พิมพ์

[เจมคร้าบ~]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาล่ะครับ

ตอนที่8
  ผมตื่นมาตอนเช้าพร้อมกับรอยแดงที่แขนเล็กน้อย...

            สงสัยจะเป็นเพราะแชมพูล้างรถเมื่อวานว่ะครับ แม่ง.. เอามาราดกูอยู่ได้ไอ้เวรปุณณ์ กวนตีนนัก... แขนขาว ๆ ของผมตอนนี้เลยมีรอยแดงเป็นปื้น ๆ เลย หมดหล่อพอดีครับ...


            ล้อเล่นน่ะ... เป็นแค่รอยนิดเดียวเองต่างหาก =p ของแค่นี้จิ๊บจ๊อยสบายมาก ไม่สะเทือนความหล่อของผมหรอก ฮ่า ๆ... เดี๋ยวนะ แว่ว ๆ ใครตะโกนมาว่าผมหนังหนา เดี๋ยวจะโดนไม่ใช่น้อยครับ!!


            พูดถึงไอ้ปุณณ์แล้วนึกออกเลยว่าเมื่อวานผมลืมนาฬิกาทิ้งไว้บ้านมัน (ถอดตอนล้างรถน่ะครับ กลัวน้องดีเซลจะจมน้ำตาย) เดี๋ยวต้องโทรไปเตือนมันอย่าลืมเอามาให้ซักหน่อย ก่อนที่ผมจะเป็นฝ่ายตายเอง เพราะตั๋วแปะผมเป็นคนซื้อมาฝากจากออสเตรเลีย

            คิดได้ดังนั้นผมก็กดมือถือโทรออกหามันทันที


            กดอยู่ประมาณสองครั้งครับ กว่ามันจะรับ อดคิดไม่ได้ว่าหรือมันจะไปถึงโรงเรียนเรียบร้อยแล้วเลยไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ แต่.... เออ! มันรับสายแล้ว!!

            "อืม... ว่าไงโน่..." เวรกรรม... ผมได้ยินปลายสายเสียงงัวเงียขนาดนี้แล้วเซ็งแดกว่ะ อย่าบอกว่ายังไม่ตื่นนะโว๊ย!!!! เจ็ดโมงกว่าแล้วมึง!!!

            "ไม่ไปเรียนรึไง นอนอยู่ได้" มันโดนผมประชดใส่ทางสายโทรศัพท์ แต่ยังมีหน้ามาหาวให้ฟังอีกแน่ะ!

            "เออ... ไม่ไปว่ะ โน่มีไรปะ" เฮ้ย!?!

            "มีสิวะ นาฬิกาข้อมือกูอยู่กะมึง"

            "อ๋อ อืม.. ผมเก็บไว้ให้แล้ว แต่เอาไว้พรุ่งนี้แล้วกันนะ วันนี้คงไม่ไปเรียนอะ"

            "เออ... ไม่เป็นไร... แล้วทำไมไม่ไปเรียนวะ" ดูเหมือนเสือก ๆ แต่ผมอดสงสัยไม่ได้จริง ๆ เลขานุการสภานักเรียนดีเด่นอย่างนายปุณณ์ หยุดเรียนเป็นกับเขาด้วยเหรอวะ!? ยิ่งช่วงใกล้ ๆ งานบอลที่โคตรวุ่นวายแบบนี้อีก ฟังดูไม่น่าเชื่อแหะ

            เสียงปลายสายเหมือนจะอึกอักนิดหน่อยจนผมผิดสังเกต (หรือคิดไปเองหว่า) แต่มันก็สรรหาคำตอบมาบอกผมได้ในที่สุด "ไม่ค่อยสบายตัวน่ะ.. อื้อ... เอาไว้ค่อยคุยกันนะ ตอนนี้ผมง่วงมากเลย"

            "เออ ๆ" ผมตอบกลับไปอย่างนั้นแล้วกดวางสาย ทั้งที่ยังรู้สึกข้องใจไม่หาย..


            ไม่สบายตัวงั้นเหรอ....



***


            ไอโฟนในมือผมบอกเวลาแปดโมงกว่า ขณะที่มาหยุดยืนหน้าบ้านหลังใหญ่....... นี่ผมเสนอหน้ามาบ้านหลังนี้เป็นวันที่ 3 ติด ๆ กันแล้วนะ อะไรจะเป็นแฟนพันธุ์แท้บ้านภูมิพัฒน์ขนาดนั้นวะ -_-"

            ตกลงเอาไงดี.. กดออดดีไหม... ผมคิดพลางเดินวนกลับไปกลับมาหน้ารั้วอัลลอยด์สีเงินตระหง่านที่ตั้งอยู่ตรงหน้า ทำไงดีวะ แปดโมงกว่าแล้วด้วย ผมแค่อยากรู้ว่ามันป่วยเป็นอะไรกันแน่ถึงไม่ไปเรียน แล้วถ้าเห็นว่าไม่ได้เป็นอย่างที่คิดอยู่ผมก็จะกลับไปเข้าเรียน.... แต่ถ้ามันเป็นอย่างที่ผมคิดล่ะ...

            เฮ้ย!....... ดูให้แน่ใจก่อนดีกว่า


            "อ้าว คุณโน่ มาเยี่ยมคุณปุณณ์เหรอคะ" โชคเข้าข้างโคตร ๆ ที่ป้าน้อยเดินผ่านมาเห็นพอดี ผมถึงกับรีบปรี่เข้าไปเกาะรั้วอย่างดีใจ "ครับ ปุณณ์มันเป็นไรอะป้า"

            "ก็ไม่ค่อยสบายน่ะค่ะ... คุณโน่เข้ามาข้างในดีกว่า" หญิงสูงอายุตรงหน้าผมว่าพลางเปิดประตูเล็กให้ ผมยกมือสวัสดีป้าน้อยอย่างนอบน้อมก่อนจะก้าวผ่านเข้าไปในบริเวณบ้าน

            "ปุณณ์ป่วยเป็นอะไรอะป้า" อย่าคิดว่าผมจะเลิกล้มความพยายามในการยิงคำถาม หึหึ แต่คำตอบที่ได้รับกลับเป็นรอยยิ้มอ่อนโยนของป้าน้อยแทนซะอย่างนั้น

            นี่......... อย่าบอกนะว่าคิดแบบเดียวกันกับน้องแป้งน่ะป้า -_-".....


            "คุณโน่ขึ้นไปดูก็ได้ค่ะ คุณปุณณ์นอนอยู่บนห้องแน่ะ" เอาวะ... อยากคิดอะไรก็เชิญ (ชินแล้ว) ผมผงกหัวให้ป้าน้อยก่อนจะเดินผ่านเข้าไปในตัวบ้านที่เริ่มจะคุ้นเคยดี



            ตามทางเดินชั้นสองที่มันวับ ประตูไม้เนื้อสวยไม่ไกลจากผมนั้นคือห้องนอนไอ้ปุณณ์... ผมเดินตรงลิ่ว ๆ ไปหยุดหน้าประตูและเริ่มใช้ความคิดนิดหน่อย..

            บุกเข้าไปเลยแล้วกัน! ไหน ๆ ก็ถ่อมาถึงนี่แล้ว! ผมคิดพลางหมุนลูกบิดประตูเข้าไปอย่างไร้มารยาท ไอ้เรื่องจะให้เคาะบอกน่ะ ฝันไปก่อน

            "ไอ้ปุณณ์!" ผมส่งเสียงดังแบบไม่มีความเกรงใจ (และสมบัติผู้ดี) แต่แล้วก็ต้องหุบปากสนิท เมื่อเห็นเจ้าของชื่อนั้นกำลังหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงเหมือนกับคนไม่มีเรี่ยวแรง

            เฮ้ย... ตัวแม่งแดงเกือบทั้งตัวเป็นปูนึ่งเลยว่ะ (หิว)... นี่สรุปว่าสิ่งที่ผมคิดมันเป็นจริง จริง ๆ ด้วย


            ผมปล่อยกระเป๋านักเรียนทิ้งไว้ข้างประตูแล้วปรี่เข้าไปดูมันที่หลับอยู่บนเตียงทันที


            ผิวของปุณณ์ที่ปกติแล้วเป็นผิวขาวออกเหลือง ตอนนี้กลายเป็นสีแดงจาง ๆ เหมือนคนมีอาการผื่นขึ้นทั่วไป แบบเดียวกับแขนของผมที่เห็นเมื่อเช้านั่นแหละ แต่ของปุณณ์มันไม่ได้หยุดแค่แขน แต่กลับแดงทั้งตัวจนน่ากลัวจะทรมาน

            ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครผิด....... ผมคิดถูกจริง ๆ ที่แวะมาหามันก่อนไปโรงเรียนอย่างนี้

            เพราะถ้าเก็บมารู้ทีหลัง ผมคงเกลียดตัวเองชิบหาย


            "ผิวแพ้ก็เสือกเล่นอยู่ได้นะมึง..." เสียงผมบ่นอุบอิบระหว่างล้มตัวลงนั่งขัดสมาธิอยู่ข้างเตียงมัน หางตาเหลือบเห็นแผงยาเม็ดแก้แพ้ที่ถูกแกะไปแล้ว กับน้ำขวดหนึ่งตั้งอยู่ นี่คงจะกินยาไปแล้วสิ... ก็ยังดีวะ

            "มึงแหละเอาสบู่ราดกู" อ้าว.... ตกลงไม่ได้หลับซะฉิบ!!! ไอ้ห่านี่กวนตีนตลอด

            "ไม่หลับแล้วเสือกแกล้งตายทำไม" ผมโวยมันกลับพลางเงื้อมือจะโบกกบาล แต่นึกสงสารคนเจ็บเลยสงวนท่าทีไว้ก่อนดีกว่า ไอ้คนป่วยตัวแดงตรงหน้าผมนี้ยังมีแรงยักยิ้มให้ผมอยู่

            "เป็นคนดีนี่ มีการมาเยี่ยมด้วย" ตลก!

            "เปล่า.... กูมาเอานาฬิกา" แน่นอนว่ามันหัวเราะให้คำตอบงี่เง่า ๆ ของผมว่ะ... เออ ทีใครทีมัน "แล้ว.... กินยายัง" ผมเลียบ ๆ เคียง ๆ ถาม

            "นาฬิกาตั้งอยู่นั่น เอาเสร็จแล้วก็ไปเรียนดิ" เปื่อยแล้วยังเสือกกวนประสาทอีกนะ ไอ้เวรปุณณ์!!

            ผมเขม่นตามองมันอย่างอดทนที่จะไม่ทำร้ายร่างกายคนเจ็บ แล้วเดินไปหยิบนาฬิกาข้อมือตรงโต๊ะกระจกมันมาใส่ ก่อนจะนั่งแหมะลงบนโซฟาตัวยาวในห้องนอนมัน "ไม่ไป... กุขี้เกียจ นอนเล่นอยู่บ้านมึงดีกว่า"

            แว่วเสียงไอ้ห่านี่หัวเราะแล้วก็พาลเจ็บใจ... ไม่ติดว่ามึงป่วยเพราะกู กูก็ไม่มาหรอกโว๊ยย


            "แล้วเป็นไง.. เจ็บปะวะ" สุดท้ายก็ต้องถามถึงอาการมันจนได้... เจ้าคนป่วยที่นอนหลับตาอยู่งึมงำตอบผมในลำคอ

            "คัน ๆ ว่ะ... แล้วแขนมึงล่ะเป็นไง" เออ.. สังเกตด้วยแหะว่าแขนผมแดง ผมก้มมองรอยปื้น ๆ ที่แขนตัวเองแล้วก็ยักไหล่

            "ไม่เท่าไหร่ คันหน่อย ๆ"

            "ไปคันหน่อยระวังพี่เคนเขาก้านคอเอานะเว้ย ยิ่งหวง ๆ แฟนอยู่" ไอ้สัดนี่

            "ไอ้สัด..." ปากผมตรงกับใจเสมอเรื่องด่า ๆ ครับ

            "หึหึ.. เอายานี่ไปทาดิ่ ช่วยได้เยอะนะ" มันว่าพลางชี้โบ้ชี้เบ้ไปทางหัวเตียงทั้งที่ยังไม่ลืมตา ผมมองตามปลายนิ้วมันเห็นหลอดยาทาแก้แพ้อยู่แล้วก็เดินไปคว้ามาลูบลงกับแขนตัวเองบ้าง

            "มึงทายัง"

            "ยัง ขี้เกียจ"

            "เอ๊า!! จะหายไหมล่ะวะ ทาเด่ะ" บอกแต่คนอื่น ตัวเองเสือกไม่ยอมทำซะงั้น ผมยืนมองหน้ามันที่ขมวดคิ้วแน่นอย่างเกียจคร้าน

            ไอ้ปุณณ์บิดขี้เกียจทีสองทีก่อนจะยอมลุกขึ้นมานั่งบนเตียง ตอนนี้ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดูสบาย ๆ กับทุกสถานการณ์ กลับอิดโรยอย่างไม่น่าเชื่อ "ทาให้หน่อยได้ปะ ขี้เกียจว่ะ" กูว่าแล้วไงไอ้ปุณณ์... ไหนใครบอกว่ามันเป็นนักเรียนดีเด่น ขยันโง้นงี้ ท้าให้มาดูนี่เลย โกหกทั้งเพ

            "เออ ถอดเสื้อ ๆๆๆ" ผมว่าพลางนั่งปุลงบนเตียงข้าง ๆ มันแล้วกำหลอดยาไว้ในมือ รอจนมันถอดเสื้อเสร็จ เผยให้เห็นผิวขาวที่มีรอยแดงฉาบอยู่แทบทั่วทุกบริเวณ "เป็นเยอะว่ะ...."

            "เออ ตอนบ่ายไข้จะขึ้น" ทำนายได้อีกนะมึง.. ท่าทางเป็นขาประจำ


            ผมบีบเนื้อยาสีขาวจากตัวหลอดมาพักไว้บนฝ่ามือ ก่อนตัดสินใจชะโลมไปให้ทั่วแผ่นหลังของมันก่อน จนฝ่ามือรู้สึกได้ถึงเม็ดเล็ก ๆ ที่มองไม่เห็นด้วยตา แต่สัมผัสได้เมื่อลองทาบลงไป "จะหมดหลอดก็เพราะหลังมึงใหญ่นี่แหละ" ผมบ่นเพราะเห็นว่าทายังไงก็ไม่ทั่วซักที ไอ้บ้านี่เห็นผอม ๆ แต่โครงสร้างกระดูกไหล่กว้างสมเป็นผู้ชายจริง ๆ

            เสียงปุณณ์หัวเราะรับคำบ่นผม ก่อนจะเปลี่ยนเป็นหันหน้ามาให้เมื่อทายาทั่วทั้งหลังแล้ว "เหนื่อยปะ" ยังมีหน้ามาถามอีกนะ ไอ้ขี้เกียจจจ

            "เออ เหนื่อย! ข้างหน้าทาเองสิวะ กูไม่อยากทำให้มึงสยิว" ผมพูดทีเล่นทีจริง แต่กลับได้รับเป็นสายตามีเลศนัยของไอ้ปุณณ์แทน

            "แค่เมื่อกี้กูก็เสียวแล้ว"

            "ไอ้ห่า..... งั้นทาเองเลยสัด" ขนลุก!! ผมโยนหลอดยาใส่มันทันที ได้ยินเสียงมันหัวเราะร่า

            "ล้อเล่น! ทาก็ทาให้เสร็จสิวะ หนาว"

            "แล้วเสือกปรับแอร์ซะเย็นทำไม บ้าหรือโง่วะ" ผมบ่นกลับแต่ก็บีบยาก๊อกที่สองลงบนฝ่ามือตามบัญชา


            เสียงแอร์ดังหึ่ง ๆ เป็นสิ่งเดียวที่ทำลายความเงียบในขณะนี้..

            ผมไม่รู้จะพูดอะไรกับมันต่อดีว่ะ เพราะมันก็ไม่ได้ชวนผมคุยเหมือนกัน แบบนี้เลยยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเกร็งแปลก ๆ ผมยอมรับว่ามือสั่นนิดหน่อย ตอนเผลอสบตากับมัน ก่อนปลายนิ้วจะแตะลงบนแผ่นอกของคนตรงหน้า

            ปัดโธ่เว๊ย.. ตื่นเต้นทำไมวะ! ผู้ชายด้วยกันแท้ ๆ ไม่ได้อวบอึ๋มเหมือนใน DVD ที่ไอ้โอมบิทมาฝากผมซักหน่อย

            ผมพยายามนับหนึ่งถึงสิบในใจตัวเองช้า ๆ พลางเกลี่ยยาให้ทั่วแผงอกกว้างนั้น ปฏิเสธไม่ได้ว่าปุณณ์มีรูปร่างที่ดูดีเลยทีเดียวว่ะ ผอม.. แต่ไม่เก้งก้าง กล้ามเนื้อก็ไม่มีมากหรือน้อยจนเกินไป นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นผื่นแดงทั่วตัวอยู่ล่ะก็ สาว ๆ ที่ไหนมาเจอก็คงอยากแอบอิง

            ผมคิดอะไรเพลิน ๆ พลางละเลงยาไปจนทั่ว ด้วยกลัวว่าถ้าทาน้อยเกินไปจะไม่สำเร็จผล ฝ่ามือของผมวนไปเรื่อย ตั้งแต่หัวไหล่ หน้าท้อง แผ่นอก จนตอนนี้มาถึงแผ่นอกด้านซ้าย....

            ผมเกลี่ยยาไปทางนั้นพร้อม ๆ กับที่รู้สึกว่า สิ่งที่อยู่ภายใต้ผิวหนัง กำลังเคลื่อนไหวรุนแรงอยู่อย่างประหลาด

            หัวใจเต้นแรง เร็ว ราวกับว่าเจ้าของมันกำลังตื่นเต้นกับอะไรซักอย่าง

            ปรากฏการณ์นั้นดึงให้ผมขมวดคิ้วมุ่น พลางหยุดทาบมือตรงบริเวณหัวใจดวงนั้น ก่อนจะเงยหน้ามองเจ้าของมันที่เสตาไปทางอื่นเรียบร้อยแล้ว "อะไร... แค่นี้ทำเป็นหัวใจเต้น" หึหึหึ

            "ไม่เต้นก็ตายสิวะ" ดูมัน.. มันยังมีหน้ามาเถียงผมอีกครับ ไอ้ขี้อายนี่ก็ตลกดีเหมือนกัน

            ผมยิ้มเผล่ก่อนจะละเลงยาให้จนทั่วต่อไป แล้วบิดหัวนมมันซะหนึ่งทีอย่างหมั่นเขี้ยว "โอ๊ย!!!!!! เล่นไรวะ!!"

            "หมั่นเขี้ยว เออ เสร็จแล้ว นอน ๆๆ ใส่เสื้อด้วย เดี๋ยวเป็นหวัดอีกจะไม่มีคนไปจัดการเรื่องเงินชมรมกูที่โรงเรียน" ผมว่าพลางช่วยใส่เสื้อให้มัน แอบเห็นมันหันมาชูมะเหงกใส่ผมหนึ่งทีแล้วก็อดขำไม่ได้

            "นอนก่อนนะ มึงเล่นเกมไปก็ได้ ข้าวกลางวันลงไปหากินเลย ไม่ต้องเกรงใจ" มันสั่งเสียไว้อย่างนั้นก่อนจะมุดผ้านวมนอนเหมือนเด็ก ๆ ผมผละออกมาจากเตียงมันพลางพยักหน้ารับ

            "แล้วตอนบ่าย... ไข้กูจะขึ้น.. ฝากด้วย" แว่วเสียงมันอู้อี้พูดต่อจากใต้ผ้านวมหนา

            "อืม" เวลาที่มีใครสักคนไว้ใจเรา หัวใจมันอดจะพองโตไม่ได้จริง ๆน่ะ...

[เจมคร้าบ~]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ถ้าอ่านแร้วชอบ

ลงเม้นๆๆให้เจมเยอะๆๆน่ะครับ

นี้ม่ะใช้เรื่องจิงน่ะครับ

เปงเรื่องแต่งอ่า

[THE QueeNiiZ]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

คุณเจมคร้าบ
เรื่องนี้เหมือนเรื่องที่ผมไปอ่านนเว็บเด็กดีเลยอ่า
ตอนแรกผมรู้สึกคุ้นๆอ่ะ
เลยไปกดดู เนื้อความเหมือนกันเลย เหอๆ
แต่ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรคุณนะแค่บอกว่าเนื้อเรื่องเหมือน
ไม่เชื่อ ดูลิ้งค์นี้ได้เลยครับ
http://writer.dek-d.com/hedfuc/story/view.php?id=436675

[เจมคร้าบ~]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ครับ

ป๋ม

ก็เจมเอามาจากเว็บั้นแหละครับ

เจมอ่านชอบมาเยยเอามาลงให้อ่านอ่ะครับป๋ม

[เจมคร้าบ~]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

นิยายเรื่องนี้

เจมเอามาจากเว็บอื่นน่ะครับ

เพื่อนเจมมานส่งให้อ่านเจมชอบเยยเอามาลงให้เพื่อนๆๆ

ได้อ่านกานน่ะครับ

เจมขอตัวไปลงเพลงก่อนดีกว่าครับ

บะบายครับ

[เจมคร้าบ~]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตอนที่9น่ะครับ
  เสียงเกมแพ้ครั้งที่โหลพอดี ดังจากลำโพงโฮมเธียเตอร์ขนาดย่อมในห้องไอ้ปุณณ์มัน ผมรู้สึกเหมือนตัวเองโดนเยาะเย้ยด้วยคำว่า Game Over เป็นครั้งที่หนึ่งโหล จนต้องเขวี้ยงจอยในมือลงพื้นพรมหน้าทีวีอย่างขัดใจ

            XBOX บ้าบอไรวะ ไม่เห็นหนุกเลย เล่นไปก็แพ้ เซ็งว่ะ คอมขี้โกง... ผมคิด(โทษคนอื่น)พลางหงายตัวลงนอนบนพรมอย่างไม่รู้จะทำอะไร


            'ใครจะไปดี ได้ทุกชั่วโมง ก็เรามันคนไม่ใช่ละครทีวี~'
            ใครวะโทรมาตอนนี้ ผมเหลือบตามองมือถือที่ทั้งร้องทั้งสั่นอยู่ข้าง ๆ กระเป๋านักเรียนบนโซฟา ใจหนึ่งก็ขี้เกียจเดินไปหยิบ แต่อีกใจหนึ่งก็กลัวว่าโทรศัพท์จะเสียงดังเสียจนเจ้าของห้องตื่น

            คิดได้ดังนั้นผมก็กระโดดพรวดเดียวถึงตัวเครื่องทันที

            "ว่าไงครับไอ้สัด" ไอ้โอมครับ..

            "ทำไมไม่มาวะ!!! วันนี้กูโดนบราเดอร์ทำโทษให้เอาขยะห้องออฟฟิศไปทิ้งตอนเย็นด้วย" เสียงตระหนกของไอ้โอมลอยมาตามสาย จนผมฟังแล้วอดขำสมน้ำหน้ามันไม่ได้ "ทำอีท่าไหนบราเดอร์ถึงได้เล่นมึงล่ะ"

            "กูเล่น msn กระดาษกับไอ้ม้ง"

            "แล้วส่งกันยังไงให้โดนจับ"

            "ส่งผ่านเพื่อนมันไม่ทันใจ กูเลยเขวี้ยงไป บราเดอร์หันมาเห็นพอดี" ไอ้ควายยยยยยยยยยยยยยยย สมควรแล้วครับที่โดน

            "มึงกะลังคิดว่ากูควายใช่มะ ไอ้สัด" อ้าวแล้วไอ้ห่านี่มันด่าผมกลับทำไมวะ!

            "ว่าแต่มึงไปไหน ทำไมไม่มา แล้วใครจะช่วยกูทิ้งขยะ" สรุปที่มันถามมันไม่ได้เป็นห่วงผมเลย แม่งอยากได้คนช่วยนี่เอง ไอ้เพื่อนเวร

            "กูมีธุระนิดหน่อยน่ะ..."

            "ธุระไร หรือติดลมจากเมื่อวานกับยูริ หึหึหึ" เรื่องเหี้ย ๆ ล่ะคิดได้ ถ้ามันอยู่ตรงหน้าผมตอนนี้ ผมบ้องหัวเหม่ง ๆ ของมันคว่ำไปแล้ว

            "สัด" เป็นคำตอบที่สุภาพที่สุดสำหรับคนอย่างมันครับ

            แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้ยินไอ้โอมตอบโต้อะไรกลับมา เสียงแหบพร่าของปุณณ์กลับดังขึ้นเสียก่อน "หนะ... หนาว..... หนาว....."

            "มึงอยู่กับใคร?" ไอ้เชี่ยโอมนี่นอกจากปากมันจะหมาแล้วยังหูก็ยังเสือกดีเหมือนหมา แต่ตอนนี้ผมไม่มีเวลาอธิบายอะไรแล้ว "เออ แค่นี้ก่อนนะ"

            "หนาว.... หนาว............." เสียงไอ้ปุณณ์สั่นขึ้นทุกที

            "มึงอยู่กับใครน่ะ??"

            "แล้วเจอกันวันจันทร์" ผมตัดบทมันแค่นั้นก่อนจะกดวางสายแล้วกระโดดไปคว้ารีโมทปรับอุณหภูมิเครื่องปรับอากาศทันที สามสิบไปเลยแล้วกัน ร้อนตายห่า

            ผมมองตัวเลขอุณหภูมิที่ถูกปรับให้สูงขึ้นพร้อมกับรู้สึกว่าตัวเองร้อนแปลก ๆ จึงถอดเสื้อนักเรียนออก พาดไว้บนโซฟา ก่อนจะเดินไปดูคนป่วยที่นอนขดอยู่บนเตียง

            ไอ้ปุณณ์ท่าทางจะหนาวจริง มันพยายามรวมผ้าห่มผ้านวมให้มาปิดตัวมันมากที่สุด ขณะที่ทั้งปากและเนื้อตัวสั่นไปทั่วเหมือนคนกำลังทรมานอย่างหนัก

            ต่อให้ผมโง่วิชาสุขศึกษาแค่ไหน แต่ก็พอจะรู้ว่านี่คงเป็นช่วงไข้ขึ้นตามที่มันเคยบอก.. แน่นอนว่าผมลุกลี้ลุกลนมากเพราะไม่เคยต้องดูแลคนเป็นไข้มาก่อน สิ่งแรกที่นึกออกคือยื่นมือไปแตะหน้าผากมันเพื่อจะพบว่าร้อนอย่างกับเตารีด!!

            ไม่ต้องไปหาหมอเหรอวะเนี่ย!!!!!!!!

            ผมยิ่งลนลานเข้าไปอีก ขาสั่งให้ตัวเองเดินวนไปวนมาอยู่พักใหญ่ ก่อนจะคิดได้ว่าต้องออกไปตามหาใครซักคนมาดูอาการมัน แต่ในจังหวะที่กำลังจะวิ่งออกไปนั้นเอง ตัวผมทั้งตัวดันถูกดึงลงไปเสียก่อน!?

            "เฮ้ย!!" ผมดิ้นขลุกขลักอยู่ในวงแขนร้อนผ่าวนั่นด้วยความตกใจ ไอ้เชี่ยปุณณ์มันละเมอดึงผมไปกอดอยู่บนตัวมันครับ แน่นด้วย ผมพยายามขืนตัวก็แล้ว ดิ้นให้หลุดก็แล้ว ไอ้บ้านี่มันก็ยังไม่ปล่อยผม แม่งคนป่วยห่าอะไร รัดซะแน่นอย่างกับอนาคอนด้า

            "ไอ้เชี่ยปุณณณณณ์ ปล่อยยยยย!!" ผมทั้งดิ้นทั้งด่าเพราะไม่ชิน และเพราะอยากจะรีบออกไปหาคนมาช่วยมันเร็ว ๆ ด้วย แต่เพราะหน้าผมถูกกดอยู่แถว ๆ ต้นคอมัน เสียงเลยเปล่งออกมาได้ไม่มาก มันก็ไม่รู้เรื่องห่าเหวอะไรเลยครับ นอกจากเกร็งกอดผมแน่นยิ่งขึ้น

            "หนาว...... หนาว........." เสียงแหบนั่นยังคงร้องครางไม่หยุด จนผมเองที่ต้องเป็นฝ่ายหยุดดิ้น

            ผมโงหัวขึ้น (อย่างโคตรลำบาก) มองใบหน้าขาวซีดของปุณณ์ ที่ตอนนี้รอยแดงเริ่มหายไปบ้างแล้ว คงเหลือแต่ผิวซีด ๆ เข้ามาแทนที่... ผมมองหัวคิ้วเข้มนั้นที่ขมวดเข้าหากันอย่างคนทรมานเช่นเดียวกับดวงตาปิดแน่น ทั้งที่ในเวลาปกติตาคู่เคยนี้ส่องประกายทั้งสดใส ขี้เล่น และสุขุมไปในตัว ริมฝีปากที่เคยเป็นสีอมส้มโดยไม่ต้องแต่งแต้มแบบพวกผู้หญิงนั้น ตอนนี้ซีดจางลงจนแทบไม่เหลือเค้าผู้ชายสุขภาพดีคนเดิม

            ปุณณ์เป็นแบบนี้ไม่สนุกเลย.. ผมอยากให้มันหายเร็ว ๆ แล้วกลับมากวนตีนผมต่อ

            เมื่อเห็นดังนั้น สิ่งที่ผมทำในเวลาต่อมาคือตัดสินใจทิ้งตัวลงบนแผ่นอกกว้าง ที่เจ้าของมันโอบกอดผมไว้ ผมวาดแขนโอบมันกลับเมื่อเสียงครางว่าหนาวยังคงดังไม่หยุด ด้วยหวังว่าจะช่วยอะไรได้บ้าง ไม่มากก็น้อย

            ไม่รู้เป็นผมที่คิดไปเองหรือเปล่า ว่าปุณณ์คลายกล้ามเนื้อที่เกร็งลง พร้อมกับอุณหภูมิร่างกายเริ่มเข้าสู่ปกติ..



***



            'I could be brown, I could be blue, I could be violet sky~'

            ริงโทนโทรศัพท์เสียงไม่คุ้นค่อย ๆ ดังขึ้นจนแผดลั่นในความเงียบ เป็นสาเหตุให้ผมต้องเป็นฝ่ายงัวเงียตื่นขึ้นมาเพื่อจะพบว่าตัวเองกับไอ้ปุณณ์นอนกอดกันซะแทบจะเป็นเนื้อเดียว -_-" ที่สำคัญ ผมยังนอนคว่ำอยู่บนตัวมันว่ะ (เมื่อยชิบหาย)

            คนปกติเขาดูแลผู้ป่วยเป็นไข้กันท่านี้ป่าววะะะ (ไม่)


            'I could be hurtful, I could be purple, I could be anything you like'
            มิสเตอร์ Mika ยังคงส่งเสียงร้องจากลำโพงมือถือไอ้ปุณณ์ไม่ยอมหยุด แม้ว่าผมจะชอบเพลงนี้เหมือนกัน แต่ก็ต้องสะกิดเจ้าของเครื่องแรง ๆ ให้มันตื่น ข้อหนึ่ง ผมหนวกหู ข้อสอง ช่วยปล่อยกูซักที!!

            ไอ้ปุณณ์สะดุ้งนิดหน่อยด้วยแรงสะกิด แต่ทันทีที่ลืมตามาเจอสภาพของเราสองคนก็ยิ่งสะดุ้งหนัก "เฮ้ย!!!!?"

            "ไม่ต้องเลย มึงแหละทำกู" แม่งตกใจอย่างกับผมไปปล้ำมันงั้นล่ะ.. ผมพูดพลางเหล่ตามองเจ้าของปลายคางที่เฉียดจมูกผมไปหน่อยเดียว

            "ผะ... ผมทำอะไรโน่?" เสือกจะคิดลึกอีกนะ ไอ้เวร หน้ามันตกใจมากครับ.. นี่มันทำไม่ทำมันไม่รู้ตัวเองรึไง -_-" ผมล่ะเหนื่อยใจ -_-"

            "เปล่า ๆ มึงไข้ขึ้นตัวร้อนชิบหาย แล้วก็เพ้อว่าหนาวตลอด พอกูเดินมาจับตัวมึง มึงก็เห็นกูเป็นฮีทเตอร์ มัดกูไว้อย่างที่เห็นนี่แหละ" ผมอธิบายเป็นฉาก ๆ จนมันร้องอ๋อ พยักหน้าเข้าใจทันที ตอนนี้สีหน้ามันดีขึ้นมากแล้ว ไม่ซีดเท่าเมื่อบ่าย ผมก็ดีใจด้วย แต่............

            "รู้แล้วก็ปล่อยกูซักทีสิวะ"

            "เออ โทษที ๆๆ" สิ้นคำผม มันรีบผละแขนตัวเองออกทันที เยี่ยม!.. ผมถอยมาลุกขึ้นนั่งบนเตียงพลางเอนคอซ้ายขวาแก้เคล็ดที่นอนผิดท่าเมื่อกี้เป็นการใหญ่ นอนบนคนนี่มันเมื่อยชิบหาย

            'Why don't you like me? Why don't you like me? Why don't you walk out the door'
            ถึงตอนนี้.. Mr.Mika ร้องเพลงจนจบท่อนฮุคเรียบร้อยแล้วครับ ผมล่ะกลัวว่าเขาจะเหนื่อยกับพวกไม่ค่อยสนใจมือถืออย่างพวกผม เลยหันไปมองโนเกียเครื่องสีดำบนโต๊ะแล้วมองหน้ามันต่อ "รับปะ?"

            "ดูให้หน่อยดิว่าใคร" แน้.... ใช้งานกูง้านเรอะ!? ผมเหล่ตามองมัน แต่ก็เดินไปดูให้แต่โดยดี วันนี้ยกให้มันวันนึงแล้วกันครับ

            หน้าจอโทรศัพท์โนเกีย N81 ปรากฏรูปคู่รักโชว์อยู่หราบนโต๊ะกระจก "เอม..." ก็แค่อ่านออกเสียงตามชื่อที่ขึ้นโชว์หน้าจอเท่านั้นเอง

            "อ้อ... เอามา ๆๆ" เสียงไอ้ปุณณ์เรียกพลางกวักมือยิก จนน่าหมั่นไส้... ใช่ซี่... แฟนทั้งคนนี่... ผมรีบเดินไปส่งมือถือให้มันรับสายโดยไวก่อนปลายสายจะโกรธ

            "ฮัลโหล หวัดดีครับ... ผม.. อยู่บ้านล่ะ...... หือ? มีอะไรหรือเปล่า?........ อ๋อ.. ขอโทษนะเอม พรุ่งนี้ได้ไม๊ วันนี้ผมไม่ค่อยสบาย อยากนอนพักจังเลย ขอโทษนะครับ"

            "ทำไมล่ะ!! ปุณณ์สัญญากับเอมไว้แล้วนะว่าจะไปด้วยกันวันนี้!!!!" O[]o!? หลังจากที่แอบสงสัยว่าเอมโทรมาทำไม ในที่สุดผมก็ได้คำตอบ เมื่อเสียงเอมแหวดังจากลำโพงโทรศัพท์จนต้องสะดุ้งโหยง แน่นอนว่าขนาดคนนั่งอยู่ห่าง ๆ ไม่ได้เอาหูแนบโทรศัพท์อย่างผมยังได้ยินเสียงดังจนสะดุ้ง นับประสาอะไรกับปุณณ์ที่ถึงกับต้องยกมือถือห่างจากหูเดี๋ยวนึง.. มันหันมายิ้มแหะ ๆ ให้ผมที่ทำหน้าตกใจมองมันอยู่

            "แต่ว่า......... อืม..... ครับ......... งั้นเดี๋ยวปุณณ์ไปรับที่หน้าโรงเรียนตอนเย็น.... แล้วเจอกันครับ.."

            "อย่าบอกนะว่ามึงจะออกไปเดท........" ป่วยไม่เจียมนะสาดด

            "ไม่ใช่เดทหรอก เอมจะไปซื้อรองเท้าน่ะ" มันตอบเนือย ๆ พลางวางมือถือไว้ข้างหมอน ผมคว้าเอาไปเก็บที่เดิมให้ ด้วยเพราะเคยได้ยินว่าวางโทรศัพท์ไว้ข้างหมอนมันไม่ดีต่อร่างกาย

            แล้วดันทุรังจะออกไปข้างนอกทั้งที่ยังไม่หายไข้ดีก็ไม่ดีกับร่างกายเหมือนกัน

            "เหมือนกันแหละ.. สภาพแบบนี้จะไปเหรอวะ" ผมถามกลับด้วยความรู้สึกที่ไม่พอใจมาก ๆ แต่ไอ้ปุณณ์แค่ยกมือขึ้นก่ายหน้าผากแล้วหลับตาลงช้า ๆ

            "ตอนนี้ก็ดีขึ้นเยอะแล้วล่ะ... อีกอย่าง ผมก็สัญญากับเอมไว้แล้วจริง ๆ"

            เราอาจจะสนิทกันแล้วก็จริง... แต่ไม่ได้หมายความว่าผมจะยุ่งเรื่องส่วนตัวของมันได้
            ผมไม่รู้จะพูดอะไร นอกจากปล่อยให้ปุณณ์นอนพักต่อไป... ในขณะที่หัวผมยังคงครุ่นคิด

[55!~6~เจ็บ]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

เอามาลงอีกน้า
ลงเยอะๆเลยน้า

[เจมคร้าบ~]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ครับ

ตอนที่10น่ะครับ

ผมรู้สึกเหมือนตัวเองฉายหนังซ้ำ... เพราะกลับมาที่นี่อีกแล้ว แม้ว่าเมื่อวานจะเพิ่งมาไปก็เถอะ..

            รอบตัวผมตอนนี้คราคร่ำไปด้วยนักเรียนนักศึกษาและคนทำงานหลากหลายรูปแบบ กำลังเดินกันยั้วเยี้ยอยู่ในสยามสแควร์ แหล่งที่มีวัยรุ่นขวักไขว่เป็นอันดับหนึ่งของกรุงเทพฯ... อันที่จริงแล้วสิ่งที่ผมชอบน้อยที่สุดรองจากงูก็การมาสยามหลังเลิกเรียนนี่แหละ เพราะแม่งวุ่นวายสิ้นดี

            ถ้าไม่ติดว่ามีเหตุการณ์ที่น้ำหนักมากพอจะให้ผม.. ผู้ซึ่งโบกมือลากับไอ้ปุณณ์ไปแล้วเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน จะต้องแอบดอดตามมาจนถึงนี่.. ผมก็ไม่มาหรอก


            ผมคิดบ่นกับตัวเองพลางชะโงกดูร่างสูงโปร่งของปุณณ์ที่นำอยู่ไม่ไกลไปด้วย ก่อนจะลอบตามมันต่อไม่ให้ใครผิดสังเกต และเพราะเดินอยู่ข้างหลังแบบนี้เอง เลยได้แอบเห็นสาว ๆ ที่เดินผ่านมัน เหลียวหลังมองเพื่อนผมกันเกรียว... ก็ขำดีเหมือนกันว่ะ นี่ถ้าเดินมาพร้อมกันคงไม่ได้รู้ว่าเพื่อนผมมันมีดี


            ผมสะกดรอยตามไอ้ปุณณ์ไปเรื่อย ๆ จนถึงที่นัดหมายระหว่างมันกับ... เอม
            แต่ดูเหมือนว่าเอมจะยังไม่มาแหะ เห็นปุณณ์เปิดประตูเข้าไปในสตาร์บักส์ตึกใหม่ตรงข้าง ๆ พาคิโน่ แล้วก็นั่งบนเก้าอี้ริมกระจกให้เห็นได้ชัดโคตรสะใจ (จริง ๆ มันเป็นกระจกทั้งร้านอยู่แล้วครับ) ดังนั้นผมจึงแสร้งเดินไปเดินมาแถว ๆ ซอยร้าน jousse เพื่อจะเห็นปุณณ์ได้ถนัด แต่มันมองไม่เห็นผมหรอกครับ เพราะกำลังหันหลังให้ผมอยู่

            ยิ่งเห็นปุณณ์นั่งอ่านหนังสือรอเอมอยู่ในร้านอย่างใจเย็นแล้วผมก็ยิ่งโมโหเดือด.. นี่ผู้หญิงคนนั้นบังคับเพื่อนผม (ที่ป่วยอยู่) ให้ออกมาหา แล้วยังจะมาช้าอีกเหรอวะเนี่ย... เดี๊ยะบั๊ดกัดหูขาด.. น่าหงุดหงิดจริง ๆ


            ผมเดินวนไปวนมาแถวนั้นเสียหลายรอบ จนพนักงานในร้านค้าเริ่มสงสัย อยู่ตรงนั้นนานถึงขนาดเดินเลยไปซื้อน้ำดื่มที่บู้ทส์ กลับมาก็ยังเห็นปุณณ์แช่อยู่ที่เดิม??? นี่มึงนัดกับแฟนหรือแค่เปลี่ยนที่อ่านหนังสือเนี่ยยย

            จนมากกว่าครึ่งชั่วโมงผ่านไปนั่นแหละครับ ผมถึงได้เห็นเอมในชุดนักเรียนเดินสวยมาแต่ไกล โชคดีจริง ๆ ที่เอมขาวผ่องซะโอโม่ ผมเลยได้อานิสงส์หนีทันเวลาไปด้วย ว่าแล้วผมก็แปลงร่างเป็นลูกค้าเข้าไปในร้าน jousse เป็นการด่วน (แม่ค้าคงตกใจว่าเดินไปเดินมาหน้าร้านตั้งนานเพิ่งจะเข้า) เพราะชุดนักเรียนกางเกงน้ำเงินของผมนี่มันเด่นน้อยอยู่ซะที่ไหน... สาวคอนแวนต์ตาไวกับสีกางเกงของพวกผมนักแหละ

            ผมทำเป็นเลือกดูเสื้อผ้าไป (ของผู้หญิงทั้งนั้น) เหลือบมองทั้งคู่ที่นั่งคุยกันอยู่ในร้านไป... ดูเผิน ๆ ก็ท่าทางร่าเริงเป็นธรรมชาติดีหรอก แต่ผมจำได้ว่าตอนที่ปุณณ์ออกมาจากบ้าน มันเริ่มมีอาการไข้กลับนิดหน่อย

            นั่นล่ะที่เป็นห่วง


            ผมรอทั้งสองคนดื่มกาแฟ กินขนมเค้กกันอย่างใจเย็น กว่าพวกเขาจะออกมากัน อืม...นานเป็นบ้า.. แต่เดินตามนี่ง่ายกว่าซุ่มดูเยอะเลยครับ.. อย่างน้อย ๆ ก็ไม่ต้องหน้าด้านให้พนักงานร้านขายเสื้อผ้าผู้หญิงมองผมแปลก ๆ นั่นแหละ ผมเดินตามทั้งคู่ที่มุ่งหน้าไปทางบายพาส ก็พอจะเข้าใจว่า เอมเขาอยากได้รองเท้านี่นะ

            แต่พอโผล่หัวเข้ามาในบายพาสก็ต้องตกใจกับปริมาณคนที่เยอะชิบหาย! เยอะจนน่ากลัวว่าไอ้ปุณณ์จะเดินไม่ไหวครับ! เพราะสาว ๆ มาจับจ่ายซื้อของก่อนเวลากลับบ้านกันเยอะมากในขณะที่ทางเดินมันก็แคบ ผมมองไอ้ปุณณ์อย่างเหนื่อยหน่ายใจ.. ไอ้พ่อพระนั่นก็ไม่สบายแล้วยังเสือกกระแดะถือกระเป๋านักเรียนกับถุงแฮรอดให้เอมอีก.. มันน่าบ้องกะโหลกนัก ทำตัวพระเอกไม่เข้าเรื่องนะมึง


            ผมเห็นเอมเดินเข้าร้านโน้นออกร้านนี้เป็นว่าเล่น แต่ไม่มีทีท่าจะได้รองเท้าหรืออะไรซักอย่าง ทำไมวะ มันหาซื้อยากขนาดนั้นเชียว? เอมตามหารองเท้าพระนเรศวรอยู่รึไง แล้วก่อนมาทำไมไม่คิดก่อนว่าอยากได้ของแบบไหน ร้านอะไร มาดึงเพื่อนผมเดินตามอยู่ได้

            ผมยอมรับว่าหงุดหงิดมาก ขณะกัดหลอดน้ำเดินตามทั้งคู่มาได้พักใหญ่ จนตอนนี้ชักจะเมื่อยเหมือนกัน... บวกกับท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มแล้วด้วย


            ในที่สุดเราสามคนก็ย้ายสถานที่จากบายพาสมาเป็นโบนันซ่าเรียบร้อย ซึ่งแน่นอนว่าคนเยอะกว่าเก่า.. -_-".. ไม่รู้จะแห่กันมาทำไม ร้านไหนแจกของฟรี จะได้เอากลับไปฝากม๊า -_-"... แต่ผมว่าอย่างเอมน่ะ ไม่ซื้อของจากบนนี้หรอก

            แล้วทุกอย่างก็เป็นไปตามคาด... ไอ้สองคนนั้นสับขาหลอกผมเดินวนไปวนมาในโบนันซ่า (เกือบหลงกันก็ตั้งหลายรอบ) วนแม่งตั้งแต่ชั้น 1 ยันชั้น 3 ทะลุออก 29 พลาซ่าอีกต่างหาก แต่เสือกเดินกลับออกมาแบบไม่มีอะไรติดมือเลยย นอกจากกระเป๋านักเรียนและถุงแฮรอดในมือปุณณ์ (แม่งทำไปได้ไง)

            หน้าปุณณ์มันจะตายห่าอยู่แล้วไม่เห็นรึไงวะเอม!


            ยิ่งตามสองคนนั้นไปเรื่อย ๆ ผมก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองหงุดหงิดมากยิ่งขึ้น เรากลับมาลัดเลาะอยู่ในซอยสยามสแควร์เป็นนานสองนานจนในที่สุดก็มาหยุดหน้าร้านเสื้อผ้าผู้หญิงร้านหนึ่งที่เอมพาปุณณ์ให้แวะเข้าไป

            ผมเงยหน้ามองป้ายร้านแบรนด์ indy ร้านหนึ่งที่ยูริก็ชอบอุดหนุนประจำ แล้วต้องส่ายหัวหน่าย... ร้านเล็กขนาดนั้นผมไม่เข้าไปหรอก ผมคิดก่อนจะตัดสินใจไปอ่านหนังสือรอหน้าดอกหญ้าแทน...

            นานพักใหญ่มาก ๆ จนผมจะอ่านขายหัวเราะจบ 3 เล่มอยู่แล้วกว่าทั้งคู่จะออกมา (แน่นอนว่าผมหลบเข้าไปในร้านหนังสือเรียบร้อย) จนแอบคิดว่าเอมจะเหมาร้านนั้นทั้งร้านเลยหรือเปล่า ภาพที่ผมเห็นหลังจากทั้งคู่เดินออกมาคือถุงใหญ่ในมือปุณณ์ ซึ่งผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็นรองเท้าหรือเสื้อผ้า แค่หวังว่าเธอจะปล่อยให้เพื่อนผมกลับบ้านไปนอนพักเสียที


            ว่าแต่....... แล้วนั่นจะเดินไปพาราก้อนต่อทำไม! -_-"


            ผมลากสังขารตามไอ้คู่รักสองคนนั้นต่อไปยังพาราก้อนอย่างไม่ลดละ แม่ง... ขนาดผมยังเหนื่อยเลยอะ แล้วไอ้ปุณณ์มันไม่เหนื่อยมั่งรึไงวะ ป่วยก็ป่วยยังถูกใช้ให้มาเดินมาราธอนอยู่ได้ ผมล่ะอยากจะโผล่ไปกระชากลากให้มันกลับบ้านเสียจริง ๆ แต่ขืนทำแบบนั้นปุณณ์คงไม่ปลื้มแน่

            จริงอยู่ที่ทางเดินในพาราก้อนคนไม่ขวักไขว่เท่าฝั่งสยามสแควร์ แต่ก็กว้างงงงงงงงเสียจนแค่คิดก็เหนื่อย... นี่อย่าบอกนะว่าจะพาเพื่อนผมเดินขาขวิดรอบห้างนี่น่ะ ตายแน่ ๆ (ไม่มันก็ผม)


            ผมสะกดรอยตามทั้งคู่ไปเรื่อย ๆ จนพวกเขาหายเข้าไปใน shop หรูแบรนด์หนึ่ง (อี้ผมก็เป็นลูกค้าประจำแบรนด์นี้ครับ)... โอเคจบ... ไอ้เรื่องจะให้ผมตามเข้าไปนี่ไม่มีวันเห็น ๆ!!!

            เพราะเหตุนั้น ผมจึงได้แต่วนไปวนมาเป็นหนูติดจั่นอยู่แถวนั้นด้วยความเป็นห่วงไอ้ปุณณ์จนแทบบ้า.. นี่ผมเป็นห่วงมันมาก ๆ จริง ๆ นะ เพราะตอนก่อนหน้าจะเข้าไปในร้าน หน้ามันซีดเกือบจะเท่าตอนบ่ายแล้วเห็น ๆ

            'ใครจะไปดีได้ทุกชั่วโมง ก็เรามันคนไม่ใช่ละครทีวี~'
            ชิบหายแล้ว!! โทรศัพท์มือถือผมทั้งร้องทั้งสั่นอยู่ในกระเป๋ากางเกงจนต้องรีบลนลานรับสายทั้งที่ยังไม่ทันมองชื่อ

            "ฮัลโหล"
            "โน่ทำอะไรอยู่คะ"

            ยูรินี่หว่า!!!?

            ผมอึกอักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะระลึกชาติได้ว่าผมจะอึกอักทำไม ไม่ได้ทำอะไรผิดซักหน่อย.. เออ.. "ธุระนิดหน่อยน่ะ.. ยูริมีอะไรรึเปล่า?"

            "เปล่าหรอกค่ะ ได้ข่าวว่าโน่ไม่ไปเรียน เลยโทรมาหาเฉย ๆ เป็นห่วงว่าไม่สบายรึเปล่า" คำพูดเหล่านั้นเรียกให้ผมยิ้มออก

            "ใครวิ่งไปรายงานล่ะ"

            "ยูมีสายสืบหรอกน่า... อิอิ ถ้าไม่ได้ไม่สบายก็ดีแล้วล่ะค่ะ แล้วโน่อยู่ไหนเนี่ย เสียงดังเชียว" แต่ขืนบอกว่าอยู่พาราก้อนรับรองว่ายูริได้แจ้นมาหาผมแน่ เพราะเธอมักใช้ชีวิตหลังเลิกเรียนอยู่แถว ๆ นี้เสมอ... คิดได้ดังนั้นสมองอันน้อยนิดของผมก็เริ่มประมวลผลทันที

            "ผมทำธุระอยู่น่ะ แค่นี้ก่อนแล้วกันครับ หวัดดีครับ" เอาเลยครับ! ใครจะว่าใจร้ายยังไงผมไม่สน ตอนนี้ขอรอดตัวก่อก็พอแล้วครับ ^^"


            หลังจากกดวางสายไม่นานเลยทั้งปุณณ์และเอมก็โผล่ออกมาจาก shop พร้อมด้วยถุงสีแดงจัด สกรีนอักษรโลโก้ร้านใบหนึ่ง... ผมเห็นทั้งคู่ยืนตกลงอะไรกันต่อนิดหน่อย ก่อนจะตัดสินใจเดินต่อไปยังบริเวณหน้าห้าง

            กลับแล้วใช่ไม๊!!! ต้องอย่างนี้สิโว๊ยยยย.. ผมเผลอยกกำปั้นขึ้นอย่างลืมตัวจนเกือบวิ่งตามสองคนนั้นไม่ทันแน่ะ!


            ที่หน้าห้าง ปุณณ์ยืนถือของทั้งหมด (กระเป๋านักเรียน ถุงแฮรอด และช้อปปิ้งแบ็กอีก 2 ถุง) รอแท็กซี่อยู่กับเอมซึ่งมีแก้วน้ำปั่นที่แวะซื้อจากแถว ๆ food hall ในพาราก้อน ไว้ในมือ แต่แถวรอแท็กซี่หน้าพาราก้อนก็ยาวเหยียดพอ ๆ กับแถวจองตั๋วพี่เบิร์ด จนผมเริ่มสังเกตได้ว่าปุณณ์ดูโอนเอนกว่าปกติ

            ผมหรี่ตามองร่างสูงของเพื่อนที่ดูโงนเงนราวกับกำลังจะตั้งหลักไม่อยู่ ขนาดมองจากไกล ๆ อย่างนี้ยังเห็นชัดว่าน่ามันซีดเหมือนกระดาษจนผมกลัว....... แล้วสิ่งที่ผมกลัวก็เป็นจริง

            ภาพปุณณ์ที่มือไม้อ่อนปล่อยของทุกอย่างในมือลงพื้นพร้อม ๆ กับที่ร่างกายทรุดตามลงไปด้วยนั้น ผมไม่มีทางปล่อยให้ฉายได้นานจนถึงช็อตสุดท้ายแน่นอน ทั้งตัวของผมกระโจนไปรับมันไว้ทันทีก่อนที่แรงดึงดูดของโลกจะดึงมันลงไปให้หัวฟาดพื้น

            ปุณณ์ตัวร้อนเหมือนกับผมกำลังจับไฟ "ปุณณ์!! มึงไหวป่าว!!" ผมถามทั้งที่ไม่ต้องการคำตอบ นอกจากส่งสายตาให้พี่ยามที่ตะลึงอยู่ช่วยลัดคิวโบกแท็กซี่ให้พวกผมด่วน

            "โน่!?" เสียงเอมเรียกชื่อผมด้วยความฉงน แต่ผมไม่สนใจอะไรแล้ว.. ผมลากไอ้ปุณณ์ที่ตัวร้อนจัดออกมาจากแถวรอขึ้นแท็กซี่ เพื่อพามันไปนั่งพักตรงหน้าน้ำตกก่อน จัดแจงคลายเข็มขัดให้ และเอาของเอมทั้งหมดที่ตกอยู่บนพื้นมาถือไว้เสียเอง

            เอมเดินตามมายืนข้าง ๆ ผม แต่ผมไม่อยากแม้แต่จะมองหน้าผู้หญิงคนนี้เลย.. ผมรู้ว่าผมไม่ควรพาล.. จริง ๆ แล้วผมควรเกลียดตัวเองมากกว่าที่ปล่อยให้ปุณณ์มันออกมาจนเป็นอย่างนี้

            "ปุณณ์มันไม่สบายน่ะวันนี้" ผมบอกเอมเรียบ ๆ แต่ไม่ได้มองหน้าเธอสักนิด จึงไม่รู้ว่าเธอกำลังมีสีหน้าแบบไหน.. ผมยังห้ามความไม่พอใจของตัวเองไม่ได้


            "โน่!!!!!" ชิบหายแล้ว!!! ผมสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงแหลม ๆ ร้องเรียกชื่อผมมาจากที่ไกล ๆ โดยไม่ต้องมองก็รู้ดีว่านั่นเสียงใคร.... แห่กันมาทำอะไรตอนนี้อีกวะเนี่ยยย!!!

            "โน่อยู่แถวนี้ทำไมไม่บอกยูล่ะคะ อ้าว.. เอม? ปุณณ์?" ยูริที่ร้องเรียกชื่อผมเมื่อครู่วิ่งมาปรู๊ดดเดียวถึงตัวผม แต่ก็นับว่ายังฉลาดที่เมื่อเห็นปุณณ์นั่งไม่ได้สติอยู่ข้าง ๆ แล้วยังเงียบเสียงลงไป

            "ผมบอกแล้วว่าทำธุระน่ะ... อืม.. ยูริกับเอมกลับเองได้ใช่รึเปล่า ผมเอาปุณณ์มันกลับก่อนนะ" ไม่ต้องรอฟังคำตอบ ผมผลักข้าวของทั้งหมดคืนให้เอมทันที ก่อนจะพยุงร่างอันไม่ได้สติของปุณณ์เพื่อไปขึ้นแท็กซี่ที่พี่ยามอำนวยความสะดวกให้พวกเราเอาไว้แล้ว ถึงแม้มันจะค่อนข้างลำบากก็ตาม


            พามันกลับบ้านตัวเองทั้งอย่างนี้ต้องแย่แน่ ๆ.... เอาไปบ้านผมก่อนแล้วกัน

[เจมคร้าบ~]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตอนที่11น่ะครับ

ตลอดทางบนรถแท็กซี่... ไอ้หมอนี่ครึ่งหลับครึ่งตื่น

            ผมลอบมองใบหน้าซีด ๆ ที่หมดหล่อแล้วของมันเป็นระยะเมื่อรู้สึกว่าเสียงเงียบไป พร้อมกับพยายามจับแขนมันเอาไว้ เพื่อวัดอุณหภูมิร่างกายว่าสูงแค่ไหน รวมถึงต้องการจะบอกมันว่า.. ยังมีผมอยู่ข้าง ๆ ผมไม่ได้หายไป

 

            แต่ตัวมันก็ร้อนซะจนผมอดประท้วงคนป่วยไม่ได้ "มึงไปหาหมอดีกว่าป่าววะ" แน่นอนว่า ถึงผมจะพยายามถามกึ่งบังคับ ขอร้อง อ้อนวอน ขู่เข็ญ สักแค่ไหน คำตอบของไอ้ปุณณ์ก็ยังคงเหมือนเมื่อสิบห้านาทีที่แล้วไม่มีผิด "ไม่เป็นไรอะ พักหน่อยเดี๋ยวก็หาย" มึงเห็นกูเป็นนางพยาบาลเหรอ T______T

            ผมนั่งสั่นขาเป็นจ้าวเข้าอยู่บนแท็กซี่อย่างร้อนใจ พลางบอกทางคุณลุงคนขับไปด้วย ใช้เวลาเพียงไม่นานนักรถแท็กซี่คันสีฟ้าก็มาหยุดอยู่หน้ารั้วบ้านผม

            "ไม่ไฮโซเท่า นอนได้ใช่ปะ" ผมว่าประชดมัน แต่ได้ยินกลับมาเพียงเสียงหัวเราะแผ่ว ๆ มันไม่มีแรงด่าผมตอนนี้หรอก ผมรู้ ฮ่า ๆ


           
            หลังจากแบกมันเข้ามาถึงในบ้านได้อย่างทุลักทุเล ผมก็เจ๊อะหน้าป๊ากับม๊า ที่ยังคงดูทีวีอยู่ในห้องนั่งเล่นกันครบทีมเสียก่อน.... ทีนี้ผมจะบอกว่าอะไรดีวะครับเนี่ยย ลูกชายพาผู้ชายเข้าบ้าน ป๊าม๊าคงไม่คิดลึกเท่ากับที่น้องสาวและแม่บ้านตระกูลภูมิพัฒน์คิดหรอกมั้ง เหอะ ๆๆ

            "หวัดดีฮะอาป๊า ม๊า" ผมทำตัวเป็นเด็กดี แม้ว่าตอนนี้อยากจะวิ่งพรวดเดียวให้ถึงห้องใจจะขาด (กลัวไอ้ปุณณ์ตาย) แต่ก็ต้องชิงทักบุพการีเอาไว้ก่อน เพื่อความปลอดภัยทางทรัพย์สิน (ของค่าขนม)

            "กินข้าวมารึยังโน่... อ้าว? แล้วนั่นเพื่อนเป็นอะไร" เป็นม๊านั่นเองที่สังเกตเห็นก่อน แต่เล่นทักซะเสียงดังจนป๊าต้องหันมามองด้วยอีกคน "อ้าว... ลื้อไปแบกใครกลับมา"

            "สะ... สวัสดีฮะ.." เสียงไอ้ปุณณ์กระท่อนกระแท่นทักที่บ้านผมอย่างน่าเวทนา ป่วยแล้วยังเสือกจะทำมารยาทงามอีกนะมึง... ผมคิดพลางเหล่มองไอ้ตัวดีที่พยายามยกมือไหว้ทั้งที่ไม่มีแรงอย่างละเหี่ยใจ

            "เพื่อนฮะ มันไม่สบาย กลับบ้านไม่ไหว โน่เอามันนอนนี่นะ"

            "รีบพาเพื่อนไปพักเร็ว แล้วเดี๋ยวม๊าหายาขึ้นไปให้" อิอิ... น่ารักไหมล่ะครับม๊าผม จริง ๆ แล้วบ้านผมใจดีกันทั้งบ้านครับ ไม่งั้นไอ้โอม ไอ้เก่ง และอีกสารพัดไอ้ จะแห่มานั่งเล่นเกมบ้านผมกันบ่อย ๆ ทำไม

            แน่นอนว่าไม่มีการรอช้า หลังจากได้สัญญาณไฟเขียวแล้ว ผมรีบแบกไอ้ปุณณ์ขึ้นชั้นสอง มุ่งหน้าไปยังห้องนอนทันที


**


            "นอนนี่แหละ โทษทีที่เตียงไม่ใหญ่เท่า" เมื่อถึงห้องนอน ผมพาไอ้ปุณณ์ที่กะปลกกะเปลี้ยไปวางไว้บนเตียงอย่างไม่รอช้า ดูท่าทางมันสบายตัวขึ้นมากเมื่อหลังได้สัมผัสกับฟูก

            แว่วเสียงมันงึมงำอะไรขอบใจผมเบา ๆ แต่ไม่ได้สนใจนักหรอกครับ เพราะมัวแต่ง่วนอยู่กับการปรับองศาเครื่องปรับอากาศให้เหมาะสมกับสภาพร่างกายไอ้ปุณณ์อยู่ โดยไม่ลืมที่จะลอบมองมันเป็นระยะ ๆ ว่าหนาวเกินไปหรือเปล่า

            แน่นอนว่าเพราะฤทธิ์ไข้ ผมเห็นมันตะกายผ้าห่มผมอย่างกับเป็นสมบัติล้ำค่า.. เฮ้อ.... ป่วยไม่เจียมเองเนอะมึงอะ


            'ก๊อก ๆ'
            "เข้ามาสิฮะ"

            "ม๊าเอายามาให้ เพื่อนโน่เป็นไข้ใช่รึเปล่า" ผมยิ้มกว้างเมื่อเห็นม๊าเข้ามาพร้อมกับขวดน้ำ และกระปุกยา "ใช่ฮะ ไว้มันตื่นจะไล่ไปขอบคุณม๊าให้"

            "ไม่เป็นไรหรอก แล้วนี่ใครล่ะ ม๊าไม่เคยเห็น บอกที่บ้านเขารึยัง" ปกติม๊าผมเห็นแต่ไอ้เหี้ยโอม กับไอ้สัดเก่ง แล้วก็ตัวเสื่อม ๆ ทั้งหลายเท่านั้นแหละครับ หน้าตาผู้ดี ๆ แบบนี้ไม่เคยมีมาหรอก.. สงสารม๊าจริง ๆ

            "เพื่อนที่โรงเรียนอะม๊า ชื่อไอ้ปุณณ์ วันนี้มันป่วยผมเลยแบกมันกลับ เดี๋ยวว่าจะโทรไปบอกบ้านมันอยู่" ผมตอบพลางหันไปมองเจ้าตัวที่ผล็อยหลับไม่รู้เรื่องไปแล้ว แล้วก็ต้องถอนหายใจปลงอีกซักหนึ่งเฮือกใหญ่

            "เปลี่ยนเสื้อผ้า เช็ดตัว ให้เพื่อนด้วยสิโน่ แบบนั้นนอนไม่สบายหรอก" ม๊าผมสั่งเสียไว้แค่นั้นก่อนจะเดินออกจากห้องไป.... เออว่ะะ นั่นเป็นเรื่องที่ผมลืมเสียสนิท! ปล่อยให้มันนอนทั้งกางเกงยีนส์แบบนี้ไม่ดีแน่

            ผมคิดพลางหันไปมองมันที่หลับไม่รู้เรื่องแล้วตัดสินใจเดินไปหยิบกะละมังใส่น้ำ ผ้าขนหนูผืนเล็ก รวมถึงเสื้อผ้าชุดใหม่มาเตรียมซับตัวให้


            "ปุณณ์.... ปุณณ์.... ปุณณ์!.. มึงตื่นมากินยาก่อน...." ใช้เวลาพักหนึ่ง กว่าที่ผมจะเขย่าตัวมัน จนมันรู้สึกตัวขึ้นมากลืนยาลดไข้ได้... ผมส่งน้ำให้มันกรอกตามแล้วปล่อยปุณณ์นอนต่ออย่างเดิม... หน้าตามันดูไม่ไหวแล้วจริง ๆ ว่ะ ไอ้เรื่องจะให้เช็ดตัวเองนี่ลืมไปได้เลย

            "เช็ดตัวก่อนดีปะวะ... มึงนอนไม่สบายหรอก มากูเช็ดให้" ผมบ่นไปปล้ำถอดเสื้อให้มันไป กว่าจะถอดเสร็จก็เล่นเอาเหนื่อย (แม่งไม่คิดจะลุกขึ้นมาถอดเองเลยใช่ปะ)... จนในที่สุด ผมก็มีเพื่อนเป็นชีเปลือยท่อนบนนอนแผ่หราอยู่บนเตียง โชว์กล้ามเนื้อแผงอกที่ขยับขึ้นลงเล็กน้อย จนเดาได้ยากว่ามันหลับไปแล้ว หรือหมดแรงจะกระดิกตัวกันแน่

            แต่ผมก็ไม่ได้พูดอะไรมากนอกจากบิดผ้าขนหนูชุบน้ำเช็ดตัวไปเรื่อย ไล่มาตั้งแต่ใบหน้าขาวซีดที่เริ่มมีเลือดฝาดขึ้นมาบ้างเล็กน้อยของมัน เลยมาถึงลำคอระหงส์ที่คล้ายกับกำลังพยายามเปล่งเสียงอะไรซักอย่าง ด้วยความยากลำบาก

            ผมมองหน้าปุณณ์พลางเลื่อนผ้าขนหนูมาเช็ดแขนยาว ๆ ของมันไปพลาง ตอนนี้ตัวปุณณ์ไม่ร้อนเป็นไฟเหมือนเมื่อตอนอยู่บนรถแท็กซี่แล้วครับ แต่ก็ยังถือว่าอุ่นอยู่มาก ผมสาละวนกับการเช็ดแขนของมันทั้งสองข้าง ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นลูบเบา ๆ ที่แผงอก

            หลังจากที่บิดผ้าขนหนูใหม่อีกน้ำหนึ่ง ผมจัดการเช็ดหน้าอกให้มันต่ออย่างพิถีพิถันที่สุด เพราะเล่นไปเดินตะลอน ๆ อยู่สยามจนเหงื่อออก ผมอยากให้มันนอนสบายตัว จึงเช็ดเรื่อยมาจนถึงบริเวณหน้าท้องที่ดูมันจะเกร็งเป็นพิเศษ..

            "อือ........." ครางทำเหี้ยไรวะ!!

            "ครางหาป๊ามึงเหรอ กูฟังแล้วหยิว" ผมด่ามันพลางกดน้ำหนักมือลงบนพุงที่อุดมไปด้วยกล้ามเนื้อนั่น ก่อนจะแว่วเสียงมันหัวเราะเบา ๆ

            "ก็กูเสียว..." มีแรงเถียงผมงี้คงไม่ป่วยแล้วม๊างงงงง


            "ได้เสียวกว่านี้แน่... เอ้า! ถอดกางเกง" ผมพูดต่อหน้าด้าน ๆ พร้อมวางผ้าขนหนูลงกะละมัง แต่นั่นกลายเป็นต้นเหตุให้ไอ้คนป่วยนอนเคลิ้มเมื่อครู่ถึงกับเบิกตาโพล่ง

            "เฮ้ย!?"

            "ตกใจเชี่ยไร จะใส่กางเกงยีนส์นอนรึไง หายป่วยแล้วก็ถอดเองสิวะ หรือจะให้กูถอดให้" ท้าวสะเอวด่ามันนี่ดูข่มขู่ดีนะครับ ฮ่า ๆ... ผมยืนมองหน้ามันที่เลิ่กลั่กไม่หาย ก่อนจะส่ายหัวหน่ายแล้วจัดการปล้ำปลดกระดุมรูดซิปกางเกงมันด้วยตัวผมเอง

            "เฮ้ย!!!!!"

            "อายห่าไร.. สัญญาว่าถ้าพะโล้มึงเล็กกูไม่บอกใครหรอก.... นอกจากชมรมดนตรี สภานักเรียน เพื่อน ๆ ม.5 แล้วก็แก้งค์คอนแวนต์แฟนมึง" ฟังดูดีปะครับ ฮ่า ๆๆ แน่นอนว่าไอ้ปุณณ์รั้งขอบกางเกงยีนส์ตัวเองเอาไว้เหนียวแน่นอย่างกับเป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายในชีวิต

            "มะ... ไม่ต้องถอดกางเกงหรอก"

            "ไรวะ!! ผู้ชายเหมือนกันแท้ ๆ เหนียมอยู่ได้ รำคาญโว๊ย! ถอด ๆๆๆๆๆ" แต่คนป่วยหรือจะสู้คนหนุ่มแข็งแรงดีอย่างผมได้ ผมไม่ต้องเปลืองแรงมากมายเลยกับการดึงมือมันออกจากขอบกางเกงยีนส์ และจัดการรูดอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายที่น่าหวงแหนของมัน

            คิดมากน่า!!!! บ๊อกเซอร์มันผมก็ไม่ได้ถอดออกมาซักหน่อย!!!!

            "อย่าชักธงรบตอนกูกำลังเช็ดขาให้มึงแล้วกัน กูรับไม่ได้" ผมกำชับมันไว้แค่นั้นก่อนจะบิดผ้าขนหนูมาเช็ดตัวต่อ ได้ยินเสียงมันหัวเราะเหมือนคนปลงโลกแล้วก็กระหยิ่มใจได้อย่างหนึ่งว่าวันนี้ผมมีเรื่องชนะมันแล้ว



            หลังจากจบเหตุการณ์ปลุกปล้ำเช็ดตัวไอ้ปุณณ์สำเร็จ ก็ถึงตาผมไปอาบน้ำชำระร่างกายบ้าง.. แน่นอนว่าไม่ลืมเด็ดขาดที่จะปิดโทรศัพท์มือถือทั้งของมันและของผม ป้องกันคนรบกวนเต็มรูปแบบ


            ท่ามกลางสายน้ำที่ไหลผ่านตัวผม ผมกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องที่ผ่านมาอย่างช้า ๆ...

            อันที่จริงผมกับปุณณ์รู้จักกันมานานก็ใช่อยู่... เพราะโรงเรียนของเรามีตั้งแต่ชั้นประถมจนถึงมัธยม จึงไม่แปลกอะไรที่เราทั้งคู่จะเคยเห็นหน้าค่าตากันมานานตั้งแต่ยังเด็ก ๆ (ตอนเด็ก ๆ ไอ้ปุณณ์ก็ไม่ได้หล่อหรอกครับ ฮ่า ๆ)

            ปุณณ์ในความทรงจำของผมเป็นคนที่ดีคนหนึ่ง ดีจนเกือบจะเรียกได้ว่าเพอร์เฟ็ค ทั้งตัวสูง รูปหล่อ ผลการเรียนดี บ้านมีตัง (เหมือนเป็นสโลแกนอะไรซักอย่าง..) พฤติกรรมเด่น ความสามารถทางดนตรี กีฬา ภาษา หมอนี่ก็มีครบ ที่สำคัญแฟนยังสวยจนใคร ๆ เขาก็ลือกัน
            แต่เรื่องแปลกที่สุดก็คือ.... ทั้งที่มีคนเพอร์เฟ็คเสียจนน่าหมั่นไส้ขนาดนี้อยู่ทั้งคนแล้ว.... กลับไม่เคยได้ยินว่ามีใครเกลียดไอ้ปุณณ์ซักคน... แม้แต่คนหมั่นไส้ยังไม่มี

            ผมเคยคิดเรื่องนี้บ่อย ๆ ตั้งแต่สมัยยังไม่สนิทกับมันว่าเพราะอะไร... ทั้ง ๆ ที่ผู้ชายเราต่างมีอีโก้ในตัวเองสูง เห็นใครได้ดีกว่ามักจะทนไม่ได้ เป็นต้องถูกเหม็นขี้หน้า ท้าตีท้าต่อยทุกรายไป เว้นแต่กับปุณณ์ ที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็เป็นบุคคลน่าไว้วางใจของใคร ๆ แถมยังมีเพื่อนล้อมหน้าล้อมหลังเสมอ

            ผมเคยสงสัย จนกระทั่งช่วงหลัง ๆ มานี้ ผมจึงได้คำตอบ...


            ปุณณ์เป็นมากกว่าคนเพอร์เฟ็ค... สำหรับผม ผมมองผ่านความเพอร์เฟ็คด้านความสามารถต่าง ๆ ของปุณณ์มาแล้ว เพราะตลอดช่วงเวลาสองสามวันที่ผ่านมา มันพิสูจน์ให้ผมเห็นได้เสมอว่าความเพอร์เฟ็คของมันคือ การเป็น คนดี โดยที่ไม่ต้องอวดสรรพคุณอะไรในตัวเองเลย

            ปุณณ์มักจะปฏิบัติกับคนอื่นอย่างใส่ใจ และอ่อนโยนเสมอ.. ผมเห็นได้จากสิ่งที่มันตั้งใจทำให้เอม ให้ผม รวมถึงเพื่อน ๆ จนอื่น อาจจะกวนตีนไปบ้าง แต่โดยรวมแล้วมันก็ยังน่าคบมากกว่าน่าถีบ

            ยิ่งได้อยู่ใกล้ปุณณ์ ผมก็ยิ่งหายสงสัย ว่าทำไมใครต่อใครถึงพากันชอบมัน... ทั้งที่โรงเรียนผมผู้ชายเท่ห์ ๆ ก็มีอีกเยอะแยะดาษดื่นไป
            ดวงตาที่เปี่ยมด้วยความจริงใจและกล้าหาญเสมอนั้นคือคำตอบ


            ปุณณ์เป็นมากกว่านั้นจริง ๆ....



            ผมเดินออกมาจากห้องน้ำเพื่อจะพบมันหลับปุ๋ย นอนสบายตัวอยู่บนเตียงด้วยชุดที่ผมเปลี่ยนให้

            เมื่อทาบหลังมือลงกับหน้าผากก็พบว่าอุณหภูมิอีกฝ่ายนั้นเย็นลงนิดหน่อย แต่ก็ดูไอ้ปุณณ์จะยังคงหนาวมากอยู่ดี... เสียงครางด้วยความทรมานยังคงมีมาแผ่ว ๆ ไม่ได้หยุด


            "ปิดไฟแล้วนะ..." จริง ๆ ผมไม่เคยนอนเร็วขนาดนี้หรอกครับ แต่ครั้นจะปล่อยคนป่วยนอนเตียงคนเดียวแล้วผมชิ่งไปดอทเอก็คงเหี้ยเกินไป ^^"

            ผมพยายามเงี่ยหูฟังคำตอบ ได้ยินเสียงมันครางอะไรไม่ได้ศัพท์ก็เหมาเอาเองว่าคงอนุญาตให้ผมปิดไฟได้นั่นแหละ ฮ่า ๆ... ว่าแล้วก็จัดการดับไฟหมดทั้งห้อง จนเหลือเพียงแสงนวลของดวงจันทร์ที่สาดเข้ามาทางประตูระเบียงบานใหญ่ ทำให้ผมยังคงมองเห็นหน้าไอ้ปุณณ์อยู่

            อดที่จะสงสัยไม่ได้ว่ามันคิดอะไร หัวคิ้วถึงได้ขมวดเป็นปมยุ่งเหยิงขนาดนั้น ผมคลี่ยิ้มให้ภาพตรงหน้า ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบให้ด้วยหวังว่าคงช่วยอะไรมันได้บ้าง ไม่มากก็น้อย

            "อืม...." มันครางรับสัมผัสนั้น ก่อนจะขดตัวมากยิ่งขึ้น จนผมละเหี่ยใจ.... นี่กูว่ากูเปิดแอร์ร้อนจนตับจะแตกอยู่แล้วนะ ไอ้ห่านี่..

            "หนาว...." กลายเป็นคำฮิตติดปากของมันช่วงนี้ไปแล้วครับ ผมหัวเราะเบา ๆ ให้ถ้อยคำคร่ำครวญนั้นของมัน ก่อนจะล้มตัวลงนอนบ้าง


            เห็นเพื่อนตัวเองนอนสั่นหงึก ๆ อยู่ชั่วครู่ก็ตัดสินใจอะไรได้บางอย่าง....

            ผมหยิบแขนมันที่กอดตัวเองอยู่แน่นขึ้นมา เปลี่ยนเป็นให้พาดลงกับตัวผม... แน่นอนว่าคนป่วยอย่างมันมีท่าทีตกใจ ดวงตาคมนั้นจ้องผมนิ่งอย่างเต็มไปด้วยคำถาม

            ผมคลี่ยิ้มขำ ๆ ให้มัน "หนาวไม่ใช่รึไง... กูเป็นฮีทเตอร์ให้มึงต่ออีกคืนก็ได้" เพื่อนกันมันไม่แปลกหรอกใช่ไหมครับ? (แต่ผมก็ไม่เคยทำแบบนี้กับไอ้โอมนะ... อย่างว่า คนบ้าไม่เคยเป็นหวัด ไอ้โอมมันเคยป่วยกับเขาซะที่ไหน ผมล่ะอยากให้มันป่วยบ้างจะแย่ เผื่อจะได้เงียบปากมั่ง)

            ปุณณ์ดูตกใจไม่น้อยกับคำพูดนั้น มือของมันสั่นนิด ๆ อย่างที่ผมไม่ทราบสาเหตุ "ยะ.... อย่าเลย.... กูเกรงใจ" ก็กล้าพูดนะว่าเกรงใจ.... คิดช้าไปหน่อยมั้งพวก

            ผมถอนหายใจให้กับความดื้อด้านของมัน ก่อนจะเป็นฝ่ายจัดการซุกหัวตัวเองลงในแผ่นอกที่มีไอร้อนของปุณณ์ แล้ววาดมือกอดรอบตัวมัน "เออ เกรงใจก็รีบหาย... เมื่อกลางวันกอดกูแล้วไข้ลงไม่ใช่เหรอ คืนนี้อีกซักคืนแล้วกัน พรุ่งนี้วันเสาร์พอดี ได้พักต่อ" ผมพูดยาวพลางอิงหัวลงกับแผงอกของมันมากขึ้น แต่ดูปุณณ์ยังลังเลที่จะใช้งานผมเป็นฮีทเตอร์อยู่

            "ดะ.... เดี๋ยวมึงติดไข้..."

            "กูไม่แต๋ว โดนนิดโดนหน่อยก็ไข้ขึ้นอย่างมึงหรอกน่า!"

            "นิดหน่อยเชี่ยไร ราดแชมพูใส่กูทั้งตัว"

            "เงียบแล้วนอนได้แล้ว............" มัวแต่เถียงกันอยู่ได้ มีแรงเยอะนักรึไง.. ผมชักจะง่วงแล้วเหมือนกัน จึงตัดบทพลางกระตุกแขนเสียหนึ่งที เป็นการเตือนให้มันพักผ่อน

            หลังจากปล่อยเวลาให้ผ่านไปสักครู่.. ดูปุณณ์จะผ่อนแรงเกร็งลง... ก่อนจะค่อย ๆ วาดแขนผ่านตัวผมอย่างลังเล


            ผมนอนนิ่งอยู่ชิดกับร่างที่อุณหภูมิสูงร่างนั้น ก่อนจะรู้สึกได้ว่ามีใครสักคนตัดสินใจกอดผมเอาไว้แน่น ด้วยความรู้สึกทั้งหมดของหัวใจ
            นาทีนี้ผมไม่รู้แล้วว่าสิ่งที่เรากำลังทำอยู่คืออะไร........ ผมรู้แค่ว่าผมอยากจะกอดปุณณ์เอาไว้ ไม่ว่าด้วยเหตุผลไหนก็ตามแต่

            ท่ามกลางแสงแห่งจันทร์ที่นวลผ่อง.... เราทั้งคู่ต่างได้ยินเสียงหัวใจเดินไปในจังหวะเดียวกัน



 

            "ฝันดีนะ.."
            "ราตรีสวัสดิ์ว่ะ"

[THE QueeNiiZ]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ครับผมก็ชอบอ่านเรื่องนั้น
เป็นแฟนพันธ์แท้เลยล่ะ 555+
ว่าแต่เพื่อนเจมส่งมายังไงครับไปพิมมาจากเว็บหรือปริ๊นหรือก็อปหรือยังไง
เพราะเรื่องนั้นไม่ได้คลุมถุงดำซะด้วย เหอๆ
ผมก็แค่มาบอกเท่านั้นละครับอย่าถือสาเลย
เพราะผมชอบเรื่องนี้มากๆๆ ถ้าไปเอาของเขามาก็ช่วยบอกเขาด้วย
ขอบคุณครับ

[55!~6~เจ็บ]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ต่ออีกน้า

[bunsong]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาอีกนะครับชอบมาก

[NACK_06]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ขอบคุงคับที่มาต่อให้

งัยก็มาต่ออีกนร้า

[หั ว ใ จ มี เ พี ย ง ด ว ง เ ดี ย ว ♥]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ซึ้ง มากมาย ครับ .  . . อยากให้ แฟน ทำแบบ นี้ มั้ง จัง ยิ่ง ตอนนี้ ยิ่ง เป็น ไข้ อยุ่ ด้วย ....
เห้อ !!!
 พูดแล้ว คิดถึง จัง . . . . . . .คิดถึง รักได้ คนเดียว นะ ครับ ^^~



-ThanK U - Jame .....

[เจมคร้าบ~]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ตอนที่12น่ะครับ

 เช้าวันเสาร์ ผมเป็นคนแรกที่ลืมตาขึ้นมา.....

            บอกว่ากอดได้มันก็กอดจริง ๆ วุ๊ย!! แถมมือแม่งยังเหนียวเป็นตุ๊กแกเลยสาด... ผมเหลือบตามองแขนมันพลางสงสัยว่าตัวเองทนนอนนิ่ง ๆ ให้มันกอดไปได้ยังไง ไม่น่าเชื่อ (ปกติเป็นต้องดิ้นซะที่นอนกระจุยไปแล้ว)

            ผมแหงนหน้ามองไอ้ตัวที่มันกอดผมเอาไว้แน่นอย่างกับผมเป็นเมียมัน... เฮ้ย! เปรียบเทียบงี้ไม่ดี ๆๆ.. เทคสอง!.. ผมแหงนหน้ามองไอ้ตัวที่กอดผมเอาไว้แน่นอย่างกับผมเป็นลูกหนี้มัน

            อ้าว... แบบแรกดีกว่าเรอะ? ช่างเหอะ... เหมือนกันแหละ สรุปว่ามันกอดผมแน่นมาก

            คือผมพยายามแหงนหน้าแหงนมองมันจากปลายคาง แต่ไม่ค่อยประสบความสำเร็จเท่าไหร่ (เมื่อย) จะรู้สึกก็แค่ลมหายใจจากสันจมูกโด่งที่สม่ำเสมอกันเหมือนคนยังไม่ตื่นนอนของปุณณ์.... อืม.. ชักร้อนตะหงิด ๆ แหะ แอร์ก็ปรับซะจนเหมือนไม่ได้เปิด ผมกระชับกอดไอ้ปุณณ์มากขึ้นนิดหน่อยเพื่อวัดอุณหภูมิ (อย่าคิดไกล)

            อืมม.... มันเย็นขึ้นกว่าเมื่อวานเยอะเลยครับ ถึงแม้จะยังตัวรุม ๆ อยู่บ้าง แต่สังเกตจากเหงื่อที่ซึมบริเวณหน้าอกก็รู้ว่าไข้กำลังลงเรื่อย ๆ

            ขอตัวไปทำหน้าที่เป็นเจ้าบ้านที่ดีก่อนแล้วกัน... ผมคิดพลางขืนร่างกายจากแขนแกร่งนั่นเล็กน้อย แต่เพียงแค่ขยับหน่อยเดียว ปุณณ์ก็รู้สึกตัวทันที

            "หืม.....?"

            "ปล่อยก่อน เดี๋ยวกูมา" ผมบอกขณะพยายามมุดเอาตัวเองออกไปนอกวงแขน แต่เจ้าของมันไม่ยอมปล่อยให้ผมเป็นอิสระว่ะ

            "ไปไหนอะ.." ป่วยแล้วยังจะเจ้าปัญหา -_-"... ผมเหล่ตามองมันอย่างขัดใจ "ปล่อยน่า...."

            แน่นอนว่าพอมันได้ยินเสียงผมดุขนาดนั้นก็รีบปล่อยทันที ฮ่า ๆ... ปุณณ์ ภูมิพัฒน์ หรือจะสู้ โน่ ผู้ยิ่งใหญ่ได้ ไม่มีทาง ๆๆ

            ผมกลิ้งออกจากอกของมันพลางหอบหายใจนิดหน่อย ลองมาถูกคนรัดซะแน่นไว้ทั้งคืนแบบนั้น เป็นใครก็ต้องอึดอัดเหมือนกันนั่นแหละครับ! หลังจากที่ปรับอุณหภูมิให้ร่างกายตัวเองให้เข้าที่แล้ว ผมจึงมีแรงพอจะลากขาออกไปนอกห้องนอนนั่นแหละ

            "พักไป เดี๋ยวมา!" กลับมาไม่เห็นนอนอยู่ล่ะก็น่าดู!!!


***

            "อ้าวน้องโน่ วันนี้ตื่นเร็วจังค่ะ" พี่แอน ซึ่งมีศักดิ์เป็นพี่เลี้ยงของผมเองครับ... ทักผมเสียงสดใสแต่เช้าเลย.... ว่าแต่มันเช้าจริงหรือเปล่าหว่า -_-"

            ผมแหงนมองนาฬิกาบนกำแพงบ้านบอกเวลาสิบโมงกว่า... แหม... ก็ตื่นเร็วจริง ๆ แหละ ปกติผมตื่นบ่าย ฮ่า ๆๆ สงสัยจะร้อนจนต้องรีบตื่น -_-"

            "พี่แอนมีไรกินมั่งอะ" มาถึงต้องถามหาของกินอย่างแรก พี่แอนจะได้รู้ว่านี่น้องโน่ตัวจริง แต่ถามไปไม่ได้ดูเล๊ยยย ว่าพี่แอนถือตระกร้าผ้าถังใหญ่อยู่ แฮะ ๆๆ... บ้านผมไม่ได้มีคนงานยั้วเยี้ยเหมือนบ้านไอ้ปุณณ์หรอกฮะ บ้านผมก็มีแค่พี่แอนกับพี่อิมนี่แหละที่คอยเลี้ยงผมมาตั้งแต่เด็ก จนสนิทกันเหมือนพี่น้องไปแล้ว.. ว่าแต่... วันนี้พี่อิมหายไปไหนหว่า....?

            "เมื่อเช้าอิมมันซื้อหมูแดดเดียวมาจากตลาด ว่าจะทอดแล้วก็ต้มซุปให้น้องโน่น่ะค่ะ แต่ตอนนี้มันหายไปไหนก็ไม่รู้ สงสัยเม้าอยู่กับป้าแดงแผงส้มตำ" พี่แอนว่าพลางเก็บผ้าเช็ดตัวที่ครอบครัวผม (ใครสักคน) พาดทิ้งไว้บนโซฟา (คงจะของผมเองแหละ แฮะ ๆ)

            "แต่ขอพี่แอนเอาผ้าลงเครื่องก่อนแป๊บนึงนะคะ แล้วเดี๋ยวกลับเข้ามาทำกับข้าวให้น้องโน่"

            "ไม่เป็นไรฮะ ๆ เดี๋ยวผมทำเองก็ได้ ไอ้นี่มันทำยังไงอะ?" ผมรีบตัดบทด้วยเพราะทั้งเกรงใจ และคิดว่าไอ้ขี้ป่วยอย่างข้างบนนั่น น่าจะได้กินอะไรที่เบากว่าหมูแดดเดียว

            ซองโจ๊กคนอร์ถูกคว้ามาพลิกไปพลิกมาอย่างสนใจ

            "โจ๊กนั้นน้องโน่ก็เทลงหม้อ เทน้ำตาม ตั้งไฟซักแป๊บประมาณ 4 นาทีคนจนข้าวมันพองขึ้นมาก็ทานได้แล้วค่ะ" เออ ฟังดูเหมือนง่าย? ตกลงเอาไอ้นี่แล้วกัน

 

            "ขอบคุณฮะพี่แอน พี่แอนไปทำงานเถอะ เดี๋ยวไอ้นี่โน่จัดการเอง" ผมพูดพร้อมกับยิ้มหวานให้พี่แอนได้เชื่อใจ... เอาเป็นว่าผมจะพยายามไม่เผาครัวแล้วกันนะ



            เสียงน้ำเดือดปุด ๆ ระหว่างที่ข้าวเริ่มพองขึ้นมาอย่างพี่แอนบอก.. ผมใช้ทัพพีคนมันไปมาพร้อมกับคิดว่าน่าจะมีอะไรมากกว่านี้อีกซักหน่อย

            ว่าแล้วก็เดินไปหยิบไข่ไก่หนึ่งใบจากตู้เย็นมาตอกด้วยความประหม่า.... เกิดมาไม่เคยทำเลยนะโว๊ยเนี่ย!!!!

            และแล้วมันก็เปื้อนมือผมครับ แต่ก็ออกมากลมสวยดี... นับว่าผมยังมีสกิลเยอะกว่าไอ้โอมมากนัก เพราะไอ้ห่ารายนั้น โชว์ตอกไข่ทีไร แตกกระจายไม่รู้อันไหนไข่แดงไข่ขาวทู้กกที... แหม ผมอาจจะแอบมีพรสวรรค์ด้านการทำกับข้าวก็ได้นะเนี่ยยย บางทีอาจจะลองลาออกไปเป็นเชฟดู... เสียงใครด่าผมวะว่าตอกไข่ได้แค่นี้อย่าทำเป็นได้ใจ... ฮึ่มม

            แต่อย่างน้อย ๆ พอตอกไข่สวย ผมก็บังเกิดความมั่นใจมากขึ้นที่จะหยิบเอาหมูสับมาปั้นเป็นก้อนเล็ก ๆ หย่อนลงไปตามแบบที่เคยเห็นพี่แอนทำตอนต้มแกงจืด โอ้ว.... น่ากินแบบนี้ผมกินเองดีกว่าปะวะ

            ไม่ได้ ๆๆ ไอ้นั่นมันคนป่วย ปล่อยมันกินโจ๊กไป ส่วนผมรอพี่อิมมาทอดหมูแดดเดียวกับต้มซุปให้ดีกว่า ฮ่า ๆ.... เปรมกว่ากันเยอะ

            ผมคนข้าวไปมาพร้อมกับรอดูจนคิด(เอาเอง)ว่าหมูสุกแล้ว จึงปิดเตาและเทลงชามที่เตรียมไว้... อะ ผักชีโรยหน้าซักหน่อย สวยงามจริง ๆ ใครทำเนี่ย หมึกแดงยังอาย

            ผมยิ้มหึ ๆ มองผลงานตัวเองก่อนจะเดินเอาไปอวดพี่แอนที่หน้าเครื่องซักผ้า (แต่ดูพี่แอนไม่ค่อยสนใจผมเลยอ่ะ!! ทำไมล่ะ!! นี่ผลงานชิ้นเอกเชียวนะ!!) เสียดายที่พี่อิมไม่อยู่ ผมว่าจะเดินไปอวดที่แผงส้มตำแต่อากาศมันก็ร้อน ส่วนป๊ากับม๊าดันไปโรงงานซะอีก ว๊า..... หรือผมควรจะถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระทึก....

            คิดไปคิดมา.. เอาไปอวดไอ้ปุณณ์ดีกว่า



***


            'ปัง ๆๆๆๆๆๆๆๆ บู้มมมมมมมมมม ปังๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เฟี้ยว ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ'

            ไอ้ห่า!!!!!!!!! สิ่งที่ผมเห็นตรงหน้าเมื่อใช้เท้าถีบประตูห้องนอนเข้าไปคือ...... คนป่วยกำลังเล่นเกม!

            "สัด!! หายป่วยแล้วรึไง!!" อดด่าไม่ได้จริง ๆ ครับ ไอ้บ้านั่นมันนั่งขัดสมาธิไม่มองหน้าผมเอาแต่จ้องจอขนาด 29 นิ้วอยู่หน้าทีวี

            "ก็อยู่เฉย ๆ มันเบื่อ... มึงทำเป็นกัดกูว่าไฮโซ มี XBOX... มึงแหละมี PS3 ของดีกว่ากูอีก ไม่เคยจะชวนเล่น" มันว่าพลางกดจอยฆ่าปีศาจยิก... จนผมล่ะอยากจะเอาชามโจ๊กราดหัวมันซะจริง ๆ

            "ไม่ได้ถามนี่หว่า.... ตกลงจะแดกไม๊เนี่ย อุตส่าห์ทำมาให้ เอาไปทิ้งแม่ง" ดูเหมือนมันจะรีบหันมาทันที ทั้งที่ยังไม่ทันได้ pause เกม.. สมน้ำหน้ามึง โดนปีศาจฟันไปเลย 2 ที

            แต่ดูท่าทางมันจะไม่ได้สนใจเกมแล้วว่ะครับ ผมเห็นปุณณ์ปล่อยจอยเกมค้างทิ้งไว้อย่างนั้น ก่อนจะรีบปรี่มาดูของดีในมือผม... ฮะฮ้าา น่ากินล่ะสิ

            "ทำเองด้วยเหรอวะ!?"

            "แน่น๊อนนนน" ผมอวดอย่างภูมิใจ พลางวางไว้บนโต๊ะเล็กแถว ๆ หน้าทีวีกับเครื่องเกม "แดกซะ ถ้าไม่อร่อยก็นี่ แม็กกี้ ปรุงเอง"

            มันดูจะอะเมซซิ่งมากกับสิ่งที่ผมทำเกินไปแล้ว... ถึงกับรีบวิ่งมาคว้าช้อนตักชิมทันที โถ... ไอ้โง่... "ร้อนอะ!!"

            มึงนึกว่าตัวเองแดกน้ำแข็งไสอยู่รึไง... ทีเรื่องอื่นล่ะฉลาดเป็นกรด แดกโจ๊กแค่นี้ทำโง่ -_-"... ผมล่ะหน่ายจริง ๆ

            มันบ่นแต่ก็กินต่อเป็นคำที่สอง (คราวนี้ฉลาดขึ้นมาหน่อยที่เป่าก่อนกิน) ก่อนจะวางช้อนลงแล้วดื่มน้ำที่ผมเตรียมไว้ให้ "โด่.... โจ๊กคนอร์... กูหลงคิดว่ามึงนั่งเคี่ยวข้าวให้ อุตส่าห์ซึ้งใจ"

            "โห..... ได้คืบจะเอาศอก กูทำแค่นี้ก็เหนื่อยแล้วโว๊ย!! นั่นน่ะ ตอกไข่ ใส่หมู โรยผักชีให้ด้วย เห็นป่าว ๆๆๆ" แน่นอนว่าผมภูมิใจมากครับ ฮ่า ๆ

            "เออ เห็น ๆ ขอบใจมาก อร่อยดี" บอกอร่อยแต่เสือกเหยาะแม็กกี้หน้าตาเฉย สัด... จริงใจกับกูชิบหาย


            ผมไม่ยืนมองมันกินนานหรอก (เดี๋ยวหิว) ดูแค่แป๊บ ๆ ก็หลบไปนั่งเล่นเกมต่อจากมัน.... แหม เข้าใจเลือกแผ่น Devil may cry 4 นี่ผมเล่นมาสองเดือนแล้ว ยังไม่ผ่านซักทีเลยว่ะ ไม่รู้ว่าจริง ๆ แล้วตัวเองขี้เกียจเล่น หรือโง่กันแน่

            ผมนั่งรับช่วงกดจอยเกมต่อจากมัน ขณะที่หูได้ยินเสียงมันเรียกผม

            "แล้วโน่ไม่กินเหรอ?"

            "ไม่อะ....." ผมกดจอยเกมยิก

            "ไม่หิวเหรอ?"

            "นิดหน่อย ไม่เป็นไร รอบ่าย ๆ" เปล่าไดเอทครับ แต่รอพี่อิมมาทำให้ต่างหาก ฮี่ ๆๆ


            เสียงรบกวนจากไอ้ปุณณ์เงียบไป ก่อนที่รู้สึกตัวอีกที มันก็หอบชามโจ๊กมานั่งอยู่ข้างผมแล้ว

            ผมเหล่ตามองมันที่ยกชามมานั่งใกล้ ๆ แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรเพราะเกมกำลังติดพัน กระทั่งมีปลายช้อนตักโจ๊กมาจ่ออยู่ตรงหน้านั่นแหละ ผมถึงได้รู้สึกตัว

            "เฮ้ย!? อะไร?"

            "กินด้วยกันเด่ะ มันเยอะอะ กินไม่หมด"

            "เยอะตรงไหนวะ..."

            "เหอะน่า" เห็นมันเซ้าซี้มาก ๆ เข้าผมก็อ้าปากรับโจ๊กจากมันอย่างช่วยไม่ได้ (จริง ๆ คือหิวเหมือนกัน) แหม.... อร่อยดีนะ โจ๊กคนอร์ฝีมือผมเนี่ย อิอิ

            เป็นเวลาพักหนึ่งที่เราสองคนนั่งกินโจ๊กและเล่นเกม(ผมคนเดียวที่เล่นเกม)เงียบ ๆ... ปุณณ์กินเองคำนึง ก่อนจะป้อนผมคำนึง เป็นอย่างนี้ไม่ขาด... จนกระทั่งจำนวนของโจ๊กในชามเริ่มจะพร่องลงไป

            แน่นอนว่าไอ้คนเล่นเกมไป อ้าปากรับโจ๊กไปอย่างผมมันก็ค่อนข้างจะทุลักทุเลเป็นธรรมดา... ผมพยายามจะเลียขอบปากที่รู้สึกได้ว่าเปื้อนโจ๊กแต่ก็เลียไม่ถึง

            จนไอ้ปุณณ์มันคงสมเพชความพยายามโง่ ๆ ของผม จึงได้ส่งเสียงหัวเราะ แล้วยื่นมือมาใช้ปลายนิ้วเช็ดบริเวณนั้นให้

            ผมหันกลับไปหมายจะขอบคุณมัน (ว่อกแว่กแค่นี้เกมไม่โอเว่อร์หรอก ผมเก่ง) แต่กลับพบว่าใบหน้าเราต่างอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ....... แน่นอนว่าผมตกใจโคตร ถึงกับอุทานแล้วถอยหน้าหนีออกมา "ไอ้สัด! กูตกใจหมด"

            แต่มันไม่ด่าผมกลับเลยสักนิด... สิ่งที่เห็นคือมือข้างหนึ่งของปุณณ์ค่อย ๆ วางชามโจ๊กลง ก่อนที่ใบหน้าจริงจังนั้นจะเขยิบใกล้เข้ามา เผยให้ผมเห็นโครงหน้ามันชัดขึ้นเรื่อย ๆ

            ทั้งที่ปากผมอยากจะด่าอีก แต่กลับรู้สึกเหมือนถูกดวงตาคมสีนิลคู่นั้นสะกดไว้จนไม่อาจขยับส่วนไหนได้อย่างประหลาด นอกจากหัวใจ ที่ทั้งเต้นแรงและรัวเร็ว... ด้วยความรู้สึกอยากรู้และสงสัยรวมกันอยู่ ปนมั่วไปหมด

            ห้องที่เคยเสียงดังครึกโครมแปรเปลี่ยนเป็นความสงบ เมื่อผมไม่สามารถมีสติสนใจสิ่งใดได้อีก..


            ใบหน้าคมของปุณณ์ขยับใกล้เข้ามา.. ผิวขาวเหลืองตรงหน้าเริ่มกลายเป็นสีแดงเรื่อ ทั้งที่ปุณณ์ไข้ลดลงแล้ว..
            ผมรู้สึกได้ถึงริมฝีปากสีส้มที่สั่นระริกอยู่ห่างจากริมฝีปากของผมไม่ถึงเซ็นต์ ขณะที่ปลายจมูกเราสัมผัสกันผะแผ่ว


            นำให้หนังตาผมค่อย ๆ ปิดตัวมันเองลงอย่างช้า ๆ...........
            แต่สำนึกอื่นกลับตื่นขึ้นมา!!


            ท่าทางแบบนี้คืออะไร!?


            ผมที่กำลังสับสนอย่างหนักผลักปุณณ์จนกระเด็น ดูท่าทางมันจะตกใจไม่น้อยกับสิ่งที่เกือบจะเกิดขึ้นเมื่อกี้เช่นเดียวกัน


            เราต่างนั่งมองอีกฝ่ายด้วยแววตาตระหนกครู่หนึ่ง ก่อนที่ผมจะเป็นคนหันหนี




            "กู........ ไปเอายามาให้มึงกินก่อน.. เดี๋ยวไม่หาย"


            ผมไม่สนใจหาคำตอบ ว่าสาเหตุที่ทำให้หัวใจของผมกำลังเต้นแรงแบบนี้คืออะไร