หัวข้อ: (เรื่องเล่า) ทำไงได้...ก้อคนมันรักนิ (อ่าน 41051 ครั้ง)

natkubpom

อย่าอ่านนะขอร้อง

ห้ามโพสจดหมายลูกโซ่อีกนะครับ ผมเตือนคุณแล้วนะคัฟ

GK1702

ใจร้าย หลายใจ

llo~lOlชีE~oll

ครับ รู้ครับว่าเลว

ยอมรับ แต่ตอนนี้ไม่เปนแล้ว

รักเดียวใจเดียว

55!~6~เจ็บ

ต่อไวๆน้า...

KERCH

มาต่ไวๆๆนร๊าคัฟ

llo~lOlชีE~oll

"อืม โอเค พี่เข้าใจแล้ว"
"พี่ยุยังคิดว่าเอควรจะคุยกับเขาอีกมั้ย"
"พี่รู้นะว่าเอเสียความรู้สึก แต่เอไม่คิดจะถามเหตุผลของเขาหน่อยหรอ"
"ไม่เอาแล้วพี่ยุ เอไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเขาแล้ว ให้มันจบไปอ่ะดีแล้ว"
"งั้นก้อตามใจนะ พรุ่งนี้พี่จะกลับกรุงเทพแล้ว"
"ทำไมกลับเร็วจัง เอเพิ่งได้คุยกับพี่ยุเองนะ"
"เดี๋ยวพี่ก้อกลับมาอีก แค่ไปทำธุระแปปเดียว"
"ครับๆ"
"เราก้อไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้พี่ต้องไปแต่เช้า"
เอพยักหน้าแล้วเดินกลับไปนอนที่ห้อง น้ำก้อไม่มีอารมจะอาบแล้ว พอล้มตัวลงนอนแค่นั้นแหละ น้ำตาก้อไหลเลย คิดถึงพี่นัทมากๆ แต่สิ่งที่เขาทำทำให้เอไม่สามารถทำใจยอมรับได้เลย เอนอนร้องไห้จนหลับไป ตื่นมาก้อเพราะเสียงปลุกของแม่เนี่ยแหละ
"แม่มีอะไรครับ"
"แม่จะไปคุยเรื่องโรงเรียนของลูกอ่ะ จะไปกับแม่มั้ย"
"ไม่เอาอ่ะแม่ เอง่วง"
"อืมๆๆ แม่จะกลับดึกๆหน่อยนะ"
เอพยักหน้าทั้งๆที่หลับตาหน้าฟุบกับหมอน รู้สึกว่าง่วงมากจริงๆ เอได้ยินเสียงแม่เดินออกจากห้องไป เอก้อเลยหลับเลย

ตื่นมาอีกทีก้อตอนบ่ายๆ เลยอาบน้ำแต่งตัวแล้วลงไปกินข้าว แม่เตรียมกับข้าวเอาไว้ให้แล้ว เอเลยกินเรียบเลย
"คุนป้าครับ"
ใครมาเรียกแม่เอหว่า เอเดินออกมาดู
"พี่เต่ย"
"อ้าวเอ มาตั้งแต่เมื่อไรอ่ะ"
"เมื่อคืนอ่ะ แล้วพี่เต่ยมาทำอะไร"
"พี่มาหาคุนป้าอ่ะ อยู่ป่ะ"
"ไม่อยู่ ออกไปข้างนอก"
"หรอ อืมๆๆ" พี่เต่ยกำลังจะหันหลังกลับออกไป แต่เอเรียกเอาไว้ก่อน
"พี่เต่ย เอมีเรื่องจะคุยด้วย"
พี่เต่ยเดินมานั่งข้างๆเอ เอก้อเริ่มเรื่องที่อยากจะคุยทันที
"พี่เต่ยจำพี่นัทได้ใช่ป่ะ คนที่มาวันนั้นอ่ะ"
"จำได้ ทำไมอ่ะ"
"เขาเปน...แฟนเอ แล้วเอก้อรักเขา"
"เอ..." พี่เต่ยดูจะตกใจมากกับสิ่งที่เอบอกเขา แต่เอจำเปนต้องบอก เอไม่อยากทำให้พี่เต่ยเสียใจ เอละอายใจตัวเองด้วยแหละ ที่ทำแบบนี้
"เอขอโทดที่โกหกพี่ เอไม่ขอแก้ตัว"
"พี่ก้อพอจะดูออก แต่ไม่เปนไรหรอก พี่เข้าใจ"
"เอขอโทดนะ ขอโทดจริงๆ"
"ไม่เปนไรหรอก แต่ถ้าเมื่อไรเขาทำเอเจ็บก้อบอกพี่นะ พี่พร้อมจะอยู่ข้างๆเอเสมอเลยนะ" พี่เต่ยเดินออกไปจากบ้านแล้ว เอน้ำตาไหลเพราะสงสารพี่เต่ย เกลียดตัวเองสุดๆเลยตอนนั้น นั่งร้องไห้จนรู้สึกเจ็บตาไปหมด

พอก่อน ค่อยเล่าต่อ นะครับ

oOoNumNeunGoOo

กำลังมันเลย

llo~lOlชีE~oll

เอเดินกลับขึ้นมาบนห้อง ล้มตัวนอนบนเตียง เอหันไปมองโทรศัพที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียง เอหยิบมันขึ้นมาแล้วกดเปิด พอเปิดเท่านั้นแหละ ก้อมีคนโทรเข้ามาเลย
"ว่าไงวะไอดีม" เอกดรับเบอของไอดีม
"ก้อพี่ยุอ่ะดิ...พี่ชายมึงอ่ะ"
"ทำไมอ่ะ"
"มาถามหาพี่นัทกับกูอ่ะ"
"หะ!!แล้วมึงบอกพี่ยุรึป่าว"
"แหะๆ บอกอ่ะ"
"ไอเหี้ยยยยดีม"
"โอ้โห เรียกซะเต็มยศเลย"
"มึงบอกทำเตี่ยมึงรึไง"
"กูขอโทด ก้อพี่ยุบอกกูว่าเขาอยากช่วยมึงอ่ะ กูก้อเลยบอกไป"
"กูไม่เคยอยากฆ่าใครเท่ามึงมาก่อนเลย!!!"
"กูก้อขอโทดแล้วไง ก้อกูไม่อยากเหนมึงเศร้านิหว่า"
"แล้วมึงคิดว่าทำแบบนี้กูจะดีขึ้นรึไง"
"พี่ยุทำให้มึงดีขึ้นได้แน่นอน"
"เออๆๆช่างเหอะ แค่นี้นะ กูง่วง" เอกดตัดสายทันที หลับตาลง นอนคิดเรื่องที่ผ่านๆมา และลองหาเหตุผลว่าทำไมพี่นัทถึงทำกับเอแบบนี้ แต่คิดเท่าไรก้อได้คำตอบแค่เขาทำเพราะเขารักพี่เมย์มาก ทำทุกอย่างได้เพื่อพี่เมย์ แม้กระทั่งฆ่าคนคนนึงที่รักเขามากให้ตายทั้งเปน
นอนคิดได้สักพัก เอก้อเผลอหลับไป ตื่นมาอีกทีก้อสามทุ่มแล้ว เอเดินลงมาข้างล่าง เหนพ่อกำลังนั่งดูข่าว ส่วนแม่ก้อคงจะอยู่ในครัว
"หวัดดีครับพ่อ"
"อ้าวเอ มาตั้งแต่เมื่อไรเนี่ยลูก"
"เมื่อวานครับ"
"อืม แม่อยู่ในครัวอ่ะลูก ไปช่วยแม่เขาป่ะ"
เอเดินเข้าไปในครัว เหนแม่กำลังทำอาหารอยู่เลยเข้าไปช่วยทำ พอทำอาหารเส็ดแล้ว เราก้อมานั่งกินกันสามคน
"เพื่อนแม่บอกว่า ถ้าลูกอยากจะเข้าเรียนต้องเปนเทอมหน้า เพราะเทอมนี้มันใกล้สอบแล้ว ถ้าลูกเข้าไปตอนนี้ก้อคงจะตามเพื่อนๆไม่ทัน"
"ครับ ขอบคุนครับแม่"
หลังจากที่กินข้าวเส็ดแล้ว เอก้อขึ้นมาอาบน้ำแล้วกดโทรศัพหาพี่ยุ
"ว่าไงเอ"
"พี่ยุอยู่ไหนอ่ะ"
"อยู่กรุงเทพอยู่เลย"
"จะกลับเมื่อไรอ่ะ"
"คงจะถึงพรุ่งนี้แหละ ไม่ต้องห่วงพี่หรอก"
"ขับรถระวังด้วยนะพี่ยุ"
"อืมๆ เอไปนอนเหอะ เจอกันพรุ่งนี้"
"ครับ "
เอกดวางสายแล้วเข้านอนทันที เมื่อกี้ก้อเพิ่งตื่น ตอนนี้เลยได้แค่นอนหลับตาอย่างเดียว นอนไปได้สักพักเอรู้สึกว่าคืนนี้ยังไงก้อคงไม่หลับแน่ๆ เอเลยลุกไปเปิดโน้ตบุ๊กเล่น เปิดเพลง เล่นเน็ต ออนเอ็ม ทำทุกอย่างที่จะไม่ให้ตัวเองคิดมาก เอนังเล่นคอมจนถึงตีหนึ่งก้อปิดแล้วมานอน นอนได้สักพักก้อหลับไป
ตื่นขึ้นมาอีกทีก้อเพราะเสียงโทรศัพเนี่ยแหละ
"ไอดีม โทรมาทำไม กูง่วง!"
"พี่ยุพาพี่นัทกลับไปเชียงใหม่แล้ว"
"หะ!!" เอสะดุ้งตื่นทันที
"กูเหนพี่นัทขึ้นรถไปกับพี่ยุ กูเดาว่าพี่ยุน่าจะพาพี่นัทไปหามึงอ่ะ"
"ชิบหายแล้วไง กูยังไม่อยากเจอเขา"
"แต่กูว่านะไอเอ กูว่ามึงต้องคุยกับเขาให้รู้เรื่อง มึงต้องถามใจมึงก่อนว่ามึงแน่ใจแล้วใช่มั้ยว่ามึงไม่ได้รักเขาแล้ว"
"ถึงกูจะรักเขาแต่ยังไงกูกับเขาก้อรักกันไม่ได้ เขาทำร้ายกูขนาดนั้น มึงยังจะให้กูไปคบกับเขาอีกหรอไง"
"มึงฉลาดนะเอ กูรู้ว่ามึงคิดได้ด้วยตัวเอง ที่กูทำให้ได้คือเตือนสติให้มึงคิด นอกนั้นก้อเปนหน้าที่ของมึงแล้ว กูเปนเพื่อนมึงเสมอ ผลลัพจะออกมาเปนยังไงกูก้อเข้าใจว่านั่นคือความต้องการของมึง มึงไม่ต้องสนใจคนอื่น"
"อืมๆ ขอบคุนมึงมากนะ"
"เออ ไม่เปนไรหรอก คิดดีๆแล้วกันนะมึง"
"เออๆ แค่นี้นะ" เอกดตัดสายแล้วเข้าไปอาบน้ำ ลงมากินข้าว (เที่ยง) กับพ่อแม่ที่เตรียมตัวจะกินข้าวพอดี
"พี่ยุยังไม่มาอีกหรอแม่"
"เหนบอกว่าใกล้ถึงแล้วล่ะลูก"
"แล้วนี่พ่อกับแม่จะไปไหนอ่ะ แต่งตัวซะ"
"พ่อกับแม่จะไปงานแต่งงานของเพื่อนพ่อน่ะ ลูกจะไปมั้ยล่ะ"
"ไม่เอาอ่ะ เออยู่บ้านดีกว่า"
"อืมก้อดีลูก ฝากรดน้ำต้นไม้ให้พ่อด้วยล่ะ"
"คร้าบพ่อ"
หลังจากกินข้าวเส็ด พ่อกับแม่ก้อออกไปงานแต่ง ส่วนเอก้อมารดน้ำต้นไม้ในสวนให้พ่อ รดไปได้สักพักเอก้อได้ยินเสียงรถเข้ามาจอดในบ้าน คงเปนพี่ยุแหละ
"เอ"
"พี่ยุ" เอหันไปมองพี่ยุ แต่ข้างๆพี่ยุก้อมีผู้ชายอีกคนนึงที่เอคุ้นเคยดี
"พี่ยุพาเขามาทำไม พี่ก้อรู้ว่าเอไม่อยากเหนหน้าเขา"
"อืมพี่รู้ แต่พี่อยากให้เอกับไอนี่ปรับความเข้าใจกันหน่อย ไม่ต้องกลับมารักกันก้อได้แต่แค่เข้าใจกันก้อพอ พี่ไม่อยากเหนน้องพี่ต้องอยู่ในสภาพแบบนี้นะ"
"พี่ยุ..."
"ไม่ต้องพูดแล้ว คุยกันไปล่ะ พี่จะไปอาบน้ำ" พี่ยุเดินขึ้นบ้านไปแล้ว เหลือพี่นัทกับเอสองคนที่ยืนอยู่ในสวน เอก้อทำเปนไม่สนใจแล้วรดน้ำต่อ
"มาบ้านเอทีไรพี่รู้สึกดีทุกทีเลยนะ อากาศก้อดี คนในครอบครัวของเอก้อดี ทำเหมือนพี่เปนครอบครัวคนนึง"
"พี่นัทต้องการอะไร มาทำไมอีก"
"พี่คิดถึงเอ"
"พอเหอะพี่นัท เอเบื่อแล้วว่ะ ไม่อยากจะฟังแล้ว"
"แต่พี่รักเอนะ"
"พอสักที!! อย่าโกหกเออีกได้ป่ะ มาถึงขนาดนี้แล้ว ก้อพูดความจริงสักที"
"โอเค พี่จะพูดความจริง แต่เอต้องฟังพี่จนจบนะ" เอนั่งลงตรงม้าหิน พร้อมที่จะฟังสิ่งที่พี่นัทกำลังจะพูด
"พี่ยอมรับว่าตอนแรกพี่ตั้งใจจะทำให้เอเจ็บ แต่พอพี่คบเอไปเรื่อยๆพี่ก้อรู้สึกรักและเปนห่วงเอ พี่ลืมเมย์ที่พี่รักมาตลอดห้าปีไปซะสนิท ตอนแรกพี่ก้อพยายามห้ามใจตัวเอง พยายามเตือนตัวเองไว้ตลอดว่าพี่รักเมย์ แต่พี่ก้อรู้ตัวเองว่าพี่รักเอเข้าให้แล้ว พี่ไม่อาจปฏิเสธมันได้เลย พี่พยายามยกเลิกข้อตกลงระหว่างพี่กับเมย์ แต่เมย์เขาไม่ยอม พี่บอกเลิกเมย์ไปแล้วแล้วพี่ก้อบอกไปแล้วว่าพี่รักเอ พี่รักเอจริงๆนะ ขอโอกาสพี่อีกสักครั้งได้มั้ย"
"เอไม่รู้ จากสิ่งที่พี่นัททำกับเอ เอก้อไม่กล้าจะไว้ใจพี่นัทอีกแล้ว"
"พี่ขอโทดที่ทำให้เอเจ็บ พี่สันยาว่าพี่จะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว ให้โอกาสพี่ได้มั้ย พี่ยอมทำทุกอย่างเลยนะ"
ที่จริงเอก้อให้อภัยพี่นัทตั้งนานแล้วล่ะ แต่เออยากแกล้งพี่เมย์คืนบ้าง แต่เอไม่แกล้งแบบเจ็บปวดหรอก เอจะแกล้งให้อับอายมากกว่า
"แน่ใจนะว่าจะทำทุกอย่าง" เอถามเพื่อความแน่ใจ
"ครับทุกอย่าง"
"ก้อดี งั้นเราจะไปกรุงเทพกัน"
เอขึ้นมาเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าเพื่อจะกลับกรุงเทพ เอโทรบอกพ่อกับแม่ว่าเอจะกลับไปเรียนที่กรุงเทพแล้ว พ่อกับแม่ก้อโอเค เอเลยวานให้พี่ยุขับรถไปส่งที่บขส.หน่อย พอขึ้นรถทัวร์มาได้ เอกับพี่นัทก้อต่างคนต่างหลับ เอคิดวิธีแกล้งยัยพี่เมย์เอาไว้แล้ว รับรอง เด็ดแน่ ไม่อยากจะแกล้งผู้หญิงหรอกนะ แต่เขามาทำเราก่อน ก้อต้องแก้แค้นกันหน่อย
พอมาถึงกรุงเทพแล้ว เอกับพี่นัทก้อนั่งรถกลับมาที่คอนโด จัดของเส็ดเรียบร้อยก้อเข้านอนกันเลย ตื่นมาตอนเช้าก้อไปโรงเรียนตามปกติ พอเจอกับพี่เมย์ก้อดูว่าเขาจะตกใจเล็กน้อยที่เหนเอกับพี่นัทยังเดินด้วยกัน (แต่เอยังไม่ตกลงกลับมาคบกับพี่นัทหรอก) เอมองหน้าพี่เมย์นิดหน่อยก่อนจะเดินขึ้นตึกไป เอบอกพี่นัทหมดแล้วกับสิ่งที่เอจะทำกับพี่เมย์ พี่นัทก้อเฉยๆไม่ได้ว่าอะไร เอเลยเดินตรงไปที่ห้องของพี่เมย์ มองหาโต๊ะเรียนของพี่เมย์ พอเจอแล้ว เอก้อตรงเข้าไป หยิบเอากาวตาช้างออกมาจากกระเป๋า เอจัดการบีบกาวตราช้างลงบนเก้าอี้ของพี่เมย์ พอบีบจนหมดหลอดเอก้อเดินกลับห้องเรียนตัวเอง วันนั้นทั้งวันเอไม่เหนพี่เมย์เลย สงสัยคงจะนั่งตูดติดอยู่กับเก้าอี้แล้วมั้ง
เอเดินไปที่ห้องเรียนของพี่เมย์พร้อมกับพี่นัท ตอนนี้พักเที่ยงในห้องของพี่เมย์เลยไม่มีคนอื่นเลย นอกจากพี่เมย์ที่นั่งอยู่กับที่ไม่ยอมกระดิกเลย
"ว่าไงครับพี่เมย์ ไม่ไปกินข้าวหรอ" เอถามพี่เมย์ที่ทำหน้ารังเกียจเออย่างเหนได้ชัด
"ไม่ล่ะ ไม่หิว"
"ไม่หิวหรือลุกไม่ขึ้นกันแน่"
"นี่ฝีมือแกใช่มั้ย" พี่เมย์เริ่มเดือดขึ้นมาแล้ว เหนแล้วสะใจอ่ะ
"ป่าวนะ เกิดอะไรขึ้นหรอ"
"แกไม่ต้องมาตอแหล ฉันรู้ว่าแกทำ"
"ทำไมเอต้องทำแบบนั้นล่ะ พี่เมย์มาทำอะไรให้เอเกลียดรึไง"
พี่เมย์หันหน้าหนีทันทีที่เอพูดจบ
"รู้ไว้เลยนะพี่เมย์ว่าคนอย่างเอไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายง่ายๆหรอก คนที่มันทำเอเจ็บ คนนั้นมันต้องเจ็บปางตาย เอจะยอมเลิกแน่ถ้าเอยังไม่พอใจ"
"ไอเอ!!! แควก!!!" พี่เมย์ลุกขึ้นยืนด้วยความโกด ส่งผลให้กระโปรงของพี่เมย์ขาดติดกับเก้าอี้ พี่นัทหันหน้าหนีไปทางอื่น ส่วนเอก้อยืนขำจนปวดท้องไปหมด พอขำจนพอใจแล้ว เอถึงเดินลงตึกม.ปลายมา

kidtibode

มาต่อไวๆนะคับ ชอบคุยอ่านแล้วมันดี

kidtibode

55!~6~เจ็บ

มาต่อเร็วๆนะ..น้า

กำลังมันเลย

Prince fo Ayothaya

ขอบคุนนะ อย่าหายไปนะ
ขอร้องมาต่อให้จบกำลังสนุก

ขอบคุณจากใจ

baikhow

ทั้งอิจฉา
ทั้งสงสาร
ทั้งสะใจ
รีบมาต่อเร็วๆนะคับ
รออ่านยุนะคับ
เด๋วมาอ่านต่อ
...บาย...

baikhow

อ่านรอบที่สองแว้ว
ยังหนุกเหมือนเดิม
รีบต่อเร็วๆๆนะ

sexjudjing

ต่อเร็วๆนะคับ เรื่องน่าติดตามมาก

สู้ๆคับ

ผู้เขียน หัวข้อ: (เรื่องเล่า) ทำไงได้...ก้อคนมันรักนิ (อ่าน 41051 ครั้ง)

natkubpom

Re: (เรื่องเล่า) ทำไงได้...ก้อคนมันรักนิ

GK1702

Re: (เรื่องเล่า) ทำไงได้...ก้อคนมันรักนิ

llo~lOlชีE~oll

Re: (เรื่องเล่า) ทำไงได้...ก้อคนมันรักนิ

55!~6~เจ็บ

Re: (เรื่องเล่า) ทำไงได้...ก้อคนมันรักนิ

KERCH

Re: (เรื่องเล่า) ทำไงได้...ก้อคนมันรักนิ

llo~lOlชีE~oll

Re: (เรื่องเล่า) ทำไงได้...ก้อคนมันรักนิ

oOoNumNeunGoOo

Re: (เรื่องเล่า) ทำไงได้...ก้อคนมันรักนิ

llo~lOlชีE~oll

Re: (เรื่องเล่า) ทำไงได้...ก้อคนมันรักนิ

kidtibode

Re: (เรื่องเล่า) ทำไงได้...ก้อคนมันรักนิ

kidtibode

Re: (เรื่องเล่า) ทำไงได้...ก้อคนมันรักนิ

55!~6~เจ็บ

Re: (เรื่องเล่า) ทำไงได้...ก้อคนมันรักนิ

Prince fo Ayothaya

Re: (เรื่องเล่า) ทำไงได้...ก้อคนมันรักนิ

baikhow

Re: (เรื่องเล่า) ทำไงได้...ก้อคนมันรักนิ

baikhow

Re: (เรื่องเล่า) ทำไงได้...ก้อคนมันรักนิ

sexjudjing

Re: (เรื่องเล่า) ทำไงได้...ก้อคนมันรักนิ