พิมพ์

[♂•••♫•UcHiHa◘ChiNNoEKunG•♫•••♂]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ก่อนรักจะจางไป

คุณเชื่อไหมว่าคนเราเกิดมาพร้อมกับชะตาชีวิตของคู่เรา พวกเราถูกกำหนดจากเทพเจ้า หรือที่เรียกว่า “พรหมลิขิต” แต่ผมคนนึงที่ขอบอกว่า ผมเชื่ออย่างมาก เพราะเรื่องที่ผมจะเล่าต่อไปนี้ มันเป็นเรื่องจริงที่เกี่ยวกับคำนิยามว่า “รัก”

นิยามที่ 1  การอกหัก การหลงรัก และการหลอกลวง

“เราเลิกกันเถอะ”
“เราไม่ดีตรงไหนหล่ะฌาญ ทำไมฌาญไม่บอกเรา เราจะได้ปรับปรุงตัว นะได้โปรดเถอะ ให้โอกาสว่านหน่อยให้ว่านได้แก้ตัวบ้าง” ผมอ้อนวอนผู้ชายตรงหน้าที่ก่อนหน้านี้เพียงหนึ่งนาทียังเป็นแฟนของผมอยู่
“ว่าน ว่านหน่ะดี ดีมากด้วย บ้างครั้งมันดีเกินไปสำหรับฌาญ ฌาญต้องการแค่คนธรรมดา บางครั้งฌาญตามความโรแมนติคของว่านไม่ไหว เราไม่มีอะไรเหมือนกันเลยว่าน เพราะฉะนั้น จบมันเถอะนะ ฌาญขอโทษ”
   ผมได้แต่นิ่งเงียบยืนดูฌาญเดินจากไป จริงซินะฌาญพูดถูก ไม่ว่าจะอะไรผมก็อยากจะให้มันดูโรแมนติคทุกอย่าง แม้แต่ตอนฝนตกผมก็เชื่อว่าถ้าเรายืนตากฝนจนถึงฝนหยดสุดท้ายแล้วอธิษฐานคำอธิฐานจะเป็นจริง จนทำให้ฌาญดุผมบ่อยครั้ง ว่าไม่กลัวไม่สบายบ้างหรือไง พอคิดได้อย่างนี้ของเหลวในดวงตาก็เริ่มทำงาน ผมไม่ได้ร้องไห้มาเป็นเวลานานมากแล้วตั้งแต่แม่เสียไป ถึงความเสียใจในครั้งนี้มันจะไม่เท่ากับตอนที่ผมเสียแม่ไป แต่มันก็ทำให้ผมรู้สึกว่าเหมือนตายทั้งเป็น
“ฌาญทำไมถึงทำกับว่านอย่างนี้ว่านแค่ต้องการให้เราอยู่ด้วยกันและรู้สึกว่ามีความสุขว่านจึงทำทุกอย่าง แต่ไม่นึกเลยว่ามันจะกลายเป็นสิ่งที่ทำให้ฌาญเกลียดว่าน” ผมได้แต่พูดออกมาอย่างเสียงแผ่วเบา จนตัวเองเผลอหลับไป
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ “ไง ว่าน ตาช้ำมาเชียว นอนดึกไง” เสียงหนึ่งดังทักผมมาจากดานหลัง ฮอสเพื่อนหนุ่มหล่อของผมนั่นเอง ฮอสดีกับผมมาก แม้ฮอสจะรู้ว่าผมเป็นอะไรฮอสก็ไม่รังเกียจผมเลย แถมฮอสยังเป็นคนติดต่อฌาญให้กับผมด้วยซ้ำ พอผมเดินมาถึงหลังตึกเรียนผมก็ปล่อยโฮ และโผเข้ากอดฮอสทันที
“เป็นอะไรหล่ะ คนขี้แง”
“ฮอสเราไม่เหลือใครแล้วฌาญทิ้งเราไปแล้ว”
“เฮ้ย มำทำแบบนี้ได้ไง เราบอกมันแล้วไง ว่าถ้าทิ้งนายมันต้องเจ็บ ป่ะ ไปอัดมันกัน”
“อย่านะ” ผมดึงแขนฮอสไว้ไม่ให้ไป
“เราไม่อยากให้ฌาญเจ็บ ถึงจะเลิกกันแต่เราก็ยังรักเค้าอยุ่”
“ว่านนายนี่มัน...เฮ้อ เอาเถอะ ว่าแต่ นายเลิกกันเพราะอะไร”
“ฌาญบอกว่าฌาญตามเราไม่ทัน”
“ก็ให้มันขึ้นรถด่วนไปดิมันจะได้ตามทัน” ฮอสพยายามปล่อยมุขออกมาแต่ครั้งนี้ผมยิ้มไม่ออกจริงๆ
“ฌาญบอกว่า ฌาญรู้สึกว่าว่านโรแมนติคมากไป ฮอส ว่านผิดหรอฮอส ว่านแค่อยากให้คนที่ว่านรักมีความสุข”
“ว่านไม่ผิดหรอก แต่ ไอ้หน้าหมา นั่นแหล่ะผิด ช่างมันเหอะเช็ดน้ำตาแล้วไปขึ้นเรียนดีกว่า ดีนะที่มันไม่ได้เรียนที่นี่ไม่งั้นมันโดนฮอสเล่นละแน่”พอพูดจบฮอสก็เดินจูงมือผมไปมือใหญ่ๆของฮอสทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาก ขอบคุณนะฮอส ขอบคุณเพื่อนที่แสนดี

 “สำหรับ รายงาน ให้นำมาส่งวันพรุ่งนี้เป็นวันสุดท้ายนะ”
“หง่ะ ว่านทำเสร็จยังอ่ะ ฮอสยังไม่ได้เริ่มทำเลยทำไงดี”
“เสร็จแล้ว แล้วจะทำไงเนี่ย”
“เอางี้วันนี้ ฮอสไปนอนบ้านว่านนะว่านจะได้ช่วยฮอสทำ”
“ทำอะไร”
“เอ้าก็ทำการบ้านไง อีกอย่างนึงฮอสไปอยู่ด้วยว่านจะได้ไม่คิด”
“คิดอะไร”
“ป่ะๆ...เปล่าคิดว่างานคงไม่เยอะไป นี่ฮอสจะรบกวนว่านรึเปล่าเนี่ย”
“ไม่หรอก”
   ถึงฮอสจะเฉไฉยังไงผมก็รู้ดีว่าฮอสจะพูดว่าอะไร แต่ฮอสคงไม่อยากให้ผมไม่สบายใจ แล้วมาถามทำไมเพราะปกติก็เป็นฝีมือผมทั้งนั้นอ่ะเรื่องเรียนของฮอสเนี่ย
“มาวันนี้ ฮอสถือกระเป๋าให้นะ”ฮอสพูดพร้อมดึงกระเป๋าจากมือผมไป
“ไม่เป็นไรเราถือเองได้” ผมดึงกระเป๋ากลับ มือคนหรือมือตุ๊กแกอ่ะแน่นจัง
“เอ้า วันนี้ฮอสอยากถือให้นี่”
“ไม่เอา มีมือมีเท้าเหมือนกัน เราถือเองได้” ปากเก่งซ่ะด้วยทั้งที่กระเป๋าของผมจริงๆแล้วก็หนักอยู่เหมือนกัน แต่ก็ไหวนี่นาและอีกอย่างฮอสก็มีกระเป๋าของตัวเองที่ต้องถืออยู่แล้วำ
“ว่าน วันนี้เป็นวันศุกร์ที่เท่าไหร่หรอ” @_@ เอ้า เปลี่ยนเรื่องเร็วจัง ตามไม่ทันเลย
“ยี่สิบเจ็ดไงทำไมหรอ”
“รู้มั๊ยเค้าเชื่อกันนะว่าวันนี้ หลังจากบ่ายสองแล้วคนที่ไม่ถือของที่เป็นสีดำ จะส่งผลดีๆไปกับคนที่เรารักได้” เฮ้ยจริงดิผมไม่เห็นรู้เรื่องมาก่อนเลย ถ้าอย่างนั้นต้องรบกวนหน่อยแล้ว
“จริงหรอ แต่กระเป๋าเราสีดำ”
“งั้นเอามานี่ ฮอสถือให้”
“ขอบใจนะ”   อ่า ดีจังทีนี้ผมจะได้อธิฐานให้ทุกคนที่ผมรักมีความสุขและให้ฮอสขยันขึ้นเป็นสิบเท่า จะได้ไม่ต้องมาพึ่งผมอีก
“ายนี่ยังโรแมนติคเหมือนเดิมเลยนะ” ฮอสพูดจบก็เอามือเค้ามาจูงมือผมไปเดินเหมือนเด็กๆอีกแล้วผมรู้สึกแปลกกับสัมผัสจากมือของฮอสอีกแล้วมันเป็นความอบอุ่นที่แสนประหลาด ความรู้สึกแบบนี้ผมเคยรู้สึกอยู่แค่คนเดียวเท่านั้น ใช่แล้ว แต่มันไม่มีอีกแล้ว ตอนนี้เค้าทิ้งผมไปแล้ว โธ่เอ๊ยน้ำตาเจ้ากรรมดันมาไหลเอาตอนนี้อีก ไม่อายเค้ารึไง นี่มันที่โรงเรียนนะ ไม่ใช่ที่ห้องของเราด้โปรด หยุดเถอะ!
“เด๋ว...เดี๋ยวหยุดแปปนึงได้มั๊ย” ผมพูดด้วยน้ำเสียงปนสะอื้น
“เป็นอะไรน่ะ เราจูงมือแรงไปหรอ เราขอโทษนะ” ฮอสเอาข้อมือผมไปดูแถมยังลูบมันไปมาเหมือนกับแขนผมเป็นตะเกียงจินนี่ สัมผัสที่แผ่วเบานั่นทำให้ผมรู้สึกดีขึ้น
“เปล่าหรอกฝุ่นเข้าตาน่ะ”
“ไหนๆ ดูหน่อย โอมเพี้ยง หายไวๆนะ ต้องเอาแอลกรอฮอล์ล้างมั๊ยเนี่ย”
“ฮ่าๆๆจะบ้าไงถ้าล้างก็ตาบอดดิ ไม่เป็นไรหายแล้วหล่ะ แทง ยูนะ”
“บ้าไง ถ้าเราแทงนายว่าไปอย่าง”
“ไอ้บ้า เราหมายถึงขอบคุณ”
“ครับ ผมรู้แล้วคร๊าบบบบบบบบบบบบบ”
    เราเดินคุยกันเพลินมาตลอดทาง ไปๆมาๆเราทั้งคู่ก็เดินมาถึงป้ายรถเมล์ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ คนเยอะเหมือนกันแหะ มีนักเรียนหลายโรงเรียนในละแวกใกล้เคียงมายืนรอรถบางคนยืน บางคนนั่ง แต่เดี๋ยวก่อน นั่นมันฌาญ ใช่ฌาญจริงๆด้วย ผมรับวิ่งเข้าไปเพื่อจะไปหาฌานทันที
“ฌาญ”
“ว่าน มาทำไมน่ะ “ณาญดูตกใจและเป็นกังวลเมื่อเห็นผม สายตาขอเค้าดูเหมือนรำคาญที่เห็นผม
“ใครอ่ะ เพื่อนฌาญหรอ สวัสดีเรา ต้อมนะ ยินดีที่ได้รู้จัก” อยู่ดีๆก็มีผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้ (ผู้ชายรึเปล่าปากแดง เขียนขอบตา เสื้อฟิต กางเกงสั้นเชียว) มายืนคล้องแขนฌาญ เหมือนแสดงว่าของสิ่งนี้คือสิ่งของของตน
“เอ่อ...เรา”
“อ๋อ ใช่ นี่ว่านเพื่อนเราเอง ว่านนี่ต้อมนะ ต้อมเป็นแฟนของเรา” เพื่อน ใช่มันเป็นคำที่ดีกว่าคำว่าศัตรูแต่สำหรับตอนนี้มันเป็นเหมือนมีดกรีดหัวใจผม
“อ้าว นี่แกมามีคนใหม่หรอว่ะ ที่แท้ก็แค่คำแก้ตัวของสัตว์บางตัวนี่หว่า”
ฮอสตะโกนเสียงดังเดินมาตอนไหนไม่รู้พยายามที่จะเดินเค้าไปหาฌาญผมเลยดึงแขนเค้าไว้
“อย่านะฮอส ว่านอายเค้า เค้ามองเต็มไปหมดแล้ว แล้วอีกอย่างเราใส่ชุดนักเรียนอยู่ด้วย อย่ามีเรื่องเลยนะ”
“ใช่ ถ้านายไม่อยากจะเจ็บตัวก็ทำตัวให้เชื่องๆเหมือนเพื่อนของนายมั่ง และอีกอย่างเผื่อนายจะได้สมหวังไง รอมานานแล้วนี่ รับเดนไปแล้วกันนะ”
“โบ๊ะ” ผมดึงเอากระเป๋าถือของผมจากมือฮอสฟาดเข้าที่หน้าของฌาญอย่างเต็มแรง
“ฌาญได้ข่าวว่านายก็จะหลอกต้อมไม่ใช่หรอ เห็นบอกว่าง่ายอย่าบอกใครเชียว”
“จริงหรอ ฌาญ” นายต้อมหันหน้าไปถามณาญที่ตอนนีร้หน้าซีดและดูตกใจทั้งเรื่องที่ผมเอากระเป๋าฟาดหน้าและเรื่องของต้อมที่ผมใส่สีเข้าไป
“เปล่าๆ ไม่จริงนะ อย่าไปเชื่อมัน”
“หลักฐานก็เห็นอยู่ มันไม่ได้เรา มันเลยเลิกกับเรา ต้อมเชื่อเราเหอะหาคนใหม่ที่ดีกว่านี้ดีกว่า”
“เลวมาก” แล้วต้อมก็เดินขึ้นรถแท็กซี่ออกไป โดยไม่หันมามองณาญเลยแม้แต่น้อย
“แก ไอ้ว่าน ไอ้เลว”
“ใช่ แต่เราอยากบอก ว่าเรามีนายที่เป็นคนสอนทุกอย่าง หลอกลวงน่ะง่ายนะ รู้งี้คงทำไปนานแล้ว รถมาพอดี ไปกันเถอะฮอส”
ผมจูงมือฮอสและขึ้นไปนั่งบนรถรู้สึกใจเต้นตุ้บๆ ตัวสั่นๆ แล้วน้ำตาก็พลันไหลออกมา
“เป็นอะไร อย่าไปเสียใจเลย คนพันธ์นั้นไม่มีค่าพอสำหรับน้ำตาของนายหรอกนะ”
“เปล่า ระ..เรา ฮือๆ เสียใจที่..ที่จับกระเป๋าทำให้เราอธิฐานให้คนที่เรารักมีความสุขไม..ไม่ได้แล้ว” พอผมพูดจบฮอสก็ปล่อยก๊ากออกมาอย่างดัง มันน่าเสียใจนะ แงๆ T_T
“โถ เด็กน้อยเอ๊ย เราหลอกนายเล่นนายจะได้ให้เราถือกระเป๋าให้ไง” นี่นายกล้าหลอกคนน่ารักอย่างเราได้ไง แง+แง และ แง
“โห ใจร้ายมากนะหลอกเราได้”
แล้วเราก็ขำออกมาพร้อมกัน ตอนนี้ผมสามารถพูดได้เลยว่าผมไม่เหลือเยื่อใย ให้ฌาญอีกแล้ว จริงอย่างที่ฮอสพูด น้ำตาของเรามีค่ามากกว่าคนหลอกลวงคนนั้น เพราะผมเชื่อว่าน้ำตาคือสิ่งที่พระเจ้าสร้างขึ้นเมื่อเรารู้สึกทุกข์ใจ เพราะว่าเมื่อหลังจากที่เราร้องไห้มันก็ช่วยให้ความทุกข์เราเบาบางลง
“แกร๊ก” เสียงไขประตูบ้านใครไม่รู้ ดังขึ้น ก็บ้านผมเองแหล่ะ อิอิ
“วันนี้พ่อนายอยู่มั๊ย”
“ไม่อยู่หรอกคงนอนที่ทำงานเหมือนเคย และนายจะกินอะไรเดี๋ยวเราทำให้กิน”
“เรามีสิ่งหนึ่งที่อยากกินมาตลอดและอยากกินมากตอนนี้ นายจะให้เรากินได้เปล่าล่ะ”
“แพงเปล่าล่ะ ถ้าแพงก็ออกตังค์เองแล้วกัน แล้วนายอยากกินอะไร”
“เราอยากกินนาย” ฮ่ะ @_@ งง!
“อะไรนะ” ผมไม่ทันจะพูดจบริมฝีปากของฮอสก็ทาบทับลงกับปากของผมทันที ความรู้สึกมันช่างต่างกับที่ผมจูบกับณาญ ณาญดูจะต้องการมากกับเรื่องแบบนี้ ไม่เหมือนกับฮอสเมื่อเค้าเอาริมฝีปากทาบทับมันเหมือนกับว่าริมฝีปากนั่นคือปุยนุ่น มันทั้งอบอุ่น ทั้งมีพลัง และเหมือนผมโหยหาความอบอุ่นนี้มาตลอด
“เราอยากจะกินนาย เราชอบนายนะ นายคือคนสำคัญของเรา เราชอบนายมาตลอด เรารู้สึกผิดมาตลอดที่เรายอมให้นายกับฌาญไป”
หูผมอื้อไปหมด นี่ฮอสรักผมหรอ ฮอสรักผมมาตลอด
“ขึ้นข้างบนเถอะว่าน”
ฮอสพูดขณะที่พรมจูบอยู่ตามใบหน้าของผม ผมไม่สามารถขัดขืนฮอสได้เลยได้แต่พยักหน้า และเดินตามไป เมื่อขึ้นมาถึงห้อง เสื้อผ้าของผมและฮอสก็ถูกถอดทีละชิ้น ภายใต้เสื้อผ้าของฮอสมีหน้าอกแกร่ง และอบอุ่นผมซบหน้ากับอกนั้นที่ตอนนี้ฮอสกำลังทาบทับผมอยู่
“คืนนี้ว่านเป็นของฮอสนะ” ไม่มีคำตอบใดๆออกจากปากผมแต่มันก็เหมือนเป็นการให้อณุญาติไปในตัวแล้ว ทุกอย่างดูพร่ามัวไปหมดความรู้สึกเหมือนกับว่าล่องลอยอยู่บนอากาศ กลิ่นกาย เหงื่อไครของเราสองคนปนกันน่าแปลกที่มันกับปลุกอารมณ์ให้ฟุ้งซ่านไปไหนต่อไหน ความสุขแผ่ซ่านไปทั่วตัวหลังจากที่ต้องทนความเจ็บปวดในช่วงแรก ในที่สุดวาระสุดท้ายก็มาถึงผมเหมือนจะขาดใจแล้วเราทั้งคู่ก็หลับไป
“นี่กี่โมงแล้วเนี่ย ตีสามแล้วหรอ”ผมหันมองไปดูฮอสที่นอนเปลือยเปล่าอยู่บนที่นอน นี่เราไม่ได้ฝันไปมันเป็นความจริง มันง่ายขนาดนี้เลยเหรอ แต่เรากับรู้สึกมีความสุข ทั้งๆที่ครั้งแรกก็ทำให้เราเจ็บมากเหมือนกัน หรือเพราะว่าเราจะหลงรักฮอสเข้าแล้ว แล้วคืนนี้จะนอนหลับอีกมั๊ยเนี่ย ผมได้แต่ตั้งคำถามนี้ไปมาในใจ แต่ความอบอุ่นที่ฮอสมอบให้มันคือความอบอุ่นที่ผมโหยหา หรือว่าพระเจ้าลิขิตมาให้เราคู่กัน

UcHiHa ChiNNoEKunG[/size]

[dragonnine]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

อ้าว มีแค่นี้เหรอคับ

[55!~6~เจ็บ]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

 

[’Witchiz๊…]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มีต่อมั้ยอ่า

น่าสนุก น๊ะ "

thxx

[NACK_06]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

สนุกอ่ะ

ต่ออีกนร้าคับ

[aimgay]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ซึ้งจังคับผม

อิจฉา ว่านเนาะ อิอิ

ขอบคุณคร้าบผม

[♂•••♫•UcHiHa◘ChiNNoEKunG•♫•••♂]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

นิยามที่ 2 ความลับ ความคิด และความสงสัย

“ฮอสนายตื่นได้แล้ว”
“เช้าแล้วหรอ ขออีกห้านาทีนะ” ฮอสเอาผ้าห่มไคลุมตัวเองที่เปลือยเปล่าไม่ใส่อะไร ไม่อายใครมั่งเลยรึไงนะ นี่มันเช้าแล้วนะ
“นี่ก็จะ 6 โมงแล้วเดี๋ยวไปเรียนไม่ทันหรอก แล้วอีกอย่างฮอสพ่อเราจะกลับมาแล้ว เราต้องคุยกันให้รู้เรื่องก่อน”
“หน่าเราเข้าใจ นายจะให้เราทำว่าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นใช่ป่ะล่ะ”
“นายเข้าใจก็ดีแล้ว แต่นายห้ามมีพิรุธเด็ดขาดเข้าใจมั๊ย”
“อื้ม เข้าใจแล้วนอนต่อได้ยัง”
“ไม่ได้ๆ ลุกเลยนายไม่ต้องมาออเซาะ”
“ก็ได้ งั้น...” ฮอสพูดพร้อมกับโน้มหน้ามาใกล้ข้างใบหู จนรู้สึกได้ถึงลมหายใจของเค้าที่กระทบ
“เราขออีกรอบนึงก่อนไปอาบน้ำนะ”
ฮอสไม่รอให้เราอนุญาตเค้าเอาริมฝีปากที่เรียวบางของเค้าไว้ตรงที่ใบหู แล้วเริ่มเลื่อนหน้าที่ขาวเนียนลงต่ำมาเรื่อยๆ มันทำให้รู้สึกว่าอารมณ์ของตัวเองได้กระเจิงหายไป แล้วเหมือนว่าตัวเองนั้นกำลังจะต้องตายในตอนนั้น
“ปี๊นๆ” เสียงรถของพ่อเป็นตัวปลุกผมอย่างดี ผมรีบผลักและทำหน้าดุใส่ฮอสทันที จนเจ้าตัวทำหน้าจ๋อย ทำให้ผมอดรู้สึกผิดไม่ได้ ผมกำลังจะเดินลงบันไดฮอสก็เรียกผมทันที
“เฮ้ นี่นายจะไปพบพ่อนายทั้งที่ไม่ใส่เสื้อนี่นะ”
“ปกติเราก็ถอดเสื้ออย่างนี้นะ”
“ใช่ แต่ตอนนั้นมันมีรอยแดงๆเต็มตัวรึเปล่าล่ะ”
ฮอสพูดพร้อมชี้มาที่คอกับตัวผม ทำให้ผมสังเกตเห็นรอยแดงเต็มตัวและคอไปหมด หง่ะ ฮอสทำพิษผมซ่ะแล้ว
“เฮ้ย แย่แน่ นายไปเปิดประตูให้พ่อแทนหน่อยดิ เราไปใส่เสื้อก่อน”
“ได้ๆ” พอฮอสรับคำผมก็รีบกระโจนเข้าห้องใส่เสื้อและลงมาทันที
“สวัสดีครับพ่อ” ผมพูดพร้อมทำเสียงงัวเงีย อิอิ ก็กลัวมันไม่เนียนอ่ะ
“อื้ม เพิ่งตื่นหรอหนูวันนี้ไม่มีเรียนรึไง”
“มีครับพ่อ ผมกำลังจะอาบน้ำพอดี”
“งั้นผมขอตัวไปอาบน้ำด้วยอีกคนนะครับ”
“อื้ม” หลงจากพ่อรับคำผมก็รีบขึ้นห้องถอดเสื้อออกเพื่อจะอาบน้ำแต่ฮอสดึงผมไว้ และกอดผมจากด้านหลัง พร้อมกับแนบหน้าเค้าลงกับไหล่ของผม
“ให้ ฮอสอาบด้วยนะ”
“ไม่ เดี๋ยวทะลึ่งอีก”
ผมพูดพร้อมแกะมือฮอสออกและเข้าห้องน้ำทันที พออาบน้ำเสร็จเจ้าตัวมานั่งทำหน้าจ๋อยอยู่บนที่นอน และมองมาทางผมด้วยแววตาหน้าสงสาร
“นาย ไปอาบน้ำดิ เดี๋ยวเรารีดเสื้อให้”
“จริงอ่ะ นายจะรีดเสื้อให้เราจริงๆอ่ะ”
“แล้วมันแปลกตรงไหน และอีกอย่างอารมณ์เปลี่ยนง่ายจังนะเมื่อกี้เรายังเห็นนายนั่งหน้ามุ่ย ตอนนี้ยิ้มซ่ะบานเป็นจานดาวเทียมเชียว”
“อ่าฮะ มันแน่อยู่แล้ว ก็ที่รักของเราจะรีดเสื้อให้นี่”
“ใครหรอ ที่รักนาย”
“ยังต้องให้เราบอกอีกหรอ รึว่าต้องทบทวนเรื่องเมื่อคืน”
ฮอสพูดพร้อมถลาตัวมาใส่ผม จะหื่นกามไปถึงไหนเนี่ย
“ไม่ต้องเลย ไปๆ รู้แล้วๆ เดี๋ยวไปสายนะ”
“ครับผม”




“วันนี้ใครเอารายงานมาส่งครู ให้นำมาวางไว้ที่โต๊ะเลยนะ”
“แย่แล้ว เมื่อวานไม่ได้ทำอ่ะ แงๆ เพราะว่านนั่นแหล่ะ”
“เอ้า เราเกี่ยวไรอ่ะ ความผิดนายเองไม่ใช่หรอที่ไม่ทำ”
“ว่านแหล่ะผิด เพราะว่าว่านทำตัวน่ารักเกินไปไงหล่ะ เราก็เลย” อ่ะ แอบเขินนะเนี่ย -///-
“ถ้าพูดต่อ รับรองนายได้ตายแน่”
“แหะๆๆ โหดแหะเดี๋ยวนี้ แต่ว่าสงสัยคะแนนหายไปบานแน่ไม่ส่งvjt”
ฮอสพูดพร้อมทำหน้ามุ่ย ตัวเองไม่ยอมทำมาเองนี่นา จะโทษคนอื่นได้ไง
“เค้าบอกว่า ให้หลับตา กลั้นลมหายใจแล้วพูดคำอธิฐานออกมาดังๆ จะทำให้สมหวังนะ”
“เฮ้ยจริงดิ”
“เราเคยโกหกนายหรอ”
“งั้นเราจะลองดูนะ แต่มันจะมีทางเป็นไปได้หรอ แต่ความรักมักทำให้ตาบอดเลยเชื่อทุกอย่าง เอาและนะ หลับตา ไม่หายใจแล้วก็ผมขอให้ผมมีรายงานส่งอาจารย์วันนี้ด้วยเถิด”
สงสัยว่าคำอธิฐานของฮอสจะดังไปหน่อย เลยทำให้คนในห้องหันมามอง ขอพรเป็นรายงาน อิอิ ตลกดีอ่ะ เพื่อนๆในห้องเห็นท่าทีแปลกๆของฮอสก็พากันหัวเราะคิกคักกันใหญ่
 “ทีนีนายลองเปิดกระเป๋านายดูดิ”
“อ่าซ์”  ฮอสหันมามองหน้าผมประมาณว่า เอาจริงดิ
“ก็ได้ๆ มันจะมีอะไรล่ะเนี่ย เฮ้ย นี่มันรายงานนี่มาได้ไง มันเป็นอะไรที่วิเศษแบบยูนิเวอร์ซิตี้มาก”
“มันต้องอินฟินิตี้ไม่ใช่หรอ” จะพูดภาษาอังกฤษยังมั่วเลยนะเนี่ย
“อ้าวหรอ แหะๆ”ฮอสเอามือเกาหัวตัวเองบ่งบอกว่ากำลังอายอย่างมากมายก็น่าจะอายอยู่หรอกเพราความหมายมันต่างกันมากอยู่
“เพราะนายเป็นคนดี พระเจ้าเลยประทานมาให้ไง” ฮอสฟังผมไปก็เอารายงานมาเปิดอ่านไปมา
“น่าแปลกแหะ พระเจ้าลายมือเหมือนนายเลย สงสัยจะเรียนเก่งซ่ะด้วยนะพระเจ้าองค์เนี่ย” เบื่อจริงๆเลยครับ พวกรู้ทันเนี่ย
“ไม่ต้องมาทำเป็นพูดดีเลย ไม่ยอมทำและยังพูดงี้อีก”
“ผมขอโต๊ดง๊าฟ ข้าพเจ้าสมควรตายเป็นพันครั้ง แต่ครั้งนี้ขอไว้ก่อนนะ”
“กวน...เดะเหอะ”
“แหะๆ แล้วฮอสจะตอบแทนยังไงดีเนี่ย งั้นคืนนี้ให้สองรอบดีเปล่า”
“บ้าไง อย่ามาทะลึ่งนะ เดี๋ยวก็”
“นายสองคนเป็นแฟนกันหรอ”
อยู่ๆก็มีหญิงสาวนิรนามมาขัดจังหวะระหว่างการสนทนาของเราสองคน
“ชะ...”   
 “เปล่า” ฮอสไม่ทันพูดผมตัดบทพูดมาก่อน ฮอสฐานะของพวกเราช่วยปิดไว้เถอะนะ
“เราทั้งคู่เป็นผู้ชายนะ และอีกอย่างฮอสนิสัยก็ไม่ดี หน้าตาก็ดูไม่ได้ ถ้าผมเป็นจริงก็ไม่ใช่เสป็คผมหรอก”
“อื้ม แต่ว่าฮอสก็หล่อน่ารักดีออก แต่ดีแล้วที่นายไม่ได้เป็น พอดีเพื่อนเราชอบนายน่ะ นายชื่ออะไรนะ”
“ผมหรอผมชื่อว่าน คนไหนหล่ะที่ชอบผมน่ะ” หญิงสาวหน้าตาน่ารักที่อยู่ตรงหน้าผมทำท่าคิดแปปนึง
“เอ่อ ความจริงเรานี่แหล่ะที่ชอบนาย เราชื่อเฌอแตมนะ แล้วว่าไงตกลงเป็นแฟนกันมั๊ย”
“เอ่อ... ได้ซิ ตอนนี้เราก็ไม่มีใครเหมือนกัน จริงมั๊ยฮอส อ้าว ไปไหนแล้ว”ผมมัวแต่คุยกับเฌอแตมจนไม่ได้สังเกตว่าฮอสเดินออกไปข้างนอกห้องเรียนตั้งแต่เมื่อไหร่ ผมรู้สึกว่ามันจะเกิดเรื่องที่ไม่ดีขึ้นในอีกไม่นานข้างหน้า จนไม่ได้รู้เรื่องกับบทสนทนาของเฌอแตมที่ตอนนี้ทำเหมือนว่าคบกับมานานเป็นปี ทั้งที่เพิ่งขอเป็นแฟนกันไม่ถึงสิบนาที
“แล้วว่านชอบการ์ตูนเรื่องอะไร”
“อื้ม”
“ตัวเอง เป็นไรอ่ะคุยกับแตมก็ตอบแต่ อื้มๆ” พึ่งคุยกันแปปเดียวก็เรียกตัวเองแล้ว ไวไฟจริงๆผู้หญิงสมัยนี้
“หรอ ขอโทษทีนะ ถามว่าอะไรนะ”
“เราถามว่านายชอบการ์...”
“ขออภัยอาจารย์ผู้สอนทุกท่านขอให้นายวรวิทยสุรนันท์ กัญยาพิรัชไพโรจน์ ขอเชิญพบอาจารย์อังกาบ ที่ห้องพักครูรายวิชาภาษาอังกฤษในเวลานี้ด้วยครับ ขอบคุณครับ” เสียงประชาสัมพันธ์ช่วยชีวิตจากบนสนทนาที่เหมือนว่าเฌอแตมเป็นคนพูดคนเดี๋ยวซ่ะมากกว่า
“เราขอตัวไปพบอาจารย์ก่อนนะ”
“แล้วเจอกันเย็นนี้นะไปส่งเราที่ป้ายรอรถด้วย”
“ผมต้องไปด้วยหรอ”
“เราเป็นผู้หญิงนะให้ไปคนเดี๋ยวได้ไง ผู้ชายหรือเปล่าเนี่ย”
“ดะ...ได้ โอเคเจอกันนะ”
ผมไม่สามารถปฏิเสธได้เลยเมื่อโดนอ้างว่าใช่ผู้ชายหรือเปล่า เพราะผมกลัวว่าคนอื่นจะรู้ความลับที่มีแค่ผมกับฮอสและฌาญเท่านั้นที่รู้
“อาจารย์ครับ อาจารย์มีอะไรเรียกใช้ผมหรอครับ”
“เปล่านี่ ฉันไม่ได้เรียกเธอนะ ฉันยังงกับประกาศอยู่เลย สงสัยเป็นอาจารย์ท่านอื่นหรือเปล่า เธอลองไปถามประชาสัมพันธ์ดูซิ”
“หรอครับ ครับเดี๋ยวผมจะลองไปถามดู ขอบคุณมากครับ”
   ผมรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันทีเพราะว่าแค่เรื่องของฮอสก็ทำผมคิดหนักมากพออยุ่แล้วนี่ยังจะมีเรื่องอะไรต่อมิอะไรเข้ามาอีก
“นาย อาจารย์คนไหนเรียกเราหรอ เราไปหาอาจารย์มาแล้ว อาจารย์บอกว่าไม่ได้เรียกเรานะ”ผมถามประชาสัมพันธ์หลังจากที่เดินมาถึงห้องประชาสัมพันธ์ที่มีนักเรียนทำงานอยู่
“อ้าว เราก็ไม่รู้นะเห็นเด็กห้องนายนั่นแหล่ะที่มาบอกให้เราประกาศ”
“อ้าวหรอ งั้นไม่เป็นไรขอบใจมาก งั้นเราไปนะ”
ผมบอกลาแล้วเดินออกมาพร้อมปัญหา แล้วใครหล่ะที่เป็นคนบอก ใครกันนะ
“ชอบแบบนั้นใช่มั๊ย”
“ใครหน่ะ”ผมหันซ้ายหันขวาก็ไม่เห็นต้นเสียง สงสัยจะหูฝาดแล้วฮอสไปไหนเนี่ยเวลาอยากจะพึ่งมากขนาดนี้ไม่มาอยู่ใกล้ๆ ผมหยุดนั่งลงพักที่ซุ้มไม้เลื้อย ด้วยความรู้สึกเริ่มอ่อนแรง หรือว่าเรื่องที่เราพูดจะรุนแรงเกินไป อาจเป็นไปได้ ทีเรื่องอื่นหน่ะฉลาดจริงเชียว ทีเวลาเรื่องนี้ดันโง่กว่าจะคิดออก ว่านนายนี่มันโง่จริงๆๆ
“คิดอะไรหรอนาย” เสียงที่ไม่คุ้นหูกล่าวขึ้น ขณะผมกำลังนั่งลงฟลุบหน้ากับโต๊ะม้าหินอ่อน ผมเงยหน้าขึ้นมาสบตากับคนแปลกหน้าผิวสองสี
“นายเป็นใคร”ผมถามกลับ
“เราน่ะ ชื่อ ดาร์ค แล้วนายหล่ะชื่ออะไร เป็นอะไรถึงได้มานั่งตรงที่ประจำของเรา”
“เราชื่อว่าน ส่วนเรื่องอื่นเราไม่ขอตอบ ตรงนี้เป็นที่ของนายใช่มั๊ย งั้นเราไปแล้ว ขอโทษด้วยที่มารบกวน”ผมกำลังจะลุกแต่มือนายดาร์คก็มาจับแขนผมไว้ซ่ะก่อน
“อย่าพึ่งไปดิกำลังเหงาเลยนายช่วยอยู่เป็นเพื่อนก่อนได้มั๊ยจนกว่าเพื่อนเราจะมา”
“เอ่อ....” แล้วมันเป็นกิจอะไรของผมเนี่ยที่ต้องมานั่งรอเพื่อนของนายเป็นเพื่อนนายด้วยเนี่ย
“หรือนายรังเกรียจเรา” เค้าพูดพร้อมกับปล่อยแขนผมแล้วก้มหน้า ผมเลยต้องนั่งอย่างเสียไม่ได้ เฮ้อ ซวยทั้งวันเลย แล้วทำไมผมต้องยอมทำตามด้วยเนี่ย
“ขอบคุณนะครับ” นายดาร์คพูดพร้อมกับทำหน้าทะเล้นใส่ผม ซึ่งพอผมมาสังเกตดีๆแล้ว ดาร์คเป็นคนที่หล่อมาก ถึงเค้าจะผิวค่อนข้างดำแต่ก็ไม่ดำมาก ประมาณผิวสีน้ำผึ้ง
คิ้วเข้ม ตาโตดุ ปากบางได้รูป อีกอย่างผมเพิ่งเคยเห็นคนดำที่ดัดฟันแล้วขึ้นมากๆเป็นคนแรก
“แล้วนายเรียนห้องไหนหล่ะ” ดาร์คยิงคำถามขณะที่ผมกำลังเคลิ้มกับหน้าตาของเค้า หล่อชะมัด
“เอ่อ โทษที นายว่าอะไรนะ”
“เราถามนายว่า นายอ่ะเรียนอยู่ห้องอะไร” นายดาร์คทำมือป้องปากแล้วทำเป็นพูดเสียงดังแต่ไม่ดัง ช่างทะเล้นน่าดู
“อ่าซ์...เราเรียนห้องหนึ่งน่ะ นายหล่ะ”
“โอ้โหนายเรียนห้องหนึ่งเลยหรอ เก่งจังแหะ เราเรียนห้องโหล่เลย เก่งจัด”
“อื้ม ไม่หรอกบางทีบางเรื่องก็ไม่เก่งน่ะ”
“แล้วเพื่อนนายเมื่อไหร่จะมาหล่ะ”
“.......”
“นี่จะหมดพักเที่ยงแล้วนะ”
“.......” ผมคุยกับท่อนไม้หรือไงเนี่ย
“ทำไมไม่ตอบอ่ะ”ผมทวงคำตอบหลังจากที่ผมถามคำถามไปหลายคำถาม
“สงสัย พวกมันไม่มาแล้วมั้ง”
“อ้าว แล้วนายไม่ไปหาพวกเค้าหล่ะมานั่งรอทำไม”
“โห เราไม่ไปหรอก เราหยิ่งน่ะ”   (โห หยิ่งซ่ะด้วย) ประมาณว่าหล่อ หยิ่งว่างั้น
“งั้นเราไปขึ้นเรียนก่อนนะ” ผมบอกลาพร้อมลุกขึ้น แต่นายดาร์คก็จับผมไว้เช่นเคย
“นายจะมาอีกใช่มั๊ย พรุ่งนี้” ดาร์คถามผมพร้อมกับจับแขนผมแน่น
“พรุ่งนี้นายก็มากับเพื่อนนายดิ”
“มันไม่ใช่คำตอบ” ดาร์คพูดพร้อมจ้องหน้าผมแบบนิ่งๆ เมื่อใบหน้าของเค้าไม่มีรอยยิ้มเจืออยู่เค้าดูจริงจังและดูสุขุม จนผมรู้สึกเหมือนกับว่าถ้าไม่ตอบคำถามหรือตอบไม่เข้าหูเค้าผมคงโดนฆ่าได้
“เรามาไม่ได้หรอก” ผมตอบกลับไปโดยกลัวๆว่าจะโดนเตะอยู่เหมือนกัน
“เพราะอะไรหล่ะ”
“เอ่อ เราก็มีแฟนที่รอเราเหมือนกันน่ะ”
“แฟนนายที่ทิ้งให้นายเศร้า โดยที่ไม่อยู่ปลอบใจน่ะหรอ” คำพูดของดาร์คเล่นเอาผมสะอึก ใช่แล้วแฟนกันต้องอยู่คอยช่วยกัน แก้ไขปัญหาด้วยกัน แต่ว่าตอนนี้ไม่มี ไม่มีใครเลยอยู่ข้างกายผมนอกจากตัวผมคนเดียว


ใช่ แล้วตอนนี้ฮอสอยุ่ไหน

[NACK_06]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ขอบคุงคับ

ต่ออีกนร้า

[♂•••♫•UcHiHa◘ChiNNoEKunG•♫•••♂]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

นิยามที่ 3 คำสารภาพ คำถาม และคำตอบ

ผมเข้าห้องเรียนด้วยอาการฟุ้งซ่าน เนื่องจากผมจะเข้ามาเพื่อขอโทษฮอสแต่กลับเป็นว่าฮอสไม่สบายและขอลากลับครึ่งวัน
“นักเรียนทั้งหมดทำความเคารพ ขอบคุณค่ะ/ครับ คุณครู”
หัวหน้าบอกให้ทำความเคารพขณะที่ผมทำหน้าบื้อไม่รู้เรื่องอะไรอย่าง งง ยังดีที่อาจารย์ไม่สังเกตเห็น
“ไปเถอะ” ปีศาจร้ายในคราบหญิงสาวน่าตาน่ารักพูดกับผม (ทำไมปากจัดขึ้นนะเรา)
“ครับ ไปๆ” ผมพูดพร้อมเดินไปพยายามรักษาระยะห่าง แต่เฌอแตมก็พยายามกระแซะจนเอาแขนมาควงผมจนได้ ผมยืนรอรถเมล์ขณะที่เฌอแตมก็พูดไม่หยุด ผมมองซ้ายที ขวาที ก็ไม่เจอคนที่ผมอยากจะเจอ เค้าคงกลับไปตั้งแต่กลางวันแล้ว ผมคิดพร้อมกับก้มหน้าพร้อมถอนหายใจ ซึ่งมันก็ทำให้สายตาของผมเห็นดอกไม้อะไรสักอย่างที่โผล่ขึ้นพ้นปูน ดอกของมันเป็นสีม่วง มีเมล็ดที่โดนน้ำแล้วแตกเสียงดังๆ แต่ผมจำชื่อไม่ได้ ผมนั่งลงพร้อมกับหยิบน้ำในกระเป๋าแล้วเทลงบนดอกไม้นั้น พร้อมกับลูบดอกไม้ต้นนั้น อยู่นานสองนาน
จนเฌอแตมสงสัยและนั่งลง
“ทำอะไรหน่ะ”
“แตมไม่รู้หรอว่า ถ้าเราลูบต้นไม้ที่เกิดในที่ๆไม่หน้าเกิดขึ้นได้ แล้วมันจะประทานความแข็งแกร่งของมันให้เราครึ่งนึง เรานะขอแค่ความแข็งแกร่งของมันเพียงน้อยนิดก็พอ ดูซิทั้งๆที่ผู้คนเดินผ่านไปมา มันก็ยังแซมต้นขึ้นมาได้ นี่และเราถึงได้”
“เหลวไหล ปัญญาอ่อนหน่ะตัวเอง ตัวเองเชื่อเรื่องแบบนี้ด้วยหรอ”  เฌอแตมพูดทะลุขึ้นมาขณะที่ผมยังพูดไม่จบ เหลวไหลปัญญาอ่อน
“แต่เราว่ามันเป็นจริงนะเราได้ความกล้ามาแล้ว เรากล้าที่จะบอกแตมแล้วหล่ะ แตมเราเป็นเกย์ แฟนของเราก็คือฮอส ขอโทษนะที่เราโกหก”
 ผมบอกไปแล้ว ผมบอกไปแล้ว สิ่งที่ผมไม่กล้าบอกใคร แต่ผมบอกไปโดยไม่รู้สึกเสียใจอะไรเลย ตรงกันข้ามผมกลับรู้สึกดีด้วยซ้ำ ถึงผมจะโดนเฌอแตมตบหน้าผมอย่างแรงจนเป็นรอยมือก็ตาม ผมยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นไม่ขยับไปไหนอยู่นาน รถคันแล้วคันเล่าผ่านไป
ในที่สุดผมก็รู้สึกเหมือนทุกอย่างขาดไปและมืดลงในที่สุด
“ที่นี่ที่ไหน”
“โรงพยาบาลหน่ะ” ผมลืมตาขึ้นมามองคนที่พูดตอบผมเมื่อกี้ ดาร์คนั่นเอง
“เรามาอยุ่ที่นี่ได้ไง” ผมพยายามลุกขึ้นนั่ง ดาร์คเลยเข้ามาช่วยประคอง
“ก็เราเห็นนายสลบหลังจากที่นายยืนนิ่ง ตอนที่โดนแฟนนายตบหน่ะ”
“นั่นไม่ใช่แฟนเราหรอก แล้วอีกอย่างนายแอบดูเราหรอ”ผมถามพร้อมจ้องหน้านายหน้าเข้ม แบบพยายยามจับผิด
“ใช่ แล้วจะทำไม อย่าพูดมากเลย ถ้าเราไม่แอบดูนาย นายอาจจะเป็นผีแล้วก็ได้ ขอบคุณก็ไม่มีซักคำ” ดาร์คพูดพร้อมทำหน้าน้อยใจและหันหลังให้ผม
“ขอบคุณครับ ชาตินี้จะไม่ลืมบุญคุณเลย” ผมพูดพร้อมพนมมือขึ้นเหนือหัว
“หุหุ รู้ไว้ก็ดีแล้ว”  โห คนเค้าประชดนะเนี่ย
“แล้วทำไมมีแค่เราคนเดียวอ่ะ”
“ก็นี่มันห้องพิเศษนี่”
“ตายอ่าดิ ไม่มีตังค์จ่ายหรอกนะครับ ขอย้ายได้ไม๊อ่ะ”
“ไม่เป็นไรหรอกนี่หน่ะโรงบาลพ่อเราเอง”
“โห เป็นถึงเจ้าของโรงพยาบาลเลยหรอ เสี่ยตัวน้อยเลยนะเนี่ย” ผมพูดแล้วทำปากจุ๊ๆมองรอบห้อง เพราะว่าห้องพยาบาลดูดีมากอย่างกับโรงแรมเลย
“ไม่ต้องมายอเลย ไม่รู้สึกดีหรอกนะมันมีหลายเหตุผลที่ทำให้เราเกลียดโรงพยาบาลเนี้ย ถ้าเป็นไปได้แทบไม่อยากมาซ่ะด้วยซ้ำ” ดาร์คพูดพร้อมทำหน้าหงอยๆ
“แล้วนายพาเรามาทำไม”
“อยากรู้จริงๆหรอ” ดาร์คถามผมกลับ ผมจึงพยักหน้าตอบ
“อยากรู้ นายลองหลับตาดิ” ผมทำตามอย่างว่าง่ายเพราะตาเข้มๆของดาร์ครึเปล่านะถึงได้ว่าง่ายขนาดนี้ ยังไม่ได้ทันคิดอะไรมากปากเรียวบางของดาร์คก็ทาบทับลงมาบนปากของผมถึงปากของดาร์คจะเรียวบางแต่เค้ากับรุนแรงกับการจูบ ลิ้นของเค้าหวานจนผมไม่สามารถปฏิเสธจูบของดาร์คได้
“เราชอบนายนะ นายคือคนสำคัญของเรา” ดาร์คบอกผมพร้อมกับสติผมที่กลับมาเพราะมันเป็นคำพูดเดียวกับที่ฮอสบอกผม ผมหันหน้าหนีจากจูบของดาร์ค ดาร์คดูงงๆ
“เรามีแฟนแล้ว ฮอสคือแฟนของเรา” ผมตอบกลับไปพร้อมหันหลังให้ดาร์คแล้วนอนลง
“นายมีแฟนแล้ว เราก็จะแย่งนายมา” ดาร์คพูดพร้อมกับจับตัวให้ผมหันหน้าไปหาเค้า
“แล้วนายจะต้องรักเราคนเดียว”ดาร์คจูบลงที่หน้าผากของผม ผมรู้สึกตัวเบาแล้วเผลอหลับไปอย่างไม่รู้ตัว

“ตื่นแล้วหรอครับ มาๆกินข้าวก่อน” ผมลุกขึ้นนั่งโดยที่ดาร์ค คอยประคองผมอยู่
“เราไม่ได้ป่วยขนาดนั้นซะหน่อย”
“ไม่ได้ๆ ผมต้องดูแลที่รักอย่างดีดิ”
“นาย...อย่ามามั่วนะ”
“ไม่มั่วหรอกรับรองว่านายคือครั้งแรกของเราและจะไม่ทำให้นายเจ็บ เจ็บก็แค่ครั้งแรก งิงิ”
“ทะลึ่งและ ดาร์คเราถามอะไรหน่อยได้ไม๊”
“ได้ซิ ถามมาเลย เราจะตอบเอง”
ถาม   :นายคิดว่าเรานิสัยยังไง
ตอบ   :นิสัยดีเข้าคนง่าย อ่อนแอ ใจเซาะ เจ้าชู้ และไม่ค่อยกล้าแสดงออก อ้อ เรียนเก่งด้วย (รู้สึกว่าด่ามากกว่าชมป่ะ)
ถาม   :นายอายคนอื่นไม๊ เรื่องที่นายเป็น เอ่ออ แบบว่า เป็นแบบนี้
ตอบ   :อายไม๊เราไม่อายหรอก เพราะเราไม่อายเราถึงไม่มีเพื่อนไง เพราะพวกมันคิดว่าเกย์ไว้ใจไม่ได้ เอะอะก็จะลวนลามแม้แต่จับไหล่พวกมันยังไม่ยอม เราเลยเป็นฝ่ายเดินออกมา เราไม่อายที่จะบอกใครเพราะว่าความรักของเรามันก็เหมือนชายหญิงทั่วไป
ถาม   :นายคิดว่าพวกเราคือตัวประหลาดไม๊
ตอบ   :เราว่าไม่นะ เพราะเราก็คือมนุษย์เรามีเลือดเนื้อเรามีจิตใจ เรารักใครเป็น คงไม่มีใครหรอกที่อยากเกิดเป็นตัวประหลาด ถ้าพระเจ้าสร้างให้เกย์คู่ผู้ชาย มานานแล้วมีผู้หญิงขึ้นมา พวกเค้าจะคิดว่าผู้หญิงเป็นตัวประหลาดไม๊หล่ะ
ถาม   :ทำไมนายถึงเกลียดโรงพยาบาลนี้หล่ะ
ตอบ   :เพราะว่ามันเป็นต้นเหตุหลายอย่าง แม่เราตายที่โรงพยาบาลนี้ หลังจากที่คลอดเรา เราไม่ได้เรียนดนตรีที่เราชอบเพราะเราต้องเรียนวิทย์คณิต เพื่อเรียนต่อหมออย่างที่พ่อต้องการ ที่ผ่านมาเราไม่มีเพื่อนหรือแฟนที่จริงใจ ที่ไม่คบกับเราเพราะความร่ำรวย
เรื่องนี้เราไม่เคยบอกใครแม้แต่พ่อของเราเราก็ไม่บอก แต่นายคือคนพิเศษของเรา(อายอ่ะ) O///O
ถาม   :งั้นเราขอคำถามอีกคำถามนึงนะ
ตอบ   :ได้ซิ
ถาม   :นายชอบเราเพราะอะไร
ตอบ   :เพราะนายเป็นนาย
“กินข้าวได้แล้ว คนป่วยอย่าพูดมาก” ดาร์คทำเป็นแกล้งเปลี่ยนเรื่องโดยที่แอบหน้าแดงๆของเค้าไว้ จนทำให้ผมอดที่จะหน้าแดงตามไม่ได้

เย็นวันนั้นผมออกจากโรงพยาบาลพร้อมถามถึงเรื่องค่าพยาบาลเผื่อพอจะออกอะไรได้บ้างแต่ขอบอกว่าแค่นอนคืนเดียวมันก็มากกว่าเงินเดือนพ่อผมซ่ะอีก ผมจึงเงียบเข้าไว้ เดี๋ยวเพื่อนายดาร์คสุดหล่อผิวเข้มของผมจะเปลี่ยนใจมาเก็บตังค์ขึ้นมา ได้ชดใช้หนี้จนอาจถึงขั้นไปขายตัว (เหวอ แค่คิดก็ขนลุกแล้วนะเนี่ย)
“ตัวน้อย”
ดาร์คเรียกใครหว่า ผมหันซ้ายหันขวา
“มึนอีกตัวน้อย”ดาร์คพูดพร้อมกับมาจูงมือผมเพื่อที่จะได้ข้ามถนนไปเรียกแท็กซี่
“เดี๋ยวทำไมเรียกเราตัวน้อยอ่ะ”
“ก็เราอยากเรียกนี่ นายก็เรียกเราตัวใหญ่นะ”
“อ่า เรียกตัวดำได้ป่ะ”ผมพูดออกไปโดยไม่คิดอะไร ก็ผมอยากเรียกสิ่งที่เป็นเอกลักษณ์ของเค้านี่
“จำไว้นะตัวน้อย” ดาร์คพูดพร้อมหันมาแยกเขี้ยวใส่ก่อนโบกรถและจ่ายตังค์ให้ผม
“ส่งให้ถึงที่นะครับพี่ แฟนผมคนนี้”คนขับรถถึงกับหน้าเอ๋อเหรอ แต่คนที่นั่งข้างหลังอย่างผมดิหน้าเอ๋อสองเหรอเลย
“จะบ้าไง เดี๋ยวโดนดีหรอกตัวดำ”ผมเผลอเรียกฉายาที่ผมตั้งให้เหมือนคู่รักทั่วไป ทำให้น้าคนที่ขับแท็กซี่หันมามองผม แงๆ จะบ้าตายอยากหาแผ่นดินเพื่อแทรกหนีซ่ะให้ได้
“ไปได้แล้วตัวน้อยเดี๋ยวพ่อแม่จะเป็นห่วง ฝากด้วยนะครับพี่”
“ครับ”คนขับแท็กซี่รับคำพร้อมกับการออกตัว ผมหันไปมองดาร์คซึ่งเค้าก็ยืนรอผมจนรถลับสายตา
“หนู สองคนเป็นแฟนกันหรอครับ”
“(- -)(. .) (- -)(. .)”ผมได้แต่พยักหน้าก็มันอายจนไม่กล้าพูดนิ
“ลูกน้าก็เป็นนะแต่เค้าไม่ได้เป็นแบบหนูสองคนเค้าเป็นแบบ แบบว่าเอ่อ อยากเป็นผู้หญิงเลยหน่ะ” น้าเค้าพูดพร้อมทำหน้าผิดหวัง
“แต่หน้าก็ไม่ตำหนิเค้านะที่เค้าเป็น น้าตำหนิตัวหน้าเอง เพราะน้าไม่มีเวลาอยู่กับเค้า น้าทำงานตลอดเวลาจนไม่มีเวลาไปเล่นบอลกับลูก ไม่มีเวลาสอนว่าการใช้ชีวิตของผู้ชายทำยังไง เค้าจึงรู้แต่เรื่องของผู้หญิงเหมือนแม่ของเค้า” น้าคนขับแท็กซี่พยายามล้วงอะไรบางอย่างมาจากกระเป๋าเสื้อ หรือว่าจะเป็นมีดพก ใช่ ใช่แน่ๆ เค้าต้องโกรธลูกเค้าแต่ไม่อยากทำร้ายลูกเค้า เลยจะมาทำที่ผมแทน ไม่นะผมกลัว แงๆๆๆๆ ใครก็ได้ช่วยผมที
“นี่ลูกน้าเอง น่ารักไม๊” อ้าวที่แท้รูปหรอคิดมากไปได้เรา ผมหยิบรูปที่น้ายื่นมาให้ผมดูในรูปเป็นผู้ชายคนนึงที่สวมชุดไทยอายุประมาณน่าจะรุ่นพี่ผม แต่ขอบอกว่าคนๆนี้ถ้าเป็นผู้ชายก็หล่อมาก เป็นผู้หญิงก็โคตรสวยเลย
“น่ารักมากเลยนะครับ ลูกชายหรอครับ” ชะอุ๊ย จะเรียกว่าไรดีเรียกถูกหรือเปล่า หรือว่าลูกสาว
“ครับ” น้าคนขับแท็กซี่ตอบรับพร้อมนำรูปเก็บคืนใส่กระเป๋า พร้อมกับลูบมือที่กระเป๋านั่นอย่างแผ่วเบา ซึ่งมันทำให้ผมคิดอะไรได้บางอย่าง
“จอดตรงนี้แหล่ะครับ ขอบคุณมากนะครับ”
“ไม่เป็นไรครับ ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณ”
“น้าครับ ผมมั่นใจนะครับว่าลูกน้าต้องรักน้ามากแน่ๆ จงเชื่อมั่นในตัวลูกของน้านะครับ
ผมไม่รู้ว่าลูกของน้าเคยพูดหรือเปล่า แต่ผมอยากบอกน้าว่า น้าคือพ่อที่ดีนะครับ” ผมกล่าวพร้อมปิดประตูรถ แล้วเปิดประตูเดินเข้าบ้าน
“ว่านกลับมาแล้วหรือ พ่อว่าจะไปรับพอดี เห็นเพื่อนลูกโทรมาบอกว่าไม่สบาย”
เจ้าตัวดำของผมนี่ยุ่งไม่เข้าเรื่องจริงๆ
“พ่อครับผมมีเรื่องที่ผมอยากจะถามพ่อครับ”
“ถามมาซิครับ ลูกจะถามอะไร”
ผมยืนอยู่อย่างนั้นโดยที่ยังไม่กล้าบอกอะไรกับคนตรงหน้าผู้ที่มีพระคุณล้นเหลือแต่ผมกำลังจะเนรคุณ
“พ่อ”
พ่อจ้องหน้าผม
“พ่อครับ”
“ว่าไงครับ”
“พ่อครับ มีอะไรติดหน้าผมหรือเปล่าครับ” ผมแกล้งเฉไฉไปเรื่องอื่นแต่น้ำตาเจ้ากรรมดันไหลซ่ะได้นี่ไอ้ตาทรยศ T-T
“ว่าน ว่านเป็นอะไรครับ ใครรังแกลูกบอกพ่อซิครับ”
“เปล่าครับ แต่ว่านรังแกตัวเอง ฮือๆ”
“ลูกรังแกตัวเองยังไงพ่อไม่เข้าใจเลย” พ่อผมพูดแล้วนำมือที่อบอุ่นเข้ามากอดผมอย่างอ่อนโยน
“พ่อครับ ว่านเป็น ฮือ ฮือ เป็น เกย์ครับพ่อ”พูดไปแล้วผมพูดออกไปแล้ว พ่อผมนิ่งไปซักพักก่อนที่จะปล่อยฮาออกมา
“ลูกเป็นเกย์หรอครับ แล้วหนูร้องไห้ทำไม”
“ก็ผมกลัวพ่อผิดหวัง”เอ๊ะยังไง งง
“พ่อไม่ผิดหวังหรอกครับ เพราะไม่ว่าหนูจะเป็นอะไรหนูก็คือลูกพ่อ พ่อรักหนุที่หนูเป็นหนู หนูไม่เคยทำให้พ่อเดือดร้อนเลย พ่อขอบคุณแม่ทุกวันเลยนะที่ประทานหนูมาให้ พ่อไม่เคยตีหนูเพราะว่าหนูเป็นตัวแทนของแม่ แม่ปกป้องหนูอยู่ตลอดเวลาพ่อคิดอย่างนั้น หนูจะเป็นยังไงจะเป็นอะไรแต่หนูคือคนที่พ่อรักมากที่สุดแค่นั้นพอ” นั่นคือคำที่ผมได้ยินจากปากพ่อของผม ผมกอดพ่อแล้วร้องไห้ใหญ่ ปากก็พร่ำแต่บอกขอบคุณ ขอบคุณครับพ่อ ขอบคุณจริงๆ เหมือนยกภูเขาออกจากอกเลยทีเดียว และอีกอย่างขอบคุณนะครับคุณน้าขับแท็กซี่ที่ทำให้ผมกล้าบอกพ่อ ที่ทำให้ผมรู้ว่าพ่อคือผู้ชายคนแรกที่เราทำผิดอะไรจะให้อภัยเสมอ ขอบคุณมากครับ


UcHiHa ChiNNoEKunG[/size]

[♂•••♫•UcHiHa◘ChiNNoEKunG•♫•••♂]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ว่าแล้วต้อง

ไม่หนุก

แหะๆๆๆ

ก๋ต๊อดนะก๊าฟพอดีเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่เขียน

งั้นลงตอนนี้ก็พอครับ

อายเลย >///<

[/color][/size]

[55!~6~เจ็บ]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

 

[naaa]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

สนุกดีคับ 
ขอบคุณคราบๆๆๆๆ

[NACK_06]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ต่ออีกนร้า

[dragonnine]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

แล้วมาต่ออีกนะครับ

เนื้อเรื่องน่าติดตามมากผม ชอบครับ

[NACK_06]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ต่อคับต่อ