พิมพ์

[nuengza]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

อยากอ่านมากเลยค๊าบ

nueng_fish@hotmail.com

[xuou]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ได้แล้วขอบคุณครับผม ได้รับแล้ววววววววววววววววววว

[เจมคร้าบ~]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาต่ออีกน่ะครับ

เปงกำลังใจให้น่ะ

[GayBB]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตอนที่ 16

“ว่าไงนะเมื่อกี้.....แค่หอมเหรอ”ผมถามเจใหม่อีกรอบครับ ตอนนี้มันนั่งหันหน้าออกกระจกรถไปแล้ว วิวสวยมากเหรอไงวะ ทีเมื่อกี้มาว่าผมว่าไม่มองหน้ามัน หึหึ ไอ้เปี๊ยกเอ้ยยยย

   “ก็..ก็บอกว่าขำๆ ไง แค่หอมแก้มกัน ผู้ชายเขาไม่ถือหรอก”

   “หืมมมม”แค่หอมแก้มงั้นเหรอวะ จำได้แค่นี้เองเหรอไอ้เปี๊ยกกกกก

   “หึๆ ฮ่าๆๆๆๆ”ไม่ไหวแล้วครับ ผมหัวเราะลั่นรถ ไอ้เด็กบ้านี่ทำอะไรไว้กับคนอื่นนี่ไม่รู้เลยเหรอไง แค่หอมแก้มผมจะไปโกรธ ไปเขินมันทำไม เรื่องพวกนี้บางทีก็เจอในวงเหล้าบ่อยๆ เพื่อนผมบางคนก็เป็นเกย์ เป็นกะเทยเยอะแยะ เมาๆ มาก็โดนหอม โดนกอดกันพอขำๆ ไม่ถือกันหรอก ตราบใดที่มันไม่มากกว่านั้น

   “หัวเราะไร”แน่ะ ทำเสียงดุด้วยเว้ย กลัวตายล่ะไอ้เปี๊ยกกก

   “หัวเราะปลาทอง”จำไม่ได้ก็ดี จะได้ไม่ต้องมานั่งเขินกัน

   “ปลาทองบ้าไร พูดอะไรไม่รู้เรื่อง รีบๆ ขับให้ทันรถเพื่อนๆ เลย จะไปซื้อของฝาก”

   “หายเวียนหัวแล้วรึไง หน้ายังซีดๆ อยู่เลย”

   “ยัง แต่อยากซื้อของฝาก”ฟังมันพูดห้วนๆ แล้วอยากจับกรอกเบียร์อีกสักรอบจริงๆ ทีเมื่อคืนนะ เจอย่างนั้น เจอย่างนี้ ผมล่ะรับมือกับมันไม่ถูกจริงๆ

   ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์โมทย์พี่รหัสมัน เพราะปกติพี่รหัสต้องซื้อของให้น้องรหัสก่อนกลับอยู่แล้ว

   “ถึงร้านของฝากยังโมทย์”

   “ยังว่ะ เกือบถึงแล้วแหล่ะ”เสียงรุ่นน้องรุ่นพี่ร้องเพลงดังลั่นรถเลยครับ อิจฉาน่ะ อยากร่วมด้วย ผมน่ะไม่ได้อยากเอารถตัวเองมาหรอกครับ แต่เศกมันอยากให้มีรถไว้ใช้ฉุกเฉิน และก็ได้ใช้จริงๆ ด้วย

   “รอเดี๋ยวนะมึง น้องมึงอยากได้ของฝากน่ะ แล้วมึงน่ะซื้อของให้น้องกูกับกูด้วย”ผมยื่นโทรศัพท์ให้เจที่นั่งมองผมตาแป๋วอยู่ มันก็รับไปพูดอย่างงงๆ น่ะแหล่ะ

   “พี่โมทย์!”เสียงใสเชียวครับ ทีกับผมนี่นานๆ ที่จะได้ยินมันเรียกพี่

   “ครับ ก็ดีขึ้นแล้วครับ.... เอาข้าวหลามสีดำนะครับ ไม่เอาแบบมีถั่ว แล้วก็ขนมหม้อแกง...แห่ะๆ อันนั้นแพ้ครับ กินไม่ได้ อันนั้นกินได้ครับ ครับ ไม่ต้องเยอะก็ได้ครับผมกินไม่หมดเดี๋ยวเสีย ครับ ขอบคุณครับพี่โมทย์”
ทีกับพี่รหัสมันเนี่ยยยย หมั่นไส้โว้ยยย

   ผมขับมาเรื่อยๆ เปิดเพลงฟังพอให้คลายเครียด เพราะตอนนี้ทั้งผมทั้งเจไม่มีใครพูดไรเลย ผมเลยขับเข้าปั๊มเติมน้ำมันแล้วก็แวะซื้อของกินนิดหน่อย จะได้ขับยาวกลับกรุงเทพเลยทีเดียว

   “เจจะกินไร”

   “ไม่อ่ะพี่ไม่หิว”อีกแล้วครับ ไม่รู้จักดูแลตัวเองเลย แล้วก็มาป่วยให้คนอื่นเขาพลอยเป็นห่วงไปด้วย

   “มันใช่คำตอบเหรอ บอกมาเร็วๆ”

   “นมช็อคโกแล็ต”แค่นี้จะไปอิ่มได้ไงวะ กินยาไปเดี๋ยวก็กัดกระเพาะอีก เวาลามันพูดกับผมครับ หน้าหงิกหน้างอตลอด ขี้เกียจต่อความยาวกับมัน

   เดินเข้ามาด้านใน พนักงานก็กล่าวสวัสดีครับ สวัสดีค่ะ และพูดยินดีต้อนรับตามที่ถูกฝึกมา ผมก็ยิ้มให้ ผมคิดเสมอว่ามันเป็นหน้าที่แต่ หน้าที่นี้ไม่จำเป็นต้องทำก็ได้ ทำไมเขาต้องสอนให้พนักงานทำแบบนี้กับลูกค้าทุกคน ก็คงเพราะนิสัยพื้นฐานของคนไทย ความเป็นมิตรที่มีให้ผู้พบเห็นเสมอ ถึงคนไทยส่วนใหญ่จะลืมข้อนี้ แต่คนบางคนเขาไม่ลืม ผมก็ไม่ลืม แม้ไม่ได้พูดตอบกลับไป ก็ยิ้มให้เป็นอันรู้กันว่า ‘เช่นกันครับ ขอบคุณครับ’ นิสัยส่วนนี้อาจมาจากการที่ครอบครัวผมทำงานบริการเหมือนๆ กันก็ได้นะ

   ผมเลือกนมช็อคโกแล็ตแบบไม่แช่เย็น ท้องว่างๆ ก็ไม่ควรกินอะไรเย็นๆ นะครับ ยิ่งมันปวดท้องง่ายๆ อยู่ แล้วก็เลือกขนมปังไส้ช็อคโกแล็ตไปด้วย นอกนั้นก็ขนมขบเคี้ยวอื่นๆ ที่ผมชอบกิน
   
   เปิดประตูรถเข้าไปนั่งก็เห็นเจมันหลับไปแล้ว ดีครับจะได้ไม่พูดมาก ผมเอื้อมไปปรับเบาะให้เอนลง หน้ามันยังซีดอยู่บ้าง เมื่อเช้าผมเคลียร์เรื่องที่บ้านพักกับผู้จัดการโรงแรมอยู่ดีๆ ก็มีพนักงานที่ผมให้คอยดูแลเรื่องอาหารเช้า วิ่งมาบอกว่ามีรุ่นน้องเป็นลม ผมก็รีบวิ่งมาดู แทรกตัวผ่านคนอื่นที่ยืนล้อมอยู่ก็เห็นโมทย์ยืนลูบหัวน้องรหัสมันอยู่ เห็นหน้าซีดๆ ของมันแล้วใจตกไปอยู่ตาตุ่มเลยครับ ผมนึกว่ามันปวดท้องอีกแล้ว ก็ไหนมันเพิ่งหาย ปลาหมึก หรืออาหารทะเลก็ไม่ได้กิน ถามไปถามมาเลยรู้ว่ามันกินเยอะไป เด็กมากเลยครับ ผมมีน้องชายหนึ่งคน อายุห่างกันสองปียังดูไม่เด็กเท่ามันเลย ตัวเท่าลูกหมาแต่ขยันหาเรื่อง ใครมีเรื่องอะไรมันคอยแต่จะเสนอหน้าก่อนเขาเพื่อน แต่ก็มันอีกน่ะแหล่ะที่คอยออดอ้อนคนโน้นคนนี้ แล้วก็บอบบางมากเลยครับ

   อยู่กับมันไม่นาน บอกตรงๆ ว่ามันทำให้ผมทำตัวไม่ถูก มันไม่ได้ทำตัวเรื่องมากเหมือนพวกผู้หญิงนะครับ แต่อะไรที่มันทำไม่ได้ก็คือทำไม่ได้จริงๆ แล้วมันก็ไม่ค่อยพูดด้วย ผมคิดว่ามันคงกลัวเสียฟอร์ม เพราะอย่างนี้แหล่ะมั้งเลยต้องมีตี๋กับโก้คอยห้ามเวลามันทำอะไรเกินตัว ผมเข้าใจครับที่โมทย์มันบอกว่าไอ้เด็กนี่น่ารัก แล้วทำให้มันคิดถึงน้อง ผมยังอดคิดถึงน้องไม่ได้เลย ตอนเด็กๆ น้องผมก็ชอบอ้อน ติดพี่อย่างนี้แหล่ะครับ แต่พอโตมีเพื่อนฝูง ความเป็นผู้ชายมีมากขึ้น มันก็ไม่อ้อนผมแล้วครับ

   “อื้อออ”เสียงเจมันตื่นแล้วบิดขี้เกียจครับ ตาดูเบลอๆ งงๆ เห็นแล้วก็อดเอ็นดูมันไม่ได้

   “ตื่นแล้วเหรอ”

   “ผมหลับไปนานมั้ยเนี่ย ใกล้ถึงยัง”

   “ไม่นานหรอก อีกสักชั่วโมงก็ถึง หิวไหม”

   “นิดหน่อยครับ”

   “ถุงของกินอยู่เบาะหลังน่ะ หยิบมากินซะ เดี๋ยวจะปวดท้องอีก”พูดจบมันก็ปรับเบาะขึ้นมาแล้วก็คว้าถุงมาเลือกขนมกิน มันก็หยิบนมขึ้นมาดูๆ แต่ไม่กินสักที

   “ทำไม ก็นมช็อคโกแล็ตไง มีหนมปังด้วยนะ กินไปด้วย”ผมเห็นเจเก็บนมใส่ถุงแล้วหยิบขนมปังมากัดกินแทน

   “แล้วนมล่ะ ทำไมไม่กิน”

   “มันไม่เย็นแล้ว”เรื่องมากจริง

   “ก็ไม่ได้ซื้อแบบเย็นมา กินไปแบบนี้แหล่ะ”

   “ไม่เอาอ่ะ ไม่ชอบ ชอบกินแบบเย็นๆ กินแค่หนมปังก็พอ”แน่ใจนะครับว่านี่เด็กมหาลัย ปี 3

   “ไม่ได้ ขนมปังไม่อยู่ท้อง ไม่กินนมก็กินโกโก้ มันยังอุ่นๆ อยู่ พี่ชงแบบไม่หวานเท่าไหร่ น่าจะกินได้”ผมเคยเห็นตอนมันปรุงอาหาร มันไม่ใส่น้ำตาล น่าจะไม่ชอบหวานนะ

   “จริงอ่ะ”มันทำหน้าเหวอนิดๆ เป็นไรของมัน

   “จริงไร”

   “ที่ว่าพี่ชง...โกโก้”

   “เออสิ ก็นี่มันกระติกพี่ ชงกินเมื่อเช้าเลยชงใส่มาเผื่อด้วย ทำไม ไม่ชอบเหรอ”ผมยกคิ้วข้างหนึ่งเป็นเชิงถาม เจก็ตอบแบบอ้อมแอ้มเบาๆ ให้พอได้ยิน

   “เปล่า...ชอบ”

   เป็นไรของมันอีก เอาใจยากจังวะ

   “แล้ว...พี่กินไรยัง”

   “ยังเลย เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน เอาหนมปังมากินหน่อยดิ”ผมซื้อขนมปังไส้ช็อคโกแล็ตมาสองห่อครับ

   เจก็ควานหาในถุง แกะปากถุงออกให้ตัวขนมปังโผล่ขอบถุงออกมา แล้วยื่นมาตรงหน้าผม เอ่อ...มัน..ป้อนเหรอ คนป้อนก็ยังกัดขนมปังในมือตัวเอง อีกมือก็ยังค้างที่หน้าผม พอเห็นผมไม่กินสักทีมันก็เอียงคอเล็กๆ เหมือนจะถามว่าไม่กินเหรอ ผมก็เลยต้องกินครับ พอผมกัด เจก็ชักมือกลับ ผมเคี้ยวๆ ไปสักพักมันก็ยื่นมาใหม่ ก็สบายดีครับ กินๆ ป้อนๆ กันจนหมด เจก็เอานมที่ผมซื้อมานั่นแหล่ะเจาะหลอด ยื่นมาให้ผมอีก สรุป...ต้องกินใช่มั้ยเนี่ย กินก็กิน ผมก็ดูดๆ สลับกับขนมปังรสนมที่มันแกะห่อใหม่ นมหมด ขนมปังหมดก็อิ่มครับ

   “ขอบใจ”ผมหันไปขอบคุณ เจก็ส่งยิ้มบางๆ ให้ผม

   “หายเวียนหัวยัง”

   “หายแล้ว ได้นอนพักก็หาย แต่...ปวดหัวแทน”นั่นไง นึกแล้วไม่มีผิดครับ ตี๋มันก็บอกผมไว้ก่อนขับรถออกมาแล้วแหล่ะ ว่าอาการเพื่อนรักมันจะเป็นยังไงบ้าง

   “มียาแก้ปวดหัวอยู่ในถุงยาเบาะหลัง เอามากินซะ”แปลกครับ ตอนนี้ผมบอกให้ทำอะไรมันก็ทำหมดเลย สงสัยปวดหัวจริงๆ ตี๋บอกผมว่าเวลาเจไม่สบายหนักๆ มันชอบอ้อน ชอบให้คนเอาใจใส่ ทำตัวเป็นเด็กขาดความอบอุ่นไปด้ายยยยย

   “นอนซะ ถึงแล้วจะปลุก”ว่าง่ายครับ บอกให้นอนมันก็ปรับเบาะนอนเลย หน้าเริ่มมีสีเลือดแล้ว ผมก็ขับรถไปเรื่อยๆ ไม่รีบครับ ไม่รีบ

[GayBB]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตอนที่ 17

ผมนอนได้สักพัก รู้สึกเหมือนมีคนเขย่าตัว ใครวะ กำลังหลับสบายเลย

   “เจ.......เจ...ตื่นก่อนเร็ว”

   “อือออ....มีไรครับพี่เอ็กซ์ ถึงแล้วเหรอ”พี่เอ็กซ์ยืนอยู่ตรงประตูฝั่งผมครับ ที่นี่ที่ไหนก็ไม่รู้ครับ แต่น่าจะเข้าเขตกรุงเทพแล้ว เริ่มเห็นตึกอ่ะ   

   “ใกล้ๆ แล้ว แวะกินข้าวก่อน เดี๋ยวค่อยกลับหอกัน”อ้อ ร้านอาหารนั่นเอง ผมก็ลุกมายืนบิดขี้เกียจแล้วเดินตามพี่เขาเข้าไป นั่งโต๊ะติดกระจก ก็ร้านอาหารตามสั่งธรรมดานี่แหล่ะครับ แต่ดูดีมีราคาหน่อย

   “กินไรล่ะเรา อย่าสั่งของเผ็ดๆ นะ”ไม่สั่งให้ผมเลยล่ะครับ

   “งั้นพี่สั่งเหอะ”ผมพูดประชดไป

   “เออดี งั้นเอาผัดผักรวมไก่ แกงจืดสาหร่ายหมูสับ อืม.....ผัดพริกเผาเครื่องใน ไม่ต้องเผ็ดมากนะครับ แค่นี้ครับ แล้วก็น้ำฝรั่งสองแก้ว”พี่เขาเข้าใจหรือเปล่าว่าผมพูดประชดเนี่ย สั่งเอาๆ ดีนะที่ยังมีผัดพริกเผา ถึงจะกำชับว่าไม่เผ็ดก็เถอะ สงสัยโรคบ้าอำนาจกำเริบครับตอนนี้

   นั่งรอสักพักอาหารก็ยกมาเสิร์ฟ อาหารมื้อนี้ก็ถูกใจผมนะ มีแต่ของชอบ แต่อารมณ์นี้กินเนื้อสัตว์ไม่ลง
ผมก็กินผักอย่างเดียวครับ จนเมื่อมีผัดพริกมาวางในจาน

   “กินเนื้อสัตว์บ้าง ไม่ใช่กินแต่ผัก ผักมันให้ประโยชน์แต่ไม่ได้ให้พลังงานเท่าเนื้อ”รู้ครับ แต่ไม่ชอบอ่ะ

   “กินไปไม่ต้องมอง”ผมต้องกินใช่มั้ยเนี่ย พอกินตับที่พี่เขาตักให้หมดหนึ่งคำ ก็มีหมูสับมาวางแทน พอผมเงยหน้ามอง พี่เขาก็มองหน้าผมแล้วมองไปที่หมู คือต้องกินใช่ไหมเนี่ย หมดคำนี้ก็มาอีกแล้วครับ มาเรื่อยๆ ไม่จบไม่สิ้น

   “ไม่ต้องแล้วพี่”

   “ทำไม อิ่มแล้วเหรอ กินไม่กี่คำเอง”

   “เปล่า......เดี๋ยวผมตักเอง คนมองกันทั้งร้านแล้ว”แมร่งทำไรไม่ดูเลย คนอื่นมองมาทางพวกผมแล้วอมยิ้มกันแบบแปลกๆ ด้วยอ่ะ ก็แน่ล่ะ ผู้ชายสองคนนั่งตักกับข้าวให้กันจะไม่ให้คิดได้ไงครับ

   “อ้าวเหรอ เออ ตักเองแล้วกัน กินไปอีกเยอะๆ หน่อยล่ะ”พี่เอ็กซ์ชักมือกลับแล้วก็ลงมือกินข้าวในจานต่อไปอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว พอกินเสร็จน้องคนที่มาคิดเงินก็แอบอมยิ้มด้วยครับ อายครับ ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหน ไอ้หอมแก้มน่ะ ทำไปเพราะเมา คนที่นั่งดูก็เพื่อนๆ กัน แต่นี่...เฮ้ออออ

   ออกจากร้านได้พี่เขาก็ขับรถอีกสักครึ่งชั่วโมง เราก็กลับมาถึงหอ ตอนนี้ก็บ่ายแล้วครับ พี่เอ็กซ์ก็ส่งที่ทางเข้าแล้วก็ขับออกไปเลย ผมกลับถึงห้องได้ก็นอนเลยครับ แต่ยังไม่ทันหลับโทรศัพท์ก็สั่น ผมกดรับโดยที่ไม่ได้ดูเบอร์ ความจริงน่าจะดูนะ ไม่น่าเลย

   “ครับ”

   “เจ นี่เกตเองนะ”

   “ว่าไงครับเกต”เฮ้อ... ผมยังไม่อยากคุยกับเกตเลย ไม่ได้เบื่อเธอหรอกนะ แต่กลัว.......

   “ช่วงนี้เจก็ยุ่งอีกแล้วเหรอ เกตโทรไปไม่เห็นรับเลย”น้ำเสียงบ่งบอกถึงความน้อยใจอย่างชัดเจน

   “เจไปรับน้องมาครับ เพิ่งกลับมาถึงห้องเนี่ยแหล่ะ”

   “เหรอ...เกตนึกว่าไม่อยากคุยกับเกตุเสียอีก”เล่นเอาสะอึกไปเลยครับคำพูดนี้

   “ทำไมคิดอยากนั้นล่ะครับ แล้วเกตล่ะครับ เป็นไงบ้างรับน้องบ้างหรือยัง”

   “ก็มีไปช่วยน้องปวส. บ้างน่ะ ตอนนี้ก็เตรียมประกวดเชียร์รีดเดอร์อยู่.....”เกตก็เล่าโน่นเล่านี่ให้ผมฟังเหมือนเคย เราคุยกันประมาณชั่วโมงได้  ผมชอบฟังเสียงเวลาเธอพูด เวลาเธอหัวเราะ ดูมีชีวิตชีวาดีนะครับ ผู้หญิงตัวเล็กๆ น่ารัก อ่อนหวาน เด็กบริหารของแท้เลยครับ ถ้าผมยังเป็นเหมือนเมื่อก่อน ที่เราอยู่ใกล้กัน ที่...พ่อแม่ยังไม่จากไป.....ผม...คงไม่มีกลัวแบบนี้ หรือว่าผมเป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ยิ่งคิดยิ่งปวดหัวครับ ไว้เป็นเรื่องของอนาคตดีกว่า

[GayBB]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตอนที่ 18

ผมนั่งรอรถบัสเข้ามาจอดที่ตึกคณะ จากนั้นก็พารุ่นน้องไปไหว้สิ่งศักดิ์ของมหาลัยและของคณะ แล้วก็ปล่อยน้องๆ กลับ ตี๋ โก้ โมทย์ เดินเรียงกันมาหาผมเลยครับ เห็นหน้าก็รู้แล้วครับว่าจะพูดอะไร

   “เจเป็นไงบ้าง/เจเป็นไงบ้างพี่”นั่นไงครับ ถามซะพร้อมเพรียงกันเชียว

   “ก็หายเวียนหัวแล้ว กินข้าวแล้ว พากลับไปหอแล้วครับทุกท่าน”ผมแกล้งเอามือประสานไว้ข้างหน้า ก้มหัวลงเล็กน้อยอย่างนอบน้อม

   “ไอ้นี่ คนเขาเป็นห่วงก็มากวนอยู่ได้”

   “นี่ ไอ้เจน่ะมันป่วย ไม่ได้บาดเจ็บ เป็นห่วงกันอย่างกับมันจะตาย”

   “โหพี่ แช่งเพื่อนผม”ตี๋มันโวยวายครับ

   “ไม่ได้แช่ง พูดจริง เป็นห่วงกันนักก็ตามไปดูแลกันที่ห้องสิวะ”

   “พี่จะกลับหอเลยเปล่าล่ะ ผมจะได้ติดรถไปด้วย”เอ๋าไอ้โก้นี่ ประชดน่ะไม่รู้รึไง

   “เออดี กูไปด้วย จะได้เอาของฝากไปให้”ไอ้โมทย์อีกคนครับ ไอ้ตี๋ก็พยักหน้าหัวแทบหลุด

หนักใจกับไอ้พวกนี้ครับ แต่ทำไงได้ ผมก็ต้องยอมให้พวกมันติดรถกลับหอด้วย ลงจากรถผมพวกมันก็แทบจะวิ่งเข้าลิฟต์เลย ยังดีนะที่กดลิฟต์รอผม

เดินกึ่งวิ่งออกจากลิฟต์ได้ พวกมันก็ตรงไปเคาะห้องไอ้เปี๊ยก พอผมจะไขประตูห้องผม มันก็หันมามองตาขวาง อะไรวะ ผมต้องเข้าไปเยี่ยมไอ้เปี๊ยกด้วยใช่ไหมเนี่ย เพิ่งส่งมันเองนะ

   ยืนรอสักพักเจ้าของห้องยังไม่มาเปิด ตี๋มันก็เลยเอากุญแจไขห้องไปเอง แล้วก็พากันเดินตรงไปห้องนอนทันที เห็นมันนอนใส่กางเกงขาสั้นตัวเดียว หน้าแดงๆ เหงื่อแตกพลั่ก กอดหมอนข้างอยู่บนเตียง

   “เนี่ยนะไม่เป็นไร”พร้อมใจกันอีกแล้ว ผมผิดใช่ไหมเนี่ย

   “ก็ตอนนั้นมันดีขึ้นแล้วนี่หว่า”ผมก็ได้แต่บ่นอุบอิบแหล่ะครับ กลัวตัวใดตัวหนึ่งโดดกัดคอครับ เจ้าของนอนป่วยอยู่เดี๋ยวไม่มีคนห้าม

   “เจ...เจครับ”ตี๋เรียกเพื่อนซะเพราะเลย เห็นเจมันขยับตัวนิดๆ พอปรือตามองเห็นพวกผม มันก็ทำหน้างงๆ

   “มาทำไมกันเยอะแยะ”

   “เป็นไข้เหรอ กินยายัง”คราวนี้โก้ถามครับ มันสองคนนั่งประกบคนละฝั่งเลย

   “ใส่เสื้อนะ เดี๋ยวไข้ขึ้น”ตี๋เดินไปหยิบเสื้อยืดในตู้เสื้อผ้ามาให้เจใส่แบบทุลักทุเล

   “ยาอยู่ไหนครับ เดี๋ยวพี่หยิบให้”โมทย์มันก็เดินไปหยิบยาตามที่เจบอก พร้อมน้ำหนึ่งแก้ว ส่วนเพื่อนรักก็พากันหาผ้าไปชุบน้ำมาเช็ดตัวเช็ดหน้าให้ เอ่อ...แน่ใจนะพวกมึง ว่านั่นน่ะเพื่อน...ไม่ใช่ลูก

   “กู...กลับห้องได้ยัง”ตอนนี้พวกผมออกมานั่งที่โซฟาหน้าห้องแล้ว ปล่อยให้คนป่วยนอนครับ

   “ได้”ได้ของพวกมึงน่ะ มองกูตาเขียวเลยนะ

   “เดี๋ยว...อยู่อีกสักพักก็ได้”ไม่เข้าใจครับ จะนั่งกันอยู่ทำไม เปิดทีวีก็เปิดเสียงเบา กลัวมดได้ยินหรือไงวะ นั่งเงียบๆ กันสักพักตี๋กับโก้มันก็เข้าไปดูเพื่อนมัน แล้วก็เข้าไปนอนด้วยครับ โมทย์มันก็นอนที่โซฟา ผมเลยอาศัยจังหวะนี้แอบกลับห้องตัวเอง(ไม่เข้าใจอีกแล้วครับว่าทำไมต้องแอบ)

   เอาของฝากที่โมทย์ซื้อมาให้น้องรหัสมันไปเก็บในตู้เย็น(ไอ้โมทย์บังคับ มันกลัวของเสีย) เข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่ กางเกงขาสั้นกับเสื้อกล้ามน่ะแหล่ะ หน้าร้อนครับ ได้เวลานอนของผมบ้างแล้ว เปิดแอร์เย็นๆ นอนซุกตัวในผ้าห่ม หลับตามห้องข้างๆ ได้อย่างรวดเร็ว

   ก๊อก ก๊อก ก๊อก

   เสียงเคาะประตูห้องดังเบาๆ ขณะที่ผมกำลังหลับเพลินๆ เลย ไม่รู้หรอกครับว่าห้องใคร อาจจะไม่ใช่ห้องผมก็ได้
   
   ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง
   
   อืมมม...แน่ใจแล้วครับว่าห้องผม ไม่เคาะแล้ว มันทุบเลย ผมลุกขึ้นนั่งอย่างหัวเสีย ไม่ชอบให้ใครรบกวนเวลานอนครับ ตื่นมาจะหงุดหงิด และไอ้คนที่ทุบประตูห้องผมก็ยังไม่หยุดครับ

   “ใครวะ!!”ผมเปิดประตูได้ก็กระชากเสียงถามเลย

   “กูเอง”ไอ้โมทย์ครับ ยืนทำหน้าตาไม่รู้ร้อนรู้หนาวอยู่หน้าห้อง

   “มีไร กูนอนอยู่”

   “อ่ะนี่”โมทย์ยื่นแผ่นกระดาษที่มีรายการอาหารอยู่ พร้อมเงินมาให้ผม

   “ไรของมึง”

   “มันค่ำแล้ว มึงลงไปซื้อข้าวมาให้กินหน่อย ตามรายการจดให้นะ ซื้อแล้วก็มากินด้วยกันที่ห้องเจล่ะ”

   “เฮ้ยมึง ป่านนี้ร้านข้างหน้าหอมันปิดแล้วนะ กินมาม่ากันได้ป่ะ ห้องกูเหลือเพียบเลย”ร้านข้าวเขาจะปิดตอนเย็นๆ ครับ ร้านนี้ขายแบบกลัวรวย ถ้าเลยหกโมงเย็นแล้วต้องไปซื้อหน้าปากซอย

   “เจมันยังเป็นไข้อยู่เลย มึงจะให้น้องกูกินมาม่าเหรอ ไม่สงสารมันเหรอไง”

   “น้องรหัสมึง มึงก็ไปซื้อดิวะ กูไม่ได้หิวด้วยซะหน่อย กูจะไปนอนต่อ”

   “กูจะเฝ้าน้องกู มึงน่ะแหล่ะไป อยู่ว่างๆ ไม่ได้ทำอะไรน่ะ ไปเร็วๆ ด้วยล่ะ พวกกูรออยู่”พูดจบมันก็เดินเข้าห้องไอ้เปี๊ยกไปเลยครับ

   คำว่า ‘พวกกูรออยู่’ แสดงว่าตี๋กับโก้ก็ต้องอยู่ แล้วทำไมมันไม่ให้สองคนนั้นไปซื้อล่ะ ไอ้พวกนี้นี่เห็นผมเป็นอะไร แต่ทำไงได้ครับ ตื่นเต็มตาแล้วก็ต้องไปให้มัน เข้าห้องไปหยิบกระเป๋าตังค์กับกุญแจแล้วก็ลงไปซื้อข้าวครับ ปั่นจักรยานไป ระหว่างทางก็มีคนมองบ้างครับ ก็ใส่เสื้อกล้ามกางเกงขาสั้นนี่แหล่ะ สาวแท้สาวเทียมก็มองกันบ้าง ไปถึงร้านข้าวก็ยื่นกระดาษให้ แล้วปั่นเลยไปอีกหน่อยซื้อโจ๊กไว้ให้เจมัน ดูจากรายการอาหารแล้ว ไอ้พวกนี้ก็เขียนตามไอ้เปี๊ยกบอกแน่ๆ มีแต่ผัดพริกเลย ผัดผักเอย ตามใจกันซะเสียคนแล้วมั้ง

   “เอาโจ๊ก 1 ถุง ใส่เครื่องในไม่ใส่หมูครับ”

   “ร้อยวันพันปีถึงเห็นพี่เอ็กซ์ซื้อโจ๊กนะคะ ซื้อไปกินเองหรือซื้อให้ใครเอ่ย”เสียงใสๆ ลูกเจ้าของร้านครับ เป็นรุ่นน้องในมหาลัย

   “ซื้อให้น้องน่ะครับ”ผมรับถุงมาแล้วก็จ่ายเงินไป น้องเขาก็รับไปตอนทอนเงินให้ก็มีแอบจับมือผมนิดหน่อย ระวังนะน้องเดี๋ยวแม่น้องจะเอาทัพพีตีหัวพี่เอา

   ได้ของครบก็ปั่นกลับมาที่หอ เดินไปเคาะห้องไอ้เจ สักพักไอ้โก้มันก็มาเปิดประตูให้ โก้มันก็ช่วยผมเทกับข้าวใส่จาน แล้ว...ยกไปกินในห้องนอน นั่งกินกันบนพื้นครับ โซฟาด้านนอกมีไม่นั่ง ชอบลำบากครับไอ้พวกนี้ ถ้ากินบนเตียงได้พวกมันคนทำไปแล้ว

   “น้องเจครับ น้องเจ ลุกมากินข้าวเย็นก่อนจะได้กินยา”เพื่อนผมก็นั่งประคองให้คนป่วยที่ทำตาปรือๆ คอพับคออ่อนลุกนั่งทำท่าจะพยุงให้มานั่งกินที่พื้นจนผมต้องห้ามไว้ก่อน

   “ให้มันนั่งบนเตียงนั่นแหล่ะ กูซื้อโจ๊กมาให้กิน อ่ะนี่ มึงป้อนกันเองแล้วกัน”ผมยื่นชามโจ๊กที่เทพริกกับน้ำส้มสายชูให้นิดหน่อยไปให้มัน(จำได้ตอนกินข้าวต้มกับมันครับ) ไอ้ตี๋กับไอ้โก้ก็นั่งกินข้าวอยู่ข้างๆ ผม

   “อื้อ...ไม่เอาครับ เจไม่อยากกิน”เสียงไอ้เปี๊ยกมันโวยเบาๆ ตอนที่ไอ้โมทย์เอาช้อนไปจ่อปากไว้

   “ทำไมล่ะเจ กินซะหน่อยจะได้กินยาไง”

   “...มันใส่ผักอ่ะครับ เจไม่ชอบ”

   อ้าววว ปกติมันชอบกินไม่ใช่เหรอไง ผักน่ะ อุตส่าห์ไม่ให้ใส่หมูสับนะเนี่ย กลัวมันไม่กิน

   “ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวเขี่ยออกให้”เอาใจกันจริงจริ๊ง

   “อ่ะมึง เอาไปเขี่ยให้น้องมันหน่อย”มันลงมานั่งข้างผม ยื่นชามโจ๊กมาตรงหน้าผมเฉยเลย

   “เฮ้ยไรวะ กูซื้อมาให้แล้วนะ น้องมึง มึงก็เขี่ยดิ กูจะกินข้าว”

   “มึงนั่นแหล่ะเขี่ยให้หน่อย กูจะได้กินข้าว”

   “อ้าว แล้วกูไม่ต้องกินรึไง”

   “เดี๋ยวมึงค่อยกินตอนกูป้อนน้องเจก็ได้ เร็วๆ เดี๋ยวมันเย็น”พอเห็นผมไม่ยื่นมือไปรับ มันก็วางแทนจานข้าวผมที่มันคว้าไปไว้ข้างตัวมัน ไรของพวกมันเนี่ย ทำเหมือนผมต้องรับผิดชอบที่มันป่วยงั้นแหล่ะ

   “แมร่งไม่ใช่หน้าที่กูเลยนะเนี่ย เอาแต่ใจชะมัด”ผมบ่นให้พวกมันได้ยินกันทั้งหมดเนี่ยแหล่ะ แล้วก็จงใจหันไปพูดประโยคหลังกับคนที่นั่งอยู่บนเตียงด้วย ผมพูดจบเห็นมันทำตาแดงๆ ถ้ามองไม่ผิดเห็นน้ำตามันคลอๆ ด้วยครับ มันร้องไห้แล้วอ่ะ น้ำตาหยด แหม่ะๆ เลยครับ ทำไมล่ะ แค่ว่านิดเดียวเอง ที่มันด่ากับเพื่อนแรงกว่านี้ยังไม่เห็นร้องเลย

   ไอ้ตี๋ลุกพรวดไปหาเพื่อนรักแล้วสวมกอดไว้แนบอกทันทีเลยครับ ไอ้โก้ก็ค่อยๆ ลุกตามไปลูบหัวลูบหลัง ส่วนไอ้โมทย์มองผมตาเขียวเลยครับ ส่วนผม.........เหวอเลยครับ งงอ่ะ

   “ไม่เป็นไรนะครับเจ อย่าร้องนะ นิ่งซะนะ”ตี๋ปลอบเพื่อนมันครับ ตอนนี้เจมันสะอื้นด้วยอ่ะ เป็นไรวะ

   “ไม่มีใครว่าอะไรสักหน่อยนะครับเจ นิ่งนะ อย่าร้องนะเดี๋ยวปวดหัวอีก”โก้ก็ช่วยครับ

   “...ฮึก...ฮึก..แต่..พี่เอ็กซ์ว่า...เราเอาแต่ใจ...เราเอาแต่ใจเหรอ...ฮืออออ”

   “โอ๋ๆๆๆ ไม่ร้องนะ ไม่ต้องร้อง นิ่งซะนะนิ่งซะ”ตี๋ปลอบไป โยกตัวเจไปมาด้วยครับ เหมือนปลอบเด็กเวลาร้องไห้เลย กำลังดูเคลิ้มๆ ก็รู้สึกถึงจิตสังหารครับ จิตสังหารที่มาจากอีกคนบนเตียง

   “ไม่มีใครว่าอะไรเจหรอกนะ พี่เอ็กซ์เขาไม่ได้ว่าอะไรเจเลยนะครับ เจฟังผิดไปเองนะ ใช่ไหมครับพี่เอ็กซ์”

   “เอ่อ..ไม่ได้ว่า”

   “ครับด้วยพี่”

   “พี่...ไม่ได้ว่าอะไรเลยจริงๆ ครับ”ต้องพูดตามที่โก้มันบอกครับ ไม่กล้าเถียงอะไรหรอก กำลังงงๆ อยู่ พูดจบผมก็รีบเขี่ยผักจนหมด ยื่นให้ไอ้โมทย์ลุกไปป้อนน้องรหัสมัน พวกมันสามคนก็ทั้งปลอบทั้งโอ๋ทั้งป้อนกันบนเตียงนี่แหล่ะ เห็นเจมันกินไม่กี่คำ ก็กินยาแล้วนอนหลับไปอีก
   
   ผมก็เก็บจานชามออกไปนั่งกินกันต่อนอกห้อง พวกมันไม่อยากให้มีเสียงดัง เดี๋ยวเจมันจะตื่น

   “เอ่อ...มันเป็นไรน่ะ แค่ว่านิดเดียวเอง กูไม่ได้ตั้งใจนะ”

   “ผมรู้พี่ แต่เวลาเจมันป่วยน่ะ ต้องพูดกับมันเพราะๆ ห้ามว่ามัน ผมเคยบอกพี่แล้วนะ ว่านิดเดียวมันก็ร้องไห้แล้ว ร้องมากๆ เดี๋ยวก็ป่วยอีก”ตี๋บอกผมครับ ผมก็คุ้นๆ นะว่ามันเคยบอก แต่ไม่คิดว่ามันจะร้องง่ายแบบนี้

   “ทำไมมันอ่อนแอจังวะ ปกติมันก็เข้มแข็งดีออก”ผมพูดจบ พวกมันสองคนก็หันไปมองหน้ากัน เหมือนตัดสินใจอะไรบางอย่าง ก่อนจะหันกลับมามองผมกับโมทย์

   “ผมว่าเรื่องบางเรื่องให้พวกพี่รู้จากปากมันเองดีกว่า แต่ผมอยากบอกพวกพี่ว่า ผมกับตี๋น่ะ ไม่ได้โอ๋อะไรมันจนเว่อร์หรอก แค่เฉพาะเวลามันป่วยเท่านั้น เวลาปกติมันไม่เคยอ้อนหรือขอความช่วยเหลือใครเลย แม้แต่พวกผมสองคน ผมอยากให้มันเอาแต่ใจตัวเองบ้าง ไม่ใช่ตามใจคนอื่น แคร์ความรู้สึกคนอื่นตลอดเวลา ใครทำดีกับมันหน่อยมันก็แคร์เขาห่วงเขาไปทั่ว มันน่ะใจแข็ง แต่ถ้ามันเจ็บ มันป่วยเมื่อไหร่ จิตใจมันก็อ่อนแอตาม”โก้พูดเสียงเครียดเลยครับ

   “อย่างตอนที่พี่ฟ้าเพื่อนพวกพี่หาเรื่องมันน่ะ ปกติมันลุกไปต่อยแล้ว แต่มันแคร์ความรู้สึกพวกรุ่นพี่ ไม่อยากให้ลำบากใจเพราะมัน มันเลยเงียบ ทั้งๆ ที่มันโกรธมาก แต่มันก็ไม่ทำ ขนาดตอนนั้นรู้จักกับพวกพี่แค่สองสามวันเอง”ตี๋พูดมาผมก็เห็นด้วยครับ ตอนนั้นผมก็รู้ครับว่ามันไม่ทำเพราะพวกผมนี่แหล่ะ

   “ใครวะพี่ฟ้า ไปมีเรื่องกันตอนไหน”โก้ถามครับ แสดงว่ามันสองคนไม่ได้เล่าให้ฟัง

   “ก็แค่แซวๆ เจมันน่ะ ไม่มีไรหรอก เจมันไม่อยากให้มึงรู้ เดี๋ยวมึงไปมีเรื่องกับพี่เขา”

   “ไม่ต้องไปหาเรื่องไอ้ฟ้ามันหรอก เพราะวันนั้นมันโดนไอ้เอ็กซ์ถีบไปทีแล้ว”โมทย์พูดครับ มันสองคนแล้วหันหน้ามามองผม ผมก็ได้แต่พยักหน้ารับ

   ผมก็ไม่รู้หรอกครับว่าทำไมพวกมันถึงห่วงเพื่อนจัง แต่ก็ดีครับที่เห็นรุ่นน้องรักกันแบบนี้ ตอนแรกที่เห็นตี๋ดูแลเจมันมากๆ ผมก็คิดว่ามันมีอะไรมากกว่านี้ แต่พอเห็นโก้กับโมทย์เป็นไปด้วย ก็เริ่มเข้าใจนิดๆ ครับ ยิ่งเห็นหน้าตอนมันร้องไห้แล้วยิ่งสงสารน่ะครับ มันร้องเหมือนเด็ก ร้องสะอื้นไห้ ในขณะเดียวกันก็พยายามกลั้นเสียงไว้ เหมือนเด็กเวลากลัวโดนดุ ไม่รู้หรอกครับว่าเป็นอะไร รู้แต่ว่าไม่อยากเห็นมันร้องไห้อีกแล้ว

   นั่งกินข้าวเสร็จ พวกนั้นก็เข้าไปดูอาการเจในห้อง ผมก็เก็บจานชามล้างให้เรียบร้อย พวกนั้นก็เดินออกมาพอดี พวกมันก็ต้องกลับหอเหมือนกันครับ พรุ่งนี้มีเรียน ไม่มีเสื้อผ้าจะใส่ ผมก็เลยมีหน้าที่ดูแลมันต่อ ไม่กล้าและไม่อยากปฏิเสธด้วยครับตอนนี้

   พวกนั้นกลับได้สักพัก ผมก็กลับไปอาบน้ำในห้องผม เดี๋ยวคืนนี้คงต้องนอนเฝ้ามันอ่ะ พวกนั้นสั่งไว้ ไม่รู้ว่าทำไมเห็นกำชับนักหนา เลยต้องทำตาม เอาหนังสือมาอ่านฆ่าเวลาด้วย ผมก็นั่งพิงหัวเตียงอ่านหนังสือไปเรื่อย เริ่มง่วงก็ปิดไฟ เดินมาแทรกตัวนอนบนเตียงนี่แหล่ะ

   “อืออ....”

   ผมกำลังครึ่งหลับครึ่งตื่นอยู่ก็รู้สึกว่าเจมันสะดุ้ง พอลืมตาเห็นหน้าเจมันอยู่ใกล้ๆ เอื้อมมือไปเปิดไฟหัวเตียง เจนอนตัวสั่น ครางอะไรไม่รู้ในลำคอ น่าจะเพ้อเพราะพิษไข้ ผมแตะหน้าผากดู แค่อุ่นๆ แสดงว่าละเมอมากกว่า ผมก็เลยจะปิดไฟแล้วนอนต่อ แต่....

   “ฮึก..ฮือออออ...แม่...พ่อ.....เจขอโทษ....ขอโทษ......ฮึก.....ขอโทษ......”
   
   เจมันนอนร้องไห้ มันฝันร้ายเหรอ ขอโทษอะไรไม่รู้ มันพูดแต่คำว่าขอโทษ ขอโทษ ผมไม่รู้จะทำยังไง เลยเอาแขนไปโอบเจมากอดไว้หลวมๆ ลูบที่หลังเบาๆ เหมือนที่เห็นเพื่อนมันทำ

   “..........ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรนะครับเจ นิ่งซะนะนิ่งซะ..........”

   เจนอนซุกเข้ามาในอกผมเรื่อยๆ เปลือกตาที่ปิดสนิทยังคงมีน้ำตาไหลรินพร้อมเสียงสะอื้นเบาๆ ผมก็คอยลูบหลัง พูดปลอบจนมันนิ่ง ได้ยินเสียงหายใจเบาๆ คิดว่าคงหลับไปแล้ว นี่ล่ะมั้งคือเหตุผลที่เพื่อนมันสองคนบอกให้ผมนอนเฝ้า แสดงว่าปกติมันก็ฝันร้ายแบบนี้ ฝันอะไรเหรอเจ ขอโทษเรื่องอะไร ทำผิดอะไรไว้ถึงทำให้ร้องไห้...ทั้งๆ ที่หลับแบบนี้

[เจมคร้าบ~]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ขอบคุนมากครับป๋ม

เรื่องนี้แต่งเองป่าวอ่า

เจมกำลังแต่งนิยายอยุเรื่องหนึ่ง

ก็แบบว่าอ่านมาเยอะ

เลยเอานิยายที่เคยอ่านมารวมกันเป็นเรื่องเดียว

เรื่องนี้ผมก้เอามารวมน่ะครับ

เดียวถ้าป๋มแต่งเสร้จ

หรือถ้าgaybb อยากจะอ่านก่อนก้แอดเอ็มเจมไปน่ะครับ (สิดทิพิเศษสำหรับคนลงนิยาย)555+

[GayBB]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตอนที่ 19

อากาศเริ่มหนาวขึ้น หรือเพราะผมปัดผ้าห่มจนพ้นตัวก็ไม่รู้ ผมพยายามจะความหาผ้าห่มมาห่มตามเดิม แต่...ผมขยับตัวไม่ได้ แขนมันติด หรือว่าผมโดนผีอำ หอใหม่แบบนี้ไม่น่าจะมีนะครับ ผมค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาดูทีละข้าง แล้วก็พบว่าไม่ใช่ผีหลอก คนนั่นเอง คน!! เฮ้ย! พี่เอ็กซ์นี่นา มานอนกอดผมได้ไง ขยับไม่ได้เลย.....อืมม....ผมจำได้แล้วครับ เมื่อคืนโก้มันบอกว่าพี่เอ็กซ์จะมานอนเฝ้าไข้ให้ เกือบผลักพี่แกตกเตียงแล้วครับ นึกว่าผีหลอก

   ดูหน้าเขาใกล้ๆ พี่เขาก็หล่อสมกับที่เก๋มันปลื้มแหล่ะครับ หน้าคม ปากได้รูป เวลาพี่เขายิ้ม เห็นสาวๆ มองกันตาค้างทุกที คิ้วก็เข้มดีด้วยครับ พี่เอ็กซ์มีรอยแผลเป็นที่หางคิ้วเล็กๆ ผมจำได้ครับ เอ๋....ทำไมผมจำได้ ผมว่าผมเริ่มคุ้นๆ สถานการณ์แบบนี้นะครับ ไอ้การนอนเอาหัวชนกันเนี่ย มัน........เหมือนคืนนั้นเลย

   คืนรับน้อง

   ผมเริ่มเมามากแล้วครับ ตอนนี้ก็นั่งซบตี๋มันอยู่ พูดอะไรก็ไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่ ฟังยิ่งไม่รู้เรื่องใหญ่เลย รู้แต่ใครๆ ก็เรียกผมจัง แต่ตอนนี้ลุกไม่ไหวคร้าบบบ ง่วงแล้วด้วยยยย

   “กูไปนอนก่อนนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องขับรถกลับด้วย”เสียงคล้ายๆ พี่เอ็กซ์พูดอยู่ใกล้ๆ ครับ

   “พี่ผมฝากเจมันไปนอนด้วยดิ มันไม่ไหวแล้วแหล่ะ”

   ไม่เอานะไอ้ตี๋ กูจะนั่งอยู่นี่ อ๊าาาา ไม่ต้องดึงผมให้ลุกเลยนะครับ ปล่อยผม ผมจะนั่งกับเพื่อนต่อ

   “ไปนอนได้แล้วครับน้องเจ ตาจะปิดแล้ว”เสียงพี่โมทย์นี่นา

   “คร้าบบบ นอนก็นอนครับ”ชอบจังเวลามีคนพูดเพราะด้วย

   ผมก็เดินเซๆ ตามแรงลากของพี่เอ็กซ์แหล่ะครับ เดินเข้ามาก็มีที่ฟูกนอนปูไว้กับพื้น ผมก็ทิ้งตัวลงนอนติดผนังทันที นอนได้ก็คว้าหมอนอีกใบมากอดแทนหมอนข้างเลยครับ เห็นพี่เอ็กซ์ทิ้งตัวนอนข้างๆ มองผมตาขวางๆ ชอบกล

   “เอา.....คืนมา จะ.............. เอาคืนมาเร็วๆ”

   พูดไรค้าบบบ เอาคืนไรเหรอคร้าบบบบ อ๋อออ จะให้ผมหอมแก้มคืนเหรอออออ

   “เอาไรอ่ะ จะเอาคืนอีกเหรอ ให้อีกครั้งเดียวนะ พิเศษเลย”ไม่อยากทำหลายครั้งครับ ง่วง ผมลุกขึ้นนั่งแล้วก็ก้มหน้าไปที่พี่เอ็กซ์ จับหน้าให้เอียงแก้มมาทางผม แล้วก็ก้มไปกะว่าหอมแก้มพี่แกหลายๆ ครั้งติดกันเลยครับ จะได้เสร็จๆ ไป

   “จุ๊บ..จุ๊บ...จุ๊บ....อื้ออออ”

   อืม..สัมผัสมันแปลกๆ มันชื้นๆ นิดๆ แต่...ก็รู้สึกดีนะครับ สงสัยพี่แกคงไปล้างหน้ามา แล้วผมก็หลับไปทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ลืมตามองดูว่าอะไรเป็นอะไร
   
    เฮ้ย!!!   ซวยแล้วววว ไม่ใช่แค่หอมแก้มนี่หว่า คืนนั้นไปจูบปากพี่เขาเต็มๆ เลย มิน่าตอนอยู่ในรถถึงถามแปลกๆ โอยยยย จะเอาหน้าไปไว้ไหนเนี่ย ทั้งหอม ทั้งจูบ แถมตอนนี้กอดด้วยครับ

   “ตื่นแล้วเหรอ”ผมได้ยินเสียงพี่เอ็กซ์พูดเบาๆ เหนือหัวผม พี่เขาคลายอ้อมกอดออกแล้วครับ ผมรีบลุกขึ้นนั่งทันที รู้สึกว่าเขาลุกตามด้วย

   “หายไข้รึยัง”พี่เอ็กซ์เอามือมาแตะหน้าผากผมเบาๆ อีกข้างก็แตะหน้าผากตัวเอง

   “ตัวไม่ร้อนแล้วนะ แต่ทำไมหน้าแดงๆ”

   “เช้าๆ หน้าผมเป็นอย่างนี้แหล่ะพี่ ผมไปอาบน้ำก่อนนะ จะได้ไปเรียน”ชิ่งก่อนล่ะครับ ไม่กล้าสู้หน้า รู้แล้วครับว่าทำไมในรถเขาไม่มองหน้าผม เรื่องนี้ต้องโทษไอ้สามคนนั้น พากันจับกรอกเบียร์กันดีนัก โทษพี่เอ็กซ์ด้วยน่ะแหล่ะ ตัวดีเลย เจ้าความคิดนัก เป็นไงล่ะ ซวยชะมัดเลยผม
   
   อาบน้ำเสร็จ เดินเข้ามาในห้องนอน พี่เอ็กซ์ยังนั่งอยู่ที่ปลายเตียงอยู่เลย ทำไมไม่กลับไปห้องพี่ล่ะคร้าบบ

   “เจ”

   “คะ..ครับ”ขอเดินไปคุยหลังตู้เสื้อผ้านะ เปิดประตูตู้กั้นหน้าเอาไว้

   “พี่ถามอะไรหน่อยได้มั้ย”เสียงจริงจังแฮะ ไม่ใช่จะต่อยผมคืนตอนนี้นะ

   “ ได้ครับ”เอาวะ ยังไงเราก็ผิด เป็นใครก็ต่อยครับ โดนผู้ชายจูบเนี่ย

   “...เมื่อคืน...ร้องไห้ทำไม ฝันอะไรเหรอ”

   “......เปล่านี่ครับ”

   “อย่าโกหก จะต้องให้พูดมั้ยว่าละเมออะไรบ้าง”

   “.........”ไม่เข้าใจหรือไง ว่าไม่อยากบอกอ่ะ บ้าอำนาจชะมัด

   “ว่าไง ทำไมร้องไห้ ทั้งตอนกินข้าว ทั้งตอนนอน พี่ถามสองคนนั้นแล้ว แต่เขาไม่พูด เขาให้ถามจากเจเอง พี่โมทย์เขาเป็นห่วง พี่ก็เป็นห่วง บอกมาเถอะพี่อยากรู้”

   “ขอบคุณครับที่เป็นห่วง ไม่มีอะไรหรอก”ผมโผล่หน้าออกมาแล้วส่งยิ้มให้พี่เอ็กซ์ รู้ครับว่าเป็นห่วง แต่ไม่อยากเล่า ไม่อยากให้รู้ ไม่อยากให้สงสาร

   “เฮ้อ เอาเถอะ ไม่บอกก็ไม่บอก มีเรียนเช้าใช่มั้ย แต่งตัวเสร็จก็รอนี่แหล่ะ เดี๋ยวออกไปพร้อมกัน”พี่เอ็กซ์ถอนหายใจหนักๆ แล้วก็เดินออกจากห้องไป อย่างว่า คนมันบ้าอำนาจ ก็ดีแต่สั่งให้ทำโน่นทำนี่ ถามผมแต่ไม่รอคำตอบผมเลย

   ผมก็นั่งรถมากับพี่เอ็กซ์ แต่พี่เอ็กซ์ไม่ได้ใส่ชุดนักศึกษาครับ พี่เขาสวมกางเกงยีนส์เสื้อเชิ้ต สีเรียบ มีลายกราฟิคหลังคอเสื้อเล็กๆ แต่รวมๆ แล้วดูดีมากครับ

   “พี่ไม่เข้าเรียนเหรอวันนี้”

   “ไม่ วันนี้โดด จะเอาของฝากไปให้ที่บ้านน่ะ”

   “บ้านพี่อยู่กรุงเทพเหรอ แล้วมาอยู่หอทำไม”

   “...หึหึ ไม่ บอก”อ้าว ย้อนหรือเปล่าเนี่ย ไอ้บ้า คนอุตส่าห์พูดดีด้วยแล้วเชียว

   “ไม่บอกก็ไม่ต้องบอก ถามไปอย่างนั้นแหล่ะ พี่จอดให้ผมหน้า ม. นี่ก็ได้เดี๋ยวเดินเข้าไปเอง”

   “ไม่จอด จะให้ไปส่งตึกไหน บอกมา”

   “ก็ดี ไปส่งโรงอาหาร ขี้เกียจเดินเหมือนกัน”ดีครับ ไม่ต้องเดิน เพราะโรงอาหารอยู่ท้าย ม. เลย

   “หึหึ”ยังครับ ยังหัวเราะอีก ขำไรนักหนา ประสาท จอดรถปุ๊ป ผมก็เตรียมลงปั๊ป แต่พี่แกคว้าแขนไว้ แล้วเอามือมาจับหน้าผากผมอีกแล้ว

   “กินยาแก้ไขด้วย ยังมีไข้อยู่นิดๆ เดี๋ยวไข้กลับ”

   “......”เอ๋อไปเลยครับ วันนี้มาแปลกอ่ะ มาโหมดใจดี ถึงแม้จะเสียงจะฟังดูดุๆ ก็ตาม

   “เป็นไร มองหน้าทำไม”

   “เปล่า ผมไปได้ยัง”พี่เอ็กซ์ปล่อยแขนผม ผมก็รีบวิ่งลงจากรถเข้าไปในโรงอาหารเลยครับ มาแนวใจดีแล้วทำตัวไม่ถูก ถ้าเป็นพี่โมทย์ยังพอกล้าอ้อนกลับ แต่...พี่เอ็กซ์เนี่ย ไม่รู้ว่าอ้อนไปโดนหาว่าบ้าหรือเปล่า

   เดินเข้ามาในโรงอาหารมองหากลุ่มเพื่อน ก็เห็นนั่งกันอยู่มุมโรงอาหารเหมือนเดิม โบกไม้โบกมือไม่อายคนอื่นบ้างเลย ผมนี่เดินตัวลีบๆ เข้าไปหาเลย

   “เจๆ”ยังเดินไม่ทันถึงโต๊ะ ก็มีใครไม่รู้มาสะกิดข้างหลัง พอหันไปดูผมก็ว่าหน้าคุ้นๆ นะ

   “ครับ”

   “เราชื่ออั้ม เพื่อนเก๋นะ...จำได้มั้ย”อั้มเพื่อนเก๋......ไม่รู้จักคนชื่ออั้มสักคน

   “จำไม่ได้ครับ มีอะไรเหรอ หรือจะถามหาเก๋ เก๋มันอยู่ตรงนั้นน่ะ”ผมชี้ไปทางกลุ่มผม

   “เปล่า...จำไม่ได้จริงๆ เหรอ เรา...ที่ขอเบอร์เจตอนนั้นไง”ใช่แล้ว ไอ้บ้านี่เอง เห็นขอเบอร์แล้วไม่ได้โทรมานึกว่ามันขอเล่นๆ ซะอีก

   “ก็...นึกออกแล้ว เรียกเรามีไรเหรอ”ความจริงไอ้นี่มันก็หน้าตาดีนะ ขาวๆ สูงๆ แต่ที่สำคัญ...จะมายืนหน้าแดงทำม้ายยย คนที่ต้องอายน่ะมันโผ้มมมมมม

   “เรา...ขอโทรหาได้มั้ย”

   “เออ...โทรไมล่ะ ไม่รู้จักกันซะหน่อย”ผมพูดจบก็เห็นไอ้นี่มันอ้ำๆ อึ้งๆ จะพูดไรก็ไม่พูด ผู้ชายสองคนยืนคุยกันกลางโรงอาหารมันอายนะเฟ้ย

   “เฮ้ย!! ไอ้อั้มไปเรียนเร็ว เดี๋ยวก็เข้าสายหรอกมึง”เสียงเพื่อนมันตะโกนเรียกจากด้านหลังกลุ่มใหญ่เลย

   “เออกูรู้แล้ว”มันก็ตะโกนกลับไป

   “งั้นเดี๋ยวเราไปเรียนก่อนนะ ไว้...คุยกันใหม่นะครับ”

   “อืม”ผมพูดจบก็กลับหลังหันเลยครับ มันเลยยกมือบ๊ายบายเก้อ ไม่ต้องมาล่ำลาผมร๊อกกก ไปไหนก็ไปเหอะพ่อคู้ณณณณ

   หนีจากอั้มได้ก็เดินจ้ำอ้าวมาหาเพื่อนเลยครับ ยังไม่ทันนั่งไอ้เก๋ก็เริ่มซักเลย

   “คุยไรกันวะมึง แล้วไปเริ่มคุยกันตั้งแต่เมื่อไหร่ ไหนบอกว่าเขาไม่ได้โทรหามึงไง”

   “ทีละคำถามสิมึง คนหรือปลาวะ พูดไม่หยุดหายใจเลย หายใจทางเหงือกหรือไงมึง”ผมนั่งเบียดเก่งครับ มันนั่งริม เก๋นั่งฝั่งตรงข้าม

   “ไอ้เชี่ยเจ ถามแค่นี้ด่าเป็นชุด แสดงว่าหายดีแล้วใช่ไหมเนี่ย”

   “เออหายแล้ว โก้กินไรอ่ะ กินด้วยดิ”ผมย้ายที่นั่งไปนั่งข้างโก้ดีกว่า ไม่อยากนั่งหน้าเก๋มัน

    “โอ้ย! ไอ้เจ ไปซื้อมาเลย เดี๋ยวกูไม่อิ่ม”มันจะเลื่อนจานข้าวหนีผม ผมเลยตีมือมันไปที

   “ไม่เอา ซื้อมากูกินไม่หมด แย่งมึงนี่แหล่ะ”

   “ไอ้เจอย่าเพิ่งกิน ตอบมาก่อน อั้มเขามาคุยอะไรกับมึง”ดูไอ้เก๋มันครับ ทีคนอื่นนะเรียกชื่อซะเพราะ ทีผมมีแต่ภาษาพ่อขุน เก๋คนสวยน่ารักพูดเพราะตอนเจอวันแรกหายไปไหนหมดนะ

   “ไม่ได้คุยไร เข้ามาทักเฉยๆ”

   “กูไม่เชื่อ ทักอะไรตั้งนาน”อ้าวแล้วถามทำไมวะ

   “ก็ทักเฉยๆ มาบอกว่าชื่ออั้ม เป็นเพื่อนมึง แล้วเพื่อนมันก็เรียกไปเรียน มึงจะถามไมวะ”

   “กูสอดรู้ มีไรป่ะ ตกลงอั้มเขาจะจีบมึงจริงๆ เหรอเนี่ย”

   “ปากมึงนี่นะเก๋ เขาจะมาจีบไรกู ผู้ชายเหมือนกัน หน้าตามันก็ดีจะมายุ่งไรกับกู มึงน่ะคิดมาก”

   “กูก็ว่างั้น หน้าตาแม่งโคตรรดีเสือกตาบอดมาจีบมึงได้ไง กรรมของอั้มมันเนอะ”

   “เนอะเชี่ยไรคร้าบบบ คุณเก๋ กรรมของกูต่างหากที่โดนมันจีบ”

   “มีบุญเท่าไหร่แล้วมึงที่มีคนจีบ ทำเป็นเล่นตัว ชิ”มันบ้าเหรอไง ไม่ให้กูเล่นตัวจะให้ยอมเพื่อนมันเรอะ ขี้เกียจเถียงครับ เถียงไปก็สู้ปากมันไม่ได้ กินข้าวโก้ต่อดีกว่าครับ

   “เจ กินยารึยัง”ใครถาม อ๋อ...ตี๋ เห็นมันคุยโทรศัพท์ตั้งนาน

   “ยัง ทำไม”

   “กินข้าวแล้วก็กินยาซะ ยังมีไข้อยู่ไม่ใช่เหรอ พี่เอ็กซ์บอกกูมา”

   “อย่าบอกนะว่าพี่มึงโทรมาสั่งให้มึงบอกกูเมื่อกี้”พี่น้อง บ้าพอกันครับ

   “เปล่า พี่เขาโทรหากูเรื่องคัดตัวบาส เลยถามว่ามึงกินยารึยัง”

   “พี่มึงเนี่ยโคตรบ้าอำนาจเลยว่ะ กูชักเบื่อพี่มึงแร่ะ สั่งกูจัง โอ้ย!”พูดจบปุ๊บ ไอ้โก้ตบหัวผมปั๊บ

   “พี่เขาหวังดี เสือกไปด่าเขาอีกนะมึง แล้วข้าวกูเนี่ย จะเขี่ยอีกนานมั้ย”

   “ก็กูจะเขี่ยผักมากิน ไมมึงไม่สั่งอะไรที่มีผักเยอะๆ ล่ะ มีแต่เนื้อ”มันสั่งพะโล้กับผัดหน่อไม้มา

   “ข้าวกู ไม่ใช่ข้าวมึง เข้าใจไรผิดเปล่าครับคุณเจ”บ่นก็บ่นไปครับ ผมก็เขี่ยหน่อไม้กินต่อ

   “นั่งอยู่นี่แหล่ะ เดี๋ยวกูไปซื้อนมให้ แล้วไม่ต้องเขี่ยข้าวกูแล้วนะ เห็นแล้วจะอ้วก”โก้ลุกแล้วมันคงทนไม่ไหว ดีครับไม่ต้องซื้อเอง

   “เออดี สั่งเชี่ยไรมากินก็ไม่รู้ไม่เห็นอร่อยเลย โอ้ย!!”

   “ขออีกสักทีเหอะ พูดมากชิปหาย”โก้มันตบหัวทิ้งท้ายแล้วก็ลุกไปซื้อนมกับยาลดไข้มาให้ผมด้วย มีเพื่อนดี มีความสุขครับ หุหุ

[GayBB]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

เหอะๆ

ผมไม่ได้แต่งเองอ่ะคับเอามาจากบอยไทยคับ

ผมชอบอ่านมากกว่าคับ

แต่งเองไม่เป็นคับผมเด็กวิดวะคับคำนวณเป็นเลิศคับ ฮ่า ฮ่า

ผมชอบเรื่องนี้อะอินกับตัวละครที่ดำเนินเรื่องมากคับเลยอยากให้หลายๆคนได้อ่าน

แต่เริ่มเซงนิดหน่อยมีแต่คนอ่านไม่มีคนเม้นเศร้าใจ

[GayBB]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตอนที่ 20

นานแล้วครับที่ผมไม่ได้กลับบ้าน ช่วงปิดเทอมก็อยู่บ้างเที่ยวบ้าง แล้วก็มาอยู่หอ น้องผมก็บ่นว่าผมไม่ยอมกลับบ้าน ปล่อยให้มันทำหน้าที่ลูกที่ดีคนเดียว ก็ใครจะอยากอยู่ล่ะครับ ตกเย็นก็ต้องไปออกงานโน้นงานนี้ คอยขับรถให้คุณแม่นี่แหล่ะ พอวันธรรมดาก็คอยแต่จะลากผมเข้าไปประชุมด้วยตลอด ช่วงแรกๆ ก็พอไหวครับ หลังๆ จะให้เข้าประชุมแทนผมเลยชิ่ง หนีกลับหอมันซะเลย

   จอดรถที่โรงรถ เจ้าแดง ลูกป้าน้อม แม่ครัวผมก็วิ่งมาช่วยถือของฝากทันที

   “ไงเรา วิ่งหน้าตั้งมาเชียว”

   “โหคุณเอ็กซ์ ไม่กลับมาตั้งนาน แม่บ่นทุกวันเลยครับ ไปๆ เข้าบ้านกัน”แดงเนี่ยมันอายุห่างจากผม
ประมาณสี่ปี ตอนนี้ก็เรียนมหาลัยเปิดอยู่ กว่าจะคะยั้นคะยอให้มันเรียนต่อได้ก็แทบตายครับ

   “คุณเอ็กซ์”เสียงป้าน้อมครับ วิ่งเข้ามากอดผมเต็มอ้อมแขนเลย ผมก็ทั้งกอดทั้งรัดแกกลับไป

   “ไงครับป้า ทำไรกินมั่ง ผมหิว”

   “คุณไม่บอกว่าจะมาวันนี้ จะกินอะไรล่ะคะ เดี๋ยวป้าทำให้”

   “ข้าวผัดแล้วกันครับ เสร็จแล้วขึ้นไปเรียกนะครับ ผมขึ้นห้องก่อน ของฝากอยู่กับแดงมันนะครับ”

   ผมเดินขึ้นห้องที่ชั้นสอง ห้องก็ยังสะอาดเรียบร้อยดีเหมือนเดิม เข้าห้องได้ก็ล้มตัวนอนบนเตียง บอกตรงๆ ว่าเมื่อคืนนอนไม่หลับครับ ก็เจมันเล่นนอนซุกอกผมแบบนั้น เป็นใครก็นอนไม่หลับ เห็นหน้ามันใกล้ๆ แล้วนึกถึงคืนที่รับน้อง

                 คืนนั้น....

“เอาหมอนพี่คืนมา จะเอาไปทำไมสองใบ เอาคืนมาเร็วๆ”เจมันเอาหมอนผมไปกอดเฉยเลย หมอนใบอื่นก็มีคนเอาไปนอนหมดแล้วด้วย

   “เอาไรอ่ะ จะเอาคืนอีกเหรอ ให้อีกครั้งเดียวนะ พิเศษเลย”

มันพูดไรครับ ผมล่ะงง อยู่ดีๆ ก็ลุกขึ้นนั่ง แล้วก็ก้มหน้ามาทางผม อย่าอ้วกนะเว้ย! ผมหันหน้ากลับไปมองหน้ามัน แต่...

   จุ๊บ...จุ๊บ....จุ๊บ....
   
   มันกดริมฝีปากลงมาติดๆ กันหลายครั้งบนริมฝีปากผม
   
   อืมมมมม ริมฝีปากนุ่มๆ มีรสขมๆ ของเบียร์ และรสหวานของสปายปนอยู่ ใบหน้าขาวๆ ที่แดงระเรื่ออยู่ใกล้แค่ปลายจมูก ไม่รู้เพราะความเมาหรือความหวานนุ่มที่ชวนให้เผลอไผลไปกับสัมผัสราวกับเด็กไร้เดียงสา   

   อื้ออออ

   เสียงประท้วงในลำคอเบาๆ ทำให้ผมรู้สึกตัวว่า ผมเผลอกดท้ายทอยเจลงมาและผมเองที่เป็นฝ่ายเรียกร้องสัมผัสมากกว่าเดิม ผมรีบปล่อยมือออกจากท้ายทอย รู้สึกถึงน้ำหนักตัวที่ทิ้งลงมา เสียงหายใจเบาๆ.....หลับ .....มันหลับไปแล้ว ผมรีบผลักมันกลับไปนอนที่เดิม หมอนเหมินไม่เอาแล้วครับ ลุกออกมาข้างนอก มากินเหล้าต่อกับคนอื่นๆ พอง่วงไม่ไหวจริงๆ ก็ไปนอนเบียดข้างเศกมัน ปลอดภัยครับตรงนี้ ปล่อยให้มันนอนกับพี่รหัสมันไป ไม่ได้กลัวมันลุกมาทำอะไรผมหรอกนะ แต่กลัวตัวเอง..กลัวตัวเองที่ไม่รู้สึกรังเกียจจูบนี้ แต่ก็ไม่ได้ชอบหรอกนะ

   ก๊อก ก๊อก ก๊อก

   “คุณเอ็กซ์คะ ข้าวผัดเสร็จแล้วนะ จะให้ป้าเอามาให้กินบนห้องมั้ย”เสียงป้านอมตะโกนอยู่หน้าห้อง

   “เอาไว้ห้องนั่งเล่นครับป้า เดี๋ยวผมลงไป”ผมลุกขึ้นไปล้างหน้าในห้องน้ำแล้วก็เดินลงมา เห็นแดงมันนั่งรอผมอยู่ที่พื้นพร้อมข้าวผัดของมัน ส่วนของผมวางอยู่บนโต๊ะ

   “ขึ้นมานั่งบนเก้าอี้ดีๆ สิวะแดง”

   “ไม่ได้ครับ เดี๋ยวแม่แกบ่น”

   “จะขึ้นมาหรือให้ฉันลงไปนั่งพื้น”เท่านั้นแหล่ะครับ มันถึงยกก้นมาแหม่ะบนเบาะ นี่มันยุคไหนแล้ว ผมก็คิดว่าป้านอมเป็นญาติผู้ใหญ่ ไม่ใช่เพียงแค่แม่บ้านแม่ครัว ไอ้แดงก็เหมือนน้องคนหนึ่ง

   “แล้วป้าล่ะ”

   “เห็นบอกจะทำของหวานอยู่ในครัวครับ”

   “เหรอ แล้ววันนี้แม่พี่จะกลับตอนไหน ได้บอกไว้เปล่า”

   “คงดึกครับ เมื่อเช้าผมขนชุดใส่รถไปด้วย น่าจะไปงานเลี้ยงต่อ”นี่ไงครับ เจ้าแม่งานสังคม

   “เหรอ งั้นคงไม่เจอกัน พี่คงกลับไปนอนหอ กินเสร็จก็บอกป้าห่อขนมให้พี่หน่อยนะ จะเอาไปกินที่หอ” ผมกินเสร็จก็เดินออกมาสนามหญ้าหน้าบ้าน เดินดูต้นไม้ไปเรื่อย แล้วก็มานั่งที่ชิงช้าไม้หลังใหญ่ที่ซื้อเอาไว้ อีกไม่ถึงปีก็จะเรียนจบแล้ว แน่นอนครับว่าต้องต่อโท เพียงแต่ยังคิดไม่ออกว่าจะต่ออะไร ใจจริงผมก็อยากเรียนต่อที่คณะนี่แหล่ะ แต่แม่ผมท่านอยากให้ไปเรียนบริหาร เอาไว้มาช่วยงานท่าน ผมก็เข้าใจนะครับ แต่ผมก็อยากทำสิ่งที่รักเหมือนกัน

   ผมนั่งเล่นนอนเล่นอยู่ที่บ้านจนเย็น กว่าจะขับรถกลับหอก็ค่ำๆ แล้ว ถึงห้องก็เอากะท้อนลอยแก้วใส่ตู้เย็น แล้วกะว่าจะนั่งทำงานต่อ เพื่อนรักผมก็โทรมาทันที

   “ว่าไงโมทย์”

   “มากินเหล้าบ้านกูกัน กำลังตั้งวง”เสียงโหวกเหวกดังลอดเข้ามาในโทรศัพท์เลย

   “ไม่ไปหรอกว่ะ เพิ่งกลับมาจากบ้านเอง”

   “เฮ้ยมาเหอะ เอาน้องเจมาด้วย กูบอกน้องเขาให้มากับมึงแล้ว”

   “สรุปจะชวนกูไปกิน หรือจะให้เป็นสารถีขับรถไปส่งน้องมึงแน่”

   “ฮ่าๆๆๆ รู้ดี ก็ทั้งสองอย่างนั้นแหล่ะ มาเร็วๆ ตอนนี้เลย”ผมว่าเหตุผลมันน่าจะเป็นอย่างหลังมากกว่า

   “มึงจะเอาน้องมึงไปทำไม เดี๋ยวก็มีเรื่องกับเพื่อนมึงหรอก”

   “มันไม่อยู่ ไอ้เปาบอกว่าไปกินเหล้าหอเพื่อน มาเถอะน่ะมึง อย่าเรื่องมาก แค่นี้นะ”มันพูดอยู่ฝ่ายเดียว
แล้วก็วางหูไป ผมจะด่ามันก็ไม่ทันครับ ทำอะไรไม่ได้นอกจากปิดห้อง เดินไปเคาะห้องข้างๆ เจ้าของห้องก็เปิดประตูออกมา ใส่กางเกงขาสั้นกับเสื้อยืด พร้อมเต็มที่แล้วครับ

   วันนี้ขับรถออกมา เหนื่อยครับ ไม่อยากปั่นจักรยาน ก่อนเข้าซอยบ้านพวกโมทย์ ก็แวะซื้อขนมขบเคี้ยวต่างๆ ก็ให้เจลงไปเลือกแหล่ะครับ อยากกินอะไรก็เลือกเอา

   “ผมเลือกแต่ของที่ผมชอบนะ พี่กินได้เปล่า”เจเปิดปากถุงกว้างๆ ให้ผมดูขนมห่อที่เลือกมา

   “พี่ให้เราน่ะแหล่ะกิน กินพวกนี้จะได้ไม่จุก ไปบ้านพวกนั้นก็มีแต่กับแกล้ม ของหนักๆ มีแต่เนื้อ เดี๋ยวก็อ้วกอีก”ผมเริ่มชินกับเรื่องต่างๆ ของมันแล้วครับ ป้องกันไว้ ดีกว่าต้องมาลำบากผมให้นอนเฝ้ามันอีก ผมมองทางหางตาก็เห็นมันบ่นอะไรขมุบขมิบ เดาว่ามันบ่นผมนี่แหล่ะ

   พอเข้ามาในบ้าน ก็พวกเดิมๆ แหล่ะครับ เพื่อนผม กับรุ่นน้องที่สนิทกัน เจเดินเข้ามาถึงก็เดินไปนั่งแทรกตรงที่ว่างระหว่างโมทย์กับตี๋ สองคนนี้ก็จงใจเหลือที่ไว้ให้เจน่ะแหล่ะ ด้วยความหมั่นไส้มันสามคน ก็เลยเดินไปนั่งแทรกระหว่างเจกับโมทย์มันซะเลย

   “ไรของมึงเนี่ย ตรงอื่นก็มีไม่นั่งมานั่งเบียดกู”โมทย์โวยทันทีเลยครับ

   “กูหมั่นไส้ มีไรมั้ย”พูดจบมันก็ทำหน้าบึ้ง มองน้องรหัสที่ผมนั่งบังตาละห้อย
   
   มองไปรอบๆ ก็เห็นเปานั่งกับรุ่นน้องผู้ชายอยู่สามคน คิดว่าน้องที่คณะมันน่ะแหล่ะ แต่มีคนหนึ่งนั่งมองเจมันตลอดเลย นั่งไปยิ้มไป เจมันก็ยิ้มแหยๆ ให้ทีนึง แล้วก็กินเหล้ากับคนอื่นๆ ต่อ ไม่หันไปสนใจคนนั้นเลย

   “ไปไหนมาเอ็กซ์ ไม่เข้าเรียนตอนบ่าย”เศกถามจากอีกฝั่ง มีกรกับเจนนั่งอยู่ใกล้ๆ คู่นี้ก็รักกันดีครับ

   “กลับบ้าน เอาของฝากไปให้แม่น่ะ”

   “อ้าวเหรอ แต่ตอนเช้าเห็นขับรถเข้าไปในม. นี่ เข้าไปทำไมล่ะ”เจนถามครับ

   “ไปส่งเจ”

   ...........................เงียบ...........................

   ผมพูดอะไรผิดเหรอ เห็นบางคนทำหน้าเอ๋อๆ ส่วนคนที่จ้องเจอยู่หน้าเหวอไปเลยครับ มีแต่พวกเจมันแหล่ะกันที่ไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขา นั่งกินนั่งดื่มกันสองคน คุยอะไรกันก็ไม่รู้ จนมันรู้สึกถึงสายตาทุกคู่ที่มองไปที่มันนั่นแหล่ะ ถึงได้เงยหน้ามามองรอบๆ

   “มี..อะไร เหรอครับ”

   “เมื่อเช้าเอ็กซ์ ไปส่งน้องเจที่มหาลัยเหรอครับ”เศกถาม ถามย้ำทำไมเนี่ย

   “ครับ ก็อยู่ห้องติดกัน แล้วพี่เขาจะกลับบ้านพอดี ทำไมเหรอครับ”
 
   ..........เฮ้ออออออออ..........

   ผมได้ยินเสียงลอบถอนหายใจจากหลายๆ คน และบางคนทำหน้าไม่เข้าใจ แต่ตอนนี้ผมเริ่มเข้าใจแล้วครับ ว่าพวกมันเงียบทำไม

   “เป็นเชี่ยไรเนี่ย คิดไปถึงไหนกันเนี่ยพวกมึง”ผมด่าเสียงดังเลยครับ นี่ขนาดบอกว่าไปส่งยังมองผมอย่างอึ้งๆ ถ้าบอกว่านอนเฝ้าทั้งคืน แถมยังกอดด้วย แมร่งไม่คิดไปยิ่งกว่านี้เหรอ ไอ้พวกบ้า

   “กูเปล่านะ แค่...สงสัย”เสียงกรครับ

   “สงสัยเชี่ยไร ประสาทนะพวกมึง”ผมขี้เกียจถามอะไรต่อ ตอนนี้ดื่มเหล้าอย่างเดียวครับ ไอ้ตัวต้นเหตุก็นั่งตาแป๋ว ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรกับเขาเลย

   ป้าบ!

   “โอ้ย!   เจ็บนะเนี่ย ตบไมอ่ะ”หมั่นไส้ครับ ตบหัวมันไปทีนึง มันขวับมามองผมตาขวางเลย

   “หมั่นไส้ว่ะ”พูดจบมันก็ด่าผมเบาๆ แต่อ่านปากได้ว่า ‘ไอ้บ้า’

[GayBB]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตอนที่ 21

ไม่คิดว่าอั้มจะรู้จักกับพวกพี่ๆ ด้วย ดูแล้วน่าจะเป็นน้องที่คณะพี่เปา ที่โรงอาหารก็คิดว่ารอดแล้วเชียว ไม่คิดว่าจะต้องมานั่งใกล้กันแบบนี้อีก ผมน่ะไม่ได้เขินหรอกนะที่เขาเอาแต่นั่งจ้อง แต่มันทำตัวไม่ถูก เคยเจอแต่พวกแซวสนุกปาก ซึ่งผมก็ตอกกลับหน้าหงายเสมอไอ้ที่จะมาแบบดีๆ จริงจังแบบนี้ไม่ค่อยมีครับ

   หลังจากคืนก่อนที่คุยกับเกต เธอก็โทรมาอีกหลายครั้ง แต่ผมรับบ้างไม่รับบ้าง แต่ไม่ได้โทรกลับเลย ตอนนี้ก็เหมือนกัน ผมหยิบมาดูเบอร์ แล้วก็เก็บลงกระเป๋ากางเกงเหมือนเดิม แล้วก็นั่งชนแก้วคนโน้นคนนี้ อั้มกับเพื่อนๆ ก็มียกชนกันบ้าง แต่ยังไม่ได้คุยกัน
   
   “อ่ะ”

   “ไรของมึง”อยู่ดีๆ ตี๋ก็ยื่นโทรศัพท์มันมาให้ผม

   “ของมึงอ่ะ คุยซะ”ตี๋จับมือผมไปรับโทรศัพท์ ตี๋ไม่ได้เมมชื่อไว้ แต่เบอร์นี้ผมรู้ครับ ก็ที่โทรเข้าเครื่องผมสายแทบไหม้เมื่อกี้ไง

   “ว่าไงครับเกต”ผมส่งเสียงทักไป

   “เจว่างรึเปล่า เกตอยากคุยด้วย”เสียงเธอดูเครียดๆ ผมเลยไม่กล้าตัดบทวางเหมือนทุกครั้ง

   “เดี๋ยวเจโทรกลับนะครับ เกรงใจตี๋มัน แค่นี้ก่อนนะ”ผมกดวางแล้วยื่นโทรศัพท์คืน พี่ๆ เพื่อนๆ ก็เริ่มแซวกันเลยครับ

   “พูดซะเพราะเลยเว้ยไอ้เจ คุยกับแฟนล่ะสิ”เสียงพี่กรดังมาจากอีกฝั่ง

   “แหม อย่างนี้ก็หลอกพี่สิคะน้องเจ ไหนบอกว่าไม่มีแฟน”พี่หน่อยก็รับต่อ ตบท้ายด้วยพี่เจนคนสวย

   “ไหนว่าชอบพี่ไงคะน้องเจ เจ้าชู้นะเรา ทำพี่หวั่นไหว”

   “โถ่พี่เจนก็ ว่าไปนั่น ผมชอบพี่ไม่ได้หรอกครับ เดี๋ยวกรเตะเอา ผมยังอยากเรียนจบอยู่นะครับ ถ้าอยากหวั่นไหว ก็หวั่นไหวกับคนข้างๆ พี่ไปก่อนนะคร้าบบบบ”ผมก็แซวกลับ พี่เจนก็หน้าแดง เล่นสวีทกันซะน้ำทะเลหวานขนาดนั้น ใครจะไม่รู้ครับ

   ผมเดินเลี่ยงๆ พี่เขาออกมาโทรศัพท์ข้างนอก ก็เลยรู้ว่าเกตต้องขึ้นมาดูชุดสำหรับเชียร์รีดเดอร์เสาร์นี้ ก็มากับเพื่อนๆ เธอนั่นแหล่ะครับ อยากให้หาที่พักให้หน่อย

   “ก็มาพักห้องเจนี่แหล่ะ มาแค่คืนเดียวนี่ เดี๋ยวเจไปค้างกับตี๋มันก็ได้”

   “เอางั้นเหรอ งั้นเสาร์นี้เจอกันนะ”

   “ครับ แค่นี้ก่อนนะ เจยุ่งๆ นิดหน่อยน่ะ”ผมวางสายจากเธอไปแล้ว แต่ยังนั่งอยู่ที่โต๊ะหินอ่อนข้างกำแพงบ้าน ผมยังไม่อยากพบเธอตอนนี้เลย ผมจะไม่โทษเธอเลยถ้าเธอจะเลิกกับผม เพราะผมไม่ค่อยได้เอาใจใส่เธอเหมือนเมื่อก่อน และผมตั้งใจละเลยเธอ

   “เจ”เสียงเรียกเบาๆ ที่เก้าอี้ข้างๆ ผม ผมหันไปตามเสียงเรียงก็พบว่าอั้มนั่งมองผมอยู่ คงมองอยู่สักพักแล้ว

   “ครับ”

   “ไม่นึกว่าจะเจอเจที่นี่นะ”

   “อ้าว ทำไมล่ะ คิดว่าหน้าอย่างเจจะไม่กินเหล้าเหรอไง”ครับ ผมมันหน้าอ่อน(หัด)

   “เปล่า เพียงแต่เคยได้ยินพี่เปาพูดถึง เราเป็นน้องรหัสพี่เปาน่ะ”

   “พูดว่าไรเหรอ”

   “ก็...ที่เคยมีเรื่องกับพี่ฟ้าไง พี่เปาบอกว่าพี่ฟ้าแกจะจีบน้องรหัสพี่โมทย์ แต่โดนด่าหน้าหงาย แถมโดน
เพื่อนพี่โมทย์เตะเอาด้วย”เอ๋...ทำไมเพื่อนกันเผากันเองหว่า หรือว่าพี่เปาไม่ถูกกับพี่ฟ้าเนี่ย

   “พี่เปากับ..พี่ฟ้า ไม่ถูกกันเหรอ”

   “ก็สนิทกันดี ที่รู้ก็เพราะพี่ฟ้าน่ะแหล่ะ...เอาแต่พูดว่าน้องเจน่ารักอย่างนั้นอย่างนี้ พี่เปาก็เลยแซวกลับ เราก็เลยถามว่าเจไหน พี่เขาเลยเล่าให้ฟัง”

   “อ๋อ...เหรอ เราว่าวันนั้นพี่เขาเมาน่ะ เลยแซวแรงไปหน่อย คงไม่มีอะไรหรอก”อย่างไอ้พี่ฟ้าเนี่ยนะจะมาชมผม วันนั้นทั้งด่าทั้งกัด ไม่ฟาดปากกันก็บุญแล้ว

   “ไม่ใช่หรอก เจไม่รู้ตัวเหรอ ว่าพี่ฟ้าน่ะชอบเจ เห็นบอกว่าพยายามจะคุยด้วย แต่...คนรอบๆ ตัวเจกันซะขนาดนั้น แถมวันนั้นเห็นบอกมามีผู้ชายมาหาอีก คงหึงน่ะ”

   “บ้าเหรออั้ม เราเป็นผู้ชายนะ พี่เขาก็เป็นผู้ชาย”ไอ้บ้านี่พูดไรของมันเนี่ย

   “ก็พี่ฟ้าเขาเป็นเกย์ ใครๆ ก็รู้”

   “เอ่อ....เหรอ”

   “เราก็เป็นนะ แต่เราคงเป็นไบฯ มากกว่า เพราะเพิ่งมีเจนี่แหล่ะที่เราชอบมากขนาดนี้ แต่...เราไม่ได้หวังอะไรหรอกนะ แค่เป็นเพื่อนก็พอ”

   เหวออออออ ไอ้บ้า มาบอกชอบอะไรหน้าบ้าน พูดไม่อายรึไงฟะ มึงไม่อาย กูอายนะ

   “เจ...รังเกียจเรามั้ย ที่เราเป็นแบบนี้”อั้มก้มหน้าลงแล้วถามผมเบาๆ ทำให้ผมรู้สึกไม่ดีเลยครับ

   “ไม่ได้รังเกียจหรอก ชีวิตใครก็ชีวิตมัน ขอแค่ใช้ชีวิตแบบตรงไปตรงมาก็พอ”ผมพูดตามที่ผมรู้สึก ไม่ได้หวังว่าจะปลอบ หรือทำให้อั้มรู้สึกดีขึ้นมาหรอก คนเราถ้าไม่ซื่อสัตย์กับตัวเองก็คงไม่มีทางมีความสุข

   “ขอบคุณนะ น้อยคนที่จะคิดแบบเจ เราเข้าไปในบ้านกันเถอะ ออกมานานแล้ว”

   “ไปสิ”ผมสองคนลุกขึ้นแล้วก็เดินเข้าไปในบ้าน รู้สึกถึงสายตาหลายคู่มองมา ผมก็เดินกลับไปนั่งที่ ข้างๆ พี่เอ็กซ์กับตี๋ ยังไม่ทันนั่งเต็มก้นเลย เจ้าของสายตาพวกนั้นก็ถามทันทีเลย

   “คุยไรกันวะมึง”

   “คุยกับใครน่ะ”

   “รู้จักกันเหรอครับน้องเจ”

   ไม่ต้องบอกก็รู้ครับ ว่าคำถามไหนเป็นของใคร ดีนะครับที่โก้ไม่ได้มาด้วย

   “จะให้ตอบของใครก่อนดีล่ะ”ผมกวาดสายตาไปทั้งสามคนเลย

   “ตอบมาให้หมดน่ะแหล่ะ เรียงลำดับเหตุการณ์มาเลยก็ดี”นี่ครับ ให้ทายว่าใคร ดุๆ บ้าอำนาจแบบนี้มีคนเดียวครับ พี่เอ็กซ์นั่นเอง

   “ไปคุยเรื่องพี่ฟ้า ว่าวันนั้นเขา...........ไม่เล่าได้ป่ะ”เล่าไปแล้วกระดากปากครับ มีผู้ชายมาหึงตัวเองเนี่ย ไม่ภูมิใจเลย

   “ไม่ได้”ประสานเสียงกันเชียวนะ

   “จะเสียงดังกันทำไมเนี่ย คนอื่นมองหมดแล้ว เดี๋ยวเล่าตอนกลับแล้วกัน”

   “งั้นกลับ”

   “เฮ้ย! บ้าเหรอ ไม่ต้องถามแล้ว ไม่บอก กินๆๆ”พี่โมทย์ครับ บ้านพี่น่ะอยู่นี้ จะกลับไปไหนครับ ผมไม่สนใจแล้วครับ นั่งกินอย่างเดียว พี่โมทย์ก็มองผมค้อนๆ แต่ผมไม่สน ตี๋มันก็เขย่าแขน เออ เขย่าไป ถือว่าผสมเหล้า ส่วนพี่เอ็กซ์ จะจ้องผมให้ทะลุถึงไส้ติ่งเลยรึไง นับวันพวกนี้ยิ่งประสาทครับ
   
   นั่งกิน นั่งดื่ม กันเรื่อยๆ คราวที่แล้วไม่มีโอกาสได้คุยกับพี่เปาเท่าไหร่ แต่วันนี้พอได้คุยได้พี่แกเป็นคนตลกดีครับ อั้มก็ไม่ได้ดูเป็นคุณหนูแบบที่ผมเห็น กับเพื่อนมันก็พูดมึงกู เล่นหัวกันตามประสาผู้ชาย ดูไม่ออกเลยครับว่ามันชอบผู้ชาย ความรู้สึกอึดอัดใจที่จะพูดคุยด้วยในตอนแรกก็หายไปแล้ว เมื่อของกินเริ่มหมดก็เตรียมกลับครับ

   “เจกลับยังไง ให้เราไปส่งไหม”อั้มถามผมตอนที่พวกเราเริ่มทยอยกันออกมานอกบ้าน

   “มะ..”

   “ไม่ต้อง! เดี๋ยวเจกลับกับพี่”เสียงพี่เอ็กซ์พูดอยู่เหนือหัวผม หันไปดูก็เห็นพี่โมทย์กับตี๋ยืนอยู่ด้วย

   “เราอยู่หอเดียวกับพี่เอ็กซ์น่ะ อั้มกลับเถอะ ขอบใจนะ”ผมส่งยิ้มให้ เมื่อเห็นอั้มทำหน้าเจื่อนๆ

   “อืม งั้นเดี๋ยวเราโทรหานะ”

   “อื้ม”ผมพยักหน้ารับ แล้วโบกมือให้ในขณะที่ตัวผมเองถูกลากถูลู่ถูกังโดยตี๋และพี่โมทย์

   ขึ้นรถพี่เอ็กซ์ปุ๊ป ก็เห็นสิ่งผิดปกติเลยครับ

   “อ้าวพี่โมทย์ไม่นอนบ้านเหรอครับ จะไปไหนน่ะ”

   “ไปนอนห้องเอ็กซ์มัน อย่าเพิ่งเปลี่ยนเรื่อง เล่ามาเลย”

   “เล่าไรครับ”....อ๋อออออ โหพี่ อยากรู้อะไรขนาดนั้นเนี่ย

   “ไม่ต้องทำซื่อเลยมึง อยู่ดีๆ ไปคุยกับมันได้ไง ไหนบอกไม่ชอบ”ไอ้ตี๋นี่ กูไม่ได้แกล้งซื่อนะ

   “แสดงว่ารู้จักกัน ไปรู้จักได้ไงครับ”

   “ก็คนที่นี้แหล่ะ ที่มันเคยขอเบอร์มันจากเก๋ไป ขอไปตั้งนานแล้ว”อืมดี ไม่ต้องตอบ

   “ขอไปทำไม”ขนาดขับรถอยู่ยังอยากมีส่วนร่วม...คนเรา

   “นั่นสิ แล้วคุยอะไรกันตั้งนานครับเจ”คือตอนนี้พวกเขาจะให้ผมตอบแล้วใช่ไหมเนี่ย

   “ก็คุยกันเฉยๆ คุยเรื่องพี่ฟ้าน่ะ”

   “ไอ้ฟ้ามันทำไมอีก”พี่เอ็กซ์เอ้ยยย นับวันยิ่งเถื่อนนะผมว่า

   “ไม่ทำไมหรอก อั้มเขาบอกว่าพี่ฟ้าน่ะชอบผม”

   “เฮ้ย!!”

   “ไม่ต้องตะโกนได้มั้ย! พี่เอ็กซ์! ขับรถน่ะหันไปมองทางด้วย”เกือบตายครับ อยู่ดีๆ หันมาพร้อมกัน

   “อย่าเพิ่งเล่าต่อนะ รอไปถึงห้องก่อน ไม่มีสมาธิขับรถว่ะ”ดีครับ ผมก็ยังไม่อยากตาย แล้วเรื่องแค่นี้ทำเป็นเรื่องใหญ่เรื่องโต

   ตอนนี้ทั้งสามหนุ่มนั่งล้อมผมอยู่ กลัวผมหนีหรือไง ยังไงนี่มันก็ห้องผมนะ

   “ไอ้อั้มมันมั่วรึเปล่ามึง คนชอบกันที่ไหนจะปากหมาใส่แบบนั้น”

   “ตอนแรกกูก็คิดงั้นแหล่ะว่ะตี๋ แต่พออั้มมันบอกว่าพี่ฟ้าเป็นเกย์ กูเลยเชื่อ”

   “เฮ้ยจริงเหรอเจ พี่ไม่เห็นรู้”

   “มึงไม่รู้คนเดียวมั้งโมทย์ คนอื่นเขารู้กันทั่วมหาลัยแล้ว ขนาดกูไม่สนิทยังรู้เลย”

   “แล้วไงต่อครับน้องเจ”

   “ก็ไม่แล้วไง ก็คุยกันแค่นี้ ที่หายไปนานเพราะคุยโทรศัพท์”

   “จริงเปล่า โกหกรึเปล่าเนี่ย”

   “มึงไม่เชื่อกูแล้วถามไมวะไอ้ตี๋ ไปๆ แยกย้ายกลับห้องใครห้องมันได้แล้ว จะนอน ง่วง”ผมก็ทั้งผลักทั้งดึงให้ยักษ์ตัวโตๆ สองตัวออกจากห้องผม ส่วนตี๋คืนนี้ค้างครับ ผมเอากางเกงให้มันใส่ ปกติถอดเสื้อนอนครับ ส่วนมันใส่เสื้อผมไม่ได้อยู่แล้ว ใส่ทีไรกลายเป็นเสื้อเอวลอยทุกที

   “เออตี๋ วันเสาร์กูไปค้างด้วยนะ”ผมนอนพลิกตัวไปหาตี๋ที่นอนหงายอยู่ข้างๆ มันหันหน้ามาถามผม

   “ทำไมวะ”

   “เกตจะมาว่ะ เห็นว่าจะพาเพื่อนมาซื้อของกัน เลยจะให้ค้างที่ห้อง”

   “เออได้ นอนเหอะ”

   ตี๋มันคงหลับไปแล้ว แต่ผมยังลืมตาอยู่ ผมอยากให้วันเสาร์มาถึงช้าๆ จัง หรือไม่ก็ขอให้ผมไม่ว่างในวันนั้นด้วยเถอะ บอกตรงๆ ว่าผมรู้สึกกลัวอยู่ลึกๆ ในใจ และผมเริ่มรู้แล้วว่าผมกลัวอะไร

[GayBB]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตอนที่ 22

เมื่อวานเศกก็เรียกน้องๆ มารวมกัน เพื่อให้โหวตดาวเดือนคณะอีกครั้ง ก็ทำเหมือนตอนรับน้องน่ะแหล่ะครับ เขียนใส่กระดาษมาแล้วนับคะแนน สุดท้ายแล้วก็เป็นโอ้กับเก๋ได้ไปครับ โอ้นี่ผมคิดว่าน่าจะมาจากวีรกรรมคืนนั้น ทำให้มันเข้ากับเพื่อนๆ ได้มากขึ้น คือ มันเป็นคนหน้าตาดีอยู่แล้วครับ ถ้ามันเริ่มสนิทกับใครก็จะเฮฮาสนุกสนาน ส่วนเก๋นี่น้องๆ บอกคำเดียวว่า ฮา ครับ เก๋เป็นเด็กผู้หญิงที่ดูภายนอกแล้วน่าทะนุถนอมมากครับ สูงร้อยหกสิบต้นๆ ผิวขาว ผมยาว ตากลม แต่เป็นคนกล้าแสดงออกมากๆ เพื่อนๆ ก็เลยโหวตให้ ความจริงอันดับสองผมไม่อยากจะบอกเลย อันดับสองดาวคณะผมเป็นไอ้เจมันอ่ะ ตอนแรกผมนึกว่าเขียนกันผิดหรือเปล่า พวกมันก็ตะโกนยืนยันเลยครับ บอกว่าตอนประกวดให้ยัดฟองน้ำเอา เล่นเอาไอ้เปี๊ยกลุกขึ้นด่ากลางที่ประชุม เรียกเสียงโห่ฮาได้ตลอด

   ช่วงนี้เจมาแวะเวียนห้องผมบ่อยครับ เพราะขนมมันยังอยู่ในตู้เย็นห้องผมอยู่ ขนมที่ป้านอมทำให้ มันกับไอ้ตี๋ก็ซัดซะเกลี้ยงเลย พากันมานั่งกินนอนกินอยู่ห้องผมประจำ

   “เอ็กซ์มีคนมาหาว่ะ”ผมนั่งทำงานส่งอาจารย์อยู่ให้ห้อง lab เพื่อนในห้องก็ตะโกนเรียกจากหน้าประตู
มองออกไปเห็นแขกของผมแล้ว ไม่อยากลุกเลยครับ

   “หวัดดีครับดาว ใส่ชุดมหาลัยพี่ด้วย มาเรียนที่นี่แล้วเหรอ”

   “ใช่สิคะ มาจนจะครึ่งเทอมแล้ว เคยเดินสวนกันก็หลายครั้ง พี่เอ็กซ์ไม่เห็นหรือแกล้งไม่เห็นคะ”

   “ไม่เห็นจริงๆ แล้วดาวเรียกพี่มีอะไรหรือเปล่า พี่ทำงานอยู่น่ะ”คือ...ถึงผมจะไม่ชอบนิสัยของผู้หญิงคนนี้ แต่ยังไงเธอก็เป็นเพศแม่ จะให้ด่าเสียเทเสียก็ไม่ควรครับ ผมยังให้เกียรติผู้หญิงอยู่บ้าง ถึงเมื่อก่อนผมจะมั่วไปหน่อย แต่ปีสุดท้ายแล้วต้องสนใจการเรียนก่อนครับ

   “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่จะมาบอกว่าให้ไปเชียร์วันเสาร์นี้หน่อยค่ะ ดาวประกวดด้วย”
   
   “เหรอครับ ของคณะไรครับ”

   “สถาปัตย์สิคะ จะให้ดาวเรียนคณะไหนล่ะ”ดีครับ จะได้พยายามไม่ผ่านตึกถาปัตย์

   “งั้นพี่ขอตัวไปทำงานก่อนนะ แล้วเจอกัน”ผมรีบเดินกลับเข้ามาในห้อง ไม่สนใจคำบอกลาของเธอเลย ไม่เข้าใจครับมาทำไมถึงมายุ่งกับผมอีก ถ้าเข้ามาพูดตรงๆ ว่าขอกลับมาคบกันใหม่ ผมจะได้ปฏิเสธตรงๆ แต่เข้ามาแบบนี้ ไม่รู้จะพูดยังไง เราสองคนไม่ใช่คนที่เลิกแล้วจะกลายเป็นเพื่อนได้ ผมเจอดาวตอนไปกินเหล้ากับเพื่อน เห็นว่าสวยดีก็เลยเข้าไปคุย แล้วคืนนั้นก็ไปต่อ........ นั่นแหล่ะครับ แล้วก็คบหากันเรื่อยมา ต่างฝ่ายต่างได้ผลประโยชน์นะผมว่า เฮ้อ...มาทำให้ผมเครียดเลย เก็บของกลับไปทำต่อที่ห้องดีกว่าครับ

   เดินออกจากคณะ ก็พบรุ่นน้องบ้าง ตอนนี้หมดกิจกรรมรับน้อง นอกจากกลุ่มไอ้เจ ผมก็ไม่ค่อยได้พูดคุยกับน้องคนอื่นเท่าไหร่ อาศัยเดินไปเดินมาทักทายกันบ้าง เดี๋ยวช่วงนี้ต้องเตรียมซ้อมบาสอีกครับ เหนื่อยสายตัวแทบขาดเลย

   ปั่นจักรยานกลับมาถึงหอ ก็แวะซื้อข้าวใส่กล่องขึ้นมาไว้กินดึกๆ ปีสุดท้ายไม่ค่อยเข้าเรียนหรอกครับ ส่วนมากก็เอาเวลาทำโปรเจ็ค นี่ก็นั่งหัวหมุนกันอยู่ ส่งหัวข้อกี่รอบๆ ก็ยังไม่ถูกใจอาจารย์เขาสักที ช่วงนี้ก็แบ่งงานครับ หาข้อมูล วิเคราะห์เบื้องต้น แล้วก็ทำตัวอย่าง นั่งทำไปทำมาฟ้ามืดไปเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ผมลุกขึ้นเดินออกไปรับลมที่ระเบียง ลมก็ไม่ค่อยมีหรอกครับ ตึกสูงๆ บังหมด แต่ก็ยังดีกว่านั่งอุดอู้อยู่ในห้องสี่เหลี่ยม

   มองไปที่ระเบียงห้องข้างๆ เห็นเจมันยืนอยู่ก่อนแล้ว มันมองออกไปข้างหน้า ดูเครียดๆ ที่สำคัญ มันคาบบุหรี่ไว้ที่ปากด้วย ผมไม่เคยเห็นมันสูบบุหรี่เลยสักครั้งนะ ตั้งแต่รู้จักกันมา กลิ่นบุหรี่ก็ไม่เคยได้ มองหน้ามันจากด้านข้างก็แปลกไปอีกแบบครับ หน้าหวานๆ ขาวๆ ที่คาบบุหรี่ไว้ที่ปากสีชมพู ดูมีเสน่ห์มากครับ ผมคงเผลอจ้องมันนานเกินไป จนมันรู้สึกตัว

   “อ้าวพี่เอ็กซ์ มายืนตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่ได้ยินเสียงเลย”เจเอานิ้วคีบบุหรี่ออกจากปากไปโยนทิ้งใส่ถังขยะ

   “สูบด้วยเหรอวะ ปกติไม่เคยเห็น”

   “เปล่าหรอกพี่ คาบไว้เฉยๆ”

   “สูบก็สูบดิ พี่ไม่ได้จะว่าหรอก”ผมคิดไปว่าเจมันอาจกลัวผมดุ ยังไงผมก็เป็นรุ่นพี่

   “ไม่ได้สูบจริงๆ พี่”
   
   “เออ แล้วเอามาคาบไว้ทำไม เครียดอะไรวะ พี่มายืนมองสักพักแร่ะ”ภาพลักษณ์มันกับบุหรี่ไม่เข้ากันเลยครับ

   “ก็...หลายอย่างน่ะพี่...บางทีก็อยากสูบนะ ถึงจะรู้ว่ามันไม่ดี..แต่........ไม่ชอบคนสูบบุหรี่ ผมก็เลยได้แต่คาบไว้เฉยๆ จะได้บอกคนอื่นได้เต็มปากว่าผมไม่สูบ บุหรี่มันไม่ดี แล้วอีกอย่างมันเป็นการฝึกความอดทนด้วย”เป็นเหตุผลที่เป็นตัวของตัวเองดีครับ
   
   “อดทนยังไงวะ”
   
   “ก็อดทนที่จะไม่ยกไฟแช็คมาจุดที่ปลายมวนไงพี่”เจชูไฟแช็คในมือให้ผมดู

   “เออ คิดดีนี่หว่า แล้วนี่ออกมายืนดูอะไรตั้งนาน”

   “ดูดาว”เจหันมายิ้มให้ผม เด็กคนนี้มีหลายอารมณ์ หลายใบหน้า จนผมสับสนไปหมดแล้วครับ

   “ดาวไร ไม่เห็นมีสักดวง”

   “ดาวบนดิน มีเฉพาะที่กรุงเทพเลยนะ พี่ดูดิ เต็มถนนไปหมดเลย”ผมเห็นเจมองไปตามท้องถนน ที่มีรถวิ่งบ้าง จอดติดไฟแดงบ้าง อยู่สูงๆ ก็จะเห็นไฟรถเป็นดวงๆ.......นี่ล่ะมั้ง ดาวบนพื้นของมัน

   “พี่ดูตรงนั้นดิ ไฟเรียงเป็นทางยาวเลย สงสัยทางช้างเผือกมั้ง หึหึ”ทางที่เจมันบอก ก็คือเส้นที่รถติดหนักๆ ติดยาวทั้งเส้นเลยครับ ผมเห็นแล้วก็หัวเราะตามไปด้วย คงจะมีมันนี่แหล่ะ ที่คิดแง่บวกได้แบบนี้

   “แล้วทำอะไรดึกแล้วไม่นอน”

   “ก็เตรียมเพลงประกอบโชว์ของเก๋มันน่ะ มันบอกให้มิกซ์ให้ ผมเลยต้องรีบทำ มันจะได้เอาไปซ้อมดู”

   “เออก็ดี แต่บอกมันแล้วกันว่าไม่ต้องซีเรียสมาก ไม่ได้ตำแหน่งอะไรมาก็ไม่เป็นไร หนุกๆ พอ”

   “อันนี้พี่ต้องไปบอกมันเอง เพราะมันน่ะเป็นพวกฆ่าได้หยามไม่ได้”
   
   “พรุ่งนี้ตี๋มันจะไปคัดตัวบาสตอนเย็น จะไปเชียร์มันรึเปล่า”
   
   “ไม่ว่างอ่ะ พรุ่งนี้ผมต้องไปคุยงานลูกค้า คงกลับมาไม่ทัน”

   “งานที่เคยบอกน่ะเหรอ เดือนนึงนี่รับกี่งานวะเนี่ย”อดแปลกใจไม่ได้ครับ ผมคิดว่ามันรับงานแบบสนุกๆ นานๆ ครั้ง แต่นี่ไม่พ้นเดือนมันมีงานใหม่อีกแล้ว

   “ก็ประมาณเดือนละงานสองงานแหล่ะ ไม่รับเยอะหรอก ช่วงนี้ยังไม่อยากได้อะไร ตอนแรกอยากได้ตู้เย็น แต่ตอนนี้อาศัยฝากข้างห้องแช่ไปก่อน เลยยังไม่ซื้อดีกว่า”อืมมมมม ประหยัดดีครับ ข้างห้องมันก็ผมนี่แหล่ะ ไอ้นี่คุยนานๆ ชักกวนขึ้นมาอีกแล้ว

   “เออฝากได้ ไม่ว่าหรอก แต่ถ้าฝากแล้วมันหายไปก็อย่าว่าแล้วกัน”

   “โหยยย ใจร้ายว่ะ ไปทำงานต่อดีกว่า ไปแล้วนะพี่”

   “เออไปเหอะ”

   เจมันเดินกลับเข้าห้องไปแล้ว ส่วนผมยังยืนอยู่ที่เดิม ผมเป็นเด็กกรุงเทพ ใช้ชีวิตท่ามกลางแสงสี ข้อเสียของเมืองกรุงก็รู้เห็นมันเหมือนทุกคน จนเบื่อและอยากหนีไปอยู่ที่อื่นบ้าง แต่กับเจ เด็กตจว.ที่ต้องมาอยู่กรุงเทพ มันกลับมองหาข้อดีในข้อเสียร้อยแปด แล้วอยู่กับสิ่งนั้น เหมือนกับที่มันมองรถติดแล้วบอกว่าเป็น...ดาวบนดินนั่นแหล่ะ

[เจมคร้าบ~]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

แร้วพี่ชื่อไรอ่ะครับ

เจมจะได้เรียกถุก

พี่เลงเอ็มป่าวครับ

ถ้าเลงก็แอดเอ็มเจมไปหน่อยน่ะคัรบ

เจมอยากให้พี่ได้อ่านนิยายที่เจมแต่งอ่า

เจมเอาเรื่องนี้มารวมในนิยายเจมด้วยน่ะ

[GayBB]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตอนที่ 23

วันนี้เหนื่อยสุดๆ  เลยครับ หลังเลิกเรียนต้องนั่งรถเมล์ไปคุยงานกับลูกค้า ดีที่ว่ามีพี่นุไปด้วย ไม่งั้นคงคุยนานกว่านี้ เพราะลูกค้ารายนี้เป็นบริษัทเกี่ยวกับอัญมณี แล้วต้องการเลี้ยงขอบคุณลูกค้ารายใหญ่ๆ ผมต้องทำตั้งแต่ออกแบบการ์ดเชิญ เวที ป้าย Backdrop สำหรับถ่ายรูป ยังรวมไปถึงการตกแต่งห้องจัดงานที่ต้องเป็นไปตามคอนเซ็ปท์เดียวกันให้หมด งานไม่ยากครับ แต่ด่วน เขาให้พวกผมกับพี่นุคิดคอนเซ็ปท์เองหมดเน้นแค่ให้หรูหรามีระดับ เพราะส่วนมากเป็นไฮโซ

   พี่นุขับมาส่งผมพี่หอ ก่อนกลับแกก็บอกให้ผมทำตัวอย่างไปให้ดูสักสองแบบ ไม่ต้องรอประชุมกับคนอื่น เพราะกลัวจะไม่ทัน เขาต้องไปติดต่อสถานที่อีก เห็นบอกว่ารายชื่อแขกยังไม่ได้ส่งมาให้พี่นุเลย งานอีกไม่ถึงเดือน สงสัยจบงานนี้คงโทรมน่าดู

   เข้าห้องได้เปิดคอมพิวเตอร์ เปิดแอร์ ไปอาบน้ำแล้วออกมานั่งวางlayout ของงานดีไซน์คราวๆ งานแบบนี้ดีอย่างครับ คิดอะไรเสร็จก่อน อันอื่นๆ ก็อิงๆ แบบกัน มันจะได้กลมกลืนกันทั้งงาน ทำไปได้สักพักมองไปดูเวลาที่มุมล่างหน้าจอ อีกไม่กี่ชั่วโมงก็เช้าวันใหม่แล้ว ผมมีเรียนเช้า แล้วก็มี Lab ตอนบ่ายสาม ค่อยนอนตอนเที่ยงก็ได้ครับ  เดินออกไปที่ระเบียง กรุงเทพนี่ไม่ว่าเวลาไหนก็ไม่เคยเงียบเลย ไม่ได้ยินเสียงคน ก็ได้ยินเสียงรถ ขนาดผมอยู่สูงขนาดนี้นะเนี่ย.....ดึกขนาดนี้ยังมองเห็นดาวบนฟ้าแค่ไม่กี่ดวงเอง แต่ดาวบนดินเนี่ยสิ เริ่มเยอะขึ้นแล้ว

เมื่อคืนที่ได้คุยกับพี่เอ็กซ์ตรงนี้ พี่แกคงขำผมมั้งครับ ที่ผมพูดถึงเรื่องดาวบนดิน แต่แกก็ยืนฟังผมพล่ามจนจบ ทั้งๆ ที่วันนี้ผมไม่มีอารมณ์คุยกับใคร แต่กลับรั้งพี่เอ็กซ์ให้อยู่เป็นเพื่อน......วันนั้นเกตโทรมาบอกผมว่าจะมาวันศุกร์ และมาค้างสองคืนแทน เพราะเธอรู้มาว่าวันเสาร์มีงาน Freshy Night ของมหาลัย(ไม่รู้ใครบอก) ผมก็บอกแล้วว่ามันมีตอนเย็นๆ กว่าจะเลิกก็ดึกนะ ผมยุ่งด้วยคงไม่มีเวลาดูแลเธอ เธอก็บอกไม่เป็นไร เพราะมีจ๋ามาด้วย ก็ต้องตามใจครับ ห้ามไม่ได้อยู่แล้ว คุยๆ กันไปสิ่งที่ผมไม่ชอบ คำพูดที่เธอถามก็เริ่มขึ้น ความระแวงของคนเราเกิดจากความไม่เชื่อใจกัน ผมต้องขอวางสายเพราะไม่อยากคุยให้เกิดปัญหา....ปัญหาที่มาจากเรา

   เดินมาที่โต๊ะประจำกลุ่มผมตอนเช้า เดี๋ยวนี้ไม่นั่งโรงอาหารแล้วครับ นั่งใต้ตึกคณะ มองไปเห็นสระเล็กๆ นั่งแล้วเย็นดีครับ ใกล้ซุ้มน้ำปั่นด้วย

   “เจ...เจเอารูปไปแต่งสวยๆ ให้เก๋หน่อยสิ”แปลกครับ เก๋มันเรียกผมซะหวานเชียว

   “รูปอะไร”ผมมองแผ่นซีดีในมือมัน สองแผ่น

   “รูปตอนไปรับน้องไง เก๋ให้พี่เศกไรท์ใส่แผ่นมาให้ เจทำให้เก๋หน่อยนะ”มีส่งยิ้มหวานให้ด้วยครับ

   “รูปบ้าไรตั้งสองแผ่น กี่พันรูปวะ”

   “ก็รวมๆ หลายกล้องน่ะ ไม่เยอะหรอก”

   “เออก็ได้ แล้วรูปไหนบ้างล่ะ มึงจดชื่อมาเดี๋ยวกูทำให้”ทำให้ก็ได้ครับ ทำไม่นานจะได้ไว้แก้เครียดเรื่องงานด้วย

   “ก็...หมดนี่แหล่ะ”เก๋ส่งยิ้มแหยๆ ให้ผม ผมรู้แล้วว่าทำไมมันพูดกับผมเสียเพราะ

   “ไม่ต้องยิ้มเลยมึง กูไม่ทำ จะให้ทำมึงก็ไปคัดรูปมาเลย มิน่าพูดกับกูเสียงหวานเลย ไม่หลงกลมึงหรอก”

   “โหมึงนี่ เอาไปทำให้หน่อยดิ กูทำไม่เก่ง เนี่ยไรท์มาให้มึงหนึ่งแผ่นเลยนะ”มันพูดมาทำให้ใจชื้นขึ้นครับ แสดงว่ารูปแค่หนึ่งแผ่น อีกแผ่นของผม แต่มันก็เยอะอยู่ดี

   “มึงจะให้กูนั่งเลือกรูปให้เนี่ยนะ มึงไปเลือกแล้วส่งไฟลล์เข้าเมลล์กู ไม่งั้นก็ทำเอง”

   “เออก็ได้วะ แค่นี้แม่งทำตาโตใส่กู เดี๋ยวก็ตาหลุดออกมาหรอกมึง”เก๋มันด่าผมครับ กูตาโตอยู่แล้วเว้ย

   “ไม่ต้องทำหน้างอใส่กูเลย แล้วนี่เพลงมึง เอาไปลองฟังดู”ผมหยิบซีดีเพลงส่งให้มันไป มันก็ยิ้มร่า นี่เหรอครับดาวคณะ พูดเจอย่างนั้นเก๋อย่างนี้ได้ไม่กี่คำ มึงกูเหมือนเดิมอีกแร่ะ

   “วันนี้ทำไมมึงหน้าโทรมๆ วะ”เก่งมองหน้าผม เพื่อนคนอื่นก็พยักหน้าตาม

   “นั่งทำงานน่ะ เดี๋ยวว่าจะงีบตอนเที่ยงหน่อย ตอนเที่ยงไปนอนห้องสมุดกันเหอะ”ห้องสมุดเงียบดีครับ เหมาะแก่การนอน

   “มึงไม่ไปดูไอ้ตี๋คัดตัวเหรอ”โก้ค้าน ผมเลยงงเลย

   “ก็ไหนพี่เอ็กซ์บอกมึงคัดเมื่อวาน”ผมหันหน้าไปถามตี๋

   “เมื่อวานคนวันเยอะ คัดไม่หมดว่ะ วันนี้รอบสองตอนเที่ยง ถ้ามึงง่วงก็ไม่ต้องไปดูหรอก มึงไปนอนเหอะ”

   “ไอ้บ้า ไม่ไปได้ไง เดี๋ยวกูแอบงีบในห้องก็ได้ ไปๆ ขึ้นเรียนกัน”ผมอดนอนจนชินแล้วครับ ขอแค่หลับสักงีบพอให้สดชื่นก็พอ

   เข้าห้องเรียนได้ก็นอนฟุบมันกับโต๊ะนี่แหล่ะ โชคดีครับที่อาจารย์ไม่โหด อย่างว่าเป็นนักศึกษาแล้ว รับผิดชอบตัวเองครับ ผมนอน เพื่อนคนอื่นๆ ก็นั่งเรียนนั่งคุยกันไป พอฟังเพลินๆ หลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ ตื่นมาอีกทีก็ตอนเพื่อนๆ ปลุกไปกินข้าว ระหว่างทางก็เจออั้มกับเพื่อนเดินสวนมาจากทางเข้าโรงอาหาร

   “ไงเจ หน้าดูเบลอๆ นะ”

   “เพิ่งตื่นน่ะ แล้วนี่กินข้าวกันเสร็จแล้วเหรอ”

   “เสร็จแล้ว ไงตี๋ คัดตัววันนี้ใช่ป่ะ”เอ๋... มันไปสนิทกันเมื่อไหร่

   “เออ เนี่ยกินเสร็จแล้วจะไป เดี๋ยวเจอกันที่โรงยินแล้วกัน”

   “เออ กูไปก่อนนะ ไปก่อนนะเจ”ผมก็โบกมือให้ หันมาอีกที เก๋จ้องเขม็งเลยครับ ทำปากขมุบขมิบจิกกัดผมอยู่ ผมก็แกล้งไม่สนใจมัน เดินเกาะบ่าไอ้โก้เข้าไปนั่งด้านในเลยครับ กินข้าวเสร็จก็เดินไปโรงยิมกัน ไปกันหมดนี่แหล่ะ ไปถึงก็มีรุ่นพี่รุ่นน้องอยู่ข้างใน เห็นพวกรุ่นพี่บางคนเล่นบาสกันอยู่ เดินเข้ามาตี๋มันก็ไปเปลี่ยนชุด พวกผมก็นั่งรอมันข้างสนาม เห็นพวกอั้มโบกไม้โบกมือให้ เลยต้องเดินไปนั่งด้วยครับ แต่เดินขึ้นไปนั่งเหนือกลุ่มมันอีกสองขั้น

   “อั้มก็มาคัดตัวเหรอ”ผมหยุดคุยกับอั้มข้างล่าง พยักหน้าทักทายเพื่อนๆ มันด้วย

   “เปล่าครับ คัดผ่านแล้วเมื่อวาน นั่งด้วยกันสิเจ”ยิ้มให้ผมเสียแก้มแทบฉีก

   “ไม่เป็นไร เดี๋ยวเราไปนั่งกับเพื่อน”

   “เสาร์นี้เจมางานหรือเปล่า”

   “มาสิ เก๋มันประกวดด้วยน่ะ”

   “เหรอ รู้งี้เราลงประกวดด้วยดีกว่า..จะได้ให้กำลังใจเราบ้าง”....อึ้งครับ

อยากให้ทุกคนเห็นภาพครับ อยู่ในโรงยิม มีคนที่มาคัดตัวตั้งแถวกันอยู่ พวกนักบาสก็เล่นกันอยู่กลางสนาม ท่ามกลางเสียงเชียร์ของผู้หญิง แล้วมีมันครับ นั่งหน้าหล่อๆ มองผมตาเยิ้ม ความจริงผมว่ามันทำให้ผมเด่นตั้งแต่โบกไม้โบกมือให้ผมแล้วแหล่ะ

เพี๊ยะ!!

เสียงเพื่อนมันเอามือมาตบที่หน้าผาก แรงจนเกิดรอยแดงๆ เลยครับ

   “ไอ้หน้าหม้อ พูดไม่อายปาก ก็อายพวกกูบ้างเหอะ”

   “เชี่ยนี่ เจ็บนะมึงไอ้สันต์”มันด่าเพื่อนมัน คนที่ตบมันน่ะแหล่ะ ผมยืนหัวเราะมันลั่นเลย หน้ามันเป็นรอยฝ่ามือเลยครับ ขาวๆ นี่เกิดรอยง่าย หรือเพราะเพื่อนมันตบแรงไม่รู้

   “ฮ่าๆๆๆ เราไปนั่งกับเพื่อนก่อนนะ แล้วเจอกัน”ผมเดินหัวเราะกลับไปนั่งข้างๆ เก๋ มันก็ทำหน้ายุ่งอีกแล้วครับ

   “เป็นไรมึง หึงรึไง ไหนบอกแค่ปลื้มเฉยๆ”เห็นเก๋ทำหน้าแบบนี้ใส่ผม ผมเริ่มไม่แน่ใจแล้วครับ

   “เปล่านะมึง แต่ไม่พอใจว่ะ แม่งพอได้เบอร์มึงไปนะ ไม่คิดจะเข้ามาคุยกับกูอีกเลย เจอหน้าก็ทักแต่มึง กูว่ามันชอบมึงมากนะ”

   “มึงก็พูดไป ไปๆ นั่งดูตี๋มันนั่น”ผมขี้เกียจพูดต่อครับ เบื่อมัน ชอบมาเป่าหูผมว่า ผู้ชายคนนั้นคนนี้ชอบผม กูดีใจตายล่ะมึง ดังในหมู่ผู้ชายเนี่ยยยย

   มองกลับไปในสนามถึงเห็นว่ามีพี่เอ็กซ์กับพี่โมทย์ ที่สำคัญ มีพี่ฟ้าด้วยครับ พวกพี่ๆ ก็ให้รุ่นน้องเริ่มทดสอบครับ ก็ทดสอบกำลัง ทดสอบทักษะ แล้วก็แบ่งทีมแข่งกัน เปลี่ยนตัวเข้าๆ ออกๆ ผมรู้มาว่าทีมมหาลัยนี้น่ะได้แชมป์มาสามสมัยแล้ว เลยมีแฟนคลับเยอะ ตี๋มันเป็นคนสูง มันเล่นบาสตั้งแต่เรียนมัธยมแล้วครับ เรื่องทักษะไม่ต้องพูดถึง ตอนเรียนปวส.มันเป็นกัปตันทีมบาสอ่ะ

   สุดท้ายแล้วมันก็ผ่านครับ คนอื่นๆ ก็เริ่มทยอยกลับ เหลือไม่กี่คน ตี๋วิ่งยิ้มร่าเดินมาทางพวกผม เห็นพยักหน้าให้กลุ่มอั้มนิดหน่อย วิ่งผ่านก็มีสาวๆ ส่งน้ำให้มันดื่มตลอดทางเลยครับ ไม่ทันไรมีแฟนคลับแล้วเพื่อนผม ฮิฮิ

   “เก่งนี่หว่าไอ้ตี๋”ก้องชมครับ เพื่อนใหม่ไม่รู้หรอก ส่วนเพื่อนเก่าน่ะ...เฉยๆ ครับ ไม่ชมมันหรอก

   “ก็เล่นมาหลายปีแล้วน่ะ เดี๋ยวเราจะเล่นต่อ จะไปไหนก็ไปก่อนได้นะ”อ้าวไอ้นี่ อุตส่าห์เชียร์

   “เออ เริ่มร้อนๆ แล้ว ว่าจะเข้าห้องสมุดว่ะ ใครจะไปมั่ง”โก้ถามครับ เพื่อนๆ ที่เห็นด้วยก็เดินตามกันออกไป เหลือผมกับเก๋สองคน

   “ไม่ไปกับพวกนั้นล่ะ”ผมถามเก๋ครับ สายตามันแทนคำตอบหมดแล้ว มองผู้ชายอยู่ โดยเฉพาะพี่เอ็กซ์ ที่มันปลื้มแทนอั้ม มันชอบคะยั้นคะยอเวลามาหาผมว่าให้พามันไปห้องพี่เอ็กซ์ตลอด แต่รู้ครับว่ามันพูดเล่น ถึงจะดูก๋ากั่นยังไง เอาเข้าจริงมันก็ไม่ทำหรอก

   “ให้กูเข้าห้องสมุด ก็เหมือนให้ผีเข้าวัดน่ะแหล่ะ กูอยู่นี่ดีกว่า”เออ ถูกของมัน

   “เออดี นั่งไป กูจะนอน”ผมพูดจบก็ล้มตัวลงนอนบนตักมันน่ะแหล่ะ เพื่อนกัน ไม่ได้คิดอะไร มันก็ดันหัวผมออก เมื่อเห็นว่าไม่สำเร็จก็ปล่อยเลยตามเลย ยังไม่ทันหลับไอ้ตี๋ฉุดให้ผมลุกเลยครับ

   “ไรมึงกูจะนอน”

   “คนไม่พอ ลงมาเล่นเป็นเพื่อนกูหน่อย”

   “เชี่ยนี่ กูนอนอยู่”

   “เออน่ะ ตามมาอย่าบ่น”ดูครับ ไม่ให้บ่นได้ไง นอนๆ อยู่ก็ลากกันซะอย่างนั้น แต่มันไม่ฟังแล้วครับ ลากผมไปกลางสนามแล้ว

   “ไงไอ้เจ เล่นเป็นเหรอมึง”โหดูถูกครับ ไม่ใช่ใคร คนข้างห้องผมเอง นอกจากนั้นก็มีพี่ฟ้า พี่โมทย์ อีกสองคนผมไม่รู้จัก ส่วนทีมผมก็มีพวกอั้มกับเพื่อนครับ รวมผมกับตี๋ก็ครบพอดี

   “ดูถูกว่ะพี่ ถ้าผมเล่นไม่เป็นไอ้ตี๋จะเล่นเป็นได้ไง”ขอคุยหน่อยเหอะ

   “มันสอนผมเล่นบาสน่ะพี่ แต่มันไม่เล่นนานแล้ว สนิมเขรอะหมดแล้วม้างงงง”

   “เชี่ยนี่ มาๆ จะเล่นก็รีบเล่น พูดมากกันจริง”มันดูถูกครับ ยอมไม่ได้ ไอ้ลูกศิษย์อกตัญญู

   เปิดเกมส์มาพวกรุ่นพี่ก็นำก่อนเลยครับ พวกพี่เขาเล่นด้วยกันมาก่อนก็เข้าขากันง่าย พวกผมต้องปรับกัน ไม่นานก็ลงตัวครับ ผลัดกันรุกผลัดกันรับ ระหว่างเล่นผมรู้สึกเหมือนมีสามทีมในสนาม ก็ตอนที่พี่ฟ้าจะมาแย่งลูกผม หรือผมจะกันพี่ฟ้า จะต้องมีไอ้ตี๋ พี่โมทย์ พี่เอ็กซ์ หรือแม้แต่อั้ม คอยมาป้วนเปี้ยน กันผมออกจากพี่ฟ้าอีกที

   “เฮ้ย !!! เล่นไรกันเนี่ย วิ่งล้อมหน้าล้อมหลังอยู่ได้ บ้ารึไง”อารมณ์อดนอนทำให้ขีดความอดทนต่ำครับ โวยลั่นมันกลางสนามเลย สี่คนนั้นก็ทำหน้าเหลอหลา พี่ฟ้าก็แอบหัวเราะอยู่

   “จะเล่นไม่เล่น ไม่เล่นจะได้ไปนอน แม่งเอ้ย เสียอารมณ์”ผมยืนกอดอกมองนิ่งเลยครับ คนอื่นที่ไม่รู้เรื่องก็มองหน้ากันงงๆ รอบสนามก็มีหลายคนมองอยู่นะ

   “ไม่เล่นก็ไม่ต้องเล่น”ผมเดินกลับมาหาเก๋เลยครับ หน้านี่หงิกเลย

   “เป็นไรกันวะ”

   “กูไม่รู้ ถามพวกมันเองดิ แม่งวิ่งล้อมกูอยู่ได้ ดีไม่ล้มหัวแตก”ร้อนก็ร้อน โมโหด้วย เก๋เอาหนังสือมาพัดให้ผมเลย มันไม่กวนผมหรอก มันรู้ว่าผมโมโหอยู่ มองไปในสนามก็เห็นพวกนั้นคุยอะไรกันไม่รู้ แล้วก็ให้ตี๋เดินมาทางผม

   “เจ ไปเล่นเร็ว คนอื่นเขารออยู่”

   “.........”

   “เจ ไปเหอะ คนไม่ครบนะมึง”

   “........”

   “ไปเหอะมึง แต้มกำลังตามด้วย เดี๋ยวพี่เขาหาว่าแพ้แล้วพาลนะมึง”

   “พวกมึงเล่นเชี่ยไรกันล่ะ ให้กูลงไปเดี๋ยวก็เล่นแบบเดิมอีก วิ่งพันแข้งพันขากูอยู่ได้ ดีไม่หกล้มหัวแตก”ได้ทีหลอกด่ามันครับ

   “เออน่า ไปเหอะ ไม่เป็นแบบเดิมหรอก นี่พี่เขายอมเริ่มเกมส์ใหม่เลยนะ ไปเร็วๆ”มันคว้าข้อมือผมจะพาวิ่งลงไปครับ แต่ผมฝืนไว้ก่อน

   “เดี๋ยวก่อนมึง เดี๋ยวเสื้อเหม็น”ผมแกะมือมันออกถอดเสื้อแล้วโยนใส่ไปฝากไว้กับเก๋มันครับ

   วิ่งมากลางสนามเห็นพวกนั้นมองอึ้งๆ ผมก็งงสิ มองไรกัน

   “ถอดเสื้อทำไมครับน้องเจ”พี่โมทย์ถาม

   “เดี๋ยวเหงื่อออก เสื้อมันจะเหม็น”

   “ไปเอามาใส่ซะไป”อีกแร่ะ ไอ้บ้าอำนาจ แต่ครั้งนี้ไม่ยอมครับ ผมเป็นพวกขี้ร้อนน่ะ

   “ไม่ใส่ มันร้อน พวกนั้นยังถอดกันเลย”ผมชี้ไปที่เพื่อนๆ อั้มครับ ถึงเห็นว่าพวกนั้นก็มองผมอยู่ คนอื่นๆ ก็ไม่พูดอะไร เงียบกันไปหมด

   “จะเล่นไม่เล่นเนี่ยตกลง เริ่มรำคาญแล้วนะ”ผมบ่น ตี๋มันก็เลยรีบบอกว่าเล่นๆ มันบ้าบาสครับ ติดลมแล้วเลิกยากอ่ะ แต่ตั้งทีมใหม่ครับ ผม ตี๋ อั้ม พี่โมทย์ พี่เอ็กซ์ อยู่ทีมเดียวกัน นอกนั้นอยู่อีกทีม ก็ดีครับเล่นกับคนสนิทๆ มันเล่นง่ายกว่า

   เริ่มเกมส์พวกผมก็เริ่มบุกเลยครับ พี่โมทย์กับตี๋ตัดลูกเก่งมากครับ อั้มก็เป็นตัวกันที่ดี การ์ดแข็งดี ส่วนผมกับพี่เอ็กซ์คอยใต้แป้นครับ วิ่งนานๆ เหนื่อย รอทำแต้ม พี่เอ็กซ์ชู๊ตแม่นสุดๆ เรียกเสียงเชียร์ได้ตลอด ผมเองก็เรียกได้เป็นพักๆ ส่วนมากจะได้ตอนทำสามคะแนน ผมแม่นครับ แต่เล่นๆ ไปสักพัก เอาอีกแล้วครับ เริ่มมาเลื้อยมาเลี้ยวรอบๆ ผม ทำไมไม่เอาธูปเอาเทียนมาจุดด้วยเลยวะ คราวนี้ไม่กันเฉพาะพี่ฟ้านะครับ ใครเข้ามาก็ต้องมีคนในทีมมาประกบ ไม่ใช่ประกบฝ่ายตรงข้ามหรอก ประกบผมนี่แหล่ะ และในที่สุดก็เกิดจนได้ครับ.....

   ผลั่ก! ตุบ!

   ผมนอนหงายกลางสนามหลังจากโดนกระแทกจากใครไม่รู้หรอกครับ ก็เล่นวิ่งอ้อมหน้าอ้อมหลังตลอด นึกอยู่แล้วว่าผมต้องโดนสักที คนอื่นๆ รีบวิ่งมาดูเลย ผมลุกขึ้นยืนได้ก็ตวาดเสียงดังลั่นโรงยิม

   “เชี่ยเอ้ยยยย....เป็นบ้าอะไรกัน!! แม่ง....... ” โมโหมากครับ เป็นเหมือนกันหมดทั้งรุ่นพี่รุ่นน้อง จะด่าแรงๆ ก็ไม่กล้า พอจะเดินหนีแทบทรุดเลยครับ เจ็บข้อเท้ามาก สงสัยข้อเท้าพลิกเมื่อกี้

   “เป็นไร เจ็บเท้าเหรอ”อั้มถามด้วยหน้าซีดๆ  คงตกใจด้วยที่ผมเสียงดังใส่

   “นิดหน่อย”ผมพยายามจะเดินไปทางเก๋ แต่ปวดครับ

   “ไปนั่งก่อน เดี๋ยวพี่ช่วยพยุงนะ”พี่โมทย์ทำท่าจะเข้ามาประคอง แต่ผมไม่สน เดินหนีมือแก
 
   “ไม่เป็นไร ผมไปเองได้ เก๋!! ลงมานี่หน่อย”ผมตะโกนเรียกเก๋ เก๋มันก็รีบวิ่งหน้าตื่นลงมา คงเห็นตอนผมล้มแล้วแหล่ะครับ

   “เป็นไงมึง เจ็บตรงไหน”

   “สงสัยข้อเท้าพลิกว่ะ มึงพยุงกูไปนั่งหน่อย”ผมจับบ่ามันเลยครับ แต่ไม่ได้ทิ้งน้ำหนักตัวลงไปหมดหรอก เดินเขย่งๆ มานั่งข้างสนาม มันก็เอาเสื้อมาให้ใส่ คนอื่นๆ ก็เดินตามมายืนหน้าผม แต่ผมไม่มอง บอกให้เก๋พอไปห้องพยาพาลครับ ไม่ได้สำออยนะ แต่รู้สึกว่าเท้ามันบวมจนคับรองเท้าผ้าใบ ปวดๆ แล้วด้วย คนอื่นจะช่วยผมไม่สนครับ ปัดมือออกแล้วเดินมาเลย

   เดินมาถึงห้องพยาบาลแทบทรุดนั่งเลย อาจารย์เขาให้ถอดรองเท้าออก กว่าจะถอดได้ ไม่เจ็บแล้วครับ เริ่มชา แต่เท้าบวมมาก เก๋หน้าเสียเลย มันบวมแดงจนเกือบม่วง คนทั่วไปจะมองเห็นว่าเป็นข้อเท้า เป็นตาตุ่ม ตอนนี้มองไม่ออกแล้วครับ อาจารย์ก็นวดยาแล้วพันข้อเท้า ให้ยามากินด้วย ออกจากห้องพยาบาลก็เห็นยืนกันหน้าสลดอยู่เต็มเลยครับ ทั้งตี๋ พี่โมทย์ พี่เอ็กซ์ พี่ฟ้า อั้มกับเพื่อนๆ มันด้วย เห็นโก้มันกำลังวิ่งมา ก็เลยหยุดรอมันครับ บอกตรงๆ เดินไม่ไหวแล้ว

   “โก้มึงพากูกลับหอหน่อย”

   “เออรู้แล้ว กูยืมมอไซต์เก่งมาแล้ว เดินไหวป่ะมึง”มันมองข้อเท้าผม แล้วเอามือไปดึงชายกางเกงขึ้นดู พอเอามือมากด ผมชักเท้าหนีครับ เจ็บอ่ะ
 
   “อย่าจับ...เจ็บอ่ะ”เวลาป่วยๆ นี่อยากอ้อนครับ มันลุกขึ้นยืน เอามือมาลูบหัวผมเบาๆ เท่านั้นแหล่ะครับ น้ำตาไหลพรากเลย

   “ฮืออ......ฮึก...ฮึก...เจ็บ...เจ็บอ่ะ..”ผมเอามือไปจับชายเสื้อมันรั้งมาหาผม แล้วก้มหน้า เอาหน้าผากไปชนหน้าอกมัน ไม่ไหวครับ ร้องไห้ต่อหน้าคนอื่น อายด้วย แต่หยุดไม่ได้

   “ป่ะ..กลับห้องกันนะ”โก้ดันหน้าผม เช็ดน้ำตาให้ผม แล้วดึงแขนผมไปพาดบ่ามันไว้ ตอนเดินผ่านหน้าตี๋มันหยุดจ้องเขม็งเลยครับ เอาเลยโก้ เพราะตี๋น่ะ พากูไปเจ็บตัว พวกที่ยืนๆ อยู่นี่ด้วย

   “กูเปล่านะ”เสียงตี๋มันก้มหน้าพูดเบาๆ ครับ

   “ไม่ต้องเลย กูไปห้องสมุดแป๊ปเดียวเอง เกิดอะไรก็ไม่โทรบอกกู ถ้าเก๋ไม่โทรไปกูจะรู้มั้ย ฝากไว้ก่อนนะมึง แล้วไม่ต้องตามมานะ กูดูเจมันเอง”อ๋อ เพราะเก๋นี่เอง ต้องขอบใจเก๋ครับ

   “ฮึก...เก๋...ฮึก...ขอบใจนะ...ฮึก”ผมพยายามกลั้นเสียงสะอื้นครับ แต่เวลาผมร้องไห้แล้วหยุดยากครับ ผมเห็นเก๋ยิ้มให้ แล้วก็ส่งกระเป๋าผมให้โก้ถือครับ

   “ไม่เป็นไรหรอกเจ อย่าลืมแต่งรูปให้เราแล้วกันนะ”สาดดดดด กูเจ็บอยู่นะเนี่ย

[GayBB]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตอนที่ 24

ผมปั่นจักรยานกลับมาถึงหอ เข้ามานั่งที่โซฟารับแขกในห้อง ที่วันนี้มีแขกเต็มทุกที่นั่ง แม้แต่พื้นห้องก็มีคนนั่ง ใช่แล้วครับทั้งโมทย์  ตี๋ ฟ้า อั้ม นั่งกันหน้าสลอนเลยครับ ที่หน้าสลดหน่อยก็เป็นตี๋นี่แหล่ะครับ มันคงอึ้งที่เพื่อนรักปัดมือมันทิ้ง ผมเองยังตกใจเลยครับ ตอนล้มไม่เท่าไหร่ ผมล้มบ่อย แต่พอตามไปถึงห้องพยาบาลเท่านั้นแหล่ะ เท้ามันบวมมาก โก้ต้องถือรองเท้าอีกข้างกลับมาด้วย เพราะใส่ไม่ได้ เห็นน้องเก๋บอกว่ากว่าจะถอดได้ต้องเอาเชือกที่ถูกรองเท้าออกหมดทั้งแถวเลย แต่ที่สำคัญ..................

   “พวกมึงมานั่งทำไมห้องกูเนี่ย”

   “ก็จะให้กูทำไงล่ะ”โมทย์มันถามกลับ

   “อ้าว มึงก็กลับบ้านมึงไปสิ ไอ้ฟ้ามึงด้วย มาทำเนี่ย”ผมหันไปมองไอ้ฟ้า มันก็ส่ายหน้าพร้อมยกไหล่ให้

   “มึงด้วยไอ้ตี๋ ห้องเพื่อนมึงน่ะอยู่โน่น และมึงนะไอ้อั้ม กูไปรู้จักมักจี่มึงเมื่อไหร่ครับ มานั่งรวมกับเขาอยู่เนี่ย”ผมมองมันสองคนที่นั่งบนพื้นห้อง มันก็นั่งก้มหน้าก้มตา ไม่ตอบผม

   “เป็นไรไอ้ตี๋ แค่นี้ไอ้เปี๊ยกมันไม่โกรธมึงหรอกน่ะ ปกติเล่นกันด่ากันแรงจะตาย เดี๋ยวมันก็หายโกรธแล้ว หรือว่ากลัวไอ้โก้วะ”ตอนโก้มารับเจ เห็นมันจ้องหน้ากัน นึกว่ามันจะต่อยกันแล้วครับ

   “ผมไม่ได้กลัวมันโกรธพี่”มันเงยหน้ามองผม หน้าเศร้าเชียวครับ

   “อ้าวแล้วเป็นไร”

   “ผมดูแลมันไม่ดี ผมพามันไปเจ็บตัว ผมทำมันเจ็บ ผมไม่เคยทำมันเจ็บเลยนะ”ตี๋มันบ้าไปแล้วครับ ชุลมุนขนาดนั้นไม่รู้หรอกว่าใครที่เป็นคนชนไอ้เปี๊ยกมันล้ม

   “เจ็บแค่นี้เดี๋ยวมันก็หาย มึงไม่เคยเป็นรึไง ใครๆ เขาก็เคยทั้งนั้นแหล่ะ”

   “มันไม่เหมือนกัน ผมเจ็บได้ แต่...ไม่อยากเห็นมันเจ็บ”เอ๊าไอ้นี่ เพื่อนมันเป็นเทวดารึไง เจ็บนิดเจ็บหน่อยไม่ได้น่ะ คุยกับมันแล้วเซ็งครับ

   “แล้วจะเอาไง จะนั่งกันอยู่นี่เหรอ พวกมึงอ่ะ”ผมกวาดตามอง พวกนี้ก็พยักหน้ารับคำประชดผม

   “พวกมึงน่ะบ้าว่ะ”อยู่ดีๆ ฟ้ามันก็พูดโพล่งขึ้นมาครับ

   “เพราะมึงน่ะแหล่ะ ยังไม่รู้ตัวอีก”โมทย์ที่นั่งเงียบๆ ก็ไม่เงียบแล้ว

   “เพราะกูยังไง กูก็เล่นบาสของกู พวกมึงน่ะระแวงเชี่ยไรกัน คิดว่ากูจะปล้ำน้องมันกลางโรงยิมรึไง ประสาท”ถูกของมันครับ ตอนแรกที่คนขาดตี๋ก็บอกเดี๋ยวไปตามนักบาส MBA มาผมก็นึกว่าใคร ที่ไหนได้เป็นไอ้เปี๊ยก มันเล่นเก่งมากครับ ความสูงไม่เป็นปัญหาเพราะทักษะมันดี อยากจะถามเหมือนกันว่าทำไมไม่มาคัดตัว เล่นไปสักพักนึกเรื่องที่ฟ้ามันชอบไอ้เปี๊ยกได้ ก็เผลอคอยกันมันสองคน และลามไปถึงอั้มด้วย คนอื่นๆ ก็คงคิดเหมือนผม จนมันทนไม่ไหว เดินหนีไปนั่ง พวกผมเลยคุยกันว่าจะจัดทีมใหม่ ให้ไอ้ตี๋ไปตามมันมาเล่นต่อ แต่...มันเล่นเดินโชว์ผิวขาวๆ เนียนๆ มาเลยครับ ขนาดเพื่อนผมกับเพื่อนอั้มยังมองตาค้าง ไม่ต้องพูดถึงไอ้ฟ้าเลยครับ ยิ่งตอนเล่นแล้วโดนเนื้อโดนตัวมันเนี่ย ผิวลื่นๆ นุ่มๆ ขนาดผมยังรู้สึกดี แล้วคนอื่นล่ะ กว่าจะรู้สึกตัวมันก็โดนกระเทกไปนอนบนพื้นแล้ว

   ถ้านึกดีๆ ฟ้ามันก็ไม่ได้ทำอะไรหรอกครับ ไม่มีท่าทีจะลวนลามหรือโลมเลียทางสายตาเลยสักนิด ที่สำคัญกว่านั้น ทำไมผมต้องบ้าไปกับพวกมันด้วยเนี่ยยยยยยย

   “กูน่ะชอบเจมัน แต่ไม่ได้ต่ำขนาดที่พวกมึงคิดหรอก แล้ววันนั้นกูก็เมาด้วย และก็.....เข้าใจอะไรผิดนิดหน่อยเลยพูดแรงไปหน่อย แต่เรื่องนี้ไว้กูขอโทษน้องมันเอง ส่วนเรื่องวันนี้น่ะ...กูไม่ผิด”ฟ้าพูดจบ ทุกคนก็เงียบครับ มันผิดก็ยอมรับผิด ส่วนพวกผมเนี่ยนะ ก็ควรจะขอโทษที่คิดกับมันแบบนั้น

   “เออกูขอโทษมึงด้วยแล้วกัน ทั้งเรื่องวันนั้นและวันนี้น่ะ”ผมตบที่ไหล่มันเบาๆ มันก็พยักหน้าให้

   ก๊อก ก๊อก ก๊อก
   
   เสียงเคาะหน้าห้องผม ผมเลยลุกไป เปิดประตูก็เห็นโก้ยืนอยู่ครับ มันให้เรียกตี๋ให้ สักพักตี๋ก็เดินมา ผมยังยืนพิงกรอบประตูอยู่ เห็นมันหน้าเครียดๆ กลัวจะต่อยกันครับ

   “ไปซื้อข้าวเย็นกับของโปรดเจมาให้มันกินด้วย กูจะรอในห้อง”สั้นๆ ครับ แล้วมันก็เดินกลับไปห้องเจ ตี๋ก็เดินก้มหน้าไปหยิบกระเป๋าตังค์เตรียมทำตามคำสั่งเพื่อนมันเลย

   “เดี๋ยวกูไปด้วย เริ่มหิวเหมือนกัน”พูดเท่านั้นแหล่ะครับ คนอื่นลุกพรึ่บพรั่บกันหมด สรุปจะไปกันให้หมดใช่ไหมเนี่ย

   ผมเลยต้องขับรถมาพวกมันไปซื้อของที่โลตัสใกล้ๆ ไปถึงพวกมันก็ลากผมเข้าไปในซุปเปอร์ด้วย ผมก็เลยตามเลย จะได้ซื้อของเข้าห้องด้วย หยิบตะกร้าได้จะเดินไป มองไปที่พวกมันอีกรอบ.....รถเข็นครับ มันเข็นรถเข็นคันใหญ่คนละคันเกาะกลุ่มกันมา สรุปแล้วไอ้เปี๊ยกเนี่ยมันประสบอุบัติเหตุอะไรหรือเปล่าครับ

   “พวกมึงจะซื้ออะไรเยอะแยะเนี่ย มันแค่ข้อเท้าอักเสบนะ”มันหยิบขนมอะไรเยอะแยะไปหมดเลยครับ ต่างคนต่างหยิบด้วย

   “ซื้อไปมันก็กินไม่หมดหรอก เอามานี่มา”ผมหยิบของในรถเข็นไอ้โมทย์ออกไปใส่รถไอ้ตี๋จนหมด มันก็มองหน้างงๆ

   “เลือกมาคนละอย่างสองอย่างพอ มากันตั้งห้าคน ซื้อเป็นกองจะเอาไปถมห้องมันรึไงวะ”สภาพตอนนี้ใครมาเห็นคงตลกพิลึก ผู้ชายตัวโตๆ สี่คนยืนตัดสินใจเลือกกองขนมตรงหน้า ทำหน้าเครียดกว่าทำข้อสอบอีกครับ พอมันเลือกเสร็จผมก็เลยเดินไปหยิบขนมปังไส้ช็อคโกแล็ตมาหนึ่งแพ็ค

   “ไหนบอกให้พวกูหยิบคนละชิ้นไง ไมมึงเอาเป็นแพ็ควะ”ฟ้ามันโวยครับ คนอื่นๆ ก็พยักหน้าเห็นด้วย ทีอย่างนี้สามัคคีกันเชียวนะ

   “กูจะเอาไปกินเองด้วย ให้มันห่อเดียวเท่านั้น เข้าใจ๋”พูดจบก็เดินลอยหน้าลอยตาไปคิดเงิน จ่ายไปก่อนแล้วให้พวกมันหารมาคืน ก่อนกลับพวกมันก็ไปสั่งอาหารใส่กล่องมา ส่วนผมเดินเอาของไปเก็บที่รถ พอตอนวนรถมารับ โอ้โหหหห มันจะจัดงานเลี้ยงหรือไงเนี่ย รู้งี้ผมไปสั่งกับพวกมันก็ดี

   กลับมาถึง โก้ก็เดินมาเปิดประตูให้ สงสัยเจมันอยู่ในห้องนอน ตี๋มันก็เดินตัวลีบๆ ตามโก้เข้าไป สักพักพากันเดินพยุงกันออกมา เห็นตาไอ้เปี๊ยกกับตี๋แดงๆ คงร้องไห้กันมาแน่ครับ ตอนนี้ผมชินกับพวกมันสามคนแล้วครับ มันรักกันมากจนผมคิดว่ามันเป็นพี่น้องกันด้วยซ้ำ

   “โหหหห ของกินเพียบเลย น่ากินว่ะ”เสียงใสๆ ร้องทันทีที่มันเห็นของกินบนพื้น(นั่งบนโซฟาไม่พอครับ)

   “น่ากินก็กินสิครับน้องเจ พวกพี่ซื้อมาเลี้ยง”โมทย์พูดเจมันก็หันหน้าไปยิ้มให้

   “เรื่องที่บ้านพี่วันนั้น...พี่ขอโทษนะครับ”ฟ้ามองหน้าเจนิ่ง เจมันทำหน้าอึ้งๆ คงไม่คิดว่าฟ้าจะขอโทษมันกลางวงแบบนี้

   “ไม่เป็นไรครับ กินข้าวกันเถอะ”มันพูดแค่นี้แหล่ะครับ แล้วก็เริ่มลงมือกิน คนอื่นๆ ก็กินตาม ดูตี๋มันซึมๆ เจมันคงรู้เลยตักกับข้าวให้หลายอย่าง โก้มันก็เริ่มรู้สึกมั้งครับ เลยตักให้ตี๋มันด้วย เท่านั้นแหล่ะครับ ตี๋คนเดิมก็กลับมา กินกันไปคุยกันไป พออิ่มช่วยกันล้าง เอาหนังมาเปิดดูกัน สักพักเจมันง่วง โก้ก็เลยพามันไปนอนในห้องแล้วเดินกลับออกมาใหม่

   “เจมันหลับแล้วเหรอ”ตี๋ถาม

   “เออ”โก้ตอบมาเสียงห้วนมากเลย อารมณ์ผิดกับตอนเจนั่งอยู่ด้วยเลย บรรยากาศมาคุมาก

   “พรุ่งนี้มึงต้องซ้อมบาสรึเปล่า”

   “ยังไม่ต้องซ้อม ใช่ไหมครับพี่เอ็กซ์”ตี๋ถาม ผมก็พยักหน้าให้

   “มึงลุกไปที่ระเบียงกับกูหน่อยดิ๊”แค่นั้นครับ ตี๋ต้องลุกเดินตามโก้ไป ประตูระเบียงยังไม่ทันปิดเลย ได้ยินเสียงโก้มันต่อยเข้าที่ท้องตี๋ มันทรุดตัวงอเลยครับ พวกผมพากันงง ผมลุกพรวดไปหาเลย นึกแล้วว่ามันต้องต่อยกัน

   “เฮ้ยทำไรกัน”

   “ไม่มีไรพี่ ไปนั่งกันเถอะ”ตี๋ลุกยืนเดินนำผมเข้าด้านใน โก้ก็เดินตามมาครับ เห็นมันไปหยิบยานวดมาให้ด้วย งงครับ ต่อยเองเอายามาให้เอง

   “ทายาซะ จะได้ไม่เจ็บมาก”

   “แม่งต่อยไม่ยั้งเลยมึง โดนซี่โครงกูด้วย จุกเลย”ตี๋เปิดเสื้อมาเห็นเป็นรอยแดงเลยครับ หมัดหนักจริงว่ะ

   “หรือจะให้กูต่อยหน้า”

   “บ้าเหรอมึง เดี๋ยวเจมันเห็นรอยก็โกรธมึงหรอก”เออ ดูเหตุผลมันครับ

   “ทำไมพวกมึงแคร์มันจังวะ แค่มันล้มพวกมึงต้องต่อยกันเลยเหรอ”ผมอยากรู้ครับ ไม่อยากสงสัย

   “ก็ผมดูแลมันไม่ดี ก็สมควรแล้วที่โดนโก้มันต่อย ถ้าเป็นผม ผมเอาหนักกว่านี้อีก”

   “พวกมึงนี่ห่วงมันมากไปรึเปล่าวะ มันน่ะอายุเท่าพวกมึงนะ ไม่ใช่เด็กสามขวบ”

   “หรือพี่ทนเห็นเวลามันเจ็บได้”โก้พูดแล้วจ้องผมเลยครับ ผมก็เลยเริ่มมองไปที่คนอื่นๆ

   “กูทนไม่ได้ว่ะ”โมทย์พูดออกมาตอนที่ผมมองไปที่มัน คนอื่นๆ ก็พยักหน้าเห็นด้วยหมด

   “กูทนได้ ทำไมจะไม่ได้วะ กูไม่เข้าใจพวกมึงเลย กูรู้...ว่าพวกมึงทุกคนน่ะรักมันชอบมัน ถึงจะต่างความหมายกัน แต่มันโตขนาดนี้แล้ว กูถามหน่อยเหอะ ปกติเวลามันอยู่บ้าน พ่อแม่โอ๋มันเหมือนพวกมึงป่าวเนี่ย หรือว่าโอ๋ยิ่งกว่านี้อีก”พูดจบเงียบกันทั้งวงเลยครับ ผมพูดอะไรผิดเหรอ

   “พี่เอ็กซ์ไม่รู้เหรอครับ ว่า...พ่อแม่เจมันตายหมดแล้ว”อั้มมันพูดอะไรมา ผมฟังผิดรึเปล่า

   “จริงเหรอวะ”ผมหันหน้าไปถามตี๋กับโก้ มันสองคนก็พยักหน้าให้

   “มึงรู้ได้ไงวะไอ้อั้ม”ฟ้ามันก็สงสัยเหมือนผมครับ

   “ได้ยินพี่โมทย์พูดโทรศัพท์ มีชื่อเจเลยแอบฟัง พอจับความได้แบบนี้น่ะ”อั้มพูดจบผมหันไปจ้องโมทย์มันเลย ทำไมมันไม่เล่าให้ผมฟัง แล้วไปรู้เรื่องตั้งแต่เมื่อไหร่

   “ไม่ต้องมาจ้องกู กูไม่ได้อยากปิดมึง ที่กูรู้เพราะน้องมันละเมอคืนรับน้อง พอกลับมาเลยลองถามดูแต่เป็นเรื่องส่วนตัวของน้องมัน มึงอยากรู้ก็ถามเอาเอง”ก็จริงครับ เรื่องส่วนตัว แต่ผมอยากรู้ และต้องรู้ให้ได้ด้วย แค่ผมขาดพ่อผมก็เสียใจมากแล้ว แต่ตอนนั้นยังเด็ก ไม่รู้เรื่อง อีกอย่างก็ยังมีแม่และน้อง แต่มันไม่เหลือใครเลย แค่คิดถึงตรงนี้ผมก็รู้สึกแน่นในอก พูดอะไรไม่ออก ไม่อยากพูดอะไรตอนนี้ด้วยครับ

   “เลิกพูดเรื่องนี้เถอะ แล้วนี่จะกลับกันเลยเปล่า ดึกแล้วนะ”โมทย์คงเดาสีหน้าผมออก คนอื่นก็ตกลงว่าจะกลับ ก่อนกลับก็เปิดประตูห้องนอนดูเจมันหน่อย มันก็นอนหงายเอาหมอนใบเล็กรองขาไว้ หลับสนิทเลยครับ

   ผมกลับเข้ามาในห้องนอนตัวเอง อาบน้ำ เปิดหนังดูจนจบเรื่อง แต่ไม่รู้เลยว่าเรื่องราวในหนังเป็นอย่างไร แค่มองภาพในจอแต่เสียงไม่เข้าหู เสียงเดียวที่ก้องอยู่ในหูตอนนี้คือเสียงร้องไห้ของคนข้างห้อง เสียงร้องไห้ที่พร่ำขอโทษซ้ำแล้วซ้ำอีก นึกถึงใบหน้าด้านข้างวันที่คุยกับตรงระเบียง ผมเปิดประตูออกไปยืนที่เดิม วันนี้เหมือนวันนั้นอีกแล้ว เจยืนอยู่ที่เดิม ที่ปากคาบบุหรี่ไว้ มือข้างขวากำไฟแช็ค ผมยืนดูอยู่เงียบๆ ไม่ส่งเสียงร้องทัก สายตาคู่นี้มองออกไปไกล มองอย่างไม่มีจุดหมาย ทำไมนะ ผมถึงเพิ่งเห็นความเศร้าจากแววตานี้ โศกเศร้าเสียใจจนผมใจหาย ถึงตอนนี้จะถูกถามอีกครั้งว่า ผมทนเห็นเจเจ็บได้ไหม ผมยังตอบแบบเดิม ผมทนเห็นมันเจ็บได้ แต่ผมขอรู้เหตุผลได้ไหม มันเจ็บเพราะอะไร เศร้าเรื่องอะไร แล้วร้องไห้ทำไม..............ทำไมเหรอเจ