พิมพ์

[☜۞☞ ★T.O.P ★☜۞☞]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ชอบ ชิน คนโพสมากกว่าอะ

[NACK_06]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

รีมมาต่อนร้าคับ

[♂•••♫•UcHiHa◘ChiNNoEKunG•♫•••♂]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

นิยามที่ 4 ไม่ต้องเกร็งนะอยู่ข้างๆผมไว้ และไอ้หื่น!

[/b]


“หง่ำๆๆ” อย่าเข้าใจผิดคิดว่าหมาที่ไหนแทะโซฟาอยู่นะครับ ความจริงแล้วมันคือเสียงผมที่กำลังสวาปามคุ๊กกี้ฝีมือแม่ของผมอยากจะบอกว่าอร่อยมาก ผมรีบสวามปามให้ลืมภาพไอ้เสาไฟฟ้าตอนที่แก้ผ้าออกจากหัว เวรกรรม คิดอีกแล้วแล้วจะลืมมั๊ยเนี่ย
“หนาวเนาะ” ไอ้เสาไฟฟ้าเดินมานั่งข้างๆโซฟาตัวใหญ่ของผม ตรงอื่นก็มีตั้งเยอะตั้งแยะไม่นั่ง จะมาเบียดหากระดูกแทะรึไง
“แล้วมานั่งอะไรตรงนี้” ผมนี่ก็ไม่รู้เป็นอะไรทำไมใจมันเต้นแรง โอ๊ยมันจะหลุดออกมาเต้นข้างนอกแล้ว เกิดอะไรขึ้นเนี่ย &_&
“ก็มันหนาวอ่ะ” หนาวแกก็ไปใส่เสื้อผ้าซิมานั่งเป็น ปอเอเป รอโอะดอรด อะไรตรงนี้
“หาเสื้อให้ใส่มั่งดิ” ไอ้เสาไฟฟ้าเรียกหาเสื้อ เอิ๊กๆ ใครจะเอามาให้มันเล่าปล่อยให้มันหนาวตายตรงนี้แหล่ะ ก๊ากๆๆๆๆ (พระเอกเรื่องนี้มันบ้าไปแล้ว) ^ 0^
“ขอโทษนะ ผมไม่ชอบใส่เสื้อผ้ารวมกับใคร” โว๊ยซ่ะใจรับรองได้มีคนหนาวตายแน่ๆ
“หรอ” พอไอ้เสาไฟฟ้าพูดจบมันก็เอามือแข็งๆนั่นมากอดเอวผม แว๊ก ไอ้บ้าแกกล้าดียังไงมากอดเค้าเนี่ย เค้าอายนะตัวเอง เอ๊ย ไม่ใช่ ไอ้บ้า เอามือแกออกจากตัวฉันเดี๋ยวนี้นะ ผมรีบเอามือแกะมือนุ่มๆแต่แรงเยอะเป็นบ้าของไอ้เสาไฟฟ้าออกแงะเท่าไหร่ก็ไม่ออกซักที (รู้ตัวรึเปล่าว่าเผลอชมเค้าว่ามือนุ่มหน่ะ) >>>>> = =* พูดเล่นเว้ย มือสากอย่างกับ อย่างกับ โว๊ย ช่างมันเถอะขี้เกียจเถียงไอ้วงเล็บนี่ แงๆ T_T
“ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ”
“ก็มันหนาวนี่”
“ก็ไปใส่เสื้อผ้าซิ” = =*
“มันมีให้ใส่รึเปล่าหล่ะ”
“รู้แล้วๆ เดี๋ยวไปเอามาให้”= =*
“ไม่เอาและ แบบนี้อุ่นกว่าใส่เสื้อผ้าอีก” >///< ไอ้เสาไฟฟ้าแกต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ พูดอะไรเนี่ยไปแอบกระดกยาดองที่ไหนจนเมารึเปล่า แต่ยังไงก็ช่างแกรีบเอามือออกเดี๋ยวนี้นะ มัน...มัน...อึดอัด (ฮันแน่เขินอ่าเด้ เอิ๊กๆๆ)>>>>> _ _+
“จะบ้าไง ปล่อยนะโว๊ย ไอ้เสาไฟฟ้า” ผมพยายามสะบัดตัวให้หลุดออกมาจากตัวไอ้เสาไฟฟ้านี่มันจะกอดผมให้ตัวผมเป็นแฝดสยามติดกับมันเลยรึไงเนี่ย
“ปล่อยทำไมอ่ะ อุ่นออก”
“ก็บอกให้ปล่อยไง” - -:
“ไม่ปล่อย”
“บอกให้...”
“แม่อาบน้ำเสร็จแล้วนะ ใครจะอาบต่อรึเปล่าจ๊ะ” ผมไม่ทันจะพูดจบแม่ก็ตะโกนออกมาทางหลังบ้าน ไอ้เสาไฟฟ้ารีบผละออกจาตัวผมทันที ขอบคุณครับแม่ ผมร๊ากกแม่ที่สู๊ดเลย
“เดี๋ยวรันอาบต่อครับแม่” ผมรีบลุกจากโซฟาแล้วเดินหนีออกห่างจากไอ้เสาไฟฟ้าตัวอันตราย ไม่รู้ว่าเชื้อโรคอะไรมั่งที่เข้ามาในตัวผมตอนที่ไอ้บ้านี่กอดผม สงสัยต้องทำความสะอาดครั้งใหญ่แล้วมั้งเนี่ย ~ ~&
“นายรออยู่นี่แหล่ะ เดี๋ยวไปเอาเสื้อให้”
“ไม่เอาแล้วหล่ะ” ไอ้เสาไฟฟ้าตอบผม เรื่องมากจริง เดี๋ยวเอาเดี๋ยวไม่เอา
“แล้วอย่ามาขอทีหลังแล้วกัน” ผมเดินเข้าห้องตัวเองเพื่อไปหยิบผ้าขนหนูกับเสื้อผ้าแล้วเดินเข้าห้องไป เรื่องมากนัก อย่าได้มาขออีกรอบเชียว พ่อจะเตะให้ขาดสองท่อนเลย ย๊ากแต่ตอนนี้ขอเข้าห้องน้ำก่อน ย๊ากกกกกก ข้าศึกบุกแล้ว



“เดี๋ยวก็รู้ว่าทำไมถึงไม่เอาเสื้อ” ก๊ากๆๆ ผมแอบพึมพำกับตัวเองเบาๆ ผมรู้สึกซ่ะใจกับปฏิกิริยาของไอ้หน้าแต๋วที่ทั้งหน้าแดง ทั้งแอบน่ารัก (ไอ้นี่ก็อีกคนเผลอชมศัตรูซ่ะงั้น) >>>> _ _* เออ
ผมเดินเข้าห้องของไอ้หน้าแต๋วโดยอาศัยมารยาทที่มีเหลืออยู่น้อยนิดเปิดประตูเข้าไป โอ้โห
*0* นี่มันห้องหรือเนี่ย ทำไมมันสะอาดขนาดนี้อ่ะ วุ้ย จริงอยู่ว่าห้องผมก็สะอาดแต่ที่ห้องผมสะอาดก็เพราะแม่บ้านของที่บ้านผม แต่นี่ หมอนี่ห้องเรียบร้อยกว่าแม่บ้านผมจัดอีก เอ๊ะ หรือว่า แม่หมอนั่นเป็นคนเก็บให้
“นั่นอะไร” ผมเห็นสมุดเล่มนึงโผล่พ้นกองหนังสือที่ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบเหมือนกับว่าเป็นหนังสือที่ใช้บ่อยที่สุด (อย่าเข้าใจผิดคิดว่าเป็นการ์ตูนแนวสอบสวนนะครับ มันก็นิยายเกย์เนี่ยแหล่ะ)
ผมก็เลยต้องใช้มารายาทน้อยนิดที่เหลือตัดสินใจอย่างง่ายดายหยิบหนังสือนั่นจะเปิดอ่าน แต่
“มีกุญแจซ่ะด้วย” ใช่ มันมีกุญแจ ยิ่งมันลึกลับเท่าไหร่ผมก็ยิ่งอยากรู้มากเท่านั้นไม่แน่นะ ไอ้หน้าแต๋วอาจจะบันทึกรายชื่อบรรดาแฟนๆของหมอนั่นไว้ก็ได้ อุ๊ย ยิ่งคิดยิ่งอยากรู้
(ใครมีหนังสือเกี่ยวกับมารยาทมั่ง มาต้มให้พระเอกเรื่องนี้กินหน่อย) >>>>> รำคาญเว้ยไอ้วงเล็บบ้า = =*
ผมเริ่มสอดส่ายสายตามองหาไอ้กุญแจตัวปัญหาที่ทำให้ผมเจือกเรื่องของชาวบ้านไม่ได้ พยายามหาแล้วหาอีกก็หาไม่เจอ ผมเลยเอาหนังสือวางที่เดิมแบบเนียนๆเหมือนไม่เคยมีใครไปยุ่งกับมันมาก่อน แล้วผมก็เริ่มค้นหากญแจเจ้าปัญหานั่นอีกรอบ
“อยู่ไหนว่ะ”
“หาอะไรอยู่”
“หากุญแจอ่ะเด้”
“เอาไปทำอะไรหล่ะ”
“แล้วมายุ่งอะไรเนี่ย เอ๊ะ  แต่ว่า... เสียงนี้” จ๊าก ว๊าก ย๊าก ไอ้หน้าแต๋วออกมาจากห้องน้ำตอนไหนก็ไม่รู้ แล้วนี่ผมหลุดปากบอกอะไรไปมั่งรึเปล่าเนี่ย แต่ไอ้หน้าแต๋วคงจะไม่รู้เรื่องหรอกมั้ง แล้วผมจะแก้ตัวยังไงดี
“หากุญแจอะไร” ไอ้หน้าแต๋วส่งสายตาพิฆาตมาทางผม อย่ามองอย่างนั้นได้มั้ย นี่มันจะมากินตับผมรึเปล่าเนี่ย ~ ~
“อ๋อ กุญแจรถมอไซค์ไง” ผมรีบตอบเลี่ยงไปเป็นหากุญแจของมอเตอร์ไซค์คันโปรดของผม แหม มันนี่ช่วยผมได้ทุกเรื่องจริงๆ
“แล้วไป”
“ฟู่ว์” ไม่ใช่เสียงใครอื่น ผมเองแหล่ะ รู้สึกโล่งใจเลยเผลอเป่าปากออกมา ไอ้หน้าแต๋วก็ทำหน้าสงสัยแต่ก็เดินไปยังตู้เสื้อผ้า ผมเลยพึ่งได้สังเกตว่าไอ้หมอนี่มันเอาเสื้อผ้าไปเปลี่ยนข้างในห้องน้ำทั้งๆที่มีห้อง สงสัยจะขี้อายซ่ะด้วย แบบนี้ต้องแย้ เอ๊ย แหย่ ซักหน่อยแว้ว
“ไปอาบน้ำนานจัง คิดถึงแทบแย่” ผมเอาแขนไปกอดเอวไอ้หน้าแต๋ว ไอ้หน้าแต๋วไม่ดิ้นแต่ตัวสั่น เอ๊ะ ทุกทีมันต้องผลักผมออกแล้วก็กระทืบๆ แถมด้วยศอก ตีด้วยเข่า อัปเปอร์คัท อีกที แล้วก็กระโดดขึ้นขอบเวทีแล้วกระโดดเอาศอกมากระแทก (เว่อร์ไปและ ทำเป็นนักมวยปล้ำเชียว) >>>>>คนอ่านจะได้สงสารไง เรียกคะแนนความสงสาร ป่านนี้คนอ่านคงเกลียดไอ้หน้าแต๋ว แล้วแน่นอน ก๊ากๆๆๆๆ (เค้าจะเกลียดแกน่ะซิ)>>>>>แว๊กไม่จริง ใช่ป่ะท่านผู้อ่านที่ร๊ากกกก จุ๊ฟๆ ^3^ ไอ้หน้าแต๋วยังคงยืนตัวสั่นลมหายใจรุนแรง มันเป็นอะไรของมันเนี่ย ของขึ้นรึเปล่าว่ะ
“หุ...หู..อ๊อ..ออกไป” ไอ้หน้าแต๋วพูดอะไรไม่รู้ตะขิดตะขัดผมเลยเอาหน้าเข้าไปใกล้มากกว่าเดิมอีก และแล้วหมอนั่นก็ทรุดตัวนั่งลงไปกับพื้นเหมือนคนไร้เรี่ยวแรง โอ้ว โน้ว นี่ผมคงไม่ได้ทำให้มันเป็นโรคหัวใจกำเริบหรอกนะ ผมต้องขอโทษจริงๆ ที่ผมมันหล่อเกินไปแบบนี้แหล่ะไปหาหมอหลายที่แล้วเค้าบอกช่วยไม่ได้จริงๆ เฮ้อ กลุ้ม (หลงตัวเองชะมัด)>>>>ว่าใครว่ะ _ _*
“เฮ้ย นายเป็นอะไร ผมรีบนั่งลงจะพยุงไอ้หน้าแต๋วลุกขึ้นยืนแต่หมอนั่นดันหน้าผมออก
“ลมหายใจของนายเอาออกไปไกลๆหูผมนะ” กรรมไอ้เราก็นึกว่าหลงความหล่อเราจนจะเป็นลมซ่ะอีกที่แท้เป็นพวกไวต่อความรู้สึกนี่น่า แบบนี้จังซี่มันต้องถอน ผมเอาปากกดที่ติ่งหูของไอ้หน้าแต๋วมันตอนที่มันเผลอ หวานแหะ ไอ้หน้าแต๋วหน้าแดง ลมหายใจหอบเหมือนคนหายใจไม่สะดวก ตาปรือเหมือนคนกำลังง่วงนอน มองผมด้วยสายตาน่าสงสาร แต่ไม่น่าเชื่อว่ามันจะทำให้ผม เอ่อ ผม แว๊ก แย๊ก อ๊าก โน้ว ผมรีบวิ่งออกมานอกห้องพยายามทำสมาธิ ยุบหนอ พองหนอ เอ๊ย ยุบอย่างเดียวพอ ไอ้นี่ก็มาทำพ่อมันขายหน้าได้ไงเนี่ย ไม่เอาๆ เค้าไม่ใช่ของเรา ท่องไว้เค้าไม่ใช่ของเรา แล้วจะท่องอะไรก่อนดี ระหว่างยุบหนอ กับไม่ใช่ของเรา งั้นท่องมันสองอย่างนี่แหล่ะ ประหยัดเวลาดี


“เป็นอะไรของมัน” ผมรู้สึกตกใจมากตอนที่ไอ้เสาไฟฟ้าจะทำอะไรผม แต่ตกใจยิ่กว่าเมื่อไอ้เสาไฟฟ้าอยู่ดีๆก็ลุกพรวดพราดออกไป แต่ถ้าวันนี้มันทำอะไรผมหล่ะก็รับรองมันได้เป็น ลกชิ้นปิ้งแน่ ผมเนี่ยแหล่ะจะเริ่มตั่งแต่ ลวกขน เลาะหนัง เลาะกระดูก แยกเครื่องใน เอาเนื้อมันมาผสมแป้ง แล้วทำเป็นลูกชิ้นให้คนอ่านกินเลยคอยดู (โอ๊กๆๆ ระวังนะครับใครชอบกินลูกชิ้นหน่ะ)>>>>>เฮ้อๆ _ _* 
ผมลุกขึ้นเดินไปหาไอ้เสาไฟฟ้าที่นั่งอยู่ข้างหน้าห้องผม จะหลบก็รู้จักไปไกลๆหน่อยได้ป่ะ
“เมื่อกี้นายกล้ามาก”
“เว้ย อย่าเข้ามานะ” ไอ้เสาไฟฟ้าหันหลังให้ผม ทำให้ผมยิ่งงง และงงกับท่าทีแปลกๆของมันผมเลยยื่นหน้าเข้าไปมองไอ้เสาไฟฟ้าแต่ไม่น่าเชื่อ ไอ้เสาไฟฟ้าหน้าแดง >////<
“นายเป็นอะไรหน้าแดงทำไม”
“ปะ...เปล่า นายไปนอนเหอะ เดี๋ยวตามเข้าไป”
“เฮ้ย ใครจะให้นอนในห้องด้วยหล่ะ” ใช่ ใครจะให้ไอ้หน้าหื่นอย่างนายเข้าไปนอนอยู่ด้วย (ฉายาใหม่ของพระเอก ไอ้หน้าหื่น โธ่ น่าสงสาร)>>>>>>สงสารมากนักก็ไปอยู่ด้วยกันเลยซิ มาเล่นเป็นพระเอกแทนเลยป่ะ ชิส์ = =*
“เฮ้ย และจะให้ผมนอนตรงไหน” ไอ้เสาไฟฟ้าหันมาหาผมทำให้หน้าผมที่ก้มไปดูไอ้เสาไฟฟ้าปะทะกัน มันทำให้ผมรู้สึกเหมือนกับได้ขึ้นสวรรค์ ผ่านชั้นฟ้า โออ้ลั้ลล้า จะบ้าไง เจ็บชิกหาย มึนเลยเรา @_@
“อู๊ย เจ็บนะเนี่ย นายจะรอบฆ่าผมรึไง” ไอ้เสาไฟฟ้าร้องโอดครวญเรื่องหน้ามันกับหน้าผมเล่นลาวกระทบไม้กัน ไอ้บ้า หน้านายมันฟุตบาตหน้าผมมันหน้าคน ใครควรโวยวายมากกว่ากันเนี่ย
“นายนั่นแหล่ะหันมาไม่บอก”
“แล้วนายจะให้ผมนอนไหน”
“นอนตรงโซฟานั่นไง”
“ไม่เอามันหนาว”
“แล้วไม่ใส่เสื้อหล่ะ”
“ก็ไม่อยากใส่อ่ะ เค้าเข้าไปนอนด้วยนะ”
“ไม่ได้” ผมลุกขึ้นยืนพูดจาเสียงเด็ดขาด ไม่ว่ายังไงผมก็จะไม่ยอมให้ไอ้หื่นนี่มานอนร่วมเตียงกับผมแน่นอน ไม่รู้ว่ามันมีเชื้อโรคอะไรมั่ง เดี๋ยวเอามาทิ้งไว้ในห้องผม
“ได้ดิ”ไอ้เสาไฟฟ้าลุกขึ้นชี้หน้าผม แต่เอ๊ย มือมันสองมือก็ยืนกอดอกกันความหนาวอยู่ แล้วไอ้ที่ชี้หน้าผมอยู่เนี่ยมันคืออะไรหว่า เฮย เฮ่ย เฮ้ย เฮ๊ย เฮ๋ย ย๊ากกกกกกกกก หรือว่ามันคือ
“ไอ้หื่น ไอ้เสาไฟฟ้า ไอ้ทะลึ่ง”ผมเอามือปิดลูกกะตาตัวเองกลัวภาพไอ้กระบอกไฟฉายนั่นมันจะทำให้ผมจำ ไอ้ลามกเอ๊ย อี๋ แหวะ (ปิดตาหรือถ่างตากันแน่) O_O -- _ --
“เฮ้ย! เห็นจนได้ งั้นไม่เป็นไร ไปนอนกันเหอะ” ไอ้เสาไฟฟ้าวิ่งเข้ามาดึงผมเข้าห้องด้วยแรงควายเหล็ก ปิดไฟและผลักผมลงเตียงแล้วมันก็กระโดดขึ้นมาบนเตียง มันเอาหน้ามันมาซุกไซร้ที่ ที่ ที่หมอน ข้างหมอนผม ถึงเวลานี้แล้วผมก็คงจะทำได้อย่างเดียวนี่แหล่ะ ผมหยิบหมอนข้างสองอันบนเตียงมาวางขั้นกลาง ไอ้หมอนี่ก็ไม่อาบน้ำตัวเน่าหมดแล้วมั้ง ไม่รู้เวลาผ่านไปนานขนาดไหน แต่มันก็ทำให้ผมข่มตาหลับลงได้
ผมรู้สึกตัวขึ้นมาภาพตรงหน้าแทบทำให้ผมร้องไห้ไอ้เสาไฟฟ้าทำกับผมแบบนี้ได้ไง
“คร๊อกๆๆ ฟี้” ไอ้บ้า นี่แกกรนเสียงดังแบบนี้ได้ไงห่ะ โอ๊ยแล้วไอ้ขาเนี่ยแทบจะเอาขึ้นมาเกยหน้าผากให้ผมแล้วนะเนี่ย ผมลุกขึ้นนั่งผลักขามันออกแล้วตบหน้าไอ้หื่นพยายามจะให้มันตื่นหรือหยุดกรนแต่ก็เป็นเหมือนเดิมมันไม่ตื่น แต่เสียงกรนกับมากขึ้นอยากจะบ้าตาย ผมรู้สึกหมั่นไส้เลยว่าจะถีบมันให้ร่วงเตียง แล้วตอนเช้าค่อยบอกว่ามันดิ้นมากจนดิ้นร่วงเตียง ก๊ากๆๆ แค่นี้ผมก็ได้แก้แค้นคืนแล้ว ผมกำลังจะเงื้อบาทาผมถีบไอ้เสาไฟฟ้า
“พ่อครับ เต้คิดถึงพ่อจังครับ”ไอ้เสาไฟฟ้าละเมอถึงพ่อตัวเองแล้วเอาแขนมากอดผม ผมสังเกตเห็นหยดน้ำใสที่ไหลรินออกมาถึงมันจะเป็นเพียงแค่น้อยนิดแต่ผมกับรู้สึกถึงความสัมพันธ์ที่ยิ่งใหญ่ของพ่อและลูก พ่อผมทิ้งผมไปตั้งแต่เด็ก ผมก็เคยแอบร้องไห้บ่อยๆนะ ที่เพื่อนๆที่โรงเรียนเค้ามีพ่อแม่อยู่พร้อมหน้า แต่ผมกับมีแม่อยู่คนเดียว แม้แต่วันพ่อผมก็ยังต้องกราบแม่ ไร้ซึ่งพ่อ ไม่รู้ว่าผมทำผิดอะไรเค้าถึงได้ทิ้งผมและแม่ไป หรั่งคงจะเป็นเหมือนกันถูกผู้เป็นพ่อทิ้ง หยดน้ำตาทำแขนเสื้อของผมชื้นถึงจะไม่มีเสียงสะอื้นแต่หยดน้ำตานั่นก็ยังไหลรินไม่ยอมหยุด หรั่งกอดผมแน่นขึ้นผมรู้สึกอบอุ่น ผมไม่รู้ว่าความอบอุ่นนี้มันเหมือนอ้อมกอดของพ่อรึเปล่า แต่ผมรู้สึกถึงความต้องการไออุ่นนี่มาตลอดผมหันไปกอดหรั่งไว้น้ำตาผมหลั่งไหลในเวลานี้เหมือนเราทั้งสองคนเป็นตัวแทนของพ่อของกันและกัน เหมือนเราเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไปให้กันได้ ผมและหรั่งนอนร้องไห้อยู่บนกรอบสี่เหลี่ยมที่เรียกว่าเตียงอย่างเงียบๆ จนเราทั้งคู่เผลอหลับไป

“หนูๆตื่นได้แล้วจร๊า ไปเรียนเร็ว”
“ครับ” ผมตะโกนบอกแม่ไปเหมือนเคยตื่นมาด้วยความงัวเงียเปิดประตูจะเข้าห้องน้ำ แต่แล้ว
“เฮ้ย อะไรเนี่ย” ผมตะโกนอย่างดังเมื่อประตูที่ผมเปิดมันไม่ใช่ประตูห้องน้ำแต่มันเป็นประตูตู้เสื้อผ้า ใครมาแอบปลี่ยนโครงสร้างบ้านผมตอนกลางคืนเนี่ย
“อะไรๆ เกิดอะไรขึ้น” ไอ้หน้าแต๋วลุกขึ้นมาจากเตียงหลังจากได้ยินเสียงผม เฮ้ย และไอ้หน้าแต๋วนี่มันมาอยู่ในห้องผมได้ไงเนี่ย หรือมันแอบยัดเงินให้แม่บ้านแล้วจะย่องมาข่มขืนผม ไม่นร๊า ความบริสุทธิ์ของผม เอาคืนมา (สงสัยต้องไปเช็คสมองซักหน่อย)
“นายมาอยู่ในห้องผมได้ไง”
“จะบ้าไง แหกตาดูดีๆดิว่านี่ห้องใคร” ผมขยี้ตาตัวเองแล้วมองรอบห้องใหม่ความจำเริ่มกลับมา เวรกรรมเรามานอนบ้านไอ้หน้าแต๋วนี่นา แหะๆ ผมไม่ผิดนะ เพราะผมหล่อ (ตัวละครในเรื่องนี้มันหลงตัวเองกันทั้งหมดเลยรึเปล่าเนี่ย) >>>>> หรือจะบอกว่าคนพิมพ์ไม่หล่อ (ก็พอดูได้นะ) ชิส์ #_#
“เออ ลืมเลย แล้วเมื่อคืนนายทำอะไรผมรึเปล่าเนี่ย”
“จะบ้าไง ขี้เกียจคุยกับนายแล้วไปอาบน้ำดีกว่า”
ไอ้หน้าแต๋วเดินไปหยิบผ้าขนหนูแล้วเดินออกไปเข้าห้องน้ำนอกห้อง และแน่นอนหมอนั่นเอาเสื้อผ้านักเรียนเข้าไปเปลี่ยนด้วย ไม่รู้ว่าจะอายอะไรนักหนา (ก็เค้าไม่น่าด้านเหมือนนายนี่) >>>>>_ _*
ผมเดินออกมาหลังบ้านเพื่อไปหยิบเสื้อผ้าของผมที่ซักเมื่อคืน แต่รู้สึกงงว่าจะทำยังไงต่อเลยเดินออกมาหาแม่ของไอ้หน้าแต๋ว
“เอ่อ คุณน้าครับ ซักเสร็จแล้วทำยังไงต่อหรอครับ” แม่ของไอ้หน้าแต๋วนั่นมองผมงงๆแปปนึงผมเลยพาไปดูเสื้อผ้าผมที่ลอยอยู่บนน้ำดำๆในเครื่องซักผ้า
“ว๊าย แล้วเมื่อคืนนี้หนูไม่ได้ซักน้ำเปล่า ปั่นแห้งแล้วตากหรอ” ผมรู้สึกงงกับเรื่องที่แม่ของรันพูด เรียกแบบนี้แล้วมันดูเพราะกว่าอ่ะ
“ผมซักผ้าไม่เป็นน่ะครับ”
“อุ๊ยตาย เวรกรรม เอาแบบนี้และกันวันนี้หนูใส่เสื้อผ้าของรันไปก่อนแล้วกันนะ เอ๊ะ แต่ว่าหนูจะใส่ได้รึเปล่าเนี่ย” ผมแทบไม่ต้องคิดสมการอะไรให้มากมายเพราะไซส์ผมกับไอ้หน้าแต๋วมันห่างกันลิบลับยิ่งความสูงนี่ยิ่งห่างกันแบบสุดๆ
“อ่ะ รู้แล้ว” แม่ของรันเดินไปในห้องอะไรซักอย่างแล้วหยิบเสื้อนักเรียนที่อยู่ในกล่องมาให้ผมตัวนึง เสื้อตัวนั้นใซส์ใหญ่ประมาณผม ไม่ซิใส่ไซส์เดียวกับผมซ่ะด้วยซ้ำ
“พอดีน้าซื้อเสื้อที่นั่นแล้วเอาเสื้อรันไปปักแต่เค้าปักไซส์ผิดมาให้น่ะ พอดีน้าเขียนเบอร์ผิดไป” ไม่รู้ว่าปักร้านเดียวกันรึเปล่าเพราะผมก็ไปปักแล้วได้เสื้อเด็กประถมมาตัวนึง ร้านปักเสื้อผ้านี่มันมั่วเหมือนกันทุกร้านเลยรึไงนะ (ระวังร้านเค้าจะเอาระเบิดไปปาบ้านนายหล่ะ) >>>>> ไม่นร๊า ผมล้อเล่น ผมขอโทษ ผมไม่รู้เรื่องผมเมา &_&
ผมพยักหน้าเข้าใจ ดีนะที่เสื้อตัวนั้นรีดแล้ว ไม่งั้นผมอาจจะได้รีดเองแล้วทำการเผาเสื้อแน่ๆ แม่ของรันเดินไปข้างบ้านแล้วไปยืมกางเกงของลูกบ้านนั้นให้ โอ้ แม่พระจริงๆ ทำไมไอ้หน้าแต๋วไม่ได้นิสัยของแม่ไปเลยซักนิดนะ ผมกล่าวขอบคุณแม่รันแล้วเดินกลับเข้าห้องหมอนั่นแต่งตัวเสร็จแล้ว กำลังนั่งเอาโคลนพอกหน้าแล้วตากแดดอยู่ แหะๆ มันนั่งทาครีมอ่ะครับ
“นายไม่ได้ตากเสื้อผ้าผม”
“เออ ใช่ ลืมเลย งั้นนายก็ใส่เปียกๆไปซิ” ขอขอบคุณมากเลยนะครับ สีหน้าและคำพูดของนายนี่มันคนรู้สึกผิดจริงๆ
“แม่นายหาเสื้อผ้าให้แล้วหล่ะ”
“งั้นนายก็รีบไปอาบน้ำแล้วใส่เสื้อผ้าได้แล้ว เดี๋ยวสาย” ผมก็เลยต้องรีบไปอาบน้ำแล้วกระโดดใส่เสื้อผ้า แม่ของรันพาพวกเรามาส่งที่ร้านทำรถเพราะผมอาสาที่จะพาหมอนั่นไปโรงเรียนเอง
“ขอบคุณมากนะครับ”
“สวัสดีครับแม่”แม่ของรันพยักหน้าแล้วขับรถออกไปเพื่อไปทำงาน  ผมเดินไปหารถคันโปรดของผมด้วยความคิดถึงไม่รู้ว่าเป็นอะไรเมื่อวานมันถึงงอแงกับพ่อของมัน
“รถเป็นอะไรหรอครับ”
“อ๋อ แบตหมดหน่ะครับ มันเป็นแบตแบบแห้งหน่ะครับ แต่ชาร์ตกันได้”
“แล้วกี่พันครับ” ผมหยิบเอากระเป๋าตังค์เอาตังค์ออกมานับประมาณสามพัน คงประมาณนี้แหล่ะมั้ง
“ห้าสิบบาทครับ” เฮ้ย นี่มันอะไรเนี่ย เค้าพูดผิดรึเปล่า
“เท่าไหร่นะครับ”
“ห้าสิบบาทครับ” *O*
กรรม นี่ผมไม่ได้หูตึงนี่นา มันจะถูกอะไรขนาดนี้ผมเข้าศูนย์ทีไรไม่ต่ำกว่าสามพันทุกที นี่ต้องเรียกว่าถูกมหาเทพเลยนะเนี่ย ผมเก็บเงินเข้ากระเป๋าแล้วยื่นแบงค์ร้อยให้ช่างไป
“ไม่ต้องถอนนะครับ”
“เอ่อ ผมตั้งศูนย์ให้ใหม่แล้วนะครับ เห็นลองขึ้นขี่ดูแล้วมานถ่วงๆไปทางซ้าย” โอ้โห นี่มันขั้นเทพเลยนะเนี่ยช่างคนนี้แค่ลองขี่ไม่ต้องขับก็รู้แล้วว่ารถผมศูนย์ไม่ดี ไม่น่าหล่ะ เวลาขับตรงๆมันจะคอยไปซ้ายอยู่เรื่อย ผมกล่าวขอบคุณช่างแล้ว ขับรถออกมาจากในห้องช่าง วุ้ย รถดูขับแล่นดีขึ้นตั้งเยอะไม่มีอาการเอียงซ้ายเลยซักนิด โอ้พระเจ้า แบบนี้ต้องมาบ่อยๆซ่ะแล้ว ^ ^ เอ๊ะแต่ว่า ผมรู้สึกเหมือนว่าลืมอะไรนะ




“ไอ้บ้า” ผมตะโกนไล่หลังไอ้บ้าหน้าหื่นที่ขับรถไปโดยที่ผมยังไม่ได้ขึ้น ไม่รู้จะซิ่งไปลงนรกที่ไหน พ่ออยากจะเอาปืนยิงกบาลมันนัก แง่งๆ (โหด เหี้ยม ทารุณ) >>>>> งั้นยิงไอ้วงเล็บนี่ก่อนเลย _ _* >>>>> (ผมขอโทษก๊าฟฟฟฟฟ) T_T
“เฮ้ย ลืมนายไปเลย ขอโทษนะ” ไอ้หมอนี่ขับกลับมาแล้วอยากจะฆ่ามันนักแต่ตอนนี้ไม่มีเวลาแล้วผมต้องรีบไปเรียนถือว่าเรื่องนี้ไปปิดบัญีทีเดียวตอนดินกลบหน้ามันแล้วกัน เอิ๊กๆๆๆ แล้วเช่นเคยไอ้เสาไฟฟ้าก็บิดจนวิคที่ผมใส่แทบหลุด เอ๊ย ผมข้างหน้าของผมปลิวไปทั้งแถบ ถ้าผมหัวเถิกนะผมจะเอาแหนบดึงผมมันทีละเส้นจนหมดหัวเลยคอยดู หึหึ ^0^ โหะๆ
ผมลงจากรถตรงประตูหลังปล่อยให้ไอ้เสาไฟฟ้าเอารถไปเก็บคนเดียวแล้วผมก็ไม่คิดที่จะรอเดินพร้อมมันด้วย พอคิดๆดูแล้วไอ้เสาไฟฟ้าก็เหมือนคนขับรถของผมเลยนะเนี่ย
“เฮ้ย รอด้วย” ไอ้เสาไฟฟ้าตะโกนไล่หลังผมมา หมอนั่นวิ่งมาหอบอยู่ข้างๆผม แล้วมันจะวิ่งมาทำไม
“แล้วนายจะวิ่งตามมาทำไม”
“ก็เราเรียนห้องเดียวกันนี่”
“แต่นี่ยังไม่ได้เข้าแถวเลย นายคุมแถว ส่วนผมก็เข้าแถวยังไงก็ไม่ได้ไปด้วยกันอยู่แล้ว” ผมเดินหนีไอ้เสาไฟฟ้าแยกมาอีกทางไอ้เสาไฟฟ้าก็แยกจากผมไปอีกทางเช่นกัน
สงสัยจะไปหาเพื่อน ดี ผมจะได้หายรำคาญซักที (แล้วอย่าบ่นคิดถึงหล่ะ)
ผมเดินมาจนถึงข้างห้องสหกรณ์ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นเห็นเด็กนักเรียนมุงเต็มไปหมดผมเลยขอเป็นคนไทย๐มุง๐ กับเค้าด้วย
“โอ้โห สวยมากเลยเนาะ”
“ใช่ๆ สมแล้วที่เป็นควีน”
“ยิ้มหวานกว่าผู้หญิงอีก”
“สวยกว่าแฟนฉันอีกว่ะ ผู้หญิงยังอายเลยนะนั่น”
“เออว่ะ”
ผมพยายามมองหาคนที่อยู่กลางวงล้อมแต่ไม่รู้ว่าเด็กที่นี่มันเกิดมายังไงถึงได้สูงกันขนาดนี้ นี่มันสูงเกินกว่ามาตรฐานแล้วนะเนี่ย (นายนั่นแหล่ะที่เตี้ยกว่ามาตรฐาน) >>>>> โอ๊ย ว่าอะไรก็ว่าเหอะแต่อย่ามาว่าเตี้ยนะเว้ย พ่อแค้น ย๊าก กระโดดถีบสองบาทาเลย = =*
ผมเลยหมดความอยากดูเดินออกมาแล้วนั่งอยู่แถวนั้นแทน เพราะอีกสิบนาทีก็เข้าแถวแล้ว
“เอ่อ ขอทางให้ควีนหน่อยนะค่ะ”
“หลบหน่อยค่ะ ควีนจะไปเข้าแถวแล้ว” หลังจากเสียงหวานๆนั่นรอดผ่านกลุ่มใหญ่ที่ทำตัวเป็นไทยมุงก็แยกกันเปิดช่องทางออกเป็นทางยาว ถ้าปูด้วยพรมแดงนี่ก็จะคือมาก ไม่นานก็มีคนเดินออกมาจากทางที่เด็กนักเรียนชาวไทยมุงปูให้
ว้าว *O*
ภาพที่เห็นตรงหน้าของผมคือ ผู้ชายคนนึงที่มีใบหน้าสวยยิ่งกว่าผู้หญิงคนไหนที่ผมเคยเห็น รวมถึงผมด้วย (แอบชมว่าตัวเองสวยนิดๆ)>>>>เออ น่ารักมากใบหน้าที่ระเรื่อนไปด้วยรอยยิ้มที่แสนหวานเหมือนกับโลกทั้งใบนี้ถูกแต่งแต้มให้เป็นสีชมพู ดวงตากลมโต ปากบางสีชมพู เอวขอดรับกับเสื้อพอดีตัว ถ้าไม่ใส่กางเกงก็คงดูไม่ออกว่าเป็นผู้ชาย เค้าคนนั้นกำลังจะเดินผ่านหน้าผม ผมแอบชำเลืองไปเห็นกอริลล่าสองตัวที่เดินคุมเหมือนเป็นบอดี้การ์ดตัวใหญ่อย่างกับควายป่า ดำก็ดำ แถมยังแต่งหน้าทาปากซ่ะยิ่งกว่าผู้หญิงอีก โหย เห็นแล้วต้องเอาน้ำล้างตา ขอย้ำต้องเอาน้ำล้างตาอย่างด่วนจี๋ไปรษณีย์จ๋า แล้วต้องเป็นน้ำมนต์เท่านั้นนะถึงจะแก้คำสาปนี้ได้  พอๆ กลับมาโฟกัสที่หน้าของเค้าคนนั้นต่อ ด้วยอาการเคลิ้มของผมเลยเงยหน้าขึ้นไปมองเต็มๆ ผมเลยยิ้มให้เค้าเล็กน้อย แต่ว่า #_# ไอ้คนที่ผมบอกว่าน่าสวยเมื่อกี้มันเบะปากใส่ผม อ๊ากกกกกกกก ไอ้บ้านี่มนเป็นใคร มันกล้าดียังไงมาเบะปากใส่ผม เดี๋ยวพ่อก็เอาเหล็กแป๊ปตีให้ปากแบะทั้งชีวิตซ่ะเลยนี่ แค้นๆๆๆๆ (แค้นที่เค้าสวยกว่าหรือที่ทำปากแบะใส่) >>>>> ที่ทำปากแบะโว๊ย _ _*
ผมก็เลยต้องนั่งหน้าเครียดไอ้บ้านิ อย่าให้เจออีกครั้งนะพ่อจะเอาไม้เบสบอลฟาดให้สไตรค์เลย แค้นๆๆ นี่ผมจะเป็นศัตรูกับเค้าหมดทั้งโรงเรียนแล้วมั้งเนี่ย
“ออดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”
เสียงออดเข้าแถวดังยาวๆมาให้ผมได้ยิน(ยาวจริงๆ)ผมเลยต้องลุกขึ้นหลังจากที่นั่งหน้าเครียดเป็นคนอารมณ์บูดอยู่ ก็เลยต้องเดินเข้าแถวเพื่อไปยืนให้ไอ้ผอออจอมบ้าน้ำลายนั่นพูดจนมันหนำใจหรือว่าเด็กนักเรียนนั้นเกรียมไปเป็นแถบถึงจะยอมเลิก สงสัยที่บ้านจะไม่มีไมค์ใครก็ได้ช่วยส่งไมค์ไปให้มันหน่อย
“วันนี้อาจารย์ภูมิใจมากที่ควีนของโรงเรียนเราได้กลับมาจากการแข่งขันภาษาอังกฤษที่ประเทศสหรัฐอเมริกา แล้วได้รางวัลรองชนะเลิศอันดับหนึ่งมา ขอให้นักเรียนทุกคนปรบมือให้กับ นายอรรยาพล เทพหัสบริกันตานนท์ด้วยค่ะ เอ๊ย ครับ”  (แอบแต๋วอีกผอออโรงเรียนนนี้) หลังจากที่ไอ้ผอออจอมบ้าน้ำลายกล่าวจบเด็กนักเรียนก็พากันปรบมือเปาะๆ เสียงดังสนั่นแล้วไอ้คนที่เชิดใส่ผมมันก็ขึ้นไปบนแท่นบูชายัญแล้วโดนผมจับแยกส่วน เอ๊ย ขึ้นแท่นนางงามแล้วรับมงกุฎ แหง่ะ ไม่ใช่ ขึ้นเวทีแล้วกล่าวตัดริบบิ้น วุ้ย ช่างมันเหอะเอาเป็นว่ามันขึ้นไปอยู่หน้าเสาธงแล้วทำการเป็นทายาทของไอ้ผอออบ้านำลายต่อ ไม่อยากจะเชื่อว่ามันจะพูดมากแบบนี้ไม่รู้ว่ามันแอบไปทำทายาทอสูรด้วยกันมาตอนไหน โอมเพี้ยง ขอให้มันได้รับ ทายาทหัวล้านจากผอออด้วยเถอะ สาธุ!
“ตอนที่หนุ่ยได้ไปทำการแข่งขันนะครับ หนุ่ยรู้สึกตื่นเต้นมาก แต่หนุ่ยก็คิดนะว่าจะต้องได้รางวัลกลับมาเพื่อเป็นชื่อเสียงให้กับโรงเรียนเราให้ได้ หนุ่ยก็เลยต้องท่องหนังสือตั้งแต่สองทุ่มโดยที่ไม่หลับไม่นอน...บลาห์ ...บลาห์” ไอ้หน้าตุ๊ดนั่นพล่ามต่อไปเรื่อยถึงคุณงามความดีที่ตัวเองสร้างมา นี่ถ้าระลึกชาติได้มันคงขุดมาพุดด้วยมั้ง (เรื่องนี้เห็นด้วย) >>>>ค่อยคบกันได้หน่อย ^ ^
เวลาผ่านไปสิบห้านาทีแล้วไอ้หมอนั่นก็ยังปิดทองหน้าพระไม่เสร็จแต่ความแตกต่างก็คือ เมื่อมันเป็นผอออพูดปฏิกิริยาของนักเรียที่แอบพูดกันในแถว
“พูดอะไรนักหนาฮะ ไอ้ตุ๊ดหัวล้าน” เห็นด้วย ^0^
“กลับไปนอนกกผู้ชายไป” ไปๆ ^ ^
“โว๊ย น้ำลายออกมามากจนหญ้าหน้าเสาธงหนากวาผมมันอีก” แน่นอน - -
“เออว่ะ พระอาทิตย์ดวงเดียวก็ร้อนแล้ว เจอหัวไอ้นี่เข้าไปร้อนกว่าดวงอาทิตย์อีก” เห็นด้วยอีกแล้ว ^O^ - - ^ ^
ฯลฯ
เมื่อมันเป็นไอ้หน้าสวยพูดปฏิกิริยาของนักเรียที่แอบพูดกันในแถว
“อยากให้พูดมากๆนานมากกว่านี้จัง ไม่อยากไปไหนเลย” ไอ้บ้า แดดก็ยังร้อนเท่าเดิมนะโว๊ย _ _*
“กลับไปนอนกกกับผมได้รึเปล่าเนี่ย” ไปๆ แล้วอาจจะได้เห็นธาตุแท้ของมัน = =*
“โอ้โห กลิ่นปากหอมมาก อิจฉาพวกที่เข้าแถวหน้าเสาธงใกล้ๆจัง” ไอ้เราก็นึกว่ากลิ่นน้ำเน่า ^ ^*
“เออว่ะ อิจฉา อยากเป็นแฟนเธอจัง”จะบ้าตาย มันเป็นอะไรกันไปหมดเนี่ย T_T
ฯลฯ
เอาเป็นว่านี่คือความแตกต่างมากมายของการแอบนินทาของเด็กนักเรียนโรงเรียนนี้
ไม่อยากจะเชื่อว่าแค่หน้าตาสวย เรียนเก่ง ดูเป็นผู้นำ ใครๆก็นับถือ แค่เนี้ยไอ้พวกนี้ก็หลงจนโงหัวไม่ขึ้นและ (ที่พูดมาน่ะก็สมควรหลงป่าวหล่ะ) ไอ้หน้าหวานนั่นพูดจบแล้วไอ้ผอออก็รีบคว้าไมค์ต่อและประกาศสลากกินแบ่งรัฐบาลทันที
“เลขที่ออก หนึ่ง สี่ เจ็ด” แว๊กไม่ใช่ นี่มันโรงเรียนนะเว้ยไม่ใช่กองสลาก ถ้าอยากฟังก็ไปเปิดตามตู้เย็นฟังเอาเองแล้วกัน (ตู้เย็นมันเปิดได้ไง) >>>>> ในตู้เย็นมีวิทยุอยู่ (อ๋อ ไอ้บ้า เอาไปใส่ทำไม)
“วันนี้เราจะให้เด็กนักเรียนทุกคนได้เห็นหน้าตาของคิงและควีนที่ส่งชื่อเข้าประกวดปีนี้ขอเชิญตัวแทนผู้เข้าประกวดเจ้าหญิงเจ้าชายเพชรในตมของแต่ละมอขึ้นมาหน้าเสาธงได้เลยครับ” แว๊ก แย๊ก อะไรเนี่ยทำไมต้องขึ้นไปตอนนี้ด้วยนะ ไอ้เจ้าหญิงเจ้าชายในโคลนตมเนี่ย (เพชรในตม)  >>>> เออ นั่นแหล่ะ
โอ๊ย ไม่ได้ตื่นเต้นนะ แต่มันไม่อยากขึ้นไปโชว์ตัวอยู่บนนั้นอ่ะ ไม่อยากเป็นตัวตลก โอ้วโน้ว นี่ผมคิดผิดรึเปลาเนี่ยที่เข้าประกวด
“ไป คู่เราก็ไปได้แล้ว” ไอ้เสาไฟฟ้าเดินมาจูงมือผมเพื่อที่จะพาขึ้นไปบนเวทีประลองยุทธโดยมีข้อแม้ให้ใช้หน้าตาและสติปัญญาเป็นอาวุธ ซวยแล้วซิ แล้วผมจะทำยังไงต่อไป แล้วผมจะทำยังไงต่อไป แกล้งเป็นลมดีรึเปล่านะ หรือจะบอกเค้าว่าปวดผมเส้นที่แตกปลาย หรือจะเป็นเล็บขบที่ไส้ติ้ง โอ๊ย ใครก็ได้ช่วยผมที
“ไม่ต้องเกร็งนะ อยู่ข้างๆผมไว้”


UcHiHa ChiNNoEKunG

[Bankky ^_^]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มีอีกไหมอ่ะ.........อยากอ่านต่อ........

[55!~6~เจ็บ]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

  เอาอีกนะ
 

[NACK_06]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ต่ออีกนร้าคับ

อยากอ่านต่อ

[55!~6~เจ็บ]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

 ต่อให้หน่อยน้ะ

[nuengza]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ต่ออีกนะคับ

[teen18a]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาต่อเลย เธอว์

ไม่นึกว่ามีหนุกๆด้วย ปกติเห็นแต่ เรื่องหื่นๆ

มาๆๆ

[Zhe'Tosz]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ต่อเร็วๆ น๊าๆ

[♂•••♫•UcHiHa◘ChiNNoEKunG•♫•••♂]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

นิยามที่ 5 การประกวดเจ้าชายและเจ้าหญิงเพชรในตม และไอ้หน้าตุ๊ด!

“ไม่ต้องเกร็งนะ อยู่ข้างๆผมไว้” เสียงของหรั่งดังผ่านโสตประสาทของผม เสียงนั้นมีอำนาจที่ประหลาดมันทั้งนุ่มทั้งดูอ่อนโยนในขณะเดียวกันมันก็ดูเข้มแข็ง หัวใจผมเต้นรัวไม่เป็นจังหวะเหมือนกับตอนที่ผมเจอของที่ถูกใจ เอ๊ะ แต่ว่า ไอ้หมอนี่มันไอ้เสาไฟฟ้านี่หว่า มันจะมาเล่นมุขฟายๆอะไรอีกรึเปล่าเนี่ย หนอยมาทำให้เราเคลิ้ม ชิส์ จ้างให้ก็ไม่เคลิ้มหรอกเว้ย (จริงเด้)>>>>>เออ จริง _ _* ตอนนี้ผมถูกหมอนั่นลากขึ้นไปบนเขียงพร้อมที่จะเป็นหมูให้หั่นเต็มที แว๊กกกก ทำไมวันนี้เด็กในโรงเรียนมันดูเยอะผิดปกติว่ะ
“นี่คือโฉมหน้าของผู้เข้าประกวดควีนและคิง เจ้าชายแล้วเจ้าหญิงเพชรในตม เราจะให้เค้าแนะนำตัวเลยนะครับ เพื่อเป็นตัวอย่างขอให้ควีนปีที่แล้วได้แนะนำตัวก่อน” พอไอ้ผอออบ้าน้ำลายพูดเกี่ยวกับเจ้าหยิงเจ้าชายในโคลนตมจบ ไอ้หน้าตุ๊ดนั่นก็เดินเยี้ยงย่างอย่างกับนางสาวไทยเดินไปตรงที่ผอออกล่าวพร้อมกับย่อไหว้อย่างกับนางงาม เชอะตลกเป็นบ้า เอ๊ะแต่ว่า เดี๋ยวๆๆๆๆนร๊า อย่าบอกนะว่า ว่า ว่า ผมก็ต้องทำตามแบบไอ้หน้าตุ๊ดนี่ด้วย โอ้ว มาย ก๊อด ไม่นะผมไม่อยากทำ
“สวัสดีค่ะ ดิฉันนางสาวตรีมงกุฎ ณ ประเสริฐพรพิมลอรรถวชิรฐานนท์ เป็นตัวแทนของชั้นมอหกทับสอง อย่าลืมเลือกดิฉันด้วยนะค่ะ พิมพ์ คิวเอ็มหกสอง ส่งมาที่ สามสามสามสี่สี่สี่ ขอบคุณมากค่ะ (QM62 *** 333-444) แปะๆๆๆ เสียงปรบมือดังสนั่นหน้าเสาธง ทั้งเสียงผิวปาก เสียงตะโกนแซวตะโกนเชียร์ดังแทรกกันมาจนฟังไม่ออก พอกล่าวเสร็จไอ้หน้าตุ๊ดนั่นก็เดินกลับมาที่แถวอย่างสง่าผ่าเผยส่วนผมก็กำลังจะก้าววิ่งออกมา นี่มันบ้าอะไรเนี่ยต้องพูดค่ะพูดขาด้วย แถมยังต้องคิดชื่ออะไรบ้าๆนั่นอีก ไม่รู้หล่ะผมขอหนีจากไอ้เวทีประกวดคนโรคจิตนี่ก่อน เริ่มแรกก็ก้าวขาซ้ายเนี่ยแหล่ะ จะได้เฮง
“นายจะไปไหน” ซวย ยังไม่ทันจะก้าวขาขวาอีกข้างนึง ก็มีมารหัวขน มารศาสนา มารคอหอย ไอ้พญามารและอื่นๆอีกมากมายมาดึงแขนผมซ่ะก่อน ไอ้หมอนี่จะไม่เจือกเรื่องของผมซักเรื่องจะได้รึเปล่าเนี่ย
“ลงจากเวทีบ้าๆนี่น่ะซิ”
“นายไปไม่ได้นะ เพราะมันจะทำให้ห้องเราเสียเครดิตเรื่องกิจกรรม”
“เรื่องของพวกนาย”
“ไอ้คนไม่มีความรับผิดชอบ ป๊อดน่ะซิ วันหลังถ้ารู้ว่าทำไม่ได้ก็ไม่ต้องรับปากนะ”
“ไอ้เสาไฟฟ้า”
“หรือว่าไม่จริง”
“ขอเชิญตัวแทนควีนของห้องหกทับหนึ่งเลยครับ”
“งั้นคอยดูแล้วกัน ว่าทำได้หรือไม่ได้” ไอ้เสาไฟฟ้าแกหยามกันเกินไปแล้วนะ ผมเดินตรงไปหาไอ้ผออหัวล้านแบบที่เห็นไอ้หน้าตุ๊ดหรือในพวกนางแบบเค้าเดินกันก็ไม่เห็นจะยากเลยพอถึงจุดยืนผมก็ย่องามๆอีกที เกือบจะร่วงเวทีแน่ะ ย่อเยอะไปหน่อย เป็นไงหล่ะอึ้งเลยซิไอ้เสาไฟฟ้า บอกแล้วพ่อทำได้มากกว่าที่นายคิดเยอะ ว๊ากๆๆๆก๊ากๆๆๆ อึ้งหล่ะซิ (อึ้งกับความบ้าของมัน) >>>>> แกซิบ้า - -*
ไอ้ผอออนั่นส่งไมค์มาให้ผม เฮ้ย ลืมเลย แล้วจะเอายังไงกับชื่อเนี่ย คิดซิคิด ไม่รู้หล่ะเอามันให้ยาวไว้ก่อนแล้วกัน
“สวัสดีค่ะ ดิฉันนางสาวนริศรินทร์ จรัตแสงมณีโชติพิมพ์มณีสิงสังขร ณ แคนาดา เป็นตัวแทนการประกวดควีนของห้องมอหกทับหนึ่ง ส่งแรงเชียร์แล้วแรงใจของพวกคุณมาให้ดิฉันด้วยนะค่ะ แล้วก็ช่วยโหวตให้ฉันด้วย พิมพ์ คิวเอ็มหกหนึ่ง ส่งมาที่ สามสามสามสี่สี่สี่ ขอบคุณมากค่ะ”
“ฟรืดดดดดดดด” เสียงลมพัดผ่านให้ได้ยินอย่างชัดเจน หน้าเสาธงไม่มีเสียงใดๆรอดผ่านมา นี่ผมทำอะไรลงไปเนี่ยแค่พูดแบบนั้นก็จะอายตายอยู่แล้ว นี่ยังต้องมาน้าแตกโดยที่ยังไม่ถึงหน้าหนาวด้วยการเงียบของไอ้พวกไม่มีสมองที่ไม่เข้าใจที่ผมพูดด้วยหรอเนี่ย โอ๊ย พ่ออยากบ้า (สีทันย่า ช่วยด้วย) >>>>> เอาแกไปด้วยอีกคนแล้วกัน ไอ้วงเล็บบ้า = =*
“สุดยอดไปเลย” มีเสียงตะโกนมาจากด้านหลังผม พอผมหันไปก็เห็นไอ้เสาไฟฟ้ายืนยิ้มให้ผมอยู่ นี่นาย นี่นาย นี่นายจะตะโกนทำไมว่ะ ก็อยู่ใกล้กันแค่นี้
“น่ารักที่สุดเลย” เสียงใครก็ไม่รู้ตะโกนจากหน้าเสาธง หลังจากนั้นก็มีเสียงปรบมือ เสียงแซว เสียงชม เสียงตุ๊กแก เอ๊ย ไม่ใช่ และเสียงอื่นๆอีกมากมาย ถ้าผมไม่คิดไปเองนะผมว่า มันดังกว่าของไอ้หน้าตุ๊ดนั่นอีก ผมย่อตัวไหว้สวยๆพร้อมด้วยรอยยิ้มที่ผมคิดว่าน่าจะดูดีที่สุด แล้วเดินกลับไปยืนที่เดิมเสียงปรบมือเสียงแซวยังดังไม่หยุดจนผอออต้องสั่งให้หยุดถึงจะเงียบลงได้ ผมหันไปมองไอ้หน้าตุ๊ดมันแบะปากใส่ผมอีกแถมยังมองผมด้วยสายตาอาฆาต ก๊ากๆๆๆ ไอ้การทำอะไรตุ๊ดๆเนี่ยผมไม่อยากทำหรอกเว้ย แต่ไอ้ผลพลอยได้ที่ทำให้ไอ้หน้าตุ๊ดนั่นแค้นนั่นแหล่ะที่ทำให้ผมรู้สึกว่าน่าจะเล่นสนุกต่อ ขอให้มันแค้นจนจุกอกตาย ก๊ากๆๆๆๆ ผมเลยหันมาหาศัตรูตัวฉกาจของผมอีกตัว ไอ้นี่ก็ไม่รู้เป็นบ้าอะไรยิ้มอยู่นั่นแหล่ะ เอ๊ะ แต่ว่า มันยิ้มหรือขำว่ะเนี่ย
“ยิ้มอะไร”
“ดีแล้วที่แค่ยิ้ม อยากจะขำเป็นบ้า”
“ถ้าขำนายโดนดีแน่ เห็นป่ะหล่ะบอกว่าทำได้ก็ทำได้ดิ ระดับนี้แล้วไม่มีหรอกคำว่าป๊อดอ่ะ”
“รู้แล้วๆ เก่งครับผม ถ้าไม่คุยกันมาก่อนผมคงต้องนึกว่านายเป็นตุ๊ดแน่นอนเลย” >////<
“ไอ้เสาไฟฟ้า”
“อะไรหรอครับ ไอ้หน้าแต๋ว”
“แก...แก...แก...มัน”
“เอาเหอะถือว่าครั้งนี้ยอมรับแล้วกันว่านายทำได้ แล้วก็หันไปยิ้มได้แล้วเดี๋ยวก็เสียคะแนนหรอก ยืนเตี้ยเป็นคนแคระขวางโลกอยู่นั่นแหล่ะ”
“ลงจากที่นี่เมื่อไหร่แกตายแน่” ไอ้เสาไฟฟ้าแกตายแน่ลงจากเวทีก่อเถอะ พ่อจะจับโบกปูนแล้วถ่วงบ่อฉลามแล้วใส่ไอ้เข้ไปอีกตัว พอมันโดนกัดเหลือครึ่งตัวแล้วก็เอาเกลือทาพริกไทยโรย และก็เอาหมามุ่ยยัดแผล ฮ่าๆๆๆๆๆ  (โรคจิต)
พอพวกควีนรายงานตัวครบหมดแล้วก็กลายเป็นตาของคิงมั่ง ทีนี้แหล่ะผมจะขำไอ้เสาไฟฟ้าให้ฟันหักเลย แต่จะว่าไปก็ต้องขอบคุณหมอนั่นนะที่อุตส่าห์ทำลายความเงียบจนไอ้พวกที่อึ้งนั่นปรบมือ ไม่งั้นผมก็ไม่รู้ว่าจะเอาหน้าแทรกไปไว้แผ่นดินไหน ขอบใจมันในใจและกัน ‘ขอบใจไอ้เสาไฟฟ้า’


“ตอนนี้การแนะนำตัวของควีนแต่ละห้อง ได้จบลงแล้ว ต่อไปเป็นการแนะนำตัวของคิงเนื่องจากคิงปีที่แล้วได้ทุนไปศึกษาต่อที่ต่างประเทศ จึงขอให้ตัวแทนคิงของห้องมอหกทับหนึ่งแนะนำตัวก่อน เชิญเลยครับ” ผมเดินอย่างมาดมั่นไปยังจุดยืนแนะตัวตามแบบฉบับของผู้เจนสังเวียน เพราะเคยประกวดแล้ว (ครั้งที่แล้วได้ที่สอง) ผมคว้าไมค์มาจากมือไอ้ผอออบ้าน้ำลายแล้วทำการประกาศทันที
“สบายดีรึเปล่า” ผมตะโกนใส่ไมค์ ไอ้พวกข้างหน้าผมหน้าเหรอหรา แต่
“สบายดี” กลุ่มคณะกรรมการนักเรียนส่งเสียงตะโกนตอบคำถามที่ผมพูดไป ดีมากเพื่อนให้เหมือนที่เรานัดกันไว้นะ ^ o^
“ขอเสียงหน่อย” ทีนี้ไม่ใช่แค่เสียงพวกคณะกรรมการนักเรียนแต่เป็นเสียงของพวกนักเรียนทั้งหมดที่ส่งเสียงกรี๊ดกร๊าด ยกเว้นผู้ชายที่โฮ่ฮิ้วให้ผมแทน
“สวัสดีครับ ผมนายวรวุติ สิริพินยาคม ตัวแทนเข้าประกวดคิงของห้องหกทับหนึ่ง คติประจำใจ เราเจ็บเพื่อนก็เจ็บ ถ้าเพื่อนๆน้องๆต้องการอะไรมันส์ๆแบบนี้อีกหล่ะก็ส่ง เคเอ็มหกหนึ่ง ส่งมาที่สามสามสามสี่สี่สี่ (KM61 *** 333-444) ผมรับรองได้ว่าได้มันส์กันหลุดโลกแน่นอน” พอผมพูดจบเสียงปรบมือก็ดังกึกก้อง เสียงร้องเรียกชื่อผมดังไปทั่วโรงเรียน ผมเดินกลับไปที่เดิมอย่างมาดมั่นนี่คงเป็นผลจากที่ผมเคยแพ้ไอ้คิงคนก่อน มันได้แนะนำตัวก่อนผมแล้วทำการข่มขวัญผมแบบนี้ซ่ะกระเจิง ผมเลยแพ้มันตั้งแต่เริ่มต้น ทั้งๆที่ผมหน้าหล่อกว่ามัน (ตรงไหนอ่ะ แพ้แล้วพาลอ่าเด้) >>>> พาลจะไปตีกบาลแกน่ะซิ ไอ้วงเล็บบ้านี่ ว๊อน บาทาเหลือเกิน _ _*
“นายกล้าทำได้ไงอ่ะ” ผมหันไปมองต้นเสียงที่เรียกผมเมื่อกี้ เอ๊ะ ไม่เห็นมีใคร แว๊กกก หรือว่าผีหลอกผม ไม่นร๊า ผมกลัวผี นี่กลางวันแสกมันออกมาได้ไงกัน พวกยมบาลมัวทำอะไรกันอยู่ปล่อยผีออกมาหลอกคนได้ไง แบบนี้ต้องหักเงินเดือนซ่ะแล้ว (ยมบาลคร๊าบมันพูดคนเดียวนะผมไม่เกี่ยว) >>>>> แต่แกมันคนพิมพ์แกต้องโดนคนแรกเลย #_#
“อยู่นีโว้ย” ผมก้มลงมองต่ำกว่าระดับสายตาเมื่อกี้นิดนึง ก็พบกับผีหน้าแต๋ว ยืนทำหน้าเครียด เป็นผีโดนเผาศาลเลยไม่มีที่อยู่ หน้าบูดเป็นหม้อข้าวไม่ได้ล้าง คิ้วชนกันจนแทบมัดกันได้ยืนอยู่
“นายว่าไงนะ”
“ไม่คุยด้วยแล้วโว๊ย”
“อะไรอ่ะ โทษทีเมื่อกี้ไม่ได้ฟัง นายว่าไงนะ”
“ผมถามว่า นายเป็นควายได้ไงอ่ะ”
“ไอ้บ้า นายถามว่านายกล้าทำได้ไงไม่ใช่ไง”
“นั่น ก็ได้ยินนี่นา มาทำเป็นหุหนวกอยากจะขายลอตเตอร์รี่รึไงฮะ” เว้ยยยย คนหูหนวกที่ไหนขายลอตเตอร์รี่เคยเห็นแต่คนตาบอด มามั่วนิ่มอะไรเนี่ยไอ้หน้าแต๋ว
“ถ้าผมขายลอตเตอร์รี่นายก็ต้องขอทานแหล่ะ”
“ไอ้เสาไฟฟ้า”
“มีอะไรหรอครับ ไอ้หน้าแต๋ว” ผมทำหน้ากวนทีนๆพร้อมกับยักคิ้วให้ไอ้หน้าแต๋วไปทีหมอนั่นแลบลิ้นใส่ผม แล้วหันหน้าหนี อ๊ากกกกก นายจะน่ารักเกินไปแล้วนะ ท่าทางงอนๆของไอ้หน้าแต๋วเล่นผมอึ้งกับความน่ารักของหมอนั่นจนไม่สามารถละสายตาออกมาได้ โอ๊ย พ่ออยากจะบ้า
“ถ้านายไม่เลิกมอง ผมจะคิดดอกสองเท่าเมื่อลงเวที” เสียงของไอ้หน้าแต๋วปลุกผมจากการหลงหน้าหวานๆของหมอนั่นชั่วขณะ ผมเลยหันหน้าไปมองคนที่ยืนเข้าแถว ผมไม่ได้กลัวหมอนั่นนะ แต่ผมกลัวห้ามใจตัวเองไม่ไหวต่างหาก โอ๊ย นี่ผมชอบไอ้หน้าแต๋วจริงๆหรอเนี่ย ไม่ได้ๆ นี่มันแฟนเพื่อนะเว้ย แฟนเพื่อน ท่องไว้ๆ
ผมด้านมืด   : เพื่อนส่วนเพื่อนแฟนส่วนแฟนดิว่ะ บอกไปเลยว่าชอบ
ผมด้านสว่าง   : ไม่ดีนะ แจ๊คเป็นเพื่อนของเรา นี่แฟนเพื่อน เราไม่แย่งของเพื่อน
ผมด้านมืด    : ฟันมันแล้วก็ทิ้งก็ได้นี่ แล้วเอาเงินฟาดหัวไป
ผมด้านสว่าง   : ทำอะไรต้องคิดถึงจิตใจของคนอื่นด้วยดิ แล้วอีกอย่างเค้าเป็นผู้ชายนะ เรายังไม่รู้เลยว่าเค้าเป็นรึเปล่า อย่าทำเลย
ผมด้านมืด   : ลองได้ยอมเป็นควีนแบบนี้แล้วเกย์ชัวร์
ผมด้านสว่าง   : เค้าอาจจะมีเหตุผลที่จะประกวดก็ได้
ผมด้านมืด   : โว้ย ไอ้นู่นก็ไม่ได้ไอ้นี่ก็ไม่ได้ไปบวชเลยไป
ผมด้านสว่าง   : แล้วแกหล่ะมาชวนทำเลวหาเรือรบอะไร
ผมด้านมืด   : โว้ย อยู่แบบแกได้บวชพอดี ไอ้นู่นก็ไม่ได้ไอ้นี่ก็ไม่ดี ไอ้ตุ๊ด
ผมด้านสว่าง   : นายกลับไปได้แล้วไป ไอ้เลว
ผมด้านมืด    : นายแหล่ะ
ผมด้านสว่าง   : นายแหล่ะ
ผมด้านมืด    : แกแหล่ะ
ผมด้านสว่าง   : แกแหล่ะ
ผมด้านมืด    : ไปๆๆๆๆๆๆ ไอ้ตุ๊ด
ผมด้านสว่าง   : ไปๆๆๆๆๆๆ ไอ้เลว
ผมเอง       : ไปทั้งคู่นั่นแหล่ะ
 ผมออกเสียงไล่ไอ้ความคิดด้านมืดและด้านสว่างออกจากหัว เมื่อมันทะเลาะกันนักก็ไม่ต้องเลือกมันซักทางนี่แหล่ะ เริ่มรู้สึกอารมณ์เสียไอ้หน้าแต๋วแล้วซิที่มาทำให้ผมต้องใช้สมองโดยเปล่าประโยชน์ (โทษเค้าไปทั่ว ตัวเองคิดเองแท้ๆ) >>>> รู้แล้วน่าไม่ต้องย้ำหรอก _ _*
“ใคร? ไปไหนทั้งคู่” อ้าว ไอ้หน้าแต๋วดันได้ยินที่ผมพูดไล่ไอ้สองตัวนั้นออกจากหัวอีก นี่มันหูดีหรือชอบเจือกเรื่องของชาวบ้านกันแน่เนี่ย O_O
“ปะ...เปล่า นายนี่ยุ่งจัง”
“เอ้าก็นายพูดออกมาซ่ะดัง”
“อ้าว หรอ” ผมเลยหันซ้ายหันขวามองว่ามีใครได้ยินมั่งคงมีแต่ไอ้นี่มั่งที่ได้ยินเพราะเสียงกรี๊ดกร๊าดจากพวกสาวแตกข้างล่างดังไม่ยอมหยุดที่มีผู้ชายหล่อๆอย่างพวกผมเดินไปโชว์ตัวให้ดู นี่ถ้าพวกนั้นกระโดดขึ้นเวทีได้มันคงจะลากพวกผมลงไปกินในน้ำด้วยแน่เลย แต่ถ้าเป็นไอ้หน้าแต๋วคงลากไปกินในน้ำไม่ได้เดี๋ยวมันจะเปื่อยยุ่ยละลายในน้ำแต่ไม่ละลายในมือซ่ะก่อนที่จะได้กิน ก๊ากๆๆๆ
“การแนะนำตัวของการประกวดเจ้าหญิงเจ้าชายเพชรในตมก็ได้จบลงแล้ว อย่าลืมนะครับส่งแรงใจแรงเชียร์มาให้พวกเค้าด้วย ถ้าเชียร์คิงพิมพ์เคเอ็มตามด้วยหมายเลขห้อง ถ้าเชียร์ควีนพิมพ์คิวเอ็มตามด้วยหมายเลขห้อง ส่งมาที่สามสามสามสี่สี่สี่ เงินทุกบาทที่ได้จากการส่งเอสเอ็มเอส จะถูกนำไปสมทบให้กับมูลนิธิเกย์ตาบอดทุกบาททุกสตางค์โดยไม่หักค่าใช้จ่าย แล้วขอขอบคุณผู้ใหญ่ใจดี ทรูแหมบ ดีแตก และวันทูซอลท์ เลิกแถวได้ครับ”   
นี่แหล่ะคำที่ผมรอคอยเพราะตอนนี้มันกินเวลาเรียนมาห้านาทีแล้ว มันทำให้ผมไม่ได้เรียนไปห้านาที แต่ไม่เป็นไรเพื่อส่วนรวมครั้งนี้ผมจะยอมให้ซักครั้ง
“เดี๋ยวขอให้คิงและควีนของแต่ละห้องถ่ายรูปคู่ด้วยนะครับ เริ่มต้นด้วยภารกิจที่หนึ่งภารกิจแสดงความรักทะลุผ่านกล้อง ขอให้เตรียมตัวให้ดีนะครับ แล้วตอนสุดท้ายค่อยถ่ายรูปรวม” ซวย นึกว่าจะได้เรียนแล้ว ที่ไหนได้ต้องมานั่งถ่ายรูปอีกหรอเนี่ย และไอ้กติกาการให้คะแนนห้าภารกิจนี่ก็เปลี่ยนทุกปีไม่ได้ซ้ำกันเลย การเปลี่ยนอะไรบ่อยๆมันทำให้โลกร้อนนะเข้าใจรึเปล่า (มันเกี่ยวกันหรอ นี่มั่วหรือเมาเนี่ย) >>>>> ทั้งสองอย่าง แล้วจะทำไม _ _*
“อะไรนะ นี่ผมต้องถ่ายรูปร่วมกับไอ้หมอนี่ด้วยหรอ” ไอ้หน้าแต๋วโวยวายก่อนผมที่กำลังจะอ้าปากโวยวาย ผมก็ไม่อยากจะถ่ายรูปกับมันเหมือนกันแหล่ะ ไอ้เตี้ย _ _*
“ไม่อยากถ่ายด้วยกันหรอ”
“ใช่” ผมกับไอ้หน้าแต๋วพูดออกมาแทบเป็นเสียงเดียวกัน
“ถ้าควีนไม่อยากถ่ายคนเดียวก็จะหักหนึ่งคะแนน แต่นี่สองคนเลยทั้งคิงและควีนต้องหักสองคะแนน” แว๊ก แย๊ก ย๊าก ไอ้หน้าแต๋ว แกทำให้ห้องเราโดนหักคะแนนหนึ่งภารกิจสิบคะแนนงั้นแปว่าภารกิจนี้คะแนนเต็มคือ แปดเท่านั้น ไอ้หน้าแต๋วหันหลังซิ พ่อจะแทง แทงๆๆๆๆๆๆ ด้วยมีดให้ตายคามือเลย ไอ้บ้านี่มาทำให้เสียคะแนนซ่ะได้ (ตัวเองนี่ไม่ได้ผิดเลยเนาะ) >>>> = =*
“เพราะนายแหล่ะไอ้หน้าแต๋ว ที่ทำให้โดนหักคะแนน” ผมโวยใส่ไอ้หน้าแต๋วที่ตอนนี้ทำตา มหาโหดใส่ผม
“เพราะนายแหล่ะ ที่ทำให้โดนหักคะแนน ไอ้เสาไฟฟ้า”
“นายว่าใครนะ ไอ้หน้าแต๋ว”
“ว่านายแหล่ะ นี่ถ้าผมไม่ได้เป็นควีนหล่ะก็มันเป็นเพราะความงี่เง่าของนายแหล่ะ”
“มันจะมากเกินไปแล้วนะ”
“มากอะไรของนายหน้านายมันหนามากไปแล้วหรอ”
“หยุดนะ ไอ้เตี้ย”
“ไม่หยุดไอ้หื่นกาม”
“บอกให้หยุดไง”
“ไม่หยุ..”



ผมไม่ทันที่จะพูดจบไอ้เสาไฟฟ้าก็เอาปากมันมาประกบปากกับผม ผมพยายามดันมันออกแต่มันยิ่งเอามือมากอดเอวผมให้เข้าหาตัวมันมากขึ้นตอนแรกจูบนั่นรุนแรงแต่ไม่นานมันก็อ่อนหวานขึ้น ผมรู้สึกว่าเหมือนกับว่าใจของผมจะกระเด็นออกมาเต้นข้างนอก ผมลืมตามองไอ้เสาไฟฟ้าที่จ้องหน้าผมทำไมกัน ทำไมหมอนั่นถึงมีสายตาที่อบอุ่นขนาดนี้ ผมเผลอเอามือคล้องคอหมอนั่นอย่างลืมตัวทำไมกันผมต้องดันมันออกซิ แต่นี่ผมกับเป็นคนที่ดึงหมอนั่นให้เข้ามาใกล้ผมเข้าไปอีก เพราะอะไรกันนะ >////<
“แชะๆ” เสียงนั้นดังทำให้ไอ้เสาไฟฟ้าผละออกจากการจูบผม หมอนั่นยืนหน้าแดงอยู่แต่ไม่ยอมเอามือออกจากเอวของผม และผมก็มั่นใจว่าตอนนี้หน้าผมก็คงจะแดงอย่างเห็นได้ชัด
“ผมอยากที่จะแสดงออกให้เห็นว่าการที่เราทะเลาะกันก็สามารถแสดงความรักเพื่อเป็นการบอกแทนคำขอโทษได้” ไอ้เสาไฟฟ้าเอามือโอบเอวผมให้เข้าใกล้มากขึ้น ตอนนี้หมอนั่นหน้าแดงอย่างเห็นได้ชัด ผมพอจะเริ่มเข้าใจอะไรออกบ้างแล้ว เลยต้องตามมุขหมอนั่นซ่ะหน่อย ^ ^
“เค้าเข้าใจตัวเองแล้วหล่ะว่าตัวเองรักเค้าขนาดไหน” ผมเอาหัวพิงไหล่ของไอ้เสาไฟฟ้าเพื่อเพิ่มความหวานของเราสองคน อร๊ายยยย อะไรกันเนี่ย เพิ่มความหวานของเราสองคนทำไมพอคิดถึงคำนี้แล้วรู้สึกมันน่าอายยังไงไม่รู้
“สิบคะแนน” เสียงตากล้องหรืออาจารย์ชัยรัตน์ผู้เป็นหนึ่งในการตัดสินของคณะกรรมการการตัดสินการประกวด พูดออกมา สิบคะแนน สิบคะแนน หมายถึง ติ๊กต๊อกๆๆๆ ปิ๊ง อัยหย๋าตกลงผมได้คะแนนเต็มสิบคะแนนใช่รึเปล่าเนี่ย (นายคนเดียวที่ไหนหรั่งก็ได้ด้วย) >>>>> รู้แล้วน่า ^ ^ ผมดีใจมากไปหน่อยเลยกระโดดกอดไอ้สาไฟฟ้าแบบไม่รู้ตัว ขอย้ำนะครับว่าไม่รู้ตัวจริงๆ เดี๋ยวจะคิดว่าผมหลงเสน่ห์ไอ้เสาไฟฟ้า คนอย่างผมไม่หลงเสน่ห์มันง่ายๆหรอก คนอะไรสูงปากเสีย หล่อ น่ารัก เท่ เก่ง อร๊ายยยย นี่อะไรเนี่ย ผมต้องด่ามันเหมือนตอนก่อนๆดินี่ผมเป็นอะไรของผมเนี่ย โอ๊ย พ่ออยากจะไปล้างสมองตัวเองให้รู้แล้วรู้รอด
“ไม่ได้นะครับ สองคนนี้ทะเลาะกันคะแนนเต็มต้องได้แค่แปด”
“นี่คุณไม่ได้ยินคอนเซปต์ของพวกเค้ารึไงว่าทะเลาะกันเพื่อสื่อความรักน่ะ” ช่ายยย ไม่ได้ยินที่ไอ้เสาไฟฟ้าโกหก เอ๊ย บอกไงว่าทะเลาะกันเพื่อสื่อความรักน่ะ
“แต่ว่า”
“ภารกิจนี้ผมเป็นคนให้คะแนน ผมจะให้คู่นี้เต็ม”
“แต่ว่า”
“คู่ต่อไปเชิญเลยครับ” อาจารย์ชัยรัตน์ทำเป็นไม่สนใจที่อาจารย์เหม็นเขียวพูด (โอ้โห อาจารย์เหม็นเขียว) >>>>> หรือเอาเป็นอาจารย์หัวเหม็นเขียวดี >>>> (แบบนี้แหล่ะดีแล้ว &_& อาจารย์เหม็นเขียวเห็นว่าอาจารย์ชัยรัตน์ไม่ได้สนใจอะไรตัวเอง แถมยังแอบส่งสายตาน้อยใจนิดๆแล้วเดินสะบัดหน้าหนีไปทางอื่น คู่ของแต่ละห้องเริ่มทยอยถ่ายรูปกันแล้ว ผมมองภาพตรงหน้า น่าแปลกที่บางคู่ไม่แสดงอาการเขินอายกันเลย ถ้าไม่เพราะว่าเป็นมืออาชีพก็คงเพราะว่าเป็น ฟอ แอ นอ แฟนกานแน่เยยยย อิอิ ^ ^
“ดีใจด้วยนะฟองเต้ ที่ได้คะแนนเต็มน่ะ” ไอ้หน้าตุ๊ดอยู่ดีๆก็มาจากไหนก็ไม่รู้เดินมาทักไอ้เสาไฟฟ้า ไอ้เสาไฟฟ้าก็ไม่รู้เป็นอะไรหน้าแดงๆที่แดงอยู่แล้วยิ่งแดงเข้าไปอีก
“ครับ หนุ่ยไปเมืองนอกมาเป็นยังไงบ้างครับ” แล้วนายจะอายทำไมเนี่ย ข้างหน้านายคือไอ้มารร้ายนะโว้ย
“ก็สบายดีแล้วฟองเต้หล่ะ สบายดีรึเปล่า”
“ก็สบายดีครับ” ไอ้หรั่งยังไม่เลิกทำท่าทางเขินอายพ่ออยากจะกระโดดถีบให้ขาดสิบท่อนนัก ย๊ากกกกกกกกกกกก ยืนบิดเป็นเป็ดโดนรุมโทรมเชียวนะ ไอ้บ้า (หึงอ่ะเด้) >>>> ไม่ได้หึงซักหน่อยแค่หมั่นไส้โว้ย _ _*
“แฟนฟองเต้น่ารักดีนะ”
“เปล่านะ เปล่าๆไม่ใช่ๆ นี่ไม่ใช่แฟนเต้นะหนุ่ย” ไอ้เสาไฟฟ้าพูดแก้ตัวพัลวัน แต่มันทำให้ผมรู้สึกเจ็บแปล๊บเหมือนโดนสายฟ้าผ่าลงที่ตัวผม ความรู้สึกมันนี้คืออะไรกันนะ ผมได้แต่มองสองคนนั้นคุยกันอย่างขุ่นเคือง รู้สึกเหมือนว่าตัวเองโดนทิ้ง ถึงไอ้หน้าตุ๊ดนั่นจะชมผมว่าน่ารักยังไงผมก็ไม่ดีใจหรอกเพราะผมรู้นิสัยมันดี เพราะขนาดมันคุยกับไอ้เสาไฟฟ้าอยู่มันยังแอบเอาสายตาอาฆาตกับปากแบะๆของมันหันมาใส่ผมเลย เห็นแล้วน่าเอากระทะตีให้ปากแบะกว่าเดิม โว๊ย อารมณ์เสียโว้ย
“เย็นนี้ว่างรึเปล่า พาหนุ่ยไปกินไอศกรีมร้านนั้นอีกได้มั๊ย”
“ได้ซิ ได้ เย็นนี้เต้ว่างอยู่แล้ว” ไอ้เสาไฟฟ้า นี่แกรู้จักปฏิเสธคนอื่นเหมือนที่ปฏิเสธฉันมั่งได้มั๊ย แกกลับมาทะเลาะกับฉันเหมือนเดิมดีกว่า
“โว๊ย” ผมตะโกนใส่สองคนนั้นที่ยังจ้อกันไม่หยุด หงุดหงิดโว้ย ผมเดินออกมาจากจุดที่ไอ้สองคนนั้นคุยกันโดยไม่สนที่จะถ่ายรูปรวมกับพวกนั้น ไอ้บ้า คุยกันอยู่นั่นแหล่ะ ไม่เคยคุยกันไง (ก็ไอ้คนที่ชื่อหนุ่ยเพิ่งกลับมานี่) >>>> เออ รู้แล้ว กำลังบิ้วอารมณ์โว้ย = =* ผมเดินออกมาโดยที่ไม่หันไปมองไอ้บ้าสองตัวนั่น ชิส์ ขึ้นเรียนดีกว่า T_T



“เป็นอะไรของเค้า” ผมรู้สึกงงกับไอ้หน้าแต๋วที่อยู่ดีๆก็มาตะโกนใส่หน้าของผมกับหนุ่ย มันเป็นบ้าอะไรของมันเนี่ย หรือว่า มีใครแอบเอาเห็บไปใส่หลังมัน เลยต้องรีบวิ่งไปเอาออกมากิน วันหลังบอกก็ได้ว่าชอบกินน่ะไม่ต้องไปแอบกินก็ได้
“ดูเหมือน ฟองเต้จะเป็นห่วง คนๆนั้นจังเลยนะ” เสียงของผู้ชายที่ผมแอบปลื้มอีกคนแต่แค่แอบปลื้มนะครับ ไม่ได้เรียกว่ารัก คนที่ผมรักมีคนเดียวคือพ่ว่านเท่านั้น ไม่รู้คนอะไรทั้งเก่งทั้งหน้าตาดีถามผม รอยยิ้มอะไรเนี่ย น่ารักชะมัด *^*
“ก็เพื่อนกันน่ะครับ”
“อื้ม งั้นหนุ่ยไปก่อนนะครับ”
“ครับ แล้วเจอกันใหม่นะ”
 หนุ่ยเดินออกไปแล้ว ผมก็เลยเดินออกมาโดยไม่รอที่จะต้องถ่ายรูปหมู่ โอ๊ย นี่ผมไม่ได้เรียนไปกี่ชั่วโมง กี่นาที กี่วินาทีเนี่ย ไอ้การประกวดเฮงซวย อยากจะพังงานมันนัก
ผมรีบวิงเพื่อที่จะเข้าห้องเรียน พอถึงห้องก็เห็นไอ้หน้าแต๋วนั่งอยู่ตรงโต๊ะข้างที่นั่งผมแล้ว ผมเลยยิ้มให้หมอนั่น แต่หมอนั่นกบสะบัดหน้าหนีผม เป้นอะไรของมันอีกเนี่ย
“นายเป็นอะไรของนายเนี่ย” ผมเอ่ยถามไอ้หน้าแต๋วด้วยอาการมึนงง
“เปล่า” ไอ้หน้าแต๋วตอบกลับผมเบาๆแต่ไม่มองหน้า มันมองกระดานที่อาจารย์เขียนไม่วางตา นี่หมอนี่ก็ตั้งใจเรียนเหมือนกันนี่นา ผมเลยหันไปมองกระดานแล้วตั้งใจเรียนมั่ง ไม่รู้เป็นอะไรพอไอ้หน้าแต๋วทำตัวแบบนี้ผมรู้สึกไม่สบายใจเลย อยากให้หมอนั่นหาเรื่องผม หรือด่าผมมากกว่าไม่อยากให้หมอนั่นทำแบบนี้เลย สงสัยพอเรียนจบแล้ว คงต้องพาไปกินไอติมพร้อมกับหนุ่ยซ่ะหน่อยแล้วก็หมอเนี่ยเห็นแก่กินจะตายรับรองว่าต้องยิ้มหน้าบานแล้วกระโดดขึ้นรถโดยที่ผมยังไม่สตาร์ทแน่นอน $_$


UcHiHa ChiNNoEKunG

[NACK_06]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

รีบมาต่อนร้าคับ

อยากอ่านอีก

[Zhe'Tosz]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

เราอ่านถึงตอนจบแล้ว

ร้องไห้เลยT ^ T มาต่อไวๆน๊ะ อยากอ่านอีกรอบๆ

[nuengza]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

รีบมาต่อนะคับ

รออยุ่น้าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

[MAFIA]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ติดตามนะคร๊าบบบบบ สนุกมากเลยยยย ^^