พิมพ์

[kon3333]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

เศร้าอ่ะ ........

[NACK_06]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

เศร้าจัง 

มาต่ออีกนร้าคับ

[เจมคร้าบ~]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ยวเจมจะมารีบต่อให้น่ะ

[เจมคร้าบ~]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตอนที่20น่ะครับ

ตอนเช้าเราออกจากบางแสนกันตั้งแต่ตีห้า (เชื่อรึเปล่าว่าเกิดมาจากท้องพ่อท้องแม่ผมไม่เค๊ยยย ไม่เคยกระปรี้กระเปร่าตั้งแต่ไก่ยังไม่โห่ขนาดนี้มาก่อน) เรียกว่ามีเวลาเหลือเฟือพอให้ผมกับปุณณ์แวะกินอาหารเช้าข้างทางกัน แถมยังโชคดีอีกเพราะรถไม่ติดมาก พวกเราจึงมาถึงกรุงเทพกันในเวลาที่น่าพอใจ

            รถยนต์ Honda Civic สองประตูคันสีดำเมื่อมของปุณณ์จอดเทียบข้างทางแถว ๆ หน้าโรงเรียนผมทันเวลา 8 โมงพอดีเด๊ะ แอบเห็นมิสวันทนาและมาสเซ่อบรรชากำลังดุเด็กม.ต้นที่เอาเสื้อออกนอกกางเกงอยู่พอดี

            ว่าแล้วก็ต้องรีบยัดชายเสื้อตัวเองเข้ากางเกงมั่งดีกว่า ไม่อยากโดนด่าแต่เช้า แหะ ๆๆ

            "มึงเข้าสายไม่เป็นไรเหรอวะ" ผมยัดชายเสื้อพลางถามไอ้ปุณณ์ที่ยังใส่ชุดไปรเวทอยู่ตรงเบาะคนขับ เนื่องจากเราขับรถตรงจากบางแสนมาถึงโรงเรียนเลย ไม่มีการแวะบ้านใครก่อนทั้งสิ้น ไอ้ปุณณ์ได้ยินอย่างนั้นก็ส่งยิ้มให้ผมจาง ๆ "ไม่เป็นไรหรอก มึงรีบไปเหอะ"

            "เออ... ขับรถระวังอะ ตอนเช้าตำรวจเยอะ ใบขับขี่ก็ไม่มี ไอ้เกรียน"

            "เออ กูหน้าแก่ สบายมาก" เข้าใจประชดตัวเองอีกนะ..

            "รู้ก็ดี.." ผมว่ามันปนขำก่อนจะเอี้ยวตัวไปหยิบกระเป๋าสะพายสีดำบนเบาะหลัง จนกระทั่งหันกลับมา พบว่าใบหน้าของปุณณ์ค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาประชิดหน้าผมในระยะใกล้

            ริมฝีปากบางสีอมส้มนั้นหยิบยื่นสัมผัสร้อนแรงให้กับผมเนิ่นนาน เหมือนจะไม่ยอมปล่อยให้เป็นอิสระ.. ผมเอื้อมมือข้างหนึ่งลูบเส้นผมที่ค่อนข้างยาวกว่าเด็กม.ปลายทั่วไปของปุณณ์ ในขณะที่มันรั้งวงหน้าผมไว้ไม่ให้หนีไปไหน

            นานจนแทบไม่เหลือลมหายใจ เมื่อปลายลิ้นของเราทั้งคู่หยอกล้อกันไม่ห่าง จนผมต้องตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง ก่อนที่จะหยุดไม่ได้อีกต่อไป

            "ปุณณ์...." ผมกระซิบชื่อเจ้าของสัมผัสนั้นทั้งที่ริมฝีปากเรายังชิดกันอยู่ รอจนมันหยุดมามองหน้าผมแล้วจึงค่อย ๆ ผละออก

            รอยยิ้มที่ผมมอบให้ปุณณ์ คือสิ่งที่ตั้งใจสร้างที่สุดแล้ว

            "ไปก่อนนะเว้ย"

            ผมไม่รู้ว่าเสียงมันที่แว่วมาหลังจากนั้นต้องการบอกอะไร เพราะผมรู้เพียงว่า.. ประตูรถสีดำคันนั้นถูกปิดลงแล้ว พร้อม ๆ กับเรื่องของโน่และปุณณ์ ที่จบลงไป..



***


            "เห้ยไอ้โน่!!" ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ครับว่าใคร ผมหยุดรอไอ้โอม และรถเก๋ง ที่พากันวิ่งแพ็คคู่กระหืดกระหอบตามกันเข้ามาในโรงเรียน.. เออเว้ย วันไหนกูมาเช้า พวกมึงก็มาเช้า วันไหนกูมาสาย พวกมึงก็มาสาย สัณชาตญาณดีจริง ๆ

            "ไงสาด รอดมาสเซ่อมาได้ด้วยเหรอวะ"

            "ก็รอดแบบวิ่งหนีมานี่แหละ" ไอ้โอมว่าพลางดึงชายเสื้อนักเรียนออกให้หย่อนยานยิ่งกว่านมคุณยายอายุ 80 ผมเห็นดังนั้นเลยเอามั่ง ก็เก็บชายเสื้อไว้ในกางเกงนาน ๆ แม่งโคตรอึดอัดนี่ครับ!!

            "แล้วมึงไปไงมาไง ทำไมไอ้ปุณณ์มาส่ง แล้วมันไปจอดรถตรงไหนเนี่ย" อะ.. อะไรนะ!!!!!!!?! ผมที่กำลังง่วนกับการดึงชายเสื้อออกจากกางเกงต้องเงยหน้ามองไอ้รถเก๋งเจ้าของคำพูดนั้น ด้วยนัยน์ตาแทบจะถลนทันที..... มันรู้ได้ไงวะว่าผมมากับไอ้ปุณณ์!!!!!!!!!!!!?

            "แม่งไปค้างด้วยกันมาอีกชัวร์ วันดีคืนดีเชี่ยโน่เคยแบกเป้มาโรงเรียนที่ไหน" ไอ้เชี่ยโอมตัวดีฟันธงซะจนผมแทบสะดุดหัวทิ่มหน้ารูปปั้นคุณพ่อ แม่งเอ๊ย... เรื่องแบบนี้มึงคิดในใจไม่ต้องพูดเสียงดังก็ด๊ายยยยยย สาดด

            "เฮ้ยจริงเด่ะ!? มึงกะไอ้ปุณณ์สนิทกันขนาดนั้นเลยเหรอวะ เพิ่งรู้!?" พอ ๆๆ เลิกถามซักที กูมีเรื่องจะถามมึงมากกว่า

            "แล้วมึงรู้ได้ไงว่ากูมาพร้อมไอ้ปุณณ์"

            "ก็กูเห็นรถไอ้ปุณณ์ ซีวิกสองประตูสีดำ ทะเบียน 8899 ติดสติ๊กเกอร์อนุญาตเข้ารัฐสภา กับจุฬาลงกรณ์ได้" อื้อหือ.... ไอ้ห่านี่มันบรรยายได้เป็นฉาก ๆ จนผมคิดว่าเจ้าของรถมาได้ยินเองก็คงตกใจ... แม่งรู้ดีขนาดนั้นผมว่ายอมแพ้ไอ้รถเก๋งมันดีกว่า

            "เออ กูยอมแพ้ กูมากับไอ้ปุณณ์" พอใจยัง... เหอะ ๆๆ ผมตอบกลับไปอย่างหัวเสียหน่อย ๆ ที่โดนเห็นเข้าจนได้... เฮ้ย..... ... โดนเห็นงั้นเหรอ??....

            แม่งเห็นอะไรมั่งวะ!!!!!!!!!!!!

            ผมตาเหลือกมองไอ้รถเก๋งกับไอ้โอมที่เงียบไปแล้ว เพราะตอนวิ่งเมื่อกี้โอมมันทำสายไอพอดพันกันยุ่งไปหมด ส่วนรถเก๋งก็กำลังกดมือถือเช็คอะไรเรื่อยเปื่อยของมันไป ไม่มีใครแสดงท่าทีสงสัยอะไรผมสักคน... แต่... เพื่อความแน่ใจ..

            "แล้วมึงเห็นไอ้ปุณณ์บนรถปะ" ผมพยายามเลียบ ๆ เคียง ๆ ถามอย่างอ้อมโลกที่สุดเท่าที่สมองผมตอนนั้นจะคิดได้ แต่ไอ้โอมกับไอ้รถเก๋งที่กำลังแก้สายไอพอดและเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ ต่างพากันส่ายหัวดิ๊กส่งกลับมา

            "จะไปเห็นได้ไง รถแม่งฟิล์มดำยังกะทาสีดำไปถึงกระจก กูรู้เพราะกูจำทะเบียนกับสติ๊กเกอร์มันได้หรอก" เออ ค่อยยังชั่ว.... เกือบไปแล้วไหมล่ะกู....

            "ทำไม เมื่อกี้มึงกะไอ้ปุณณ์เอากันบนรถรึไง" ปากเสียงี้มีไอ้เชี่ยโอมคนเดียวครับ ไอ้ขายเพื่อน... ผมกระทืบเท้ามันทันทีที่แม่งพล่ามเสร็จ "อ๊าก!!!!!!!!!!!!!!"

            "คราวหน้ากูเอารองเท้าหัวปลาวาฬยัดตูดมึงแน่" คำพูดอาฆาตพยาบาทของผมทำไอ้รถเก๋งหัวเราะลั่น.. จริง ๆ มันหัวเราะตั้งแต่ได้ยินคำว่าผมกับไอ้ปุณณ์เอากันบนรถแล้วแหละครับ (ใครจะไปทำอย่างนั้น!!!! รถมันโหลดต่ำ.......... เฮ้ย!! ไม่ใช่!)

            "แล้วตกลงทำไงมาไงมึงถึงไปสนิทกับปุณณ์ได้วะ สองปีก่อนที่กูลากมึงไปงานวันเกิดมัน มึงยังอิดออดจะไม่ไปอยู่เลย" ไอ้รถเก๋งยังคงป้อนคำถามผมต่อระหว่างเดินขึ้นตึกเรียนด้วยกัน ผมชะงักนิดหน่อย เพราะไม่รู้จะอธิบายสาเหตุไหนให้มันฟังดี

            "ก็สนิทกันตอนตามเรื่องเงินชมรมนั่นแหละ มันช่วยอยู่"

            "เอาตูดเข้าแลก!" หน็อยยย ไอ้เชี่ยโอม! มึงอยากลิ้มรสรองเท้าหัวปลาวาฬสวนทวารมึงจริง ๆ ใช่มะ ผมหันซ้ายหันขวามองหารุ่นน้องม.สอง (กลุ่มผู้โชคร้ายในการโดนสั่งให้ใส่รองเท้าหัวปลาวาฬและเข็มขัดไอ้มดแดงโดยอธิการ) แต่เมื่อหาไม่เจอจึงยกเอารองเท้าหนังหัวคว้านของผมเองให้มันดูไปพลาง ๆ ก่อน

            แน่นอนว่าแม่งวิ่งจู๊ดขึ้นบันไดไปอย่างโคตรเร็วปานได้ยินเสียงคนเคาะจานข้าวเรียกมัน

            "ไอ้เชี่ยโอม..." ผมสบถไล่หลังมัน โดยมีเสียงรถเก๋งหัวเราะชอบอกชอบใจเป็นแบ็คกราวด์


***


            จนมาถึงคาบพักกลางวัน หลังจากที่ผมเพิ่งสอบวิชาสังคมศึกษาของบราเดอร์ศักดาเสร็จ (ด้วยความมึน) ก็ได้เวลาปลดปล่อยอารมณ์กันเล็กน้อย ตามหลักธรรมเนียมปฏิบัติภายในห้องเรียน

            โต๊ะเรียนทั้งห้องถูกแหวกออกเป็นรูว่างตรงกลางขนาดใหญ่ เพื่อใช้วางลานประลองของพวกผม.. ซึ่งแน่นอนว่าจำเป็นต้องใช้เนื้อที่ประมาณหนึ่งเพื่อให้ร่างกายเคลื่อนไหวไปมาได้สะดวก

            แต่ไม่ได้ต่อยกันนะครับ ^^"... เรียนชายล้วนก็จริงแต่ใจอย่างกับปลาซิว... พวกผมเล่นไอ้นี่กันอยู่..


            "มึงแย่แน่ตานี้... ไอ้เก่ง ตูดหมา" เสียงไอ้พ้งตะโกนแซวไอ้เก่ง ที่เดินวนไปวนมารอบโต๊ะเป็นรอบที่ 5 หรือไม่ก็ 6 (จนผมล่ะมึนหัวแทนมัน) ซึ่งแน่นอนว่าเจ้าตัวไม่มีการตอบโต้ใด ๆ นอกจากเริ่มเดินวนต่อเป็นรอบที่ 6 หรือไม่ก็ 7 เพื่อเล็งหามุมว่าจะดึงบล็อคไม้ตัวไหนออกอย่างไรดี ตึกถึงจะยังไม่ถล่ม..

            ใช่ครับ พวกผมเล่นอูโน่กันอยู่ จับวงคลายเครียดกันเป็นสิบคนได้ โชคดีชิบหายที่ตอนโอน้อยออกผมดวงเฮง ได้หยิบเป็นคนแรกก็เลยสบายไป แต่ตอนนี้ชักจะเริ่มรู้สึกว่าตัวเองเข้าขั้นซวยตะหงิด ๆ เพราะแค่ถัดจากไอ้เก่ง กับ ไอ้คม ก็วนมาถึงตาผมอีกรอบแล้วว

            จะเอาปัญญาที่ไหนทำให้ไม้ไม่หล่นล่ะเนี่ย!!!! โฮ ๆๆ.... รีบถล่มตึกซะตั้งแต่ตอนนี้เถอะพวกมึง กูขอร้องงงงงงง ToT...

            "ไอ้สัด กูรอจนช้างแอฟฟริกาจะคลอดลูกแล้ว ขอแวะไปทำคลอดให้มันก่อนแล้วค่อยเดินกลับมาดูมึงได้ปะวะ" เสียงโวยวายจากไอ้รถเก๋งดังอย่างรำคาญความเจนจัดของไอ้ห่าเก่งมัน... ก็แหม๊.... ทีคนอื่นช้าล่ะแม่งปากดีด่าเอา ๆ แต่พอถึงตาตัวเองเสือกล่อซะจนแทบหมดคาบพักกลางวัน คนอื่นเขาไม่ต้องเล่นกันพอดี

            "เออ มึงไปเลย ปั่นจักรยานไปก็พอนะ กูคงใช้เวลาอีกนาน"

            "ไอ้ขนตูด มึงจะเอาออกดี ๆ หรือให้กูดีดแม่งล้ม"

            "เออ ๆๆๆ ออกแล้ว ๆๆๆๆ" มันว่าพร้อมกับรีบดึงบล็อคไม้อันหนึ่งออก ทั้งที่แทบไม่ได้เล็งด้วยซ้ำ (เพราะไอ้รถเก๋งทำท่าจะเดินไปดีดจริง ๆ) จนเพื่อน ๆ ทั้งห้องต้องสูดลมหายใจกันเฮือกใหญ่ เนื่องจากลุ้นจัด.. เพราะไอ้ตึกอูโน่มันกำลังเอนไปเอนมาอย่างน่าหวาดเสียวว่าเดี๋ยวคงมีสิทธิ์พังลงมาทั้งแท่งแน่นอน!

            "ฟู่! ฟู่! ฟู่!" เป็นไอ้เชี่ยโอมที่ยืนกวนตีนอยู่ฝั่งตรงข้าม กำลังพยายามเป่าอูโน่ตาไอ้เก่งให้ล้มสมใจอยากมัน ด้วยวิธีการที่พวกผมมักใช้แกล้งกันประจำ แต่ครั้งนี้ไอ้เก่งเสือกรู้ทัน เพราะมันใช้รองเท้าหนังเบอร์ 43 ยันเข้าให้กลางเป้าไอ้โอมก่อนไปถึงฝัน "ไอ้สาดดดดด"

            แต่ยิ่งพวกนี้ทำเสียงโครมครามมากเท่าไหร่ พื้นห้องก็ยิ่งกระเทือนมากเท่านั้น ตอนนี้อูโน่ไอ้เก่งโยกไปโยกมากอย่างน่าหวาดเสียวขั้นสุดท้าย "เฮ้ย ๆๆๆ" แล้วมึงจะร้องเสียงหลงทำเชี่ยไร ได้ข่าวว่ามึงนั่นแหละทำพื้นห้องกระเทือนเอง เชี่ยเก่ง

            ผมมองบล็อคไม้ทรงสูงที่เอียงไปทางซ้ายที ขวาที ทำเอาลุ้นไปตาม ๆ กัน  ไอ้เก่งก็อ้าปากค้าง อุทิศคอหอยมันให้เป็นที่อยู่อาศัยของแมลงวันประมาณสี่ตัว ก่อนจะค่อย ๆ หุบปากลงเมื่อแท่งอูโน่เริ่มทรงตัวเองดีขึ้นเรื่อย ๆ... เรื่อย ๆ.... เรื่อย ๆ.... จนกระทั่ง...........

            "เย้!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!" ถามจริง ตอนมึงหุงข้าวให้แม่กินได้ครั้งแรก มึงดีใจงี้ปะวะ...

            ผมเหล่ตามองไอ้เชี่ยเก่งที่วิ่งเป็นซุปเปอร์แมนรอบห้องอย่างกับมันเป็นฮีโร่โอลิมปิก (คราวหน้ามึงเพิ่มท่าไหว้สี่ทิศด้วยนะสาด) แถมยังหันไปยักคิ้วให้ไอ้คม คนที่จะโดนเชือดเป็นรายต่อไปอีก

            "ตาย.. แน่... เหี้ย..." ผมทำปากบอกไอ้คมว่าอย่างนั้น เลยโดนมันโบกหัวหนึ่งฉาดใหญ่ สาดดด... ไม่น่าหาเรื่องใส่ตัวเลยกู

            แต่ระหว่างที่ไอ้คมกำลังถูกวิญญาณอูโน่เข้าสิง เดินวนรอบโต๊ะเรียนเป็นครั้งที่สามนั้นเอง (กูว่ามึงวนขวาสามรอบอย่างนี้แล้วขึ้นเผาไปเลยดีกว่าว่ะ) เสียงเรียกจากเพื่อนร่วมห้องอีกคนหนึ่งที่เพิ่งกลับจากพักกลางวันก็ดังขึ้น

            "โน่!! มีคนมาหา!!" ใครวะ?

            "รีบไปเลยเมิงงง หน้าเมิงกวนตีน กุไม่มีสมาธิ" อ้าวไอ้เชี่ยคม ความผิดกูซะงั้น! ผมได้ยินดังนั้นเลยถีบตูดมันซะหนึ่งทีก่อนจะวิ่งไปดูหน้าห้องว่าใครมา เผื่อว่าเป็นน้อง marching band มีปัญหาอะไรตอนซ้อมรอบกลางวัน ผมจะได้ช่วยเหลือพวกมันทัน


            แต่ไอ้คนตรงหน้าผมมันยิ่งใหญ่กว่าน้อง marching band ทั้งวงอีกว่ะ.............................. เลขานุการสภาฯเนี่ย

            .. ผมยืนเอ๋อมองหน้าคนที่เพิ่งแยกกันเมื่อตอนเช้า ก่อนจะพยายามปั้นยิ้มออกมาให้เป็นธรรมชาติมากที่สุด..
           
            "มีเชี่ยไรวะ ถ้าจะเรี่ยไรตังค์ ห้องนี้จนหวะ ไม่มีให้" ผมเอาจุดอ่อนของสภานักเรียนช่วงนี้มาล้อไอ้ปุณณ์มัน เนื่องจากโรงเรียนกำลังมีจุดก่อสร้างปรับปรุงอยู่หลายจุด เป็นสาเหตุให้อธิการพาลมาขูดรีดนักเรียนตาดำ ๆ อย่างพวกผมเป็นว่าเล่น.. ซึ่งก็ได้ผล... ไอ้ปุณณ์มอบรางวัลให้ผมเป็นหลังมือเขกเข้ากลางกะบาลซะหนึ่งที... อูยยย... เพิ่งจะโดนไอ้คมเขกมาแท้ ๆ

            "ตังค์อะเอาแน่ แต่ไม่ใช่ตอนนี้" โห... คำตอบมันไม่สร้างสรรค์เลยว่ะ "แล้วมึงทำข้อสอบได้ปะ" คำถามนี้ก็ไม่ค่อยสร้างสรรค์เหมือนกัน -_-"....

            "ได้ทำว่ะ มึงมาถึงโรงเรียนตอนไหนอะ" ผมพยายามอย่างยิ่งที่จะคุยกับมันแบบปกติ (ทั้งที่จริง ๆ แล้ว ถือว่าไม่ค่อยปกติ เพราะผมไม่เคยมายืนคุยกับมันหน้าห้องเรียนซักหน่อย) เห็นปุณณ์ทำหน้าเซ็งทันทีที่พูดถึงเรื่องเกี่ยวกับเดินทาง

            "เพิ่งถึงเนี่ย เมื่อเช้าเกือบโดนลูกเสือโบก ดีรถแม่งเยอะ กูไม่จอด เหยียบหนีเลย ฮ่า ๆ" ภูมิใจไหมนั่น ไอ้เกรียน... ผมเหล่มองมันอย่างกลุ้ม ๆ... ก็กูบอกแล้วว่าอย่าขับรถ..

            ผมอ้าปากจะด่าอะไรมันต่ออีกหน่อย แต่ก็ดันสบตาเข้ากับปุณณ์ ที่อยู่ดี ๆ เปลี่ยนมาเป็นมองผมแบบหงอย ๆ เสียก่อน
            เรายืนเงียบกันอยู่อย่างนั้นพักนึง ด้วยเพราะไม่รู้จะพูดอะไรดี.... ผมรู้สึกว่าตอนนี้.... แค่จะเอื้อมมือไปจับตัวปุณณ์.. ผมยังทำไม่ได้..



            "ไอ้เชี่ยโน่!!!!! มึงซวยแน่ ไอ้คมผ่านแล้ว!!!!" ชิบหาย!! เสียงนรกของไอ้เก่งลอยมาจากในห้องเล่นเอาผมสะดุ้งเฮือก ต้องหันไปมองมันสุดตัว

            "เออ ๆๆ กูไปเดี๋ยวนี้แหละ สาดดด แม่งเก่งกันจังวะ!!!... เอ่อ ปุณณ์ มีไรอีกปะ?" ผมหันไปตะโกนตอบไอ้เก่งก่อนจะหันมาถามปุณณ์ ซึ่งก็ได้คำตอบเป็นหัวทุย ๆ ของมันที่ส่ายดิ๊กเหมือนกับคนตั้งตัวไม่ทัน

            "ถ้าไม่มีงั้นกูไปเล่นเกมต่อก่อนนะ.. บาย" ไม่รอฟังอีร้าค่าอีรมอะไรทั้งสิ้น เมื่อผมรีบวิ่งกลับไปยังลานประลองกลางห้องเรียนทันที



            ให้มันเป็นแบบนี้ก็แล้วกัน..

[เจมคร้าบ~]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

อ่านแร้วก้เม้นๆๆให้ด้วยน่ะครับ

อย่าลืมล่ะ

[dragonnine]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

อ่านแล้วสนุกดีจัง

สงสารโน่จัง ที่ต้องเก็บความข่มขืนเอาไว้ทั้งที่รู้สึกกับฝ่ายตรงข้ามยังไง

และสงสารปุณณ์ ที่ยังไม่สามารถตัดสินใจกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น

รออ่านต่ออยู่นะครับ 

[เจมคร้าบ~]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

อิอิครับๆๆ

[NACK_06]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

งัยก็มาต่ออีกนร้าคับ

[เจมคร้าบ~]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ครับ

ตอนที่21น่ะครับ

    ช่วงนี้ที่โรงเรียนผมยุ่งมากครับ มันมีคำไหนจำกัดความว่ายุ่งมาก ๆ ได้ยิ่งกว่าคำว่า "ยุ่งมาก" อีกปะ? เออ ถ้ามีฝากบอกผมด้วย ผมจะได้ใช้คำนั้น... คือผมยุ่งจริง ๆ

            ตั้งแต่ตอนหนึ่งถึงยี่สิบ ทุกคนอาจจะไม่รู้สึกเลยใช่ไหมครับว่าผมเป็นประธานชมรมดนตรีจริง ๆ... เออ ผมก็ไม่อยากจะเชื่อตัวเองเหมือนกันว่ามีเวลาเจียดไปทำเรื่องไร้สาระขนาดนั้นด้วย ทั้งที่อีกไม่กี่อาทิตย์พวกเราทุกคนจะเดินทางไปถึงงานบอลอยู่แล้ว

            โดยปกติถึงผมจะเป็นประธานชมรม แต่ในฐานะสมาชิก ผมเคยอยู่ในตำแหน่ง live band มาก่อน ผมไม่เคยอยู่ marching band เลย ถึงแม้จะพอมีความรู้อยู่บ้างก็เถอะ แต่ไอ้การที่อยู่ดี ๆ จะให้มาจับงานพวกนี้เต็มตัวทันที ก็ทำเอาผมประสาทเสียได้เหมือนกัน ต้องวิ่งโร่ให้รุ่นพี่ม.หกกับศิษย์เก่าช่วยเหลือซะให้วุ่น

            ตารางการซ้อมของพวกเรามหาโหดครับ เช้าน้อง ๆ จะเริ่มมาซ้อมตั้งแต่เจ็ดโมง กลางวันก็หอบข้าวไปกินในห้องชมรมกัน ส่วนเย็นก็ต้องอยู่โยงกันถึงเกือบทุ่ม (สองสามทุ่มก็มี) ตารางตอนเช้าผมไม่ค่อยมีส่วนร่วมเท่าไหร่ นอกจากเข้าไปดูแลน้อง ๆ ตอนเล่นเพลงชาติหน้าเสาธง ตอนกลางวันผมก็ไม่ค่อยมีส่วนร่วมเท่าไหร่ (วันก่อนยังหนีไปเล่นอูโน่อยู่เลย) เพราะเป็นความรับผิดชอบของไอ้ฟิล์ม ส่วนตอนเย็น.... อันนี้จำเป็นต้องเข้าไปครับ ผมเป็นเหมือนขวัญกำลังใจ ฮ่า ๆๆ (ก็ว่าไป...)

            ช่วงนี้ห้องชมรมเราดูวุ่นวายมากครับ เสียงดนตรีอะไรต่อมิอะไรตีกันเต็มไปหมด (มันจะเป็นเพลงได้ไหมเนี่ย) สลับกับเสียงพวกผมตะโกนดุน้องเป็นระยะ ๆ เวลาที่เล่นเพลงไม่ได้ดั่งใจ... คือจะหาว่าใจร้ายก็ยอมอะครับ เพราะเราอยากให้ทุกอย่างออกมาเพอร์เฟคที่สุดในวันจริง จะได้ไม่ขายหน้าอีก 3 โรงเรียนที่เหลือ และผมมั่นใจว่า น้อง ๆ ทุกคนเข้าใจ (หรือถ้ายังไม่เข้าใจตอนนี้ อีกซักสองสามปีก็จะเข้าใจ)

            "พี่โน่!!!!!!!!!! มันมาแล้วอะ ทำไงดี!!!" เฮ้ย! กูยังไม่ทันจะอธิบายอะไรให้คนอ่านรู้เรื่อง พวกมึงโวยวายกันทำไมวะ!!!! เชื่อปะว่าผมไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าใคร แม่งต้องเป็นไอ้เป้อกับไอ้น็อต มือวางอันดับหนึ่งในการทำลายกำแพงตึกเรียนเราด้วยเสียงโวยวายของมันตลอดเวลา ผมคิดพลางเหล่มองกำแพงตึกฟ.ที่เริ่มจะมีรอยปูนแตกหน่อย ๆ

            "อะไรของพวกมึง.." ผมปั้นหน้าเหวี่ยงพลางเดินไปหาพวกมัน หลังจากที่บอกให้น้อง ๆ ในห้องชมรมซ้อมกันต่อ ไม่ต้องสนใจ.. ภาพตรงหน้าผมคือไอ้ลูกหมาสองตัวยืนหอบแดกอยู่ตรงกรอบประตูเข้าห้องเหมือนคนเพิ่งหนีตำรวจมา

            "พี่โน่.... ร้านเฮียปุ้ยเค้า..... แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก.." ผมล่ะสมเพชความพยายามในการอยากพูดของไอ้น็อตจริง ๆ มันพยายามโงหัวมาพูดแล้วก็ต้องลงไปนั่งหอบกับพื้นต่อ

            ตาไอ้เป้อบ้าง "เฮียปุ้ยเค้า.... แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก..." ไอ้สัดนี่พูดได้สั้นกว่าไอ้น็อตอีก -_-"... แล้ววันนี้กูจะรู้เรื่องไหมเนี่ยยยยย!!!!!!!!!!!!!

            "โดนเฮียปุ้ยไล่ตุ๋ยตูดมารึไง!! กูขอสั่งให้มึงกลับไปพลีกาย แลกกับค่ากลองสองหมื่น เดี๋ยวนี้!!" ผมแค่ตั้งใจจะพูดกับมันขำ ๆ แต่ไม่นึกว่าไอ้เป้อกับไอ้น็อตจะอยู่ดี ๆ ยกมือขึ้นมาชี้แบบคุณลุงปัญญาพร้อมกัน

            "นะ... นั่นแหละ.. พี่!... เฮียปุ้ยเอากลองชุดใหม่มาส่งตรงตึก 2003" เช็ดแม่!!!!!! ซวยชิบหายแล้วไงกู!!!!!! โอ่ย.... อยากจะเป็นลม ตอนนี้ผมลงไปนั่งกองรวมกับไอ้เป้อไอ้น็อต ทั้ง ๆ ที่ตัวเองไม่ได้วิ่ง เรียบร้อยแล้ว

            "เอาไงดีพี่ โทรเรียกพี่ดิวเลยมั้ย เงินเรามีสำรองพอปะ" พี่ดิวอยู่ม.6ครับ เป็นเหรัญญิกของชมรม ภายใต้การดูแลของมิสภัทรพร แต่.......

            "ไอ้มีน่ะก็มี แต่ต้องสำรองจ่ายค่าชุดวันงาน ค่าซ่อมอุปกรณ์ที่พวกมึงซ้อมกันจนสึกให้ทันวันงาน ค่าสวัสดิการของพวกมึง... โอ๊ยย หลายค่าว่ะ แม่งเอ๊ยย ไหนจะลอยกระทง live contest แล้วยังคริสมาสต์แฟร์อีก.. กูว่ามึงโทรไปเรียกไอ้ง่อยมาให้กูเตะตูดดีกว่า!" สรุปได้ว่าช่วงนี้ชมรมมีเรื่องต้องใช้เงินเยอะมากครับ!! ผมไปขายตัวพลีชีพดีไหมเนี่ย!!

            "ผมว่าพี่โทรเรียกพี่ปุณณ์ดีกว่า... ซี้กันไม่ใช่เหรอพี่"

            "มึงเลิกพูดว่ามันซี้กับกูซักทีได้ปะ" แทงใจดำจริง ๆ...

            "เฮ้ย! ทำไมอะพี่ ทะเลาะกันเหรอ"

            "ปล่าวววววววววววววววว" ผมพูดปัด ๆ ความเสือกของไอ้เป้อไปอย่างนั้น พลางคิดถึงที่ปุณณ์เคยบอกว่าจะช่วยจัดการเรื่องเงินชมรมให้ แต่ต้องใช้เวลาอีกซักหน่อย เนื่องจากงบประมาณถูกปิดไปแล้ว... แต่มันก็สัญญากับผมเป็นมั่นเป็นเหมาะ ว่ายังไงก็จะจัดการให้ได้แน่นอน (เหอะ ๆ.. ไอ้คนเก่งเอ๊ย!)

            "ไม่อยากรบกวนมันว่ะ.. ตอนนี้มันก็ช่วยอยู่แล้ว... เป้อ! มึงพากูไปหาเฮียปุ้ยดิ๊ เดี๋ยวกูไปคุยเอง เค้าคงไม่ใจร้ายกับกูเท่าไหร่หรอก" ผมว่าพลางสูดลมหายใจเฮือกใหญ่แล้วลากไอ้รุ่นน้องหน้าตี๋นี่ให้ลุกตาม ดูมันงง ๆ ปนขี้เกียจเดินตากแดด แต่ผมไม่สนใจมัน พากูไปเดี๋ยวนี้เลยเมิงงง


            เราสองคนเดินข้ามไปตึก 2003 ที่เป็นที่ตั้งของฝ่ายธุรการ แน่นอนว่าไม่มีเวลาให้ผมทำใจ เพราะเห็นเฮียปุ้ยกับลูกน้องพากันขนกลองชุดใหญ่มาแต่ไกล โอ่ย........... ถ้าผมตายในหน้าที่จะมีธงชาติคลุมศพผมกลับบ้านไหมเนี่ย!

            "อ้าวน้องโน่! หวัดดี!" เฮียปุ้ยตะโกนทักผมจากระยะร้อยลี้ว่ะครับ.. ส่วนผมที่ยืนหน้าซีดอยู่นี่ ไม่รู้ว่ามองจากระยะร้อยลี้จะสังเกตเห็นรึเปล่า

            ผมสาวเท้าเข้าไปใกล้พร้อมกับพยายามฉีกยิ้มให้ดูแหยน้อยที่สุด "หวะ... หวัดดีฮะ เฮียปุ้ย... สะ.. สบายดีเปล่า" ดูเป็นคำถามโง่ ๆ ใช่ไหมครับ -_-"

            "บายดีสิวะ! เตรียมงานบอลเป็นไง มึงได้ใส่ชุดหมีสมใจรึยัง ฮ่า ๆๆ" โห.... ถามเรื่องแทงใจผมมาได้นะเฮีย T__T เฮียเขาเป็นศิษย์เก่าครับ รุ่นพี่ผม 6-7 ปีได้ เมื่อตอนสมัยเรียนเขาก็อยู่ชมรมเหมือนกัน

            "ใส่บ้าอะไรล่ะเฮีย เป็นประธานดนตรีจะให้สะเอ่อะไปอยู่กับแสตนได้ไง พูดแล้วเศร้าว่ะ" แต่เฮียมันหัวเราะเยาะผมเสียงดังเลยว่ะเฮ้ย!! มีความสุขบนความทุกข์คนอื่นนี่หว่าาาา  ชุดหมีเป็นชุดสต๊าฟงานบอลครับ พวกที่ได้ใส่ก็เป็นพวกทีมงานทั้งหลายเช่น พี่เชียร์ สวัสดิการ พัสดุ ดีไซน์เนอร์ เทคนิค มันเป็นชุดเหมือนชุดช่างไฟ ช่างดับเพลิง อะไรเทือก ๆ นั้นนั่นแหละครับ แต่เป็นสีครีมโทนกากีอ่อน ๆ (เขาเรียกสีอะไรวะ!?) ซึ่งแม่งโคตรเท่ห์เลยในความคิดผม ผมใฝ่ฝันอยากจะใส่มากกกกกกกกก (สงสัยผมอยากเป็นนักดับเพลิง)

            "เออ กูเห็นมึงเศร้าตั้งแต่ปีที่แล้ว ที่มึงจะหนีไปทำพัสดุงานบอลแล้วโดนไอ้โอ๊คลากคอกลับมาทำวง ตอนนั้นกูฮาหน้ามึงชิบหาย ฮ่า ๆๆ" พี่โอ๊คคือประธานชมรมปีที่แล้วครับ ไม่รู้มันเป็นอะไร รักผมจังเลย ไม่ยอมให้ผมห่างวงไปไหน ต้องลากกกผมมามีส่วนร่วมในงานสำคัญ ๆ ทุกครั้ง จนพอมันพ้นตำแหน่งแล้ว ก็ยังมาโยนหน้าที่ประธานชมรมคนต่อไปให้ผมอีก... เวรรกรรมไอ้โน่จริง ๆ

            "เออดิเฮีย แม่งโคตรดับฝันผมอะ รู้ปะ การได้ใส่ชุดหมีเป็นความฝันผมเลยนะเฮีย!"

            "แต่การที่จะได้เห็นวงก้าวหน้า ไม่น้อยหน้าโรงเรียนไหน ก็เป็นความฝันของเด็กโรงเรียนเรา และชาว band ทุกรุ่นเหมือนกันนะ..." เฮียปุ้ยพูดยิ้ม ๆ เรียกให้ผมยิ้มตาม... ก็เพราะเหตุผลนี้นี่แหละ ผมถึงได้ยอมมาเป็นประธานชมรมแบบนี้

            "ปีนี้ยิ่งใหญ่แน่นอน" ผมว่างั้นแล้วก็โดนเฮียปุ้ยถองศอกกลับ โทษฐานขี้โม้ใส่รุ่นพี่ ฮ่า ๆๆ แต่ในที่สุด มันก็พูดคำที่ผมกลัวโคตร ๆ จนได้ "ไอ้เชี่ยโน่ มึงอย่ามัวแต่โม้ จ่ายตังมาก่อน สองหมื่นสี่" เฮือกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก...

            ทำไงดีวะ!!!!!!!!!!!!!!

            "คือ...เฮีย.............."

            "มึงอย่าบอกว่าไม่มีตัง........." ไม่ให้พูดคำนี้แล้วจะให้พูดคำไหนล่ะครับ!!!!

            "งั้น.. ผมไม่มีเงิน" เหมือนกันปะ..

            "กวนตีนนะมึง.. ช่วงนี้บราเดอร์ไม่ให้รึไง" เห็นถามแบบนี้ค่อยชื้นใจหน่อยว่าเฮียปุ้ยอาจจะเข้าใจ.. รึเปล่าวะ

            ผมเกาหัวกลับ "ก็ประมาณนั้นอะเฮีย ช่วงนี้โรงเรียนปรับภูมิทัศน์เยอะ ไม่ค่อยจะเจียดเงินมาให้เด็กเลย ขนาดพวกงานบอลยังต้องเข้าพิจงบ แถมควักเงินตัวเองออกอีกหน่อยด้วย"

            "บ๊ะ!! โรงเรียนก็สวยอยู่แล้วยังจะทำอะไรอีก ไปเดินขบวนประท้วงไป"

            "เออเนี่ยย พวกผมก็ว่าจะเดินประท้วง จากโรงเรียนเราไปถึงคอนแวนต์ เฮียว่าดีปะ"

            "เออดี กูไปด้วย... ไอ้สาดด อย่ามานอกเรื่อง เรื่องเงินไม่มีพี่มีน้องเว่ย!" โห.... นึกว่าจะรอดแล้วเชียว

            "คือเฮียยยย ผมให้แน่ ไอ้พวกสภาฯมันสัญญากับผมไว้ว่าจะหามาให้ แต่คงต้องรออีกซักพักอะเฮีย... ได้ปะ.. นะ ๆๆ" ผมเริ่มเกาะแขนอ้อนเฮียปุ้ยเป็นปลิงแล้วครับ หวังว่าคงจะน่ารักมากพอ  แต่มันดันทำท่าเขี่ยผมออกเหมือนขยะแขยงหวะ ไรว้าา "พอเลยไอ้โน่ ถ้ามึงเป็นเด็กคอนแวนต์กูจะไม่ขนลุกเลย.. บรื๋ออว์" เฮียปุ้ยว่าพลางทำท่าสั่นเป็นภาพประกอบ (เห็นแล้วผมก็ขนลุกเหมือนกันครับ)

            "เออ ไอ้นี่เอาไปก่อนก็ได้ แต่กูขอโอนภายในอาทิตย์นี้ได้ปะ เดี๋ยวเตี่ยกูด่า ชอบเอาของมาปล่อยให้พวกมึง ๆ เนี่ย" โอ๊ยยยยยยย ผมล่ะอยากจะกระโดดจูบเหม่งเฮียปุ้ยซักทีสองทีสามทีด้วยความดีใจจริง ๆ เล้ยยยย

            "โอเคเฮีย!!"


***

            ปากดีบอกว่าโอเคไปอย่างนั้น.. ทั้งที่โคตรไม่มั่นใจเลยว่าไอ้ปุณณ์จะเอาเงินมาให้ทันอาทิตย์นี้รึเปล่า........... เฮ้ออ ปัญหาหนักอกของประธานชมรมจริง ๆ

            ผมนั่งแหงนคออยู่บนแสตนหน้าตึกฟ. ทั้งที่บรรยากาศมืดตึ๊ดตื๋อ เนื่องจากวงเพิ่งซ้อมเสร็จ (ตะโกนด่าน้องจนเสียงแหบเลยด้วยว่ะครับ แค่ก ๆๆ) แล้วผมก็ขี้เกียจกลับบ้านตอนนี้ด้วย เพราะรถแม่งกำลังติดชิบหาย (ซึ่งจริง ๆ แล้วถนนเอกมัยบ้านผมก็รถติดตลอดเวลานั่นแหละ) จนสุดท้ายเลยต้องมานั่ง ๆ นอน ๆ บิดรูบิคอยู่หน้าตึกฟ. อย่างไม่รู้จะทำอะไร.. เรื่องของเรื่องคือผมเห็นแสตนเชียร์ยังซ้อมกันไม่เสร็จ เลยแวะมาดูซักหน่อย.. จริง ๆ ตอนแรกมันก็ไม่ได้ซ้อมตรงนี้หรอกครับ ผมเห็นพวกมันเพิ่งย้ายมา ไม่รู้มีแผนอะไรใหม่ ๆ เหมือนกัน

            "เฮ้ยโน่! เด็กวงกลับบ้านแล้วเหรอวะ" เสียงใครวะเรียกผม.. ผมเลิกคิ้วพลางหยุดบิดรูบิค เงยหัวขึ้นมองก็เห็นเป็นหน้าคม ๆ ของไอ้เอิ้นกำลังหย่อนตูดนั่งลงข้าง ๆ ผม.. เอิ้นมันเป็นประธานเชียร์ปีนี้ครับ นับว่าเป็นชายไทยตัวใหญ่ใช้ได้ (เพราะต้องปกครองน้อง ๆ หลายร้อย) ผมชอบมองลักยิ้มตรงแก้มมันครับ น่ารักดี

            "เออ เพิ่งเลิกเมื่อกี้ เลยแวะมาดูเชียร์ว่าจะเจ๋งแค่ไหน" ผมตอบพลางขยับท่าทาง(จากนั่งเลื้อย)ให้ลุกขึ้นมาคุยกับมันดีดี ได้ยินเสียงมันหัวเราะร่าพอผมพูดจบ

            "อะไร... มึงกล้าพูดคำนี้กับกูเลยนะ"

            "แหม... นิดหน่อยน่าา ท่านประธาน ฮ่า ๆๆ" ผมหัวเราะต่อพลางเตะหน้าขามันที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ไปด้วย ซึ่งไม่ไกลนัก ก็เป็นบรรดาน้องแสตนที่กำลังถูกพี่สวัสฯด่าอยู่ สงสัยว่าเมื่อกี้การซ้อมคงจะไม่ได้ดั่งใจ

            เอิ้นมองภาพเหล่านั้นพลางพูด "เสียดาย อยากให้โน่มาช่วยทำเชียร์ จะตั้งให้เป็นรองประธานเลย" เอ่อ.... พอเห๊อะ!!! กูอยากเป็นคนธรรมดาบ้างไรบ้าง ไม่เอาตำแหน่งแล้ว ๆๆ -*- แน่นอนว่าผมส่ายหัวพรืดด

            "แล้ววงเป็นไงมั่ง เจ๋งป่ะ เห็นว่าปีนี้เขาขอแรงกลองยาวด้วย" ไอ้เชี่ยเอิ้นป้อนคำถามต่อ แต่แม่งกวนตีนเหอะ เพราะกลองยาวน่ะ.. คนขอผมคือมัน!

            "เออ ไอ้สัด! กูเลยยุ่งชิบหาย กลองใหม่เพิ่งมาส่งไม่มีตังจ่ายด้วยเนี่ย โคตรเซ็ง"

            "เฮ้ย! เรื่องใหญ่! เท่าไหร่วะ?"

            "สองหมื่นกว่า.. ใหญ่พอปะ?" ผมตอบพลางยักคิ้วให้มันกวน ๆ เห็นหน้ามันเหวอไปเลย... เหอะ ๆ.. เออ ไอ้หน้าแบบนี้น่ะ กูทำมาแล้วตอนเห็นงบชมรมโดนตัดไปสองหมื่น

            "โคตรใหญ่... แล้วโรงเรียนไม่ให้ตังเหรอวะ" พูดแล้วหงุดหงิดดดดดดดดด

            "กูพิจงบพลาด เงินเลยช้า ไม่รู้จะมาตอนไหนเนี่ย..." ผมตอบมันเรียบ ๆ พลางคิดถึงหน้าไอ้ปุณณ์ขึ้นมา

            "เอาเงินกูไปโปะก่อนมะ.." แต่.. หาาาาาาาาาาาาาาาาาา?? ผมได้ยินอะไรผิดรึเปล่าวะ!? ตอนนี้ตาผมโตเท่าไข่ห่านแล้วว

            ผมมองมันตาค้าง แต่ไอ้เอิ้นกลับแค่ยิ้มแปล้ให้ผม... แบบนี้ยิ่งมั่นใจเข้าไปใหญ่เลยว่าผมฟังผิดแน่ ๆ "มึงว่าอะไรนะ? มามี้โป๊ะโกะ?" หรือมันจะพูดถึงผ้าอ้อมเด็กไซส์เอ็ม?

            สิ่งที่ผมเห็นต่อมาคือไอ้เอิ้นเงยหน้าหัวเราะร่า ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วฉุดให้ผมยืนตาม ผมยืนบ้างอย่างไม่ค่อยเข้าใจ พลางมองมันที่ทำท่าหันไปบอกเพื่อน ๆ คนอื่นที่กำลังซ้อมเชียร์ให้น้องอยู่ "เดี๋ยวกูมานะ!!" ไอ้เด็กสายวิทย์สองสามคนตรงนั้นยกมือขึ้นเป็นเชิงรับรู้

            "ตามมา....." อะไรของมึง!?


***


            หลังจากเห็นว่าเงินสองหมื่นสี่ถูกโอนไปให้เฮียปุ้ยผ่านทางตู้เอทีเอ็มของธนาคารกรุงศรีฯกับตา ผมก็แทบก้มลงไปกราบกรานไอ้เอิ้นงาม ๆ ที่ปลายรองเท้า

            "ไอ้เอิ้นนนนนนนน กูขอบคุณอะะะะะะะะะะะ ขอบคุณณณณณณณณ!!!!" คำนี้ถูกผมพูดมาเป็นรอบที่ร้อยกว่า ๆ แล้ว ในขณะที่คนฟังได้แต่หัวเราะรับ

            "เฮ้ย! ไม่ต้องไหว้!!" แถมแม่งยังวิ่งหนีมือผมที่ประนมเป็นดอกบัวอีกต่างหาก ทำไมวะ!! นี่กูซาบซึ้งจริง ๆ นะเนี่ย!!! "มึง กูจะรีบคืนให้ทันทีที่เงินมา กูขอโทษนะเว่ยย ที่รบกวน"

            "เออ ไม่เป็นไร" ไอ้เอิ้นโบกมือตอบ "แต่ขอไรอย่างนึงได้ปะ...." ........... อืม.. คำนี้ฟังดูคุ้น ๆ นะ..

            ทำไมใครจะช่วยอะไรผมแต่ละทีมันต้องขอมีข้อแลกเปลี่ยนด้วยวะเนี่ย.. !!

            "ได้ปะ?" มันถามย้ำอีก ยิ่งทำเอาผมกล้า ๆ กลัว ๆ ที่จะตอบ เพราะยังเข็ดจากคราวไอ้ปุณณ์ไม่หาย "อะ... อะไรอะ... ถ้าช่วยได้จะช่วย.."

            เห็นมันยิ้มกริ่มแบบนั้นแล้วหัวใจหล่นวูบลงไปอยู่ตาตุ่มเลยว่ะ

            "กูอยากให้มึง..............."

            "........................."

            "ให้มึง.........................."

            "ไอ้สัด! รีบพูด!" ผู้มีพระคุณผมก็ด่าได้ครับ!

            "ฮ่า ๆๆ เออ ไม่แกล้งแล้ว.. กูอยากให้มึงแบ่งน้ำจากวงมาให้กูหน่อยน่ะ ตอนวันงานอะ" ธ่อออออออ.. แค่นี้เอง แม่งทำท่าซะน่ากลัว พอได้ยินอย่างนั้นผมรีบยิ้มสู้ทันที

            "ได้สิวะ แต่น้ำเด็กวงกูก็แบ่งมาจากสแตนนั่นแหละ มึงบ้าปะ" ของมึงเองก็มีแท้ ๆ

            "ไม่ใช่..... หมายความว่า.. วันจริงกูคงเหนื่อยมาก.. มึงช่วยยย..... ดูแลเรื่องน้ำท่าให้กูหน่อยได้ปะ กูไม่อยากรบกวนพวกสวัสฯอะ" หมายความว่าจะให้กูเป็นคนป้อนข้าวป้อนน้ำส่วนตัวให้มึง ว่างั้น??... เออ.. ประหลาด ๆ ว่ะ.. ปีอื่น ๆ เขามีตำแหน่งนี้ปะวะ

            ฟังดูแปลก แต่ผมก็ตอบตกลงไป เพราะมันไม่ได้เสียหายอะไรนิ่.. ยังไงพอเดินขบวนเสร็จพวกผมก็ว่าง ๆ ชิว ๆ อยู่แล้ว "เออได้ วันจริงจะไปคอยอยู่ด้วย แต่กูไม่มีชุดหมีนะ" ชุดหมี ชุดทีมงานแสตนไงครับ เพราะผมมันต๊อกต๋อย ไม่มีชุดหมีกับเขาหรอก คงได้แต่ใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์ธรรมดา T___T

            "ไม่เป็นไรหรอก มานะ.."

            แหม่........ ขอเรื่องง่ายกว่าไอ้ปุณณ์ตั้งเยอะ ทำไมกูจะไม่ทำ

[dragonnine]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตอนนี้ปุณณ์หายไปไหนอะ

[เจมคร้าบ~]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ม่ะได้หายหลอก

เดียวก็มา

อิอิ

[NACK_06]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ต่ออีกนร้าคับ

เยอะๆเลยนร้า

[NACK_06]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ต่อคับต่อ

[nootnoot]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

อยากอ่านจนจบเชิญที่ นี่

http://writer.dek-d.com/hedfuc/story/view.php?id=436675

เค้ากำลังจะรวมเล่มล่ะ ไงคนโพสช่วยลงเครดิทด้วยจะดีมากนะ

[เจมคร้าบ~]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ให้เข้าไปอ่านเองน่ะครับ เจมไม่ค่อบว่างลงอ่ะ