พิมพ์

[godzilla]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

Forgive me 1
by ryu
Opening……
เด็กหนุ่มก้มหน้าดูนาฬิกาข้อมือด้วยอาการที่เรียกว่าทั้งเบื่อทั้งเซ็งอย่างสุดขีด
จะอะไรเสียอีกเล่า นัดกันไว้ตั้งแต่1ชั่วโมงที่แล้ว จนป่านนี้ก็ยังไม่โผล่มา
งานที่อาจารย์สั่งก็ไม่ใช่น้อยๆ   คอยดูเฮอะมึง!!!  ถ้ามาเมื่อไรพ่อจะปล่อยหมัดซ้าย
กระทุ้งศอกขวา ลูกถีบสองเท้าให้วิ่งกลับบ้านกันแทบไม่ทัน    ไอ้เพื่อนแสบ!!!
"เฮ้ย ปัญ รอนานรึเปล่าว่ะ โทษที พอดีติดธุระนิดหน่อย"
เสียงเพื่อนดังมาจากทางข้างหลัง ความรู้สึกเหมือนกำลังเข้าถ้ำเสือ
ปล่อยให้มันนั่งรอนานไปหน่อย จะหันมากระโจนขย้ำคอเมื่อไรก็ไม่รู้
แต่…คราวนี้ไม่กลัว เพราะมีเครื่องรางดี….
"…มาแล้วรึไอ้เพื่อนเวร!!!  พวกแกคิดว่าฉันมีเวลามากพอที่จะมานั่งรอรึไงเหอะ!!!
หัดเกรงใจคนอื่นซะ…….เอ่อ   ฉันก็พึ่งมาเหมือนกันว่ะ อ้าวพี่นัต หวัดดีครับ
มาได้ไงครับเนี่ย"
เด็กหนุ่มกะว่าจะด่าให้ไฟแล็บ
แต่พอหันไปเจอเครื่องรางที่พวกเพื่อนพกติดมาด้วยก็ถึงกับลดน้ำเสียงให้ดูนุ่มนวล
เปลี่ยนจากท่ากระโจนใส่เป็น เดินนวยนาดเข้าหา
" พอดีแวะไปเที่ยวก็เลยแวะรับพี่นัตมาจากบ้าน"  วิทยา  1 ใน
3เพื่อนตัวดีส่งเสียงแจ้วๆ  เด็กหนุ่มหันไปมองตาเขียวปั้ด แล้วหันมายิ้มให้
"พี่นัต"  หรือที่เพื่อนๆใช้เป็นเครื่องรางกันเสือร้ายปัญจกร
"ท่าทางสดชื่นดีนะ  ปัญจกร"  นัตทักทายรุ่นน้อง
"…นั่งก่อนครับ   พี่นัต"  ปัญจกรผายมือมาทางที่นั่งข้างๆ
ในขณะที่นิสิตรุ่นพี่ยิ้มให้อย่างอ่อนโยน
เป็นรอยยิ้มที่ช่างน่ารักกินใจเด็กหนุ่มไปทั้ง4ห้อง จนไม่เหลือที่ว่างให้ใครอีกแล้ว 
นึกขึ้นได้ก็หันไปส่งสายตา  'ฝากไว้ก่อนเถอะมึง'    ให้หมู่เพื่อน  ทั้ง3
คนทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาวก่อนที่จะเดินเข้ามานั่ง
"เห็นเพื่อนเธอบอกว่ามีงานให้พี่ช่วยทำเหรอ เรื่องอะไรล่ะ
ถ้าช่วยได้พี่จะช่วยเต็มที่เลย"  ดูสิครับท่าน พี่แกช่างเป็นคนมีน้ำใจ
เป็นผู้ชายที่น่ารักอะไรเช่นนี้
"ครับ เรื่องเกี่ยวกับพวกกราฟฟิคน่ะครับ"    ปัญจกรส่งงานบางส่วนให้ดู
อีกฝ่ายรับไปดูรายละเอียด
"เรื่องนี้พี่ไม่ค่อยถนัดหรอก แต่พอจะรู้เป็นบางส่วน"  เก่งไม่เก่งไม่รู้หรอกครับ
พี่น่ารักแสนดีอย่างเดียวเป็นพอ
ในระหว่างที่ นัตอธิบายส่วนที่ตัวเองพอจะรู้คร่าวๆให้แก่รุ่นน้อง
สายตาของนายปัญจกรก็ไม่ได้สนใจงานกลุ่มเลยแม้แต่จะปลายตา
ถ้ามีวิชาแยกเซลล์ใบหน้าของพี่นัตอยู่ในแผนการเรียนล่ะก็  ปัญจกรคงได้
200คะแนนเต็ม100  เป็นแน่แท้
"ปัญจกร  หน้าพี่มีอะไรติดเหรอ"  รุ่นพี่หันมาเมื่อรู้ตัวว่าถูกจ้อง
ไอ้เพื่อนอีกสามคนก็หัวเราะคิกคัก
"อ้อ  ปะ เปล่าครับ ตกลง พี่จะช่วยพวกผมใช่ไหมครับ"  นัตอมยิ้ม
ก็ไอ้ที่เขานั่งอธิบายอยู่ซะยืดยาวมันยังไม่เรียกว่าช่วยแล้วจะเรียกว่าอะไรเล่า   
นิสิตรุ่นพี่พยักหน้า
"พรุ่งนี้พี่จะแนะนำเพื่อนให้รู้จัก เขาเก่งเรื่องคอมพิวเตอร์กราฟฟิค
คงจะช่วยพวกเธอได้มากกว่าพี่เยอะเลย"
รุ่นน้องทั้ง4รับคำอย่างพร้อมเพรียง
***************
"เฮ้ย ไอ้ปัญ แกชอบพี่นัตจริงๆเหรอว่ะ"
เพื่อนร่างอ้วนตัวใหญ่ที่สุดถามขึ้นในขณะที่เดินถือจานปลาหมึกย่างเข้ามาในวง
"ทำไมว่ะ  ไอ้ช้าง   แกก็เห็นพี่นัตออกจะแสนดีขนาดนั้น ข้าชอบไม่ได้รึไง"
ปัญจกรเริ่มหงุดหงิด
"เห็นโว้ย  แต่ข้าว่าเอ็งไม่เหมาะกับพี่นัตว่ะ มันมีอะไรติดๆขัดๆสักอย่าง"
เพื่อนคนเดิมแย้งขึ้นอีก
"ไม่เหมาะตรงไหนว่ะ  ถึงจะเป็นผู้ชายเหมือนกันก็เหอะ  พูดให้ดีๆนะเฟ้ย"
ปัญจกรเริ่มหน้ามุ้ย  เพื่อนอีกคนยิ้มอย่างมีเลศนัยเมื่อนึกถึงเรื่องสนุกๆขึ้นได้
"โธ่ ไอ้ช้าง  แกไม่รู้อะไร ที่ไอ้ปัญมันหันเห มาสนใจผู้ชาย  ก็เพราะตอนม.ปลาย
ผู้หญิงของมันทุกคนถูกซิวไปหมดนะสิว่ะ   ไม่สมหวัง
ไม่เคยคบใครเกินอาทิตย์ได้สักกะคน"  ผู้พูดหัวเราะ หึหึเชิงเยาะเย้ย
ที่วิทยารู้ก็เพราะว่าเป็นเพื่อนกับปัญจกรมาตั้งแต่ม.ต้น
"ไม่มีเสน่ห์ดึงดูด นี่หว่าอย่างเงี้ย" เพื่อนร่างอ้วนพูดเน้นแล้วหัวเราะก๊าก
ผู้ถูกกล่าวหาตบหลังเพื่อนดังป้าบใหญ่
พูดขึ้นมาแล้วก็นึกถึงไอ้บ้านั่น  พอเขาจบม.ปลายก็ไม่เจอมันอีก ก็ดีหรอก
แต่คิดแล้วแค้นชิบ!!  ถ้าเจอจะชกให้หน้าหงาย
"…พูดถึงพี่นัต  ฉันมองออกอย่างนึง  พี่นัตกับไอ้ปัญเหมือนกัน"
เพื่อนคนที่นั่งเงียบที่สุดได้เอ่ยปากพูดขึ้น    ปัญจกรหันขวับ
ส่วนเพื่อนอีกสองคนพยักหน้าว่าเห็นด้วยอย่างยิ่ง
ไอ้ที่ติดๆขัดๆก็คงเป็นตรงนี้นี่เอง
"เฮ้ย ไอ้โย อย่าพูดอะไรที่รู้เรื่องกันอยู่ 3คนดิ่ว่ะ"    ปัญจกรโวยวาย
"ไม่ใช่แค่พี่นัตกับไอ้ปัญแค่2คนหรอก   รวมตัวแกเข้าไปด้วย…ไอ้โย"
วิทยากับช้างชี้หน้าภิญโญพร้อมกัน  เด็กหนุ่มผู้มีผมยาวเคลียบ่าหัวเราะแหะๆ
ยอมรับอย่างช่วยไม่ได้
ส่วนปัญจกรก็เหล่ตามองทั้งสามคน เหมือนกับบอกว่า 'มีอะไรไม่บอกกันเลยนะ'
"อีกไม่นานแกก็จะเข้าใจความหมาย ไอ้เพื่อนยาก"
***************
ช่วงเช้าวันนี้พวกปัญจกรกับนัตมีเวลาว่างตรงกัน
จึงเป็นเวลานัดหมายการพบปะกันที่โต๊ะหน้าคณะ
"เพื่อนพี่รออยู่ที่ห้องคอมแล้วล่ะ ไปเถอะ" นัตเดินนำรุ่นน้อง
"พอฉันเล่าเรื่องงานของเธอให้มันฟัง อาร์ตก็อาสาช่วยเหลือทันทีเลย
อาร์ตเก่งด้านกราฟฟิค  มันถนัดเรื่องนี้เป็นพิเศษเลยล่ะ มีอะไรก็ถามได้"
รุ่นพี่แนะนำสรรพคุณของเพื่อนขณะเดินไปที่ห้อง
"อาร์ต เหรอครับ"   …ไม่ค่อยชอบคนชื่อนี้เลยแฮะ  ได้ยินชื่อแล้วก็นึกถึง…
  ..….อย่าอคติน่า คนชื่ออาร์ตไม่ได้นิสัยเหมือนกันทุกคนซะหน่อย…
"อืม อาร์ต พิพัฒน์ เคยได้ยินชื่อไหม"
"อาร์ต พิพัฒน์!!!"     ให้ตายสิ…
หวังว่าโลกคงไม่กลมและเลวร้ายจนเกินไปที่จะให้เขาได้เจอกับไอ้บ้านั่นอีกหรอกนะ 
…..อืม…คนชื่อเหมือนกันก็ออกมีเยอะแยะไป  อย่าคิดมากน่า
"เอ่อ…เป็นคนดีรึเปล่าครับ"  ปัญจกรถามคำถามที่เขารู้สึกว่ามันโง่เง่า
แต่ก็ถามเพื่อความแน่ใจ  นัตหันมามองหน้าแวบนึงด้วยความประหลาดใจ
"…ดีสิ ปัญจกรคิดว่าคนที่เป็นเพื่อนพี่ เป็นคนดีไหมล่ะ"
"ครับๆ  ดีสุดๆเลยล่ะครับ"
เด็กหนุ่มตอบทันควันอย่างไม่ต้องคิดพร้อมส่งรอยยิ้มสยบใจสาวไปให้
นิสิตรุ่นพี่มาหยุดที่หน้าประตูห้องคอมพิวเตอร์  ตอนนี้ไม่มีคนเข้ามาเรียน
จะมีแต่นักศึกษาบางกลุ่มที่เข้ามาใช้งาน   นัตเดินเข้าไปหากลุ่มเพื่อนที่นั่งอยู่
4-5คน ในขณะเดียวกันที่ปัญจกรสอดส่องสายตาเพื่อให้แน่ใจว่า "อาร์ต  พิพัฒน์"
ของพี่นัตเป็นคนละคนกับ"ไอ้บ้านั่น" ของเขา
"หวัดดีครับ" ปัญจกรยกมือไหว้รุ่นพี่ หลังจากที่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ไม่ได้สนใจอะไรอีกจนไม่รู้สึกตัวว่ามีใครบางคนมายืนอยู่ข้างหลัง
"อ้าว อาร์ต " เสียงรุ่นพี่ร้องทัก
"คนนี้เหรอ  รุ่นน้องที่จะให้ฉันช่วยงานน่ะ"   เสียงทุ้มต่ำดังมาจากทางด้านหลัง
ทำเอาปัญจกรรีบหันขวับไปดูด้วยความรวดเร็ว
มองตั้งแต่รองเท้าจนต้องแหงนหน้าสักหน่อยเพื่อมองหน้า เด็กหนุ่มค้างไปพักหนึ่ง
ก่อนที่จะยกนิ้วขึ้นชี้หน้า 'อาร์ต  พิพัฒน์'
ปัญจกรขบกรามแน่นเหมือนต้องใช้ความอดทนสูงสุด
'ไม่ได้  ตอนนี้ไม่ได้ พี่นัตอยู่ที่นี่ ตอนนี้
แสดงความหยาบคายออกไปไม่ได้เด็ดขาด'
ปัญจกรเดินผ่านร่างสูงไปเหมือนไม่เห็น  เดินฉับๆๆออกจากห้องด้วยความเร็ว
จนเกือบจะไม่ได้เสียงตะโกนไล่หลังถามด้วยความงงงวยของนัต
"ผมลืมของไว้ที่โต๊ะครับ  เดี๋ยวมา"  เด็กหนุ่มตะโกนตอบไปอย่างนั้น
ทั้งที่ไม่ใช่เหตุผลจริงๆ
"นัต  เดี๋ยวมานะ ลืมของเหมือนกัน"   พิพัฒน์บอกเพื่อนแล้ววิ่งตามรุ่นน้องไปทันที
'ตอนแรกที่นัตมาบอกเรื่องรุ่นน้องชื่อ ปัญจกร  มาขอให้ช่วยทำงาน
ก็ไม่คิดหรอกว่าจะเป็น ปัญจกร คนเดียวกัน   คิดว่าถ้าไม่ใช่ก็คงไม่เป็นไร
ยินดีช่วยงานอยู่แล้ว    แต่ถ้า "ใช่"  ได้เจอกันอีกครั้งก็คงดี'
"ไอ้น้อง  ไม่คิดจะทักทายคนเคยอยู่สถาบันเดียวกันเลยรึไง"
พิพัฒน์ส่งเสียงในขณะที่อีกฝ่ายยืนอยู่ที่โต๊ะหน้าคณะ
'อยากรู้จริงๆว่าหันมาแล้วจะทำหน้ายังไง'
"มีอะไรธุระอะไรไม่ทราบ" ปัญจกรถามเสียงห้วนๆ
'ไม่อยากจะยุ่งกับมันเลย เหม็นขี้หน้าชะมัด'
พิพัฒน์มองรุ่นน้องด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ก่อนจะยิ้มที่มุมปาก  "เอ๋  ยังโกรธเรื่อง
ผู้หญิงพวกนั้นอยู่อีกเหรอเนี่ย ฉันบอกแล้วไงว่ามันเรื่องบังเอิญ
อีกอย่างมันก็ผ่านมาเกือบ 2ปีแล้วนา" 
สุดสิ้นเสียงปัญจกรปล่อยหมัดซ้ายเข้าเชยคางร่างที่สูงกว่าทันทีจนลงไปนั่งกับพื้น
หมดความอดทน!!!
" บังเอิญ!!!???  บังเอิญที่ว่าผู้หญิงกี่คนๆที่ฉันรัก  นายก็ต้องรักไปด้วยทุกที
บังเอิญมันได้ซะทุกคน" เด็กหนุ่มเลือดขึ้นหน้า
ส่วนอีกฝ่ายใช้หัวแม่มือแตะที่ปากเมื่อรู้สึกถึงของเหลวสีแดงที่เขาพอรับรสได้ 
แล้วเหยียดยิ้ม
"ผู้หญิงพวกนั้นไม่ได้สำคัญอะไรกับฉันหรอก แต่..เธอ  โกรธอยู่จริงๆด้วยแฮะ"
พิพัฒน์บ่นพึมพำเบาๆพอให้อีกฝ่ายได้ยิน
"!!ไม่ได้โกรธโว้ย   แค้นต่างหาก ทั้งแค้นทั้งเกลียด  รู้ไว้ด้วยฉันเกลียดนายเข้าไส้"
จะไม่ให้ทั้งเกลียดทั้งแค้นได้ยังไงเล่า   ไม่ว่าจะสนใจผู้หญิงคนไหน ชอบใคร
จีบคนไหน คบอยู่กับใคร  ก็ไอ้บ้านี่ตลอด ที่เข้าไปยุ่งกับผู้หญิงพวกนั้น
ก็ต้องยอมรับล่ะนะว่า มันเรียนเก่งกว่า เล่นกีฬาเก่งกว่า หน้าตาดีกว่า และที่สำคัญ
รวยกว่า    อีกอย่างผู้หญิงยินยอมพร้อมใจที่จะไปหามันเอง เขาก็ไม่อยากห้ามไว้
แต่ก็มีหลายครั้งเหมือนกันที่มีเรื่องกับมันจนถึงขั้นใช้กำลัง
ความจริงที่เกลียดไอ้หมอนี่ ก็คงไม่ได้มีเหตุผลอะไรมากมายหรอก อาจจะเป็นเพราะคำว่า "ศักดิ์ศรี" เพียงคำเดียวก็ได้
"ไงล่ะ แล้วตอนนี้ชอบใครอยู่รึเปล่า"   พิพัฒน์ถามเหมือนกับไม่ได้สะทกสะท้านคำว่า
"เกลียด" สักเท่าไร คงไม่ได้สนใจเสียด้วยซ้ำ
"ชอบ…. แล้วฉันจะบอกให้โง่รึไง"  ปัญจกรก็เกือบจะหลุดปาก
อันตรายแฮะ  มันอยู่คณะเดียว ปีเดียวกับพี่นัตด้วย  ไม่ได้  ไม่ได้เด็ดขาด
คราวนี้ฉันไม่ยอมยกพี่นัตให้นายหรอก
"บอกไว้ก่อนนะเฟ้ย ถ้าขืนนายมายุ่งกับชีวิตส่วนตัวอันสุขสบายของฉันล่ะก็
ฉันฆ่านายแน่"  ปัญจกรชี้หน้าอีกฝ่ายแล้วพูดเสียงดัง

[godzilla]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

แถมอั่งเปาให้อีกซอง 

"เธอจะทำให้ฉันกลัวใช่มั๊ย"   ร่างสูงกว่าถามเสียงเรียบๆ
"อะไร???"
"ฉันต้องกลัวเธอเหรอ  ต้องกลัวใช่ไหม น่ากลัวจริงๆ"
พิพัฒน์แกล้งทำตัวสั่นเป็นเชิงล้อเลียน แล้วยิ้มที่มุมปาก
"ไอ้บ้าเอ๊ย !!!  ฉันจะไม่พูดกับนายเลย คอยดูเหอะ"
รู้สึกว่าสิ่งที่ปัญจกรทำได้ก็คงจะเป็นการงอนแบบเด็กๆเท่านั้น กับ พิพัฒน์
เขาไม่มีทางชนะได้บ้างเลยรึไงนะ
"Ok. ฉันจะคอยดู   เริ่มจากเธอจะทำยังไงเพราะถ้าไม่มีฉัน
เธอก็ทำงานส่งอาจารย์ไม่ได้"  ร่างสูงยืนกอดอกอย่างผู้ที่อยู่เหนือกว่า 
………………………….
เริ่มยกที่ 1 เด็กหนุ่มก็แพ้ซะแล้ว…  to be continue

                                                    Forgiveme 2


Round 1
“พี่นัตคร๊าบ ตรงนี้ผมไม่ค่อยเข้าใจเลย อธิบายให้ฟังหน่อยสิครับ” ปัญจกรถามในขณะเดียวกันที่เลื่อนตัวเข้าไปนั่งใกล้อีกฝ่าย รุ่นพี่ชำเลืองดู
“อืม…พี่ว่า ปัญจกรถามอาร์ตดีกว่านะ จะได้คำตอบที่ถูกต้องและแน่นอนกว่าพี่เยอะเลย” นัตแนะนำด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ปัญจกรหันไปมองพิพัฒน์ที่นั่งอยู่อีกโต๊ะซึ่งกำลังอธิบายงานบางส่วนให้วิทยากับภิญโญ
“ไปถามสิว่ะ นั่งอยู่ทำไม” ช้างฉกงานจากมือแล้วจะลุกไปอีกโต๊ะ
“เฮ้ย!!! ไม่ต้อง ข้าทำเองได้! แกนั่งลง ไอ้ช้าง” เด็กหนุ่มเสียงดังจนอีก 3คนที่นั่งอยู่อีกโต๊ะต้องหันมามอง พิพัฒน์มองหน้าปัญจกรแล้วเคาะที่งานบนโต๊ะเหมือนจะถามว่ามีอะไรสงสัยรึเปล่า
‘…ทำเป็นรู้ดี ยังไงก็ไม่พูดด้วยหรอกโว้ย’ ปัญจกรเบ้หน้าใส่แล้วก็หันมานั่งทำงานของตัวเองต่อ
พิพัฒน์มองท่าทางเด็กหนุ่มแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ “เพื่อนเธอนี่ มันไม่เปลี่ยนไปจากแต่ก่อนเลยนะ วิทยากำปั้นก็ยังหนักเหมือนเดิม เล่นฉันแสบปากไปหลายวัน”
“ครับ ไอ้ปัญมันเคยเกลียดพี่ยังไง ก็ยังเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน” รุ่นน้องตอบฉะฉานดีเกินจนจะได้รับรางวัลเป็นฝ่าเท้าทองคำประทับที่แผ่นหลัง
***************
“ไอ้ปัญ ถ้าเอ็งไม่เลิกทำตัวแบบนี้ งานของเรามีหวังไม่ต้องเสร็จกันพอดี” เสียงช้างตะโกนโหวกเหวกอยู่ในครัวขณะที่ทำอาหารมื้อเย็น
“ทำตัวยังไงไม่ทราบ” เด็กหนุ่มถามอย่างหงุดหงิดในระหว่างที่สับเนื้อหมูจนแหลกละเอียด
“…แกมีอะไรก็ไม่ถามไม่พูดกับพี่อาร์ตแล้วงานของเราจะออกมาดีได้ไงว่ะ อย่างตอนเย็นวันนี้”
เสียงอีโต้กระแทกลงเขียงดังปึง!!! และแล้วเนื้อหมูขาดก็เป็นสองท่อน
“เออ!!! ไม่ดีก็ไม่ดี ไม่เสร็จก็ไม่ต้องเสร็จมันหรอก ถ้าจะให้ฉันไปพูดดีๆกับไอ้บ้านั่น” พูดเสร็จก็เดินงอนออกไป
ปล่อยให้อีก 3 แสบมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
“มันงอนว่ะ ….ไอ้ปัญเนี่ยมันคิดเล็กคิดน้อยมากกว่าที่เห็นแฮะ เรื่องเก่าๆแท้ๆยังเก็บมาโกรธพี่อาร์ตอยู่ได้”
ช้างส่ายหัวอย่างเอือมๆแล้วใส่ผักคะน้าที่หั่นเสร็จลงไปผัด
“…ขอพูดอย่างนะ ฉันว่าพี่อาร์ตไม่ได้สนใจผู้หญิงหรอก ฉันหมายถึง…ที่สนน่ะไม่ใช่ผู้หญิงของไอ้ปัญ” ภิญโญออกความคิดเห็นก่อนที่จะเดินไปจัดการกับหมูสับละเอียดฝีมือปัญจกร
“……ฉันก็คิดยังงั้นตั้งแต่3ปีก่อนเลยว่ะ “ วิทยาเดินเข้าไปช่วยภิญโญ แล้วทั้งสามก็เงียบไปพักหนึ่ง
“………..พี่อาร์ตกะไอ้ปัญ แกคิดเหมือนฉันรึเปล่า………” ภิญโญพูดสิ่งที่คิดมานาน
…………..ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทั้งสามมองหน้ากันอย่างมีเลศนัย
“อย่างงี้ต่างหากที่เหมาะสมกับมัน”
“ใช่เลยว่ะ… ‘เหมาะเหม็ง’ “
และแล้วสุนัขจิ้งจอกทั้งสามก็เริ่มปฏิบัติการสุมหัวเพื่อคิดแผนการอันชั่วร้าย
***************
ในวันรุ่งขึ้น ถ้าใครมามหาวิทยาลัยในเช้าตรู่ ก็คงจะสังเกตเห็นบุคคลทำตัวลึกลับหน้าสงสัยสองคน คนหนึ่งร่างอ้วนท้วน ส่วนอีกหนึ่งผอมสูงได้รูป ทำท่าเดินย่องเบาไปที่อาคารพักภารโรงด้านหลัง ส่งเสียงและเคาะประตูห้องเป็นรหัสเจมส์บอล 007 และไม่นานนัก ชายแก่ร่างผอมแห้งหนวดเครารุงรังท่าทางน่ากลัวก็เปิดประตูเพื่อมาพบกับลูกค้า?
“ลุง …มาเอาของที่สั่งไว้” ชายร่างอ้วนพูดห้วนๆสั้นๆ
“อย่าให้เดือดร้อนถึงข้า …ไม่งั้นข้าไม่รับรองความปลอดภัย” ชายแก่ถลึงตาใส่
“…ระดับนี้แล้ว….รับของแลกเปลี่ยนหลังเสร็จภารกิจ…แล้วเจอกัน”
…..และแล้วชายหนุ่มสองคนก็หายตัวไปเช่นเดียวกันกับประตูห้องของชายชราได้ปิดลงอย่างเงียบๆ เหมือนกลัวว่ามีผู้ใดจะล่วงรู้….
***************
“…เฮ้ย ตายละหวา ลืมสนิทเลย แผ่นCD อยู่ที่ห้องอาจารย์…” ภิญโญโผล่งออกมาในขณะที่กำลังนั่งทำงานอยู่ในห้องคอมพิวเตอร์
“ลืมไว้!!!! มันต้องใช้นะโว้ย รีบไปเอามาเลย ไอ้โย ไปตอนนี้เลย” ปัญจกรหันมาส่งเสียงออกคำสั่ง
“…โย ข้าไปเป็นเพื่อน ….” วิทยาคว้าเป้ก่อนที่จะเดินออกจากห้องไปพร้อมกัน และไม่ลืมที่จะส่งสัญญาณที่รู้กันให้ช้างซึ่งกำลังตั้งใจฟังอาร์ต เด็กหนุ่มร่างอ้วนยิ้มอย่างมีเลศนัยก่อนเริ่มเข้าบท
“โอ๊ย!!…… หิวๆๆๆๆ ไอ้ปัญหิวแล้ว!!!”
“ เออ!!~ รู้แล้วเว้ย จะไปซื้ออะไรกินก็ไปเลย ไปกันให้หมด!!!” ปัญจกรตาขวาง วันนี้ไอ้เพื่อนสามคนมันเป็นอะไรกันว่ะ น่าเบื่อจริงๆ นึกแล้วเปลืองสมองหันมาพบกับสิ่งดีๆด้านข้างดีกว่า
ว่าแล้วเด็กหนุ่มก็หันมามองหน้านัตที่นั่งทำงานอยู่ข้างๆ
“พี่นัตครับ ถ้าผมจะทำกราฟฟิคแบบนี้ต้องทำไงบ้างอ่ะครับ” ปัญจกรเลื่อนเก้าอี้เข้าใกล้ แต่….
“พี่…พี่นัต บอกว่าหิวน้ำไม่ใช่เหรอ ออกไปพร้อมผมเลยสิครับ” ช้างเข้าแทรกกลางระหว่างปัญจกรและรุ่นพี่ทันที นัตทำหน้างงๆสักครู่หนึ่งก่อนที่จะพยักหน้าเหมือนเตรียมกันมา
“ก็ดีเหมือนกัน พี่คอแห้งแฮะ” ช้างยิ้มแป้นแต่…ปัญจกรบึ้งสุดๆ
“พี่นัตหิวน้ำเหรอครับ เดี๋ยวผมไปซื้อมาให้“ ปัญจกรทำท่าออกสตาร์ทเต็มที
“ไม่เป็นไรหรอก…ปัญจกร นี่เมื่อกี้เธอสงสัยเรื่องสร้างภาพไม่ใช่เหรอ อาร์ต ช่วยดูให้ปัญจกรทีสิ” นัตหันไปบอกเพื่อนที่นั่งทำงานอยู่ใกล้ๆกัน
“…แต่..ผม…” รุ่นน้องพยายามจะคัดค้าน
“เฮ้ย เอ็งอยู่นี่แหละดีแล้วไอ้ปัญ เดี๋ยวงานไม่เสร็จ รีบไปเหอะครับพี่นัต “ ช้างลากรุ่นพี่ออกไปจากห้องคอมพิวเตอร์อย่างรวดเร็วโดยไม่รอฟังคำทัดทานใดๆทั้งสิ้นจากเพื่อน ปิดประตูห้องอย่างมิดชิดแล้ว ส่งเสียงเรียกเพื่อนอีกสองคนมาสบทบ
“เฮ้ย ไอ้วิด….ของ..” วิทยาจัดการส่ง’ของ’ให้ช้าง เพื่อนร่างอ้วนรับมาแล้วไม่รอช้าบรรจงใช้ “ของ” ไขเข้าไปที่ประตูเมื่อได้ยินเสียงดัง ‘กิ๊ก’ สามแสบก็ยิ้มให้กันอย่างเจ้าเล่ห์ ส่วนหนึ่งรุ่นพี่ก็ทำหน้างง
“ไอ้หนู เสร็จภารกิจรึยัง “ ชายแก่ร่างผอมคนเดิมเดินออกมาจากมุมตึกพร้อมไม้กวาด??
“เรียบร้อยครับลุง อีก ครึ่งชั่วโมงลุงเช็คห้องนี้ตามปกตินะครับ เอ้าลุงคืน ‘ของ’ครับ” ช้างส่ง ‘กุญแจห้องคอมพิวเตอร์’ ให้ลุงผู้เป็นภารโรงประจำมหาวิทยาลัย
“แหม เล่นพิเรนทร์อะไรกันอยู่เรื่อย ไอ้เด็กสมัยนี้” ภารโรงแก่ไม่ลืมที่จะต่อว่าสักหน่อย
“…ของแลกเปลี่ยนตามที่ตกลงกันไว้…” ชายชราส่งไม้กวาดให้นิสิตทั้งสี่ แล้วสั่งการส่วนที่ต้องทำความสะอาด ก่อนที่จะเดินจากไป….
“อะไรกันของพวกเธอเนี่ย” นัตเกาหัวแกรกๆอย่างงงงวยถึงที่สุด ส่วนรุ่นน้องก็หัวเราะแหะๆก่อนที่จะแยกย้ายกันไปทำความสะอาดตามที่ได้ทำข้อแลกเปลี่ยนกับลุงภารโรงหนวดเฟิ้มไว้
**************
ภายในห้องซึ่งตอนนี้มีเพียงปัญจกรและพิพัฒน์สองคนเท่านั้น เด็กหนุ่มยังคงนั่งหน้าหงิกอยู่ที่เดิม
“ว่าไง สงสัยตรงไหน” พิพัฒน์เป็นฝ่ายเริ่มถามก่อนท่ามกลางความเงียบงันนั่น แต่คำตอบที่ได้รับก็คือ…
ความเงียบเช่นเดิม รุ่นพี่หันมามองเด็กหนุ่มเหมือนรอคำตอบ และคำตอบที่ได้…ปัญจกรแลบลิ้นใส่ แล้วกลับมาสนใจคอมพิวเตอร์ต่อ กดไปกดมาหน้าจอ Error ก็ขึ้นหรา
‘ไอ้บ้าเอ๊ย มาเป็นอะไรตอนนี้ว่ะ’ เด็กหนุ่มนึกสบถในใจ กดคีย์บอร์ดก็เป็นเสียงขึ้นมาอีก
“ว่าไง?” พิพัฒน์พูดขึ้นอีก และคำตอบก็เงียบอีกนั่นแหละ ชายหนุ่มส่ายหัวช้าๆก่อนที่จะเดินไปที่เครื่องของปัญจกร ค้อมตัวลงเพื่อให้มือข้างหนึ่งใช้จับ mouse(มันจะจับทำไมว่ะ) อีกข้างก็วางบนแป้นคีย์บอร์ดได้ถนัด ทำให้ปัญจกรอยู่ในวงแขนของพิพัฒน์โดยไม่ได้ตั้งใจ (รึเปล่า??)
พิพัฒน์กดคีย์สองสามตัว หน้าจอก็เป็นปกติ “เธอนี่น้า…ทิฐิไปถึงไหน” เขาพูดขึ้นในขณะที่ยังยืนอยู่ในท่าเดิม
‘….ไม่พูด ต้องไม่พูด ห้ามพูดกับมัน …..แล้วทำไมมันไม่กลับไปนั่งที่ว่ะ ยืนอยู่ทำไม’ เด็กหนุ่มนึกในใจเขาไม่มีวันพูดกับไอ้หมอนี่เด็ดขาด
“ปัญจกร…” รุ่นพี่ลากเสียง จนอีกฝ่ายรู้สึกขนลุกขึ้นมา พิพัฒน์นึกขอบใจพวกช้างขึ้นมาบ้างแล้ว
“หอมจังแฮะ” ชายหนุ่มพูดขึ้นมาลอยๆ
‘หอมอะไรของมัน แต่….เอ๊ะ??? เฮ้ย ’
“ว้าก!! ทำอะไรฟะ “ ปัญจกรจะลุกออกไปทันทีเมื่อรู้ว่า พิพัฒน์กำลังใช้จมูกเคลียไปตามเรือนผมของเขา แต่ชายหนุ่มไม่ยอมยกแขนออก มือที่เท้าโต๊ะสองข้างของรุ่นพี่กลายเป็นกรงกักขังเด็กหนุ่มซะแล้ว ปัญจกรหันมาเผชิญหน้ากับศัตรูจนหลังชนกับคอมพิวเตอร์
“ผมเธอนะสิ นุ่มด้วย ขออีกทีสิ กลิ่นอย่างนี้มันแชมพูอะไรน้า จะซื้อมาใช้” พิพัฒน์ยื่นหน้าเข้าไปเพื่อสูดกลิ่นหอมๆของเรือนผมรุ่นน้อง แต่…ปัญจกรยันหน้าเอาไว้ได้ทันเวลา
“อย่า…อย่ามาทำบ้าๆแถวนี้นะโว้ย!!! ผม…ตัวเองก็มีก็ดมมันเข้าไปสิ หลีกไปเว้ยหลีกไป” เด็กหนุ่มตะโกนใส่หน้าก่อนที่จะรีบมุดใต้แขนอันแข็งแรงของอีกฝ่ายออกไปอย่างรวดเร็ว …ก็มันไม่หลีกให้นี่หว่า
พิพัฒน์มองตามไปแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ ส่วนปัญจกรก็ตรงรี่ไปที่ประตู แต่
กึก!!……. ล็อคอ่ะ มันล็อคคคคคคคคค!!!!!~~~~~

[godzilla]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

อาหารเที่ยงครับ 

เสียงกู่ก้องในใจ ทำไงดี ทำไงดี ล็อคได้ไงว่ะ ….?
“จะไปไหนเล่า ยังคุยกันไม่รู้เรื่องเลยนี่” ปัญจกรได้ยินอย่างงี้แล้วก็รู้สึกเสียวสันหลังขึ้นมาทันที
“คุย…คุยทำบ้าอะไรอีกเล่า นายเห็นรึเปล่า ประตูมันล็อคน่ะ!!” เขาชี้ไปที่ลูกบิด
“…งั้นเหรอ….อืม ก็ดี ว่าไงเมื่อกี้คุยถึงไหนแล้วนะ? “ ปัญจกรได้ยินอย่างนั้นแถบอยากจะกระโดดถีบประตูซะเดี๋ยวนี้ พิพัฒน์เดินย่างสามขุมเข้ามาหา เด็กหนุ่มถลาเข้ากระชากประตูหวังจะให้มันเปิด แต่…ความจริงก็รู้ว่ามันล็อคอ่ะ แต่ เปิดหน่อยเหอะ พระเจ้า~~~~~
“เฮ้ย!! วันนี้วันศุกร์นะโว้ย ถ้าภารโรงไม่มาตรวจก็ไม่มีทางได้ออกไป” ปัญจกรเดินถอยหนีไปเรื่อยพรางคิดเรื่องถ่วงเวลาให้มันหันไปสนใจอย่างอื่น เหอ เหอ…แต่อยากจะบอกว่าไม่มีผลว่ะ
และแล้วก็ถอยมาติดกับผนังห้อง อุ๊ยตายว๊ายกรี๊ด!!! ทำไงดีง่าาาาาา
“กลิ่นหอมๆแบบนี้ ยาสระผมยี่ห้ออะไรน้า หืม…”
“…ว้าก ไม่ต้องดม ฉันจะบอกนายแล้วใช้ ฉันใช้…รีจอยซ์
พิพัฒน์ยื่นมือออกไปสัมผัสผมอันนุ่มสลวย (ด้วยรีจอยซ์) ของร่างที่อยู่ตรงหน้า
“ ดีใจที่ได้เจอเธอ” เขารำพึงออกมาเบาๆจนปัญจกรไม่รู้ว่ารุ่นพี่พูดอะไร
“ดีใจจริงๆ” รุ่นพี่พูดซ้ำออกมา เด็กหนุ่มขมวดคิ้ว ‘ดีใจ??’ เรื่องอะไร คิดที่จะถามแต่เมื่อมองดวงตาคู่นั้น ก็พบความรู้สึกบางอย่างที่พิพัฒน์ทอดมองมาที่เขา ดวงตาคู่นั้นฉายความรู้สึกที่ตัวเขาไม่เข้าใจ แววตาที่หยุดชะงักทุกอย่าง ไม่ควรจะถามตอนนี้ ไม่ควรพูดอะไรออกไปตอนนี้ แทบหยุดหายใจเมื่อปัญจกรรู้สึกได้ถึงริมฝีปากของอีกฝ่ายที่สัมผัสกับริมฝีปากบางของเขา และกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งเมื่ออีกฝ่ายพบว่าตัวเด็กหนุ่มไม่ต่อต้าน……!!!!

to be continue

                                                    Forgiveme 3


“เรากลับไปดู ไอ้ปัญมันหน่อยมั้ย” เสียงภิญโญเอ่ยขึ้นอย่างไม่ค่อยสบายใจนัก
“น่า…โย เดี๋ยวลุงภารโรงแกก็ไปตรวจห้องคอมแล้ว” วิทยายกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา ภิญโญพยักหน้าแต่ท่าทีก็ยังห่วงๆเพื่อน
“ห่วงตัวเองก่อนเหอะ ไอ้โย วันนี้พี่ทินจะมารับนี่ รีบๆไปเลย ขืนไปช้าพวกข้าจะโดนลูกหลงไปด้วย” ช้างพูดถึง โยธิน พี่ชายแท้ๆของภิญโญ
“งั้นก็กลับด้วยกันเลยเด่ะจะได้ถูกด่าด้วยกัน” ว่าแล้วเจ้าตัวก็ลากช้างกับวิทยาซึ่งขัดขืนเต็มที่ไปตามทาง
********************
ภายในห้องคอมพิวเตอร์ซึ่งตอนนี้เงียบเป็นเป่าสาก ไม่มีเสียงถกเถียงระหว่างรุ่นพี่และรุ่นน้องอย่างก่อนหน้านี้
ก่อนที่เหตุการณ์จะดำเนินต่อไป
“ครืด!!!” เสียงประตูบานเลื่อนของห้องคอมก็เปิดออก ปรากฏร่างชายแก่อยู่ที่หน้าประตู
“ไอ้หนุ่มทำอะไรกัน เอ้อ….ยังไงก็ ลุงจะปิดห้องแล้ว” เสียงดังๆแต่แหบๆของลุงภารโรง ทำให้ปัญจกรรู้สึกตัว
เขายันอกของอีกฝ่ายให้ออกห่างด้วยสุดแขน ไม่มีใครขยับ ไม่มีใครพูดอะไรออกไป ต่างคนต่างเงียบ ต่างคนต่างมองหน้ากันอยู่อย่างนั้น ……… และ แล้วก็ปรากฏรอยยิ้มที่มุมปากของพิพัฒน์
“….โทษทีนะ สงสัยจะนึกถึงพวกสาวๆมากไป” รุ่นพี่พูดกับอีกฝ่ายซึ่งตอนนี้ได้แต่นิ่งอึ้ง พิพัฒน์เดินไปหยิบของแล้วหันมามอง “จะกลับพร้อมกันไหม………ok งั้นเจอกันวันจันทร์นะ” เมื่อรุ่นน้องไม่ได้ตอบ เขาก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะพูดหรืออธิบาย
“…ไอ้หนู… เฮ้ย ไอ้หนู ลุงจะปิดห้องแล้ว แฟนเอ็งไปแล้ว ไม่ตามไปรึ” (ลุงก็เป็นไปด้วยแฮะ) ชายชราสะกิดร่างที่แข็งทื่อเหมือนโดนแช่แข็ง
“…..เฮ้ย!!!!!! เมื่อกี้มันอะไรว่ะ ว้าก!!!! ยังงี้มันหยามศักดิ์ศรีลูกผู้ชายนี่หว่า……อ้าว ลุงมาตั้งแต่เมื่อไร เห็นไอ้บ้า ไอ้นักศึกษาอีกคนรึเปล่า” ปัญจกรตะโกนออกมาเหมือนพึ่งรู้สึกตัว แล้วก็หันมาทำหน้างงเมื่อเห็นลุงภารโรงอยู่ข้างๆ
“อ๋อ ไอ้หนุ่ม แฟนเอ็ง ก็ไปแล้วไง” ลุงภารโรงชี้ออกไปด้านนอก
“อะไรว่ะ….หนอย!! ชิ่งหนีนี่หว่า ถ้าเจอกันอีกที พ่อจะอัดให้เข้าไปยัดอยู่ในเครื่องคอมพิวเตอร์ !!” ปัญจกรกำหมัดอย่างโกรธแค้นสุดๆ
*******************

[55!~6~เจ็บ]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

มาต่ออีกน้าคราฟฟฟฟฟ...

[godzilla]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ของว่างยามบ่าย 

เย็นวันนั้น ปัญจกรตรงดิ่งไปที่บ้านช้างทันที ไปถึงก็ด่าเอาด่าเอา
“อยู่พร้อมหน้า พร้อมตากันเชียวนะมึง!!” รังสีอำมหิตแผ่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ สามจิ้งจอกกลืนน้ำลายดังเอื้อก
“มี…มีอะไร เกิด…ขึ้นเหรอ ครับ คุณปัญจกร”
“มีแน่…หนอย ทำไมพวกแกต้องลืมของ แล้วทำไมต้องหิว หิวแล้วยังต้องเอาพี่นัตไปด้วยว่ะ!!!”
“เฮ้ย เอ็งไปโมโหอะไรมาว่ะ พี่อาร์ตทำอะไรเอ็งรึไง”
“เออ!!!~ ถ้าไม่ทำข้าจะมาโวยกะพวกเอ็งทั้งสามทำไม ….ขอถีบคนละทีหน่อยเหอะ!!” สามแสบรีบกระจัดกระจายลุกหนีหลบลูกถีบทันที แล้วหันมามองหน้ากัน ‘ไอ้ปัญ มันโดนทำอะไรว่ะ’ ตั้งคำถามไว้ในใจก่อนที่จะหันกลับไปมองหน้าปัญจกรอย่างพร้อมเพรียงเหมือนต้องการรู้ว่า ‘แล้วตกลงเอ็งโดนทำอะไร’
“….ฮึ่ม แกทั้งสามคน ทำให้ฉันถูกดูหมิ่นศักดิ์ศรี” เจ้าทุกข์พูดเสียงดัง ยิ่งเพิ่มความแค้นให้หลายเท่านัก
“!!!!!!!ถูกดูหมิ่นศักดิ์ศรี!!!!!!!” สามผู้รับฟังคำฟ้องร้องตะโกนกลับเสียงดังกว่าด้วยความงุนงง
*********************
“รุ่นพี่ ไปทำอะไรมัน” ภิญโญยิงคำถามทันทีเมื่อพิพัฒน์มาเปิดประตูบ้านต้อนรับรุ่นน้องทั้งสามซึ่งมาเยี่ยมเยียนในวันเสาร์
“ใคร?…ปัญจกร?” เขาถามสั้นๆ ทั้งสามพยักหน้าและรอฟังคำตอบอย่างตั้งใจ
“เพื่อนพวกเธอ….บอกว่าอะไรล่ะ”
“มันบอกว่า พี่ไปดูหมิ่นศักดิ์ศรีมัน” ช้างตอบทันที ส่วนพิพัฒน์ก็กำลังงงในคำตอบที่ได้ยิน
“เหรอ…อืม จะเรียกยังงั้นก็คงได้มั้ง …เพื่อนเธอนี่น้า…ให้ตายสิ” เขาหัวเราะออกมาเบาๆเมื่อนึกถึงปัญจกรผู้เต็มเปี่ยมไปด้วยศักดิ์ศรี
“อาร์ต ใครมาว่ะ ช้าชิบ จะเข้ามาก็เข้ามาดิ่” เจ้าของน้ำเสียงที่แสดงออกถึงความไม่พอใจ ปรากฏอยู่ตรงหน้าผู้มาเยือนทั้งสาม
“ใครให้แกโผล่ออกมาว่ะ ไอ้เอ เอ่อ…นี่ ลูกพี่ลูกน้องของพี่ ชื่อเอ” พิพัฒน์แนะนำให้รู้จักกับ ชายหนุ่มผู้มีผมยาวรุงรังทำให้มองเป็นจิ๊กโก๋หรือไม่ก็คนบ้าได้ง่ายๆ เสื้อขาวเลอะเทอะไปด้วยสี กางเกงยีนส์เก่าๆที่ขาดรุ่ยตรงหัวเข่า ในมือทั้งสองข้างถือพู่กันด้ามยักษ์ จากสภาพแล้วคนๆนี้….ทำไมมันโทรมอย่างนี้ฟะ(อ้าว)
“อ่า…หวัดดีน้องๆ เอ็นดูไอ้อาร์ตมันเยอะๆนะ ว้าว น้องคนนั้น แฟนมึงเหรอว่ะไอ้อาร์ตน่ารักเชียว” เอใช้ปลายพู่กันชี้ไปที่ภิญโญ สร้างความไม่พอใจอย่างใหญ่หลวงให้กับรุ่นน้องคนหนึ่งอย่างไม่คาดฝัน…….
“….กลับ!!! กลับกันได้แล้ว พี่อาร์ตผมกลับกันก่อนนะครับ แล้วเจอกันที่มหาลัย” วิทยายกมือไหว้ แล้วเหลือบหางตาไปทางเอแว่บนึง ก่อนที่จะดึงแขนภิญโญให้เดินออกไปจากตรงนั้น
“อะไรของไอ้วิทยามันว่ะ…ลาล่ะครับ พี่อาร์ต พี่เอ” ช้างไหว้อำลาแล้ววิ่งตามไป ส่วนคนที่เหลือก็มองตามไปอย่างงงๆ
“พูดอะไรชุ่ยๆนะ ไอ้เอ เดี๋ยวน้องมันก็เอากระดานวาดรูปฟาดหัวแกกับฉันหรอก”
“อ้าว…แล้วตูจะไปรู้เหรอว่ะ ก็เอ็งออกจะ…..หลี….คน…เขา…..ทั่..ว …ป..า..ย…
หม..ด”
“อะไรนะ ไอ้เอ ข้าได้ยินไม่ค่อยชัดเลย มึงพูดดีๆ ให้ข้าฟังใหม่อีกรอบเด่ะ” พิพัฒน์เอียงหูเข้าไปใกล้แต่สายตาน่ากลัวเกินคาด
“…เปล่า เปล่าก๊าบ” เอตอบเสียงอ่อย …………..นี่ใครเป็นญาติผู้พี่กันแน่ว่ะเนี่ย
********************
และแล้ว….สงครามศักดิ์ศรีก็ได้เริ่มขึ้น….เมื่อเจอศัตรูระหว่างทางที่เปลี่ยนอาคารเรียน
“นาย!!! ที่ทำวันนั้นน่ะ จะหาเรื่องกันรึไง!!” ปัญจกรพูดเสียงดังเดินตรงเข้าไปเอาเรื่องเต็มที่
“…..ก็แล้วแต่จะคิด…” พิพัฒน์เดินเข้าห้องบรรยายด้วยอาการไม่รู้ร้อนรู้หนาว ทำเอาปัญจกรโมโหขึ้นมา
“อย่ามาหยามกันนะโว้ย” เด็กหนุ่มถลาเข้ากระชากคอเสื้ออีกฝ่าย พิพัฒน์มองเหมือนใช้ความคิดแล้วแววตาเจ้าเล่ห์ก็ปรากฏขึ้น
“ยังงี้แสดงว่า…เธอ…เก็บไปคิดมากล่ะสิ”
“เออ อะเด่ะ!! เรื่องแบบนี้ใครจะยอมกันง่ายๆ!!” ปัญจกรดึงคอเสื้ออีกฝ่ายแรงกว่าเดิมจนพิพัฒน์ต้องก้มลงตามแรง หน้าก็เริ่มใกล้กันมากขึ้น
“….จะเอาคืนใช่ไหม?…..ทำได้รึเปล่าล่ะ” รุ่นพี่พูดเสียงเรียบๆ
“อะไร?” เด็กหนุ่มถามซ้ำ ร่างสูงยิ้มที่มุมปาก มันช่างเป็นท่าทางที่ปัญจกรเกลียดซะจริงๆ
“….” พิพัฒน์ใช้นิ้วแตะที่ริมฝีปากของอีกฝ่ายเบาๆเหมือนเป็นเชิงบอกใบ้ เด็กหนุ่มอึ้งไปพักนึง….
“อิโด่ เรื่องแค่นี้นายทำได้ ทำไมฉันจะทำไม่ได้” ไม่ทันที่ฝ่ายรุ่นพี่จะได้พูดอะไรต่อไป ปัญจกรก็ใช้มือกดศีรษะของพิพัฒน์ให้ต่ำลงเพื่อตนเองจะได้ไม่ต้องยืดตัว แล้วแนบริมฝีปากกับอีกฝ่ายโดยไม่ลังเล ก่อนที่จะผละออกมา แต่ทว่า….แขนแข็งแรงของพิพัฒน์โอบเอวปัญจกรไว้ ร่างสูงมองแล้วอดขำไม่ได้ ทำยังกะเล่นขายของรีบหยิบของ รีบจ่ายตังค์แล้วก็รีบไป
“ไม่อ่อนโยนเอาซะเลย ทำยังกับจะรีบไปตามใครที่ไหน” พิพัฒน์เปรียบเปรย
“…เออ รู้แล้วก็ปล่อยแขนได้แล้ว” รุ่นน้องพยายามแกะแขนของอีกฝ่ายออก
“นี่ เธอเข้าใจความหมายมันรึเปล่า”
“ความหมาย??? ทำไม!! นายดูถูกศักดิ์ศรีฉันก่อนนี่หว่า”
ร่างสูงหัวเราะในลำคอ “ศักดิ์ศรีไม่เกี่ยว ทิ้งไว้ก่อนได้ไหมแล้วเธอจะเข้าใจ”
เด็กหนุ่มมองอีกฝ่ายอย่างงงๆ อะไรของมัน และแล้วก็ย่นคิ้วเข้าหากันเมื่อคิดถึงความหมายของการ mouth to mouth หรืออีกอย่างก็ kiss kiss ได้หลังจากคำว่าศักดิ์ศรีหลุดออกจากสมองไปชั่วขณะหนึ่ง ปัญจกรเริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ
“ปล่อย!! ว้าก ปล่อยนะเฟ้ย!!” คิดแล้วก็น่าอายชิบเป๋ง อยากมุดหนีลงดินซะเดี๋ยวนั้น
“ไง พ่อหนุ่มปากไว คิดได้แล้วสิ หืมม์…”
“คิด…คิดอะไรได้!!! ฉันไม่คิดเรื่องบ้าๆอย่างนี้ไว้ในสมองหรอกเฟ้ย ลืมไปได้เลย” ตะโกนใส่หน้าก่อนที่จะลอดใต้แขนพิพัฒน์แล้ววิ่งด้วยความเร็วสูงออกจากห้องไป
“…คิดได้แล้วจริงๆด้วยแฮะ…” ชายหนุ่มนึกขำในใจ โชคดีไปอีกอย่างที่วันนี้เขามาที่ห้องบรรยายนี้เป็นคนแรกและก็โชคดีที่ไม่มีใครโผล่เข้ามาตอนที่เขาอยู่กับปัญจกร
******************

[55!~6~เจ็บ]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ต่ออีกนะ้

[godzilla]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

อาหารค่ำครับ 

งานที่รุ่นน้องได้รับมอบหมายไม่ทำเสร็จอย่างราบรื่นง่ายๆ ต้องมีการหาหนังสือ ข้อมูลต่างๆมากกว่าที่คิดไว้
“เสาร์นี้พี่อาร์ตว่างรึเปล่าครับ” วิทยาถามขึ้นหลังจากที่ได้รับคำตอบจากนัตแล้วว่าไปได้
“…อืมม์ ถ้าไม่เกินบ่ายสอง พี่ก็จะไปช่วยๆเลือกดูหนังสือให้ได้”
“ นี่ ความจริงถ้านายไม่ว่างก็ไม่ต้องไปก็ได้นะ ไม่มีใครว่า” เสียงพูดประชดจากปัญจกรซึ่งนั่งอยู่ใกล้ๆ
“เฮ้ย ไอ้ปัญเอ็งอย่าพูดยังงี้ดิว่ะ เฉพาะพวกเราเลือกหนังสือกันไม่ถูกหรอก พูดยังงี้เดี๋ยวพี่อาร์ตไม่ไปขึ้นมาจริงๆจะทำไง” ช้างเดินเข้าไปเขกกะโหลกเพื่อนดังโป้ก
“….นั่นแหละที่ฉันต้องการ…” สิ้นเสียงปัญจกรช้างก็ซ้ำให้อีกหนึ่งโป้ก
“นี่ๆ อย่าทะเลาะกันเลยน่า ตกลงไปกันหมดใช่ไหม งั้น 11 โมงเจอกันที่หน้ามหาลัยนะ”
……..อะฮ้า และแล้วก็เป็นไปตามแผนที่สามจิ้งจอกได้วางไว้ (อีกแล้ว) จุดประสงค์คราวนี้คือทำให้เกิดศึกชิงนาง…….
******************
ก่อนถึงเวลานัดหนึ่งชั่วโมงได้ ปัญจกรพิถีพิถันเต็มที่ในการแต่งตัว ส่องกระจกแล้วส่องกระจกอีก เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ได้ออกไปไหนกับพี่นัต(ติดตามด้วยหมู่เพื่อนที่ไม่อยากให้ไปด้วยนัก)
RRRRRR RRRRR RRRRR (โทรศัพท์ฮะ)
“ฮัลโหล”
“เอ่อ ไอ้ปัญ ฉันเอง ช้าง ที่นัดกับพวกรุ่นพี่เอาไว้วันนี้พวกฉันไปไม่ได้แล้วว่ะ โทษที”
“อะไรนะ พวกแก สามคนเลย”
“เออ เรื่องมันยาวว่ะ เนี่ย พอข้าโทรหาเอ็งเสร็จต้องแจ้นไปช่วยแม่ที่ร้านอีก”
“นัดกันไว้แล้วทำงี้ได้ไง”
“ไม่ดีเหรอว่ะ เอ็งจะได้อยู่กับพี่นัต” เพื่อนร่างอ้วนกระแนะกระแหน
“เหอะ ยังมีอีกคนนี่หว่า” ปัญจกรรู้สึหงุดหงิดขึ้นมาทันทีที่นึกถึงพิพัฒน์
“แหม…ไม่เกินความสามารถเอ็งหรอก” เป็นคำพูดที่แลชมเชยประชดๆไงไม่รู้แฮะ
เออ ไปไม่ได้ก็ไปไม่ได้ มันติดธุระกันนี่นา ไปกันสามคนก็ได้ว่ะ พี่นัตคร๊าบผมจะไปหาแล้ว~~
ปัญจกรออกจากบ้านด้วยรอยยิ้มที่แสนจะสบายใจ โดยไม่รู้ว่าที่บ้านของวิทยา ไอ้เพื่อนสามแสบหัวเราะชอบใจที่หลอกปัญจกรได้ตามแผนที่วางไว้
*****************
“เหรอ ติดธุระกันหมดเลย น่าเสียดายนะ ถ้าไปกันเยอะๆก็ช่วยกันหาข้อมูลได้เยอะ ครึกครื้นดีด้วย”
“พี่นัตมองโลกในแง่ดีเกินไปหน่อยนะครับ ไอ้พวกนั้นไป ทำอะไรไม่สะดวก (เหอๆ จะทำอะไรว่ะ) ยุ่งวุ่นวายอีกต่างหาก” ปัญจกรยิ้มให้รุ่นพี่อันเป็นที่รัก(ของตนฝ่ายเดียว)
“อ้าว อาร์ตมาแล้วล่ะ “ นัตชี้ไปที่รถสปอร์ตที่พึ่งจอดเข้าข้างทาง
…..แหงะ….มาทำไมฟะ
“อย่าแสดงออกทางสีหน้าว่าไม่อยากให้ฉันมาขนาดนั้นสิ” พิพัฒน์ลงจากรถพลางถอดแว่นกันแดดออก
“…..ก็มันจริงนี่หว่า…” ปัญจกรพูดใส่หน้าก่อนที่จะเดินตามนัตขึ้นรถ
ปัญจกรเดินตามพิพัฒน์เข้าไปในร้านหนังสือแห่งหนึ่ง ดูเหมือนอาร์ตจะรู้จักและสนิทกับเจ้าของร้านพอควร มีตั้งแต่หนังสือเก่าจนถึงปัจจุบันซึ่งวางขายหน้าร้านตามปกติ ส่วนหนังสือเก่าหรือพวกหนังสือมือสองอยู่ที่หลังร้าน ตั้งแต่10ปีที่แล้วยังมีเลย
“พี่นัตล่ะ” ปัญจกรเดินตามเข้ามาที่หลังร้าน เห็นพิพัฒน์กำลังปีนบันไดขึ้นไปหาหนังสือ(โปรดจินตนาการร้านนี้ให้หลังคาสูงๆ ตู้หนังสือสูงๆจนต้องใช้บันไดปีนเอาไว้นะค่ะ)
“อยู่ข้างในอีกห้องนึง” พิพัฒน์เลือกหนังสือแล้วส่งลงมาให้เด็กหนุ่มรับไว้
“นายสนิทกับลุงเจ้าของร้านดีนะ ได้ยินว่าทำงานพิเศษที่นี่”
“ที่นี่แหล่งทำงานประจำของฉันเลย ลุงช่วยเหลือฉันไว้เยอะ ฉันก็คอยช่วยๆลุงแกบ้าง แกอยู่คนเดียว” แหล่งทำงานก็คงใช้หนังสือเยอะจริงๆดูเหมือนเป็นร้านเก่าแก่ที่สุดในแถวๆนี้ แต่หน้าร้านก็จัดไว้ให้เข้ากับปัจจุบัน กั้นกระจกติดแอร์
“ก็เลยทำงานที่นี่”
“ทำนองนั้น” พิพัฒน์ลงจากบันไดเมื่อไม่มีหนังสือที่ต้องการในชั้นบนแล้ว
“รึว่า นายไปข่มขู่ลุงเค้าไว้” ปัญจกรทำหน้าเบ้ ไม่ค่อยอยากจะเชื่อว่าพิพัฒน์มีนิสัยที่ดีงามขนาดนั้น
“คิดว่าไงล่ะ” พูดแล้วยังหันมายิ้มกวนๆอีก
“อย่างนายต้องใช่แน่เลย” ปัญจกรพยักหน้าเพื่อสนับสนุนความคิดตัวเอง ร่างสูงยักไหล่
“ก็แล้วแต่จะคิด”
“ตอบกวนชะมัด” ปัญจกรหน้ามุ่ย แล้วหันมาเลือกหนังสืออีกฝั่ง พิพัฒน์มองหน้ารุ่นน้องแล้วอมยิ้ม
“หายโกรธเรื่องเก่าๆแล้วเหรอ ถึงพูดกับฉันน่ะ” น้ำเสียงดูเหมือนจะง้ออีกฝ่ายอยู่ในที เด็กหนุ่มหันขวับ
“ยังเฟ้ย!!! ใครจะหายโกรธง่ายๆ มาแย่งแฟนคนอื่นเค้าอยู่ได้ ตัวเองก็ออกจะรวย เรียนเก่ง เล่นกีฬาเก่ง แถมหล่อ..อีก….ต่าง…หาก..” ปัญจกรพูดเบาลงเมื่อรู้สึกตัวว่า นี่เราไปชมมันนี่หว่า แต่มันก็เป็นความจริงเขามองพิพัฒน์อย่างนั้น
“หือ?? เธอมองฉันแบบนั้นเหรอ” ร่างสูงเริ่มขยับเข้ามาใกล้
ง่าา…..เอาอีกแล้วตู ขุดหลุมฝังตัวเอง……
“กะ…โกหกเฟ้ย ฉันมองนายต่ำติดดินเหยียบจมมิดธรณีเลย” พูดไปก็ค่อยๆถอยๆๆ ต้องค่อยๆกระดึ๊บออกห่าง
“…..จริงเหรอ..แต่ฉันว่าไม่นะ สายตาเธอมองฉันเป็นคู่แข่ง คู่แข่งน่ะก็ต้องมีค่าเท่ากับตัวเอง หรือไม่ก็เหนือกว่าถึงจะให้ความรู้สึกที่เป็นศัตรูจริงไหม….ปัญจกร”
…..เอาอีกแล้วครับ ไอ้การเรียกชื่อผมแบบลากเสียงยาวๆจนน่าขนลุก ผมอยากจะวิ่งหนีจริงๆ แต่มันพูดหยั่งงี้ดูถูกผมนี่หว่า…..เลือดแห่งศักดิ์ศรีพุ่งกระฉูดอีกแล้ว
“ฮึ่ม …เออๆ นายหล่อ นายดี นายรวย เรียนเก่ง กีฬาเลิศ perfect” เด็กหนุ่มพูดกระแทกเสียงแล้วออกเสียงสำเนียงเจ้าของภาษาในคำสุดท้าย
“แล้วชอบรึเปล่าล่ะ” พิพัฒน์ยิ่งเข้ามาใกล้เข้าไปใหญ่ อะไรวะเนี่ย ไปเซ่ ชิ้วๆ อย่าเข้ามานะโว้ย
“อาร์ต!!~ อาร์ตเอ๊ย มาหาลุงหน่อย”………ฟู่~~~ ลุงจ๋าาาา ผมรักลุงจัง ไปเด่ะว่ะ ลุงเรียกอ่ะ ไปๆ
พิพัฒน์เสยผมก่อนเผยยิ้มที่มุมปาก (ท่าประจำเค้าละฮะท่านผู้อ่าน)
“ครับ ลุง …..อยู่นี่นะจ๊ะ เด็กดี เดี๋ยวพี่มา” ร่างสูงส่งยิ้มอันน่าสยิวสยองมาให้จนปัญจกรต้องผงะถอย
“ไป..ไปเลยไป๊ ไอ้รุ่นพี่บ้า”
“โหดร้ายจัง”
“เออ!!” เด็กหนุ่มตอบฉะฉาน พิพัฒน์ทำหน้าแกล้งงอนก่อนจะเดินหัวเราะออกไป
ปัญจกรลอบถอนหายใจ ไอ้บ้านี่มันชอบทำอะไรให้ขนลุกอยู่เรื่อย น่ากลัวชะมัดยาด ….ไปหาพี่นัตดีกว่า …อยู่ข้างหลังเหรอ….
“ว้าก!! พี่นัต ขึ้นไปทำอะไรบนนั้นครับ” เด็กหนุ่มตกใจสุดขีดเมื่อเห็นรุ่นพี่(ในดวงใจ)ปีนบันไดแล้วไปนั่งห้อยขาดูหนังสือตรงช่องใต้หลังคา
“อ้าว ปัญจกรขึ้นมาสิ หนังสือเยอะมากเลย อ่านเพลินเลยล่ะ” นัตก้มหัวลงมายิ้มเชิญชวนอย่างไม่กลัวตก แต่พี่ครับ พี่เป็นหนึ่งเดียวในดวงใจผมนะครับ พี่ทำอะไรนึกถึงผมหน่อย โอ๊ย หัวใจจะวาย ถึงมันจะไม่ได้สูงมากแต่ตกลงมาก็เจ็บตัวได้เหมือนกัน
“พี่นัตครับ~~ ผมขอร้องเถอะครับ ลงมาครับ” ปัญจกรเกาะบันไดแล้วทำท่าจะขึ้นไปรับ
แต่รุ่นพี่สุดสวาทขาดดิ้นยังคงทำหน้างง “ทำไมล่ะ ไม่เป็นไรหรอก ขึ้นมาสิ กลัวความสูงเหรอ”
แหงะ….มาว่าผมกลัว “ผมไม่กลัวหรอกครับความสูง ผมกลัวพี่นัตตกลงมาครับ ผมเป็นห่วงครับ ลงมาเถอะครับ” เอ…ดูเหมือนรุ่นพี่แกจะเขินหน่อยๆแฮะ พี่นัตพยักหน้าหงึกๆ แล้วโยนหนังสือสองสามเล่มลงมาให้ผมรับ ก่อนที่ตัวเองจะค่อยๆปีนบันไดลงมา
เฮ้ยๆ!! อะจ๊ากก บันไดมันหลุดจากล็อคที่พาดไว้แล้วนี่หว่า !! (แล้วพี่แกขึ้นไปอีท่าไหนว่ะเนี่ย) รุ่นพี่ก็เสียหลักเซถลาตกลงมาแต่ใครจะยอมให้ร่างอันผอมบางนั้นต้องบาดเจ็บ ผมรีบเข้าไปรับพี่แกไว้ (ยังกะในหนังเลยครับ) และตอนนี้
พี่นัตนั่งทับตัวผมซึ่งนอนแผ่รองรับพี่แกไว้
“ปัญจกร!! เป็นอะไรรึเปล่า “ นัตเขย่าตัวรุ่นน้อง ผมทำหน้าแหยๆ ก่อนจะทำเก๊กตอบไป
“ไม่เป็นไรครับ พี่นัตตัวเบาจะตาย”
“แล้วมารับพี่ไว้ทำไม เรื่องอะไรมาเจ็บตัวแทนพี่” นัตทำหน้าตัดพ้อเล็กน้อยพองาม
…..เพราะรักไงครับ อิอิ
“ผมจะเป็นยังไงก็ช่างครับ พี่นัตปลอดภัยผมก็ดีใจแล้วครับ แค่พี่นัตปลอดภัยผมก็ตายตาหลับ” เด็กหนุ่มส่งรอยยิ้มดั่งแสงอาทิตย์ไปให้ นัตชะงักไปกับคำพูดของอีกฝ่ายแล้วใบหน้าอันสวยงามนั้นก็แดงระเรื่อขึ้นเรื่อยๆ ผมงี้มองนานเลย คนอาไร้น่ารักน่าปล้ำชะมัด…ชะอุ้ย…น่ารักน่าทะนุถนอมครับ
“อะฮึ่ม!!” เสียงที่มาขัดจังหวะความสุขของผมดังขึ้น ไอ้คนที่ผมไม่ค่อยจะอยากยุ่งเดินมาแล้วก้มตัวมองหน้าผมที่นอนแผ่หราอยู่
“นี่น้องรัก พื้นห้องมันไม่ได้สะอาดหรอกนะ ลุกได้แล้วครับ” พิพัฒน์ปลายตามองปัญจกรและนัต
“โทษทีนะ ปัญจกร ขอบใจด้วย” พี่นัตลุกออกจากตัวผม ……ง่าาาา ไม่อยากให้ลุกเลย ทำไมอ่ะ เอ็งนั่นแหละ ยังมาทำหน้าทะเล้นอีก ปัญจกรแลบลิ้นให้พิพัฒน์ก่อนลุกขึ้นยืนแต่…..
“โอ๊ย!!” เจ็บข้อเท้าอ่ะ อูย สงสัยจะเท้าแพลงตอนเกิดอุบัติเหตุรักเมื่อกี้แน่เลย
….ทั้งนัตทั้งพิพัฒน์ถลาเข้ามาประคองผมทันที…
“ไม่เป็นไรครับพี่นัต สงสัยขาจะแพลงนิดหน่อย” ผมหันไปยิ้มเพื่อให้รุ่นพี่สบายใจ
“อ่า..ไม่เป็นไรเฟ้ย ปล่อยได้แล้วเดินเองได้” และก็หันไปแขวะใส่พิพัฒน์
“กลับบ้านเลยล่ะกันนะ อาร์ต หนังสือฉันเลือกไว้แล้ว ไปเถอะ” พิพัฒน์พยักหน้า แล้วหันไปเก็บหนังสือบางส่วนที่เลือกไว้ ส่วนนัตก็ประคองปัญจกรไปบอกลาลุงเจ้าของร้านก่อนที่จะเดินไปขึ้นรถของพิพัฒน์
“ขอบคุณมากนะครับลุง แล้วผมจะมาใหม่” อาร์ตยกมือไหว้ลา มองเพื่อนและรุ่นน้องที่อยู่ในรถของตนด้วยสายตาพิเคราะห์เหมือนพอจะรู้อะไรบางอย่าง …….
…….และแล้วแผนการณ์ศึกชิงนางของเหล่าสามจิ้งจอกก็เป็นไปตามที่คาดไว้…..
to be continue

[55!~6~เจ็บ]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

เอามาลงอีกนะคราฟฟฟฟฟ


 ขอแบบเยอะๆเลยน้า...อา่นแบบไม่ต้องนอนเลยน้า

[’Witchiz๊…]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

สนุกดี คับ
 มาลงต่อไว้ ๆเน้อ
 ขอบคุน ณ๊ คับ

[godzilla]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ข้าวเที่ยงครับ

Forgive me 4
by ryu

ปัญจกรยืนรอรุ่นพี่อยู่ที่หน้าคณะอย่างใจจดใจจ่อ อีกไม่กี่นาทีจะเปิดฉากเวลาโหมโรงบุกจู่โจมเข้าสู่หัวใจพี่นัตเสียที อา…มานับไปพร้อมๆกันเลยดีก่า 5…4…3…2…1…
“ปัญจกร รอพี่นานไม๊” นัตวิ่งหอบแฮ่กๆเข้ามาหา
“ไม่เลยครับ ผมพึ่งมาตะกี้ไม่ถึงสองวิเลย” (ไอ้ขี้โม้ เมื่อกี้แกยังนับกับฉันตั้งเกือบชั่วโมง) นัตยิ้มให้รุ่นน้องอย่างสบายใจรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ผมรู้สึกแสบตาเหลือเกิน
“ไปกันเถอะครับ พี่นัตอยากทานอะไรครับ ก๋วยเตี๋ยว ข้าว บอกมาได้เลย ผมจะพาไปร้านอร่อยๆ” โอ้ ผมเฝ้าฝันมานานแล้ว ข้าวเย็นกับพี่นัตสองต่อสอง มันช่างโรแมนติก (แดดร้อนเปรี้ยงโรแมนติกตายล่ะ) เรานั่งทานข้าวกระเพราไข่ดาวร้านป้าอ้อย หรือว่าจะเป็นก๋วยเตี๋ยวไก่ร้านลุงกล้วย เราจะมีไก่และใบกระเพราเป็นพยานรัก (ของมันฝ่ายเดียวฮะ) และตอนนี้เวลาแห่งฝันก็มาถึง…สองต่อสองกับอาหารยามเย็น….มันช่าง…
“เอ่อ…เดี๋ยวรออาร์ตแป๊ปนึงสิ” นัตหันไปกวักมือเรียกเพื่อนที่เดินลงมาจากอาคาร
…สอง….ต่อ…สอง….กับ…..กับ…….กับ…..หา!!! เมื่อกี้พี่ว่ารอใครนะครับ……!!!!!
“…โทษทีที่ให้รอ” พิพัฒน์ยิ้มมาแต่ไกล ช่างเป็นรอยยิ้มที่ทำให้ชีวิตปัญจกรมืดมนยิ่งนัก รอยยิ้มปีศาจ…..
ความฝันของผม…………ม่ายยยยยย!!!! ม่ายยยยยเจงงงงงง!!!!!!!!
………………..
เหตุการณ์ครั้งนี้ก็มิได้รอดพ้นสายตาของสองในสามแสบแอบซุ่มมองปัญจกรอยู่ตามพุ่มไม้ วันนี้ไอ้ปัญมันเป็นอะไรว่ะ หน้าระรื่นตั้งแต่เช้า อารมณ์ดีเกินไปจนน่าถีบ ชวนไปกินข้าวเย็นที่บ้านไอ้ช้างก็ไม่ไป ที่แท้ก็พี่นัตนี่เอง แต่…. ก๊าก 555 “ไอ้ช้าง เอ็งเห็นหน้าไอ้ปัญเมื่อกี้ป่าวว่ะ ตอนที่พี่อาร์ตเดินมาอ่ะ”
“เห็นโว้ย…..ก๊ากๆๆ สะใจว่ะ สงสัยมันจะนึกไม่ถึงว่าพี่นัตชวนพี่อาร์ตไปด้วย” วิทยากับช้างหัวเราะเสียงดัง ลงไปนอนดิ้นกลิ้งไปมาหัวเราะอย่างสะใจที่พื้นจนคนผ่านทางหันมามอง ท่าทางแผนศึกชิงนางคราวนี้จะได้ผลเร็วเกินคาดพี่อาร์ตเริ่มปฏิบัติการแล้ว
……………….
“พี่นัตทานอะไรดีครับ ร้านนี้อร่อยมาก ผมรับประกัน” ปัญจกรเดินไปนั่งข้างๆนัต ซึ่งตรงข้ามกับพิพัฒน์พอดี
“อืม งั้นพี่เอาราดหน้าแล้วกัน” นัตสั่งเด็กของร้าน ปัญจกรคิดอยู่สักพักเหมือนคิดเลขเด็ด
“อ่า…ฉันขอข้าวกระเพราทะเลใส่พริกเม็ดเดียว”
“ข้าวกระเพราทะเลสอง ราดหน้าหนึ่ง” พิพัฒน์สั่งรายการรวมๆแล้วเหลือบตามองรุ่นน้อง
ง่า…อะไรฟะ กินเหมือนเราเลย
“เฮ้ย งั้นฉันขอเปลี่ยนเป็นผัดซีอิ้ว”
“งั้น พี่ก็เป็นผัดซีอิ้วนะ เอามาสองที่” พิพัฒน์สั่งเหมือนกับปัญจกรเป็นครั้งที่สอง
….แหงะ….
“เปลี่ยนเป็นผัดพริกถั่วแล้วกัน” เด็กหนุ่มไม่ยอมลดละ
“อืม…ตกลงผัดซีอิ้วพวกพี่ไม่เอานะ พี่ขอผัดพริกถั่วแทน” อาร์ตก็ไม่ยอมแพ้เช่นกัน
..ฮึ่ม!!~
”น้อง..อย่าพึ่งจด เอาลาบน้ำตกแบบแซบอีหลีมาแล้วกัน”
“ครับๆ พี่ ตกลงโต๊ะพี่เป็นราดหน้าหนึ่ง กับลาบ ส่วนพี่ก็เอาลาบเหมือนกัน ราดหน้าหนึ่งลาบสองใช่ไหม” ไอ้น้องที่ยืนจดรายการยิกหันมาพูดทวนรายการอาหารแบบประกาศิตเสียงแข็ง อาร์ตพยักหน้าอย่างพอใจ ส่วนปัญจกรจะเปลี่ยนก็เปลี่ยนไม่ได้แล้วง่ะ กลัวเด็กมันด่า….
“สั่งตามทำไม!!” เด็กหนุ่มมองหน้าอย่างหาเรื่อง
“..เปล่า ก็ฉันไม่รู้ว่าอะไรอร่อยนี่ ก็สั่งอย่างเธอ อยากกินแบบเดียวกับเธอ ผิดเหรอ” ผู้พูดกอดอกอย่างสบายอกสบายใจ
…เออ!! ผิดเฟ้ย ผิดตั้งแต่ นายตอบรับคำชวนของพี่นัตมาเป็น ก.ข.ค.ง.จ.ฉ.ร.อ.ฮ. ของฉันกับพี่นัตแล้ว …
อยากจะพูดตอบอย่างงั้นไปจนคันปากยิบๆ แต่พี่นัตนั่งอยู่ข้าง อดทนไว้ไอ้ปัญ วันพระไม่ได้มีหนเดียว
“หือ?? อยากพูดอะไรเหรอจ๊ะ น้องพี่” พิพัฒน์พูดอย่างรู้ทัน ซ้ำยังทำหน้าทะเล้นล้อเลียน
…หนอย ไอ้บ้านี่….
“เปล่าเฟ้ย” ปัญจกรตอบหน้าหงิกจนพิพัฒน์หัวเราะออกมาเบาๆ
“พี่นัตครับ พรุ่งนี้ตอนเย็นว่างรึเปล่า” เลิกยุ่งกับมันดีกว่า ยุ่งกับคนนี้ดีกว่าเยอะ
นัตหันมายิ้มให้ก่อนจะตอบ “อืม…ก็ไม่ได้ทำอะไร มีอะไรเหรอ”
“ผม..จะชวนพี่ไปเล่นบาสน่ะครับ ข้างบ้านผมมีสนามบาสไปกันไหมครับ”
“เล่นบาสเหรอ อ้าว แล้วขาเธอหายดีแล้วเหรอ”
“อ่า..ไม่เป็นไรหรอกครับ สองวันแล้วก็ใกล้หายแล้วละครับ”
“หายแล้วแน่เร้อ” ร่างสูงถอนหายใจเนือยๆ
“หายแล้วเฟ้ย ไม่ต้องยุ่งเลย”
“อืม..ถ้างั้น เล่นบาส….ก็ดีนะ เล่นกีฬาผ่อนคลายดีด้วย” นัตพยักหน้า
“ตกลงใช่ไหมครับ…ตกลงไปนะครับ พรุ่งนี้เย็นนะครับ”
“อืม..จริงสิ นายไม่ค่อยได้เล่นกีฬาเลยนี่” พิพัฒน์ออกความคิดเห็น เด็กหนุ่มหันไปมองมันจะมาไม้ไหนฟะ
แต่ช่วงเหอะ พี่นัตพยักหน้าตกลงแล้วนี่นา
“คงสนุกนะเล่นกันหลายๆคน แล้วพวกช้างเค้าว่างกันเหรอ”
…..หะ!!! อะไรเนี่ย ..พี่นัต..โธ่…จะให้ไอ้พวกตัวยุ่งไปด้วยเหรอเนี่ย… ปัญจกรหน้าจ๋อยทันที
“อะ อ้าวทำไมล่ะปัญจกร เล่นบาสมันก็ต้องเล่นกันหลายๆคนไม่ใช่เหรอ ถึงจะสนุก”
……ง่าาา….สำหรับพี่ …จะเอาอะไร ยังไง…ผมยอมทุกอย่างครับ
“ครับ แล้วผมจะชวนไอ้พวกนั้นครับ หลายๆคนสนุกฮะ สนุกมาก” เฮ้อ….
พิพัฒน์มองท่าทางจ๋อยๆของปัญจกรแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ ปัญจกรนี่เธอแสดงออกขนาดนั้น ไม่กลัวฉันรู้บ้างเลยรึไงนะ ฉันแย่งนัตไปจากเธอได้นะ แยกนัตออกจากเธอน่ะ สบายมาก….ความจริง…ฉันไม่อยากจะทำแบบนี้กับเธออีกแล้วล่ะ …ฉันไม่อยากจะทำร้ายความรู้สึกของเธอเลยจริงๆเถอะ ให้ตาย…

[55!~6~เจ็บ]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

เอาอีก...เอาอีก

[babybad0000]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

 

[godzilla]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

ของแถมหลังข้าวเที่ยงครับ 

“หัวเราะอะไรไม่ทราบ มีอะไรน่าขำรึไง” ปัญจกรปั้นหน้าใส่อาร์ต
“เปล่าครับ เปล่า พรุ่งนี้เย็นใช่ไหม นั่งรถฉันไปก็แล้วกัน ตอนเย็นก็นัดกันเจอหน้าคณะ”
“อะ…อะไร!! ฉันไม่ได้ชวนนายสักหน่อย”
“ทำไมล่ะ ปัญจกร ไม่เห็นเป็นไรเลย อาร์ตเล่นบาสเก่งนะ เมื่อกี้เธอก็บอกนี่นาว่าหลายๆคนสนุก”
……พี่นัต ทำไมพี่ต้องเข้าข้างมันด้วยอ่ะ เห็นมันสำมะคัญกว่าผมเหรอ (เออ) ….
“ฉันอาจจะพาเพื่อนไปด้วย ไอ้หมอนี่ก็เป็นนักบาสเก่า นายก็รู้จักนัต” พิพัฒน์มองเพื่อนของตนเหมือนต้องการบอกอะไรบางอย่าง แต่นัตไม่ได้สนใจ
“ฉันรู้จักเหรอ …นักบาส??~ ใครกัน” นัตยังคงงุนงง นักบาส??? เพื่อนเก่า???
“รับรองนายจำได้แน่ๆ นัต พรุ่งนี้ถ้ามันว่างฉันก็จะพามาด้วย คงสนุกพิลึก” …โทษทีนะนัต แล้วก็เธอด้วยปัญจกร…ร่างสูงเหยียดยิ้ม ทำไมปัญจกรถึงเห็นมันเป็นรอยยิ้มที่โหดเหี้ยมพิกล (เหอๆ) พรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้นกับตูอีกเปล่าว่ะเนี่ย……
…………………..
“ฉันคิดไว้แล้วว่าจะต้องไม่ผิดหวังจากเธอ” พิพัฒน์พูดขึ้นลอยๆระหว่างขับรถไปส่งปัญจกรที่บ้าน
“พูด…พูดอะไรฟะ ไม่..ไม่ผิดหวังอะไร” เด็กหนุ่มตะกุกตะกักทำไมไอ้หมอนี้มันชอบพูดอะไรชวนคิดให้ดีใจ…เอ๊ย ชวนน่าขนลุกงี้ฟะ พี่นัตก็ลงไปแล้วด้วย อยู่กับมันบนรถ…..ง่าาาา ขับเร็วๆเด้อยากกลับบ้าน
“ก็…อืม…ลาบไง ลาบหมูน่ะ อร่อยจะตาย เสียดายนะนัตไม่ได้กิน ดีแล้วที่ฉันสั่งแบบเดียวกับเธอ”
“อิโด่ ลาบหมูหรอกเหรอ….” ปัญจกรถอนหายใจอย่างโล่งอก
“ทำไม คิดว่าเรื่องอะไร” งะ……
“เอ่อ…ฉันขอลงตรงนี้แหละ นายจะได้ไม่ต้องเข้าไปในซอย ฉันเดินเข้าไปเองสะดวกกว่า” …รอช้าอยู่ไยผมก็แทบจะกระโดดเผลวลงจากรถสิฮะ….
“ทำไม กลัวว่าฉันรู้บ้านเธอแล้ว จะบุกขึ้นไปหากลางดึกเหรอ” พิพัฒน์ลงจากรถออกมายืนเป็นเชิงส่งรุ่นน้อง ความจริงแอบสืบไว้ตั้งนานแล้ว บ้านเธออยู่ไหนทำไมฉันจะไม่รู้ปัญจกร...
“….บุกเข้ามาสิ พ่อจะถีบให้กระเด็นออกนอกหน้าต่างเลย” เด็กหนุ่มยกเท้ายันอากาศ เป็นเชิงขู่
“อืม..บอกไว้ก่อนก็ดี ฉันจะได้ฟิตร่างกายเตรียมรับไว้ เพราะว่า….หลังจากนี้ไม่นาน ฉันทำแน่...” อาร์ตมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเหมือนหมาป่าเห็นเหยื่อ แต่..ทำไมปัญจกรกลับรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง ..รู้สึกที่ว่าถ้าอาร์ตทำอย่างนั้นจริงๆ มันจะเกิดอะไรขึ้นนะ ความรู้สึกที่เรียกว่าตัวเขาเกือบที่จะกลัวผู้ชายคนนี้เข้าจริงๆซะแล้ว…
“พะ..พูดอะไรบ้าๆ นายน่ะผิดปกติแน่ๆ ..ไป..ล่ะ” ปัญจกรรีบกลับหลังหันเดินเข้าซอยบ้าน
“เฮ้ๆ พ่อหนุ่ม ลืมอะไรรึเปล่า ฉันอุตส่าห์ขับรถมาส่งนะ” พิพัฒน์ยักคิ้วใส่
ไม่ต้องมาทำเป็นยักคิ้ว ไอ้แบบนั้นน่ะ ฉันไม่ใช่พวกสาวๆน่ะโว้ยที่เห็นท่าแบบนั้นของนายแล้วจะเก็บไปฝันหวานน่ะ…ฮึ่ม!! แล้วใครขอร้องให้มาส่งเล่า!!…..
”…ขอบใจ….ทีหลังไม่ต้อง…!! ” ตะโกนใส่เสียงดังฟังชัดแล้วก็รีบเดินดุ่มๆจากไปทันที
“อุ๊บ~~ หึๆ ตลกเป็นบ้าเลย น่ารักชะมัด แบบนี่แหละน้า ฉันถึงไม่อยากปล่อยเธอไปให้ใครอีกแล้ว” พิพัฒน์ยืนหัวเราะอยู่คนเดียว ..เฮ้อ ชักจะบ้าเฟ้ยเรา กลับดีกว่า…ถ้าคลาดกันไม่เจอกับเจ้านั่นที่บ้าน .พรุ่งนี้เย็นก็หมดสนุกพอดี….
…………………….
 to be continue

[55!~6~เจ็บ]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

เอามาลงอีกนะ...เอามาลงอีก

[godzilla]

ขายผลิตภัณฑ์เสริมอาหารโปรตีน Dermarine สำหรับเพื่อนๆที่มีปัญหาควยไม่แข็ง

อะ ครับ

Forgive me 5
by ryu
เสียงของรถยนต์ที่มาจอดอยู่หน้าบ้านทำให้ทุกคนในบ้านหันมามองหน้ากันอย่างแปลกใจ
“เห…รถใครว่ะ จอดอยู่หน้าบ้าน พ่อแม่แกอ่ะเปล่า ไอ้ปัญ..ไหนบอกวันนี้ยังไม่กลับไง” ช้างถือตะหลิวออกจากครัววิ่งแจ้นมามองที่หน้าต่าง ปัญจกรย่นคิ้ว…
“ไม่ใช่ ..รถกระบะ…อ้าว..เฮ้ย พี่นัตนี่ ..นั่งรถใครมา” ปัญจกรเห็นหน้ารุ่นพี่อันเป็นที่รักแล้วก็รีบเดินกระเผลกไปหา ก็เห็น ผู้ชายผมยาวดับเครื่องยนต์แล้วก้าวตามรุ่นพี่มา
“พี่เอ!!!” สามเสียงอันพร้อมเพรียงของเพื่อนแสบตะโกนเรียกชื่อชายผุ้นั้น เอโบกมือเป็นเชิงทักทาย
“เอไหน??” ปัญจกรงงเป็นไก่ตาแตก
“อ้าว..น้องปัญนี่เอง..หวัดดีครับ ..อืม…โตขึ้นจากตอนม.ปลายเยอะเลยนะ ..อ้อ ไม่ต้องตกใจ ปัญไม่เคยเห็นพี่หรอก ไอ้อาร์ตน่ะมันบ่นปัญให้พี่ฟังบ่อยๆ..มันบอกว่า…อุ๊บ…อะ..อื้อ ..” ก่อนที่พี่ชายที่แสนดีจะโพนทะนาไปมากกว่านี้พิพัฒน์ก็ถลาเข้ามาปิดปากเอาไว้ได้ทันท่วงที
“ลูกพี่ลูกน้องฉันน่ะ ไม่ต้องคิดไรมาก ..มันออกจะบ้าๆ” อาร์ตหัวเราะแหะๆแนะนำพี่ชายพร้อมบอกสรรพคุณ
“ไอ้อาด เอ็งอ่อยอ้าอะเอ้ย อ้องอันอังอี่อ่อน (ไอ้อาร์ต เอ็งปล่อยข้านะโว้ย น้องปัญฟังพี่ก่อน)” ชายหนุ่มดิ้นพราดๆ
“….อ่า…หวัดดีครับ..งั้นก็ ตามสบายครับ..บ้านผมเอง” เด็กหนุ่มยกมือไหว้ เกาหัวด้วยอาการงงงวยในท่าทางของทั้งสองคนก่อนจะเดินเข้าไป อาร์ตปล่อยญาติผู้พี่เมื่อเห็นว่าปลอดภัย
“พูดอะไรว่ะ มาก็ช้ายังจะมาก่อปัญหาให้ฉันอีก” อาร์ตชี้หน้า เอทำหน้าหงอยๆ เหมือนหมาตัวใหญ่ถูกเจ้าของดุ
“หงิง..หงิง..เอ๊ย!! ครับ..ครับ ผมจะไม่พูดอะไรอีกแล้ว”
“..เป็นไงบ้าง…คุยกับนายรึเปล่า” อาร์ตตัดเข้าสถานการณ์เครียด ลูกพี่ได้ยินคำถามแล้วถอนหายใจดังเฮือก
“……คุย…แต่….” เออยากจะร้องไห้เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ นัตสะบัดมือของเขาออก สีหน้าที่แสดงออกถึงความตระหนก ดวงตาที่มีแววหวาดกลัว….
“ฉัน…ไม่น่ากลับมา..ให้นัตเห็นหน้าอีก” เอพูดด้วยสีหน้าไม่สบายใจ พิพัฒน์เอื้อมมือไปตบบ่าพี่ชายเบาๆเป็นเชิงให้กำลังใจ
“เพิ่งจะยกแรก นักมวยก็ใจไม่สู้ แล้วจะชกชนะได้ยังไง” คำคมที่อาร์ตงัดออกมาเตือนสติพี่ชายทำเอาเอเหล่ตามอง
“กูไม่ใช่นักมวยนะ….แต่..ขอบใจว่ะ โค้ช” ทั้งสองหันมามองหน้ากันก่อนจะเดินเข้าบ้านไปสมทบกับคนอื่นๆ
*****************
“พี่นัต ทำไมล่ะครับ จะกลับแล้วเหรอ” ปัญจกรทำหน้ามุ้ยเมื่อนัตมาบอกว่าจะขอตัวกลับบ้าน หลังจากทานอาหารเย็นอันอร่อยเป็นพิเศษ เพราะไอ้ช้างและพี่เอช่วยกันผัด ตุ๋น หุง ทอด นึ่งสุดฤทธิ์
“…อ้าว!! พี่นัตจะค้างไม่ใช่เหรอครับ” โยท้วงขึ้นบ้างด้วยความแปลกใจ คำตอบที่ได้กลับมาคือรอยยิ้มของรุ่นพี่
“..พี่..เอ่อ….นึกได้ว่า…. ไม่ได้บอกที่บ้านไว้ เดี๋ยวจะเป็นห่วงน่ะ”
“..งั้นก็โทรบอกเลยสิครับ…นะครับ วันนี้ทุกคนก็ค้างกัน (ถึงผมอยากจะให้พวกมันกลับกันไปให้หมดเหลือแต่พี่ไว้กับผมสองต่อสองก็เถอะ)” ปัญจกรวิ่งแจ้นไปหยิบโทรศัพท์ไร้สายส่งให้ด้วยแววตาอ้อนวอน นัตส่ายหัว…
“คือ…เอ่อ ขอโทษจริงๆนะ ปัญจกร …พี่…” นัตบอกรุ่นน้อง
…ดูท่าพี่นัตอยากจะกลับบ้านจริงๆ ทำไมกันน้า เอาเถอะ ไม่อยากให้พี่แกลำบากใจ…
“งั้นผมไปส่ง ผมจะนั่งแท็กซี่ไปส่ง” เมื่อรุ่นน้องพูดจบ ทุกๆคนก็มองไปที่ขาซ้ายของปัญจกรที่มีผ้าพันแผลพันไว้เป็นตาเดียว เหมือนจะบอกว่า ‘สภาพใกล้ตายอย่างนั้นนี่นะ ยังจะห่วงคนอื่น’
“….ทำไมเล่า ขาเจ็บแค่นี้เทียบความปลอดภัยของพี่นัตไม่ได้หรอก..” ดูเหมือนเด็กหนุ่มจะดึงดันไปส่งให้ได้
พิพัฒน์มองแล้วถอนหายใจ เดินตรงไปหารุ่นน้อง ยื่นขาของตนไปขัดขาขวาเพื่อให้อีกฝ่ายล้มลง
“หวา!!..” ปัญจกรเซเข้าวงแขนที่เตรียมรองรับการประคองไว้ของรุ่นพี่ เด็กหนุ่มจ้องพิพัฒน์เขม็ง
“อย่าฝืนสังขาร เข้าห้องไปนั่งเฉยๆซะนะจ๊ะเด็กดีของพี่” พิพัฒน์พูดแล้วทำหน้าทะเล้น รุ่นน้องเตรียมจะโวยวายใหญ่ ช้างเห็นท่าทางน่าสนุก(ตรงไหน)เข้าไปช่วยพยุงก่อนจะลากเข้าห้องอีกห้องหนึ่งไป
“พี่นัต!! พี่น๊าตตตต ช่วย…โผ๊มมมมม...ด้วย...!!! อั่ก!! (เสียงสันมือใครบางคนสับลงบนท้ายทอยใครก็ไม่รู้) คร่อก…” เสียงร้องโหยหวนหายไปและแล้วบ้านก็เข้าสู่ความสงบสุขอีกครั้ง
…..จบบริบูรณ์….
อะจ๊ายยยยยย!!! ม่ายยจ่ายยยยย…. (ชักบ้าแล้วตู) อะฮึ่ม! เข้าเรื่องต่อ…
นิสิตนักศึกษาทยอยกันลงมาจากตัวอาคาร ปกติแล้วอาจจะได้ยินเสียงตะโกนโหวกเหวกวิ่งไล่ฆ่ากันของนักศึกษากลุ่มหนึ่งซึ่งตอนนี้กำลังรวมกลุ่มกันที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ลับตาคน พวกเขาใจจดใจจ่อกับภารกิจที่บอกกับใครไม่ได้
“………อีก…อีกนิด….” เสียงที่แหบพร่าดังเล็ดลอดมาจากในกลุ่ม
“..อืม…ตรง..นั้น..ใช่…” กล่าวด้วยเสียงเหนื่อยอ่อน
“อย่า..ไป..ทางนั้นซิ…”
“..จวนแล้ว…อ…เอ๊ะ!! ปัทโธ่โว้ย!! ตูบอกว่าอย่าเอารูปไปแปะไว้หน้านั้น เมื่อกี้ก็ดีแล้ว แค่บอกให้เขยิบรูปมาทางซ้าย อ้าว?? แล้วนี่อะไร!! บอกว่าอย่าเขียนไว้ตรงหน้านี้ !!ว้าก พวกแก ฟังช้านน บ้างสิโว้ย!!“ ?
เสียงอันแหบ?? ที่เหนื่อยอ่อน?? กับการทำภารกิจ?? ตะโกนขึ้นมาด้วยเสียงอันดังกังวานอย่างสุดจะทน
พวกเขานั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ที่ม้าหินใต้ต้นไม้ใหญ่ตั้งแต่เลิกเรียนวิชาสุดท้ายของแต่ละคน ไม่น่าเชื่อว่าพวกเขาจะหน้าดำคร่ำเครียดกันขนาดนี้…มันต้องมีสาเหตุสิ!!
และแน่ละ……จะอะไรซะอีกล่ะ งานครับงาน!! งานและงาน คำเดียวเท่านั้น งานที่พวกเรารวมหัวกันทำใกล้ถึงกำหนดส่งแล้ว!! พวกผมก็มาขยันปั่นเร่งงานกันในตอนเย็นที่คนอื่นเค้าเริ่มจะกลับบ้านกันไปนอนพักเหนื่อยให้สบายอุรา !!โอ้พระแม่เจ้า Please,help me!!
เสียงจากสวรรค์พระแม่เจ้าก็ลงมาชี้แจงแถลงไข ‘Hello Hello ลูกปัญเหรอจ๊ะ ตอนนี้พระแม่เจ้าไม่อยู่ กรุณาฝากข้อความไว้ แม่จะส่ง เทวดาไปก่อนแล้วกัน’ ติ๊ดดดด……. กรุณาฝากข้อความหลังเสียงสัญญาณ…
“เทวดา??” ปัญจกรละเมอพร้ำเพ้อรำพันหลุดปากออกมา เหมือนเรียกหาว่า อยู่ไหนง่ะ เทวดาตู
“เรียกหาพี่เหรอครับ น้องปัญ” เสียงอันหล่อเหลาและคมเข้มเสมอในความคิดสาวๆดังขึ้นจากทางด้านหลัง เทวดา?? ทำไมให้รู้สึกขนแขน stand upและเสียวสันหลังวาบว่ะ
เหมือนโดนสวรรค์ปั่นหัวเล่นกลั่นแกล้งและโดนพระแม่เจ้าหยอกล้อ ทันทีที่เด็กหนุ่มผู้เลอโฉม??หันไปเพื่อพบกับผู้ที่อ้างตัวเป็น The angle เขาก็กรีดร้องด้วยความตกใจอย่างสุดเสียง สติขาดผึง สัมปชัญญะโบกมือบ๊ายบาย หลุดลอยไปตั้งแต่เมื่อไรไม่ทราบ สลบเหมือด ( -_-“)ไปทันทีจังหวะเดียวกับที่เทวดาบินมารับร่างนั้นไว้ในอ้อมแขนก่อนจะตกลงหัวกระแทกพื้น ซึ่งอาจทำให้หมดหล่อได้
(ขอตัดเข้าสู่ภาคปรกติ …นี่ตูเขียนอะไรว่ะเนี่ย-_-“)
“อ้าว เฮ้ย!! ไอ้ปัญ ไอัปัญ!!” สามแสบร้องด้วยความตกใจเมื่อเห็นเพื่อนอันเป็นที่รักเกิดอาหารหน้ามืดหรืออย่างไรไม่ทราบ เห็นหน้าพี่อาร์ตแล้วก็สลบไปเลย ตอนแรกยังทำงานด้วยกันอยู่หลัดๆ สั่งให้แปะรูปประกอบรายงานตรงนั้นตรงนี้อยู่ดีๆ แล้วนี่อะไรกันนี่!! โอ้พระเจ้า!!
ว้ากก!! นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นน้าาาาาา ยาดม ยาอม ยาหม่อง ยาเหลือง ยาแดง เอทิล แอลกอฮอล์ ทิงเจอร์ ไอโอดีน?? ขอหน่อยก๊าบบบบบบ ใครมีบ้างงง เพื่อนผมจะตายแล้ววววว
(ไอ้บ้าาา ยางงงงงเฟ้ยยย ตูยังไม่ตาย) เสียงปัญจกรกู่ก้องร้องในใจ แต่ลุกขึ้นมากระโดดถีบไม่ได้ …ก็คนมันสลบอยู่นิ….
*****************