พิมพ์

[>มิน<]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ความลับ(รัก)แบบนี้…ก็มีในโลก

คำว่ารักไร้พรมแดน ไม่สามารถใช้ได้กับกับความรักทุกคู่ ในเมื่อความรักที่ก่อเกิด ไม่ได้สวยงามอย่างที่คิด เป็นดั่งความรักต้องห้าม ไม่อาจจะสมหวัง เมื่อสุดท้ายจุดจบคือ... ความรักต้องห้ามของพี่น้องจะจบอย่างไร


PiZZa Part


“พิซซ่าๆ หนูตื่นรึยังจ๊ะ” มาม๊าของผมยืนเรียกผมอยู่ที่หน้าประตูของห้อง ผมเลยได้แต่เดินงัวเงียลุกไปเปิดประตู เพื่อเผยให้เห็นหญิงสาวหน้าตาใจดี ที่ผมมั่นใจว่าเค้าจะต้องรักผมมากที่สุดในโลกเหมือนที่ผมรักเค้ามากที่สุดในโลกเช่นกันแน่นอน มาม๊ายื่นแก้วน้ำผลไม้สีส้มสดใสให้ผม แม่ผมนี่แหล่ะรู้ใจผมที่สุดในโลกเลย
“ขอบคุณครับมาม๊า”
“เราลืมอะไรไปรึเปล่า”
“ไม่ลืมหรอกครับ” ผมเขย่งตัวหอมแก้มแม่ที่มีหุ่นเหมือนนางแบบ แม่ อ่ะ ขโมยความสูงไปจากผมหมดเลยอ่ะ
“งั้นผมขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะครับ วันนี้เปิดเรียนวันแรกด้วย พิซอยากไปเจอเพื่อนเร็วๆ” แหม พอคิดว่าจะได้ไปเจอกับเพื่อน กับอาจารย์ที่โรงเรียน ที่ผมคิดถึงมาเป็นเวลาหลายเดือน หัวใจมันก็พองโต เหมือนมีดอกไม้บานอยู่ในหัวใจ
“เออ อย่าลืมไปปลุกพี่พาสต้าด้วยล่ะ”
“แต่แม่ครับ”
“ฝากด้วยนะจ๊ะ”แม่ผมเดินลงบันได้โดยที่ไม่หันมามองเสียงที่ผมเรียกเลยซ่ะด้วยซ้ำ หมดกัน ความสุขเมื่อกี้ของผมถูกทำลายลงแล้ว ด้วยแค่ชื่อของคนแค่คนเดียว แต่ในเมื่อมันเป็นคำสั่งของแม่ ผมเลยได้แต่ก้มหน้าและเดินคอตกไปยังห้องที่อยู่ตรงข้ามกับห้องของผม ผมก็ไม่เข้าใจแม่เหมือนกันว่าทำไมห้องก็อยู่ตรงข้ามกันแค่นี้ แม่ถึงได้ไม่ยอมไปปลุกพี่พาสต้าเอง
“ก๊อกๆ” ผมกลั้นใจยกมือขึ้นเคาะประตูไปสองครั้ง แต่ก็ไม่มีเสียงใดๆตอบกลับมา ผมกลืนน้ำลายลงคอก่อนที่จะทำใจกล้าเรียกชื่อบุคคลที่อยู่ในห้องพิศวงนั่น
“พี่พาสต้าครับ เช้าแล้ว ไปเรียนได้แล้วครับ”
“พี่พาสต้า” ไม่มีเสียงตอบกลับมาเช่นเคย ผมเลยลองเอามือหมุนกลอนประตูดู เมื่อประตูไม่ได้ถูกล๊อคผมเลยแง้มประตูออกช้าๆ
“พี่พาสต้า” ผมลองยื่นแค่หน้าเข้าไปและลองเรียกดูอีกรอบ แต่พี่พาสต้าก็ยังนอนไม่ไหวติงอยู่บนเตียง ผมเลยเดินไปที่เตียงช้าๆกลัววามันจะเสียงดังรบกวนคนที่นอนอยู่บนเตียง แต่เอ๊ะ นี่ผมจะมาปลุกพี่พาสต้าไม่ใช่หรอ
“พี่พาสต้า”ผมลองเขย่าตัวของพี่เบาๆ แต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้อะไร สงสัยแบบนี้คงไม่ได้เรียกว่านอนหรอก คงจะต้องเรียกว่าเสียชีวิต
พี่พาสต้าที่นอนเปลือยท่อนบนที่มีผ้าห่มสีเทาสีโปรดที่พี่ชอบพันรอบตัวไว้ ทำให้เสียงหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะอยู่แล้ว ยิ่งรัวดังยิ่งกว่าวงโยฯ เป็นสิบวงมาเล่นรวมกัน  ร่างกายเนียนขาวนั่นทำให้ผมเพ้อ สีผมดำสนิทที่ดูอ่อนนุ่มและเป็นเงา สะกดผมให้ผมอยากที่จะสัมผัสมัน ผมค่อยๆเอื้อมมือจะจับปรอยผมนั่น
“เพี๊ยะ”
“แกจะทำอะไรของแก ฮะ! ไอ้โรคจิต” ผมยังไม่ได้แตะผมนั่นพี่พาสต้าก็ตื่นแล้วเอามือปัดมือผมออกก่อน แถมยังตามด้วยคำด่าแสนแสบของพี่ชายปากเสียคนนี้ของผมอีก
“ป่ะ…เปล่าครับ”
“เปล่าอะไร ก็เห็นอยู่ว่าแกเข้ามาจะจับหน้าฉัน”
“ป่ะ… เปล่า จริงๆนะครับ”
“แล้วใครอนุญาตให้แกเข้ามา”
“คือ ผมมาปลุกพี่น่ะครับ”
“วันหลังไม่ต้องยุ่งนะ แล้วก็ออกไปได้แล้ว”
“ผะ…ผม ฮือๆ ขอโทษครับ” ผมวิ่งออกมาจากห้องของพี่พาสต้า ทำไมนะเค้าถึงได้รังเกลียดผมมากขนาดนั้น ทั้งๆที่เมื่อก่อนเค้าก็เป็นพี่ชายที่แสนดีของผม มันเกิดอะไรขึ้น หรือเวลาได้เปลี่ยนแปลงพี่พาสต้าให้กลายเป็นอีกคนไปแล้ว
*--------------------------------------
   ภายในห้องของชายหนุ่มผู้เป็นพี่ เค้าได้แต่นั่งลูบหน้าตัวเอง ความรู้สึกผิดที่เข้ามาปะทะกับร่างกายช่างหนักหนาและใหญ่หลวง ใช่ว่าเค้าอยากที่จะทำแบบนี้แต่ที่ต้องทำก็เพราะเหตุผลที่เค้าไม่สามารถที่จะบอกใครได้ เด็กหนุ่มนอนหงายอยู่บนเตียงคิดอะไรซักพักก่อนที่จะลุกไปเข้าห้องน้ำ เพื่อเตรียมตัวไปโรงเรียน

*---------------------------------------
“หล่อเหมือนกันนะเราเนี่ย” ผมชมตัวเองอยู่ที่หน้ากระจกหลังจากที่จัดการแต่งตัวให้ตัวเองเสร็จเรียบร้อย ผมนี่ก็หล่อเข้าสโลแกน รูปหล่อ พ่อรวย เรียนเก่ง โทรศัพท์ถ่ายรูปได้ คุคุ เป็นอะไรที่สมบูรณ์แบบจริงๆ พอออกจากห้องผมก็ก้าวลงบันได ไปยังห้องโถงสำหรับทานอาหาร โต๊ะใหญ่ๆ สามารถให้คนนั่งมันได้เป็นสิบๆคน แต่กลับมีแค่แม่ ผม และพี่พาสต้าเท่านั้นในมื้อเช้า เพราะพ่อจะต้องเดินทางไปหลายประเทศ เลยไม่ค่อยได้อยู่บ้าน จึงกลายเป็นว่าทั้งบ้านนี้สมาชิกครอบครัวที่อยู่พร้อมหน้าทานข้าวด้วยกัน ก็มีอยู่แค่สามคนเท่านั้น ตอนนี้แม่กับพี่พาสต้านั่งทานรออยู่แล้ว
“มีอะไรทานมั่งครับมาม๊า” ผมกล่าวถามแม่เมื่อถึงโต๊ะ และเตรียมตัวจะนั่งแล้ว
“ผมไปก่อนนะครับ” ยังไม่ทันได้นั่งเลย รีบไปไหนเนี่ย
“เดี๋ยวซิพี่พาสต้า รอพิซด้วย”
“ไม่ทานอะไรก่อนหรอพิซซ่า”
“ไม่แล้วครับแม่” ผมหยิบขนมปังปิ้งในจานมาอันนึงก่อนที่จะวิ่งไล่ตามพี่พาสต้าไปที่โรงรถ เสียงสตาร์ทรถดังก้องภายในโรงเก็บรถ และแล้วเสียงบิดรถที่ทะยานออกไปหยั่งนอกบ้านก็เงียบลง แล้วทำไมพี่พาสต้าถึงไม่รอผมเนี่ย ใจร้ายที่สุด วันนี้แม่ต้องใช้น้ากานต์ขับรถด้วยซิ ไม่อยากรบกวนแม่ด้วย ผมเลยต้องเดินคอตกเป็นรอบที่สองของวันนี้เพื่อไปยังป้ายรอรถตรงทางเข้าหมู่บ้าน ระยะทางมันไม่ได้ไกลหรอก แต่มันน้อยใจที่มีพี่ชาย พี่ชายก็เพิ่งไม่ได้ คิดแบบนี้ก็ได้แต่เซ็งและน็อยอย่างเดียวเท่านั้น  ผมยืนรอรถที่จะไปหยั่งโรงเรียน แต่ไอ้รถที่ไปโรงเรียนเนี่ยมันคันไหนกันอ่ะ ไม่เคยขึ้นรถไปโรงเรียนซักครั้ง งั้นคันไหนมาคันแรกก็ขึ้นคันนั้นเลยแล้วกันเนาะ












PasTa Part

   ผมนั่งอยู่บนรถมองน้องชายของผมที่ยืนรอรถอยู่ห่างๆ แล้วไม่รู้ว่าเค้าจะขึ้นรถเป็นรึเปล่า รถโดยสารคันนึงที่ไม่ใช่รถโดยสารที่ผ่านโรงเรียนหยุดจอดรับผู้โดยสาร น้องผมก็เตรียมตัวจะขึ้น ผมเลยกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปตรงที่เค้ายืนอยู่
“แกทำอะไรของแก”
“พี่พาสต้า” แล้วจะทำหน้าตกใจเหมือนเห็นผีแบบนั้นทำไมน่ะ
“กำลังจะไปเรียนครับ”
“หรอ”
“พี่พาสต้ายังไม่ไปโรงเรียนอีกหรอครับ” รถโดยสารเคลื่อนตัวออกไปแล้ว
“ยุ่ง เกี่ยวอะไรด้วย” ผมตะคอกใส่น้องชายผมไป พิซซ่าก้มหน้าลงพื้น ผมก็รู้สึกผิดนะแต่จะให้ผมทำยังไงก็ในเมื่อถ้าผมทำดีกับเค้ามันก็จะต้องเกิดเรื่องขึ้น ผมก็ได้แต่ทำแบบนี้และคอยช่วยเค้าห่างๆเท่านั้น ผมเดินออกมาจากป้ายรอรถรถโดยสารที่ผ่านโรงเรียน ก็ขับไปจอดแล้วพิซซ่าก็เดินขึ้นไป อย่างน้อยก็ขึ้นเป็นแล้วล่ะนะ แต่ความเป็นห่วงของผมก็ยังไม่หมดผมเลยแอบตามรถโดยสารไปห่างๆ เพื่อเกิดอะไรขึ้นผมจะได้ไปช่วยพิซซ่าได้ทัน พอรถใกล้ถึงโรงเรียน ผมก็เลยเข้าทางหลังโรงเรียนและรถจอดที่ลานจอดรถ แล้ววิ่งมาที่นั่งที่โต๊ะม้าหินที่ผมนั่งเป็นประจำเพื่อรอเพื่อน เพราะถ้าผมยังไม่มานั่งมันจะผิดสังเกต เพราะผมสมควรที่จะมาถึงก่อนรถโดยสารที่พิซซ่านั่งมา
   เด็กหนุ่มหน้าใสเดินผ่านผมไปหยั่งกลุ่มเพื่อนของเค้า ผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเพื่อนที่เค้าคบถึงได้มีแต่พวกผู้ชายทาปากแบบนั้น มันเลยทำให้เค้าที่เข้าไปอยู่เลยถูกมองแปลกๆไปด้วยว่าเป็นเหมือนเพื่อนๆที่เค้าคบ จนเพื่อนผมถามบ่อยครั้งว่าตกลงน้องผมมันเป็นเหมือนเพื่อนของน้องผมรึเปล่า ผมก็ได้แต่มองเพื่อนตาขวางและก็คงห้ามได้แค่ในกลุ่มผมเท่านั้นที่จะไม่ให้พูดเรื่องนี้
“พี่แกนี่มองกี่ทีก็หล่อนะนังพิซ”
“นั่นซิ น่าจับทำน้ำพริกหนุ่มจ๊าดนัก”
“พี่บ่าวต้องเป็นของน้องนุ้ยคนนี้เท่านั้น”
“เพ้อหลายเด้อ พวกหล่อนนี่ ถ้าหน้าตางามๆอย่างข่อยก็ว่าไปอย่าง” เล่นคบเพื่อนซ่ะครบทุกภาคเลยนะ
แล้วไอ้พวกนี้มันมามองผมทำไมเนี่ย ถึงจะอยู่ไกลแต่รังสีพิศวาสนี่ส่งไอเย็นๆมาถึงตรงที่ผมนั่งเลยแหะ
“อย่าไปยุ่งเลย พี่พาสต้าหน้ากลัวออก เราว่าพวกนายอย่ายุ่งเลยดีกว่า”
“นี่นังพิซฉันเคยบอกแกแล้วไง ว่าอย่ามาเรียกพวกฉันว่านาย รู้ทั้งรู้ว่าพวกฉันออกจะ สุดสวย รวยเสนห์ กิ๊ฟเก๋ น่ารัก ขิขุ อาโนะเน่  กิ๊ฟเก๋ กิ๊ฟกิ๊ว ขนาดนี้ แกต้องเปลี่ยนศัพท์นามใหม่ให้พวกฉันเดี๋ยวนี้”
“งั้นเอาป็นอะไรดีอ่ะ”
“นางฟ้า”
“แม่หญิง”
“น้องนุ้ย”
“คนงาม” อ๊วกๆ เอากระโถนมาให้หน่อย คิดได้ไงแต่ละชื่อที่จะให้เรียก แล้วนั่นพิซซ่าตกลงจะเรียกพวกนั้นว่าแบบนั้นจริงๆหรอ โอ๊ย จะบ้าตาย ตกลง นี่ใช่พิซซ่าที่เป็นที่หนึ่งของระดับชั้นมอสามจริงๆหรอเนี่ย ผมอยากจะบ้า น้องผมไหงถึงยอมคนง่ายแบบนี้
“กิ๊ง ก๊อง กิ๊ง ก๊อง กิ๊ง กอง กิ๊ง กอง” เสียงบอกเวลาเข้าแถวที่ผมคิดว่าเสียงมันโคตรปัญญาอ่อน ดังพร้อมกับเหล่าเพื่อนๆของผมที่มาพอดี งั้นผมขอไปเข้าแถวก่อนนะครับ

   เด็กหนุ่มสองคนซึ่งอยู่โรงเรียนเดียวกัน ยืนเข้าแถวอยู่ตรงหน้าเสาธงเดียวกัน ผู้เป็นพี่ได้แต่แอบมองผู้เป็นน้องอยู่ห่างๆ ในขณะเดียวกันผู้เป็นน้องก็ได้แต่คอยแอบมองพี่ชายของตัวเองเช่นกัน ในเมื่อทั้งสองไม่สามารถบอกความรู้สึกผ่านกันได้ ต่างฝ่ายต่างทำได้เพียงแค่นี้

   ผมมองผ่านหน้าต่างไปหยั่งตึกตรงข้ามทีมีน้องชายของผมเรียนอยู่  ตอนนี้พิซซ่าออกไปทำโจทย์หน้าห้องเรียน และก็คงจะทำได้เพราะเพื่อนๆของเค้าต่างพากันปรบมือ ภูมิใจจริงๆ
“มองสาวที่ไหนวะ”
“หืม!” ผมหันไปมองเพื่อนผมที่ตั้งคำถามทะลุปล้องขึ้นมา เสียอารมณ์จริงๆ
“ก็เห็นแกมองออกไปนอกหน้าต่างตั้งนาน”
“ไม่มีไรหรอกว่ะ แค่เบื่อๆ”
“เออ อย่าให้รู้แล้วกันว่าที่มองอยู่ เป็นน้องต้นน้ำ ไม่งั้นมีเฉือนทิ้ง” น่าน มีการหวงของ โหย น้องต้นน้ำอ่ะ จริงอยู่ที่ ทั้งขาว ทั้งน่ารัก แต่น้องต้นน้ำก็คือเพื่อนที่เป็นน้องแต๋วภาคเหนือของพิซซ่านั่นแหล่ะ ไม่รู้ว่าจะหวงอะไรนักหนา ก็เข้าใจหรอกว่าน้องต้นน้ำคือกองเงินกองทองของมัน แต่ผมก็ไม่มีรสนิยมแบบนี้หรอก
“เลิกห่วงเถอะ ถึงให้ทั้งโลกเหลือแค่น้องต้นน้ำของแกคนเดียวนะ ฉันก็ไม่เอา”
“ให้มันจริงอย่างปากพูดเถอะ”
“เออ” ผมพูดตัดความรำคาญออกไป และหันกลับไปมองตรงห้องของพิซซ่าเหมือนเดิม ทั้งๆที่อยู่โรงเรียนเดียวกัน อยูบ้านเดียวกัน แต่เรากลับเหมือนรู้สึกห่างเหิน เป็นแค่กำแพงๆเดียวที่กั้นเรา กำแพงที่มีชื่อว่า พี่น้อง เท่านั้น ที่ทำให้เราต้องเป็นแบบนี้กำแพงที่หนาจนไม่สามารถที่จะทุบหรือทำลายมันทิ้งได้ และไม่รู้ว่าอีกนานเท่าไหร่ที่กำแพงนี้จะบุบสลายและพังทลายลงมาเอง หรือจนกว่าจะมีคนใดคนนึงต้องตายจากกัน
“ไปไหนต่อดีว่ะ ไอ้พาส”
“ฮะ!”
“นี่แกเป็นอะไรของแก เห็นแกเหม่อตั้งแต่เข้าเรียนแล้วนะ”
“เปล่าๆ คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย เออวะ วันนี้รู้สึกปวดหัวว่ะ คงไปกับพวกแกไม่ได้ โทษทีนะโว้ย”
“โหย ไรว่ะไอ้พาส เบี้ยวทุกงานเลย”
“เออ นั่นดิ” เพื่อนผมเริ่มโวยวายแต่ผมไม่สนหรอกเดินออกมาเลย ก็พิซว่าไม่ได้ไปไหน แล้วก็จะต้องรีบกลับบ้านเลย แล้วจะให้ผมไปเที่ยวเล่น แล้วปล่อยให้น้องกลับบ้านคนเดียวได้ไง
ผมนั่งรอว่าพิซซ่าเมื่อไหร่จะลงจากห้องอาจารย์ที่ปรึกษา แต่ก็ไม่เห็นลงมาซักที จนเห็นเพื่อนของพิซซ่าลงมาผมเลยเดินเข้าไปถาม
“พิซซ่าหล่ะ” หันหน้ามองกันไปมาแล้วหันมามองผม
“กรี๊สสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส” พวกเธอสี่คนส่งเสียงโหยหวญที่เล่นเอาแก้วหูผมอักเสบออกมาเสียงดัง แล้วจะกรี๊ดทำไมเนี่ย
“พิซซ่าถูกอาจารย์ใช้ให้ไปแข่งพูดภาษาอังกฤษ เลยต้องอยู่ซ้อมน่ะค่ะ แต่พิซซ่าบอกว่า ถ้าเจอพี่พาสต้าให้ฟอเก็ทพากลับบ้านได้เลย”
“มั่วขนาด อ้ายพาสอย่าไปเชื่อนังเก็ทหลาย”
“ทำพรื้อ รู้นะว่าแกคิดอะไรนังเก็ท แกจะชวนพี่บ่าวไปเล่นหยับหย๋ง ใช่ม๊าย”
“โอ๊ย บักหมาน้อย พวกนี้แน่ะ ข่อยซิปวดหัวหลาย ในความบ้าผู้ชายของพวกหล่อน” ผมปล่อยให้พวกหล่อนเถียงกันต่อ ผมเดินขึ้นบันไดไปนั่งรออยู่ที่ชั้นสองซึ่งพิซซ่าอยู่ชั้นสาม ซึ่งถ้าพิซซ่าลงมาผมก็จะหนีได้ก่อน ผมนั่งรออยู่ได้ประมาณสิบนาที ผมก็รู้สึกง่วง แล้วสุดท้ายผมก็ต้านทานมันไม่ไหว แล้วหลับลงในที่สุด


   แสงแดดของดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลาลับขอบฟ้า ทำให้ไล่ขับใบหน้าขาวใสดูสวยงาม ของผู้ชายที่นอนหลับอยู่ แล้วมีบุคคลหนึ่งคนนั่งมองอยู่ข้างๆ


PiZZa Part

ผมนั่งมองพี่พาสต้าที่นอนอยู่ รู้สึกดีใจนิดๆที่รู้ว่าพี่พาสต้ามานอนรอผม นี่ก็ทุ่มกว่าๆแล้ว แต่ผมไม่อยากปลุกพี่พาสต้า ผมอยากที่จะมองภาพข้างหน้าผมต่อนานๆ ผมรู้สึกภูมิใจที่พี่ชายของผมเป็นที่หมายตาของใครหลายคน ก็ว่าไม่ได้นี่นาก็พี่ชายผมคนนี้ออกจะหล่อปานเทพบุตรขนาดนี้ แต่ก็น่าแปลกเพราะพี่พาสต้าไม่เคยตกลงคบกับใครซักคน บางคนสวยถึงขนาดเป็นดาวโรงเรียน พี่พาสต้าก็ยังไม่ยอมตกลงคบด้วย ไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลอะไร แต่ถ้าพี่พาสต้ามีแฟน ผมก็คงจะรู้สึกเสียดายพี่ชายผมน่าดู ก็คนมันหวงอ่ะ มีพี่ชายอยู่กับเค้าแค่คนเดียว
“เฮ้ย!” พี่พาสต้าสะดุ้งตื่นขึ้นมา แล้วเฮ้ยเสียงดังเล่นเอาผมใจแป่วเลย
“เปล่านะครับ เปล่าเลย พิซไม่ได้ทำอะไรเลย แค่นั่งเฉยๆ ดูซิ ไกลขนาดนี้จะทำอะไรได้”
“เงียบ!” อุ๊บ ดูเราตลอด ฮือๆ
“นี่กี่โมงแล้ว”
“ทุ่มกว่าๆครับ”
“ลงมานานรึยัง”
“ลงมาตอนหกโมงเย็นน่ะครับ”
“แล้วทำไม ไม่ยอมปลุก”
“ก็ เมื่อเช้าพี่พาสต้าบอกว่าไม่ต้องมายุ่ง”
“เฮ้อออออออ” พี่พาสต้าถอนหายใจยาวๆ นี่ผมไม่ได้กวนนะ แต่พี่เค้าบอกไม่ให้ปลุกอ่ะ ถ้าไปปลุกผมก็จะโดนด่าฟรีน่ะซิ
พี่พาสต้าเดินลงบันไดและหยุดเดินตรงที่พักก่อนที่จะลงบันไดของอีกชั้น
“จะนั่งลากงอกแบบนั้นอีกนานมั๊ย ไม่กลับบบ้านรึไง”
“ครับ” ผมรีบตอบพี่พาสต้าทันที แล้วรีบกระโจนวิ่งลงบันไดตามพี่พาสต้าไป และแล้วความซุ่มซ่ามของผมก็บังเกิดขึ้นเมื่อผมก้าวพลาดแล้วล้มลงร่วงไปหาพี่พาสต้า ร่างขอเราสองคนเลยล้มลง โดยที่มีผมทับพี่พาสต้าอยู่

   สายตาของทั้งคู่จ้องมองผสานกันที่ต่างแฝงด้วยความรู้สึกที่ลึกล้ำ แสงประกายภายในสายตาของทั้งคู่ต่างทำให้ทั้งสองไม่สามารถผละออกจากกันได้ ยังคงมองหน้ากันเนิ่นนาน ราวกับว่า จะอยู่อย่างนั้นตลอดไป

“เอ่อ พิซขอโทษครับ พิซไม่ได้ตั้งใจ”
“ซุ่มซ่าม” พี่พาสต้าลุกปัดเศษฝุ่นที่เกะตามเสื้อผ้าออกและเดินต่อ ผมเดินมองร่างสูงที่เดินนำหน้าผม ทำไมเมื่อผมอยู่ใกล้พี่ชายคนนี้ผมถึงได้รู้สึกแบบนี้นะ ทำไมร่างกายถึงได้ร้อนรุ่ม หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ความรู้สึกแบบนี้คืออะไรกัน
   พี่พาสต้าสตาร์ทรถแล้วส่งหมวกกันน๊อคมาให้ผม
“แล้วของพี่ล่ะครับ”
“ไม่ใส่รำคาญ แล้วก็รีบๆขึ้นมา เดี๋ยวก็ทิ้งไว้นี่ซ่ะหรอก”
“ครับๆ” ผมรีบใส่หมวกกันน๊อคแล้วก้าวขึ้นรถแบบเร็วๆ ก็กลัวถูกทิ้งไว้ที่โรงเรียนอ่ะ ยิ่งได้ข่าวมาอยู่ว่าโรงเรียนตั้งทับป่าช้าเก่า ถึงผมชอบที่จะมีเพื่อนมากๆแต่ถ้าเพื่อนภาคค่ำแบบนี้ผมขอลาล่ะคนนึง รถถูกเคลื่อนออกมาจากโรงเรียน ผมรู้สึกดีแปลกๆทั้งสายลม ทั้งบรรยากาศทำให้ผมหลับโดยไม่รู้ตัว หน้าผมเลยไปซบกับหลังของพี่พาสต้าโดยไม่ได้ตั้งใจ เสียงหัวใจที่ดังออกมามันไม่ใช่แค่ของผม แต่เป็นเสียงหัวใจของพี่พาสต้าด้วยเช่นกัน แต่ผมคิดอะไรได้ไม่นานในที่สุดความง่วงก็ดึงผมเข้าสู่ห้วงนิทรา

   ชายหนุ่มมองหน้าเด็กหนุ่มผ่านทางกระจกหลังเค้าใช้มือซ้ายจับมือของเด็กหนุ่มมากอดที่เอวเค้าไว้เพื่อไม่ให้ตกจากยานพาหนะที่เค้าขับอยู่ สายลมเอื้อนเอ่ยดั่งเป็นบทเพลงแสนหวาน พระจันทร์ที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศส่องแสงแห่งความสุขให้ทอดยาวไปยังถนนที่ทั้งสองอยากจะให้มันไกลและอีกยาวนานกว่าจะถึงจุดหมายปลายทางนั้น



By … paperu

[♂•••♫•UcHiHa◘ChiNNoEKunG•♫•••♂]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

Thxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx.

อ่านะเม้นท์คืนกำลังใจนะคร๊าฟ

รีบๆมาต่อแล้วกัน

[>มิน<]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ใครอ่านแล้วไม่เม้น

ขอให้แฟนทิ้งไม่มีแฟนอีก

หรือไม่ก็ไม่มีเงินใช้ไปตลอดชาติ เพี้ยง!!

[Korn Game]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ก้อ มา ต่อ อีก สิ คับ

เดียว ก้อ มี คน มา เม้ล ให้ อีก อ่ะ แหละ คับ

[kon3333]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาต่อไวๆนะคับ

[>มิน<]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

คลิปเสียงเสร็จแล้วนะแต่ไม่มีใครเม้น

วินเลยไม่ลง

คงไม่โกรธกันนะ

[bunsong]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาอีกนะรออยู่

[>มิน<]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ไม่มีใครเม้น

เดี๋ยววินไม่ลงต่อนะ

แล้วเดี๋ยวจะเอาคลิปเสียงมาลงให้นะเม้นกันเยอะๆล่ะ

ไปล่ะ จุ๊ฟๆ

[RE-BORN]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

สู้ๆ   เราเป็นกำลังใจให้น่ะวิน

[♂•••♫•UcHiHa◘ChiNNoEKunG•♫•••♂]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

เอามาลงอีกนะวิน

เพ่เชื่อว่าเราทำได้ เราเก่งยุแล้น

คนเม็นท์ก้เยอะแล้น

สู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

แล้วแต่งมาให้พวกเราได้อ่านแบบนี้อีกนะคร๊าฟ

ขอกคุงมากคร๊าฟ

[bayongjonha]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

สวัสดีครับ เป็นกำลังใจให้ครับ มาเล่าต่ออีกนะครับ

[nt]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

รีบมาต่อเร็วๆนะ อยากอ่านมาก

[>มิน<]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ใครอยากคุยกับวินก็แอดมานะ

winwinnakub@hotmail.com แอดมานะ

[baikhow]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ก้อไม่เหนมาต่อซะที นานแล้วนะ

[jumkook]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

พี่วินคร้าฟฟฟฟ

ต่อเร้วๆๆนะคับ
ชอบมากมาย

turk_002@hotmail.com

แอดมาคุยกันนะพี่วิน

สู้ๆคร้าฟฟฟ