พิมพ์

[–“ß"½ßÕ®ôñ—"߀"߀®ýÏÏ¡Ûñ]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตอนที่1

ปี พ.ศ.2542 มหาวิทยาลัยรามคำแหง วิทยบริการบางนา วันเปิดเทอม

“เฮ้ย....นิว แกมาถึงนานรึยังวะ”

เพื่อนของผมรีบตะโกนทัก ทันทีที่ผมเดินออกมาจากร้านขายหนังสือหน้ามหาวิทยาลัย

“เออ...ก็นานจนได้หนังสือมาเพียบแล้ว”

ผมยื่นถุงหนังสือในมือชูให้เพื่อนดู แล้วรีบชวนไปทานข้าวกันที่โรงอาหาร

“ในคณะนิติของเราเนี่ย มีเพื่อนมาเรียนเยอะเหมือนกันเนาะ”

เพื่อนผมก็ชวนคุยแก้เก้อในฐานะที่มันมาช้ากว่าเวลานัดมาก

“เยอะเตี่ยแกสิไอ้ภูมิ ทั้งกลุ่มก็มีแค่แกกะเราเนี่ยที่มาลงเรียนนิติ”

ผมก็ตะโกนปาวๆใส่เพื่อนที่ชื่อ ภูมิ เป็นการเบรกมัน

“ก็คนอื่นมันอยากเรียนคณะอื่นนี่หว่า มัวแต่ยอกย้อน ก็ไหนบอกว่าหิวไง เดินบ่นอยู่ได้”

ภูมิพูดแล้วลากให้ผมเดินเร็วขึ้น



ในโรงอาหาร มหาวิทยาลัยรามคำแหง บางนา



หลังจากผมวางกระเป๋าและถุงหนังสือลงที่โต๊ะแล้วก็ฝากให้ ภูมิ

ช่วยเฝ้าของไว้ก่อน ผมก็เดินไปซื้อข้าวกับน้ำดื่ม

ที่หน้าร้านขายข้าวแกง ผมกำลังยืนรอช้อนส้อม ที่แม่ค้าเค้าบอกว่ากำลังล้างอยู่

ผมก็ตักน้ำปลาราดข้าวรอพลางๆ


“โทษครับ ขอช้อนหน่อยครับ” เสียงผู้ชายคนนึงดังขึ้นข้างๆตัวผม

ผมก็คิดในใจว่า ‘บ้าเปล่าวะ! แม่ค้าเพิ่งบอกให้รอตะกี้’

“รอก่อนๆ ยังล้างไม่เสร็จเลย ไปเอาร้านอื่นก่อนไป”

แม่ค้าทำเสียงรำคาญใส่ เฮ้อ...ไปเอาที่ร้านอื่นก็ได้


ผมก็เลยเดินออกจากร้านที่ซื้อข้าวเมื่อครู่ ไปหาช้อนส้อมร้านอื่น

แต่คิดดูอีกทีไปซื้อน้ำผลไม้ปั่นก่อนดีกว่า

แล้วผมก็เดินไปที่โต๊ะป่านนี้ ภูมิ ก็คงหิวแย่แล้วเหมือนกัน

เพราะต้องรอผมที่เสียเวลารอช้อนส้อมอยู่หน้าร้าน

ขายข้าวแกงตั้งนาน กลับมาถึงที่โต๊ะปรากฏว่า

ภูมิ กะลังนั่งมองจานข้าวอยู่ ด้วยสีหน้าเซ็งๆ ผมก็ขอโทษขอโพย

ที่ให้มันรอช้า คงหิวแย่เลยเนาะ ที่ไหนได้ มันบอกว่ามันไม่ได้รอผมหรอก

แต่มันเซ็งที่ไปซื้อข้าวแล้วโดนตัดหน้า

มีคนหยิบช้อนส้อมไปก่อนมันทั้งที่นายนั่นก็ไม่ได้ซื้อข้าวที่ร้านเดียวกับเพื่อนผมซักหน่อย

ผมก็เลยบอกว่าผมก็ไม่มี

ช้อนส้อมเหมือนกัน งั้นผมไปซื้อน้ำให้ละกัน

ให้ภูมินั่งรอแป๊บนึงแล้วผมจะไปเอาช้อนส้อมมาให้ด้วย

แต่ภูมิก็เหมือนสำนึกได้ว่ามันเป็นฝ่ายมาช้าเอง มันเลยลุกไปซื้อเอง

แล้วก็บอกว่าจะเอาช้อนส้อมมาเผื่อ

ภูมิ ลุกไปซื้อน้ำได้แป๊บเดียวผมก็เห็นนายทึ่มที่ไปขอช้อนส้อมแม่ค้าเมื่อตะกี้

เดินมาพร้อมกับถือจานข้าว

และแก้วน้ำของเค้ามาด้วย เอ...นายนั่นมีช้อนส้อมนี่นา

แสดงว่าเค้าล้างเสร็จแล้วล่ะสิ รู้งี้ผมรอดีกว่า

“อ่ะ...เราเอามาให้ ยังไม่มีช้อนส้อมใช่ป่ะ”

ผมหันไปตามเสียงที่เรียกอยู่ข้างๆตัว หลังจากที่กำลังหันไปอีกทางมองหาภูมิ

“เอ้า! นายเองเหรอ นี่ยืนรอจนแม่ค้าใจอ่อนให้ช้อนมาเลยรึไง”

ผมถามนายนั่น...นายทึ่มคนเดิมที่เดินมาทางนี้ตะกี้นั่นล่ะ

“เปล่า เราไปเอามาจากร้านอื่น นี่เหลือแค่2คู่เท่านั้นนะ

เลยหยิบมาเผื่อคิดว่านายคงยังไม่มีช้อนส้อม”

เค้าพูดแล้วยื่นให้ ตอนนั้นผมก็อดคิดไม่ได้ว่า รึจะเป็นนายทึ่มคนนี้ที่ ภูมิ

เล่าว่าเป็นคนตัดหน้าแย่งช้อนส้อมไปก่อน

“ขอบคุณ นี่เพื่อนเราก็กำลังไปเอามาให้เหมือนกัน แต่ไม่เป็นไรมี2อันดีกว่าไม่มีเลย 555”

ผมยิ้มและรับช้อนส้อมเอาไว้ คิดอยู่เหมือนกันว่าการมีเพื่อนใหม่ก็คงจะดีเหมือนกันแฮะ

“เราไปก่อนนะ เออ...เรียนคณะอะไรล่ะ”

นายทึ่ม ถามผมแต่สายตามองไปอีกทางหนึ่งเพื่อหาโต๊ะนั่งกินข้าวซึ่งเริ่มเต็มแล้ว

“นิติฯ แล้วนายล่ะ”

ผมถามพอเป็นพิธี แต่แทนที่นายทึ่มจะตอบผมซะก่อน

กลับเดินตัวปลิวออกไปเฉยเลย ไร้มารยาทชะมัด

เพื่อนผมกลับมาที่โต๊ะ อีกครั้งพร้อมกับช้อนส้อมและเอามาเผื่อผมด้วย

แต่เมื่อเห็นว่าผมมีช้อนส้อมอยู่แล้ว

ก็แซวว่าไปฉกของใครมาได้ล่ะ

ผมก็บอกว่าไม่รู้ใครเหมือนกันแต่ซื้อข้าวร้านเดียวกัน

เดินผ่านมาก็เลยแวะเอามาให้

ภูมิ ก็เฉยๆก้มหน้าก้มตาตักข้าวใส่ปาก

ผมก็รีบกินเหมือนกันเพราะจะถึงเวลาเรียนวิชาแรกของวันเปิดเทอมแล้ว



เริ่มแรกเป็นไงมั่งอะ

[–“ß"½ßÕ®ôñ—"߀"߀®ýÏÏ¡Ûñ]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตอนที่2

ที่ห้องเรียนวิชาแรก TH101มหาวิทยาลัยรามคำแหง บางนา

ผม กับ ภูมิ เดินเข้ามาจับจองที่นั่งซึ่งเป็นวิชาพื้นฐานของหลายคณะ

ซึ่งก็จะมีเพื่อนเก่าๆสมัยมัธยมที่พากันมาเรียน

ต่อรามด้วยกัน แต่แยกย้ายกันไปเรียนคณะต่างๆ
 
เช่น มนุษยศาสตร์ รัฐศาสตร์ ก็มาเจอกันที่ห้องเรียนในวิชาแรก

ของวันเปิดเทอมด้วย เพื่อนที่มาถึงห้องเรียนก่อนก็จองที่นั่งไว้ให้แล้ว

ซึ่งตลอดชั่วโมงแรกที่เรียนนั้น ผมและเพื่อนๆ

ก็นั่งหัวเราะกันไปทั้งคาบ คงเพราะการสอนที่สนุกและ อาจเป็นเพราะว่า

กลุ่มของเราเป็นกลุ่มที่มีคนเยอะด้วยมั้ง

ก่อนที่จะเลิกเรียนอาจารย์บอกให้ห้องของเราส่งรายชื่อมาให้อาจารย์ด้วย

เพราะคราวหน้าจะได้เช็คดูว่าจะมีนักศึกษาคนเดิมๆมาเข้าเรียนหรือเปล่า

อาจารย์บอกว่า วันแรกๆก็มาเรียนเยอะแบบนี้แหล่ะ

แต่พอชั่วโมงต่อไปก็เริ่มหายหน้ากันไปแล้ว

อาจารย์ส่งกระดาษ A4 มาให้ผม เดินไปขอรายชื่อเพื่อนๆในห้อง

ให้เขียนชื่อ-นามสกุล รหัสนักศึกษา คณะ สาขา ลงไป

ผมก็เขียนแล้วยื่นให้เพื่อนที่นั่งถัดไปจากผมแต่อาจารย์ก็บอกว่า

“ครูให้เดินไปขอค่ะ ไม่ใช่ส่งต่อเป็นจดหมายลูกโซ่” แป่ว!!

เพื่อนๆหัวเราะกันครืนเลย แต่นั่นก็ทำให้ผมกลายเป็นที่รู้จักของเพื่อนๆร่วมห้องเรียนตั้งแต่วันแรก


“ชื่อ นรัตถกร เหรอ”

คนที่ก้มหน้าก้มตาเขียนอยู่ ถามขึ้นมาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

“รู้ได้ไง”

ผมงงจริงๆนะ ก็เลยถามไปอย่างนั้น มาคิดทีหลังสู้บอกว่าไม่ใช่จะดีกว่า

ตอบแบบนี้เท่ากับยอมรับชื่อตัวเองน่ะสิ

“ก็เห็นเป็นชื่อแรก เมื่อกี้อาจารย์ให้นายเขียนก่อนนี่นา ก็เดาดูไง”

นายทึ่ม...นายทึ่มจริงๆด้วย เค้าตอบขณะยื่นกระดาษให้

ผมไม่ได้ต่อปากต่อคำอะไรกะนายทึ่มนั่น

เพราะอาจารย์กำลังรอรายชื่ออยู่ และนายทึ่ม ก็เป็นคนสุดท้ายแล้ว

ที่ต้องลงชื่อ ผมรีบเดินกลับมาด้านหน้าห้อง

ยื่นกระดาษรายชื่อให้อาจารย์ ก่อนที่ตัวผมเองจะนั่งลงแล้วรอฟัง

อาจารย์ขานชื่อทบทวนซ้ำ อาจารย์บอกว่าจะเรียกชื่อ

แล้วให้ยกมือ ซึ่งก็ไล่รายชื่อไปเรื่อยๆ ผมก็นึกว่าจะเอาคืน

ให้ได้เลย อยากมาอวดเก่งเดาชื่อผม ผมก็รอสิ

ว่าคนสุดท้ายที่ถูกเรียกน่ะ ชื่ออะไร ก็ไล่รายชื่อไป แต่ประทานโทษ!

วันนั้นทั้งห้องนั่งเรียนกัน40คน ผมรอจนง่วง

ระหว่างเรียกชื่อ อาจารย์ก็ชวนเพื่อนๆคุยไปด้วย เช่น ถามภูมิลำเนา

โรงเรียนเก่า ผมก็เลยแทบจะไม่ทันได้ตั้งตัวว่าตอนนี้อาจารย์เรียกชื่อคนที่เท่าไหร่แล้ว

จนกระทั่งได้ยินเสียงอาจารย์ บอกว่า “ครบแล้วนะคะ หวังว่าครั้งหน้าจะเจอพวกคุณอีก”

อ้าว...แล้วนายทึ่มนั่นชื่ออะไรล่ะเนี่ย?

ผมได้สติก็ช้าไปแล้วเพราะอาจารย์และเพื่อนๆก็พากันออกจากห้องไปแล้ว

รวมทั้งนายทึ่มจอมสอดรู้สอดเห็นนั่นด้วย เจ็บใจนัก ปล่อยให้มารู้เรื่องของเราตั้ง2อย่างแล้ว

แต่ผมสิยังไม่รู้จักนายนั่นเลย คนอะไรน่ะ มาถามว่าเราอยู่คณะอะไร มาอวดเก่งเดาชื่อเรา

เฮ้อ...ช่างเหอะ คราวหน้าอาจไม่เจอกันแล้วก็ได้อย่าสนใจเลย

[NACK_06]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

สนุกมากคับ

รีบมาต่อนร้า

[tanghiting]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาต่ออีกนะ อยากอ่านคร๊าฟ หนุกดี

[JI2usputinY]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

นุกดีคัฟมาต่อไวไวนะคัฟอย่าค้างนานนะ อิอิ

[–“ß"½ßÕ®ôñ—"߀"߀®ýÏÏ¡Ûñ]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตอนที่3

เปิดเทอมวันแรก

วันนี้เป็นวันแรกของการเปิดเทอม ดังนั้นการเรียนของผมจึงเต็มตลอดทั้งวัน

หลังจากวิชาแรกจบลง ผมกับเพื่อน

ทั้งกลุ่มก็ยกขบวนกันไปที่อาคารชั้นเดียวซึ่งอยู่อีกฟากหนึ่ง

ก็ต้องเดินลัดเลาะจากตึกเดิมไปที่ตึกเรียนในวิชาที่2

ซึ่งพวกเรากำลังจะไปเข้าเรียนวิชา EN101 เพื่อนของผมส่วนใหญ่เก่งภาษากัน

เนื่องจากพวกเราจบมาจากโรงเรียนชายล้วนที่มีหลักสูตร “ศิลป์-ฝรั่งเศส”

แต่ก็ใช่ว่าเราจะเก่งกันทั้งกลุ่ม เพื่อนคนที่ไม่เก่งก็เลยบอกว่าขอไปนั่งหลังห้อง

กลัวว่าถ้าเสนอหน้าให้อาจารย์เห็น จะเป็นที่โปรดปรานและ

อาจจะถูกเรียกทดสอบภาษาอังกฤษเบื้องต้นก็เป็นได้

แต่เสียงส่วนใหญ่ก็ยังเลือกที่นั่งด้านหน้าอยู่ดี



เพื่อนของผมคนที่เสนอความเห็นว่าอยากเป็นเด็กหลังห้องสำหรับวิชานี้

ก็เลยมาบอกผมซึ่งค่อนข้างใจง่าย

เอ๊ย!ไม่ใช่ครับ ซึ่งเป็นคนใจอ่อนกับเพื่อนกับฝูงว่าให้ไปนั่งเป็นเพื่อนมันหน่อย

ผมก็เห็นว่าท่าทางเพื่อนคนอื่นคงไม่ยอมย้ายมานั่งกับมันด้วยแน่ๆ

ผมก็เลยตามใจเพื่อน(อีกแล้ว) แต่ผมก็บอกว่านั่งแค่แถวกลางๆก็พอนะ

คือว่าผมสายตาสั้นแล้วตอนนั้นก็ยังใส่คอนแทคเลนส์ไม่เป็นด้วย

ก็เดินเป็นเด็กเรียนแว่นหนากันไป(จริงๆแล้วสายตาสั้นเพราะดูละครไม่ใช่อ่านหนังสือหรอกนะ)



อาจารย์เข้าสอนเร็วและพูดเร็วมากๆ เพื่อนผมออกแนวตั้งตัวไม่ติด

ตอนที่อาจารย์ให้ลุกขึ้นแนะนำตัวกันเป็นภาษาอังกฤษ

เพราะฉะนั้นเมื่ออาจารย์เห็นท่าทีเอ๋อๆของเพื่อนผม ก็เลยบอกให้ผ่านไปก่อน

แล้วให้ผมซึ่งนั่งถัดมาลุกขึ้นแนะนำตัว ผมก็แนะนำตัวเป็นภาษาอังกฤษ (อย่างง่ายและอย่างย่อที่สุด555)

อาจารย์ถามว่าเรียนคณะอะไร ผมก็ตอบว่าไปว่าเรียนคณะนิติศาสตร์ครับ

อาจารย์เลยแนะนำผมว่า น่าจะลงวิชาภาษาฝรั่งเศสมากกว่าภาษาอังกฤษนะ

เพราะว่าวิชาฝรั่งเศสแยกเพศวัตถุ สิ่งของ เป็นชาย-หญิง

ซึ่งเป็นภาษาสากลทางกฎหมายด้วย

ผมก็เลยบอกว่าเคยเรียนมาแล้วตอนสมัยม.ปลายอาจารย์เลยให้พูดให้ฟัง



“Je m'apple narattakorn” นั่นคือประโยคตัวอย่างของผม

และเมื่อผมพูดจบอาจารย์ถามว่า “แค่นี้เหรอลูก 3ปีแค่นี้ใช่มั้ย งั้นเรียนภาษาอังกฤษต่อไป”

เพื่อนก็ฮาสิครับ ตอนนั้นใจผมคิดว่าไอ้คนที่มันเก่งๆ

อาจารย์ก็ดันไม่ไปถามเรื่องฝรั่งเศสไม่ให้มันพูด

ผมน่ะแค่จบมาได้ก็นับเป็นวาสนาแล้วครับพี่น้องครับ

แต่ถึงยังงั้นผมก็ไม่ได้รู้สึกอายหรือเคืองหรอกนะ

ก็ยังรู้สึกขำไปด้วยเพราะอาจารย์เป็นคนสนุกสนาน

สอนแบบไม่เครียดและประชดแบบน่ารักๆไม่ได้ว่ารุนแรง

จนกระทั่งอาจารย์บอกให้คนต่อไปลุกขึ้นแนะนำตัว

ก็ได้ยินเสียงถามอาจารย์กลับมาว่า



“ภาษาอังกฤษหรือฝรั่งเศสครับอาจารย์” ผมหันไปดูเพราะรู้สึกหมั่นไส้

...หึหึหึ... นายทึ่มคนเดิม มันจะจองล้างจองผลาญผมไปถึงไหนกันเนี่ย

แทนที่จะนั่งแถวเดียวกันก็ไม่นั่งหรอก

(ผมจะได้รู้ว่ามีนายทึ่มสะกดรอยตาม) นู่น....ครับ นั่งอยู่แถวหลังของผม

แต่ถัดจากผมซึ่งเป็นโต๊ะเลคเชอร์ตัว

สุดท้าย พอเค้าเห็นผมหันไปมองก็หันมายิ้มให้

ผมว่าเค้ายิ้มแบบสุภาพนะแต่ก็อดหมั่นไส้ไม่ได้อยู่ดี



“ภาษอังกฤษเถอะค่ะ ภาษาฝรั่งเศสคุณเก็บไปพูดกับเพื่อนแค่2คนก็แล้วกัน”

เพื่อนทั้งห้องก็ฮาอีก สมน้ำหน้า อยากทำเป็นอวดเก่งดีนัก

หลังจากนั้น...นายทึ่มก็แนะนำตัวให้อาจารย์ได้รู้จักเป็นภาษอังกฤษ

ผมว่าผมได้ยินเค้าพูดช้าและชัดว่า “I'm Tayavat”

ใช่แล้ว...นายทึ่ม นายทยาวัติ ผมรีบจำไว้ทันทีเลยล่ะ

ถือว่าหายกัน รู้เขารู้เรารบร้อยชนะร้อย

หลังจากทานข้าวเที่ยงกับเพื่อนๆแล้ว

เพื่อนของผมที่อยู่คณะอื่นบอกว่าจะไม่เข้าเรียนวิชาคาบบ่าย

ก็เลยนัดแนะกันว่าตอนบ่ายจะไม่เข้าเรียน

จะไปเดินสยาม ทำให้แต่ละคนรีบทานข้าวกันอย่างรวดเร็ว

เพราะกว่าจะออกจากบางนาเดินทางไปถึงสยามก็ใช้เวลานานมากอยู่แล้ว

แต่ผมไม่ไปกับเพื่อนเพราะนัดกับผู้หญิงอีก2คน

เป็นเพื่อนต่างโรงเรียนเป็นว่าจะกลับพร้อมกันตอนเลิกเรียน

เนื่องจากเรากลับไปทางลาดพร้าวเหมือนกันทั้ง3คน

ดังนั้น วิชาในคาบบ่ายผมต้องนั่งเรียนอยู่คนเดียว

เพราะไอ้ภูมิเพื่อนที่เรียนคณะเดียวกันก็โดดไปเดินสยามด้วย

[NACK_06]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาต่ออีกนร้าคับ

[หั ว ใ จ มี เ พี ย ง ด ว ง เ ดี ย ว ♥]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

เป็นกำลังใจให้ คร๊าฟ เพ่ ซิก......

[–“ß"½ßÕ®ôñ—"߀"߀®ýÏÏ¡Ûñ]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตอนที่4
เพื่อนใหม่ คือ นายทึ่ม


เนื่องจากเพื่อนๆกลับไปกันหมดแล้ว และเพื่อนผู้หญิงอีก2คนก็ยังเรียนอยู่


ผมก็เลยไม่มีเพื่อนอยู่ด้วยซักคน


เริ่มเหงาๆเหมือนกันนะ ยังคิดอยู่เลยว่าดีนะเนี่ยที่ตอนอยู่ในแก๊ง


พวกผมไม่ไปกวนประสาทใครเค้าเข้า ไม่อย่างนั้น


ตอนอยู่เดี่ยวๆอาจโดนเขม่นก็ได้ จะว่าไปก็คิดถึงนายทึ่มนั่นเหมือนกัน


ดูท่าทางจะไม่มีคนคบแฮะ ไม่รู้ว่าไม่มีเพื่อนมาเรียนด้วย หรือเปล่า


แต่เค้าก็คงเหงาๆเหมือนผมตอนที่เพื่อนทิ้งไปเดินสยามกันหมดแบบเวลานี้ก็เป็นได้


ผมเดินไปนั่งอ่านหนังสือที่ซื้อมาจากร้านหน้ามหหาวิทยาลัยเมื่อเช้านี้


ผมเริ่มเปิดอ่านไปได้ซักพักหนึ่ง ก็มีคนมานั่งฝั่งตรงข้ามของโต๊ะ


ผมเงยหน้าจากหนังสือ เลื่อนแว่นตาให้กระชับนิดหน่อย ก็เห็นถนัดเลยว่าเป็น


นายทึ่ม.... อืม... นาย ทยาวัติ ตัวจองล้างจองผลาญผมตั้งแต่เช้านี่เอง





“ขอโทษครับ ขอยืมปากกาหน่อย”


นายทยาวัติ ยิ้มให้หลังจากขอยืมปากกาจากผม


“มาเรียนทำไมไม่พกปากกาล่ะ”


ผมต่อว่าแล้วยื่นปากกาให้


จากนั้นก็พูดต่อไปหลังจากนึกได้ว่าเค้าก็มีปากกานี่นา


“แล้วที่เขียนเมื่อเช้าล่ะหายเหรอ”


“อืม...ทำหายตอนไปกินข้าว เหน็บไว้ที่กระเป๋าเสื้อไม่รู้หล่นตอนไหน”


นายทยาวัติ อธิบายซะยืดยาวแล้วคืนปากกาให้ผม


“เอ้า...คืนมาตอนนี้จะเอาปากกาที่ไหนใช้ล่ะ”


ผมถามเพราะสงสัย หรือว่าจะโดดเรียนเหมือนเพื่อนผมซะล่ะมั้ง


“ไม่ต้องเป็นห่วง เดี๋ยวเราจะเดินไปซื้อก่อนเข้าเรียน”


เค้าตอบแล้วยิ้มสุภาพ(อีกแล้ว) แต่อยากบอกเค้าว่า ไม่ได้เป็นห่วงโว้ย สงสัยตะหากเล่านายทึ่ม


“ไม่ต้องหรอก เอาไปใช้ก็ได้ เราพกมาเยอะ”


ทำเป็นโชว์powรวยซื้อใหม่ เหอ เหอ เหอ ผมก็โชว์powน้ำใจให้เห็นๆกันไป


“ขอบคุณครับ”


พูดจบแล้วก็เปิดกระเป๋าแล้วเอาปากกาใส่ลงไป ท่าทางรีบเก็บน่าดู


สงสัยไม่อยากเสียตังซื้อใหม่ล่ะสิ ไอ้งกเอ้ย....


“เรียนคณะอะไรเหรอ”


ผมเป็นฝ่ายถามมั่ง เพราะเค้ารู้จักผมหลายเรื่องแล้วแต่ผมยังไม่รู้จักอะไรเลยนอกจากชื่อของนายทึ่ม


“นิติศาสตร์เหมือนนิว”


สิ้นเสียงตอบ ผมก็ชะงักไปเลย 1.มันเรียนคณะเดียวกับผมเหรอเนี่ย 2.มันรู้ชื่อเล่นผมได้ยังไง


แต่เค้าก็คงดูสีหน้าที่สงสัยๆของผมออกมั้งเลยพูดต่อไปว่า...


“ชื่อนิวใช่ป่ะครับ เราเห็นเพื่อนคนอื่นเรียก เราขอเรียกแบบนี้นะ ดูสนิทกันดีอ่ะ”


“เอ้อ... เราชื่อเทคนะ แล้วเพื่อนที่มาเป็นกลุ่มล่ะไปไหนหมดแล้ว” นายทึ่มรีบแนะนำตัวอีกที


“ไปสยาม” ผมตอบไปแค่นั้น


และเริ่มคิดว่า นายเนี่ยท่าทางจะไม่ได้ทึ่มเหมือนที่คิดไว้ซะแล้วสิ ช่างสู่รู้ไปซะทุกเรื่อง


“ทำไมมีเพื่อนเร็วจัง หรือว่าให้ปากกาเค้าคนละอันล่ะ”


เทค ถามผมอย่างต่อเนื่องแล้วก็ยิ้ม แต่คราวนี้มันยิ้มกวนผมว่าผมเห็นสีหน้า กวนประสาทนั้นนะ


“เปล่า เพื่อนตั้งแต่มัธยมน่ะ เอนท์ไม่ติดยกชั้นเลย ก็เลยมาเรียนที่นี่ไง” ผมก็ตอบไปงั้นๆ


“เก่งฝรั่งเศส ไม่น่าจะเอนท์ไม่ติดนะ”


โอ้ว......สาบาน ผมสาบานได้ว่าแววตาและสีหน้าของ นายเทค มันกวนประสาทจริงๆครับท่านผู้อ่าน


“อ๋อ...ที่เราพูดตะกี้น่ะเหรอ ก็พูดได้แค่นั้นไง 3ปีได้แค่นั้น เก่งมั้ยล่ะ”


ผมตอบประชดไปซะเลย


“ขอโทษครับ เราพูดเล่น โกรธรึเปล่า”


เอ้า....เปลี่ยนอารมณ์เร็วชะมัดเลย ตอนนี้สีหน้ามันสลดๆชอบกลแฮะ


“เปล่าๆ เราไม่ใช่คนที่โกรธใครง่ายๆหรอก ก็แค่ประชดน่ะ ไปเรียนกันเหอะ อีก5นาทีเอง”


ผมอธิบายแล้วก็ลุกขึ้นเดินนำไปที่ห้องเรียน โดยมีนายเทค เดินตามติดและนั่งที่โต๊ะข้างๆผม


ตลอดชั่วโมงเค้าก็ไม่วุ่นวายอะไรอีก ผมก็ยังงงว่านี่ถือว่าผมมีเพื่อนใหม่แล้วใช่มั้ย?

[–“ß"½ßÕ®ôñ—"߀"߀®ýÏÏ¡Ûñ]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตอนที่5
1เทอมผ่านไป กับ การมีเพื่อนใหม่ และกลุ่มเพื่อนที่ใหญ่ขึ้น



นับตั้งแต่ที่ได้รู้จักเพื่อนใหม่ที่ชื่อว่า เทค


ผมก็ได้รู้ว่าการเปิดโอกาสที่จะมีเพื่อนใหม่นั้น นับว่าเป็นเรื่องที่ดีไม่น้อยเลย


โดยเฉพาะการเรียนที่รามคำแหง เพราะว่า การที่เราไม่มีเพื่อนไว้เยอะๆ


ก็ทำให้เราสามารถมาเรียนได้ทุกวันด้วยความสนุกสนาน



มีเพื่อนคุยตอนพักเที่ยง มีเพื่อนเดินทางกลับพร้อมกัน แล้วการมีเพื่อนที่มักจะทำตัวเป็นภาระ


ให้เราอย่างต่อเนื่อง เช่น นายเทค ด้วยแล้วบางครั้งก็มีประโยชน์เหมือนกันนะเนี่ย


โดยเฉพาะช่วงใกล้สอบของผมเพราะถ้าจะว่ากันไป


การที่ต้องคอยติวคอยสอนให้เทคในวิชาที่เทคยังไม่เข้าใจมากนักก็เป็นการทบทวนความรู้


ของตัวผมเองด้วย ขอบใจว่ะเพื่อน


มาถึงวันนี้พวกเราเหล่า Freshy ผ่านการใช้ชีวิตนักศึกษามาแล้ว1เทอม


ก็เป็นเวลามากพอที่เทคจะสนิทสนมกับเพื่อนๆของผม


ทั้งเพื่อนจากโรงเรียนชายล้วนและเพื่อนผู้หญิงจากต่างโรงเรียนที่ค่อยๆมาสนิทกันมากขึ้นๆ


ในช่วง 2-3สัปดาห์แรก ของการใช้ชีวิตนักศึกษาปี1ของพวกเราทั้งหลาย





1เทอมที่ผ่านมา ทุกครั้งที่ผมเข้าเรียนจะเจอ เทค มานั่งเรียนอยู่ด้วยเสมอๆ


ช่วงแรกๆที่เพื่อนในกลุ่มของผมมานั่งอยู่ด้วย เทค


จะถอยไปนั่งข้างหลังแล้วเวลาก็ผ่านไปจาก 1วัน เป็น1เดือน ถึง1เทอม


จากการที่มีนักศึกษามานั่งเรียนกันอย่างคับคั่งเต็มห้อง


อย่างวันเปิดเทอมวันแรกก็กลายเป็นแทบจะนับคนได้เลยทีเดียว


กรณีเด็กหาย(แต่ไม่ต้องแจ้งความเพราะมันตั้งใจโดดเรียนหายตัวไปเอง)แบบนี้


ระบาดมาถึงเพื่อนๆกลุ่มผมด้วย


เริ่มหายไปทีละคนสองคน เพื่อนๆมักให้เหตุผลว่า


วิชาพื้นฐานไม่ยากมากนักแล้วอีกอย่างต้องมาเรียนไกล


ก็เลยจะซื้อ Sheet สรุป และแนวข้อสอบ จากหน้ารามฯมาทำเองที่บ้าน(ซึ่งมันก็จริงแหล่ะ)


แต่จะด้วยเหตุผลอะไรก็ตามแต่ ผมยังคงมานั่งเรียนอย่างสม่ำเสมอ


อาจเพราะอยู่ที่อพาร์ทเม้นท์คนเดียวก็เหงาๆ


อย่างน้อยมาเรียนก็ยังได้เจอเพื่อนบ้างซึ่งเพื่อนที่ผมเจออย่างสม่ำเสมอ


ก็คือ นายเทค นายทึ่มคนเดิมที่ยังคงมา


นั่งเรียนเป็นเพื่อนผมตั้งแต่วันแรก จนถึงวันที่เพื่อนคนอื่นถอดใจหายหน้าไปกันหมด


มาจนถึงตอนนี้ผมไม่เห็นว่า เทค เป็นนายทึ่มอีกต่อไปแล้ว


แต่ผมเห็นเค้าเป็นเพื่อนของผม หลายครั้งเค้าก็ดูแลผม


เช่น ช่วยถือของ ซื้อข้าวซื้อน้ำให้ตอนมื้อเที่ยง


รวมทั้งช่วงที่ผมป่วยเทคก็ยังพาไปหาหมอด้วย


หลายครั้งผมก็ตอบแทนน้ำใจของเค้า ด้วยการช่วยติวให้บางวิชา


หรือบางทีก็ไปดูหนังเป็นเพื่อนเค้าบ้าง


การได้เจอกันบ่อยๆผมได้ก็รู้จักเค้ามากขึ้น และนั่นก็ทำให้ผมได้รู้ว่า


เทค มีแง่มุมอะไรหลายอย่างที่ผมเพิ่งจะรู้


และผมเชื่อว่า เทค ได้เปิดเผยตัวตนของเค้าให้ผมได้รู้มากกว่าเพื่อนคนอื่นๆเลยทีเดียว


ผมแน่ใจว่า เทค จะเป็นเพื่อนที่ดีมากสำหรับผม


และยิ่งรู้จักกันนานวันขึ้นผมยิ่งแน่ใจว่าความสัมพันธ์ของเรา


จะเป็นเพื่อนกันไปตลอด แต่ความแน่ใจในเรื่องนี้กลับผิดไปจากความจริง


 ที่มันค่อยๆก่อตัวขึ้นในใจของเทค และ กำลังจะมีผลต่อความสัมพันธ์


ในความเป็นเพื่อนของเราทั้งสองคน ในเวลานับจากนี้ไม่นานเลย

[–“ß"½ßÕ®ôñ—"߀"߀®ýÏÏ¡Ûñ]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตอนที่6
วันสอบเสร็จวันสุดท้าย


“เฮ้อ...สอบเสร็จซะทีเนอะ เครียดกันมาเป็นเดือนๆเลย”


เทค หันมาพูดหลังจากยืนบิดขี้เกียจอยู่ที่บันไดขั้นสุดท้ายของตึก


“ช่ายยยยย โดยเฉพาะช่วงก่อนสอบนะ เราเนื้อยเหนื่อยรู้ป่ะเทค”


ผมเดินตามหลังเทคมาหยุดยืนที่บันไดขั้นเดียวกันแต่ต้องเงยหน้าขึ้นพูดกับเทค


“เหนื่อยเพราะนิวต้องมาติวให้เราใช่ป่ะ เอาน่า...เดี๋ยวจะเลี้ยงตอบแทนนะ”


เทค หันมายิ้มให้ผมแล้วเอาSheetสรุปเคาะที่ไหล่ของผม


“ให้ผลสอบออกมาก่อนเหอะ ถ้าไม่ผ่านขึ้นมาเราขี้เกียจไปเลี้ยงคืนแกอีก”


ผมเอาสมุดที่ถืออยู่เขี่ยมือเทคออกจากไหล่แล้วเดินลิ่วๆไปทางโรงอาหาร


“เฮ้ย...เดินเอื่อยอยู่ได้ ป่านนี้พวกมันหิวแย่แล้วแก”


ผมหันไปเห็นเทคเดินช้าๆขณะที่ผมเดินเข้ามาในโรงอาหาร


ก็เลยตรงไปจับมือเทคลากให้เดินเร็วทันใจ


“พวกแกทำไมเพิ่งมาถึงวะ”


ต๋อม เพื่อนผู้หญิงที่มาจากโรงเรียนอื่นแต่กลายมาเป็นเพื่อนสนิทในกลุ่ม


รีบทักขึ้นทันทีที่ผมกับเทคเดินมาถึงโต๊ะ


“นิวทำข้อสอบช้าอ่ะ เราออกมานั่งรอตั้งนานแล้วนะ”


เทค รีบโยนความผิด(แต่ก็จริงแหล่ะ)มาให้ผมเต็มๆเลย


“คิดถึงพี่เหรอน้องต๋อม คิดถึงก็พูดดีๆสิจ๊ะอย่าเม้งใส่”


ผมแซวต๋อมกลับไป และวางกระเป๋าลงไปยังที่นั่งซึ่งเพื่อนๆมาจองโต๊ะไว้ให้ก่อนแล้ว


“เปล่าโว้ย เราเป่ายิ้งฉุบแพ้พวกมันก็เลยต้องนั่งเฝ้าของ


แล้วรอพวกแกมาเปลี่ยนเวร ก็ไม่มากันซักที”


ต๋อมพูดจบก็คว้ากระเป๋าตังเดินไปทันที อืม..คงหิวมาก


“นิวไปซื้อข้าวก่อนสิ เดี๋ยวเราเฝ้าของให้เอง”


เทค พูดแล้วกำลังจะนั่งลง ทำให้ผมรู้ตัวว่า ผมยังจับมือเทคค้างไว้ตั้งแต่ที่ไปลากมันมาเมื่อกี้นี้


“ไม่เป็นไร แกไม่ได้กินข้าวเช้านี่นา ไปซื้อก่อนเหอะเราเฝ้าของให้ก็ได้”


ผมรีบตอบอย่างเร็วพอๆกับที่รีบปล่อยมือของผมออกจากมือเทค


“งั้นเราซื้อมาให้นิวเลยละกันนะ แกงสับปะรดไข่เจียวใช่ป่ะ เราจำได้”


อ๊ะ!! ไอ้นี่....เรื่องไร้สาระล่ะจำแม่น เรื่องข้อสอบล่ะโง่นักไอ้ทึ่มเอ๊ย...


“นี่แกไม่คิดว่าเราจะครีเอทของกินอย่างอื่นมั่งเลยเหรอเทค”


ผมแก้เก้อไปอย่างนั้นทั้งที่ก็ยังคิดไม่ออกเลยว่าจะกินอะไรนอกเหนือจากที่เทคพูดมา


ยังไม่ทันที่ เทค จะพูดโต้ตอบอะไรผม เพื่อนๆที่ไปซื้อข้าวกันตั้งแต่ผมยังมาไม่ถึงโรงอาหาร


ก็ทะยอยเดินเข้ามาพอดี พวกเราทักทายกันตามประสานิดนึง


แล้วเทคก็ลุกไปซื้อข้าวสำหรับตัวเค้าและอีกจานสำหรับผม


ผมกำลังนั่งนึกๆดูว่า เทค ชอบอะไรบ้างนะ เอ...ผมจำไม่ได้เลยแฮะ


คงเพราะผมไม่เคยใส่ใจเทคเท่าที่ควรล่ะมั้ง

[–“ß"½ßÕ®ôñ—"߀"߀®ýÏÏ¡Ûñ]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตอนที่7
วันประกาศผลสอบ




ที่จริงแล้วในวันประกาศผลสอบ นักศึกษาทุกคนควรไปดูผลสอบเทอมที่ผ่านมาด้วยตนเอง


วิธีการของเด็กรามฯก็ง่ายมากครับ
นั่นคือ เดินไปที่บอร์ดซึ่งทางคณะจัดไว้ก็จะอยู่ใกล้ๆกับอาคารของคณะเรานั่นล่ะ


แล้วพวกเราก็ไปเดินดูผลสอบกันเองตามสะดวก
บรรยากาศการดูผลสอบก็คล้ายๆตอนไปดูผลเอนทรานซ์ที่ม.เกษตร ยังไงยังงั้นเลยล่ะ


อ้อ! แต่นอกเหนือจากวิธีการไปดูผลสอบด้วยตัวเองแบบที่ผมบอกไปแล้วนั้น


ก็ยังมีอีกหลายวิธีครับ เช่น ฟังผลสอบทางโทรศัพท์หมายเลขอัตโนมัติของมหาวิทยาลัย


หรือจะเช็คผลสอบทาง อินเตอร์เน็ต ก็เข้าไปที่เวปไซต์รามคำแหง


เห็นผมบรรยายวิธีการเสียยืดยาวแบบนี้


คงนึกว่าผมไปดูผลสอบเทอมแรกของปี1มาด้วยตัวเองเลยใช่ไหมครับ 555


เปล่าครับ…แล้วก็ไม่ได้เช็คผลสอบผ่านทางระบบอัตโนมัติใดๆเลยด้วย


แต่ผมใช้อีกระบบที่เห็นผลรวดเร็วเหมือนกัน


นั่นคือ ระบบฝากเพื่อนไปดูให้ครับ แต่ไม่ใช่ว่าผมขี้เกียจหรอกนะครับ


เป็นเพราะว่าในวันที่ผลสอบออก ผมป่วยครับก็เลยฝากให้ เทค


เป็นคนไปดูผลสอบให้ซึ่งก็จะมีเพื่อนๆคนอื่น


ที่นัดกันไว้ว่าจะไปดูผลสอบพร้อมกันก็ไปกันทั้งกลุ่ม


ผมบอก เทค ว่าหลังจากดูผลสอบให้แล้วรบกวนโทร.มาบอกด้วย


จะได้เตรียมตัวและเตียมเงินไว้ลงทะเบียนซ่อม อิอิ


แต่ความมีน้ำใจของ เทค ที่ให้กับผมไม่เคยน้อยลงเลย


แทนที่เค้าจะโทร.มาบอกผลสอบผมอย่างที่ผมบอกเอาไว้นั้น


เค้ากลับมาเยี่ยมไข้ผมถึงอพาร์ทเม้นท์


ซึ่งทำให้ผมรู้สึกดีมากในความเป็นห่วงที่เพื่อนคนหนึ่งมีให้ด้วยความจริงใจ


เมื่อ เทค มาถึงอพาร์ทเม้นท์ที่ผมพักอยู่


พนักงานต้อนรับก็โทร.ขึ้นมาที่ห้องผมเพื่อสอบถามว่าอนุญาติให้เข้ามามั้ย


ผมก็ตอบไปว่าให้ เทค ขึ้นมาพบที่ห้องได้


พนักงานต้อนรับจึงจะปล่อยให้คนนอก(ผู้มาติดต่อ)เดินเข้ามาภายในตึก


“เราซื้อข้าวต้มปลามาฝากกะลังป่วยแบบนี้อย่ากินข้าวผัดกะเพราเลยนะนิว”


เทค พูดแล้วเดินไปแกะถุงข้าวต้มปลาเทใส่ชาม


ยกมาให้ผมอย่างคล่องแคล่วเนื่องจากเค้าเคยมาที่ห้องผมบ้างแล้ว


“ขอบใจนะ แต่เราอยากกินกะเพราไก่ไข่เจียวนี่นา ไม่ใช่ข้าวต้มปลาซะหน่อย”


ผมก็ยังคงบ่นนิดหน่อย ตามประสาคนป่วยที่ถูกขัดใจ


“ตอนแรกที่นิวสั่งให้เราซื้อ เราก็กะจะซื้อแหล่ะแต่คิดว่ากินอาหารจืดๆร้อนๆดีกว่านะตอนป่วยเนี่ย”


เทค ยังคงยืนยันว่าความคิด ความหวังดีของเค้าถูกต้องอยุ่นั่นเอง


แล้วก็ลุกไปเทน้ำมาให้ผมดื่ม


“ก็ได้ครับคุณพ่อ”


ผมประชดเข้าให้แต่ท่าทาง เทค กลับซึมๆลงไปจนผมต้องถามว่าเป็นอะไรรึเปล่า


“เราสอบตกน่ะนิว แล้วถ้าพ่อเรารู้นะ ก็ต้องด่าเราอีกแหล่ะ หาว่าทำอะไรไม่ได้เรื่องซักอย่าง”


เทค หันมามองผมแววตายังเศร้าๆ แต่ก็ยังมีรอยยิ้มนิดๆให้รุ้ว่าเค้าไม่ได้เป็นอะไรมาก


“เฮ้ย….ตกได้ก็ซ่อมได้นี่หว่า อย่าคิดมาก เออแล้วของเราอ่ะ ตกกี่ตัวจะได้ไปซ่อมเป็นเพื่อนแกไง”


ผมรีบทำหน้าสดชื่น พูดทีเล่นทีจริงเพื่อให้บรรยากาศไม่ซึมเศร้าเกินไปนัก


เพราะผมรู้สึกว่าทุกครั้งที่ เทค พูดถึงคนในครอบครัวไม่ว่าจะเป็น


ตัวเทคเอง คุณพ่อ หรือ คุณแม่ของเทค เค้ามักจะมีอาการซึมๆ เหนื่อยหน่ายชอบกลอยู่


“ผลสอบของนิวน่ะเหรอ ไม่ตกเลยซักตัว ทำได้ไงเนี่ยทำไมไม่ตกเป็นเพื่อนกันมั่ง”


เทค หันมาบอกผลสอบผม ทำให้ผมดีใจมากอย่างน้อยการเริ่มต้นปี1ก็ไม่แย่เกินไปนัก


แต่จะให้แสดงอาการดีใจมากมายก็คงจะดูไม่ดี ก็เลยถาม เทค กลับไปว่า


“แล้วที่เทคว่าสอบตกน่ะ กี่ตัวเราจะได้ติวให้เทคไง”


“3วิชา ว่าแต่นิวยังอยากติวให้เราเหรอ ขนาดสอบครั้งแรกนิวยังบ่นเลยว่าเหนื่อยที่ต้องมาติวให้เรา”


เทค ถามผมในวูบแรกผมว่าผมเห็นความดีใจในแววตาของเทค


แต่ต่อมาเค้ากลับมีสีหน้าไม่แน่ใจเท่าไหร่นัก


“ไม่มีปัญหาหรอก แค่ติวไม่กี่วิชาไม่เห็นจะเป็นเรื่องใหญ่โตอะไรนักหนา แต่รอให้หายป่วยก่อนนะ”


ผมพูดปลอบใจแต่ก็ให้สัญญาจากความตั้งใจ


ที่จะติวให้เทคสอบผ่านให้ได้ในการลงซ่อมที่จะมาถึง


“ดีจัง นิวใจดีจังเลยอ่ะ งั้น….ข้าน้อยฝากตัวเป็นศิษย์ ท่านอาจารย์โปรดรับข้าเป็นศิษย์ด้วย”


ผมแทบสำลักข้าวต้ม เมื่อเห็น เทค ลงไปนั่งคุกเข่ากับพื้นห้อง


แล้วแสดงอาการยังกับหนังจีนกำลังภายในอย่างนั้น


“ลุกขึ้นเถอะ เราสัญญาจะรับเจ้าเป็นศิษย์ 555”


ผมก็พลอยนึกสนุกรับมุขไปด้วยซะเลย แต่จู่ๆ


เทค ก็พูดบางประโยคที่ผมสะดุดหูนิดหน่อย


แต่ด้วยความที่ไม่ได้คิดอะไรก็เลย ได้แต่ขำๆเพราะคิดว่า


เทค คงยังนึกสนุกอยู่ก็เลยเล่นมุขต่อเนื่องเพื่อสร้างบรรยากาศขำๆกันต่อ


ประโยคที่ว่านั้นก็คือ


“ศิษย์ขอบคุณอาจารย์ แต่ศิษย์จะไม่ลุกจนกว่าอาจารย์จะยอมรับรักศิษย์ก่อน 555”


ประโยคที่ผมตอบกลับไปแบบขำๆก็เลยเป็นแบบนี้


“เราไม่ใช่เซียวเหล่งนึ่งนะเว้ย ไอ้เชี่ย…ก้วยลุกขึ้นเดี๋ยวนี้”

[–“ß"½ßÕ®ôñ—"߀"߀®ýÏÏ¡Ûñ]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตอนที่8
แก๊งแซนวิชช่วงปิดเทอม

ช่วงปิดเทอมที่ผ่านมาเมื่อผมปิดเทอมก็ยังไม่ได้กลับบ้านเกิดที่ต่างจังหวัด


แต่ไปรับขนมจากบ้านเพื่อนที่เรียนรามซึ่งเพื่อนคนนี้


เรียนคณะเดียวกันกับ ต๋อม ชื่อแนน ที่บ้านแนนทำแซนวิชขาย


ผมก็ไปรับขนมจากที่บ้านแนนมาขายโดยที่ผมจะได้กำไร


จากแซนวิชแต่ละชิ้นชิ้นละ 6บาท ก็ถือว่ามากอยู่


เนื่องจากเงินที่เป็นรายได้ส่วนนี้ผมก็เอาเก็บเข้าธนาคาร


เป็นเงินเก็บอย่างเดียวส่วนค่าใช้จ่ายอื่นๆผมก็ยังคงได้รับ


จากทางบ้านเป็นปกติทุกเดือนไม่ว่าจะเป้นค่าห้อง


ค่าใช้จ่ายสำหรับการกินการอยู่ หรือซื้อข้าวของต่างๆ


ก็เป็นเงินกงสีที่ทางบ้านโอนมาให้ประจำทุกเดือนตามปกติ


จากการไปขายขนมแซนวิช ทำให้ผมได้รู้จักเพื่อนใหม่


เพิ่มขึ้นอีก1คนชื่อว่า ฝน เพื่อนคนนี้กลับมีบทบาทในเรื่องของผม


กับเทค อย่างมากในช่วงเวลาต่อไปข้างหน้า


ฝนเป็นคนที่มีอะไรหลายอย่างที่น่าเห็นใจ (ไม่ขอพูดแล้วกันครับ)


แต่ถึงชีวิตส่วนตัวของ ฝน จะเป็นยังไงก็ตาม สำหรับเพื่อนแล้ว


ฝน เต็มที่เสมอ แคร์เพื่อนทุกคนมากกว่าตัวเองซะอีก


ฝน มาช่วยที่บ้านแนนทำแซนวิชไปขาย เวลาที่ผมมาบ้านแนน


ก็จะเจอฝนมาช่วยงานที่บ้านนี้ทุกครั้ง ก็ได้พูดคุยกันเรื่อยๆ


อาจเพราะผมเป็นคนช่างพูด จนเข้าข่ายพูดมากก็เป็นได้ ทำให้ผมสนิทกับเพื่อนใหม่ๆได้เร็ว


ไม่นานนักผมก็สนิทสนมและรู้จักเพื่อนใหม่ทั้ง แนน และ ฝน รวมไปถึงเพื่อนเก่าอย่าง ต๋อม


ก็ถือว่าเราเป็นเพื่อนซี้กันเลยทีเดียว มีอะไรที่ไม่สบายใจเราก็พูดคุยกัน ปรับทุกข์กัน สนุกสนาน


หัวเราะเฮฮาไปด้วยกันได้ แม้แต่ในเวลาที่คนใดคนหนึ่งกำลังร้องไห้ เราก็ร้องไห้ไปด้วยกัน


ปลอบใจกันไป ก็ร้องไห้เป็นเพื่อนกันไปด้วย เราเรียกกลุ่มของเราว่า “แซนวิช”


แก๊งแซนวิชของเราจึงประกอบไปด้วย ผม ต๋อม แนน ฝน


และสมาชิกที่โผล่มาแจมกับกลุ่มของเราเรื่อยๆก็คือ เทค


เทค เป็นเพื่อนคนเดียวในกลุ่มเพื่อนรามของผมที่มีรถยนต์


ดังนั้นช่วงที่ผมเอาความคิดเรื่องจะขายขนมไปบอกให้เทครู้


เค้าก็อาสาจะมาช่วยขนขนมไปให้ด้วยเสมอ วิธีการขายของผมแต่เดิม


ผมก็เอาใส่กระจาดบ้าง ตะกร้าบ้าง แล้วก็ใช้สายคล้องคอ


เดินขายไปเรื่อยๆตามป้ายรถเมล์ แถวๆบ้านของแนน ตรงตลาดยิ่งเจริญ สะพานใหม่


เพราะตอนนั้น เทค ยังไม่รู้ว่าผมตั้งใจจะไปช่วยเพื่อนขายขนม

ดังนั้นช่วงแรกๆ ผมก็เลยใช้วิธีเดินขายไปเรื่อยๆแถวนั้นซึ่งนี่ก็เป็นวิธีที่ดีมากเลยครับ


แม่ของแนนเป็นคนแนะนำวิธีนี้ให้ผม แล้วผมก็รับมาขายอยู่แบบนี้ประมาณ5-6วัน


เริ่มจากวันแรก 20ชิ้นก็ขายหมด จึงเพิ่มจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆเป็นวันละ100ชิ้น


ก็ยังขายหมดแต่ใช้เวลาขายนานขึ้นจนถึงวันที่6


แซนวิช100ชิ้นเริ่มหนักจนบ่าของผมจะแบกตะกร้าขนมที่คล่องคอไว้ไม่ไหวแล้ว


ก็เหมือนฟ้าประทาน ขณะที่ผมกำลังเดินขายแซนวิชอยู่บริเวณที่จอดรถของตลาดยิ่งเจริญ


ผมรู้สึกปวดที่บ่ามากๆเลยเดินมองหาที่นั่งพัก


แล้วก็มีรถคันหนึ่งแล่นพรวดพราดเข้ามาเพื่อจะจอดตรงนั้น


ในขณะที่ผมกำลังจะเดินข้ามไปนั่งเก้าอี้ตรงป้ายรถเมล์


แน่นอน…เสียงเบรคดังมาก แต่ผมไม่เป็นอะไรเลย


โธ่…ก็รถกับตัวผมอยู่ห่างกันตั้งเยอะแต่สาเหตุที่รถคันนั้นเบรคซะตัวโก่งก็เพราะเจ้าของรถคือ


นายเทค ตะหาก ทันทีที่ เทค จอดรถแล้วเปิดกระจกตะโกนเรียกชื่อผมผมก็รู้แล้วว่า


นิสัยทำอะไรตามใจจนเคยตัวแบบนี้มีนายนี่คนเดียวจริงๆ คิดดูสิครับ


นึกอยากจอดก็เบรคซะเสียงดังลั่นตลาดเลย


เทค รีบเรียกผมให้หยุดก่อนบอกว่าอย่าเพิ่งไปไหน


แล้วบอกให้รอเค้าซักครู่ให้เค้าถอยรถจอดให้เข้าที่เข้าทางก่อน


แล้วซักพักเค้าก็รีบวิ่งเข้ามาหาผมอย่างหน้าตาตื่น


แล้วดึงสายตะกร้าที่คล้องคอของผมออก แล้วเอาไปคล้องคอเค้า


“โห……หนักนะเนี่ย มาทำอะไรแถวนี้อ่ะนิว แล้วนี่เดินขายเอง หรือว่าช่วยใครขายล่ะ”


“เราขายเองแหล่ะ ก็อยากหารายได้อ่ะ ช่วงนี้ว่างๆนี่ แล้วก็ยังไม่ได้กลับบ้านด้วยเลยหาเงินใช้ดีกว่า”


“อืม….แล้วก็ไม่บอก รู้งี้ให้ไปเป็นแม่บ้านให้เราดีกว่า เราให้เงินเดือนเยอะน๊า…”


เทค เหล่ตามองมาทางผม ปากเค้าก็พูดไป


มือก็พยุงตะกร้าขนมของผมแบบเก้ๆกังๆดูก็รู้เลยว่าไม่เคยทำอะไร


“เงินเดือนงามน่ะโอเค แต่ทำไมต้องเป็นแม่บ้านวะ คนรับใช้คุณชายออกจะเต็มบ้าน”


ผมหยุดดื่มน้ำอ้อยสด หันมาถามข้อข้องใจ จากประโยคเมื่อครู่ของเทค


“เฮ้ย….คนใช้ก็คนใช้เด่ะ แม่บ้านก็แม่บ้าน รู้จักเปล่า แม่บ้านน่ะ วู้ยยยย”


เทค ส่ายหน้าไปมาพร้อมกับทำสีหน้าระอาใจ


เหมือนพูดกับเด็กๆที่ไม่ประสีประสาเอาซะเลยแล้วพูดต่อไปว่า


“ไม่อธิบายแล้ว ไม่รู้ก็อย่ารู้ คุณแม่บ้าน กับแม่บ้านของเราน่ะ


มันเหมือนกันซะที่ไหนล่ะ ช่างเหอะ กินข้าวยังล่ะ”


เทค นั่งลงตรงป้ายรถเมล์ หันมาถามผมด้วยประโยคแสนยืดยาว


ผมยังไม่ทันจะตอบก็มีเสียงหนึ่งพูดกับเทคว่า


“พี่คะ เอาแซนวิชทูน่า2ชิ้น แฮม2ชิ้นเท่าไหร่คะ”


เด็กสาวม.ต้นเดินมาสั่งขนมกับพ่อค้าเทค


“เท่าไหร่วะนิว” เทค หันมาถามผมแล้วหันไปบอกน้องคนนั้นว่า


“เดี๋ยวนะครับ คนขายอยู่นี่ พี่มาช่วยถือของเฉยๆ”


ผมหัวเราะ น้องสาวคนนั้นก็หัวเราะ ก็น่าอยู่หรอก


ตอนนั้น เทค ทำสีหน้าเหมือนกับว่าการขายขนมเป็นเรื่องยาก


ผมคืนขวดน้ำอ้อยสดให้พ่อค้าไปแล้ว ก็หันกลับมาหยิบแซนวิชตามที่น้องเค้าสั่ง


คิดเงิน รับเงิน ทอนเงินอย่างเร็ว


“เก่งจังเลย สอบก็ผ่าน ขายของก็ได้ ใครได้เป็นแฟนโชคดีเลยนะเนี่ย”


เทค ปรบมือให้ผมตรงหน้าป้ายรถเมล์เหมือนเด็กๆ


ที่ดีใจที่มีคนมาช่วยการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าให้ผ่านไปได้ด้วยดี


“เว่อร์ไปแล้ว หน้าอย่างเราอ่ะนะ ใครเค้าจะมาชอบ เก็บของเหอะ


จะได้กลับบ้านซะทีต้องเอาขนมไปคืนบ้านเพื่อน”ผมมองดูขนมที่อยู่ในตะกร้า


ซึ่งตอนนี้เหลืออยุ่อีกไม่ถึง10ชิ้น แต่กับเวลา1ทุ่มถือว่าค่ำเกินไปแล้วที่จะขายต่อไปอีก


“ไปรถเรา เราไปส่งเอง ว่าแต่คิดยังไงมาขายขนม แล้วได้กำไรเท่าไหร่ รับมาจากใคร ฯลฯ”


สารพันคำถามจาก เทค ที่ซักไซ้เกี่ยวกับการขายขนมของผม


ซึ่งผมก็ไปตอบสลับกับบอกทางไปบ้านแนนในรถเทค


นั่นถือได้ว่าเป้นครั้งแรกที่ เทค ไปบ้านของแนน และได้รู้จักกับแก๊งแซนวิชของพวกผม


แล้วนับจากวันนั้น เทค ก็อาสามาช่วยรับแซนวิชจากที่บ้านแนนไปช่วยผมขาย


ทำให้ เทค เป็นสมาชิกใหม่ในแก๊งของเราไปโดยปริยาย


ต่อมา เทค เสนอให้ผมเอาขนมไปวางขายตามสถานที่ต่างๆ


เช่นโรงเรียน หรือฝากร้านขนมร้านอื่นๆวางขายดูน่าจะ


ดีกว่ามาเดินแบกแซนวิชขายเองแบบนี้ เพราะทำให้เสียเวลามากเกินไป


กับงานเพียงแค่อย่างเดียวซึ่งผมก็เห็นด้วย


ดังนั้น ต่อมาผมก็ให้ เทค มารับขนมทึ่บ้านของแนนเหมือนเดิม


แต่ผมกับเทค ไปตระเวนหาร้านต่างๆที่พอจะฝาก


ขายได้บ้าง และตามสหกรณ์ของโรงเรียนในละแวกนั้น


ก็ได้อยู่หลายที่เหมือนกัน ทำให้ช่วงหลังผมไม่ต้องไปเดิน


ขายเหมือนช่วงแรกๆ เพียงแต่ต้องไปส่งขนมตามร้านต่างๆให้ทันในช่วงเช้า


ผมใช้ระบบรับเงินมาเลย เพราะฉะนั้น


ตอนเช้าที่ผมเอาขนมไปวางตามร้านต่างๆ ก็จะเริ่มจากร้านละ50ชิ้น


ไม่ก็100ชิ้น ผมก็เก็บเงินมาเลย ถ้าทางร้านค้า


ต้องการขนมเพิ่มก็จะโทร.มาบอก ถ้าไม่บอกล่วงหน้า


ผมก็เอาแซนวิชไปส่งเท่าเดิมทุกวัน หรือถ้าร้านค้าขายไม่หมด


วันรุ่งขึ้นจะสั่งน้อยลงก็จะโทร.มาบอกล่วงหน้าเช่นกัน


ผมก็จะได้กะปริมาณที่จะต้องไปรับจากบ้านของแนนทุกเช้า


ไอเดียดีๆแบบนี้ ไม่ได้มาจากผมเลยนะครับ


เทค คือคนที่เสนอวิธีการขายแบบใหม่นี้ให้ผม ก็ต้องขอบคุณเทคมากๆ


ดังนั้น ในช่วงที่ผมจะต้องไปติวหนังสือให้ เทค ก็เลยไม่ต้องจัดตารางเวลาเยอะเท่าไหร่นัก


ผมก็มีเวลาทบทวนวิชาที่จะต้องไปติวให้ เทค ได้เต็มที่


เพราะช่วงหลังๆผมไม่ต้องไปเอาขนมที่บ้านแนนด้วยตัวเองอีกแล้ว เนื่องจากว่าบ้าน


ของแนนอยู่ทางสะพานใหม่ ซึ่งไกลกับผมมาก เพราะผมพักอยู่อพาร์ทเม้นท์แถวๆลาดพร้าว


ก็ได้ เทค อีกนั่นแหล่ะที่เป็นคนไปรับขนม จากบ้านแนนตอนเช้า


แล้วเอาขับรถไปตระเวณส่งขนมให้ตามร้านค้าต่างๆซึ่งเค้าก็รู้จักกันดี


ที่ผมสามารถไหว้วาน เทค ในเรื่องการรับ-ส่ง


ขนมให้ได้ก็เพราะเค้าเป็นคนรับอาสาเอง โดยให้เหตุผลที่น่าฟังว่า


1.บ้านเทคอยู่แถวๆลำลูกกา(หมู่บ้านไฮโซมากๆ) ใกล้กับสะพานใหม่มากกว่าอพาร์ทเม้นท์ของผม





2.เทคมีรถอยู่แล้ว ไปรับขนมจากบ้านแนนแล้วไปส่งที่ร้านค้าไปด้เลยไม่ลำบากอะไร





3.ถ้าเทคจะต้องช่วยผมขนแซนวิชไปขายแล้วต้องรอผมทุกเช้า เค้าไปเองจะเร็วกว่าเพราะบางวันรถติดมาก





4.เทคอยากให้ผมมีเวลาทบทวนวิชาที่ต้องติวให้เค้าก่อนเริ่มติวจริงๆจะได้แน่ใจว่าเค้าจะสอบซ่อมผ่าน





5.เทคให้ถือซะว่าการรับ-ส่งแซนวิชแทนผม เป็นเหมือนค่าจ้างในการให้ผมติวให้กับเค้า





แต่ขอบอกไว้ก่อนนะครับ ผมไม่ได้สบายใจเลยกับการพึ่งพา


เทค มากขนาดนี้ เกรงใจเค้ามากๆด้วยซ้ำ


และไม่เคยคิดจะเอาค่าจ้างอะไร ในการติวหนังสือสอบให้เค้าเลยซักบาท


แต่ที่ยอมก็เพราะเถียงเค้าไม่ได้จริงๆ


ส่วนเรื่องเงิน เทค เป็นคนไว้ใจได้ และอาจเพราะบ้ารวยล่ะมั้ง


จึงเป็นคนสปอร์ตมากๆ เทค ออกเงินให้ผมก่อนเสมอ


เมื่อเอาขนมไปส่งร้านค้าก็จะจดและเก็บเงินมาให้ผมเลยซึ่งในส่วนนี้


เทค เป็นเพื่อนที่ไว้ใจได้จริงๆ แล้วตอนเย็นๆ


เทค จะมาหาผมที่ห้อง เพื่อมาติวหนังสือ ที่ห้องของผมก็จะเอาเงินที่เก็บได้มาให้ผมทั้งหมด


จากนั้นผมจึงจะเอาเงินรายได้ทั้งหมดของวันนั้น


จ่ายส่วนที่เป็นต้นทุนที่ เทค ออกให้ก่อน(จ่ายแม่แนน)ตอนเช้าคืนให้ เทค ไปครบถ้วนเสมอ


ถ้าใครจะว่า การเป็นเพื่อนกัน เรื่องเงินทอง เป็นสิ่งที่อาจทำให้เพื่อนผิดใจกันได้


ผมก็ไม่เถียงเพราะเห็นมาเยอะแล้วแต่ในกรณีของผมกับเทค


ต้องบอกว่า “ผมโชคดีครับที่มีเทคเป็นเพื่อน” ตลอดเวลาที่เค้าช่วยผมเรื่องขายแซนวิชเนี่ย


เราไม่เคยมีปัญหากันเลยสักครั้ง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการเงิน


หรือเรื่องการรับ-ส่งขนม เทค ทำหน้าที่ได้อย่างดีเยี่ยม


ดังนั้น ทุกวันตอนค่ำ หลังจากที่เค้ามาติวหนังสือที่ห้องของผมแล้ว


ผมจะเลี้ยงข้าว เทค เสมอๆ เป็นการตอบแทน


แม้ว่าบางครั้ง เทค จะเกรงใจมาก แต่ผมก็บังคับ


ให้เทคกินข้าวที่ผมจ่ายตังให้เพื่อให้ผมสบายใจ เทค ก็ยอมซะด้วย

[–“ß"½ßÕ®ôñ—"߀"߀®ýÏÏ¡Ûñ]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตอนที่9
เทอม2 ปี1




หลังจากที่ติวกันไปแล้วก็ขายแซนวิชไปด้วย


ในที่สุด เทค ก็สอบซ่อมผ่านไปได้ในครั้งเดียว ทำให้ไม่มีวิชาตกค้าง


จากเทอมแรก เทค ก็เลยลงทะเบียนในเทอม2


ได้ตามหลักสูตรเป๊ะๆซึ่งผมเองก็เช่นกัน แต่มีสิ่งที่เปลี่ยนไปอยู่บ้างคือ


ภูมิ เพื่อนที่มาจากโรงเรียนมัธยมที่เดียวกับผม


และลงเรียนคณะนิติเหมือนกับผมด้วย เค้าเตรียมตัวเอนทรานซ์ใหม่


เพราะฉะนั้นตั้งแต่เปิดเทอม2 ผมจะไม่ค่อยได้เจอกับภูมิเลย


เพราะเค้าตั้งใจจะเอนท์ให้ติด นิติศาสตร์ ธรรมศาสตร์


ผมเคยบ่นเรื่องนี้ให้ เทค ฟังเหมือนกันว่าภูมิ


จะเอนท์ใหม่แล้วทำให้มีเพื่อนมาเรียนน้อยลง เพราะว่าทั้งคณะนิติฯนี้


ผมก็สนิทแต่กับ ภูมิ และ เทค เท่านั้นเอง


ส่วนเพื่อนจากโรงเรียนเก่าที่เรียนคณะอื่น มาในเทอมนี้ก็เตรียบมตัวเอนท์


ใหม่กันหลายคน ช่วงนี้แม้กลุ่มของผมจะยังไม่ถึงกับกระจัดกระจาย


แต่ก็ไม่คึกคักเท่ากับเทอมแรกๆแล้วล่ะครับ


เพื่อนคนไหนที่พักหอพักใกล้กับมหาวิทยาลัยรามฯบางนาชื่อว่า


นัมเบอร์วัน ก็ยังเดินมาอ่านหนังสือที่รามฯบ้างใน


ช่วงกลางวัน แต่ก็เป็นส่วนน้อยที่พักหอพักแบบนี้


ก็เลยทำให้เวลาที่เราเคยเฮฮากันเป็นกลุ่มใหญ่ๆชักจะกร่อยลงไป


หลังจากเปิดเทอมได้ประมาณ1สัปดาห์


คุณแม่ของผมทานก็ขอให้เลิกขายแซนวิชไปก่อน อยากให้ตั้งใจเรียนเต็มที่


เพราะถือว่าช่วงปิดเทอมก็ได้ทำงาน ได้เก็บเงินตามที่ตั้งใจไปแล้ว


เมื่อเปิดเทอมก็ควรตั้งหน้าตั้งตาเรียนไปก็พอแล้ว


ผมก็เลยต้องตัดใจ(อย่างมาก) ในการเลิกขายขนม


ซึ่งทางร้านค้าที่ผมเคยเอาขนมไปวางขายนั้น ก็ยังอยากได้ขนม


แซนวิชมาวางขายอยู่ ผมก็เลยแนะนำให้ต๋อมทำงานนี้ต่อจากผม


ต๋อมเองก็โอเค ก็เป็นอันว่าโอนกิจการเรียบร้อย


ผมคิดจะตั้งหน้าตั้งตาเรียนอย่างที่คุณแม่ขอร้องงงงงง …อิอิ…


แต่ผมก็ยังไม่ทันจะได้ทำตามที่ตั้งใจก็เกิดเรื่องขึ้น


หลังจากที่ผมเพิ่งลงทะเบียนไปได้ไม่กี่วันเท่านั้น


ซึ่งที่รามจะเป็นระบบให้เข้าเรียนก่อนลงทะเบียนทีหลังน่ะครับ


ก็เท่ากับว่าผมได้ไปเรียนจริงๆจังๆเพียงแค่1เดือนนิดๆเองน่ะ


หลังจากนั้นก็ต้องหยุดเรียนไปอีกหลายเดือนเลยครับ


เนื่องมาจาก พ่อของเทค ซึ่งกลับมาถึงเมืองไทยแล้ว


ตั้งใจจะพาเทคไปดูที่เรียนต่อที่อเมริกา จึงพา เทค ไปอเมริกา


ประมาณ1สัปดาห์ เพื่อดูที่เรียนและที่พัก


ซึ่งพ่อเค้าอยากให้ เทค ไปอยู่ใกล้ๆเนื่องจาก พ่อเทค ก็ทำการค้าอยู่ที่นั่น


ในช่วงเวลาที่ เทค ไม่อยู่ผมก็ต้องไปเอาขนมเอง


(ตอนนั้นยังขายอยู่ไงกะว่าหลังลงทะเบียนจะเลิกขายทันที)


แนน เจ้าของบ้านและเจ้าของสูตรแซนวิชที่ผมไปรับมาวางขายตามร้านค้า


ก็ใจดีมากอุตส่าห์ให้ยืมมอเตอร์ไซค์ใช้


ในการจะขี่ไปส่งแซนวิชตามร้านต่างๆ ซึ่งผมก็จะนั่งรถเมล์ไปบ้าน แนน


แต่เช้ารับขนมแล้วก็ใส่รถมอเตอร์ไซค์คันนั้น


ขี่ไปตระเวนส่งแซนวิชตามร้านค้าต่างๆ รับเงินมาเรียบร้อย


ก็เอารถกลับมาคืนแนนที่บ้านพร้อมทั้งจ่ายตังค่าแซนวิช


แต่ทำแบบนี้ไปได้แค่4วันเท่านั้น ก็เกิดอุบัติเหตุขึ้นกับผม


เพราะมีรถยนต์ขับมาเบียดมอเตอร์ไซค์ของผมจนรถล้ม


และผมเองก็ถูกกระจกมองข้างของรถมอเตอร์ไซค์บาดที่ขาข้างขวา


บริเวณเหนือหัวเข่าไปนิดนึง แผลลึกมากๆครับ


ผมต้องนอนอยู่โรงพยาบาล2คืนหลังจากเย็บแผลเรียบร้อยแล้ว


ก็ยังไม่กล้าบอกน้า(ซึ่งมีบ้านอยู่จังหวัดนนท์)กลัวว่า


ถ้าน้ารู้ แม่ก็ต้องรู้ แล้วจะโดนดุเนื่องจากที่ไปเจออุบัติเหตุเนี่ย


ก็เพราะไปส่งขนมทั้งที่แม่ก็บอกให้เลิกขายซะที (T-T)


แต่จากเรื่องคราวนี้ ต้องขอบคุณแม่ของแนน อย่างมากเลยครับ


เดิมทีนึกว่าจะโดนด่าซะแล้วก็ทำมอเตอร์ไซค์เจ๊งนี่


คิดว่าต้องโดนด่าเละแน่ๆ แต่โชคดีครับที่แม่ของแนนใจดี


นอกจากจะไม่ด่าแล้วยังออกค่ารักษาให้อีกด้วยนะครับ


หลังจากผมออกจากโรงพยาบาลมาได้2วัน


เทค ก็โทร.มาหาบอกว่ากลับมาถึงเมืองไทยแล้ว และไปเรียนก็เลยรู้ข่าว


ว่าผมรถมอเตอร์ไซค์ล้ม แถมยังต้องเย็บแผลตั้งหลายเข็ม


ก็เลยรีบโทร.มาถามตอนนั้นน้ำเสียงของ เทค เป็นห่วงผม


มากจนผมรู้สึกได้ว่า เทค เป็นเพื่อนที่ไม่เคยทิ้งผมเลย


ตอนนั้นผมรู้สึกดีมากจนผมก็แปลกใจตัวเองเหมือนกันครับ

[–“ß"½ßÕ®ôñ—"߀"߀®ýÏÏ¡Ûñ]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตอนที่10

วันที่ผมป่วย กับผู้ช่วยมือดีชื่อเทค





ตั้งแต่ผมต้องนอนพักฟื้นที่อพาร์ทเม้นเป็นเวลาหลายเดือนมานี้


ก็ต้องเปลี่ยนกิจวัตรหลายอย่าง อย่างแรกเลย


ก็คือการเลิกขายแซนวิชอย่างเป้นทางการ


โอนกิจการให้ต๋อมไปทำต่อ (แหม…พูดซะเป็นทางการเลยเนอะ)

แล้วอักอย่างที่ต้องหยุดทำนั่นคือ การไปเรียนหนังสือทั้งที่ตั้งใจว่า


จะเลิกขายขนมหลังจากลงทะเบียนแล้วจะไป


ตั้งหน้าตั้งตาเรียนตามที่คุณแม่อยากให้ทำซะที


กลายเป็นว่าต้องมานอนป่วยอยู่แบบนี้ ช่วงนี้ผมบอกข่าวให้น้ารู้


และบอกแม่แล้วเรื่องที่ผมรถล้ม แต่บอกสาเหตุว่าจะรีบไปเรียน


ก็เลยนั่งรถมอเตอร์ไซค์วินแล้วเกิดอุบัติเหตุ(หุหุหุ)


แม่และน้าก็เป็นห่วง โดยสลับกันมาเยี่ยม


แต่คุณแม่ของผมต้องกลับไปดูแลกิจการที่ต่างจังหวัด (ที่บ้านเกิดของผม)


ก็จะมีน้าสาวที่แวะมาเยี่ยมช่วงเสาร์-อาทิตย์


ทีแรกจะให้ผมไปค้างที่บ้านน้าแต่ผมเดินแทบจะไม่ไหวเลยครับ


ก็เลยเปลี่ยนแผนเป็นว่าให้น้าสาวมาเยี่ยมผมแทน


แต่พอผมตัดไหมแล้ว น้าสาวก็ไม่ได้มาเยี่ยมอีกเพราะผมโกหก


ว่าผมเริ่มไปเรียนหนังสือแล้วน่ะครับ แต่จริงๆผมก็ยังนอนเจ็บขา


อยู่ที่ห้องเหมือนเดิมล่ะ แต่ไม่ต้องกังวลอะไรหรอก


เพราะช่วงเวลาตั้งแต่พักฟื้นมานี้ ผมมีคนดูแลพิเศษมาคอยเป็นผู้ช่วยผมอยู่แล้วครับ


ก็คือ เทค ซึ่งจะมาหาผมที่ห้อง


ทุกๆวันหลังเลิกเรียน (จนถึงช่วงที่น้าไม่ได้มาเยี่ยมเสาร์-อาทิตย์ เทค กะจะมาดูแลในวันหยุดด้วย)


เทค ดูแลดีมากๆ


นอกจากการดูแล ที่ต้องพยุงผมไปเข้าห้องน้ำ


(แต่ เทค ยืนเฝ้าหน้าห้องน้ำนะครับ) เรื่องการกินการอยู่ของผมแล้ว


เทค ยังเกิดไอเดียใหม่ๆอีกแล้ว ในเรื่องการเรียนของผม


เพราะผมไม่ได้ไปเรียนหลายเดือน ก็ได้แต่อ่านหนังสือที่มี


รวมถึงฝาก เทค ซื้อSheetมาให้จากหน้าราม ไอเดียที่ว่านี้ของ เทค


คือเค้าจะเอาเทปไปอัดเวลาไปเข้าเรียนด้วย


ดังนั้น ทุกเย็นหลังเลิกเรียนเค้าถึงมาหาผม


ก็เพื่อเอาเทปที่เค้าอัดในชั่วโมงเรียนมาให้ผมฟังแล้วจดเก็บไว้ไงล่ะครับ


“เอาล่ะ ฟังจบแล้วนะ จดทันรึเปล่านิว”


เทค ถามผมหลังจากกดปิดเทปที่อัดเสียงอาจารย์วิชา EN102


“ทันสิ ขอบคุณมากเลยนะตั้งแต่เรานอนป่วยอยู่เนี่ย เทคเดือดร้อนเไปกับเราด้วยเลยนะเนี่ย”


ผมก้มลงเปิดลิ้นชักโต๊ะหัวเตียงเพื่อเก็บสมุดจดพร้อมกับพูดขอบคุณ เทค ไปด้วย


“ไม่เดือดร้อนหรอกยินดีๆ อีกอย่างตอนนี้ก็ใกล้สอบแล้ว


นิวรอให้หายสนิทแล้วค่อยไปสอบเลยดีกว่านะ”


“เราก็ตั้งใจว่าจะพักให้แข็งแรงเต็มที่ซะก่อน


แล้สค่อยออกไปสอบทีเดียวบอกตรงๆเริ่มขี้เกียจแล้วว่ะแก”


“ขี้เกียจเป็นด้วยเหรอ งั้น เทอมนี้ถ้าเราสอบผ่านหมด


แต่นิวสอบตก อย่ามาขอให้เราติวก็แล้วกัน 555”


เทค ไม่พูดเปล่าแต่เอื้อมมือหนาๆมาขยี่หัวผมซะหัวยุ่งไปหมด


“เออๆ หน้าตาตลกดีว่ะเวลานิวหัวฟูๆแบบนี้น่ะ


ปกติเห็นแต่เวอร์ชันผมเรียบแปล้ ทรงท่านขุน 555555”


เทค หัวเราะตาปิด ทำยังกับว่าสภาพหัวกระเซิงของผม


(ซี่งก็มาจากฝีมือของเค้าน่ะแหล่ะ) น่าขำซะเหลือเกิน


“เทค แล้วเรื่องที่แกจะไปเรียนต่อที่อเมริกาล่ะว่าไงมั่ง”


ผมถามเมื่อนึกขึ้นได้ว่า ในเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา


หลังจากเทคกลับมาคราวที่แล้ว ผมก็ยังไม่เคยเห็น เทค พูดถึง


เรื่องไปดูที่เรียนที่อเมริกาเลย ตอนนั้นผมเองก็มัวแต่พักฟื้นก็เลยลืมๆไป


แต่นี่มันก็ผ่านไปจนจะครบ1เทอมแล้วนะ


ผมก็เลยอยากรู้ว่า เทค จะตัดสินใจยังไงเกี่ยวกับเรื่องที่พ่อของเค้า


อยากให้เค้าไปเรียนที่อเมริกาเพื่ออยู่ใกล้ๆกัน


“เราบอกพ่อว่า เราไม่ไปไหนทั้งนั้นเราจะเรียนรามให้จบก่อน”


เทค ตอบกลับมาสีหน้าเปลี่ยนไปเลย จากที่ยังทำหน้าทะเล้นเมื่อครู่กลับมีสีหน้าหนักใจชอบกล


“แล้วพ่อเทคว่าไงมั่งล่ะ ที่เทคไม่ยอมไปเรียนต่อตามที่พ่อบอกอ่ะ”


ผมเองก็เริ่มเป็นห่วง เทค ขึ้นมาบ้างแล้ว เพราะท่าทางที่ เทค


แสดงออกเค้าคงมีปัญหากับพ่อเรื่องเรียนอีกแน่ๆ


“เหมือนเดิมแหล่ะนิว พ่อก็โวยวายหาว่าเราไม่รักดี แล้วพ่อล่ะรักเรามั่งรึเปล่า”



เทค บอกถึงสถานการณ์ที่เค้าต้องเผชิญหลังจากบอกการตัดสินใจเรื่องเรียนนให้พ่อได้รู้


“รักสิ พ่อแม่ทุกคนก็รักลูกน่ะแหล่ะ แต่วิธีการและสถานการณ์มันก็ไม่ได้เป็นไปอย่างใจเรานะเทค”


ผมพยายามปลอบใจ เทค เท่าที่พอจะคิดออก


 ตอนนี้ผมเห็น เทค ก้มหน้านิ่ง สีหน้าสงบลงไปมาก


“แล้วทำไมคนที่เรารักอย่างพ่อ แล้วก็แม่เรา ถึงได้ทิ้งเราไปล่ะ อย่างนี้เค้าเรียกว่ารักเหรอนิว”


ผมแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองเลย ไอ้เด็กสปอยล์อย่างเทค


ที่เคยมีท่าทีเอาแต่ใจกลายมาเป็นเด็กน่าสงสาร


เพราะทันทีที่ประโยคเมื่อครู่ ออกจากปากเทค


น้ำตาก็ไหลออกมาด้วยเช่นกัน แล้ว เทค ก็สะอื้นหนักขึ้น


“เฮ้ย… อย่ามาขี้แยแถวนี้นะเทค แกก็รู้นี่หว่า ว่าพ่อแกเค้าต้องไปทำงานน่ะ”


ผมคิดว่านั่นจะเป้นคำตอบที่ดีที่สุดแล้วนะ


แต่ผมก็คิดผิดเมื่อ เทค หันมามองหน้าผมนิ่งๆตาแข็งกร้าว


“นิวคิดว่าเราดีใจนักเหรอที่มีพ่อทำงานเก่ง


เราจะดีใจกว่านี้ถ้าพ่อเลือกจะอยู่ดูแลเรามั่งไม่ใช่ทิ้งขว้างเรา”


เทค ยิ่งพูดก็ยิ่งร้องไห้ เค้าไม่ได้ฟูมฟายนะครับ


แต่น้ำตาไหลไม่หยุดเลย จนผมตกใจและรู้สึกหดหู่ไปด้วย


“แล้วไงล่ะ แกจะให้พ่อเค้าเลิกทำงาน


แล้วมาอยู่กับแกที่บ้านยังงั้นเหรอ เพื่ออะไรล่ะ โตแล้วนะแกน่ะ”


ผมก็ยังเห็นใจ เทค นะครับแต่คิดว่ายิ่งปลอบก็ยิ่งไปกันใหญ่เลยพูดเตือนสติดีกว่า


“แต่เราไม่ได้ต้องการเงินทองของพ่อ เราต้องการพ่อ ต้องการคนที่รักเราจริงๆต่างหากล่ะนิว”


ก็ถือว่าได้ผลประมาณหนึ่งล่ะครับ เพราะเทคเอามือป้ายน้ำตา และหยุดร้องไห้ทันทีเลย


“แต่การที่พ่อไม่ได้อยู่ด้วยไม่ได้แปลว่าพ่อไม่รักเทคนะ”


ผมพยายามอธิบายเท่าที่สมองจะคิดออกมาได้ในขณะนั้น


“ก็จริงแหล่ะ แต่…เราก็อยากมีใครที่เป็นของเราจริงๆเป็นทั้งคนที่เรารักและเค้าก็รักเรา”


เทค พูดแค่นี้แล้วก็เงียบไป ผมเองก็จนคำพูดไปซะแล้ว


ไม่รู้ว่าทำไมแต่รู้สึกลำคอตีบตันอยากร้องไห้ซะงั้น


เวลาที่ผมรู้สึกว่ากำลังจะร้องไห้ ผมจะรู้ตัวเลยว่า


ไม่สามารถพูดอะไรต่อไปทั้งนั้น เพราะถ้าผมหลุดคำพูดอะไร


ออกไปก็ตามผมจะเสียงสั่นแล้วจากที่พยายามกลั้นน้ำตาไว้


ก็จะกลายเป็นว่ายิ่งร้องไห้หนักขึ้นกว่าเดิมซะอีกสิ


เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต่อหน้าผมนี้ เป็นเหตุการณ์ที่ผมไม่คาดคิดว่าจะเกิดขึ้น


และไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นเลยด้วยซ้ำ


ปกติผมเคยเห็นแต่ในด้านที่เข้มแข็ง มั่นใจ เอาแต่ใจ


และกวนประสาทของ เทค เมื่อได้เห็นความอ่อนแอของเค้า


ผมก็บอกไม่ถูกนะครับว่า ผมสงสาร เห็นใจ หรือตกใจกันแน่


แต่ผมไม่สามารถควบคุมความสะเทือนใจไว้ได้จริงๆ





“นิว เราขอโทษนะที่แสดงความบ้าบอให้นิวเห็น”


จู่ๆ เทค ก็เปลี่ยนอารมณ์จากความซึมเศร้า มาเป็นรอยยิ้มปลอบโยนผม


“อย่าคิดงั้นดิ เป็นเพื่อนกัน ร้องไห้ด้วยกันจะเป็นไรไป จริงป่ะ”


ตอนนี้ผมห้ามตัวเองไม่ไหวแล้วครับ พูดไปก็น้ำตาไหลไปด้วย สงสารเพื่อนจริงๆเลยตอนนั้น


“นิว ร้องไห้เพราะเราเหรอ” เทค เอื้อมมือที่ถือผ้าเช็ดหน้าขาวสะอาดมาซับน้ำตาให้ผม


“ขอบใจนะนิว เรารู้แล้วว่าเราตัดสินใจถูกที่จะเรียนรามต่อไป อย่างน้อยเราก็มีคนที่เรารักอยู่ที่นี่”


เทค ถอยกลับไปนั่งที่เก้าอี้ข้างเตียงตามเดิม แต่ยังคงมองหน้าผมนิ่งนาน


“เห็นมั้ย เราก็อ่อนแอเหมือนกัน บ้าบอพอๆกันมั้ง เราเลยเป็นเพื่อนกันได้ 55555”


ผมพยายามหัวเราะแม้ว่าจะยังคงสะเทือนใจอยู่บ้างแต่ก็ดีใจที่ เทค อาการดีขึ้นจากเมื่อครู่นี้มาก


“เราเลือกจะอยู่ที่นี่ เพราะเรารู้ว่ามีนิวอยู่ด้วย นิวอย่าเพิ่งหนีเราทิ้งเราเหมือนพ่อกับแม่ของเรานะนิว”