแล้ว พวกสาวๆก็พากันไปแต่งตัว เสริมสวยเพื่อออกไปล่าเหยื่อ เอ๊ย ท่องราตรี จนเหลือแต่ พี่ศักดิ์ กะพี่กวา นั่งคุยกันอยู่ โดยมีผมทำหน้าที่เป็นก้างขวางคอ ฮ่าๆๆ สะจายยยย...
“ขอบคุณ คุณศักดิ์มากนะคะ อุตส่าห์ไปรับไปส่ง เกรงใจจริงๆน่ะค่ะ”
“ไม่เป็นไรหรอกครับ พี่สาวของโม ก็ถือว่าเป็นครอบครัวผมเหมือนกัน” เอ พี่ศักดิ์พูดแปลกๆแฮะ
“ไม่เป็นไรหรอกพี่กวา พี่ศักดิ์เค้าใจดีอยู่แล้ว แต่กับผมให้นั่งรถเมล์ไปกลับทุกวัน” ผมแซวขึ้น
“แล้วก็อุตส่าห์เลี้ยงข้าวตั้งหลายมื้อ ขอบคุณจริงๆนะคะ”
“ไม่เป็นไรหรอกครับ แค่นี้เอง แหะๆ” พี่ศักดิ์ยิ้มเขิน
“ช่ายยยยยยยยยยยยยยยย ขนหน้าแข้งพี่ศักดิ์ไม่ร่วงหรอก พี่กวา แต่กับพี่เชษฐ์กับผม พาไปกินแต่กระเพราไก่” พอผมหันไปมองพี่ศักดิ์ ก็เจอกับสายตาหวานเยิ้ม มองไปยังพี่สาวผม พี่กวาก็เอาแต่ยิ้มเขินหน้าแดงอยู่
“โอ๊ยยยยยยยยยยยยยย มดกัด ไม่รู้ใครเอาน้ำตาลมาไว้แถวนี้” ผมพูดขึ้นด้วยความหมั่นใส้ พลางเดินออกไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อจะออกไปเที่ยว ปล่อยให้สองคนเค้านั่งมองตากันอย่างนั้นแหล่ะ มองตาอย่างเดียวคงไม่ท้องเหมือนปลากัดหรอก
ประมาณสามทุ่มเราก็ออกไปเที่ยวแล้วครับ ผมโทรไปบอกพี่เชษฐ์ พี่เค้าบอกว่าเดี๋ยวเลิกงานจะตามไป พวกผมเลยออกมาก่อน พวกเราเลยไปนั่งในร้านอาหารกึ่งคาราโอเกะเพื่อรอเวลา เพราะไปตอนนี้ก็ยังไม่สนุกเท่าไหร่ พอพวกเราสั่งเครื่องดื่มกับ อาหารไปแล้วสักพักหนึ่ง ไม่รู้ว่าพี่ศักดิ์ไปเลือกเพลงไว้ตอนไหน พอถึงคิวก็มีคนถือไมค์มาให้ที่โต๊ะ พอเสียงเพลงอินโทรขึ้นมา พี่ศักดิ์ก็ถือไมค์ออกไปยืนหน้าโต๊ะ อ่า... ตอนนี้ผีนักร้องเข้าสิงแล้วสิ
“แอบรักเธออยู่ในใจ เก็บหัวใจไว้ให้เธอ
วันทั้งวันฉันมองเหม่อ คิดถึงเธอทุกเวลา
เธอเหมือนฉันหรือเปล่า รักคราวแรกแปลกหนักหนา
สุขๆซึ้งๆ ตรึงอุรา สองสายตาประสานหวานเสียจริง
แอบรักเธอสุขเกินใคร อยู่หนใดหมายแอบอิง
ใจฉันยังหวังเธอยิ่ง ขอรักจริงรักเพียงเธอ.........” (เพลง รักในซีเมเจอร์ ครับ เข้าใจหาเพลงมาร้องนิ)
พี่ศักดิ์ร้องเพลงไป ตาหวานไป เห้อ ให้มันได้อย่างนี้สิ มองดูพี่สาวตัวเอง ก็นั่งยิ้มเขิน เหมือนจะรู้ว่าเพลงที่เขาร้องอยู่นั้น หมายถึงใคร พอเราดื่มเครื่องดื่มกันหมดแล้ว ก็ได้เวลาที่จะย้ายไปผับที่อยู่ข้างๆแล้วครับ พอไปถึงก็มีบริกรนำไปยังโต๊ะที่เราโทรจองไว้ พอนั่งได้สักพักนึง ก็มีนักร้องรับเชิญที่ทางร้านเชิญมาได้ขึ้นแสดง
“ว้ายยยยยยยยยย น้องออฟของพี่” ป้าดาออกอาการปลื้มสุดๆ เมื่อเห็นนักร้องคนโปรดขึ้นมาร้องเพลง (ไม่รู้ว่าตอนนี้ป้าดาจะยังปลื้มอยู่เหรอเปล่า ที่นักร้องในดวงใจของเค้าออกสาวขึ้นทุกวัน ฮิๆ) ก็เลยพากันเฮโลไปข้างหน้าเวทีกันหมด เหลือแต่ผม พี่ศักดิ์ กับพี่สาว นั่งอยู่บนโต๊ะกันสามคน พักหนึ่ง ก็มีโทรศัพท์เข้ามายังพี่ศักดิ์ เป็นพี่เชษฐ์นั่นเอง บอกให้พี่ศักดิ์ช่วยเอากุญแจรถลงมาให้หน่อย จะเอาของเข้าไปเก็บที่รถ พอพี่ศักดิ์เดินลงไปเอากุญแจรถให้พี่เชษฐ์อยู่ ก็มีผู้ชายเดินมาที่โต๊ะกันสองคน ท่าทงจะกรึ่มๆได้ที่เลยทีเดียว
“น้องครับ พี่ขอเบอร์หน่อยสิ” หนึ่งในสองคนพูดขอเบอร์โทรพี่สาวผม
“ไม่มีน่ะค่ะ” ตอนนี้พี่สาวผมได้ถอยมาอยู่ข้างหลังผม
“ขอเบอร์แค่นั้นแหล่ะ น้อง” มันยังตื๊อไม่เลิก แต่พี่สาวผมก็เงียบไว้ไม่พูดอะไรออกไป
“เฮ้ย ขอเบอร์หน่อยไม่ได้เหรอ เล่นตัวจังอีนี่ เด๋วตบให้เลย” มันเงื้อมือจะตบ ผมเลยออกไปขวาง มันเลยเอามือมากระชากคอเสื้อผมไว้ๆ
“จะเอากะกูเหรอมึง” ตอนนี้โต๊ะข้างเริ่มมีเสียงร้องว้าย แล้วเริ่มขยับออกห่างๆเพราะกลัวโดนลูกหลง ผมเลยหลับตาปี๋ เพราะคิดว่า กูโดนแน่แล้ว ก่อนที่อะไร จะเกิดขึ้นต่อไปนั้น ผมก็ได้ยินเสียง ดังพลั่กแล้วต่อด้วย กร่อก.. เหมือนอะไรกระแทกกัน แล้วผมก็มีความรู้สึกว่าตัวเองล้มลงก้นกระแทกพื้น พอลืมตาขึ้นมาก็เจอไอ้บ้าที่กระชากคอเสื้อผมลงไปนอนแอ้งแม้งข้างๆโดยที่เพื่อนของมันวิ่งหางจุกตูดไปทางอื่นแล้ว (เพื่อนตายจริงๆ) แล้วผมก็หันไปมองทางต้นเสียงก็เจอพี่ศักดิ์ทำท่าง้างขาเหมือนเพิ่งเตะอะไรมาหยกๆ (มารู้ทีหลังเนี่ยล่ะคัรบ ว่าพี่ศักดิ์เขาเคยเป็นนักกีฬาเทควันโด้ของมหาวิทยาลัย) ทำหน้าตาเหมือนพระเอกต่อสู้กับโจรเลยแฮะ พอฉากนั้นผ่านไปแล้ว พี่ศักดิ์ก็รีบเดินเข้าไปหาพี่กวาแล้วถามว่า เป็นอะไรหรือเปล่า (คนที่เป็นคือกูโว้ยย จุกไปหมดแล้วเนี่ย ฮือๆ) พี่กวาก็ได้แต่ส่ายหัว แล้วทำตาแดงๆเหมือนจะร้องให้ พี่เชษฐ์ก็เดินเข้ามาพอดี เลยเรียกผู้จัดการร้านคุมตัวไอ้บ้านี่ไปสงบสติก่อน (แต่มันยังไม่ได้สติเลยอ่ะ) แล้วช่วยพาไปส่งโรงพักด้วย หลังจากนั้นอารมณ์ก็กร่อยกันหมดน่ะครับ ผมเลยไปเรียกป้าๆ ที่พากันไปกรี๊ดอยู่หน้าเวทีไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร แล้วพากันกลับบ้าน

วันรุ่งขึ้น ผมกับพี่เชษฐ์ก็ต้องแปลกใจมากกว่าเก่าครับ เมื่อเจอพี่ศักดิ์กับพี่กว่านั่งคุยกันอยู่หน้าบ้านกันสองคน ท่าทางสนิทสนมกันมากขึ้น ผมมองหน้าพี่เชษฐ์ แล้วก็ยิ้มให้กันอย่างเข้าใจ ตอนนี้ยังเช้าอยู่ครับ เพิ่งหกโมงเช้าเอง ผมเลยเข้าครัวไปทำอาหารเช้าให้ วันนี้มีเวลาเยอะหน่อยครับ เลยทำข้าวต้มหมูสับกินกันดีกว่า พอพวกเราทานข้าวกันเรียบร้อยแล้ว ก็เลยวางแผนกันว่า วันนี้จะทำอะไรดี ต่างคนก็ออกความเห็น
“งั้นไปสวนสนุกกันมั้ยครับ” ผมชวนทุกคน
“สวนสนุกเหรอ อืม ดีเหมือนกัน ไปๆๆ” พี่เชษฐ์สนับสนุน
“คุณกวาไปสวนสนุกกันมั้ยครับ” พี่ศักดิ์หันไปมองพี่กวาแล้วถามชวน
“ก็ได้ค่ะ ไปไหนก็ได้” พี่กวาตอบออกไปแล้วก้มหน้าก้มตามองแต่พื้น พอแล้วพี่ ไม่ต้องเขินขนาดนั้นหรอก
ตกลงว่าวันนี้เราจะไปเที่ยวสวนสนุกกันครับ พอตกลงกันได้ พวกเราก็แยกย้ายกันไปเตรียมตัวเพื่อไปเที่ยวกัน พอสายๆหน่อย พวกสาวๆก็พากันไปกับรถของพี่ศักดิ์ครับ เพราะนั่งได้ 6 คนพอดี ผมกับพี่เชษฐ์ก็นั่งซ้อนมอเตอร์ไซด์กันไป พอไปถึงสวนสนุกแถวๆรังสิต เราก็พากันซื้อบัตรรวมเครื่องเล่นกันน่ะคัรบ จะได้เล่นกันได้หลายๆรอบหน่อย แต่คนที่ดูน่าจะสนุกที่สุด ก็เป็นพี่เชษฐ์นั่นแหล่ะครับ ชวนดูโน่นดูนี่ตลอด เหมือนเด็กๆยังไงยังงั้นเลย
“โม พี่อยากขึ้นไอ้นั่นจัง เราไปเล่นกันป่ะ” พี่เชษฐ์ชวนผมไปขึ้นเคเบิลคาร์ แต่ผมยังไม่ได้ตอบอะไร ก็โดนลากไปแล้ว ผมก็ได้ขึ้นกระเช้าไปกันสองคนน่ะครับ พอมองดูกระเช้าข้างหลังก็มีพี่กวา กับพี่ศักดิ์ นั่งอยู่ ดูท่าทางสองคนจะมีความสุขมาก ผมเองก็ไม่เคยเห็นพี่กวามีความสุขแบบนี้มานานแล้วนะ
“มองอะไรอยู่เหรอโม” พี่เชษฐ์ถามขึ้น
“พี่ดูพี่ศักดิ์กะพี่กวาสิครับ ท่าทางมีความสุขจัง” ผมชี้ให้พี่เชษฐ์ดู
“อืม ก็ดีแล้วล่ะ ให้มันมีความสุขซะบ้าง ดีไม่ดี มันอาจจะได้เป็นพี่เขยเราก็ได้นะ”
“ฮ่าๆๆๆอย่าเพิ่งคิดไปไกลขนาดนั้นครับ ยังมีก้างอย่างผมอยู่ ฮ่าๆๆ” ผมหัวเราะขึ้น เหมือนตัวอิจฉาเลยแฮะ แล้วเราก็นั่งกระเช้าไปเรื่อยๆ โดยมีเสียงตัวประกอบอีกสี่คนร้องวี๊ดว๊าย อยู่ในกระเช้าถัดออกไป
พอพวกเราลงจากกระเช้ากันแล้ว ก็พากันไปเล่นเครื่องเล่นอย่างอื่นต่อ อย่างเช่น เฮอริเคน ที่มันเหวี่ยงพวกเราขึ้นไปหมุนๆอยู่ข้างบน พอเล่นเสร็จแล้ว พวกเราก็ต้องเอายาดมให้พวกป้าๆ ดมกันทีเดียว แต่คนที่ดูจะสนุกที่สุดก็คงเป็นพี่เชษฐ์นั่นแหล่ะครับ ชวนผมขึ้นไปเล่นตั้งสามรอบ (ไม่รู้พี่เค้าติดใจอะไรเหมือนกันครับ ตอนใกล้จะกลับก็ยังชวนผมขึ้นไปเล่นอีกสองรอบ) พวกเราก็เดินเล่นเครื่องเล่นกันไปเรื่อยๆนี่แหล่ะครับ หยุดถ่ายรูปมั่ง เล่นเกมส์มั่ง จำได้ว่า พี่เชษฐ์ กับพี่ศักดิ์ท้าประลองกันว่าใครจะยิงปืนจุกน้ำปลาได้แม่นกว่ากัน แข่งกันเสร็จก็ปรากฏว่าพี่ศักดิ์ยิงแม่นกว่าครับ (เสียชื่อร้อยตำรวจเอกเลยมั้ยล่ะ) ได้รางวัลเป็นตุ๊กตากระต่ายสีชมพู (ตอนแรกเค้าให้ตุ๊กตาแรด แต่พี่ศักดิ์ขอเปลี่ยน) ซึ่งพี่ศักดิ์ก็ได้ให้พี่กวาไป ตอนนี้หน้าพี่สาวผมก็กลายเป็นสีชมพูแป๊ดกว่าสีของกระต่ายอีก อิอิ
ตอนนี้ผมก็คิดแผนชั่วออกได้แผนหนึ่งครับ เลยชวนพี่เชษฐ์เข้าบ้านผีสิงกัน
“พี่เชษฐ์ เราไปเข้าบ้านผีสิงกันดีกว่า” ว่าแล้วผมก็ขยิบตาให้พี่เชษฐ์เหมือนจะมีแผนการอะไร พี่เชษฐ์ก็รู้ทัน
“เออ ไปสิ มึงกล้าหรือเปล่าศักดิ์” หุๆๆ ดูพี่ศักดิ์หน้าซีดลงไป หันไปมองพี่สาวผม ก็เห็นว่าพี่สาวผมก็อยากเข้าไปเล่นเหมือนกัน
“นั่นสิคะ คุณศักดิ์ ไปเล่นด้วยกัน” พี่กวาหันไปชวนพี่ศักดิ์ พี่ศักดิ์ก็หน้าซีดลงอีก แต่ต่อหน้าผู้หญิงแล้ว ถึงไหนถึงกัน เข้าแผนผมพอดี แล้วพวกป้าๆทั้งสี่คนก็ไม่กล้าเข้า ก็เลยขออยู่ข้างนอกดีกว่า พูดจบผมก็ดึงพี่เชษฐ์ พี่กวาเข้าไป โดยมีพี่ศักดิ์วิ่งตามเข้าไปอย่างหวาดๆ พอผมเข้าไปในบ้านผีสิงแล้ว ผมกับพี่เชษฐ์ก็มองตากัน แล้วจับมือพากันออกวิ่งโดยทิ้งพี่ศักดิ์กับพี่กวาไว้ข้างหลัง มันก็ไม่มีอะไรมากกว่าอ่ะ ส่วนมากมันจะน่าตกใจกับเสียงไฮดรอลิก พอผม กับพี่เชษฐ์ วิ่งออกมาข้างนอกเรียบร้อยแล้ว รออีกสักครู่นึง เราก็ได้เห็นภาพที่ทำให้พวกเราหัวเราะกันท้องคัดท้องแข็ง คือว่า พี่กวาเดินออกมาโดยมีพี่ศักดิ์เกาะอยู่ข้างหลังพี่กวา แล้วเอาหน้าซุกลงไปบนหลังของพี่สาวผมแล้วก็ตัวสั่นๆ พี่กวาก็เดินออกมาทำหน้าตาเหมือนกลั้นหัวเราะอยู่ ฮ่าๆๆ บอกแล้วงัย มีก้างอย่างผมอยู่ อิอิ

วันนั้นพวกเราก็กลับกันเย็นๆน่ะคัรบ วันนี้เหนื่อยมากเลยผลอยหลับไปบนหลังของพี่เชษฐ์ พอพี่ศักดิ์ขับรถมาถึงหน้าปากซอย ก็ซื้อกับข้าวเข้ามาด้วย พอทานกันเสร็จ ผมกับพี่กวาสองคนก็พากันเก็บจานมาล้าง
“โม คุณศักดิ์ เค้าเป็นยังงัยบ้างอ่ะ” พี่กวาถามผมขึ้น
“อ๊ะแน่ สนใจเค้าเหรอพี่” ผมแกล้งกระเซ้า
“บ้าสิแก ฉันก็ถามไปเฉยๆนั่นแหล่ะ กลัวเค้าจะทำไม่ดีกะแกงัย” พี่กวาก็ยังหาเหตุผลข้างๆคูๆ ไปเรื่อยๆ ไหนว่าไม่สนใจทำไมหน้าแดงยังงั้นล่ะพี่
“อ่ะ พี่ศักดิ์เค้าก็เป็นคนดีน่ะพี่ ไม่ต้องห่วงอะไรหรอก” เราสองคนก็ล้างจานเสร็จพอดี พอออกไปที่โต๊ะกินข้าว พี่ศักดิ์กับพี่เชษฐ์ก็นั่งแทะชมพู่ที่สอยมาจากสวนของผมอยู่ มันเป็นความรู้สึกดีลึกๆน่ะครับ ว่าการได้ดูแลคนที่เรารัก มันก็เป็นความสุขอย่างหนึ่งเหมือนกัน พอนั่งพักได้สักครู่ ผมก็รู้สึกเหนื่อยเลยขอตัวไปอาบน้ำก่อน พี่เชษฐ์ก็เลยขอไปอาบน้ำด้วยคน (แต่เราสองคนไม่ได้อาบด้วยกันหรอกนะครับ) พออาบเสร็จ ผมกับพี่เชษฐ์ก็พากันเดินกลับเพื่อนั่งคุยกันต่อ แต่ในขณะที่ผมกำลังจะเปิดประตูบ้านอยู่นั้น ก้ได้ยินเสียงดังลอดออกมาจากหน้าต่าง เลยดึงพี่เชษฐ์ไว้ก่อน เราสองคนเลยแอบกันตรงที่หน้าประตูนั่นแหล่ะครับ
“เอ่อ คุณกวาครับ จะรังเกียจมั้ย ที่ผมจะขอคบกับคุณกวาจริงๆน่ะครับ” พี่ศักดิ์เอ่ยปากถามพี่กวา
“อื่มมมมมม มันไม่เร็วไปเหรอคะ” โถพี่ ทำไมไม่รับๆไปล่ะ เดี๋ยวก็ขึ้นคานหรอก
“ไม่หรอกครับ ผมอยากให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ตัวเองน่ะครับ ถ้าคุณกวาจะให้โอกาสผม” แหวะ ไปหาคำพูดแบบนี้มาจากไหนเนี่ย
“ถ้าคุณศักดิ์จริงใจ กวาก็ไม่มีปัญหาหรอกค่ะ แต่อยากให้เราดูกันไปเรื่อยๆแล้วกัน” อิอิ ต้องอย่างน๊านนนน
พอสองคนคุยกันจบ ผมกับพี่เชษฐ์ก็หัวเราะออกมาเสียงดังสนั่น พี่ศักดิ์ได้ยินก็รีบวิ่งมาไล่เตะพวกผมสองคนกัน ฮ่าๆๆ ผมมีแววจะได้พี่เขยแล้วงัยล่ะ
วันรุ่งขึ้นเป็นวันที่พวกพี่สาวผมจะต้องกลับอยุธยาแล้ว พวกเราใช้เวลาในตอนเช้าไปเดินเที่ยวที่จตุจักรก่อนกลับ พอบ่ายกว่า ผม กับ พี่ศักดิ์ก็พากันไปส่งพวกพี่สาวผมที่ท่ารถ
“ขอบคุณพี่ศักดิ์มากนะคะ ที่ช่วยดูแลไอ้โมมัน ถ้ามันทำอะไรไม่ดีก็ลงโทษมันได้นะคะ ไม่ต้องเกรงใจ” อ้าว พี่ ทำไมยกผมให้คนอื่นยังงั้นล่ะ
“ อ๋อ โมเค้าเป็นเด็กดีอยู่แล้ว ไม่ต้องห่วงหรอกครับ เดี๋ยวผมดูแลให้เอง” อิอิ ดูแลดีๆด้วยนะพี่ อยากจะเป็นพี่เขยผม ต้องทำตัวดีๆกับผม จำไว้
“งั้นคราวหน้าถ้ามีโอกาสยังไงไปเที่ยวที่บ้านกวาได้นะคะ ยินดีค่ะ” พี่กวาเอ่ยปากชวน
“ขอบคุณครับ มีโอกาสไว้ผมไปแน่ครับ” พี่ศักดิ์รับปาก
“ดีเลยพี่กวา เดี๋ยวให้พี่ศักดิ์ไปกับผมก็ได้ เดี๋ยวจะไปวันไหน จะบอกพ่อให้ขัดลูกซองไว้ต้อนรับ” ฮ่าๆๆๆ พี่ศักดิ์ได้ยินแบบนั้น ก็ทำหน้าใจเสียน่ะสิครับ พี่กวาก็เลยบอกว่า ไม่ต้องกลัวหรอก พ่อแม่เราใจดี เออ เดี๋ยวก็ได้รู้ ฮ่าๆๆ
หลังจากวันนั้น พี่ศักดิ์ก็ทำท่าเลียบๆเคียงๆถามเรื่องราวเกี่ยวกับครอบครัวผมบ่อยขึ้นน่ะครับ โดยเฉพาะเรื่องราวของพี่กวา พูดไปความรักของพี่ทั้งสองก็น่าจะลงเอยดีอยู่แล้วล่ะครับ พอมามองที่ตัวผม ผมยังไม่รู้เลยว่าตอนจบมันจะเป็นยังไง เอาน่า วันนี้เรามีความสุขที่สุดก็พอแล้วนี่ เรื่องของพรุ่งนี้ปล่อยให้เป็นของพรุ่งนี้เถอะ ผมคิดปลอบใจตัวเอง

kimhayang

บทที่สิบเอ็ด ฤดูแห่งความรัก

ธันวาคม
ชีวิตของผมก็ยังดำเนินไปตามปกติครับ ตื่นเช้ามาก็ไปทำงาน เย็นเลิกงานก็กลับมาทำกับข้าวให้พี่เชษฐ์กับพี่ศักดิ์ทานกัน ถ้าวันไหนพิเศษหน่อย เช่นวันเงินเดือนออก หรือได้โปรเจคท์งานมา พวกเราก็จะออกไปทานข้างนอกกันครับ แต่ก็จะหารกัน เพราะคิดว่าเราเป็นผู้ใหญ่มีงานการทำกันแล้วครับ เลยไม่มีใครเลี้ยงใคร หยุดเสาร์อาทิตย์ก็อยู่บ้านไม่ก็ออกไปเที่ยวตามที่ต่างๆ ปั่นจักรยานตามสวนสาธารณะ ถ่ายรูปไปตามเรื่องตามราว วันไหนพี่เชษฐ์กับผมหยุดตรงกัน ก็จะพากันนั่งซ้อนมอเตอร์ไซด์ ออกไปร่อนรอบเมืองๆกันครับ ผมกับพี่เชษฐ์ก็จะมีอะไรคล้ายๆกันอยู่อย่างหนึ่ง คือเป็นคนง่ายๆสบายๆ ไม่ค่อยจะยุ่งกับคนอื่นเท่าไหร่ แล้วก็ชอบออกไปหาของอร่อยๆกิน ได้ยินว่าที่ไหนมีของอร่อย ต้องไปลองกันทุกครั้ง (ที่บ้านเรียกตะกละอ่ะคัรบ แหะๆ)
ช่วงนี้อากาศในกรุงเทพเย็นลงพอสมควรครับ แต่ยังไม่ถึงกับเรียกว่าหนาวหรอก ดูๆแล้วเป็นบรรยากาศของการเสียตัว เอ๊ย ไม่ใช่ ของความรักสิ หลายคู่ที่คบหาดูใจกัน จนความรักเริ่มสุกงอม เลยพากันเข้าประตูวิวาห์กันไปเป็นแถว ที่ทำงานผมก็แต่งกันหลายคู่สำหรับปีนี้ เลยได้ซองเชิญไปงานมาหลายซอง ฮือๆ หมดไปหลายตังค์ ชาตินี้คงไม่ได้คืน เพราะคงไม่ได้แต่งงานแน่ๆ (ยังเหลืองานศพแกอีกงัย -----------เสียงจากเจ้าของเรื่องข้างๆ) ผมว่างานแต่งงานนเป็นอะไรที่น่าเบื่ออ่ะครับ ยิ่งสำหรับคนโสดแล้ว อาจจะทรมานใจที่ต้องมานั่ง ดูคนอื่นเค้ามีความสุข แล้วคิดว่าเมื่อไหร่จะถึงคิวกูว้า..... แล้วเท่านั้นยังไม่พอครับ ยังต้องมานั่งฟังอะไรไม่รู้ จากญาติพี่น้องของคู่บ่าวสาว ไล่มาตั้งแต่อุแว้ออกตกฟากวันที่เท่าไหร่ ตอนเด็กก็เคยแก้ผ้าวิ่งเล่นน้ำฝนด้วยกัน แล้วพอโตขึ้นมาหน่อยก็พรากจากกัน มาเจอกันตอนทำงาน เริ่มก่อร่างสร้างตัว จนความรักสุกงอมเต็มที่ก็เลยมีวันนนี้ แล้วก็ร่ายคำอวยพรต่อไปเรื่อยๆ เห้อ (เคยมีคนข้างๆบ่านว่า ใครก้ได้ช่วยไปถอดปลั๊กไมโครโฟนออกที กูหิวจะตายอยู่แล้ว) สำหรับผมก็เดินออกมาจากงานตั้งแต่เค้าเชิญพ่อแม่คู่บ่าวสาวขึ้นไปพูดอวยพรโน่นแหล่ะคัรบ ฮิๆ อ่ะ นอกเรื่องแล้วสิเรา
“โม วันที่ 31 เราว่างหรือเปล่าอ่ะ” พี่เชษฐ์ถามผมขณะที่กำลังกินข้าวเย็นกันอยู่ วันนี้พี่ศักดิ์ออกไปกินข้าวกับลูกค้าข้างนอก เลยไม่ได้กลับมากินที่บ้าน
“31 เดือนนี้เหรอครับ” ผมทำท่าคิด มันวันสิ้นปีนีหว่า “ว่างครับ ว่าแต่พี่จะไปไหนเหรอครับ”
“ไปงานแต่งงานน่ะ พี่อยากให้เราไปเป็นเพื่อนพี่หน่อย พอดีไอ้ศักดิ์มันไม่ว่าง” พี่เชษฐ์ชวน
“แต่ว่าเดือนนี้ไปสี่ห้างานแล้วอ่ะ” ผมพูดแล้วทำท่าเบื่อๆ
“อื้ม เห็นบอกว่างานนี้เป็นเลี้ยงบุฟเฟ่ท์อ่ะ อาหารไม่อั้น” พี่เชษฐ์ก็พูดขึ้นมาแบบลอยๆ
“โอเค งั้นไปครับ” ผมตอบตกลง (นิสัยจริงๆ)

เป็นอันว่าคืนวันสิ้นปี ผมก็ต้องไปงานแต่งงานเป็นเพื่อนพี่เชษฐ์ พี่เค้าเล่าให้ฟังว่า เป็นเพื่อนกันตั้งแต่เรียนที่โรงเรียนตำรวจ แต่ตอนนี้ลาออกจากราชการมาทำงานส่วนตัวแล้ว เห็นว่าที่บ้านเป็นบริษัทรับเหมาก่อสร้าง ประมูลงานของราชการได้เป็นกอบเป็นกำ เจ้าสาวก็เป็นคนที่คบมาเกือบสิบปีแล้ว พอได้สมควรแก่เวลาก็เลยพากันแต่งงานดีกว่า ชะเอิงเอย..................
พอถึงวันสิ้นปี ผมกับพี่เชษฐ์ก็พากันเตรียมตัวกันไปงานแต่งของเพื่อนพี่เชษฐ์เค้า ผมรู้สึกว่าวันนี้พี่เชษฐ์เขาหล่อมากจริงๆครับ ตามปกติตอนพี่เค้าใส่เครื่องแบบ พี่เค้าก็หล่อมากอยู่แล้ว วันนี้เลยดูว่าผมตกหลุมรักอีกครั้งหนึ่ง (อิอิ )พี่เค้าแต่งตัวด้วยชุดสูทเข้ารูปสีน้ำเงินเข้ม เสื้อเชิ้ตสีขาวมีด้ายเส้นเล็กๆสีฟ้าทอสลับอยู่ ไม่ได้ใส่เนคไท แต่ปลดกระดุมออกสองเม็ดบน ทำให้เห็นไรขนอ่อนๆที่ขึ้นอยู่บนหน้าอก ดูหล่อและเซ็กซี่ไปในตัว เคราที่แต่งได้รูปดูเข้ากับรูปหน้า ตาสีน้ำตาลกลมโตเป็นประกาย ที่ผมมองเท่าไหร่ก็ไม่รู้สึกเบื่อ เห้อ คนอะไรวะ หล่อไม่บันยะบันยังแลย วันนี้พี่ศักดิ์ทิ้งรถไว้ให้พวกเราใช้ครับ เห็นเพื่อนๆพี่เค้าออกมารับไปตั้งแต่บ่ายแล้ว สงสัยคืนนี้คงไม่กลับแน่นอน ส่วนผมก็แต่งตัวเต็มยศกว่าพี่เขาอ่ะครับ แต่ดูเหมือนว่าพอไปเดินกับพี่เชษฐ์แล้ว เหมือนพ่อกับลูกชายมากกว่า ฮ่าๆๆๆ (ตอนนั้นพี่เชษฐ์อายุก็ 34 ครับ แต่ผมอายุ 22 ด้วยที่ตัวเล็กเลยดูเหมือนเด็กๆน่ะครับ คนก็เคยทักผิดบ่อยๆ นึกว่าอายุ 16-17 อยู่เหมือนกัน)
“มองอะไรน่ะโม เห็นเรามองพี่ตั้งแต่ออกจากบ้านแล้ว” พี่เชษฐ์ถามผมขึ้นมา แล้วอมยิ้มให้ผม
“ก็ ไม่รู้สิ วันนี้พี่เชษฐ์ดูหล่อมากเลยอ่ะคัรบ” ผมตอบไป พอพี่เค้าได้ยินก็ยิ้มออกมา แล้วดูเหมือนจะเขินด้วยนะเนี่ย
“เราก็น่ารักเหมือนกันนะ วันนี้”
“จริงอ่ะ เห็นทุกวันพี่ก็ว่าแต่ผมว่าหน้าเหมือนลิง วันนี้มาชมผมอีก ตกลงมันยังไงอ่ะครับ” ผมถามกระเซ้าพี่เค้า
“เอ้า ก็น่ารักแบบลิงๆงัย ฮ่าๆๆ” พี่เชษฐ์หัวเราะขึ้น พร้อมกับเอามือข้างซ้ายมากุมมือผมไว้ “ยังงัยพี่ก็รักลิงตัวนี้ของพี่อยู่แล้วล่ะ” พอได้ยิน หัวใจผผมก็พองโตขึ้นมา มองไปยังสองข้างทาง ตามถนนหรือบ้านเรือนสถานที่ก็มีไฟประดับไว้อย่างสวยงาม มองไปทางไหนผู้คนก็มีหน้าตาเปื้อนยิ้มอยู่ตลอด บางทีความสุขก็ไม่ต้องไปหาไกลๆ มีคนที่เรารักอยู่ใกล้ ๆบางทีก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้วล่ะครับ
ในที่สุดเราสองคนก็ฝ่าการจราจรที่ออกจะติดนิดๆ เพราะถนนบางเส้นทางการเขาก็ปิดเพื่อเฉลิมฉลองการย่างเข้าสู่ปีใหม่สำหรับคืนวันนี้ โรงแรมที่เรามาก็อยู่แถวๆถนนสีลมนี่แหล่ะครับ พอไปถึงที่หน้าทางเข้าก็มีพนักงานรับรถเข้าไปจอดให้ พอเราเดินไปถึงห้องที่ทางคู่บ่าวสาวจองไว้ ก็ดูเหมือนว่าผิดคาดเลยทีเดียว เพราะเป็นห้องขนาดเล็ก ตอนแรกนึกว่าจะเป็นห้องใหญ่ แล้วมีคนอยู่กันเต็มไปหมด แต่พอเข้าไปแล้วก็พบว่ามีคนอยู่ในนั้นแค่ 50-60 คนแค่นั้นเอง ดูท่าทางแต่ละคนก็เหมือนเป็นเพื่อนกัน คุยกันสรวลเสเฮฮาเต็มไปหมด ที่งานนี้ไม่มีโต๊ะรับซองรับของชำร่วย ไม่มีซุ้มดอกไม้เอาไว้ให้คนถ่ายรูปกะเจ้าบ่าวเจ้าสาว ไม่มีกรอบใส่รูปเจ้าบ่าวเจ้าสาวใส่รูปแต่งงาน ตั้งไว้ข้างหน้า แต่มีรูปเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวตั้งแต่ตอนเด็ก ตอนเรียนอยู่ประถม มัธยม ตอนเจ้าบ่าวเรียนอยู่ที่โรงเรียนตำรวจ โดยที่แยกรูปของแต่ละคนไว้คนละข้าง มาบรรจบอยู่ตรงสุดทางเข้างานซึ่งเป็นรูปถ่ายของสองคนคู่กัน สำหรับผมมันเป็นเหมือนคำบรรยายของทั้งสองคนเจ้าบ่าวเจ้าสาวได้เป็นอย่างดี ว่ากว่าจะแป็นวันนี้ ทั้งคู่ใช้ชีวิตอย่างไรกันมา ( ดีกว่าให้คนแก่ๆ มานั่งสาธยาย กว่าจะพูดจบก็ทำให้แขกเหรื่อหลับไปครึ่งห้องแล้ว)
ในที่สุดพี่เชษฐ์ก็พาผมเดินเข้าไปในงานครับ พอคนนั่งอยู่โต๊ะด้านหน้าเห็นเข้าก็ร้องขึ้นว่า
“เฮ้ย พวกเรา ไอ้เชษฐ์มันมาว่ะ” หลังจากนั้นคนก็เริ่มเดินมาหา พร้อมกับทักทายกัน ดูเหมือนกับว่าพี่เชษฐ์จะรู้จักเกือบทุกคนที่อยู่ตรงนั้น
“เฮ้ย เป็นงัยบ้างวะ ไม่เจอซะนาน ยศเลื่อนไปถึงไหนแล้ว” เสียงแขกในงานคนหนึ่งทัก
“ก็ยังเป็นผู้กองอยู่เหมือนเดิมนั่นแหล่ะครับ ให้คนอื่นเลื่อนมั่งเหอะ” พี่เชษฐ์ตอบไป
“หวัดดีค่ะ พี่เชษฐ์ ไม่เจอกันนาน มีลูกโตขนาดนี้แล้วเหรอคะ” ผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาทัก
“ไม่ใช่ลูกครับ แต่เป็นคนพิเศษ” พี่เชษฐ์พูดแล้วก็เอาแขนมา โอบที่ตัวผมแล้วดึงเข้าไปใกล้ๆ ทำให้ผมทำหน้าไม่ถูก ได้แต่ยิ้มแหะๆ ตามเรื่องตามราว
“ว้า อุตส่าห์วันนี้ว่าจะขอควงผู้กองออกงานซะหน่อย มีคนจองแล้ว ไปหาคนอื่นดีกว่า ขอให้สนุกนะคะ ฮิๆ” พี่ผู้หญิงพูดทีเล่นทีจริง แล้วเดินออกไป
“ทำไมคนรู้จักพี่เยอะจังอ่ะคัรบ “ ผมถามขึ้น
“ก็ตั้งแต่สมัยตอนเป็นหนุ่มๆโน่นแหล่ะ ตอนนั้นเพื่อนพี่เยอะกว่านี้อีก จำไม่ไหวหรอก เพื่อนเรียนมั่ง ทำงานมั่ง หรือเพื่อนของเพื่อนอีกที” พี่เชษฐ์ตอบผม
“อ้าวเฮ้ย เชษฐ์ เป็นยังไงมั่งวะ หายไปเลย นึกว่าตายห่ะไปแล้ว” คนทีทักขึ้นน่าจะเป็นเจ้าบ่าว เพราะดูจากการแต่งตัวที่ใส่ชุดสูทสีขาวทั้งตัว แล้วมีดอกไม้กลัดไว้ที่อก
“ตายแล้วจะมายืนอยู่ตรงนี้เหรอวะ ไม่เจอกันนาน เจอกันอีกที มึงแต่งงานแระ ขอให้ความสุขมากๆนะโว้ย รีบๆมีลูกล่ะ เดี๋ยวไม่ทันใช้”พูดเสร็จพี่เชษฐ์ก็เข้าไปสวมกอดแสดงความยินดี
“เออๆ ขอบใจว่ะ” พอผละออกจากกัน คนที่เป็นเจ้าบ่าวก็มองมาทางผม “แล้วใครล่ะเนี่ย”
“ลูกเรา เอ๊ย ไม่ใช่ คนพิเศษน่ะ” เจ้าบ่าวเลยหันมามองผมแล้วยิ้มให้ ผมเลยแนะนำตัวเองไป
“สวัสดีครับ ผมโม ยินดีด้วยนะครับ ขอให้มีความสุขมากๆ”
“ขอบคุณครับ อ่ะ ขอให้สนุกนะ ขอตัวไปทางโน้นก่อนแล้วกัน” เจ้าบ่าวขอตัวออกไปทางอื่น เหอะๆ ถึงเวลาที่ผมรอคอยแล้วครับ เหอๆ อุตส่าห์ไม่ทานข้าวมาตั้งแต่ตอนกลางวัน โห อย่างดีทั้งนั้นเลย ฮิๆๆ ผมกับพี่เชษฐ์ก็เอาสิครับ
“อะไรอ่ะ โม นั่นน่าอร่อยจัง งั่มๆๆ”
“พี่ๆ เอาไอ้นั่นมาด้วยอ่ะ แจ๊บๆๆ แพงนะนั่นอ่ะ”
“โมๆ ไอ้นี่อร่อยนะ ไม่เอาเหรอ กร้วมๆๆ”
“โห พี่ ข้าวปั้นก็น่าอร่อยนะ เอาป่ะ” ตอนนี้เราสองคนมีอะไรก็ฉุดไม่อยู่แล้วครับ กลายร่างจากแขกผู้มีเกียรติเป็นแขกดอย(ผวนเอาแล้วกันครับ)อย่างเมามัน ต้องเอาให้คุ้มค่าซองช่วยงานซะหน่อย ปกติไปแต่งานที่เป็นคล้ายๆกะโต๊ะจีน กินไม่ทันเค้า อิอิ แต่ในขณะที่เรากำลังยัดนุ่นกันอยู่นั้น ก็มีเสียงจากเวทีดังขึ้น

“ตอนนี้ขอเชิญเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวกล่าวขอบคุณแขกผู้มีเกียรติซักเล็กน้อย” เสียงโฆษกดังขึ้น แล้วคู่บ่าวสาวก็เดินขึ้นเวทีมา
“ต้องขอขอบคุณเพื่อนๆพี่ๆน้องๆ ทุกท่านด้วยนะคัรบ ที่อุตส่าห์สละเวลางานแต่งของพวกเรา มีคนถามพวกเราว่าทำไมเราต้องจัดงานแต่งงานในวันนี้ด้วย คือผมกับหวานคิดว่า ที่เราจัดงานวันนี้ซึ่งเป็นวันสิ้นปี วันที่ทุกคนน่าจะมีความสุข กับการที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ กับปีใหม่ ที่จะถึงพรุ่งนี้ ก็เหมือนกับคู่ของผมนั่นแหล่ะครับ ที่พรุ่งนี้ก็เป็นเหมือนวันเริ่มต้นชีวิตครอบครับของผม”
“ค่ะ เราก็อยากที่แบ่งปันความสุขนี้ให้กับทุกคนค่ะ อีกอย่างหนึ่งที่ดิฉันอยากจะบอกว่า ..............ดิฉันท้องได้เกือบสองเดือนแล้วค่ะ” พอฝ่ายเจ้าสาวพูดจบ คนทั้งห้องก็ลุกขึ้นปรบมือให้ แล้วเจ้าบ่าวก็เข้าไปกอดเจ้าสาว รู้สึกว่าจะร้องให้ด้วยนะ สงสัยเป็นเซอร์ไพรส์ที่เจ้าสาวมอบให้
“ทำไมเห็นผลเร็วจังเลยอ่ะครับ พี่เชษฐ์” ผมแหย่พี่เชษฐ์ เพราะได้ยินพี่เค้าอวยพรว่าขอให้มีลูกเร็วๆอ่ะ
“ของพี่มันแรงน่ะน้อง” ว่าแล้วพี่เชษฐ์ก็คีบซูชิเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ
“ขอเชิญผู้กองเชษฐ์ ช่วยขึ้นมาร้องเพลงให้คู่บ่าวสาวด้วยนะครับ ไม่ขึ้น เจ้าบ่าวจะมาแฉ เอ๊ย เล่าถึงวีรกรรมที่ผ่านมาครับ” เสียงโฆษกพูดเชิญแกมบังคับ พอพูดเสร็จทุกคนก็ตบมือแล้วร้องเชียร์ ผมเลยหันไปมองที่พี่เชษฐ์ ก็ทำท่าเหมือนกำลังสำลักอาหาร เอามือตบหน้าอกตัวเองอยู่ พอหายแล้วก็ดื่มน้ำลงไปอั่กๆ ส่ายหัวสองสามที แล้วเดินไปยังเวที
“โห มีขู่ด้วย อ่ะ ร้องก็ร้อง แต่ผมไม่อยากร้องคนเดียวนะครับ เอ้า โม มาร้องด้วยกัน” ผมหันซ้ายหันขวามองหาคนชื่อโม ...................................... เอิ๊ววว กรูนี่หว่า.... ผมเลยเอามือชี้มาที่ตัว แล้วทำหน้าอึ้งๆ
“เออ เรานั่นแหล่ะ ขึ้นมาร้องด้วยกันเลย” ผมก็เดินอึ้งๆไปยังเวทีโดยมีเสียงปรบมือของคนที่อยู่ในห้องตามมา แล้วพี่เชษฐ์ก็หันไปคุยกับคนควบคุมเครื่องเสียง แล้วยื่นไมโครโฟนมาให้ผมตัวหนึ่ง พอสักครู่หนึ่ง อินโทรของเพลงก็ขึ้นมา ซึ่งก้เป็นเพลงที่ผมคุ้นเคยอยู่แล้ว เพราะพี่เชษฐ์เค้าฮัมให้ผมฟังอยู่บ่อยๆเวลาที่อารมณ์ดีๆ
โชคดีที่พี่เชษฐ์เลือกเพลงนี้ เพราะผมก็ร้องตามได้ ในขณะที่ผมกับพี่เชษฐ์ร้องเพลง คู่บ่าวสาวก็ได้ลงไปข้างล่างแล้วก็เต้นรำ แล้วก็มีคู่อื่นๆ ออกมาเต้นรำด้วยกัน พอเพลงจบแล้ว ก็มีเสียงปรบมือกันดังทีเดียว พี่เชษฐ์ก็ยิ้มแล้วก็ยกนิ้วโป้งให้ผมทีนึง หึๆ ไม่อยากจะคุย ผมก็ร้องเพลงใช้ได้ทีเดียวแหล่ะ เหอๆ เอาละสิ บอกแล้วอย่าให้ร้อง ไมค์หลุดมือยาก พอได้ดังนั้น ก็ขออังกอร์อีกเพลงแล้วกัน ผมเลยวิ่งไปหาคนควบคุมเสียง แล้วก็เลือกมาเพลงหนึ่ง ผมเลือกเพลงของ รัดเกล้า อามรดิษฐ์ ครับ ชื่อ ลมหายใจ เป็นอีกเพลงหนึ่งที่ผมชอบ และจังหวะก็ไม่ได้ช้ามากนัก พอขยับแข้งขยับขา ออกฮิพฮอพนิดๆ พอทุกคนได้ยินเสียงเพลงขึ้นมา ก็มีเสียงปรบมือ พอหลังจากช่วงเริ่มต้นที่ช้าๆ พอเริ่มเข้าจังหวะ ทุกคนก็เริ่มที่จะออกมาตรงกลางห้องโยกกัน
“จะให้ทำเช่นไร
ในเมื่อใจยังไม่ลืมภาพเธอ
หลับตาครั้งใดยังคงเจอ
ภาพเธอในใจ

เฝ้าคิดถึงเธอ
ไม่รู้ว่าจะเจอเมื่อไหร่
เป็นคำถามที่ค้างคาใจ
ว่าเมื่อไหร่จะได้เจอ

เธอคงไม่รู้จะทำอย่างไรก็ไม่รู้
ว่ามีฉันนั้นคอยห่วงใย
แต่จะยากเย็นเพียงไร
จะอีกนานซักเท่าไร
อยากให้เธอรู้และให้เธอเข้าใจ

เธอคือลมหายใจ เธอคือทุกอย่าง
จะรักเธอไม่มีวันจาง ไปจากใจ
ก็เพราะเธอคือมหายใจ เธอคือทุกอย่าง
จะรักเธอไม่มีวันจาง ไปจากใจ
ก็เพราะเธอคือลมหายใจ เธอคือทุกสิ่ง
จะให้ทิ้งอะไรก็ยอมทุกอย่าง
จากนี้ ใจฉันจะมีแต่เธอ

ก็เพราะวันและคืน
ทำให้ต้องฝืนใจตัวเองเรื่อยมา
เจอะเธอครั้งใดไม่เคยล้า
จะบอกความในใจ

เฝ้าคิดถึงเธอ
ไม่รู้ว่าจะเจอเมื่อไหร่
เป็นคำถามที่ค้างคาใจ
ว่าเมื่อไหร่จะได้เจอ

เธอคงไม่รู้จะทำอย่างไรก็ไม่รู้
ว่ามีฉันนั้นคอยห่วงใย
แต่จะยากเย็นเพียงไร
จะอีกนานซักเท่าไร
อยากให้เธอรู้และให้เธอเข้าใจ

เธอคือลมหายใจ เธอคือทุกอย่าง
จะรักเธอไม่มีวันจาง ไปจากใจ
ก็เพราะเธอคือมหายใจ เธอคือทุกอย่าง
จะรักเธอไม่มีวันจาง ไปจากใจ
ก็เพราะเธอคือลมหายใจ เธอคือทุกสิ่ง
จะให้ทิ้งอะไรก็ยอมทุกอย่าง
จากนี้ ใจฉันจะมีแต่เธอ”
พี่เชษฐ์ก็ช่วยผมร้องท่อนฮุคด้วย แล้วก็ทำท่าโย่วๆ เหมือนพวกฮิพฮอพ (กว่าจะจบเพลงก็เล่นเอาหอบเหมือนกัน) ตอนที่เราสองคนร้องเพลงกัน เหมือนเรารู้กันว่า ผมร้องเพลงนี้ให้พี่เค้า พอจบเพลงก็มีเสียงปรบมือกันกราว ทำให้ผมกับพี่เชษฐ์หน้าบานเหมือนจานดาวเทียมเลยล่ะครับ ตอนนั้น พอลงจากเวทีแล้ว ก็มีคนขึ้นไปร้องต่อ ดูๆแล้ว ถ้าคนที่เดินผ่านไปผ่านมาเค้าคงจะคิดว่าเป็นงานเลี้ยงรวมรุ่นมากกว่างานแต่งงาน พอสักประมาณห้าทุ่ม พวกเราก็ออกจากงานครับ (ตออนนี้พุงกางเลยทั้งสองคนน่ะคัรบ) พี่เชษฐ์เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ เลยยกนาฬิกาขึ้นมาดู ตอนนั้นก็ห้าทุ่มครึ่งแล้ว พี่เชษฐ์เลยจอดรถไว้ที่โรงแรมก่อน แล้วก็พาผมเขาไปขึ้นรถไปฟ้าที่สถานีศาลาแดง ไปยังสถานีตากสิน พอลงจากสถานีแล้วพี่เชษฐ์ก็พาผมขึ้นไปบนสะพานตากสิน ตอนนี้คนก็เริ่มที่จะมากันแล้วครับ บางคนก็จอดรถบนสะพานนั่นแหล่ะ
“พี่มาทำอะไรเหรอครับ” ผมถาม
“เออน่า ไม่พาเสียตัวหรอกครับ” ดูพี่เขาตอบผม
“เหอๆ กล้าเหรอครับ” ผมท้า พร้อมกับทำหน้าตากวนทีน
“ฮ่าๆๆๆ” พี่เชษฐ์หัวเราะขึ้น แล้วเอามือมาขยี้หัวผม ขณะนี้ข้างล่างก็กำลังมีการนับถอยหลังแล้ว
“10…9…8…7…6…5…4…3…2…1..สวัสดีปีใหม่ Happy new year คร๊าบบบบบบบบบบบบบ” เสียงพิธีกรประกาศ พอจบเสียงนั้นแล้ว ผมก็เห็นพลุดอกไม้ไฟนับร้อยๆลูก แตกกระจายบนท้องฟ้ารอบๆตัวผม มีเสียงตะโกนสวัสดีปีใหม่ดังขึ้นมาเรื่อยๆ ซึ่งก็เป็นเสียงของคนที่มาดูดอกไม้ไฟ ตะโกนอวยพร คนที่มาดูด้วยกันนั่นเอง
“Happy new year ครับ” พี่เชษฐ์กระซิบที่ข้างหูผม พร้อมกับเอาแขนมาโอบตัวผมไว้
“สวยจังอ่ะคัรบ พี่” ผมบอกกับพี่เชษฐ์ไป
“อื้ม พี่ว่ามันสวยกว่าทุกปี อาจเป็นเพราะมีโมมาดูด้วยนะเนี่ย” พี่เชษฐ์ยิ้มมาให้ผมพร้อมกับส่งสายตาอันอบอุ่นมาให้ แม้ว่าลมหนาวที่กำลังพัดมา ก็ไม่สามารถทำให้หัวใจของผมที่กำลังอุ่นไปด้วยความรู้สึกรักเย็นลงไปได้ เห้อ อยากให้เป็นแบบนี้ทุกวันจัง

kimhayang

บทที่สิบสอง กลับบ้านเรา รักรออยู่

มกราคม
หลังจากปีใหม่ได้กี่วัน ผมก็วางแผนว่าจะกลับไปเยี่ยมบ้านครับ ที่ผมไม่ได้ไปก็เพราะว่า ผมไม่ชอบไปตอนคนเยอะๆน่ะคัรบ รู้สึกว่าต้องไปแย่งคนอื่นไปยังไงไม่รู้ เลยขอกลับอย่างสบายๆหน่อย (ทำยังกะบ้านอยู่ไกล แค่อยุธยา) ผมก็เลยบอกกับพี่เชษฐ์กับพี่ศักดิ์ ว่าจะกลับไปเยี่ยมบ้านในสุดสัปดาห์นี้
“จริงสิครับ งั้นขอพี่ศักดิ์ไปด้วยนะครับ คุณน้องโม” หา หูผมคงไม่ฝาดนะ ทำไมวันนี้พี่ศักดิ์พูดเพราะจัง
“งั้นพี่ขอไปด้วยแล้วกัน อยากไปต่างจังหวัดพอดี” พี่เชษฐ์เลยขอไปด้วย ก็ดีเหมือนกันแฮะ ไม่ต้องไปรถประจำทาง งั้นเป็นอันตกลงครับ ว่าสุดสัปดาห์นี้พวกพี่ๆสองคนจะไปเที่ยวบ้านสวนกัน ผมเลยโทรไปบอกพ่อกับแม่ซะหน่อย
“พ่อครับ หนูเอง” ผมมักเรียกตัวเองว่าหนูเวลาอยู่กับพ่อแม่ครับ “เดี๋ยววันเสาร์อาทิตย์นี้เน้อ ผมจะกลับบ้าน เดี๋ยวจะเอาลูกเขยไปกราบด้วยนะครับ “ พอได้ยินแบบนั้น ผมก็เห็นพี่เชษฐ์กับพี่ศักดิ์สะดุ้งเฮือกเลยทีเดียว
พอเช้าวันเสาร์พวกผมก็ออกจากบ้านเวลาเช้าตรู่ครับ เพื่อที่จะไปถึงไวๆ จะได้มีเวลาอยู่ที่บ้านเยอะๆ ขับแค่ชั่วโมงกว่าก็ถึงบ้านผมแล้วครับ บ้านผมเป็นบ้านสวน ติดกับคลองซึ่งเชื่อมกับแม่น้ำเจ้าพระยา น้ำในคลองที่บ้านผมยังใสอยู่ครับ ยังไม่ดำปี๋เหมือนในกรุงเทพ ตัวบ้านก็เป็นบ้านไม้ทรงไทย ซึ่งปลูกมาตั้งแต่สมัยปู่ทวดแล้วล่ะคัรบ แต่ยังแข็งแรงอยู่ เพราะเป็นไม้สัก พอมาถึงรุ่นพ่อก็ได้ดูแลอย่างดีครับ เวลาหน้าร้อนก็ไม่ร้อนเท่าไหร่ครับ เพราะหันหน้าออกทางคลอง มีลมพัดอยู่ตลอด ตอนที่ผมอยู่บ้านผมก็ชอบมานอนที่แคร่ใต้ถุนบ้านนี่แหล่ะครับ ทำการบ้าน อ่านหนังสือ หรือนั่งดูแม่ทำขนมทำอาหาร แม่ผมทำอาหารเก่งครับ มีคนจ้างให้ทำขนม หรืออาหารไทยที่ตอนนี้หากินยากมาก หรือต้นตำหรับจริงๆ แม่เคยเล่าว่า ยายทวดของผมท่ายเคยเป็นข้าราชบริพารสมเด็จเจ้าจอมตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ห้า ต้องอยู่ในรั้วในวัง พอได้แต่งงานกับตาทวดก็ ซึ่งตอนนั้นเป็นมหาดเล็กอยู่ในวังเหมือนกัน ก็ได้ออกมาอยู่เรือน ซึ่งคุณยายทวดผมก็มีลูกสาวซึ่งก็คือคุณยายผม ท่านก็ได้สอนวิชาการเรือนในวังให้ จนคุณยายผมแต่งงานแล้วก็มีคุณแม่ผม คุณยายก็เลยสอนวิชาต่างๆให้แม่ผมเป็นอีกทอดหนึ่ง คุณแม่ผมก็ยังเล่าอีกว่า ได้แต่งงานกับคุณพ่อก็เพราะวิชาในวังนี่แหล่ะ ตอนนั้นพ่อผมยังเป็นหนุ่มๆอยู่ ก็ได้จีบสาวไปทั่ว ได้ไปกินข้าวบ้านโน้นที บ้านนี้ที แต่ไม่มีลูกสาวบ้านไหนทำกับข้าวอร่อยเหมือนแม่ผม เลยให้ผู้ใหญ่มาสู่ขอเลย แต่แปลกครับ พี่สาวผมทำกับข้าวไม่เป็นเลย เพราะแม่เคยสอนแต่พี่กวาเค้าไม่เอาก็เลยทำไม่เป็น ซึ่งตอนเด็กๆพี่กวาจะติดพ่อ ห้าวเหมือนลิงทะโมน แต่จะผิดกับผมซึ่งจะเรียบร้อยกว่า (แต่ไม่ได้ออกอาการตุ้งติ้งเหมือนผู้หญิงนะครับ) ผมก็จะติดแม่ อยู่กับแม่ตลอด เลยมีเวลานั่งดูแม่ทำอะไรต่าง ซึ่งก็จะสอนผมอยู่เรื่อยๆ ทำให้ตอนนี้ผมได้วิชาของแม่มากเลยทีเดียว ตอนเด็กแทนที่จะวิ่งเล่นเหมือนเด็กทั่วๆกลับมานั่งอยู่แต่ในครัวดูแม่ทำข้าวตลอด อ้อ พ่อผมเป็นกำนันครับ พ่อเป็นคนใจกว้าง ชอบช่วยเหลือคน เวลามีคนมาขอความช่วยเหลือ ท่านก็ช่วยเต็มความสามารถ แต่เรื่องหวงลูกสาวน่ะที่หนึ่งเลย แม่ผมก็เคยพพูดเรื่องพ่อให้ฟังด้วยนะคัรบ ว่าแต่ก่อนพ่อผมเป็นคนเจ้าชู้มาก แต่เพิ่งมาเลิกเจ้าชู้ก็ตอนที่มีพี่กวานั่นแหล่ะครับ ท่านบอกว่า กลัวบาปกรรมจะตกถึงลูก กลัวจะถูกผู้ชายเจ้าชู้หลอก บ้านผมก็มีอยู่กันแค่นี้แหล่ะครับ สี่คนพ่อแม่ลูก ถึงเราจะไม่มีรวย แต่เราก็อยู่กันด้วยความรักครับ คนแถวนี้ก็มีน้ำใจ ไม่ทิ้งกันอยู่แล้ว อ่ะ นอกเรื่องไปไกลแล้ว พวกผมก็ขับรถไปถึงบ้านเกือบๆแปดโมงเช้านั่นล่ะครับ พอไปถึงก็พบกับภาพที่เจนตาคือแม่ผมนั่งทำขนมอยู่ใต้ถุนบ้าน พอผมลงจากรถ ผมก็รีบลงไปกราบแม่แล้วกอดให้หายคิดถึง กลิ่นน้ำอบของแม่ยังติดจมูกผม ไม่เคยเปลี่ยน ได้กลิ่นแล้วรู้สึกอบอุ่น เหมือนตอนที่อยู่กับบ้านสวน พี่ศักดิ์กับพี่เชษฐ์ก็ตามลงมาจากรถแล้วเดินตามผมมายังใต้ถุนบ้าน

“อ้าว นั่นใครล่ะหนู” แม่ผมถาม
“อ๋อ พี่ศักดิ์ กับ พี่เชษฐ์ ครับ พี่ข้างบ้าน เค้าช่วยดูแลหนูน่ะแม่” ผมแนะนำพี่ทั้งสองให้แม่รู้จัก
“เออ ไหว้พระเถอะจ้ะ แหม๊ คนกรุงเทพนี่มันหน้าตาดีจังนะ ผิวพรรณก็ดี มิน่า ไอ้กวามันถึงชอบบ่นถึงบ่อยๆ แล้วกินข้าวกินปลายังล่ะเนี่ย มาตั้งไกล เดี๋ยวแม่ไปหาอะไรให้กินนะ อ่ะ ไอ้หนู ดูหม้อขนมแทนแม่ที” ผมเลยดูหม้อน้ำเชื่อมที่จะใช้ทำขนมพวก ทองหยิบ ทองหยอด ฝอยทอง แทนแม่ โดยมีพี่เชษฐ์กับพี่ศักดิ์ กำลังนั่งดูอยู่
“ไหนดูซิ ไม่ได้ทำนานแล้ว ฝีมือตกหรือเปล่า” พูดจบผมก็เอากะละมังใส่ใข่ไก่ที่แยกไข่ขาวออกไป ตีให้ขึ้นฟู แล้วก็ใส่แป้งข้าวเจ้าลงไปผสม ตีให้เข้ากัน จนเนียนเป็นเนื้อเดียวกัน พอน้ำเชื่อมในหม้อทองเหลืองเดือดจนเป็นฟองแล้ว ผมก็เริ่มหยอดไข่แดงลงในหม้อโดย เอามือลงไปกำไข่ที่ผสมไว้แล้ว พยายามให้ไข่ไหลออกจากรูกำปั้น แล้วใช้นิ้วหัวมือบีบให้เป็นรูปหยดน้ำ ซึ่งต้องทำอย่างรวดเร็ว เพื่อที่ทองหยอดจะได้เป็นลูกสวย เออ ฝีมือยังไม่ตกแฮะ พี่ศักดิ์กับพี่เชษฐ์นั่งดูผมแล้วทำหน้าทึ่งๆ พอลูกทองหยอดสุกพร้อมกันแล้ว ผมก็ช้อนเอาออกจากหม้อ เอาไปใส่ในหม้อน้ำเชื่อมที่ใสกว่า เพื่อให้ลูกทองหยอดเย็นตัว พอลูกทองหยอดเย็นแล้วก็ตักออกจากน้ำเชื่อม พักไว้สักครู่เป็นอันเสร็จ พอนั่งทำได้สักครู่ แม่ผมก็ยกสำรับกับข้าวลงมาให้ แล้วเข้ามาดูผลงานของผม
“เอ้อ ฝีมือหนูยังไม่ตกนี่นา ดีแล้ว งานบุญปีนี้จะได้มีคนช่วยแม่ทำขนม”
“งานบุญฉลองหลวงพ่อใหญ่น่ะเหรอแม่” ผมถาม แม่ก็พยักหน้า ผมเลยละออกจากหม้อขนมให้แม่ผมทำต่อ แล้วล้างไม้ล้างมือ นั่งลงกินข้าวสำรับที่แม่ผมจัดมาให้ แล้วก็ตักข้าวให้กับพี่ศักดิ์ กับพี่เชษฐ์ กับข้าววันนี้มีน้ำพริกกุ้งเสียบ แกงส้มดอกแค และก็ปลาช่อนแดดเดียวย่างตัวโตๆ แล้วก็มีผักสดแนม ถึงจะเป็นอาหารพื้นๆแต่ฝีมือแม่ ทำให้พวกผมสามคนกินข้าวกันหมดหม้อเลยทีเดียว พอกินเสร็จแล้วผมก็เอาสำรับจานชามไปล้างที่หลังบ้าน โดยมีพี่เชษฐ์ตามไปช่วย ปล่อยให้พี่ศักดิ์ นั่งเป็นลูกมือแม่หัดทำขนมอยู่ตรงนั้น
“บ้านโมนี่น่าอยู่อ่ะ แม่ก็ใจดีจัง ทำกับข้าวอร่อยด้วย” พี่เชษฐ์พูดขึ้นขณะที่กำลังช่วยผมล้างจานชามอยู่
“อยากเป็นลูกชายบ้านนี้มั้ยล่ะครับ เดี๋ยวผมขอแม่ให้” ผมแหย่พี่เชษฐ์
“ได้ก็ดีสิ แต่เอ ไม่อยากเป็นลูกชายอ่ะ อยากเป็นลูกเขยมากกว่า” พอพี่เชษฐ์พูดจบก็แอบหอมแก้มผมไปทีนึง โชคดีที่ตุ่มมังกรใบใหญ่บังไว้ อิอิ พอผมกับพี่เชษฐ์ล้างจานเสร็จ ผมก็ไปนั่งทำขนมกับแม่ต่อ โดยมีพี่สองคนเป็นลูกมือช่วยทำ (ที่จริงช่วยกินมากกว่าครับ) พี่ศักดิ์ดูท่าทางถูกอกถูกใจแม่ผมมากทีเดียว คงเพราะเอาใจเป็น เข้าหาผู้ใหญ่เก่ง เวลาคุยกับแม่ผมก็ทำให้แม่หัวเราะได้ตลอด

“แล้วไอ้หนูมันเกเรหรือเปล่าล่ะ พ่อศักดิ์” ถ้าแม่เรียกชื่อใครขึ้นต้นว่าพ่อเนี่ย แสดงว่าคุ้นเคยกันแล้วนะครับ
“อ๋อ ไม่เลยครับ คุณอา โมเค้าทำงานดีครับ เป็นเด็กดีด้วย พวกผมรอดตายก็เพราะเค้าช่วยทำกับข้าวให้นี่แหล่ะ” ดีมากพี่ อยากเป็นพี่เขยผมต้องทำแบบนี้
“แล้วพ่อเชษฐ์ล่ะ ไอ้หนูมันกวนอะไรหรือเปล่า”
“ไม่เลยครับ ผมก็รักและจะช่วยดูแลให้ครับ ไม่ต้องเป็นห่วง” พี่เชษฐ์ตอบแม่ผม ทำเอาผมต้องก้มหน้าลงเพราะความเขิน
“เอ้อ ค่อยยังชั่ว มีพ่อสองคนดูแล อาก็ดีใจ กลัวมันไปเกเรที่เมืองกรุง” โธ่ แม่ ไม่เชื่อใจลูกชายมั่งเลย คุยกันเพลินๆ พี่กว่าก็ขับรถเข้ามาจอดในบ้าน พอเห็นหน้าพี่สาวผมเท่านั้นแหล่ะ พี่ศักดิ์รู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันทีเลย แต่รู้สึกว่าพี่กวาจะสวยขึ้นนะ ไปทำรัยมาเนี่ย พอมองดูใกล้ๆ อ๋อ แต่งหน้ามาเอง เอ แปลกแฮะ ปกติเวลาพี่กวาอยู่บ้านไม่ได้แต่งหน้านี่นา สงสัยผีเข้า พี่กวาเพิ่งกลับจากตลาดในเมืองน่ะคัรบ ไปซื้อของมาทำบุญประจำปีมา พอดีแม่ผมทำขนมเสร็จเลยให้ผมเอาไปส่ง
“เอ้อ หนูเอ๊ย เดี๋ยวเอาขนมไปส่งป้าไหวที่วัดหน่อยนะ บอกแกด้วย ว่าบ่ายๆ เดี๋ยวแม่เข้าไปช่วย”
“ได้จ้ะแม่ พี่เชษฐ์ไปด้วยกันมั้ยครับ” ผมชวนพี่เชษฐ์คนเดียว เพราะพี่ศักดิ์ชวนยังงัยก็ไม่ไปหรอก เพราะพี่กวาอยู่ช่วยแม่ที่นี่ ฮี่ๆ
“อื้ม ไปสิ” พี่เชษฐ์รับคำ แล้วช่วยผมถือถาดขนมเดินไปที่ท่าน้ำ ผมเลยหยิบหมวกปีกกว้างสานด้วยใบลาน ที่พ่อผมใส่ตอนออกไปทำงานในสวน แล้วใส่ให้พี่เชษฐ์ กับผมคนละใบ ผมกับพี่เชษฐ์พอนั่งลงในเรือได้แล้ว ผมก็ปลดโซ่ท้ายเรือที่ผูกติดไว้หลักที่ท่าออก แล้วใช้ไม้พายยันเรือออกไป ที่จริงผมก็สามารถขับรถเอาขนมไปส่งก็ได้ แต่ผมคิดว่า พาพี่เชษฐ์มาเที่ยวบ้านทั้งที ผมก็อยากจะให้พี่เขาได้ดูอะไรหลายๆอย่างที่เป็นวิถีชีวิตดั้งเดิมของพวกผม เช้าๆน้ำขึ้นครับ น้ำในคลองเลยนิ่งหน่อย เวลาพายเรือก็ไม่ค่อยเหนื่อย ผมพายเรือโดยมีพี่เชษฐ์เป็นคนโดยสาร ดูท่าทางพี่เชษฐ์จะสนุกมากเลยครับ ถามผมไปตลอดทางเลย ว่าไอ้นั่นคืออะไร ต้นไม้ต้นนั้นเป็นต้นอะไร เหมือนเรื่องทุกเรื่องที่ผ่านเข้ามาในสายของเขาเป็นเรื่องใหม่ซะหมด แต่ผมก็รู้สึกสนุกที่ได้เล่าเรื่องต่างๆที่พี่เข้าอยากรู้ให้ฟัง พอพายไปได้สักครึ่งชั่วโมง ก็ถึงท่าน้ำวัดแล้วครับ ผมเลยผูกเรือไว้ที่ท่าแล้วพาพี่เชษฐ์ซึ่งถือถาดขนมอยู่ขึ้นไปบนวัด แล้วเดินพาเข้าไปตรงที่จัดสำรับถวายพระเพล พอผมไปถึงโรงครัวแล้ว ก็มีเสียงทักขึ้นว่า
“อ้าว ไอ้หนูมาด้วยเหรอ ป้านึกว่าแกจะไม่มาเสียแล้ว” ป้าไหวรับไหว้แล้วถามผมขึ้น
“มาครับ แม่ให้เอาขนมมาให้ก่อน เด๋วไม่ทันพระฉันเพล ตอนบ่ายๆถึงจะตามมาช่วยน่ะครับ” ผมบอกไป
“เอ้อ ดีๆ มีแต่คนถามหาแม่ไอ้หนู ว่าจะมีบุญได้กินแกงฝีมือแม่เอ็งเปล่า เอ้อ แล้วพาใครมาด้วยน่ะ” ป้าไหวพูดแล้วมองไปที่พี่เชษฐ์ พี่เขาวางถาดขนมลงแล้วยกมือไหว้
“อ้อ พี่เชษฐ์ครับ คนดูแลผม ว่างเลยชวนพี่เค้ามาด้วยครับ” ผมแนะนำให้รู้จัก
“เอ้อ หนุ่มเมืองกรุงนี่มันหน้าตาดีจังวะ ลูกสาวป้ายังว่างอยู่สนใจมั้ยล่ะ พ่อเอ๊ย” พอทุกคนที่อยู่ในครัวได้ยินแล้ว ก็พากันโห่พร้อมทั้งหัวเราะป้าไหวกันใหญ่
“เห๊อะ ยายไหวมันจะขายลูกสาวอีกแล้วว้อยยยยย” เสียงหนึ่งดังมาจากในครัว พอผมมองไปยังหน้าพี่เชษฐ์ก็พบว่าพี่เขากำลังอมยิ้มทำท่าเขินๆอยู่ พวกผมสองคนพอนั่งให้หายเหนื่อยแล้ว ผมเลยขอตัวพาพี่เชษฐ์เข้าไปไหว้พระก่อน มาถึงวัดไม่เข้าไปไหว้พระก็แปลกๆอยู่ วันนี้ที่วัดคนเยอะกว่าปกติครับ เพราะว่ากำลังมีงานบุญ ดูที่ลานวัดก็มีพวกพ่อค้าแม่ค้ากำลังตั้งร้านขายของ มีโรงลิเก หนังกลางแปลง เวทีวงดนตรีลูกทุ่ง กำลังจัดเวทีอยู่ พอถึงหน้าโบสถ์ ผมก็ไปซื้อดอกไม้ธูปเทียนมาสองชุด แล้วส่งให้พี่เชษฐ์ชุดนึง แล้วก็พากันเข้าไปในโบสถ์ไหว้พระกัน สักครู่หนึ่งก็ออกมาจากโบสถ์
“เราอธิษฐานอะไรน่ะ เห็นเงียบตั้งนาน” พี่เชษฐ์ถามผมขึ้น
“บอกไม่ได้ครับ เดี๋ยวไม่ศักดิ์สิทธิ์ ว่าแต่พี่เชษฐ์อธิษฐานอะไรอ่ะเห็นเงียบไปเหมือนกัน”
“พี่ขอให้ถูกหวยอ่ะ ฮ่าๆๆ” อืม พี่เชษฐ์เค้าจะรู้มั้ยเนี่ย ว่าผมอธิษฐานขอให้ผมได้อยู่กับพี่เชษฐ์ตลอดไป
พวกเราสองคนเดินเล่นอยู่ที่วัดได้ครู่ใหญ่ๆ ผมเลยคิดว่าน่าจะกลับได้แล้ว เพราะใกล้เวลาน้ำลง เวลาพายเรือกลับจะเหนื่อย เดี๋ยวตอนเย็นค่อยมาใหม่ ผมก็พาพี่เชษฐ์กลับบ้านโดยการพายเรือเหมือนเดิม ถึงแม้ว่าจะเป็นตอนเที่ยงๆแดดจะแรงแล้วก็ตาม แต่พวกเราก็ไม่รู้สึกร้อนครับ เพราะยังเป็นช่วงฤดูหนาวอยู่ แถวชานเมืองก็ยังรู้สึกเย็นๆอยู่ ตลอดจนสองข้างคลองก็ร่มครึ้มไปด้วยต้นไม้ใหญ่ ผมไม่รู้ว่ามันอายุเท่าไหร่หรอกครับ เพียงแต่ว่าตั้งแต่ผมเกิดมาก็เห็นพวกเขาอยู่ตรงนี้กันมานมนานแล้ว บ้านเรือนสองฝั่งคลองยังเป็นบ้านที่ทำด้วยไม้เป็นทรงไทยอยู่ค่อนข้างเยอะ มองไปก็เห็นเด็กใส่เสื้อผ้าสีสดใส วิ่งเล่นกันที่ลานบ้าน ดูเหมือนลูกกวาดหลากสี พี่เชษฐ์ก็คงจะเพลินของเค้าด้วยละครับ มองไปทางโน้นที ทางนี้ที ผมก็แต่มองหน้าพี่เค้าแล้วก็ขำๆ ตอนที่พี่เชษฐ์ใส่หมวกใบลานสาน มองๆดูก็เหมือนชาวสวนนี่ล่ะครับ เพียงแต่ว่า เป็นชาวสวนที่หล่อที่สุดเท่าที่ผมรู้จัก และตอนนี้ผมก็รักชาวสวนคนนี้จนหมดหัวใจ ผมมองพี่เชษฐ์จนพี่เขารู้ตัว แล้วหันมาสบตาผม แล้วถามผมว่า
“เหนื่อยมั้ยโม” พี่เชษฐ์ถามขึ้น หลังจากที่เราเงียบกันมานาน
“ไม่หรอกครับ พายมาตั้งแต่เด็กแล้ว แค่นี้สบายมาก”
“อื้ม เหนื่อยก็ทนหน่อยนะ เพราะว่าพี่พายไม่เป็น ฮ่าๆๆๆ อ่ะ พายไป พายไป” พี่เชษฐ์พูดแล้วทำหน้าทำตายั่วโมโหผม โห พี่ ที่เห็นถามนึกว่าเป็นห่วง ผมหมั่นใส้ก็เลยวักน้ำใส่พี่เค้าเลย
“เฮ้ย ไอ้โมบ้า อย่านะ ฮะๆๆ นี่แน่ะๆ จะเอาเหรอ” พี่เชษฐ์ก็วักน้ำใส่ผมคืนมั่ง จำได้ว่าตอนนั้นเสียงหัวเราะของเราสองคนดังไปทั่วคุ้งน้ำเลยทีเดียว สักพักหนึ่งผมก็พายมาถึงบ้าน ผมเอาโซ่มาผูกเข้ากับหลักที่เดิม แล้วพาพี่เชษฐ์เดินขึ้นบ้าน พอมองเข้าไปตรงใต้ถุนบ้าน ก็เห็นพ่อ แม่ พี่กวา กับพี่ศักดิ์ นั่งคุยกันอยู่
“เอ้า ไอ้หนู กับ พ่อเชษฐ์กลับมาแล้ว มากินข้าวกันมา กับข้าวเสร็จพอดี” แม่ทักเราสองคน แล้วพี่เชษฐ์ก็ยกมือไหว้พ่อผม
“เอ้อ ไหว้พระเถอะ คนนี้สินะ พ่อเชษฐ์ ขอบใจนะที่ดูแลไอ้เจ้าหนูมัน” พ่อผมพูดขอบใจพี่เชษฐ์ พอพี่เชษฐ์หันไปมองพี่ศักดิ์ก็เห็นพี่ศักดิ์ขยิบตาให้ ฮ่าๆๆ สงสัยจะถูกใจพ่อผมทั้งสองคนแล้วสิ จะว่าไปพี่ศักดิ์ก็แตกต่างจากผู้ชายคนอื่นๆที่มาจีบพี่กวาก่อนหน้านั้น เพราะพี่ศักดิ์มีความเป็นผู้ใหญ่ มีการงานที่มั่นคง รวมทั้งเป็นคนดีในสายตาของพ่อ ก็เลยทำให้พ่อกับแม่ผม เปิดใจรับพี่ศักดิ์มากขึ้น เห้อ ท่าทางจะได้พี่ศักดิ์เป็นพี่เขยเราจริงๆซะแล้ว
กับข้าวเที่ยงนี้ก็มีแกงสายบัวกุ้งสด แกงมะรุมกับปลาช่อน เชิงปลากรายทอดกระเทียม ซึ่งสามอย่างก็เป็นฝีมือแม่ผมทั้งนั้น เลยไม่ต้องบอกเลยครับว่า มื้อนี้ข้าวเกลี้ยงหม้ออีกแล้ว พอเป็นดังนั้น แม่ผมก็เลยหน้าบานเลยสิครับ พอพวกเรากินข้าวกันเสร็จแล้ว ผมกับพี่กวาก็เก็บสำรับถ้วยจานไปล้างหลังบ้าน ปล่อยให้พี่เชษฐ์ กับพี่ศักดิ์นั่งคุยกับพ่อ ส่วนแม่ก็ขึ้นบ้านไปเตรียมตัวช่วยงานที่วัด เพราะต้องไปทำกับข้าวเลี้ยงคนที่มาทำบุญวันนี้
“พี่กวา พี่ศักดิ์เค้าคุยอะไรกับพ่ออ่ะ ท่าทางถูกคอกันจัง” ผมถามพี่กวา ขณะที่เรากำลังล้างจาน
“ก็ เปล่านี่ พ่อก็ถามว่าเป็นใคร ทำงานที่ไหน ก็คุยกันไปเรื่อยๆแหล่ะ” พี่กวาตอบ ผมสังเกตุได้ว่าเวลาที่กวาพูดถึงพี่ศักดิ์ทีไร หน้าจะแดงทุกที

พอล้างจานเสร็จ ผมกับพี่กวา ก็พากันมานั่งร่วมวงคุยกันกับพ่อ พอดีแม่เตรียมของเสร็จแล้ว เลยลงมาจากบ้าน บอกว่าจะไปวัดแล้วเลยให้พี่กวาไปช่วยต้อนรับคนที่มาทำบุญด้วย พอพี่ศักด์ได้ยินแบบนั้นเลยขอไปส่งแล้วจะรออยู่รับกลับบ้านด้วยเลย ตอนนี้ก็บ่ายสองกว่าๆแล้ว ผมเลยเอาหมอนที่ขัดไว้กับขื่อใต้ถุนบ้านลงมาหนุนนอนฟังพี่เชษฐ์คุยกันกับพ่อ ลมหนาวพัดเอื่อยๆจากคลองเข้ามาในบ้าน ตอนนี้อิ่มๆอยู่ด้วย หนังตาก็เริ่มหย่อนลง หย่อนลง จน.........................
ผมตื่นขึ้นมาอีกทีก็ประมาณบ่ายสี่โมงเกือบห้าโมงแล้วดวงอาทิตย์กำลังคล้อยต่ำลงมา พอผมลืมตาก็พบว่าหน้าของพี่เชษฐ์ห่างจากหน้าผมแค่คืบเดียวเอง ผมมองดูหน้าพี่เชษฐ์แล้วค่อยๆยื่นเอาหน้าเข้ามาจูบเบาๆที่ปากของพี่เชษฐ์ ผมนิ่งอยู่อย่างนั้นชั่วขณะหนึ่ง แล้วลุกขึ้นบิดขี้เกียจเสร็จก็เดินออกไปยังท่าน้ำ นั่งดูพระอาทิตย์กำลังลับลงไปในสวนหมาก สวนมะพร้าวที่อยู่อีกฝั่งของคลองตรงข้ามกับบ้านผม ผมนั่งทอดอารมณ์ไปได้สักพักหนึ่ง พี่เชษฐ์ก็เดินเข้ามาแล้วนั่งลงข้างๆผม
“สวยจังนะ นี่พี่ไม่เห็นพระอาทิตย์ตกมานานแค่ไหนแล้วนี่” พี่เชษฐ์พูดขึ้น
“อย่าว่าแต่พี่เลยครับ ตั้งแต่ผมไปอยู่กรุงเทพยังไม่เคยเห็นเลย” ผมตอบ พอผมพูดจบ พี่เชษฐ์ก็ยื่นเอามือกดท้ายทอยผมแล้วเอาปากมาประกบจูบแบบไม่ทันตั้งตัว พอรู้ตัวผมก็รู้สึกว่ามีรสหวานๆอยู่ในปากเต็มไปหมด เราสองคนจูบกันอย่างดูดดื่ม สักพักหนึ่งพี่เชษฐ์ก็ถอนปากออกมา พี่เค้าหน้าแดงไปหมดหายใจหอบมองหน้าผมแล้วพูดว่า
“ถ้าคิดจะจูบ ต้องให้คนอื่นตื่นก่อนนะ” อ้าว พี่เชษฐ์เค้ารู้ตัวเหรอเนี่ย ตอนนั้นผมรู้สึกว่า หน้าตาหูคอร้อนผ่าวไปหมด ได้แต่นั่งจ้องพื้นกระดานท่าน้ำ แล้วพี่เชษฐ์ก็ค่อยๆเอามือมากุมมือผมไว้
“พี่ดีใจนะ ที่ได้รักโม แล้วพี่ดีใจที่สุดที่โมรักพี่ด้วยเหมือนกัน ถ้าเป็นไปได้ พี่อยากอยู่ตรงนี้กับเราตลอดไป แต่มันคงเป็นไปไม่ได้ เอาเป็นว่า พี่อยากให้โมรู้ เวลานี้พี่มีความสุขที่สุดเลย” พี่เชษฐ์พูดพร้อมกับมองลึกเข้าไปในตาผม ตอนนั้นผมรู้สึกตื้นตันใจจนพูดไม่ออก ได้แต่มองหน้ากันและกัน จนผมรู้สึกว่ากำลังจะค่ำนั่นแหล่ะครับ
“พี่เชษฐ์ เล่นน้ำกันมั้ยครับ” ผมชวน
“น้ำในคลองเหรอ เอาสิ” พี่เขาตอบตกลงเสร็จ ผมก็วิ่งไปเอาผ้าขาวม้ามาสองผืน ถอดเสื้อผ้าออก แล้วเอาผ้าขาวม้าทำเป็นโจงกระเบนแต่สั้นกว่า พอเสร็จแล้วก็วิ่งกระโดดลงน้ำไปก่อน แต่พี่เชษฐ์ยังไม่เสร็จเพราะพี่เขาไม่เคยทำแบบนี้ ผมที่อยู่ในน้ำแล้วก็เลยเลยเอามือวักน้ำสาดใส่พี่เค้า
“เฮ้ย ไอ้โมบ้า เดี๋ยวก่อนเหอะ ลงไปแล้วน่าดู” พี่เชษฐ์ขู่ผม
“แบร่ จ้างให้ก็ไม่กลัว ฮะๆๆๆ” ผมท้าแล้วปลิ้นตาหลอกพี่เค้า แล้วพี่เชษฐ์กนุ่งโจงกระเบนเสร็จ โดดลงน้ำ เราสองคนเลยเล่นน้ำจนรู้สึกหนาวนั่นแหล่ะครับ เราถึงขึ้นมา แล้วผมก็พาพี่เชษฐ์เค้าไปล้างตัวที่ตุ่มน้ำหลังบ้าน
“เมื่อดวงใจมีรัก ดั่งเจ้านกโผบิน บินไปไกลแสนไกล
หัวใจฉันก็ลอยลับไป ถึงแดนดินถิ่นใดนะใจ โอ้ดวงใจเจ้าเอ๋ย
เมื่อต่างเราก็รัก จะเกรงกลัวฉันใด ใจเรานั้นแน่นอน
ขอให้เธอมั่นใจรักจริง รักเธอจึงแน่ใจขอวอน ก่อนตัดใจร้างลา
โอ้ใจรักเธอ คิดถึงเธอ เฝ้าครวญหา
โอ้ใจนะเออ ใยละเมอถึงเธอร่ำไป
เมื่อดวงใจมีรัก มอบแด่ใครสักคน หมดทุกห้องหัวใจ
ขอให้เธอมั่นใจรักจริง ฉันจะยอมมอบกายพักพิง แอบแนบอิงนิรันดร์”
พี่เชษฐ์ฮัมเพลงนี้ขึ้นมาตอนที่ตอนพี่เค้านั่งให้ผมสระผมให้ จนมาถึงทุกวันนี้ผมก็ยังจำได้ทุกทำนองที่พี่เค้าร้อง

เราสองคนพออาบน้ำเสร็จแล้วก็พากันไปแต่งตัวแล้วลงมานั่งที่ใต้ถุนบ้าน สักพักหนึ่งแม่กับพี่กวาก็กลับมาพร้อมกับพี่ศักดิ์ครับ แต่พ่อยังอยู่ช่วยงานที่วัดนั่นแหล่ะ ดึกๆค่อยกลับ พอขนของลงจากรถซึ่งก็จะมีไข่ น้ำตาล แป้ง มาไว้ที่แคร่แล้ว พี่ศักดิ์ก็ขอตัวไปอาบน้ำก่อน พอคล้อยหลังแล้ว แม่ก็ชมพี่ศักดิ์ใหญ่เลยว่า
“พ่อศักดิ์นี่เค้าเป็นคนดีจริงๆนะ วันนี้อยู่ช่วยแม่ที่วัดทั้งวัน ช่วยยกหม้อยกของ ป้าๆยายๆที่วัดชอบกันใหญ่ เห็นบอกว่าถ้าสนใจก็จะยกลูกสาวให้"” แม่ชมพี่ศักดิ์ให้ฟัง ท่าทางจะปลื้มเอามากๆเลยนะเนี่ย
“ถ้าพี่ศักดิ์สนใจลูกสาวบ้านนี้ล่ะแม่ แม่จะว่ายังงัย” ผมพูดขึ้นพร้อมหันไปมองพี่กวา
“จะว่าอะไรล่ะ ไอ้หนู ถ้าเค้ารักกันแม่ก็ไม่ห้ามหรอก”
“งั้นเดี๋ยวผมบอกให้มาขอพรุ่งนี้เลยแล้วกันนะจ๊ะ แม่” ผมแหย่พี่สาวไป รายนั้นไม่ต้องพูดถึงหรอกครับ นั่งอายหน้าแดงอยู่อีกข้างของแม่ผมนั่น ผมกับพี่เชษฐ์มองหน้ากันแล้วหัวเราะออกมา แม่ผมก็กำลังเตรียมจะทำขนมอีกครั้งน่ะคัรบ เห็นบอกว่า มีแต่คนชอบ เลยขอกลับไปเยอะเลย ไม่พอเลี้ยงคนพรุ่งนี้ คิดว่าจะทำใหม่ดีกว่า ผมเลยอาสาจะเป็นคนช่วยแม่ทำอีกแรง
“ไม่ต้องหรอก ไอ้หนู เดี๋ยวพาพ่อๆไปเที่ยวงานวัดแล้วกัน มาเที่ยวแล้วยังมาช่วยแม่อีก เกรงใจพ่อศักดิ์ พ่อเชษฐ์เค้าน่ะ” แม่ผมบอก

สองทุ่มกว่าๆพวกเรา มีพี่เชษฐ์ พี่ศักดิ์ พี่กวา แล้วก็ผมก็ได้ไปยืนอยู่กลางลานวัด แน่นอนครับ คนที่ดูน่าจะสนุกที่สุดก็คือแฟนผมครับ พี่เชษฐ์นั่นเอง รายนั้นเห็นอะไรไม่ได้ ดูสนุกหมดไปซะทุกอย่าง เดินเที่ยวชมงานไปเรื่อยๆ ซื้อลูกชิ้นปิ้ง ขนม ข้าวโพดคั่วมากินกัน พอถึงร้านที่เป็นร้านยิงลูกดอก พี่ศักดิ์กับพี่เชษฐ์ก็จะโชว์พาวด้วยมั้งครับ เลยท้ากันอีกแล้วว่าใครจะแม่นกว่ากัน อันนี้ไม่ต้องบอกหรอกครับ ว่าใครจะแม่นกว่ากัน ก็พี่ศักดิ์นั่นแหล่ะ (เสียชื่อผู้กองอีกรอบ) พี่ศักดิ์ยิงเข้าเป้าได้ทุกลูก ในขณะที่พี่เชษฐ์ ยิงได้สี่ลูกเอง (ชุดใหญ่ 30 บาทครับ มีลูกดอกให้ 7 ลูก) แถมยังพูดทับอีกว่า ต่อให้หรอก ของรางวัลก็ได้เป็นตุ๊กตาโดเรม่อนตัวใหญ่พอสมควรครับ เราก็เดินชมงานไปเรื่อยๆ พอรู้สึกเหนื่อยแล้ว ก็พากันนั่งดูหนังกลางแปลง จบไปสองเรื่องแล้วก็เที่ยงคืนพอดี เลยไปรับพ่อที่กองอำนวยการกลับบ้านด้วยเลย พอกลับไปถึงบ้าน แม่ก็ทำขนมเสร็จพอดีเลยครับ มีทองหยอดกับฝอยทองวางอยู่สามสี่ถาด พอแม่เห็นพวกผมกลับมาแล้วก็บอกให้ไปล้างหน้าล้างตาแล้วรีบขึ้นไปนอน เพราะพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า เดี๋ยวพ่อกับแม่จะพาไปตักบาตรที่วัด คืนนี้ผม พี่เชษฐ์ กับพี่ศักดิ์ นอนห้องเดียวกันครับ ซึ่งเป็นห้องนอนเก่าของผมเอง พี่ศักดิ์พอหัวถึงหมอนก็หลับเป็นตายเลยครับ สงสัยเหนื่อยมาทั้งวัน อิอิ รักลูกสาวเค้าต้องทำคะแนนหน่อยครับ ส่วนผมกับพี่เชษฐ์ก็นอนเมื่อตอนกลางวันมาแล้ว เลยไม่ง่วงเท่าไหร่ เราสองคนเลยนอนมองหน้ากัน ยิ่งดึกก็ยิ่งหนาว ทำให้ร่างของเราสองคนกระชับเข้าหากันมากขึ้น จนผมหลับไปกับอ้อมกอดของพี่เชษฐ์เขานั่นแหล่ะครับ

พอตอนเช้า พวกเราทั้งสามคนก็ตื่นขึ้นมาประมาณตีห้าครึ่ง พอลงมาจากบนบ้านก็พบว่า แม่กับพี่กวากำลงัจัดของเตรียมตัวไปทำบุญที่วัดอยู่ พวกผมเลยรีบล้างหน้าแปรงฟัน แต่งตัวแล้วช่วยขนของขึ้นรถ ส่วนพ่อออกไปตั้งแต่เช้าแล้วครับ เห็นบอกว่าต้องไปนิมนต์พระมาจากวัดอื่นด้วย พวกเราก็ออกจากบ้านไปตอนหกโมง พอยกข้าวของลงจากรถ แล้วเดินเข้าไปยังโรงครัว พวกแม่ครัวที่ทำงานอยู่ พอมองเห็นแม่ผมเดินเข้ามากับพี่ศักดิ์พี่เชษฐ์ ก็ร้องทักขึ้นมาว่า
“อุ๊ย แม่จำเนียรคงจะได้ลูกเขยเป็นคนกรุงแน่แท้เลยล่ะ คราวนี้” ป้าไหวคนเดิมนั่นแหล่ะคัรบ
“คงไม่ทันใจฉันแล้วล่ะจ้ะ ผู้ชายเมืองกรุงขี้อาย ถ้าไม่มาขอซักที ฉันกลัวว่านังกวาของฉันมันจะขึ้นคานก็ทีนี้ล่ะ” ดูแม่ผมสิ พี่กวาได้ยินแบบนั้นก็อายม้วนต้วนสิครับ พี่ศักดิ์ก็ได้แต่ยิ้มแหะๆ ออกมา
“แล้วผู้กองไม่สนใจลูกสาวอิฉันเหรอคะ” มีเสียงหนึ่งร้องถามขึ้น
“ผมมีแฟนแล้วครับ” พี่เชษฐ์ตอบไปพร้อมกับมองมายังที่ผมแล้วยิ้มให้ พอพวกเราเอาขนมที่แม่ทำไปให้คนในครัวจัดแบ่งแล้ว ก็พากันไปยังลานที่ทางวัดจัดไว้สำหรับให้คนมาตักบาตร พวกเรานั่งรออยู่สักครู่หนึ่ง พระสงฆ์ก็เริ่มเดินลงมาจากศาลามายังลานวัด เพื่อให้ผู้คนได้ร่วมทำบุญกัน โดยมีผมกับพี่เชษฐ์ถือถาดที่ใส่ข้าวกับถุงกับข้าว แล้วมีพี่กวากับพี่ศักดิ์ถือถาดใส่ของหวาน น้ำ และดอกไม้ เหมือนกับคู่รักคนอื่นๆกำลังทำบุญร่วมด้วยกัน พอพวกเราตักบาตรพระเสร็จแล้วก็เอาของไปเก็บที่รถ แล้วเข้าไปช่วยแม่ที่อยู่ในครัว พี่ศักดิ์ กับ พี่เชษฐ์ เป็นคนยกหม้อกับข้าวออกไปยังเต๊นท์ที่จัดไว้สำหรับจ่ายอาหารให้คนมาร่วมงานครับ ส่วนผมกับพี่กวาก็ช่วยกันยกจานชามไปตั้งไว้ อาหารสำหรับเลี้ยงคนวันนี้มีหลายอย่างครับ ทั้งแกงเขียวหวานไก่ หมูหวาน ผัดผักรวมมิตร ของหวานก็เป็นขนมของแม่ผม และก็มีของคนอื่นๆมารวมด้วยครับ ผมกับพี่กวามีหน้าที่ตักข้าวใส่จาน พี่เชษฐ์มีหน้าที่ตักแกงเขียวหวาน ส่วนพี่ศักดิ์รับผิดชอบหมูหวาน กับผัดผัก พี่เชษฐ์เป็นคนตักแกงที่มือหนักน่ะคัรบ คนมาแรกๆ ก็ได้แต่ชิ้นเนื้อไป พอคนหลังๆก็มีแต่ชิ้นมะเขือ ฮ่าๆๆ ส่วนพี่ศักดิ์สงสัยหน้าตาถูกใจคนแถวนี้ เลยมีแต่คนขอไปเป็นลูกเขย ทำให้พี่กวาต้องมองค้อนอยู่บ่อยๆ ครู่นึงหลังจากที่เราแจกจ่ายกับข้าวให้คนมาร่วมงานจนเกือบทั่วถึงแล้ว พวกเราก็ถือเอาจานข้าวมาคนละจานแล้วมานั่งกินกันแถวๆนั้นแล่ะคัรบ
“คุณศักดิ์เหนื่อยมั้ยคะ มาพักผ่อนยังอุตส่าห์มาช่วยงานอีก” พี่กวาถามพี่ศักดิ์
“ไม่เลยครับ คุณกวาไม่ต้องเกรงใจผมหรอกครับ เรียกใช้ผมได้ตลอดเลยนะ” พี่ศักดิ์ตอบไปพร้อมทำท่าเหมือนกับว่า พลังงานยังเหลือเฟือ
“แล้วพี่เชษฐ์เหนื่อยมั้ยครับ” ผมหันไปถามพี่เขา
“ไม่หรอกโม สนุกดีออก นานๆ ได้มาทำบุญ รู้สึกดีจัง อยากอยู่แถวนี้แล้วสิ”
“มาอยู่จริงๆกลัวจะอยู่ไม่ได้น่ะสิ” ผมแกล้งพูดแหย่
“อ้าว ทำไมจะไม่ได้ล่ะ มีโมอยู่พี่ก็อยู่ได้” พี่เชษฐ์พูดพร้อมกับแววตาจริงจังขึ้นมา
“อู๊ยยยยยยยยยย ขนลุก” พี่ศักดิ์ร้องขึ้นมา แล้วตักข้าวเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้
หลังจากทานข้าวเสร็จแล้ว พวกเราทั้งสี่คนก็พากันไปเดินเล่นยังตลาดน้ำที่ท่าวัด พากันซื้อของไปฝากคนที่ทำงาน กับคนข้างบ้าน พอตะวันเริ่มที่จะตรงหัวแล้ว พวกเราก็ว่าจะกลับบ้านไปพักผ่อนแล้ว แต่พี่กวายังขออยู่ที่วัดช่วยแม่ก่อน และก็จะกลับพร้อมแม่ตอนบ่ายๆ พวกผมสามคนเลยกลับมาที่บ้านก่อน พอมาถึงแล้วก็พากันไปอาบน้ำ แต่งตัวใหม่ แล้วเอาหมอนมานอนกันที่แคร่ไม้ไกล้ๆกับท่าน้ำ ที่มีต้นก้ามปูต้นใหญ่ขึ้นอยู่ ลมกำลังพัดเอื่อยๆ สบายๆ จากนั้นเสียงคนคุยกันสามคนก็ค่อยๆเงียบลงกันทีละคน
ผมตื่นอีกทีมาตอนเกือบบ่ายสี่โมง แต่ว่าพี่ศักดิ์กับพี่เชษฐ์ยังไม่ตื่น ผมเลยเดินลงไปที่ท่าน้ำ วักน้ำขึ้นมาล้างหน้า ลูบตามแขนตามมือ แล้วนั่งมองไปยังฝั่งตรงข้าม อีกไม่กี่ชั่วโมงแล้วสินะ ที่ผมต้องจากบ้านที่แสนสงบไปสู่เมืองหลวงที่แสนจะวุ่นวายอีกครั้ง ผมนั่งปล่อยอารมณ์ไปเรื่อยๆ จนเมื่อรู้สึกตัวว่า แม่กับพี่กวากลับมาแล้ว ผมเลยเดินเข้าไปช่วยแม่เก็บของ สักพักหนึ่งพี่ศักดิ์ กับ พี่เชษฐ์ก็ตื่นขึ้นมา ล้างหน้าล้างตาแล้วก็เข้ามานั่งอยู่กับผม
“ไม่อยากกลับเลย อยากอยู่อย่างนี้นานๆจัง” ผมพูดขึ้นลอยๆ
“พี่ก็ไม่อยากกลับหรอก แต่คนเราก็ต้องมีหน้าที่ที่จะต้องทำน่ะ มันเลี่ยงไม่ได้หรอก โม” พี่เชษฐ์สอนผม
พี่ศักดิ์ก็นั่งอยู่บนแคร่ เอามือประสานท้ายทอยแล้วนอนลงไป สายตาก็จ้องมองอยู่บนขื่อบ้าน ท่าทางพี่ศักดิ์ก็คงไม่อยากกลับเหมือนกัน สักครู่หนึ่ง พี่เชษฐ์ก็พูดขึ้น
“เรากลับได้แล้วล่ะ มืดค่ำขับรถลำบาก” พี่ศักดิ์กับผมได้ยินก็พากันพยักหน้า แล้วขึ้นไปเก็บของข้างบน พอผมบอกแม่ว่าพวกเราจะกลับกันแล้ว แม่ก็จัดของฝาก ผลไม้ ให้เราเกือบเต็มท้ายรถ จัดของเสร็จ ผม พี่เชษฐ์ พี่ศักดิ์ ก็มายืนลาแม่อยู่ข้างๆรถ
“กลับดีๆนะลูกนะ ระวังด้วย แล้ววันหลังมาเที่ยวกันใหม่นะ” แม่ผมอวยพร
“ครับ” ผมพูดแค่นั้น เพราะรู้สึกเหงาๆ ที่จะต้องไกลบ้านอีกครั้ง
“พ่อเชษฐ์ พ่อศักดิ์ ฝากไอ้หนูมันด้วยนะ มันจะเกเรก็กำราบมันก็ได้ ไม่ต้องเกรงใจหรอก” ดูแม่ผมฝากฝังสิ
“ไม่ต้องห่วงครับ คุณอา รับรองผมดูแลอย่างดีเลย คุณกวา ผมไปก่อนนะครับ ไว้วันหลัง ขอจะมารบกวนอีกที” พี่ศักดิ์รับปากแม่ แล้วหันไปลาพี่กวา
“ขอบคุณมากนะครับ คุณอา เดี๋ยวผมจะดูแลโมให้ครับ ไม่ต้องเป็นห่วง ผมขอลาล่ะครับ” พี่เชษฐ์กล่าวลากับแม่ แล้วเราสามคนก็พากันขึ้นรถ ในขณะที่พี่ศักดิ์ขับรถออกไปจากบ้านสวนนั้น ผมได้มองไปยังข้างหลัง ก็เจอแม่กับพี่กวาโบกมือให้พวกผม ก่อนที่ภาพนั้นจะไกลห่างแล้วลับสายตาไปพร้อมกับดวงอาทิตย์ยามเย็น เหมือนมีก้อนอะไรมาจุกกอยู่ที่คอ พอหันกลับมามองพี่เชษฐ์ ก็พบกับสายตาอันอบอุ่นที่ดูเหมือนกับว่า กำลังปลอบใจผมอยู่ แค่นั้นมันก็ทำให้ผมรู้สึกดี และก็พร้อมที่จะสู้ต่อไปกับวันรุ่งขึ้นในเมืองหลวงที่แสนจะวุ่นวายอีกครั้งแล้วล่ะครับ

ผู้เขียน หัวข้อ: นิยายรักสุดซึ้งแฟนผมเป็นตำรวจ... (อ่าน 4145 ครั้ง)

kimhayang

นิยายรักสุดซึ้งแฟนผมเป็นตำรวจ...

kimhayang

Re: นิยายรักสุดซึ้งแฟนผมเป็นตำรวจ...

kimhayang

Re: นิยายรักสุดซึ้งแฟนผมเป็นตำรวจ...

kimhayang

Re: นิยายรักสุดซึ้งแฟนผมเป็นตำรวจ...

kimhayang

Re: นิยายรักสุดซึ้งแฟนผมเป็นตำรวจ...

kimhayang

Re: นิยายรักสุดซึ้งแฟนผมเป็นตำรวจ...

kimhayang

Re: นิยายรักสุดซึ้งแฟนผมเป็นตำรวจ...

kimhayang

Re: นิยายรักสุดซึ้งแฟนผมเป็นตำรวจ...

kimhayang

Re: นิยายรักสุดซึ้งแฟนผมเป็นตำรวจ...

kimhayang

Re: นิยายรักสุดซึ้งแฟนผมเป็นตำรวจ...

kimhayang

Re: นิยายรักสุดซึ้งแฟนผมเป็นตำรวจ...

kimhayang

Re: นิยายรักสุดซึ้งแฟนผมเป็นตำรวจ...

kimhayang

Re: นิยายรักสุดซึ้งแฟนผมเป็นตำรวจ...

kimhayang

Re: นิยายรักสุดซึ้งแฟนผมเป็นตำรวจ...

kimhayang

Re: นิยายรักสุดซึ้งแฟนผมเป็นตำรวจ...